cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montenegroko Erresuma (1941–1944)
Behin-behineko gobernua sortzeko beste aukera bat
1941 eko uztailaren 12 an Cetinjen ospatu zen Petrovdan Batzarrean, Sekula Drljević izendatu zuten etorkizuneko Montenegroko lehen ministro gisa, baina KPJk antolatutako uztailaren 13 ko matxinada piztu zen biharamunean. Okupatzaileen aurkako matxinatuen ekintzekin batera, matxinatuen eta okupatzaileen etxeko kolaboratzaileen arteko gatazka izan zen, eta gero alderdikideen eta txetniken arteko gatazka bat, Montenegroko barne gerraren hasiera markatu zuena, 1941 aren amaieran areagotu zena. eta 1942. urtearen hasieran. Alderdiek eta txetnikek elkarren arteko gatazketan parte hartu zutenalde batetik Montenegroko quisling eta okupatzaileen aurka borrokan bestetik, baita euren artean ere. Bigarren Mundu Gerrak aurrera egin ahala, gatazkak gero eta hedadura handiagoa hartu zuen. 1942 ko martxoa eta ekaina bitartean, txetnikek nagusitasuna lortu zuten Montenegron, neurri batean Bajo Stanišić-ek italiarrekin sinatutako akordioaren arabera italiarrengandik jaso zituzten armei eta ekipamenduei esker, eta, neurri batean, partisanoen ahultzeari esker, neurri handi batean leporatu zitzaion. gehiegikeria alderdikoiak ezkerreko biraketak direla eta. Italiarrentzat, txetnikekin negoziatzeko helburu nagusia haien tropen galerak gutxienera murriztea zen. Horregatik, 1942ko udaberrian Montenegrotik eta Ekialdeko Herzegovinatik partisanoak kanporatzeko hirugarren etsaien ofentsiban txetniken laguntzan konfiantza handia izan zuten.
1942 ko uztailaren 24 an, Đukanovićek, Montenegroko Chetniken buruzagi gisa, akordio bat sinatu zuen Alessandro Pircio Biroli Italiako armadako ordezkariarekin. Akordio horren arabera, Montenegroko Chetnikak legeztatu zituzten, italiarrei partisanoen aurkako borrokan laguntzeko konpromisoa hartu zuten, eta horren truke armak, munizioak eta soldatak jasoko zituzten. Montenegro hiru zonatan banatu zen, Bajo Stanišić eta Pavel Đurišić Chetnik unitateek eta Krsto Zrnov Popović barazki saltzaileen Lovćen brigadak segurtatu zituztenak. Akordio honek Đukanović Montenegroko de facto buruzagi bihurtu zuen, eta kargu hori mantendu zuen hil arte.
Sandžak-eko zatirik handiena Montenegroko Estatu Independenteari atxiki zitzaion, nahiz eta muga horien barruan paperean baino ez zegoen, eta bere lurraldearen zati txiki bat baino ez zuen garaiko Quislinen gobernuak kontrolatzen. Boka Kotorska (Venetiar Kataro) Italiari atxiki zitzaion 1943 ko irail era arte.
Montenegron, Pavle Đurišić-en agindupean dagoen Montenegroko Boluntarioen Gorputza oso aktiboa izan zen.
Open Vlaamse Liberalen en Democraten
Flandriako Liberalak eta Demokratak (Open Vlaamse Liberalen en Democraten ), Open Vld, edo besterik gabe, VLD bezala ezaguna ere,  Belgikako flandriar alderi politiko liberala eta kontserbadorea-liberala da. Alderdia 1992an sortu zen Askatasuna eta Aurrerapenaren Alderdi (PVV) ohiaren eta beste alderdietako politikariekin. 1999 eta 2008 bitarte, Belgikako gobernuan izan zen hiru legealdietan Guy Verhofstadt-en lidergopean. Berriki, Belgikako gobernu federalean daude ("suediar gobernua" delakoan)  N-VA, CD&V eta Mugimendu Erreformista (MR) frankofonoarekin batera.
Blanche-Église
Blanche-Église Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Montenegroko Erresuma (1941–1944)
NDHren eta Montenegroko Estatu Kontseiluaren aldarrikapenak
Italiako kapitulazio garaian ere (1943 ko iraila), Kroaziako Estatu Independentea ren (Nezavisna Država Hrvatska, NDH) Ustasha erregimena saiatu zen sortu berria den egoera erabiltzen Kotor italiar probintzia ohia eransteko, okupazio garaian 1941 etik 1943 ra bitartean. Boka Kotorska eremu zabalagoa barne hartzen zuen. Aldi berean, NDHk Montenegro osoari buruzko bere pretentsioak adierazi zituen, Kroazia Gorriaren kontzeptua gauzatzen saiatu zena, gerra aurreko urteetan Savić Marković Štedimlija kroaziar publizistak moldatu zuena.. Alemaniak ez zituenez ustaxa erregimenaren eskakizunak onartu, Zagreben beste estrategia bat asmatu zen “Montenegrin” auzia konpontzeko. Savić Marković Štedimlijak ustasha agintarien konfiantzazko eta goi-mailako ofizial gisa, harremanak berritu zituen Sekul Drljević montenegroarren "burua"-rekin, eta gero Zagrebera joan zen, 1944 aren erdialdean. Montenegroko Estatu Kontseilua (CDV) osatu zuen egoitza Zagreben. Gorputz politiko hau etorkizuneko Montenegroko gobernuaren hazi gisa planteatu zen. Ustasha babesleen laguntza osoa jaso bazuen ere, Drljević-ek ez zuen lortu Alemaniako agintarien behar besteko laguntzarik, garai hartan oraindik aurretik eratutako Herri Administrazioarekin kontatzen baitzuten. Montenegron bertan. 1944. urtearen amaieran Alemaniako Montenegrotik erretiratu ondoren, Drljevićen ideiak garrantzia hartzen hasi ziren, alderdikideen eta aurrera doan Armada Gorriaren aurka borrokatzeko prest zeuden indar guztiak berrantolatzeko eta sendotzeko lanaren baitan. 1945. urte hasieran, Drljević-ek harremana jarri zuen Chetnik- eko zenbait unitatetako komandanteekin, aurreko urtearen amaieran Montenegroko lurraldetik alde egin zuten, Bosniara joanez, NDHren kontrolpeko eremura. Unitate horiek Pavle Đurišić koronelak agindu zituen, eta Draž Mihajlović jeneralarekin eten politiko baten ondoren, Drljević-ekin negoziazioak hasi zituen, bere unitateak bere agindupean jarriz. Honek deiturikoak sortu zituen Montenegroko Herri Armada (CNV), Montenegroko Estatu Kontseiluaren formazio militar gisa. Quisling formazio hori hornitzeko laguntza materiala Ustasha eta Alemaniako armadaren eskutik jaso zuten. CNV sortu zenean, haren parte bihurtu ziren unitateak neurri handi batean barne-nahasmendu egoeran zeuden jada, beraz, berrantolatzeko saiakerak ez zuen esperotako emaitzarik eman. CNV gehiena gerraren azken fasean suntsitu zuten, 1945eko udaberrian ipar-mendebalde rantz egindako erretiroan.
Blanche-Église
Biztanleria
2007an Blanche-Église udalerrian erroldatutako biztanleak 134 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Montenegroko Erresuma (1941–1944)
NDHren eta Montenegroko Estatu Kontseiluaren aldarrikapenak
1945 ean zehar, Montenegroko gorputz paraestataletako bi buruzagiak zauritu ziren: Herri Batzordeko Administrazioko presidentea, Ljubomir Vuksanović, aliatuen bonbardaketa batean hil zuten Alemaniako armadarekin atzera egin ostean, eta Montenegroko Estatu Kontseiluko presidentea, Sekula Drljević, hil zuten bitartean. Gerra amaitu eta gutxira, Đurišić-en adiskide ohiek odol-leiaren arauaren arabera epaitu zuten, Đurišić-en heriotzaren erantzuletzat.
Blanche-Église
Etxebizitza
2007an 50 etxebizitza zeuden, 46 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 47 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 46 etxebizitza nagusietatik 39 bere jabearen bizilekua ziren eta 7 alokairuan okupaturik zeuden; 8 etxek lau gela zituzten eta 38 etxek bost zituzten. 39 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 18 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 27 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Montenegroko Erresuma (1941–1944)
Komandante okupatzaileak
Montenegro Italia faxistaren eta gero Alemania naziaren okupazioan zegoela ikusita, bere lurraldean botere okupatzaile bat zegoen, Italiako eta Alemaniako komandanteek ordezkatuta:
Blanche-Église
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Montenegroko Erresuma (1941–1944)
Datu interesgarriak
Austro-Hungariako okupazioaren garaian Montenegroren antzekotasun identitario batzuk daude, Montenegroko Quisling faxistaren sorrera 1941etik eta gaurko Montenegro. Hiru Montenegrotan, trikolorea deuseztatu zen, eta azken bietan, Montenegroko bandera ofiziala gerrako bandera gorri bihurtu zen. 1917an debekatuta zegoen serbiar trikolorea erabiltzea Montenegron. Montenegroko bandera ofiziala Nikola erregearen bandera militar bihurtu zen 1941ean, eta gaurko banderak ere arrano horia (urrezko) bat dauka, nahiz eta Montenegroko bandera guztiek (arrano batekin) beti arrano zuria izan, zeina. sarritan erabiltzen da Montenegroko prentsan Dušan's izenekoa. 1941eko San Pedro egunean bildu zen Montenegroko Parlamentuak erabakiak baliogabetu zituen. Podgorica Asanblada, eta hau ere 1945, 2006 eta 2018 urteak. Eta orduan eta gaur Serbiak Montenegroren okupazioaz hitz egin zen, eta gaur ere serbiarrek montenegroarrak okupatu zituztela esaten da, nahiz eta garai hartan montenegroarrak etnia serbiarrak ziren, eta Montenegroko prentsak serbiarrez soilik hitz egiten zuen. eta montenegroarrak ( guztiak serbiarrak zirelako hain zuzen ). 1941etik Montenegroko Parlamentuak telegrama bat bidali zion Adolf Hitler-ri, Italia faxistaren jardun-esparruan estatu burujabe eta aske gisa ezarri zen Montenegrok Hitler-rengana bideratzen du bere pentsamenduak, Ardatzak eta Europako ordena berriak laster garaipen zoriontsua lortuko dutela desiratuz.
Blanche-Église
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 82 ziren, horien artean 57 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 57 pertsona aktiboetatik 54 lanean zeuden (30 gizon eta 24 emakume) eta 3 langabezian zeuden (3 gizon). 25 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa batena zen.
2000. urtean Blanche-Église udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Iruñeko harresiak
Iruñeko harresiak Nafarroako hiriburu Iruñeko Alde Zaharra inguratzen duten harresiak dira. Hiri osoa hertsirik edukitzeko eraikiak, hiria zabaltzekotan zati batzuk eraitsiak izan ziren. Gaur egun zati nabarmenak mantentzen dira, bereziki hiri historikoaren iparraldean eta Iruñeko zitadelaren bost aldeetatik hiru babesten. Hainbat bastioi, rebellin eta kontragoardia ikus daitezke oraindik zitadela, Takonera edo Redin inguruan.
Aurrekariak
Erdi Aroan Iruñean hainbat burgu ezberdin zeuden: Nabarreria alde batetik, San Zernin eta San Nikolas. Ez dakigu zehaztasunez erromatarren garaian zer nolako harresiak izango zituen, baina badakigu ondoren Nabarreriako burgua izango zenak harresiak zituela. 778ko Karlomagnori buruzko kronikan ere hala azaltzen da: "[Iruñeko] harresiak suntsiarazi zituen, mairuek berriro ere berarekin egin ez zitezen", baina berriro ere berregin zituztela ere aipatzen du Kronika horretan. Kronika historiko hauei sinisgarritasuna eman gabe, aurkitu izan dira Iruñean erromatar garaiko harresien zatiak. Nabarreria 1276an suntsitu zen, Nabarreriako Gerran, eta beraz zaila da garai horren aurrekoan diren eraikinak aurkitzea.
1090eko hamarkadan frankoen bi herri osatu ziren Nabarreriatik kanpo, gaur egun ia estalita dagoen Santo Domingoko labarraren beste aldean. Sortzen lehenengoa San Zernin auzoa izan zen, batez ere Nabarrerian lekurik ez zuten merkatariek eraikia. Planta hexagonala zuen, zentroan gaur egungo Kale Nagusia zegoelarik eta horrekiko elkartzutz gaur egungo Eslaba kalea. Kale horietako bakoitzaren bukaeran ateak zeuden, eta Kale Nagusiaren amaieratan bi eliza eraikiko ziren. San Zerninen inguruan harresiak eraiki zituzten, bikoitzak eta foso batekin. Errekara eta gaur egungo Arrotxapeara ematen duen aldean harresia bakarra zen.
Handik gutxira, 1100eko hamarkadan beranduenez, San Nikolas osatu zen San Zerninen hegoaldean. Hemen ere Biarnotik etorritako frankoak jarri ziren bizitzen eta San Zerninen harresi eta fosoak antzu bilakatu zituzten, euren hegoaldean jarri baitziren. San Zerninekin gatazka handiak izan zituzten eraiki zitzaketen etxeen altueren inguruan, baina laukizuzen itxurako burgo horrek ere bere harresiak zituen, nahiz eta aurrekoarenak baino txikiagoak izan. Bi burguen artean lubaki bat zegoen. Testuinguru horretan gertatu zen Nabarreriako Gerra, auzo hori suntsitu zuena. 1350 inguruan jada Nabarreria berregiten ari ziren, baina Gaztelako Gerra Zibilaren garaian bertatik pasa ziren mertzenarioek erakutsi zuten harresiak indartu behar zirela; honela, dirua bildu zen Nabarreriaren inguruan harresiak hobetzeko.
1512an Fadrique Álvarez de Toledo Albako dukeak Iruñea konkistatu zuen, dagoeneko baturik zeuden hiru burgoak Gaztelaren menpe jarriz. Iruñeak - garai hartan geroago izango zen gotorlekua ez zena, eraikinek beraiek harresia osatzen zutelako - ia ez zuen artilleriarik eta 6.000 eta 10.000 biztanle bitartean zituen. Armada gaztelarra, ondo hornituriko 15.000 lagunek osatua, uztailaren 24an Takoneran kanpatu eta uztailaren 25ean errendizioa sinatu zuen. Urte horretan bertan frantziar-nafar koalizio batek Iruñea berriro hartzeko saiakera egin zuen, hiria setiatuz. Porrot egin zuten, baina Albako dukeak ikusi zuen hiria gotortu behar zela.
Harresien eraikuntza
Harresien eraikuntzaren lehen lana gaztelu berria eraikitzea izan zen. Horretarako Pedro de Malpaso kontratatu zuten, aurretik antzeko obrak egiten eskarmentua zuena. Gaztelu hori Donejakue monasterioa zegoen lekuan eraiki zen, gaur egun Nafarroako Diputazioa eta Nafarroako Artxiboa dagoen lekuan, San Nikolas alderantz hedatuz. Juan Rena kontu-hartzailearen paperetan zehaztapen handiz jasotzen dira egindako ordainketak eta egindako eskaera ezberdinak. Pertsonaia honek paper garrantzitsua izan zuen Nafarroako konkistaren gaztelar kudeaketan.
1514tik aurrera obrak garatzen hasi ziren, eta 1515eko urtarrilaren 29an Etxauri, Asiain, Goñerri, Iruñerria, Esteribar, Eguesibar, Lizoainibar, Untzitibar, Aranguren, Doneztebe, Ezkabarte eta Aitzoaingo bailarei karea eraman ahal izateko mandoak bidaltzea eskatu zitzaien. Handik gutxira Caparroso, Murillo el Fruto, Melida eta Santakarako herriei gurdiak eta idiak eskatu zizkien, eta abuztuaren 22an Iruñerritik gertu zeuden herriei lastoa. 1516an obrak erritmo onean egiten ari ziren jada.
1517an Caparrosoko errotaren gainean zeuden bi dorre eraitsi ziren eta lehen bastioi bat eraiki zen bertan, harresian aldaketa estrategikoa eginez.
1521eko maiatzaren 20an Iruñeko guduaren barnean Nafarroako erregeari leialak eta frantziar armadak Iruñea berriro hartu zuten, agramondarren laguntzarekin. Momentu horretarako harresi guztiak konponduta zeuden, hainbat ate itxi eta rebellin eta bastioi batzuk eraikiak. Gaztelu berriak iraun zuen zutik, gaztelarren armadarekin. Bertan zen, adibidez, Iñigo Loiolakoa, zauritu zutena. Guda horretan ere, Nafarroaren alde, Frantzisko Xabierkoaren anai Miel eta Joanes zeuden, gudua eta gero hiria babestuko zutenak. Gaztelutik herritarrei tiro egiteko agindua jaso zuten, eta sarraski handia izan zen. Hala ere, Nafarroak berriro berreskuratu zuen Iruñea. . Hilabete pasatxo egin zen nafarren esku, Noaingo guduan Gaztelako Erresumak berriro ere konkistatu zuen arte, Gaztelako komuneroen gerran preso hartutakoak erabiliz.
1521eko urrian hainbat obra hasi ziren harresiak konpontzeko eta moldatzeko. Renaren paperetan ere harginak nortzuk ziren aipatzen da: Mikel Arrekoa, Mikel Larrinagakoa, Domingo Berastegikoa, Antso Alzazukoa eta Pedro Garnikakoa. 1523tik aurrera hainbat etxe eraitsi ziren gaztelua eta harresiak indartzeko, eta jabeei kalte ordainak eman zizkieten.
1530eko hamarkadaren amaieran harresiak eraikitzen ari ziren kubo eta bastioiak erabilita, Kaparroso, Ogasuneko, San Llorente eta Torredondas dorreak inguratuz. San Llorenteko dorrea eraitsi zuten, defentsarako kaltegarria zelakoan. 1536an hainbat lan egin ziren bastioiak indartzeko eta gaztelura sartzeko zubia konpontzeko.
1540 inguruan San Zernin eta San Lorenzo bereizten zuen lubakiaren parte bat itxi zen, Kontseilua eta gartzela eraikitzeko. 1580ko hamarkadan itxi zen lubakia betirako, Kale Berria sortuz. Pizaño izeneko ingeniariak hainbat lan proposatu zituen eremua oraindik gehiago babesteko.
1542an Italiako gerra (1542-1546) hasi zen, eta Karlos Habsburgokoak besteak beste Iruñeko gotorlekuaren egoera zein zen galdetu zuen. Luis Pizaño izeneko ingeniariak egin zuen bisita eta hainbat bastioi gehitu zituen. Erdi Aroko dorreak eraikitsi ziren, hormak loditu, ezpondak eraiki, ateak itxi ...
Jamattitt Bidart
Jean Baptiste Bidart (Baigorri, 1926ko azaroaren 12a - Baigorri, 2020ko ekainaren 8a), Jamattitt Kuxkurrio ere deitua, baxenabartar euskaltzale, dantzari, dantza irakasle eta euskal kulturaren sustatzailea izan zen.
Iruñeko harresiak
Harresien eraikuntza
1553an Frantziako atea eta orain existitzen ez den Arrotxapeako atea eraiki ziren.
Vero (ibaia)
Vero ibaia (río Vero) Aragoiko ibaia da, Ebroren arrokoa, Guarako mendilerroan jaio eta Cincara isurtzen dena. 60,9 kilometro luze da, eta 372 kilometro koadroko arroa drainatzen du. Oso gogokoa dute abentura kirolen zaleek.
Geografia
Cincaren eskuinaldeko adarra da. Sobrarberen hegoaldean sortzen da, 1000 metro inguruko garaieran, Cereosa eta Viñaza erreken elkargunean. Guarako mendilerroa zeharkatzen du, arroila ikusgarriak eratuz. Somontano gurutzatzen du eta, Barbastrotik igaro ondoren, Cincara isurtzen da, La Boquera izeneko alderdian.
Iruñeko harresiak
Zitadelaren eraikuntza
Errefortzu hau Juan de Ledesmaren proiektuan oinarrituz gauzatu zen, "Vauban" bezala ezagutzen zen sistema poliorzetikoa jarraituz, izen hori Luis XIV.a Frantziakoaren garaian ingeniaritza militarra berriztatu zuen ingeniari militarraren deitura da. Santiago eta Victoria bastioiak (Takonerako aterantz), eta San Anton eta Real bastioien (San Nikolas aterantz) artean bi ilargi erdi eraiki ziren. Gainera, Santiago, Santa Maria eta Real bastioien alboetan bi aurrealdeak inguratzen zituzten kontraguardiak ere jaso ziren, honela bere defentsa ahalmena hobetuz.
Jamattitt Bidart
Bizitza
Jamattitt Bidart Baigorriko Potroxoenean jaio zen 1926an. Ogibidez zurgina izan zen, 14 urterekin aitaren aprendiz hasi eta erretreta hartu arte. 16 urte zituelarik hasi zen euskal dantzak ikasten. 1966an, berriz elkartu zuen Baigorriko Arrola dantza taldea. Urte luzez, kanpoko dantza irakasleak Baigorrira joanarazi zituen, eta herriko gazteak Hego Euskal Herrira eraman zituen, dantzak ikasterai eta emanaldietan aritzera. Hamar bat urtez sustatu zuen Arrola dantza taldearen bizia eta garai hartan Euskal Dantzarien Biltzarreko bilkuretan parte hartu zuen. 2020ko ekainaren 8an hil zen, 93 urte zituela.
Iruñeko harresiak
Zitadelaren ondorengo lanak
1580ko hamarkadatik aurrera Erdi Aroko harresiak bota ziren Ate Berritik Tejeriakoraino doan zatiaren artean, nahiz eta zatiren bat oraindik ere 1800ean zutik mantentzen zen.
1644an Tejeriako atea bukatu zen. 1666an San Nikolas eta Takonerakoak, eta Ate Berria 1680an. Erreginaren, San Nikolasen eta Takonerako baluarteak 1665an bukatu ziren. 1646ko apirilaren 23an Felipe IV.a Espainiakoak bisita egin zuen, eta Ziudadela jada bukatuta zegoen. 1685etik aurrera bi kontragoardia ireki ziren lautadan, Santa Klara eta Santa Isabel.
Garai honetan Espainia eta Frantziaren arteko gerrak ohikoak dira, eta Iruñea leku estrategikoa da gerra horietan. Hainbat txostenetan jasotzen zen hiria gheiago babesteko beharra, adibidez 1694an Hercules Torrellik eginikoan. Garai horretan 250 soldadu zeuden gaztelua babesten eta beste 500 hiria babesten, etxabereak libreki ibiltzen ziren han-hemenka eta ateak defendatzeko nahikoa indarrik ere ez zegoen.
XVIII. mendean Borboi etxeak hartu zuen Espainian agintea, eta militarki egoera lasaitu zen Frantziarekiko. Hala ere, gerrek jarraitzen zuten eta hiria defendatzeko modu gehiago aztertzen zituzten ingeniariek.
1726an Jurgi Prospero Verboomgoak proiektu orokorra egin zuen, zitadela eta hiria gehiago babesteko, eta XVIII. mende osoan zehar iraungo zuten obrek. Obra horietan berriro ere adreilua, karea, egurra eta animaliak eskatu zaitzaizkien Nafarroako herri ezberdinei. Takonerako lubakiak eraiki ziren, bertan lurrak zituen Miserikordia Etxearen kalterako. 1752an Erregearen rebellina eta Pilarearen baluartea eraiki ziren Frantziako atetik gertu. 1759an harresietatik 1.000 kana baino gutxiagora zeuden etxeak eraistea agindu zuen erregeak, Arrotxapeako etxeen kalterako. . Harresiak gehiago hazten dira eta ekialderantz zelaiaren inguruan lubakiak eta Printzearen Gotorlekua eraiki ziren, gaur egun Larrabide estadioa dagoen lekuan.
1806an San Lorenzoko atea bota zen eta 1810ean Portalepeakoa, geratzen ziren barne harresietako azken ateak.
Hirugarren Karlistaldian Iruñea berriro setiatu zuten. San Kristobal gotorlekutik kainoiekin erasotu zuten karlistek hiria, liberalek potentzia handiago zuten beste batzuekin erantzuten zuten bitartean. Gerra honen ostean hiria bera irekitzearen aldeko iritzia sortu zen, harresiak botatzeko hainbat proposamenekin.
Harresi zatien eraistea
1887ko urrian Serafín Mata zinegotziak zitadelako bost baluartetik bi eraistea proposatu zuen: Victoria eta San Anton izenekoak. Bi horiek dira zitadelatik bota diren bakarrak, gaur egun Armadaren Etorbidea den kalea eraikitzeko. Hor eraiki zen Iruñeko Lehen Zabalgunea. 1905ean Takonerako atea eraitsi zuten, 1906an San Nikolaseko atea eraldatu zuten, 1921ean guztiz kendu eta gaur egungo bere lekura eramanez, Takoneran. Arrotxapeako atea 1914an kendu zuten bere lekutik.
1915eko urtarrilaren 7an hiri barneko harresiak eraistea onartu zuen Alfonso Gaztelu alkateak, eta 1921erako zitadelatik Labritera zihoan harresi osoa eraitsi zen, Iruñeko Bigarren Zabalgunea sortzeko.
2008an Arrotxapeatik Alde Zaharrera doan igogailua ireki zen, harresiaren zati bat eraitsi eta berriro eraikiz. Descalzos kalean eraikin berria egin zen, harresiaren interpretazio zentro gisa funtzionatzen duena.
Interpretazio zentroa
Iruñeko Harresien Interpretazio Zentroa San Bartolomeko gotorlekuan dago, Arrieta kalean, harresien ipar-ekialdean.
Harresi zatiak ikus daitezke ere Gaztelu enparantzaren parkingean.
Foissy-sur-Vanne
Foissy-sur-Vanne Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Foissy-sur-Vanne udalerrian erroldatutako biztanleak 284 ziren. Familiak 114 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 39 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 39 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 149 etxebizitza zeuden, 114 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 145 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 114 etxebizitza nagusietatik 88 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 10 etxek bi zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 50 etxek bost zituzten. 67 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 53 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 169 ziren, horien artean 129 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 129 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (61 gizon eta 47 emakume) eta 21 langabezian zeuden (11 gizon eta 10 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Foissy-sur-Vanne udalerrian 120 unitate fiskal zeuden, 301 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.869 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 5 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 zurgina, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sarpy konderria (Nebraska)
Sarpy konderria (Sarpy County) Nebraskako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Papillion da. 2010eko zentsuaren arabera 158,840 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Sarpy konderriak 64,108 kilometro koadro ditu. Horietatik 221 ura dira. Beste 61,898 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 247,77 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 158,840 pertsonetatik 144,701 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 11,569 dira. 6,119 beltzak edo afroamerikarrak. 554 amerikar natiboak ziren eta 157 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 3,313 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 224 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 3,772 pertsonek kokatzen zuten.
Saubusse
Saubusse Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2007an 780 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saubusse udalerrian erroldatutako biztanleak 780 ziren. Familiak 312 ziren, horien artean 86 pertsona bakarrekoak ziren (45 bakarrik bizi ziren gizonak eta 41 bakarrik bizi ziren emakumeak), 103 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 107 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 424 etxebizitza zeuden, 330 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 69 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 366 etxeak ziren eta 56 apartamentuak ziren. 330 etxebizitza nagusietatik 211 bere jabearen bizilekua ziren, 108 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 14 etxek bi zituzten, 54 etxek hiru zituzten, 80 etxek lau zituzten eta 180 etxek bost zituzten. 277 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 149 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 149 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 465 ziren, horien artean 349 aktiboak ziren eta 116 inaktiboak ziren. 349 pertsona aktiboetatik 314 lanean zeuden (164 gizon eta 150 emakume) eta 34 langabezian zeuden (16 gizon eta 18 emakume). 116 pertsona inaktiboetatik 45 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 40 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 46 komertzioetatik, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 13 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 12 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 margolariak, 4 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 3 ile apaindegiak eta 2 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Saubusse udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 430 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Asnières-sur-Nouère
Asnières-sur-Nouère Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Asnières-sur-Nouère udalerrian erroldatutako biztanleak 1.093 ziren. Familiak 426 ziren, horien artean 76 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 163 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 155 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 757 ziren, horien artean 574 aktiboak ziren eta 183 inaktiboak ziren. 574 pertsona aktiboetatik 534 lanean zeuden (296 gizon eta 238 emakume) eta 40 langabezian zeuden (14 gizon eta 26 emakume). 183 pertsona inaktiboetatik 71 erretiraturik zeuden, 51 ikasten zeuden eta 61 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Asnières-sur-Nouère udalerrian 442 unitate fiskal zeuden, 1.143,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.418 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 43 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 15 eraikuntza enpresak ziren, 10 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Asnières-sur-Nouère udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.512 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Garraio publiko
Garraio publikoa modu partekatuan erabiltzen den garraiobideen multzoa da, zerbitzu publiko moduan herritar guztiei eskaintzen zaiena. Garraio pribatua ez bezala, garraio publikoko bidaiariak operadoreek eskaintzen dituzten ordutegietara eta ibilbideetara egokitu behar dira. Hainbat garraio mota biltzen dira, hala nola, autobusak, taxiak, tranbiak, trenak, metroa, Aldiriko trenak eta ferryak. Hala ere, gehien erabiltzen diren garraiobide publikoak autobusa eta trena dira, garraia ditzaketen bidaiari kopuru handiengatik. Egun, garraio publikoaren garapena eta erabilera funtsezkotzat hartzen da garapen iraunkorra sustatzeko.
Garraio publikoa, enpresa pribatuek edo garraio publikoko partzuergoek eskaini dezakete. Zerbitzuak bidaiariei zuzenean ordainduaraziz mantentzen dira. Tokiko edo estatuko agintariek araututako zerbitzuak izaten dira normalean.
Arrazoi historiko eta ekonomikoak direla eta, herrialde ezberdinetako garraio publikoan alde handiak daude. Europako garraio publikoko zerbitzuak ugariak eta ohikoak dira, hiri handietako azpiegiturak oso konplexuak izanik. Aldiz, Amerikan garraio sare gutxiago dituzte.
Garraio urbanoa
Lehorreko garraio publikoak, jendea hiriko puntu batetik bestera mugitzea ahalbidetzen du eta, beraz, hirien zati eta zerbitzu ezinbestekoa da. Trafiko-pilaketa hiri guneetan hazten ari den neurrian, gero eta hiri gehiago konturatu dira garraio publikoan inbertsioak egitea beharrezkoa bilakatzen ari dela, hau da, garraio sistema publikoek lehentasuna izan behar dutela. Trafikoaren pilaketa gutxiagotzeaz gain, kutsadurari ere positiboki eragiten dio.
Autobusa
Autobusak praktikoak eta eraginkorrak dira distantzia motzeko eta ertaineko ibilbideetan. Honek, garraio publikoan gehien erabiltzen den garraiobidean bilakatzen du. Garraio-konpainiek, hiri eta herrietako ibilbide posibleak aztertzen dituzte lehenik. Behin ibilbidea finkatuta, autobus geltokiak erakitzen dira ibilbide horretan oinarrituz.
Hala ere, bidaiarien ahalmena ez denez oso handia, ez dira eraginkorrak erabilera handiagoko bideetan. Autobusek ibilbide luzeetan kutsadura handia sortzen dute, ibilbide horietan bidaiarien garraio eraginkorra lortzeko beharrezkoak diren autobusen kopurua oso handia baita. Kasu hauetan, trena izango litzake garraiobiderik eraginkorrena.
Taxia
Taxia, erosotasuna eta arintasuna nahiago duten pertsonek erabiltzen dute normalean, edota hiri bateko garraio publikoaren azpiegituren ezagutza minimoa denean. Gidari bat duen alokairuko ibilgailua da, bidaiari baten edota talde baten zerbitzurako erabiltzen dena. Taxiaren kasuan, bidaiariak berak erabakitzen du helmuga. Honek, geltokien beharrik ez egotea eragiten du.
Budinbideko garraioa
Trenbide batetik pertsonak eta salgaiak garraiatzeko garraio sistema da.
Trena
Trena hiri barruko garraio mota bat da, bidaiarien garraio masiboa garraiatzeko erabiltzen dena eta nahiko urruneko bi puntuen arteko ibilbidea ahalbidetzen duena. Zalantzarik gabe, garraiobide garrantzitsu, esanguratsu eta funtsezkoenetakoa bat da, historian zehar izan duen eraginarengatik. Iraultza industrialean izan zuen ezagutzera emateko aukera, bidaiari kopuru oso handiak garraiatzeko ahalmena baitzuen.
Metroa
Metroa hiriko trenen sistema bat da, hiri batean eta bere metropoli barruan kokatua dagoena. Metroak bi ezaugarri esanguratsu ditu: hiri handietan bidaiarien garraio masiboa ahalbidetzea eta hainbat gune eta inguru batzea, ahalmen eta maiztasun handiarekin. Metroaren trenbideak lur azpian eraikitzen dira nagusiki, nahiz eta sistema gehienek eredu mistoak erabiltzen dituzten, tarte batzuetan trenbidea azaleratuz. Metroko sistemek lerro ezberdinak osatzen dituzte, hiri bakoitzean sare bat osatuz. Bata bestearengandik urruti ez dauden geltokietan geratzen da, frekuentzia handiz. Ukaezina da jende ugari distantzia laburretan azkar garraiatzeko duen ahalmena.
Tranbia
Tranbia errailetan eta hiriaren gainazalean ibiltzen den bidaiariak garraiatzeko garraobide bat da. Errailak kaleetan bertan egoten dira, sarritan gainerako zirkulaziotik bereizi gabe. Hainbat onura ditu tranbiak: batetik, beste garraiobide batzuekin alderatuta emisioak sortzen ez dituenez, autobusa baino onuragarriagoa da jada ibilgailu pribatuaren kutsadura jasaten duten guneetan. Bestetik, metroak baino energia elektriko gutxiago kontsumitzen du. Gainera, askotan autobus eta kotxeekin partekatzen du bidea, obra handiak sahiestuz. Azkenik, hiriguneen erakargarritasuna areagotzen du, honekin hiriko ekonomia hobetuz.
Hala ere oztopo batzuk ere baditu, hala nola, beren ibilbidearen zurruntasuna, errepidean dauden oztopoak gainditzeko ahalmenik eza eta gaitasun eta abiadura gutxiagoan bidaiatzea.
Garraio publiko ilegala
Herrialde azpigaratu asko legez kanpoko garraio publikoaren arazoarekin daude borrokan. Adibide gisa, Kalkuta hirian, bizirauteko, jende askok kuota finko bat ordaintzen du garraiatzeko, legez kanpoko baimenik gabeko ibilgailuetan (furgonetak eta kamioiak dira ohikoenak). Honek, kalte ekonomiko handiak eragiten ditu hirian jarduten duten garraio-enpresetan. Gainera, garraiatutako bidaiarien bizitza ere arriskuan jartzen da, ikuskatu gabeko ibilgailuak erabiltzearen ondorioz, batzuetan arazo mekanikoak izaten baitituzte.
Arazo hau duten hirietan estrategia batzuk ezartzen hasi dira irregulartasun horiek murrizteko, zirkulazioan dauden ibilgailu guztiek erabiltzaileei zerbitzu hobea emateko ezarritako araudia betetzen dutela egiaztatuz.
Clinus brevicristatus
Clinus brevicristatus Clinus generoko animalia da. Arrainen barruko Clinidae familian sailkatzen da.
Florencecourt
Florencecourt (Mullach na Seangán) Ipar Irlandako udalerri bat da, Fermanagh konderrian dagoena. 2001eko erroldaren arabera 135 biztanle zituen.
Akorda-Bollar
Akorda-Bollar Ereño udalerriko auzoa da. 2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 46 biztanle ditu.
Hayti (Missouri)
Hayti Missourieko hiri bat da. Pemiscot konderrian kokatua dago. 2010ean 2,939 biztanle zituen, 5.95 kilometro koadrotan banatuta.
Cyprinella alvarezdelvillari
Cyprinella alvarezdelvillari Cyprinella generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Cynodonichthys montium
Cynodonichthys montium Cynodonichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Transilvaniako eliza gotortudun herriak
Transilvaniako eliza gotortudun herriak eskualde horretako herri multzoa da, eliza gotortuak dituena.
1993an, zazpi herri (sei saxoi eta bestea székely) UNESCOko Gizateriaren Ondarearen zerrendan sartu ziren:
Main
Main (Alemanez: Main; Hizkuntza erromantzez Meno) Rhinen ibaiadar garrantzitsuenetako bat da, Alemaniako Bavaria, Baden-Württemberg eta Hessen estatuak zeharkatzen dituena. 527 kilometroko luzera eta 27.292 km²-ko arroa ditu.
Main ibaia Kulmbachetik hurbil eratzen da, Main Gorria (Roter Main) eta Main Zuriaren (Weißer Main) elkargunean. Main Gorriak Frankoniako Juran du iturburua eta Main Zuriak Fichtelgebirge mendigunean. Erdi ibilbidean Mainek meandro handiak sortzen ditu. Bayreuth, Bamberg, Würzburg, Aschaffenburg eta Frankfurt hiriak zeharkatu ondoren, Wiesbadenen Rhina isurtzen da.
Ibai bihurgunetsua izan arren, nabigagarria da 396 kilometroan zehar, Maguntziatik Pegnitz ibaiadarraren ahoraino (Bambergtik hurbil). Rhin-Main-Danubio ubidearen bidez Rhin eta Danubio ibaiak lotzen ditu, hots, Ipar itsasoa eta Itsaso Beltza.
Koichiro Katafuchi
Koichiro Katafuchi (片渕 浩一郎) Japoniako futbolari ohia eta entrenatzailea da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sagan Tosu eta Albirex Niigata.
Entrenatzaile gisa Albirex Niigata taldeak zuzendu zituen.
Lukrahnita
Lukrahnita fosfato motako minerala da eta tsumcorite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Lukrahnita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5 da.
Musika Armatu Komando
Musika Armatu Komando edo MAK (Mikrofon Addikt Klan ohia) euskal rap talde bat da, nagusiki euskaraz kantatzen duena. 2003an sortu zen Ziburu inguruko herrietan.
Diskoak
Orain arte kaleratutako diskoak:
Mikrofon Addikt Klaneko taldekideak
4 MCk eta DJ batek osatzen zuten taldea:
Emilia Rydberg
Hanna Emilia Rydberg-Mitiku, izen artistikoa Emilia edo Emilia Mitiku duena (Stockholm, Suedia, 1978ko urtarrilaren 5a) pop abeslari suediarra da. "Big Big World" abestia hainbat herrialdetako zerrendetan lehen postura iritsi zen.
Biografia
1996an ABBA taldearen managerra izan zen Stig Andersonen semea den Lars Andersonek aurkitu zuen. Hasiera hartan Emilia izena erabiltzen zuen, baina 2012an aitaren abizena berreskuratu du izen artistiko gisa eta orain Emilia Mitiku gisa ezagutzen da.
1998an atera zuen aurreneko diskoa, Big Big World izenekoa, eta "Big Big World" abestia Europako herrialde askotan lehen postura iritsi zen, hala nola, Alemanian, Austrian, Belgikan, Espainian, Norvegian, Herbeheretan, Suitzan, eta noski, Suedian ere bai. Erresuma Batuan 5. postura iritsi zen. Bigarren diskoari bere izena eman zion, Emilia eta 2000. urtean argitaratu zuen. ez zuen aurrenekoaren arrakastarik izan. "Kiss by kiss" eta "When You Are Here" izan ziren ateratako singleak.
2007an Små ord av kärlek diskoa atera zuen, abesti guztiak suedieraz kantatu zituen. 2009an Melodifestivalen jaialdian lehiatu zen eta "You're My World" abestiarekin Eurovision Abesti Lehiaketan parte hartzeko helburuaz, baina finalean bederatzigarren postuan gelditu zen. Abestiak ordea Suedian arrakasta izan zuen, hirugarren postura iristerainokoa, eta egoera aprobetxatuz laugarren diskoa atera zuen, My World izenekoa. Ákos Dobrády abeslari hungariarrarekin dueto bat egin zuen "Side by Side" abestian eta hungarieraz eta ingelesez grabatu zen. Rihannaren "We Found Love" abestiaren cover bat ere egin zuen eta YouTuben argitaratu zuen.
2012an jadanik Emilia Mitiku izen artistikoarekin "Lost Inside" eta "So Wonderful" singleak atera zituen eta 2013an iritsi zen bere bosgarren diskoa, I Belonge to You.
Penin (Pas-de-Calais)
Penin Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Penin udalerrian erroldatutako biztanleak 409 ziren. Familiak 160 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 60 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 165 etxebizitza zeuden, 158 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 163 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 158 etxebizitza nagusietatik 111 bere jabearen bizilekua ziren, 44 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 48 etxek lau zituzten eta 89 etxek bost zituzten. 129 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 79 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 64 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 260 ziren, horien artean 199 aktiboak ziren eta 61 inaktiboak ziren. 199 pertsona aktiboetatik 173 lanean zeuden (100 gizon eta 73 emakume) eta 26 langabezian zeuden (8 gizon eta 18 emakume). 61 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 30 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Penin udalerrian 155 unitate fiskal zeuden, 413 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.089 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak jatetxe ziren.
2000. urtean Penin udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mandres-les-Roses
Mandres-les-Roses Frantziako udalerria da, Marne Harana departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Mandres-les-Roses udalerrian erroldatutako biztanleak 4.307 ziren. Familiak 1.517 ziren, horien artean 308 pertsona bakarrekoak ziren (123 bakarrik bizi ziren gizonak eta 185 bakarrik bizi ziren emakumeak), 439 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 662 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 108 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.635 etxebizitza zeuden, 1.536 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 88 hutsik zeuden. 1.329 etxeak ziren eta 302 apartamentuak ziren. 1.536 etxebizitza nagusietatik 1.212 bere jabearen bizilekua ziren, 289 alokairuan okupaturik zeuden eta 35 doan lagata zeuden; 49 etxek gela bat zuten, 133 etxek bi zituzten, 227 etxek hiru zituzten, 303 etxek lau zituzten eta 824 etxek bost zituzten. 1.241 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 695 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 728 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Errentak eta okupazioa
2007an batez besteko errenta 15,4€/h zen; goi karguen kasuan 26,3€/h zen (28,8€/h gizonena eta 20,8€/h emakumeena), tarteko profesionalena 14,6€/h (15,4€/ h gizonena eta 14 emakumeena), enplegatuena 10,2€/h (10,5€/h gizonena eta 10,2€/h les dones) eta langileena 9,7€/h (10,5€/h gizonena eta 6,8€/h emakumeena).
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.999 ziren, horien artean 2.234 aktiboak ziren eta 765 inaktiboak ziren. 2.234 pertsona aktiboetatik 2.103 lanean zeuden (1.099 gizon eta 1.004 emakume) eta 131 langabezian zeuden (73 gizon eta 58 emakume). 765 pertsona inaktiboetatik 218 erretiraturik zeuden, 364 ikasten zeuden eta 183 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Mandres-les-Roses udalerrian 1.624 unitate fiskal zeuden, 4.414,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 25.797 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 80 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 5 igeltseroak, 7 margolariak, 7 zurginak, 10 iturginak, 12 argiketariak, 11 eraikuntza enpresak, 4 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 4 jatetxeak, 6 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 13 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 elektrotresna denda zen, 1 altzari denda zen, 1 kirol-denda zen, 2 drogeria eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Mandres-les-Roses udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 92 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sukalde ilun
Sukalde ilun bat (sukalde mamu edo jatetxe birtual ere deitzen zaio) ostalaritza-zerbitzuen negozio bat da, eta bezeroei telefonoz eta lineako eskariz ematen die zerbitzua. Elikagai-hornitzaileetatik bereizitako erakundea da, eta jatetxe bateko sukaldetik jarduten du, baina bere merkatu osoa etxez etxeko eskarietara bideratuta. Normalean hirigunetik aldendutako nabe industrialetan kokatzen diren espazio erraldoiak izaten dira.