cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
One Night of Love
One Night of Love filma Victor Schertzinger zinemagilearen lana da, 1934. urtekoa. Filmak 6 Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen, 2 irabaziz.
The Great Ziegfeld
The Great Ziegfeld filma Robert Z. Leonard zinemagilearen lana da, 1936. urtekoa. Filmak 7 Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen, 3 irabaziz.
The Gay Divorcee
The Gay Divorcee filma Mark Sandrich zinemagilearen lana da, 1934. urtekoa. Filmak 5 Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen, 1 irabaziz.
You Can't Take It with You
You Can't Take It with You filma Frank Capra zinemagilearen lana da, 1938. urtekoa. Filmak 7 Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen, 2 irabaziz.
Itsas Armadaren Errege Institutuaren eta Behatokiaren liburutegia
Itsas Armadaren Errege Institutuaren eta Behatokiaren liburutegia, behatokiaren barruan kokatua, San Fernandon (Cádiz), Espainiako Itsas Armadari eta astronomiari lotutako ondare aberatsa duen liburutegia da.
Historia
1753an Itsas Armadaren Errege Institutua eta Behatokia sortzea, politika ilustratuaren produktua, mugarri garrantzitsua izan zen XVIII. mendeko Espainiaren garapen zientifikoan. Vicente Tofiño edo Jorge Juan y Santacilia bezalako pertsonaiek ahal zuten guztia egin zuten euren fondoak sendotzeko eta handitzeko.
1856an hasita, Behatokian Goi Mailako Ikasketa Ikastaro bat sortu ondoren, izaera espezializatuko liburu kopuru esanguratsua eskuratu zen irakaskuntza behar berrietarako.
Garai hartan, Madrilen Espainiako Itsas Armadaren Liburutegi Nagusia eta Untzi Museoa sortzearekin batera, Behatokiak hiru mila liburutik gora eman behar izan zizkien.
XX. mendean behatokiko liburutegiak bere bilduma zabaltzen jarraitu zuen, behatokiaren azalera gehiena hartzera arte.
Bilduma
Liburutegiak 30.000 liburu baino gehiago ditu, aldizkarien bilduma garrantzitsua barne, Espainiako liburutegi zientifiko interesgarrienetako bat osatuz, Behatokiaren lan zientifikotik eta Itsas Armadako Goi Ikasketen Eskolaren irakaskuntza-zereginetatik bereizezina. Bere bibliografia-bilduma, 28.000 liburukiz eta aldizkari-bilduma oparo batez osatua, Behatokiaren 250 urtetan zehar osatu da:
7th Heaven
7th Heaven filma Frank Borzage zinemagilearen lana da, 1927. urtekoa. Filmak 5 Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen, 3 irabaziz.
Nicolas Vogondy
Nicolas Vogondy, (Blois, 1977ko abuztuaren 8a) Frantziako txirrindulari ohia da, profesionala 1997tik 2013ra. Bigarren izan zen Frantziako Txirrindularitza Kopa n.
Palmaresa
1997 1999 2002 2003 2004 2005 2007
Franck Bouyer
Franck Bouyer (Beaupréau, 1974ko martxoaren 17a) frantziar txirrindulari ohia da. Frantziako Txirrindularitza Kopa irabazi zuen.
Palmaresa
2001 2002 2003 2004
Jan Brueghel Gaztea
Jan Brueghel (Anberes, 1601eko irailaren 13a - ibidem, 1678ko irailaren 1a) flandiar barrokoko margolaria izan zen.
Jan Brueghel Zaharraren semea eta Pieter Brueghel Zaharraren biloba izan zen. 1622an Italiara bidaiatu zuen eta han egon zen 1625era arte aitaren heriotzaren berri izan zuenean. Aitaren tailerraz arduratu zen eta Parisen eta Austriako gortean lan egin zuen.
A Midsummer Night's Dream (1935ko filma)
A Midsummer Night's Dream filma Max Reinhardt eta William Dieterle zinemagilearen lana da, 1935. urtekoa. Filmak 3 Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen, 1 irabaziz.
Elise Ray
Elise Ray (Tallahassee, Florida, 1982ko otsailaren 6a) AEBetako gimnasta artistikoa da, eta 2000. urtean brontzezko domina lortu zuen Olinpiar Jokoetan, taldekako lehiaketan.
2000
Sidneyko Olinpiar Jokoetan, brontzezko domina lortu zuen taldekako lehiaketan, Errumaniaren (urrea) eta Errusiaren (zilarra) atzetik. Taldekideak Jamie Dantzscher, Dominique Dawes, Amy Chow, Kristen Maloney eta Tasha Schwikert izan ziren.
Manolo Sanlúcar
Manuel Muñoz Alcón, artistikoki Manolo Sanlúcar gisa ezaguna (Sanlúcar de Barrameda, 1943kp azaroaren 21a - Jerez de la Frontera, 2022ko abuztuaren 27a) flamenko gitarra jotzaile  espainiarra izan zen. Paco de Lucía, Gerardo Núñez, Vicente Amigo, José Antonio Rodriguez, Tomatito eta Serranitorekin batera, XX. mendearen azken erditik gitarra flamenkoaren bilakaera gidatu zuen figuretako bat izan zen. Bere estiloa garbitasunaren eta abangoardiaren artean zebilen baina horretarako beste musiketan eraginik bilatu beharrik gabe, sustrai berberetatik abiatu zen. Gitarra eta orkestrarako obrak konposatu zituen.
Ibilbidea
Bere aitak, Isidro Sanlúcar gitarrista flamenko bikainak, Javier Molinaren estiloan gitarra flamenkoa irakatsi zion. Paco de Lucía gitarra-maisuarekin kolaboratu zuen hainbat grabaziotan. Honen antzera, Carlos Saurak flamenkoari eskaini dizkion hainbat filmetan agertzen da. Vicente Amigo bezalako gitarrista handiak ere prestatzen zituen. 1990ean, Canal+ Spain-erako gai-musika konposatu zuen. Bere azken diskoa, La Voz Del Color, 2008an plazaratu zuen. 2014an, Arte Ederretako Merezimenduaren Urrezko Domina jaso zuen, Hezkuntza, Kultura eta Kirol Ministerioak emandakoa.
Iragazketa
Iragazketa likido edo gas batean esekiduran dauden partikula solido edo likidoak bereizteko prozedura da, delako likido edo gasa direlako partikulei bere baitatik iragaten uzten ez dien material batetik igaroaraziz egiten dena. Normalean, mekanikoki bereizteko erabiltzen den baliabide mekaniko porotsuari iragazkia, bahea edota galbahea esaten zaio, edo, oro har, sarea edo oihala.
Oro har, iragazi terminoa erabiltzen da koloidala baino txikiagoak diren partikulen bereizketa mekanikoari buruz ari garenean (bahetu edo eralki, partikula handiagoak direnean), edo begi hutsez ikusten ez direnei buruz ari garenean.
Iragazte-prozesuen aplikazioak oso zabalak dira, eta giza jardueraren eremu askotan daude, bai etxeko bizitzan, bai industria orokorrean, non teknika kimikoak behar dituzten industria-prozesuak bereziki garrantzitsuak diren.
Iragazketa arte praktikoko ikerketa batetik garatu izan da tradizionalki, XX. mendetik arreta teoriko handiagoa jasoz. Iragazketa-prozesuen eta ekipoen sailkapena askotarikoa da, eta, oro har, sailkapen-kategoriak ez dira bata bestetik baztertzen.
Barry Gibb
Sir Barry Alan Crompton Gibb (Douglas, Man uhartea, 1946ko irailaren 1a) britainiar estatubatuar musikari, abeslari, egile abeslari, disko ekoizle eta gitarra-jotzailea da. Maurice eta Robin anaiekin batera Bee Gees taldea sortu zuen.
Manchesterren hazi zen eta 1955ean The Rattlesnakes taldea sortu zuen. Geroago, Australian bizi izan zen familiarekin, urte batzuetan. Gibb anaiek 1970eko hamarkadan lortu zuten ospea Bee Gees taldearekin. 1980ko hamarkadan taldetik banandu eta bakarkako ibilbidea egin zuen.
A Wreath in Time
A Wreath in Time filma David Wark Griffith zinemagilearen lana da, 1909. urtekoa.
Fabrizio Romano
Fabrizio Romano (Napoli, 1993ko otsailaren 21a) kirol-kazetari italiarra da, eta futboleko fitxaketen merkatuan espezializatuta dago. Sky Sports-en lan egiten du 19 urte zituenetik, eta Twitter-en hamar milioi jarraitzaile baino gehiago biltzea lortu du. Askoren ustez, kazetari fidagarriena da futbolari dagokionez.
Ibilbidea
Romano Napolin jaio zen, Italian, 1993ko otsailaren 21ean. Kirol-kazetari gisa 18 urte zituela hasi zen lanean, Bartzelona Futbol Klubari buruzko informazioa jaso ondoren. Sky Sports-ekin lan egiten duenetik (enpresa horrekin sinatu zuen lehen kontratua 19 urterekin), harremanak sortu eta eraiki ditu Europa osoko klub, jokalari, agente eta bitartekariekin. Romanok kazetari gisa ere egiten du lan The Guardianentzat, eta milioika jarraitzaile lortu ditu sare sozialetan, batez ere Twitterren eta Instagramen. Milanen bizi da.
Bizitza pertsonala
Watford F.C. talde ingelesaren jarraitzailea izateaz gain, Romano eleaniztuna da; italiera, ingelesa, gaztelania eta portugesa menderatzen dituelako.
Joseph Albo
Joseph Albo (יוסף אלבו; c. 1380–1444) Aragoiko errabino eta filosofo judua izan zen, Hasdai Crescas teologo ospetsuaren ikaslea. Sefer ha-Ikkarim ("Printzipioen Liburua") judaismoaren lan klasikoa idatzi zuen.
Biografia
Oro har, Alboren jaioterria Monreal del Campo zela uste da, Aragoiko hiri bat. Hori 1413-14an Tortosan izandako eztabaida erlijiosoaren Astruc ha-Leviren txostenean oinarritzen da. Eztabaida horrek Albo aipatzen du parte-hartzaile juduetako bat bezala eta Monrealeko kongregazioaren ordezkaria izan zela adierazten du.
Heinrich Graetzek uste du Albok ezin zituela hogeita hamar urte baino gutxiago izan lehian parte hartzera bidali zutenean, eta, ondorioz, Alboren jaiotze-data 1380 baino beranduago jartzen du. Bere heriotza-data hainbat modutan ematen da, hala nola 1444 (probableena) edo 1430. Hala ere, 1433an Sorian predikatuz aipatzen da.
Albok ilustrazio medikoez egiten zuen erabilerak pentsarazten du aditua zela zientzia medikoetan. Arabiar aristotelikoen idazkiak ezagutzen zituen neurri batean. Bere maisua Hasdai Crescas izan zen, Or Hashem liburuaren egilea.
Albo bere Printzipioen Liburuagatik da ezaguna batez ere: Sefer ha-Ikkarim liburua Sorian bukatu zuen, 1425 ingururuan. Lan horretan judaismoaren oinarriak ezartzen zituen eta dogma kristauari, aldi berean, aurre egiten zion.
Julia Zenko
Julia Zenko edo Julia Trzenko (Buenos Aires, Argentina, 1958ko urriaren 30a) argentinar abeslaria eta aktorea da.
Liliana Vitale
Liliana Vitale (Villa Adelina, Buenos Aires, Argentina, 1959ko martxoaren 3a) argentinar musikari eta konpositorea da. Neba Lito Vitale konpositore eta piano-jole ezaguna da, emaztea Verónica Condomí abeslaria koinata du eta bikotearen alaba, Emme (Mariela Vitele) iloba aktore eta abeslaria da.
Julia Zenko
Biografia
Julia ZenkoBuenos Aireseko La Paternal auzoan jaio zen eta bertan sei urte bete arte bizi izan zen gurasoekin eta neba batekin. Gero, familiarekin Villa Devotora joan zen bizitzera. Coghlanen bizi izan da. Poloniar eta letoi etorkin juduen alaba eta biloba. Aitona amateurra eta kantaria zen tenpluetan."Aita lau urterekin iritsi zen Argentinara, eta argentinar bihurtu zen. Ama Uruguain jaio zen, baina aitona-amonak europarrak ziren. Nire zaharra Argentina maite zuen gizon bat zen, tango guztia entzuten zuen eta, gainera, dantza egiten zuen; horregatik entzuten zen nire etxean era guztietako musika. Nire neba handienak ere eragin zidan,The Beatles, El folclore, Víctor Heredia, Mercedes Sosa eta eragin horrekin guztiarekin, musika-kultura eta musika-ideologia oso pertsonala nire buruan jartzen.                                                          Julia Zenko"Lehen Hezkuntzan koruko kide zen eta Clarita izeneko musika irakaslea gogoratzen du beti. Gitarra jotzen zuen; inoiz ez zitzaizkion gustatu kirolak. Antzerki-ikastaroak egin zituen Edgardo Moreirarekin.
Liliana Vitale
Ibilbidea
1973an, laukote bat osatu zuen Lito nebarekin eta Babú eta Miguel Cerviño anaiekin. San Isidro auditorioan musika emanaldia egin zuten. 1974an, berak, Litok eta Alberto Muñoz kantautoreak sortutako eta ekoitzitako Saturno kantata profanoa aurkeztu zuen —Buenos Airesko Iparraldeko Auzoko Santa María del Buen Ayre antzokian—. Horrela —Argentinan nahiko askatasun demokratiko ezezaguna zen esparru batean—, MIA (Musikari Independente Elkartuen siglak) musika-kooperatiba sortu zuten, San Isidroko (Buenos Aires Handia) alderdiko kide gazte musikariekin batera.
Julia Zenko
Biografia
1977an hasi zen bolitxe eta pubetan kantatzen. Trío Sol y sus Amigos, Scat Singer eta Amalgama taldeetan kantatu zuen, Raúl Parentellaren zuzendaritzapean. Han, kantari izan zen, Emilio Valle, Pedro Aznar baxuan, Eddie Sierra gitarran eta Ricardo Topo Carbone baterian. Denetarik kantatzen zuen: coversak, balada, boleroak, portugaldar kantuak... Jingle komertzialak grabatzen hasi zen, Parentellaren babespean ere. Bere ahots bereziagatik ezaguna izan zen, Aerolinea Argentinerako, Palette ohe-estalkietarako edo Express gailetatxoetarako jingleetan.
Liliana Vitale
Ibilbidea
Cicli Tres zigilu independentea sortu zuten, eta disko hauek grabatu eta argitaratu zituzten: Transparencias (1976), Mágicos juegos del tiempo (1977), Cornonstípicum (1978) eta Conciertos (1979, album hirukoitza, zuzenean grabatua). Urte batzuk geroago, MIA ezaguna zen rock progresiboko giroetan 1970eko hamarkadaren amaieran (diktadura militar odoltsuan). Beste musikari batzuk MIA bidez hasi ziren, hauek barne:
Julia Zenko
Biografia
Antzerki ikastaroak egin zituen Alezzo, Luis Agustoni edo Augusto Fernandeekin.
Liliana Vitale
Ibilbidea
1980an, Egberto Gismonti (1947) instrumentista eta konpositore brasildarraren emanaldietako laguntza-taldea izan zen MIA, Argentinara egindako lehen bisitan. Verónica Condomík koinatak eta Liliana Vitalek Circense eta Frevo (1980ko biak) diskoen abesti batzuk kantatu zituzten.
Julia Zenko
Biografia
1983an bere lehen long play-a argitaratu zuen, Vital, eta bertan «Carta de un león a otro» abestu zuen.
Liliana Vitale
Ibilbidea
1986tik 1988ra, emanaldietako partaideak:
Julia Zenko
Biografia
Folklorea, baladak, konpromiso sozialeko abestiak grabatu ditu.
Liliana Vitale
Ibilbidea
1989an, Argentinako Kordoba hiri garrantzitsura joan zen bizitzera —Buenos Airesetik 700 km-ra ipar-mendebalderantz—, eta pub txikitan aurkeztu zen. 1995ean Buenos Airesera itzuli eta ACE saria jaso zuen Mujer y argentina diskoa grabatu zuen.
Julia Zenko
Biografia
Argentinako zenbait filmetan kantatu zuen, hala nola Los viajes del jardín, Graciela Borges, Luisina Brandorekin Señora de nadie, Andrea del Bocarekin No toquen a la nena filmeetan.
Liliana Vitale
Ibilbidea
1996an, talde berri bat sortu eta beste disko bat grabatu zuen gai propioekin: El bien de la duda.
Julia Zenko
Biografia
Hainbat telenobela famatutan jarri zuen ahotsa: María de nadie (Grecia Colmenaresekin), Dulce Ana (Patricia Palmerrekin), Soy Gina (Luisa Kuliorekin)."Nobela eta filmetarako kantatu ondoren, 'Maria de Buenos Aires' grabatu nuen 1997an, Piazzolla eta Horacio Ferrerren tango bat zena. Horrek hasiera eta geroa markatu zituen tangoarekin egin nuen ibilbidean. Urte asko eman nituen Europan eta munduko hainbat herrialdetan 'Maria de Buenos Aires' aurkezten, eta horregatik ezagutzen naute herrialde askotan tango-abeslari gisa; baina argentinarrek badakite kantari eklektikoa naizela. Ez naiz gelditzen musika-genero bakar batean, iazko urtearen amaieran disko berri bat atera baitzen, 'Elis Regina' izeneko abeslari brasildar bati omenaldia egiteko. Abeslari hori aspaldi miresten nuen eta portugesez grabatua dago. Liburu Azokan abestu nuen errepertorioan. Latinoamerikako musikaren autoreak aukeratu nituen, eta gainera, portugesez, tangoaz eta nire errepertorioko kanta batzuez gain, 20 urte baino gehiago daramatzat. Julia Zenko"1995ean, Pop eta Baladako Emakumeen Abeslari Onenaren Istek Saria irabazi zuen, eta Carlos Gardelen omenaldian parte hartzeko deialdia jaso zuen, hil zeneko 60. urteurrenean. Cervantes Antzoki Nazionalean egin zen, Grupo Amerikaren produkzioarekin, Arrabal Amargo eta Amores de estudiantes tangoak Alejandro Dolinarekin batera kantatuz.
Liliana Vitale
Ibilbidea
2002an, «herri-musikaren figura»ren Clarín saria jaso zuen. Urte horretan bertan, Rolling Stone aldizkariak «emakume-kantari onena» izendatu zuen.
María Teresa Vera
María Teresa Vera (Guanajay, Kuba, 1895eko otsailaren 6a - Habana, 1965eko abenduaren 17a) kubatar abeslari, konpositore eta gitarra-jotzailea izan zen. Kubako trobadoresca abestiaren historian ezinbesteko ahotsa. Bere garaiko emakume kantari bakarretakoa izan zen. Paradigma bat, Kubako kanta tradizionalaren bikaintasuna, trova zahar deiturikoarena.
Liliana Vitale
Ibilbidea
2007an, Lito Vitale nebaren diskoan hainbat kanta konposatu zituen.
Julia Zenko
Biografia
1998an, Juan Carlos Baglietok gonbita egin zion bere zuzeneko 15 urtez diskoan parte hartzeko. Han, elkarrekin kantatu zuten Señalada por el índice del sol, urte horretan bertan Caminos del alma lanean grabatu zuen Kennedy abesbatzarekin eta 120 artista argentinar baino gehiagorekin, Nazareno Andorno pianista eta gidariaren zuzendaritzapean. 1999an, Yo-Yo-Ma musikariak Japoniako hainbat hiritan kantatzera gonbidatu zuen.
Liliana Vitale
Ibilbidea
2010eko ekainean, agertokia Verónica Condomírekin partekatu zuten berriro, Giza ahotsak ikuskizunean
Julia Zenko
Biografia
Tango por vos (2001) diskoa Gardel sarietan Argentinako hiru tango-disko onenetako bat izan zen, eta Grammy Latinorako ere izendatu zuten 2002an. Urte hartan, Orestes last tango tango operaren protagonista izan zen, Herbehereetan estreinatua.
Liliana Vitale
Ibilbidea
Giza ahotsak diskoa aurkeztu zuten Argentinako hainbat hiritan
Julia Zenko
Biografia
2003az geroztik, Zorba el griego musikal arrakastatsuaren protagonista izan zen, Raúl Lavié eta María Rosa Fugazotekin batera. 2004ko udan El show de las dibortziadas saioan parte hartu zuen, eta bira nazional eta nazioartekoa egin zuen.
María Teresa Vera
Biografia
1895eko otsailaren 6an jaio zen Guanajayn, lehen Pinar del Ríoko mendebaldeko probintziakoa zen herrian. Esklaboen biloba zen. Aita espainiar militarra zen eta Gerraren amaieran Espainiara itzultzeko asmoa zuen, baina lortu baino lehen hil zen. Ama zerbitzaria zen familiaren babesean hazi zen Maria teresa Vera. Gaztetxoa bohemia eta trova giroetan hasi zen ezagutzera ematen. Han Manuel Corona ezagutu zuen eta gitarra jotzen ikastea gomendatu zion. Lehen gitarra-ikasketak egin zituen José Díaz gitarra-maisuarekin, eta, ondoren, Coronarekin jarraitu zuen. Bere konposizioak ere erakutsi zizkion, zalantzarik gabe, gazteak lortu zuen onura handiena.
Ibilbide artistikoa
Maria Teresa gaztea
Rafael Zequeirarekin osatutako bikotearekin hasi zuen karrera artistikoa. Harekin aurkeztu zen 1911ko maiatzaren 18an Politeama Grande antzokian (Gomez Sagarra), 16 urte besterik ez zituela, eta, han, “Mercedes” abestia interpretatu zuen, autorearekin batera; hain zuzen, sei aldiz errepikatu behar izan zuen arrakasta. Une horretantxe konturatu zen horixe zela jarraitzeko bidea.
1918an New Yorkera joan zen, eta Apolo antzokian abestu zuen Rafael Zequeriarekin batera. Harekin bikotea osatu zuen hainbat disko grabatuz. Bikote horri buruz hauxe esan zuen behin Maria teresa Verak:"'1916an Rafael Zequeirarekin hasi nintzen kantatzen. Kubako kantari aritzen ginen bereziki. Zequeira eta biok bost bidaia baino gehiago egin genituen Estatu Batuetara [...]. Ondo akoplatuta, gure misio artistikoan identifikatuta, berehala ezagunak ginen Kuban eta handik kanpo. Gure bikoteak arrakasta handia izan zuen, nahiz eta nik esatea egokia ez izan'."María Teresak legenda-bikote bat osatu zuen Rafael Zequeirarekin batera, eta 1914tik 1924ra bitartean, Zequeira hil arte, ia 200 abesti grabatu zituzten. Horietako asko berehala ezagun egin ziren, hala nola A llorar a Papá Montero. Carlos Godínezen Grupo Típico-n ere kantatu zuen kantatu zuen.
Mendebaldeko seikotea
Hogeiko hamarkadaren erdialdean, Ignacio Piñeiro ezagutu zuen, kontrabaxua jotzen irakatsi zion, eta 1926an Sexteto Occidente izeneko taldea sortu zuen, son-en seikote kubatarren tradizioaren barruan. Talde hau María Teresa Verak sortu zuen bere musika ekoizleek eskatuta. Izan ere, hogeiko hamarkadaren erdialdera seikoteek eskaera handia zuten.
Taldeak, bere kideen artean, Maria Teresaz gain, Ignacio Piñeirorekin batera, Julio Torres kontrabaxuan, Manuel Reinoso bongoan eta Paco Sánchez maraketan parte hartu zuten.
Bi taldeetan nabaria da, perkusio afrokubatarraren tradiziorik garbienaren barruan, bongoseroaren irizpide librea, 3. eta 2. klabearen diktadurarekin kontrajarrita. Hirurek melodian, gitarran eta harmonian baxuak, maraken 'gatzarekin' batera, Amerikako musikarik mistikoenetako baten soinu-koadroa osatzen dute.
Santeria, erretiroa eta abesti mundurako itzulera
Afrikako eta Kubako erlijioaren jarraitzailea, santu egitea erabaki zuen eta 1936ra arte utzi zuen musika, Radio Salas-eko programa batean agertu zenean, Justo García, Dominica Verges eta Lorenzo Hierrezuelok osatutako laukotearekin. Harrezkero, Hierrezuelok hogeita bost urte baino gehiago iraun zuen bikote batean lagundu zion. Denbora horretan, María Teresak trobaren lehen ahotsetako bat zela esan zuen.
XX. mendeko berrogeita hamarreko hamarkadaren erdialdean, El Casino de la Alegría telebista sortu zuen. Maria Teresa Veraren omenaldiak 1960ko hamarkadan iritsi ziren, hil zen arte, 1965ean. Bere gairik ezagunena, Hogei urte, kantari kubatar handienek interpretatu dute.
1995ean, A María Teresa Vera (Nubenegra, 1995) izeneko omenaldi-diskoa argitaratu zen. Omara Portuondo, Martirio, Pablo Guerrero, Gema eta Pável, Jacqueline Castellanos, Uxía eta Argelia Fragoso musikariek abestu zituzten.
Liliana Vitale
Ibilbidea
2014ko maiatzaren 25ean, Maiatzaren Iraultzaren urteurreneko festetan parte hartu zuen, Nazioko Kultura Ministerioaren "Somos Cultura" showaren esparruan.
Diskografia
Liliana Vitalek hainbat disko argitaratu ditu:
«Adelinaren dantzak» (1981)
Bere egilearen kontrapuntuzko ahots-lanak; Verónica Condomírekin duoan.
«Camasunqui» (1984)
Duoa Verónica Condomírekin
«Mamá, deja que entren por la ventana los siete mares» (1985)
Lehen diskoa interpretatzaile bakarlari gisa. Alberto Muñozek konposatua, Bernardo Barajerekin musikari gonbidatu gisa.
«La vida en los pliegues» (2002)
Henri Michaux idazle belgikarraren poemetan oinarritutako obra. 1990ean grabatua, baina hamabi urte geroago merkaturatu zen, obren copyright-kontuengatik.
Julia Zenko
Biografia
2006an, "Vida Mía" albuma kaleratu zuen, bi alabekin bi abestitan bikotea osatuz. Hiru urte geroago, Lito Vitalerekin batera, "Pra Elis" izeneko albuma, portugesez egina kaleratu zuen.
Liliana Vitale
«Al amparo del cielo» (2005)
Argentinako kantak —gehienak bereak— perkusio latinoamerikarrarekin.
Julia Zenko
Biografia
Lehen diskoa plazaratu zeneko 30. urteurrenarekin batera, 2013an, Colon Antzokian "Las Elegidas" ekitaldian parte hartzeko deia egin zioten, eta, gainera, "Mi Libertad" argitaratu zuen, Mercedes Sosari eskainitako disko folkloriko bat, eta Berrantolaketa Nazionaleko prozesuan desagertutako senide bat. Hurrengo urtean aurkeztu zuten ND antzokian, besteak beste, León Gieco, Piero, Patricia Sosa eta Sandra Mihanovich. Urte horretan bertan, Colon Antzokian kantatzeko deia jaso zuen.
2015. urtean titietako minbizia diagnostikatu zitzaion. Minbizi hori gainditu egin zuen, eta, 2017an, Lito Vitale-ren musika-ekoizpenarekin, "Nosotras" albuma kaleratu zuen, inguruko hainbat emakumeren konposizioekin, hala nola Teresa Parodiren "Canción Para Verónica", Maria Elena Walshinen "Como la Cigarra", "Queremina, Kirillo, en el fría". Gardel saria jaso zuen.
2018an Hermanos de sangre musikalean protagonista izan zen.
2019an, "Vuelvo a ser luz" disko berria kaleratzen hasi zen, Lito Vitaleren laguntzarekin. Abesti berriak zituen, eta, azkenean, 2020an kaleratu zuten. Koronabirusaren pandemia dela eta, diskoa "stream" bidez aurkeztu behar izan zuen. Berriro ere minbizia detektatu zitzaion titian, eta ebakuntza kirurgikoa egin behar izan zitzaion, hura gaindituz.
Ekitaldi solidarioetan parte hartu izan du beti, eta Argentinako eta kanpoko giza eskubideekin hurbiletik lan egin du.
Bizitza pertsonala
Bi alaba kantari ditu. eta Marcelo San Juan eta Daniel García musikariekin egon zen.
Sariak
Espainiako eta nazioarteko sariak irabazi ditu:
Pili trianguli et canaliculi
Pili trianguli et canaliculi, edo ile orraztezinaren sindromea ilearen anomalia da, ile-displasiak izeneko gaixotasun-multzokoa. Herentziazkoa da eta patroi autosomiko nagusi baten arabera transmititzen da, nahiz eta ohikoa den pairatzen dutenek ez izatea ezagunik familian. Gaixotasunaren lehen deskribapena Duprék egin zuen 1973an.
Ilea hainbat norabidetan hazten da, ilehori kolorekoa edo lasto kolorekoa da, ohi baino zurrunagoa da eta aztoratuta egoteko joera du, kaltetuek orrazteko zailtasunak dituzte, ez dago burusoilik eta ilearen hazkuntza-abiadura normala da. Ilea mikroskopioz aztertzen denean, ile-zurtoinak sekzio triangeluar bereizgarria du. Sintomak 12 urte baino lehen hasten dira haurtzaroan, eta nerabezarotik aurrera hobetzen dira. Tratamendu beharrik ez duen prozesu onbera da.
Alicia Pietri de Caldera
Alicia Antonia Pietri Caldera, jaiotzez Alicia Pietri de Montemayor (Caracas, Venezuela,1923ko urriaren 14a - ib., 2011ko otsailaren 9a) Caracasko Haurren Museoaren sortzaile eta zuzendaria izan zen. Rafael Caldera Venezuelako presidentearen emaztea. Lehen damako protokolo-karguan bi alditan aritu zen 1969tik 1974ra eta 1994tik 1999ra bitartean, baita Festival del Niño Fundazioko eta Fundación del Niñoko lehendakari ere, senarraren gobernu-aldietan. Herrian haurtzaroaren alde egindako lana aitortzen zaio.
Lehen urteak eta familiako bizitza
Alicia Pietri de Montemayor Caracasen jaio zen 1923ko urriaren 14an, Luisa Teresa de Montemayor Núñezen eta Andrés Pietri Méndez sendagile otorrinolaringologoaren (Simón Rodríguez Ongintza Institutuaren sortzailea) alaba. Juan Pietri Pietri jeneralaren iloba, medikua, militarra, diplomatikoa eta politikoa. Giltzarria izan zen Joaquín Cresporen gobernuan, eta Luis Gerónimo Pietri Méndezen iloba, Barne ministroa eta Barruti Federaleko gobernadorea Eleazar López Contreras eta Isaías Medina Angaritaren gobernuetan. Arturo Uslar Pietri idazle eta politikoaren lehengusina zen.
Aliciaren herenaitona-amonak, Andrés Antonio Pietri Bonifacio eta Catalina Pietri de Franceschi, jatorriz Korsika uhartekoak, Karibe ibaian ezarri ziren, Sucre estatuan. Hantxe jaio ziren bere zazpi seme-alabak eta biloba asko.
Amak, Ingalaterran heziak, hiru alabetan —Corina, Alicia eta Andreina— irakurketarako, musikarako eta garapen intelektualerako plazera landu zuen, eta, era berean, alabetan debozio katoliko handia sortu zuen. Txikitatik, Aliciak eta bere ahizpek baleta, pianoa, biolina, zaldiketa eta hizkuntza eskolak partekatzen zituzten. Corina pinturan nabarmendu zen eta Andreína tenisean. Amaren ezaugarria zen haurren hezkuntzaren arloan ohiz kanpoko eguneratzea egitea. Hori dela eta, hiru alabak etengabe aritu ziren ariketa fisikoa egiten, ekitaziao, gimnasia, baleta, pianoa, biolina, marrazki eta hizkuntzekin batera. Alicia arpa klasikoaren exekuzioan nabarmendu zen, eta Ana María Cabrera irakaslearen irakaspenei esker hasi zen. Cabrera irakasleak Nicanor Zabaleta harpa-jolearen ikastaro aurreratuetan izena ematea gomendatuko zion, eta Udal Antzokian aurkeztu zen.
Pietri-Montemayor familia Caracas erdian bizi zen, Pepe Alemán eta Deliciasen izkinen artean, San Juan parrokian. Ondoren, Country Clubera aldatu ziren. Aliciak anemia arazoak zituela-eta, aitak Los Tequesen etxe bat alokatzea erabaki zuen. 1939ko martxoaren 19an, Ramón Ayala gobernadorearen alabek Corina Pietri gonbidatu zuten etxean bazkaltzera. Pietri andreak hamabost urteko Alicia bigarren alaba bidaltzea erabaki zuen, haren ordezkari gisa. Lehen aldiz elkartu zen Rafael Caldera abokatu gaztearekin, gero bere senarra izan zenarekin. Milagros Socorrok, Soberan aldizkarian argitaratutako erreportaje batean, Rafaelek Alicia ikustean esandakoa:"'eta zu non zeunden? Corinak ezkutatuta zeneuzkan?'»."1941eko abuztuaren 6an ezkondu ziren Alicia (17 urte) eta Rafael (25 urte), Santa Teresa basilikan. Handik urte batzuetara, ituna sinatu zuten, eta aldi demokratikora eraman zuten Caracaseko Sabana Grandera joan ziren, Puntofijo etxaldera. Sei seme-alaba izan eta hezi zituzten: Mireya, Rafael Tomás, Juan José, Alicia, Helena, Cecilia eta Andrés.
Alicia etxeko lanetan eta seme-alaben prestakuntzan aritu zen, senarraren bizitza politiko gorabeheratsuaren erdian. Marcos Pérez Jiménezen diktaduran, bere etxeak etengabe ikuzkatzeak jasan zituen eta atentatu batean hamar hilabeteko seme gaztea hiltzeko zorian egon zen. Juan José Caldera semeak bere amari buruz hauxe aipatu zuen:"«Berriro hunkitu ninduen lasaitasunak eta kontrolak... Hogeita hamabi urteko neska gazte batek ez zuen amore ematen zoritxarraren aurrean, baizik eta haren aurrean hazten zen»."Senarraren erregimen militarraren bahiketa ere jasan zuen, arbitrarioki atxilotua eta Segurtasun Nazionaleko kalabozoetara eramana, haren arrastorik eman gabe, lau hilabetez. Caldera oposizioko hautagai birtuala bihurtu zen 1957ko lehendakaritzako hauteskundeetan, eta diktadoreak konstituzioaren aurkako egin zuen plebiszituan
Urte horietan, Aliciak, familiari eskainitako dedikazioaz gain, hezkuntza katolikoari eta Elizari lotutako gizarte-erakundeetan parte hartu zuen, hala nola San Ignazioko Ikasleen Erakunde Sozial Katolikoan (OSCASI) eta Caritasen.
Lehen dama (1969-1974)
Senarrak 1968ko hauteskundeak irabazi eta lehen dama bihurtzean, bere aurreko Carmen América «Menca» Fernándezek Festival del Niño Fundazioaren lehendakaritzan egindako lanarekin jarraitu zuen, «Día del Niño» eta «Festival de la Canción» bezalako programak mantendu eta hobetuz, baina berriak sortuz, hala nola «Eskualde Oporretako Plana», eskola publikoetako ikasle onenak saritzen zituen eskolako oporretan, eta herrialdeko beste eskualde batzuk ezagutzera eramaten zituen; haurrentzako arte- eta kultura-astea; «Imaginatzeko orriak» argitalpenak; «Sakelako parkeak»; eta Sopotocientos telebistako hezkuntza-programa, besteak beste...
Alicia Pietrik 1974an El Universalek argitaratutako elkarrizketa batean esandakoa: ''Oporren plana 1969an hasi genuen, bost mila haurrekin, eta 1973an berrogei mila umera eraman genuen, guztira ehun eta bost mila. «Páginas para imaginar» bildumako urteko 150 mila ale eskaini zituen argitalpen-plana. Sakelako 800 «parke» baino gehiago abiaraztea Estatu osoan. «Haurrentzako artea eta kultura» izeneko programak 780 mila haur baino gehiago mobilizatu zituen metropoli-arean bost urtean. «Haurraren eguna», Caracas herriaz gain herrialde osora zabaldu zena.''
«Ospitalizatutako haurraren eguna» eta «Sopotocientos» eskolaurreko telebista saioak, hainbat onarpen-adierazpen jaso dituenak, milioi bat ikusle baino gehiago izan ditu, eta Urrezko Meridianoa eta Urrezko Guacaipuroa sariak eman zaizkio. 1972an Venezuelako Exekutiboen Elkartean egindako hitzaldi batean, «Páginas para Imaginar» esatean, hauxe azaldu zuen:
«... Fundación Festival del Niño fundazioaren edizioak dira, eta Venezuelako haurrentzako ipuin idatziak dituzte, literatura-kalitate handiko material berria ematen digun idazleentzako lehiaketa baten bidez lortuak. (...) Liburu hau haurrei emateko ideia literaturaren barruan hastera eramatea da, eta bertan literaturarekiko zaletasun handiagoa pizteko, liburuari buruzko iritzi-lehiaketa bat sortu da, eta saria ikasketa-bekak, bizikletak eta bestelako sari txikiak ematen zaizkio».
Garai hartan ohorezko lehendakari izan zen Bolivariana Fundazioa, Venezuelako Emakumeen Elkartea, Agurea Babesteko Elkartea, Venezuelako Gidarien Elkartea, Etxe Amerikarra, Venezuelako Gazte Elkartea, Zirkulu Militarreko Damen Batzordea eta Raksha, Venezuelako Scouts elkarteko Lobatos Adarrarena, beste batzuen artean.
Lehen dama gisa, lehen aldiz ireki zuen publikoarentzat La Casona lehendakaritzako egoitza. Bisita gidatuen bidez, hezkuntza-erakundeetako eta, oro har, erakunde publikoetako milaka pertsonak beren instalazioak bisitatu eta beren ondare artistiko eta piktorikoa ezagut zezaketen.
Haren iritziz, lehen damako protokolo-karguaren esanahiaren arabera, «senar-emazteek eta familiak gizartearen bizitzan duten garrantzia aitortzea» zen, presidenteari «beren herria zerbitzatzeko ahaleginean» lagunduz.
Haurren Museoa
1974an lehen dama gisa zituen funtzioak bukatzean, Alicia Pietrik Caracasko Haurren Museoa sortu eta garatzeari ekin zion. Museo horren helburu nagusia oinarrizko hezkuntza osatzea zen, «jolasean ikasteko». «debekatuta dago EZ ukitzea», leloetako batek dioenez. Museoa Latinoamerikako aitzindari eta gerora eskualdean sortutako beste batzuen tutore bihurtu zuen, Kolonbian, Argentinan, Mexikon eta Puerto Ricon. Bere hitzetan: ''«Haurren Museoa»ri buruz hitz egiten hastean, solaskide gehienek errezeloz entzuten zuten, bai, baina gogo handiagorik gabe. Agian etxe zahar bateko espazio batean pentsatzen zuten, beira-arasa batzuekin; adibidez, tronpo bat, gurrufio bat, papagaio batzuk… haurrentzako jostailu tradizional batzuk, etxeko jostailuak, artisau-jostailuak. Gainera, «tradizionalak» esatean, seguru asko «zaharkitutzat» jotzen zuten. Baina, azken batean, inork ez zuen interes handirik izango bisitatzeko eta, jakina, dirua gastatzeko.''
Camila Morrone
Camila Rebeca Morrone Polak (1997ko ekainaren 16a) jatorri argentinarreko aktore eta modelo estatubatuarra da. Bukowski (2013) James Francoren filmean aktore gisa hasi zen. Death Wish eta Never Goin' Back filmetan ere parte hartu zuen, eta 2018ko urtarrilean Sundance Zinemaldian izan zuen nazioarteko garrantzizko lehen saria.
Alicia Pietri de Caldera
Haurren Museoa
Saint-Exuperyko Printzerrian bezala, txapela dirudien marrazki batean, elefante bat irentsi duen suge boa batean, «Haurren Museoa»ren hitz ezezagun horiek zer esan dezaketen asmatzea zen kontua... » 1974an Haurren Museoa fundazio pribatua sortu zen, Venezuelako kolektibitateko pertsona eta sektore ezagunen partaidetzarekin. Parke Nagusian 1982ko abuztuaren 5ean, museoa inauguratu zen eguneko Alicia Pietriren hitzak: "«Harrezkero, obrarako bideak irekitzen hasi ginen. Bete ez ziren promesak lortu ziren; gauzatu ez ziren aukerak saiatu ziren; etsipenari aurre egin behar izan zitzaion, inertziagatik ekimen berritzaile ororen aurka agertu ohi diren ulertze eta interes faltari aurre egin behar izan zitzaion bezala». «Haurra entretenitzera, dibertitzera etortzea nahi dugu, eta haren jokoek esanahi sakona ematea bere bizitzan, bere herrialdea gehiago maitatzeko, inguratzen duen natura hobeto ulertzeko, zientzia eta teknologiagatik eskura duen unibertso bikainera konfiantzaz hurbiltzeko»."Luis Herrera Campíns presidentearen eta Antonio López Acosta Simón Bolívar Zentroko lehendakariaren laguntzarekin, fundazioak komodatuan lortu zituen museoaren eraikina eta haren egokitzapen arkitektonikoa.
Urte batzuk geroago, 1993ko urriaren 12an, instalazioak handitu zituen astronomiari, aeronautikari eta teknologia espazialari buruzko erakusketa iraunkor bat egiteko, «Espazioaren konkista» izenekoa: «Mekano garden itxurako eraikin batek Haurren Museoaren etapa berriko izar-nabeak ditu barruan».
Camila Morrone
Modeloa
Txikitatik, Morronek modaren munduan sartzeko interesa agertu zuen, eta modelo-agentziaren batean sartzeko irrikaz zegoela adierazi zuen. Ondoren, kontratu bat sinatu zuen IMG Models agentzia ezagunarekin. Hala ere, jauzi handia egin zuen 2016. urtean, Vogue Turkia aldizkariaren iraileko azala izatea lortu zuenean. Handik gutxira, ibiltokian debuta egin zuen Moschinorako desfilean, 2017an. Gainera, Topshop, Lefties, Pink, Sephora eta 'Ay Not Dead markentzat egin du lan.
Aktorea
Morronek aktore-debuta egin zuen James Francoren Bukowski (2013) filmean. 2018an, Death Wish akzio-filmean parte hartu zuen berriro, Bruce Willis-ekin batera, eta Augustine Frizzellen Never Goin' Backen ere hartu zuen parte. Azken film hau 2018ko Sundance Zinemaldian estreinatu zen, A24 taldeak banandua. Daisy Jones & The Sixerako hautatu ondoren, Morronek adierazi zuen modelo lanak utzi eta aktore gisa jarraituko zuela.
Alicia Pietri de Caldera
Haurren Museoa
Animaliak maite zituen —beti izan zituen txakurrak eta txoriak etxean, eta La Casonan bi orein izatera iritsi zen—, eta zaldiak, bereziki, Alicia Pietrik zaldi-kirolean egin zuen. Urte askoan, zaldi nobizio nazionalen bost barreneko klasikoaren buru izan zen; beraz, hogei urte bete zituenean, 1993ko ekainaren 6an, Venezuelako Zaldi Kirolen Federazioko ohorezko lehendakari izendatu zuten, zuzendaritza-batzordeak aho batez hala erabakita.
Camila Morrone
Bizitza pertsonala
2017. urtearen amaieratik, Leonardo DiCapriorekin harreman sentimentala zuen, baina 25 urte zituela amaitu zen, 2022ko abuztuan.
Alicia Pietri de Caldera
Lehen dama: bigarren aldia (1994-1999)
1993ko abenduan, Rafael Caldera lehendakari hautatu zuten berriro. Alicia Pietrik –hirurogeita hamar urterekin– La Casonara behar izan zuen. Egoitza ofizialean, artean, 1992ko estatu-kolpeen ondorioz egindako kalteak zeuden.
Camila Morrone
Bizitza pertsonala
Hainbat pertsona ospetsuren lagun hurbila da; besteak beste, Kendall eta Kylie Jenner, Bella Hadid, Hailey Baldwin eta Oriana Sabatini.
Alicia Pietri de Caldera
Lehen dama: bigarren aldia (1994-1999)
Lehendakaritzako egoitza eta ondare artistikoa birmoldatu eta zaharberritzeko prozesuaren buru izan behar izan zuen orduan. Berriro ireki zituen ateak, eta astean behin bisita gidatuak antolatu zituen. Era berean, «Un cariño para mi ciudad» programa hasi zuen, Caracasko berdeguneak eta plaza publikoak erreskatatzeko aliantza publiko pribatua. Programa horretan gehien gogoratzen den lanetako bat Jesús Soto artista plastikoaren «Esfera Caracas» da, 1996ko abenduaren 8an inauguratu zena, Francisco Fajardo autobidearen ertzean, Ekialdeko Parkearen parean.
Bere lorpenei buruz, William Niño Araque arkitektoak, El Nacional egunkarian (1999) argitaratutako artikulu batean, hauxe esan zuen: ''Aurrekaririk gabeko kapitulu gisa, enpresaburuen, erakunde publikoen eta biztanleen asmoek hartu zuten parte. "Un Cariño para mi Ciudad" lanaren bitartez, XX. mendeko azken hiru hamarkadetatik aurrera hiriarekiko nekea eta mespretxua jasan ondoren, aukera estetiko itxaropentsu baten zirriborroa egin zen. Alicia Pietri de Caldera andrearen ideiatik ereitea geratu zen, hiri izadia mantendu eta ulertzeko gai zen caracastar baten erronka erein zen. Hiria, bertako klima eta landaredia, funtsean soziala zen bizi-proiektu gisa ulertzeko beharra ere erein zen, plazeraren, edertasunaren eta lurraldetasuna menderatzearen paradisuzko ideia ardatz hartuta, Caracaseko jaurerriaren hiru baldintza ezeztaezin gisa. Eskaintza etorkizunari begira egindako bizitza-proiektua da, hiria eszenifikatzen duen historia duen geografiaren aberastasunean oinarritua.''
''Bostehun esku-hartze baino gehiago eta bostehun hektarea inguru berreskuratu ziren, eta Lehen Damaren presentzia indartsuan oinarritutako proiektu komun baten ahaleginaren oinarri izan ziren. Behin eta berriz agertu zenez, Caracasek paisaiaren laborategi bat osatu zuen, mende berrirako landaredi boteretsua eta edertasuna berreskuratzeko. Hiriaren jaurerria horrela agertu zen, etengabe hedatzen ari zen osotasun baten ulermena erritmikoki sustatu zuen aurrekaririk gabeko pertzepzio gisa''. Bosturtekoan, Alicia Pietrik aldakako bi operazio izan zituen —1995eko urrian eta 1997ko azaroan—, eta ez zioten bere eginbeharrak betetzea eragotzi, bidaia ofizialetako batzuetan presidenteari lagun egiterik izan ez izana izan ezik.
«Un cariño para mi ciudad» programaz gain, «Vamos a leer un cuento» programa garatu zuen. Liburu Bankuak 1997ko urriaren 11n antolatutako Haur eta Gazteen Liburu Aretoaren inaugurazioan, honelaxe azaldu zuen Alicia Pietrik: "Haurrei irakastea zailtasun handirik gabe egin dezakegun zerbait da; ekintza erraza da, eta modu erabakigarrian laguntzen du eskolako emaitzak hobetzen. Horregatik, «Vamos a leer un cuento» leloarekin, joan den maiatzean kanpaina nazional bati ekingo diogu, gurasoek, aitona-amonek, osaba-izebek edo neba-arreba zaharragoek denbora apur bat har dezagun ahots ozenez irakurtzeko, beren prestakuntzan bultzada handiagoa eman ahal izateko. Eta mundu guztiak eskura izan dezakeen irakurketa-materiala errazago eskuratzeko, El Niño Fundazioak elkarteak programatu ditu eskualde guztietako egunkarietan, milioi bat aleko tiradarekin, eta horietatik bost atera ziren joan den igandean." El Niño Fundazioan, Alicia Pietrik lehendik zeuden programak mantendu eta hobetu zituen, hala nola, amateurrak, eskolaurreko zentroak, haurren etxeak, kultura- eta aisialdi-programak, oporretako planak, haurraren eguna, papagaioen jaialdia, ospitalean egondako haurraren eguna, eta «Camina con buen pié» programa sortu zuen, baikortasunari, lorpenari eta motibazioari buruzko umeen testigantza-sorta.
Senarraren lehen presidentetzan bezala, Alicia Pietrik La Casonari buruzko liburu bat argitaratu zuen. Lehena Olivencako lantegietan inprimatu zen, 1973ko uztailean; bigarrena, berriz, Editorial Arterenean, 1999ko urtarrilean, Elizabeth Sánchezek argitaratu baitzuen.
Azken urteak
Senarraren bigarren aldia amaitzean —1999ko otsailaren 2an—, Alicia Pietri bizitza publikotik erretiratu eta Tinajero etxera itzuli zen, Caracaseko Los Chorros urbanizazioan, eta Haurren Museoaren buru jardun zuen. Pixkanaka, Mireya alabaren esku utzi zuen, Alzheimer gaixotasunak aurrera egin ahala. Bere etxean hil zen, 2011ko otsailaren 9an (asteazkena), 87 urte zituela. Batzar Nazionalak minutu bateko isilunea gorde zuen bere ohorean. Bere seme Andresek, bere hilobiaren aurrean, eskerrak eman zizkion Venezuelako kolektibitateak bere heriotzaren aurrean izandako erreakzioagatik:"«Hunkigarria izan da guretzat, eta une honetan publikoki eskertu nahi dugu, gure herriak osotasun gisa, jarrera ideologikoetatik bereizi gabe, izan duen adierazpen orokor, sendo eta hain positiboa…»."Venezuelako ''200 hezitzaile: XVIII. mendetik XXI. mendera'' (2016) liburuan ageri den aipamen biografikoak, Fundación Empresas Polarrek eta Universidad Católicak argitaratua, zera dio:"«Lotsatia, diskretua eta kontserbadorea, lagun oso hurbilen arabera, ez zen izan komunikabideen aurrean agertzeko irrrika zuen lehen dama; aitzitik, umerik behartsuenen eskubideen alde etengabe borrokatu zen»."
Alessandro Malaspina
Alessandro Malaspina, Espainian Alejandro Malaspina izenez ezaguna (Mulazzo, 1754ko azaroaren 5a - Pontremoli, 1810eko apirilaren 9a), Espainiaren zerbitzura zegoen noble eta marinel italiarra izan zen, Espainiako Itsas Armadako brigadierra, bidaia horietako batean protagonista izateagatik ospetsua. garai ilustratuaren bidaia zientifiko handienetako bat, Malaspina espedizioa deiturikoa (1788-94). Godoy erorarazteko konspirazioa egin ondoren, zorigaitzean erori zen, eta horrek lorpen handiak ahaztea ekarri zuen.
Gaztaroa
Alejandro Malaspina Mulazzo-n jaio zen, gaur egungo Italian, orduan Toskanako Dukerri Handiaren baitan. Bere gurasoak Carlo Morelo markesa eta Caterina Meli Lupi di Soragna izan ziren. 1762tik 1765era bera eta bere familia Palermon bizi izan ziren, bere osaba Giovanni Fogliani Aragoikoa Siziliako erregeordearen babespean. 1765etik 1773ra Erromako Klementinoen Kolegioan ikasi zuen, 1773an Maltako Ordenan sartzea onartuz. Urtebetez Maltan bizi izan zen, eta han ikasi zituen Ordenaren flotan nabigazioaren oinarriak. 1774an Espainiako Errege Armadan sartu zen. Urte horretako azaroaren 18an guardiamarina titulua jaso zuen.
Espainiaren zerbitzura
1775 eta 1776 urteetan zehar Afrikako iparraldeko hainbat ekintza armatutan parte hartu zuen (horietako bat, 1775eko urtarrilean, Melillaren laguntzarako espedizioa, berberear pirata taldeek setiatua). 1777tik 1779ra, Astrea fragatan, Filipinetara egindako bidaia batean parte hartu zuen (Joan-etorria Esperantza Oneko lurmuturra inguratuz). Bertan fragata teniente mailara igo zen (1778). Britainiarren aurkako hainbat ekintzatan parte hartu zuen 1780an, eta ondoren ontzi-teniente mailara igo zen.
1782an Inkisizioan heretiko gisa salatu zuten, baina ez zuten ez espetxeratu ez epaitu. Urte hartan Gibraltarko Setio Handian parte hartu zuen.
1783 eta 1784 bitartean, Nuestra Señora de la Asunción fragatako komandante-orde gisa, bigarren bidaia bat egin zuen Filipinetara. 1786ko irailetik 1788ko maiatzera, Astrea fragataren aginduan, Filipinetara hirugarren bidaia egin zuen, Filipinetako Errege Konpainiak aginduta. Oraingoan munduari bira bat ematea zen..
Malaspina espedizioa
1788ko irailean, bere lankide José de Bustamante y Guerrarekin batera, espedizio politiko-zientifiko bat antolatzea proposatu zion Espainiako Gobernuari Amerikako, Asiako eta Ozeaniako espainiar ondasunak eta beste lurralde batzuk bisitatzeko. Bidaia hau Malaspina espedizioa bezala ezagutuko zen. Espedizioa Cádizetik abiatu zen 1789ko uztailaren 30ean.
Itzulera eta zorigaitzean erortzea
Espainiara itzuli zenean (1794ko irailaren 21), Malaspinak txosten bat aurkeztu zuen, Viaje político-científico alrededor del mundo (Munduaren inguruko bidaia politiko-zientifikoa), non isilpeko txosten politiko bat barne hartzen zuena, izaera politikoko iritzi kritikoekin Espainiako erakunde kolonialei buruz eta Ameriketako eta Ozeano Bareko espainiar koloniei autonomia zabala ematearen aldekoa, merkataritzaren bidez lotutako estatuen konfederazio baten barruan.
1795eko irailean, bere idatziak bidali zizkion Espainiako gobernuari, baina azken horrek argitaratzea desegokitzat jo zuen orduan zegoen egoera politikoan. Desenkantatuta, Malaspinak Manuel Godoy erorazteko konspirazioan parte hartu zuen, eta azaroaren 23an atxilotu zuten. Zalantzazko epaiketa baten ondoren, 1796ko apirilaren 20an, hamar urteko kartzela zigorra ezarri zioten Coruñako San Anton gazteluan. Bere espetxealdian, Malaspinak estetikari, ekonomiari eta literaturari buruzko saiakerak idatzi zituen.
Zigor osoa ez zuen bete, 1802. urte amaieran Napoleonen presioaren ondorioz aske utzi baitzuten (Francesco Melzi d'Eril-en aginduz) eta Italiara deportatu. Malaspina bere jaioterrira abiatu zen Genovatik barrena, eta azkenean Pontremoli-n kokatu zen, Mulazzotik 10 km-ra, orduan Etruriako erresumaren parte zena. Han tokiko politikan sartu zen. 1804an Milanera joan zen, Italiako Errepublikako hiriburura. Urte horretako abenduan, errepublikako gobernuak enkargua eman zion errepublikaren eta Etruriako erresumaren arteko berrogeialdia antolatzeko Livornon izandako sukar horiaren epidemia batean. 1805ean Italiako Erresuma napoleondarraren (Italiako Errepublika eraldatu zen) Estatu Kontseiluko kide izendatu zuten. 1806ko abenduan, Florentziako Etruria erresumako gortera joan zen, eta Elkarte Kolondarrean onartu zuten..
Alessandro Malaspina Pontremolin hil zen, garai hartan Frantziako Lehen Inperioko zatia, 1810ean, bihotzekoak jota.
R.E.M. Live
R.E.M. Live R.E.M. taldearen zuzeneko albuma da, Dublingo Point Theatren grabatua, 2005eko otsailean, Around The World Tour taldearen Europako biran, 2004an kaleratutako taldearen estudioko 14. albuma sustatuz. Taldearen zuzeneko lehen albuma izan zen. 2007ko urriaren 15ean kaleratu zen Erresuma Batuan, eta egun bat geroago Estatu Batuetan, album bikoitz bat, audio album bat eta DVD bat bezala.
R.E.M. Livek Monster diskoaren "I Took Your Name" eta Around the Sun taldearen "Ascent of Man" abestien bertsio argitaragabea du, baita ordura arte argitaratu gabeko "I 'm Gonna DJ" ere, gero Acceleraten sartu zutena.
Raymond Goethals
Raymond Goethals (Forest, 1921ko urriaren 7a - Brusela, 2004ko abenduaren 6a) belgikar futbolari eta futbol entrenatzailea izan zen.