cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biolontxelo
Teknika modernoagoak
Jean Louis Duport, XVIII. mendeko biolontxelo jotzaile frantziarra, biolontxelo metodo ezagun baten egilea izan zen. Essai sur le doigté du violoncelle et la guduite de l 'archet, dédié aux professeurs de violoncelle izenburupean, biolontxeloaren teknikaren berrikuntza aski garrantzitsuak bildu zituen. Bere lanaren ekarpen interesgarrienetako bat digitazio eta teknika digitalen teknikaren finkapena izan zen. Gainera, hedadurez, soka bikoitzez eta tarteez hitz egiten du, eta, ziur asko, XIX. mendeko teknika biolontxelistikoaren oinarriak berak ezarri zituen. Mende horretako beste biolontxelo jotzaile batzuk ere, besteak beste Dotzauer edo Kummer, biolinaren posizioak behin betiko uztearen eta digitazio modernoa hartzearen alde agertu ziren.
XIX. mendea
1846an, pikaren erabileraren lehen ebidentzia dago. Adrien François Servais biolontxelista eta konpositore belgikarra izan zen erabili zuen lehena, nahiz eta, badiren aurreko urteetako dokumentuak euskarri bat erabiltzea gomendatzen dutenak.
Piatti txelista Londresera joan zen eta Leo Stern edo Robert Lindley bezalako beste interprete batzuekin eskola bat sortzen hasi zen. Parisen egoitza zuen eskola frantses honek, aurreko urteetan izandako eragin eta garrantzia gutxitu zuen, Auguste Franchomme eta Chevillard bezalako irudiak izaten jarraitzen zuen arren. Nicolas Platel, Duporteko ikaslea, Bruselako Eskolaren sortzailea izan zen, hain zuzen ere, Servais eskolak ematen hasi eta nabarmentzen hasi zen tokia. Servais eta Franchommeren oinordekoak, Victor Mireckik hasitako eskola biolontxelistiko madrildarrak, hurrengo mendean zehar bere fruiturik hoberenak eman zituen.
Mende honetan zehar, Alemanian sortu ziren korronte artistiko eta tekniko nagusiak eta bertan hasi ziren interpretazio-teknika modernoak garatzen.
XX. mendea
Pau Casals historiako biolontxelista handienetako bat izateaz gain, bakarlari bezala biolina eta biolontxeloa parekatzea lortu zuen eta bere lan teknikoari esker, biolontxeloaren aukerak asko handitu ziren. Pau Casalsek lanaren musikaltasun globalean ñabardurek duten garrantzia azpimarratu zuen. Bachen biolontxelorako bakarkako 6 suitearekin egindako berraurkikuntzak eta hauen inguruan egin zuen berrinterpretazioak, txelisten belaunaldi berri baten oinarriak ezarri zituen.
Interpretaziorako teknikak
Biolontxeloa ondo jo ahal izateko, beharrezkoa da instrumentu honetako atal garrantzitsuenen teknika kontrolatzea. Biolontxeloaren interpretazioan gorputzeko kiderik aktiboenak ezkerreko eskua eta eskuineko besoa dira, horiek baitira soinua aldatu eta sortzen dutenak; horregatik, arreta berezia jarri behar zaie instrumentu honen teknika aztertzerakoan.
Posizioaren teknika
Biolontxeloaren posizio egokia, musika tresna musikariaren belaunen artean jartzea da, hau eserita dagoela. Pika mugikorraren bidez, distantzia edo altuera erregula daiteke musikariaren beraren ezaugarri fisikoen eta gustu pertsonalen araberakoa. Horretaz gain, bularraren gainean hirugarren berme-puntu bat dauka txeloak, bularrezurraren goiko aldetik 15 cm ingurura, baina hori ere aldatu egiten da musikariaren arabera.
Mastak musikariaren lepoaren ezkerretik igaro behar du, eta beheko kabila, do notari dagokiona, ezkerreko belarriaren parean geratu behar da gutxi gorabehera. Gainera, biolontxeloaren gorputz osoa pixka bat eskuinerantz biratuta egon behar du. Biolontxelo jotzailearen sorbaldak erlaxatuta eta altuera berean egon behar dute, eta bizkarrak zuzen egon behar du. Gomendagarriena da aulkiaren bizkarraren kontra ez esertzea, baizik eta aulkiaren ertzean esertzea.
Notak ezker eskuko hatzak soken eta mastaren aurka sakatuz jotzen dira, arkuarekin soka horren bibrazioa ematen den bitartean. Bibrazio hori beste modu batean ere sor daiteke, adibidez, pizzicatoaren bidez. Soken gaineko presio horrek hauen luzera moztea eragiten du eta zenbat eta txikiagoa izan orduan eta soinu altuagoa sortzen da. Ezkerreko erpurua mastaren atzealdean jartzen da, eta beste laurak aurrealdean, eskuarekin C moduko bat osatuz. Posizio altuagoetan (hau da, zubitik hurbilago daudenetan), thumb posizioa erabiltzen da (hatz lodiaren posizioa), erpurua, gainontzeko hatzekin batera, diapasoiaren aurreko aldean kokatzen den posizioa da hori.
Arkua, eskuineko eskuarekin eusten da eta burutik hartzen da. Eskuineko erpurua buruaren atzealdean jartzen da, intxaurraren bi zatien artean pixka bat sartuta, eta gainerako hatzak aurrealdean kokatzen dira. Batez ere, erakuslea eta hatz txikia dira garrantzitsuenak, eusteko eta zuzentzeko.
Ezkerreko eskuaren posizioa
Ezkerreko eskua posizio egokian jartzeko, beharrezkoa da ezkerreko besoa eta besaurrea ondo jarrita hastea. Beheko posizioetan jotzeko (mastaren goiko aldean) ukondoa enborretik urrun mantendu behar da, besoa gorputzarekin 45 ° inguruko angelu bat eratuz. Besoa eta besaurrea nahiko tolestuta eduki behar dira, eskuak nahi den eremua har dezan. Mastaren alde horretan, besaurrea sokekiko perpendikularki jarri behar da. Posizio altuetan ukitu nahi bada (mastaren beheko aldea), ukondoa goian mantendu behar da, besoak erresonantzia-kaxarekin talka egin ez dezan, eta sorbaldak pixka bat aurreratu behar dira, besoa errazago luzatzeko.
Besoa ondo jarrita eduki ondoren, eskumuturrari erreparatu behar zaio, eta eskumuturrak besaurreatik eskura lerro zuzen bat eratu behar du, eta une oro erlaxatuta egon behar da, interpretazio-aldi luze baten ondoren minik sor ez dezan. Eskumuturra jarri ondoren, eskuari erreparatu behar zaio. Lehen esan bezala, eskua C bat eratuz jarri behar da, hatz lodia mastaren atzealdean eta beste lau hatzak goiko aldean dituela. Hauek perpendikularki iritsi behar dute diapasoira, eta hatz lodiak hatz bihotzaren parean egon behar du (mastaren goiko aldean). Soinu ezberdinak egiteko hariak behatzekin presionatu behar dira eta zubitik zenbat eta hurbilago egon, soinua orduan eta altuagoa izango da.
Juruena
Juruena Brasilgo udalerri bat da, Mato Grosso estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Gutun-irekitzeko
Bertsio elektrikoak ere eskuragarri daude, motorrak erabiliz gutun-azalak hortz batean zehar irristatuz funtzionatzen dutenak. Hauek gutun-azal bolumen handiagoa maneiatzeko abantaila dute, baina xaflak gutun-azalaren edukia moztu eta honda dezake.
Gutun-irekitzekoak egurrez, metalez, plastikoz egin daitezke, batzuetan bolizkoak edo material konbinatuz. Gutun-irekitzeko moderno batzuek bizar-xafla bat dute plastikozko helduleku baten barruan ezkutatuta. Nolanahi ere, papera etengabe mozteak ahoaren higadura ekarriko du, eta zorroztu edo ordeztu egin beharko da.
Oreothlypis gutturalis
Oreothlypis gutturalis Oreothlypis generoko animalia da. Hegaztien barruko Parulidae familian sailkatua dago.
Typhlosaurus meyeri
Typhlosaurus meyeri Typhlosaurus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Langenweißbach
Langenweißbach Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
La montagna del dio cannibale
La montagna del dio cannibale eta ingelesez The Mountain of the Cannibal God (euskaraz Jainko Haragijalearen Mendia), 1978ko Sergio Martino italiarrak zuzendutako beldurrezko film bat da. Ursula Andress, Stacy Keach, Claudio Cassinelli eta Antonio Marsina aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Susan (Ursula Andress) eta Arthur Stevenso (Antonio Marsina) anai-arrebak Papua Ginea Berrian galdutako espedizio baten bila abiatu dira, haren buru Susanen senarra den Henry (Tom Felleghy) baita. Henry Stevenson antropologo entzutetsuaten aztarna herrialde horretako ohianean galtzen da. Haren emaztea eta bere eskrupulurik gabeko espedizio senarra topatzen saiatuko dira, horretarako haragijaleak diren mota askotako oihaneko biztanleei aurre egin beharko diete.
Binacua
Binacua (aragoieraz eta Binacua) Santa Cruz de la Serós udalerriko herria da, Jazetania eskualdean dagoena. 760 metroko altueran, muino batean dago eta bere toponimoa zelta jatorrikoa da.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Vidiadhar Surajprasad Naipaul (Chaguanas, Trinidad eta Tobago —garai hartan, Erresuma Batuaren mende—, 1932ko abuztuaren 17a – Londres, 2018ko abuztuaren 11) britainiar idazlea izan zen, eta ingelesez idatzi zuen.
Bizitza
Hemezortzi urte zituela, Ingalaterrara joan eta arte-ikasketak egin zituen Oxfordeko Unibertsitatean (1953). Gero, kazetaritzan aritu zen, eta literatur kritikak idatzi zituen, BBCrentzat, besteak beste. Kolonialismoak eta nazionalismoak Hirugarren Munduan eta integrismoak herrialde musulmanetan izan dituzten ondorioak aztertu zituen bere lanetan. Eleberriak eta kronika- eta bidaia-liburuak idatzi zituen batez ere.
K.a. 398
K.a. IV. mendearen taula (K.a. V. mende | K.a. IV. mende | K.a. III. mende)
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Bizitza
Bere lanen artean, hauek dira aipagarrienak: The Mystic Masseur (1957), The Mimic Men (1967), The Loss of El Dorado (1969), India, a Wounded Civilization (1977), A Bend in the River (1979), Among the Believers: An Islamic Journey (1981), A Turn in the South (1989), A Way in the World (1994), Half a Life (2001), Magic Seeds (2004). Kronika- eta bidaia-liburuen artean, berriz: India: A Wounded Civilization (1977), A Congo Diary (1980), Among the Believers: An Islamic Journey (1981), A Turn in the South (1989), India: A Million Mutinies Now (1990), Beyond Belief: Islamic Excursions among the Converted Peoples (1998), Between Father and Son: Family Letters (1999), Reading & Writing: A Personal Account (2000), The Writer and the World: Essays (2002), A Writer's People: Ways of Looking and Feeling (2007), The Masque of Africa: Glimpses of African Belief (2010). 2001ean Literaturako Nobel saria jaso zuen.
K.a. 398
K.a. 403 | K.a. 402 | K.a. 401 | K.a. 400 | K.a. 399 | K.a. 398 | K.a. 397 | K.a. 396 | K.a. 395 | K.a. 394 | K.a. 393
North Courtland (Alabama)
North Courtland Alabamako herri bat da. Lawrence konderrian kokatua dago. 2010ean 632 biztanle zituen, 375.4 kilometro koadrotan banatuta.
Ferricoronadita
Ferricoronadita mineral bat da eta coronadite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Ferricoronadita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema tetragonalaren arabera sortzen ditu kristalak.
Eragigai (matematika)
Matematikan, eragiketetan, eragigaia eragileak, emaitza sortzeko, erabiltzen dituen elementuetako bakoitza da. Adibidez,
Okhotsk suprefetura
Okhotsk suprefetura (オホーツク総合振興局) Hokkaidoko suprefetura bat da eta Abashiri da bertako hiriburua. 2010eko apiirlaren 1a arte Abashiri suprefetura izena izan zuen baina aldatu egin zuten Okhotsk izena gehiago erabiltzen baitzen. 2010ko erroldaren arabera 309.487 biztanle ditu.
Hyphoplites
Hyphoplites ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren, Albiarrean, hau da, orain dela 112 milioi urtetik 99,6 milioi urtera gutxi gorabehera. Lehen agerpena Albiarreko goiko estratuetan eman zen.
Okhotsk suprefetura
Geografia
Izenak erakusten duen bezala Hokkaido uharteak Okhotskeko itsasoarekin duen kostaldearen zati handiena hartzen du suprefeturak. Kostalde honetako aintzirak babesteko Abashiri Parke Kuasi-Nazionala eratu zen 1958an.
Kitamiren inguruan Kitami mendiak inguruan dituela. Mendi garaiena Teshio mendia (1.557m) da eta bertan sortzen da uharteko bigarren luzeena den Teshio ibaia.
Woodlawn, Lonoke konderria (Arkansas)
Woodlawn Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Lonoke konderrian dago, Arkansas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Sainte-Tulle
Biztanleria
2007an Sainte-Tulle udalerrian erroldatutako biztanleak 3.247 ziren. Familiak 1.273 ziren, horien artean 370 pertsona bakarrekoak ziren (119 bakarrik bizi ziren gizonak eta 251 bakarrik bizi ziren emakumeak), 350 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 398 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 155 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.469 etxebizitza zeuden, 1.286 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 55 bigarren erresidentzia ziren eta 128 hutsik zeuden. 1.119 etxeak ziren eta 341 apartamentuak ziren. 1.286 etxebizitza nagusietatik 717 bere jabearen bizilekua ziren, 534 alokairuan okupaturik zeuden eta 36 doan lagata zeuden; 14 etxek gela bat zuten, 115 etxek bi zituzten, 297 etxek hiru zituzten, 456 etxek lau zituzten eta 404 etxek bost zituzten. 934 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 587 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 528 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.974 ziren, horien artean 1.402 aktiboak ziren eta 572 inaktiboak ziren. 1.402 pertsona aktiboetatik 1.273 lanean zeuden (715 gizon eta 558 emakume) eta 131 langabezian zeuden (70 gizon eta 61 emakume). 572 pertsona inaktiboetatik 147 erretiraturik zeuden, 170 ikasten zeuden eta 255 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sainte-Tulle udalerrian 1.240 unitate fiskal zeuden, 2.997 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.358 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 191 komertzioetatik, 16 erauzte enpresak ziren, 5 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 32 eraikuntza enpresak ziren, 38 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 9 garraio enpresak ziren, 13 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 5 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 25 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 43 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 funeraria, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 5 igeltseroak, 4 margolariak, 5 zurginak, 2 iturginak, 7 argiketariak, 4 ile apaindegiak, 3 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 13 establezimendu komertzialetatik, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 1 zapata-denda zen, 2 altzari dendak eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Sainte-Tulle udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.352 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1  eta botika 1  bat zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Sainte-Tulle udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 433 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hypengonoceras
Hypengonoceras ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren, Albiarrean, hau da, orain dela 112 milioi urtetik 99,6 milioi urtera gutxi gorabehera. Lehen agerpena Albiarreko goiko estratuetan eman zen. Aragonitozko osaera zuten eta mugimendu azkarrak egiten zituzten. Bizitza nektonikoa zuten eta haragijaleak ziren. Ondo garatutako ikusmena zuten. Hegoafrikako kretazeoko aroketan aurkitu daiteke.
Microphis brevidorsalis
Microphis brevidorsalis Microphis generoko animalia da. Arrainen barruko Syngnathidae familian sailkatzen da.
Kepa Ordoki
Kepa Ordoki Vázquez (1912ko abuztuaren 3a, Irun, Gipuzkoa - 1993, Baiona, Lapurdi) Eusko Gudarosteko gipuzkoar gudaria eta EAE alderdiko kidea izan zen. Bigarren Mundu Gerran zehar, Frantziako Gironde departamenduan borrokatu zen Gernika Batailoiaren buruzagia izan zen.
Biografia
EAE-ANVko kide egin zen (1931) eta Espainiako Gerra Zibilean borrokatu zen, Gipuzkoan, Bizkaian eta Santanderko frontean. 1937. urtean atxilotu eta heriotza-zigorra eman zioten, baina zigorra aldatu zioten eta Duesoko espetxetik ihes egitea lortu zuen.
Frantziara erbesteratu zen lehenik, eta Mexikora gero. Erresistentziarekin jarri zen harremanetan, alemaniarren aurka. Eusko Jaurlaritzaren mendeko Gernika Batailoiaren buru izendatu zuten, eta De Larminat jeneralaren agindupean alemaniarren aurka borrokatu zen Frantziako estatuan. Pointe de Graveko gudu gogorretan parte hartu zuen alemaniarren aurka; de Gaulle jeneralak zoriondu egin zuen Frantziaren alde egin zuenagatik (1954).
Azken urteetan Euskal Herriko borroka armatuaren alde jardun zuen.
Jaioberriaren onfalitis
Jaioberriaren onfalitisa haur jaioberrien zilborraren infekzioa da. Onfalitisa gutxi gorabehera % 0,7koa da herrialde garatuetan jaiotako haurren kasuan, eta % 2,3raino igotzen da garapen bidean dauden herrialdeen kasuan.
Erditu ondoren, zilbor-hestea moztu behar da. Gorputzean geratzen denak infekzioa izan dezake. Ingurunearen eraginpean geratzen diren odol-hodiak germenak organismora sartzeko ate bat izan daitezke.
Pontificia Universidad Javeriana
Pontificia Universidad Javeriana (PUJ) Kolonbiako unibertsitate pribatu bat da, egoitzak Bogotan eta Calin dituena. 1623an sortu zen eta bere izena San Frantzisko Xabierkotik dator. San Ignacio Unibertsitate Ospitalea duela gutxi Kolonbiako hirugarren ospitale onena sailkatu zen, Osasun eta Gizarte Babes Ministerioaren arabera. 2020an, Medikuntza Fakultatea herrialdeko onena bezala sailkatu zuen Dinero aldizkariak, ICFESek egindako Sabre Pro proben emaitzak kontuan hartuta. Azken urteotan, Ekonomia eta Administrazio Zientzien Fakultatea herrialdeko bigarren negozio eskola onena bezala kokatu da, Frantziako Eduniversal rankingaren arabera.
Unibertsitatea Kolonbiako elitearen prestakuntza zentroa izan da. Bere tituludunen artean, honako hauek nabarmentzen dira: Henry Krieger, Riyad al-Maliki, Ignacio Martín-Baró, Rodolfo Llinás, Vanessa de la Torre, Jorge Enrique Abello, Óscar Iván Zuluaga, Daniel Samper Pizano, Marta Lucía Ramírez, Jorge Alfredo Vargas, Paulina Vega eta Ernest Samper.
Jesusen Lagundiak zuzentzen du eta Kolonbiako unibertsitate zahar eta tradizionaletako bat da. Latinoamerikako Jesusen Lagundiaren esku utzitako Unibertsitateen Elkartearen (AUSJAL), 30 unibertsitatek osatutako sare baten parte da, eta Jesuiten Unibertsitateen Elkartearen (International Association of Jesuit Universities), munduan 167 unibertsitate dituena. .
Paraná (Rio Grande do Norte)
Paraná Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Nivelle (Nord)
Nivelle Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Nivelle udalerrian erroldatutako biztanleak 1.240 ziren. Familiak 442 ziren, horien artean 70 pertsona bakarrekoak ziren (31 bakarrik bizi ziren gizonak eta 39 bakarrik bizi ziren emakumeak), 132 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 197 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 43 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 471 etxebizitza zeuden, 446 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 465 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 446 etxebizitza nagusietatik 390 bere jabearen bizilekua ziren, 46 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 11 etxek bi gela zituzten, 25 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 354 etxek bost zituzten. 381 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 152 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 264 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Nivelle udalerrian 455 unitate fiskal zeuden, 1.305 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.235 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 25 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 3 funerariak ziren, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 1 zurgina, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 arropa denda zen.
2000. urtean Nivelle udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 432 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Sicyopus auxilimentus
Sicyopus auxilimentus Sicyopus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Saint-Pierre-d'Amilly
Saint-Pierre-d'Amilly Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Pierre-d'Amilly udalerrian erroldatutako biztanleak 434 ziren. Familiak 178 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 71 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 55 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 217 etxebizitza zeuden, 183 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 210 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 183 etxebizitza nagusietatik 156 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 8 etxek bi zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 51 etxek lau zituzten eta 97 etxek bost zituzten. 154 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 67 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 107 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 304 ziren, horien artean 247 aktiboak ziren eta 57 inaktiboak ziren. 247 pertsona aktiboetatik 229 lanean zeuden (131 gizon eta 98 emakume) eta 19 langabezian zeuden (5 gizon eta 14 emakume). 57 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Pierre-d'Amilly udalerrian 188 unitate fiskal zeuden, 459 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.719 euro zen.
Beni (departamendua)
Beni Boliviako ipar-ekialdean dagoen departamendua da. Hiriburua Trinidad du (ia 90.000 biztanle).
Saint-Pierre-d'Amilly
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Beni (departamendua)
Mugakideak hauexek ditu: Pando departamendua iparraldean, Brasilgo Rondonia estatua ipar-ekialdean, Santa Cruz departamendua hego-ekialdean, Cochabamba departamendua hegoaldean eta La Paz departamendua mendebaldean.
213.564 km2-ko azalera dauka, eta 2005ean 411.399 biztanle zituen (1.93 biz./km2).
Saint-Pierre-d'Amilly
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Pierre-d'Amilly udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.316 hektarea erabiltzen.
Roskear Croft
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da, Camborne herriaren iparraldean.
Saint-Pierre-d'Amilly
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Politiko
Politiko hitzak esanahi eta erabilera zenbait ditu:
Fernando Aguirre Gaztelu
Fernando Aguirre Gaztelu (Zarautz, 1811 - Madril, 1873ko abenduaren 26a) Claudio Menchacatorre eta José Matiarekin batera Matía, Menchacatorre y Cía sortu zuten, itsas merkataritzan aritu ziren baita esklaboen trafikoan ere. Hau desegitean Aguirre y Cía sortu zuen.
Biografia
Pilotu eta marinel familia zuen jatorri. 1834an, Filipinetan kokatu eta José Matía Calvo eta Claudio Menchacatorrekin batera, Matía, Menchacatorre y Cía sortu zuen, enpresaren egoitza Manilan zegoen eta merkataritza triangeluarrean aritzen zen. Fernandoren anaiek ere, Manuel eta Marcial Aguirre, ontzietako pilotu eta kapitain gisa aritu ziren. 1846an, enpresak esklabo egindako txinatarrak Kubara eramateko baimena jaso zuen, azukre-fabrikaren hedapenarekin eta Antilla Handian zegoen eskulanaren beharrarekin bat eginez. Hurrengo urteetan, Kubara ez ezik, Perura, Panamara eta Puerto Ricora garraiatu zituzten esklabuen kopurua nabarmen hazi zen, baita onurak ere.
1849an, Bravo Murillo ministroak Agirre eta bere bazkideei Pasig ibaiaren gainean zubi eseki bat eraikitzeko baimena eman zien, konpainiak Malabogen zituen lursail batzuen truke. Manilako Errege Merkataritza Auzitegiko priore izateagatik, 1850ean Filipinetako kapitain jeneral izandako Antonio Urbiztondok Fernando Agirreri berari agindu zion 1851an sortutako Banco Español-Filipino de Isabel II-ren lehen estatutuak idazteko. 1853an, Agirreren ekimenez, elkarteak azukre eta destilategi findegi bat erosi zuen Luzon uhartean.
1859an Matía, Menchacatorre y Cía konpainia desegin zuten, eta Aguirrek Aguirre y Cía delakoa sortu zuen, produktu orientalak Londres, París, Habana, Cádiz eta Madrilen saltzeko. Aguirre gaixotu zenean James Tait, bazkide ohiak, hartu zuen enpresaren gidaritza.
1863an, Agirre Parisen zegoen, eta Nueva Écija-n zuen nekazaritza-enpresa likidatzeko agindua eman zuen. Horrela, Filipinetan zituen ondasun handiak saltzen hasi zen. Handik gutxira, Espainiara itzuli zen, eta Pasaian bizi izan zen aldi batez. 1871eann testamentua egin zuen Donostian, eta bi urte geroago hil zen. Bere ondasunen artean oraindik Filipinetan zituenak nabarmentzen ziren, Gipuzkoako hainbat jabetza, ferrocarril del Norteko akzio eta betebeharrak, Londresi buruzko letrak, etab. Ezkongabea eta ondorengorik gabea, bere ondasun gehienak Gaztelu familian geratu ziren, baita lagun eta zerbitzarien artean ere. Era berean, Donostiko lehen letren eskolak mantentzeko diru-kopuru bat utzi zuen.
Gipuzkoa eta Arabako Partzuergo Orokorra
Gipuzkoa eta Arabako Partzuergo Orokorra edo Altzaniakoa 24,07 kilometro koadroko lurraldea da, Gipuzkoako hegoaldearen zati gehiena hartzen duena. Bertan, Euskal Autonomi Erkidegoko mendirik garaienak daude; horietako zazpi, 1.500 metrotik gorakoak. Ez du berezko balio administratiborik, baina sei herri arduratzen dira lurraldearen administrazioaz: Idiazabal, Segura, Zegama eta Zerain Gipuzkoaren aldetik eta Asparrena eta Donemiliaga Arabaren aldetik.
Historia
Idazkian Segurako hiribildua besterik agertzen ez den arren, kontuan hartu behar da garai hartan Goierriko hainbat herri Segurari batuta zeudela. Beraz, eskualdeko hainbat herriren buru gisa erosi zituela esan daiteke. Horixe berresten du 1430eko dokumentu batek; izan ere, Legazpiko unibertsitateak zegokion zatia banandu eta mugarritu egin zuela adierazten du. Idazkian bertan, Segurako hiribilduak eta Idiazabal, Segura, Zegama eta Zeraineko unibertsitateek elkarrekin erosi zutela ere jartzen du. Legazpiko zatia banandurik, beste guztia beste lau herrien administraziopean geratu zen.
XV. mendean zehar, gipuzkoar herriek partzuergoaren hegoaldean ziren herriekin hitzarmenak egin zituzten, haiek ere partzuergoko baliabideak ustia zitzaten. Zalduondo, Araia, Donemiliaga eta Agurain herriez ari gara. Aguraingo herria 1916. urtean atera zen partzuergotik.
Mendiak
Ingurune oso menditsua da, izan ere Urkillako, Altzaniako eta Aizkorriko mendilerroek mugatzen dute, 1.200 eta 1.500 metro artean tontorrak dituztelarik. Bestela, Aizkorri-Arazko natura parkearen zati bat ere eskualde honetan dago, eta horren barruan Urbiako zelaigunea.
Hidrologia
Partzuergo honen barnean, Urola eta Oria ibaien iturburuak daude iparraldean. Hegoaldean, aldiz, Altzania, Ametzaga eta Zirauntza errekek ekialderantz Arakil ibaia sortuko dute Sakana aldean. Mendebalderago, Barrundia ibaiak Zadorrako sistema osatzen laguntzen du.
Čermany
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1257. urtekoa da.
K.a. 399
K.a. IV. mendearen taula (K.a. V. mende | K.a. IV. mende | K.a. III. mende)
K.a. 410ko hamarkada | K.a. 400ko hamarkada | K.a. 390ko hamarkada | K.a. 380ko hamarkada | K.a. 370ko hamarkada
K.a. 404 | K.a. 403 | K.a. 402 | K.a. 401 | K.a. 400 | K.a. 399 | K.a. 398 | K.a. 397 | K.a. 396 | K.a. 395 | K.a. 394
Pedra Preta (Rio Grande do Norte)
Pedra Preta Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
José Hernández
Bizitza
Txikitan biriketako eritasun batek jo zuenez, panpa aldean bizi behar izan zuen zenbait urtez eta bertatik ezagutu zuen gautxoen bizitza gogorra. 1852tik aurrera, bere herrialdeko gatazka politikoetan esku hartu zuen, zentralismoaren aurka, zenbaitetan armak aldean zituela. 1871ean Brasila erbesteratu zen. 1872an Buenos Airesera itzuli ahal izan zen. Urte horretan El gaucho Martín Fierro argitaratu zuen. Uruguain atzerriraturik egon ostean, 1875an Argentinara itzuli eta 1879an diputatu hautatu zuten. 1886ko urriaren 21ean hil zen, Buenos Airesko Belgrano auzoan zuen landetxean.
Idazlanak
José Hernández Argentinako poeta nazionala izatera eraman duen Martín Fierro («Matxin Burdin», Txomin Jakakortajarenak euskaratua) hain zuzen ere, gautxoei buruzko poema epikoa da. Herriaren kontzientzian hain errotua den epopeia hori bi zatitan argitaratu zen: El gaucho Martín Fierro (1872) eta La vuelta de Martín Fierro (1879). Beste zenbait obra idatzi zituen, hauen artean La instrucción del estanciero (1882), landetako bizitzari buruzko ezagutza zuzena adierazten duena.
Laußig
Laußig Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Husseren-Wesserling
Husseren-Wesserling Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Husseren-Wesserling udalerrian erroldatutako biztanleak 1.017 ziren. Familiak 432 ziren, horien artean 128 pertsona bakarrekoak ziren (60 bakarrik bizi ziren gizonak eta 68 bakarrik bizi ziren emakumeak), 136 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 140 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 28 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 509 etxebizitza zeuden, 430 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 46 bigarren erresidentzia ziren eta 33 hutsik zeuden. 364 etxeak ziren eta 143 apartamentuak ziren. 430 etxebizitza nagusietatik 313 bere jabearen bizilekua ziren, 103 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 39 etxek bi gela zituzten, 67 etxek hiru zituzten, 71 etxek lau zituzten eta 253 etxek bost zituzten. 387 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 200 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 183 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 670 ziren, horien artean 506 aktiboak ziren eta 164 inaktiboak ziren. 506 pertsona aktiboetatik 451 lanean zeuden (252 gizon eta 199 emakume) eta 55 langabezian zeuden (25 gizon eta 30 emakume). 164 pertsona inaktiboetatik 65 erretiraturik zeuden, 44 ikasten zeuden eta 55 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Takahiro Kunimoto
Takahiro Kunimoto (邦本 宜裕, 1997ko urriaren 8a - ) Japoniako futbolaria da.
Husseren-Wesserling
Diru sarrerak
2009an Husseren-Wesserling udalerrian 417 unitate fiskal zeuden, 985 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.180 euro zen.
Ferrierita-K
Ferrierita-K silikato motako minerala da eta ferrierite taldearen kidea da.
Takahiro Kunimoto
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Avispa Fukuoka.
Ferrierita-K
Ezaugarriak
Ferrierita-K silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema ortoerronbikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3 - 3,5 da.
Husseren-Wesserling
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 42 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 2 liburu dendak ziren.
2000. urtean Husseren-Wesserling udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra anbulantzia zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Maurice Druon
Lazare Kessel etorkin errusiar-juduaren semea zen. Bere aitak bere buruaz beste egin zuen 1920an eta ama berriz ezkondu zen. Mauricek adopziozko aitaren abizena hartu zuen. Joseph Kessel osabarekin batera Partisanoen kantua itzuli zuen Frantziako Erresistentziarako.
18 urterekin literatur aldizkarietan idazten hasi zen. 1942an De Gaulle jeneralaren armadara batu zen.
1948an Goncourt Saria irabazi zuen Les Grandes Familles eleberriarekin. 1966an Frantses Akademiako kide hautatu zuten. Kultur gaietarako ministroa izan zen Pierre Messmerren gobernuan.
Williams udarea
Williams udarea, Bon chrétien edo Bartlett udarea Europako udareondoaren (Pyrus communis) kultibar bat da, Asiatik kanpo gehien hazten dena. Kanpaia eitea dauka, Mendebaldean udarearen itxura arruntzat jotzen dena. Azal berdea horitzen da umotzean, nahiz eta azal gorrikoak ere badauden. Udakotzat hartzen da, ez baitio hotzari eusten beste aldaera batzuek bezain ongi.
Ezezaguna da aldaera honen jatorria.
Izenak
"Bon Chrétien" (kristau ona) izena Frantzisko Paolakoagatik hartzen du. Hura gizon santu bat izan zen, Frantziako Luis XI.ak bere ondora ekarrarazi zuena hilurrenetan, 1483an, senda zezan. Paolakoak Calabria jaioterriko udare-hazi bat eskaini zion erregeari, eta irakatsi nola landatu eta hazi. Hortik etorritako udareei "Bon chrétien" deitu zitzaien.
Williams udarea, ustez, 1770 inguruan sortu zen Aldermastonen (Ingalaterra). Hortik, Williams izeneko hazle batek aldaera hori erosi eta herrialdean barna zabaldu zuen. Horren ondorioz, Williams deitu zitzaion.
1799an Williams udareko zenbait arbola inportatu ziren Estatu Batuetara, Massachusettsen landatzeko. Lur horiek, gero, Enoch Bartlett izeneko nekazari batek erosi zuen, eta, jakin gabe nondik zetozen udare haiek, Estatu Batuetan barna zabaldu zituen. 1828ra arte inor ez zen ohartu Bartlett eta Williams udareak aldaera bera zirela. Ordurako, Bartlett udareak ospea zeukan AEBn eta Kanadan, eta izen horri eutsi dio.
Pierre Urte
Pierre Urte (bere garaian, frantsesezko grafiaz, Pierre d'Urte), (Donibane Lohizune, Lapurdi, 1664ko urtarrilaren 2 - Londres, Ingalaterra, 1725-30) euskal idazlea eta apaiza izan zen.
Bizitza
Erlijioz katolikoa zen, baina kalbinista egin eta erbestera alde egin behar izan zuen. Londresa joan zen. Han, John Chamberlayne eta David Wilkins hizkuntzalariekin harremanak izan zituen. Hiru liburu idatzi zituen, baina ez zuen, bizi zela, argitaratzerik izan. 1894an, Dodgsonek antolatuta, argitaratu zen lehena, The Earliest Translation of the Old Testament into the Basque Language (Biblia Saindua. Testament Çaharra eta Berria) izenburupean. Bibliaren Genesia (Ethorquia) eta Exodoaren (Ilkhitcea) zati bat bakarrik itzuli zituen. 1895an, Websterrek Dictionarium Latino-Cantabricum euskara-latina hiztegi amaitu gabea argitaratu zion, «quizá por el mismo excesivo detalle con que lo concibió y quiso realizarlo, no comprende más que las tres primeras letras» (Mitxelena 1960, 90. or.). 1896ean, Grammaire Cantabrique Basque beste lana argitaratu zion ere.
Nando de Colo
Nando Bruno Alfred Andre de Colo, Sainte-Catherine-lès-Arras, Pas-de-Calais Frantzia 1987ko ekainaren 23a, nazioarteko saskibaloi jokalari frantziarra da. Nando de Colok lider eta atzeko postuetan jokatzen du.
Cholet Basket klubarekin egin zuen debuta profesionaletan, eta, horrekin, bere lehen titulua irabazi zuen 2008ko Semaine des As-en; lehiaketa horretan MVP (Jokalari Baliotsuenaren Saria) ere izendatu zuten. Denboraldi horretan bertan, Pro A denboraldiko Frantziako JBS titulua irabazi zuen. 2009ko NBAko aurreikuspenetan San Antonio Spurs-ek 53. postuan hautatua, bere ibilbidea Europan jarraitu zuen NBAn, rol txiki batekin, bi urte eman aurretik. 2014an, CSKA Moskun, Europan paper garrantzitsu batera itzuli zen, eta, klub honekin, 2015-2016ko Euroliga irabazi zuen, denboraldi erregularreko JBS eta Lauko Finala; gero, 2018-2019ko Euroliga irabazi zuen.
2008tik, Frantziako selekzioarekin, zilarrezko domina irabazi zuen 2011ko Lituaniako Europako Txapelketan. 2013ko irailean, 2013ko Europako Txapelketa irabazi zuen Frantziako selekzioarekin; gero, brontzea, 2015eko Europako Txapelketan. Tokioko Olinpiar Jokoetan zilarrezko domina lortu zuen 2021ean.
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), zilarrezko domina irabazi zuen Frantziako taldearekin AEBko taldearekin (urrezkoa) galduz eta Australiako taldea (brontzezkoa) garaituz. Hauek osatzen zuten taldea: Andrew Albicy, Nicolas Batum, Petr Cornelie, Nando de Colo, Moustapha Fall, Evan Fournier, Rudy Gobert, Thomas Heurtel, Timothé Luwawu-Cabarrot, Frank Ntilikina, Vincent Poirier eta Guerschon Yabusele-k.
Kanpo estekak
«Nando de Colo» Wikipedia
North Johns (Alabama)
North Johns Alabamako herri bat da. Jefferson konderrian kokatua dago. 2010ean 145 biztanle zituen, 279.9 kilometro koadrotan banatuta.
Christen Købke
1838an Erromara joan zen eta han beste artista daniar asko aurkitu zituen. Uda Napoliko eskualdean igarotzen dut aire zabalean margotzen.
Erromantiko nazionalista izan zen eta erretratuak, paisaiak eta motibo arkitektonikoak margotu zituen. Egin zituen erretratuak lagun, senide eta lankide artistenak izan ziren. Bere garaia da, ez zuen aintzatespenik jaso, baina gaur egun bere pintura harmonikoengatik, ezaugarri koloretsuengatik eta egunerokotasunaren zentzuagatik nazioartean ezagunenetakoa den Danimarkako margolarietako bat da.
Microphis caudocarinatus
Microphis caudocarinatus Microphis generoko animalia da. Arrainen barruko Syngnathidae familian sailkatzen da.
Karamaiceras
Karamaiceras ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren, Albiarrean, hau da, orain dela 112 milioi urtetik 99,6 milioi urtera gutxi gorabehera. Lehen agerpena Albiarreko goiko estratuetan eman zen.
Typhlosaurus vermis
Typhlosaurus vermis Typhlosaurus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
3. linea (Montpellierko tranbia)
2012ko apirilaren 7an inauguratu zen Juvignac/Juvinhac eta Pérols–Étang de l'Or/Peròus–Estanh de l'Òrt edo Lattes–Centre/Latas–Centre geltokien artean, linea Montpellierren eraikitzen hirugarrena izan zen.
K.a. 400
K.a. IV. mendearen taula (K.a. V. mende | K.a. IV. mende | K.a. III. mende)
3. linea (Montpellierko tranbia)
Gaur egun, linea hegoaldera hedatzea aztertzen ari dira, Mediterraneo itsasora.
K.a. 400
K.a. 420ko hamarkada | K.a. 410ko hamarkada | K.a. 400ko hamarkada | K.a. 390ko hamarkada | K.a. 380ko hamarkada
3. linea (Montpellierko tranbia)
Historia
Juvinhac eta Montpellierren hegoaldearen arteko hirugarren lineak, 2012an martxan jarri zenak, hegoaldeko terminoaren arazoa dakar. 2006aren bukaeran, onura publikoko ikerketarako, bi adarretan banatzea proposatzen da, Latas eta Peròus aldera. Izan ere, 2005eko urtarrilean Palavàs Montpellierreko hirigunetik ateratzeak eta bi taldeetako hautetsien arteko harremanak apurtzeak hondartzak ahalik eta hurbilen amaitzea ekarri zuten. Montpellier-Mediterraneo aireportuko desertua, Mauguiòko lurraldetik, ez da aipatzen lineak Carnonetik igaro behar duela, 1,5 kilometro inguru.
K.a. 400
K.a. 405 | K.a. 404 | K.a. 403 | K.a. 402 | K.a. 401 | K.a. 400 | K.a. 399 | K.a. 398 | K.a. 397 | K.a. 396 | K.a. 395
3. linea (Montpellierko tranbia)
Historia
lineak Juvinhac eta Lattes–Centre/Latas–Centre edo Pérols–Étang de l'Or/Peròus–Estanh de l'Òrt lotzen dituhau da tranbiaren sareko lehen linea Montpellierretik hegoaldera. 2012ko apirilaren 7an inauguratu zen linea bezala. linea bezala, Montpellierren mugetatik aurrera bide bakarretik doa Mosson eta Juvinhacken artean, Boirargues eta Latas erdiguneen artean eta Boirargues eta Peròus artean.
Geltokiak
Lineak honako geltoki hauek ditu mendebaldetik hegoaldera:
Ustiapena
Linea Transports de l'agglomération de Montpellier usiatzen du Montpellier-Mediterraneo metropolak kudeatutako trenbide eta geltokietan.
Batez besteko denborak
Ibilbideko batez besteko denborak adierazgarriak dira, eta trafikoaren edo beste ezusteko batzuen arabera alda daitezke.
lineak Juvignac/Juvinhac geltokia honako hauekin komunikatzeko aukera ematen du:
Flota
Gaur egun, flota 22 arraunlarik osatzen dute, Alstomek 2014ko azaroaren 8an eraikiak.
Guneak
Ez dago guneak Montpellierko tranbian.
Etorkizuna
2014an Philippe Saurel aukeratu zutenetik, Montpellierreko udaletxearen eta enfrentamenduaren buru, linearen luzapenak aztertzen ari dira gaur egun turismoa garatzeko. Michel Delafosse 2020an hautatu zuten alkatea linea zabaltzearen alde dago, Mediterraneoko Itsasotik 3km-ra gelditzen baita gaur egun. Baina urrezko Lurraldearen kolektibitatea, Montpellierretik gertu dauden udalerrien artean dagoena, ez dirudi horrelako proiektu batek konbentzitzen duenik.
Guacamole
Guacamole ( edo ahoskatua) Mexikoko sukaldaritzan ospetsua den ahuakateondozko dipa da. Azteken garaietan jada ezagutzen zuten, izan ere, izena nahuatlezkoa da.
Ahuakatea eta chile berdearekin egiten da. Izena nàhuati hizkuntzatik dator, Ahuacamolli. Ahuacati(ahuakate)+molli(saltsa). Aztekentzako esanahi erotikoa zuen ahuakateak, gizonezkoen testikuluak irudikatzen baitzituen. Mitologia prehispanikoaren arabera Quetzalcoatl jainkoak bere herriari eskaini zion guacamolearen errezeta, gero Erdialdeko Amerika guztian zehar zabalduz.
Europara konkistatzaileei esker iritsi zen errezeta hau.
Prestaketa
Hasieran saltsa hau ahuakate txikituaz, ura, limoi zukua, tomate eta chilez egiten zen. Denborarekin osagai ezberdinak gehitzen joan zaizkio, tipula, martorria eta baratxuria bezala. Saltsa hau jateko moduak lekuaren arabera ezberdinak dira. Adibidez, Mexikon, tacoekin, opilekin edo haragi mota ezberdinekin lagunduta jaten da. Venezuelan berriz, haragi erre mota ezberdinekin. Beste herrialde batzuetan, hala nola, Estatu Batuetan, Asian eta Australian ahuakatearen balioa hain altua denez, maionesa edo antzeko saltsaren bat erabiltzen dute saltsa kantitate gehiago egiteko.
Leiothlypis celata
Leiothlypis celata Leiothlypis generoko animalia da. Hegaztien barruko Parulidae familian sailkatua dago.
Ordena klasiko
Ordena klasikoak greziar eta erromatar arkitekturan jatorria dituzten arkitektura-estiloak dira, ezaugarri nagusiak proportzioetan eta detaileetan dituztenak, batez ere erabilitako zutabe eta kapitelengatik ezagungarri. Ordena bakoitzak berezko taulamendua du, arkitrabez, frisoz eta erlaitzez osatua.
Sicyopus cebuensis
Sicyopus cebuensis Sicyopus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Ordena klasiko
Greziar ordenak
Hiru ordena bereizten dira Antzinako Greziako arkitekturan: doriarra, joniarra eta, geroago, korintoarra.
Batzuetan, doriar ordena goiztiarrena dela esaten da, baina ez dago arrazoirik hori baiesteko. Badirudi doriar eta joniar ordenak garai berean sortu zirela, joniarra Grezia ekialdean eta joniarra mendebaldean. Bien jatorria zurezko egituran dago.
Erromatar ordenak
Hiru greziar ordenak erromatarrek bereganatu eta kapitelak hein batean eraldatu zituzten. Bereganatze hau K.a. I. mendean izan zen. Harrezkero, ordena hauek Mendebaldeko arkitektura neoklasikoan erabili izan dira.
Gainera, erromatarrek bi ordena gehitu zituzten: toskanarra eta elkartua edo konposatua.
Tomoki Imai
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Omiya Ardija eta Kashiwa Reysol.
Ferrierita-Mg
Ferrierita-Mg silikato motako minerala da eta ferrierite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Ferrierita-Mg silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema ortoerronbikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3 - 3,5 da.
Imanol Oruemazaga
Imanol Oruemazaga Baseta (Berriz, Bizkaia, 1931 – Ondarroa, Bizkaia, 2017), apaiz, kultur eragile, politikari eta historialaria.
Biografia
Imanol Oruemazaga Berrizen jaio zen 1931an, familia abertzale batean. Gerra zibilean aita kartzelan egon zen, abertzalea izateagatik.
Gasteizko seminarioan ikasi zuen, eta ondoren Basauri ra joan zen apaiz. Berak eskatu zion Casimiro Morcillo Bilboko gotzainari langile herri batera bidaltzeko. 11 hilabete egin zituen Basaurin eta Pablo Gurpide gotzain izendatu zutenean, Ondarroara bidali zuten.
Apaiz Ondarroan
1956an heldu zen Oruemazaga Ondarroara, elizako organista izateko.
Kulturaren bultzatzaile
Umeei solfeoa erakutsi eta tiple abeslarien eskola martxan ipini zuen, Mari Kruz Lekunberri irakasle zelarik.
1957an Seaska inguruan euskarazko antzezlana prestatu zuen, Agustin Zubikarai rekin eta hainbat herritarrekin batera. Euskal Herriko leku askotan antzeztu zuten. Ostean, G.A.O. sortu zuten (Grupos Artísticos de Ondarroa).
Prestatu zuten hurrengo euskarazko antzezlana Jaunaren bideetan izan zen. Eta 1964an Kresaletan, Domingo Agirre ren jaiotzaren 100 urteurreneko lore jokoetan taularatzeko.
1964an Kresala elkartea sortu zuten, eta haren bitartez hainbat esparru landu zituzten, euskaraz: musika, antzerkia, hitzaldiak... Ikastola sortzeko lehen batzarrak ere talde horretatik atera ziren, eta Oruemazaga izan zen hasierako bultzatzaile.
Kamiñazpiko apaiz eta portuko langile
Orduan hasi zen Oruemazaga portuan beharrean, tailer batean, eta apaiz gisa irabazten zuen soldata elizaren kudeaketaz arduratzen zen taldeari ematen zion.