cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cathal Goulding
Bizitza
1965etik 1974ra bitartean, IRAko soldadugaiak bilatzeko eta entrenatzeko ardura izan zuen. Garai hartan, borroka armatuaren egoera nahasia eta gogorra zen, eta gorabehera politikoen mendean zegoen; Ingalaterrako agintaritzaren jazarpenari, gainera, IRAren barruko tirabirak gehitu behar zitzaizkion. Cathal Gouldingek berak Londresko gobernuarekin negoziatzen hasteko beharra defendatu zuen, eta programa politiko bat prestatu zuen errepublikanoen helburu zaharrak eguneratzeko. Hala, IRA ofizialak, Gouldingen gidaritzapean, su-etena adierazi zuen 1972an. Proiektu hura, baina, bertan behera gelditu zen handik egun gutxira; IRA behin-behinekoak, hau da, Gouldingen baldintza politikoak onartu ez zituzten kideen taldeak mezu bat plazaratu zuen borroka armatuaren alde jarraitzeko prest zegoela adieraziz eta Goulding traidoretzat akusatuz. Gouldingen ahaleginak ahalegin, IRAren eta Ingalaterraren arteko borroka areagotu egin zen 70eko hamarraldian. Egia esan, Gouldingen eskakizun politikoak ia gauzatu ezinak ziren, Downing Streeteko gobernuak ez zituen inola ere onartuko; baina su-etenak negoziatzeko aukera eskaini bazuen ere, Ingalaterrak nahiago izan zuen IRAren zatiketa IRA bera desegiteko baliatu, Gouldingekin hitz egiten hasteko baino. Proiektu politikoaren porrotaren ondoren, Goulding IRA baretzen saiatu zen, baina Ingalaterraren aurkako borroka abertzalean, harenak egin zuen. Handik aurrera, borrokatik aldenduta bizi izan zen, beretarrek ahaztuta.
XX. mendearen bukaeran, Irlandaren eta Ingalaterraren arteko borrokak hartu zuen norabide berrian, Gouldingen iritzia ez zen ezertarako aintzat hartu. Nolanahi ere, 1998ko Ostiral Santuan bi aldeek izenpetu zuten hitzarmeneko (The Agreement) puntuetako batzuk Gouldingek 1972an azaldutako ia berak dira.
Eurylaimidae
Eurylaimidae Passeriformes barruan sailkatzen den hegazti familia bat da. Eurylaimus generoak ematen dio izena. Smithornis eta Pseudocalyptomena generoak Saharaz hegoaldeko Afrikan bizi dira; beste guztiak Himalayatik ekialdera bizi dira, Indonesia eta Filipinak barne.
Sabino Arana etorbidea (Bilbo)
Sabino Arana etorbidea Bizkaiko hiriburua den Bilboko etorbide bat da, bai eta hiri honetako kale eta hiribide garrantzitsuenetako bat ere.
Garai batean Bilbora sartzeko sarbide nagusienetakoa zen, baina gaur egun hiriaren hegoaldeko sarbide berria den Basurtuko tunel berria irekitzearekin bat Sabino Arana etorbideko sarbideko biaduktua moztu egin zen. Jesusen Bihotzaren plazan amaitzen da.
Eraldaketa
30 urtez Bilboko sarbide nagusienetakoa izan zen eta herri hizkera scalextric biaduktua erautsi ostean, handik urte batera, 2015ko martxoan Bilboko Udalak Basurtuko eremu honen eraldatzeari ekion zion.
Sabino Arana etorbide berriak aisialdirako guneak, aparkalekua, bidegorria, haurrentzako jolas parkea eta zuhaiztia izango ditu, honenbestez hiri eremu hau hiritarrentzat berreskuratuz. Trafikoa mugatua izango da, igoera eta jaitsierako errail banarekin, honela etorbidea hirirako sarbide gisa erabil ez dadin.
Eraikin interesgarriak
Sabino Arana etorbidearen inguruan honako eraikin, leku eta monumentu nabarmen hauek daude:
Férolles
Férolles Frantziako udalerria da, Loiret departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Férolles udalerrian erroldatutako biztanleak 1.136 ziren. Familiak 416 ziren, horien artean 76 pertsona bakarrekoak ziren (40 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 130 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 170 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 40 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 770 ziren, horien artean 591 aktiboak ziren eta 179 inaktiboak ziren. 591 pertsona aktiboetatik 568 lanean zeuden (305 gizon eta 263 emakume) eta 23 langabezian zeuden (13 gizon eta 10 emakume). 179 pertsona inaktiboetatik 66 erretiraturik zeuden, 67 ikasten zeuden eta 46 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Férolles udalerrian 436 unitate fiskal zeuden, 1.230,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.660 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 36 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 11 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 7 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 3 igeltseroak, 1 margolaria, 2 zurginak, 4 iturginak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Férolles udalerrian 30 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.394 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Kenyentulus
Kenyentulus Protura animalia taldeko genero bat da. Acerentomidae familiaren barruan sailkatzen da.
Basurtuko tunela
Basurtuko tunela Bizkaiko Bilbo hiriburuan dagoen tunel bat da. Basurtu auzoan dago, eta 2013ko maiatzaren 18an ordura arte Bilboko sarbide nagusienetakoa zen Sabino Arana etorbideko biaduktua ordezkatu zuen.
Caissac (Dordoina)
Caissac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Queyssac udalerrian erroldatutako biztanleak 463 ziren. Familiak 187 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 87 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 56 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 221 etxebizitza zeuden, 195 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 220etxeak ziren. 195 etxebizitza nagusietatik 168 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 10 etxek bi zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 55 etxek lau zituzten eta 108 etxek bost zituzten. 152 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 92 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 98 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 303 ziren, horien artean 226 aktiboak ziren eta 77 inaktiboak ziren. 226 pertsona aktiboetatik 213 lanean zeuden (107 gizon eta 106 emakume) eta 13 langabezian zeuden (4 gizon eta 9 emakume). 77 pertsona inaktiboetatik 40 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 17 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Queyssac udalerrian 187 unitate fiskal zeuden, 457 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.559 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Diancistrus atollorum
Diancistrus atollorum Diancistrus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Phoniscus aerosa
Phoniscus aerosa Phoniscus generoko animalia da. Chiropteraren barruko Kerivoulinae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago
Accattone
Accattone 1961eko Pier Paolo Pasolini italiar zinema zuzendariak zuzendutako film dramatikoa da. Zinemazale eta kritikariek film honetan Pasoliniren lehenbiziko eleberrien eragina ikusi ohi dute, tartean Ragazzi di vita ("Kaleko mutilak") eta Una vita scellerata ("Bizitza bortitz bat"). Franco Citti, Franca Pasut eta Silvana Corsini aktoreek antzeztu zuten.
"Accattone" izenburua berez filmaren protagonistaren ezizena da, eta italieraz 'zarpail' esan nahi du.
Sorrera
Pasolini arreta handia erakartzen ari zen Italiako hedabideetan bere idazkiak eta adierazpenak zirela eta. Federico Fellinik bere filmegintza-estudioak ireki zituen, eta Pasolini gonbidatu zuen harekin lan egitera. Pasolinik gidoi ausart bat ondu zuen eta errodatzeari ekin zion, Federico Fellinik hari astebeteko finantzaketa segurtatu ondoren. Gainera, Federicok Ricardo anaia bidali zuen Pasoliniren errodatzeetara Pasoliniren filmegintzako trebezia egiaztatzera.
Ricardok txosten bat prestatu zuen orduan, eta Federico ez zen konbentzituta atera. Ondorioz, Pasolini finantzaketarik gabe geratu zen. Hala ere, Alfredo Bini interesatu zen orduan filma finantzatzeari buruz, eta berak ekoitzi zion filma Pasoliniri.
Harrera
Filma berrikuntza handia izan zen hainbat alderditatik, hizkuntzaren eta gaien gordintasuna batez ere. Horregatik, Italia kontserbadoreak kritikatu egin zuen, baina ikusleek harrera ona eman zioten, eta Pasolinik Mamma Romari ekin zion honen ondoren, gai berekoa.
Argumentua
Erroma. Vittorio "Accattone" (Franco Citti) egun osoa proxeneta gisa taberna zuloan sarturik igarotzen duen artean, harekin bizi den Maddalena izeneko emakumeak hura mantentze aldera prostituzioan jarduten du. Maddalena (Franca Pasut) atxilotua eta espetxeratua denean, Accattonek bere bizi baliabidea galdu eta bizimodu ziztrina izatera beharturik egongo da. Urteak elkar ikusi gabe egon arren, Ascenza emazteari (Paola Guidi) derrigorrez laguntza eskatu beharko dio.
Shiori Tamai
Shiori Tamai (玉井 詩織; Kanagawa, 1995eko ekainaren 4a - ) japoniar idol bat da, Momoiro Clover Z taldeko kidea. 2012tik Nippon Televisioneko Akumu-chan telesaileko ahots-aktorea da, Keiko Kitagawa aktorearen ametseko pertsonaia gisa.
Momoiro Clover Z taldeko kide horia da.
Nienbüttel
Nienbüttel' Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Paratelmatobius cardosoi
Paratelmatobius cardosoi Paratelmatobius generoko animalia da. Anfibioen barruko Leptodactylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Madagascaridia
Madagascaridia Protura animalia taldeko genero bat da. Acerentomidae familiaren barruan sailkatzen da.
Abangoardismo
Abangoardismoa tradizioarekin haustura eta berrikuntza aldezten dituzten arte mugimenduen eta literarioen multzoa da. Abangoardismorako joera XX. mendearen hasieran garatu zen bereziki eta eskola bereizi zenbait bildu zituen, hala nola dadaismoa, surrealismoa, kubismoa eta futurismoa.
Abangoardismoaren adierazpenak
Abangoardismoaren barruan momentuero beste joerak joan ziren sortzen. Kasu gehienetan, aurrekoak zaharkitutzat emanez, proposamen berriak eta erradikalagoak plazaratu zituzten. Horien artean hauek aipa daitezke:
Fiodor Dostoievski
Gaztaroa eta lehen lanak
Fiodor Mikhailovitx Dostoievski Moskun jaio zen 1821ean. Mikhail Dostoievski eta Maria Fiodorovnaren zazpi seme-alabetatik bigarrena izan zen. Aita behartsuentzako ospitale bateko medikua zen, Mariinski ospitalean, eta bertan jaio zen Fiodor. Gurasoek tradizio zurrunetan hezi zituzten zazpi anai-arrebak, eskola zaharrekoetan, eta etengabeko beldurrean bizi ziren umeak, beti aitaren begirada zorrotzaren menpean. Ama pertsona erlijiosoa zen oso: egunero eramaten zituen seme-alabak mezetara. Bibliarekin irakatsi zien idazten-irakurtzen.
Fiodorrek hamaika urte zituenean, familia Darovoie herrixkara, Tula probintziara, joan zen bizitzera. Aitak bertan lur batzuk erosi zituen, datxa batekin. 21. mendeanm datxa hori etxe-museo bat da, Dostoievskiren omenez.
1834 an, anaia Mikhailekin batera, Txermakeko barnetegian bigarren mailako ikasketak hasi zituen. Hori kolpe gogorra izan zen gure egilearentzat, eta ez zuen ondo hartu etxetik alde egitea.
Ama oso gaztea zela hil zitzaion, 1837 an, tuberkulosiak jota. Aitak behartuta, Fiodorrek ingeniari militarretarako ikasketak egin zituen San Petersburgon (1838-1843), baina nerabezarorako piztua zuen ariman literaturarako bokazioa.
1839 an, 18 urte zituela, aita hila zela jakin zuen. Antza, etxeko zerbitzariek hil zuten, Darovoie herrixkan, alkoholak eragindako erasoaldi bortitz baten ondoren. Beste historia batek dio aita berez hil zela eta lurjabe bizilagun batek zabaldu zuela hilketaren kontua, lursaila merkeago erosi ahal izateko.
Hurrengo urtean, bertan behera utzi zuen karrera, literaturan buru-belarri jarduteko.
Gogol miresten zuen baina, batez ere, Puxkin, azken hori izan baitzuen Dostoievskik idazle ideal eta jarraibide. 1844 eta 1845 artean idatzi zuen Biednie liudi (Jende gizagaixoa) bere lehen eleberria, 1846 an argitara emana. Lan horrek ospe handia eman zion, eta "Gogol berri bat" jaio zela idatzi zuten, nahiz eta "psikologiarako joera handiagokoa" zela ere ez zitzaien oharkabean pasa. Belinski kritikoak lana goraipatu zuen.
Hurrengo lanek ez zuten hainbesteko arrakastarik izan. Giza arimaren azterketa sobera konplikatu zitzaion Bikoitza idatzi zuenean, hor nortasuna bitan banatzen den kasuak aurkezten baititu. Ondoren datoz Eleberri bat bederatzi gutunetan, Polzunov, Bihotz ahula (errusieraz, Слабое сердце), Lapur zintzoa, Eguberritako zuhaitz bat eta eztei bat, Besteren emaztea eta senarra ohepean, eta Gau zuriak, kontakizunak edo eleberri laburrak denak, batzuk kostunbristak, besteak umorezkoak eta beste zenbait gizarte-kritika egiteko intentzioz idatziak.
Garaitsu hartan, Belinskirekin haserretu zen, literatura kritikari hari bere bizitzako "unerik miresgarriena" —ospetsu egin zenekoa, alegia— zor zion arren.
Preso eta zigorturik
Bere lehen eleberriak argitara eman ziren garai hartan, Dostoievski sozialismo utopikora gerturatu eta Petraxevskiren lagunartekoa egin zen. Talde horretako kideak Fourierren ideien jarraitzaileak ziren eta haren lanak elkarrekin irakurri eta sozialismoaren inguruan eztabaidatzeko biltzen ziren. Petraxevskiren «ostiralak» konspirazioetarako topaketa famatuak bilakatu ziren zirkulu iraultzaileetan, eta soiree horietako bisitari bihurtu zen Dostoievski. Nekazari eta soldaduentzako panfletoak hedatzeko inprimategi sekretu baten antolaketan ere parte hartu zuen.
Garaiko beste konexio intelektual batzuk izan ziren Maikov familiarekin (Apollon Maikov poeta zen, Dostoeivskirentzat, Errusiako olerkari onena).
Hori zela-eta, 1849 ko apirilean atxilotu zuten eta preso egon zen bederatzi hilabetez Pedro eta Paulo gotorlekuan; bertan "Heroi txikia" ipuina idatzi zuen. Urte hartako abenduaren 22an, bera eta beste 20 petrasevskista fusilatzera eraman zituzten Semionov plazara (itxurazko fusilamendua zen izatez) eta soldaduen buruzagia apuntatzeko agindua ematen ari zen unean, barkamena "iritsi" zen. Dostoievskik une estu horiek —hil behar zutelakoan baitzegoen, alegia— ezin izan zituen inoiz burutik ezabatu. Horrela, bada, heriotzaren ordez, beste zigor bat ezarri zioten: Siberian, Omsken, gatibu-lanetan lau urtez penatzea, eta ondoren, soldadutza egin beharra, denbora mugagabez.
Espetxe hartan ezer idaztea edo irakurtzea debekatuta zegoen, Biblia salbu. Lau urteak pasa zirenean, Kazakhstango batailoi batera bidali zuten, Semiapalatinksera. Han zela, harremanetan hasi zen Maria Dmitrievna Isaievarekin. Emakume hori alargun geratu ondoren, ezkondu egin ziren 1857 an. Itzal handiko pertsonak sartu ziren tartean eta, hala, 1859 ko ekainean, gaurko Tver herrian bizitzen jartzeko baimena jaso zuen, eta urtearen azkenerako San Petersburgon zen berriro.
San Petesburgora itzulitakoan, 1859an beste bi eleberri berri argitaratu zituen: Osabaren ametsa, eta Stepansikovo auzoa eta hango auzotarrak. 1861 ean, Unizhennye i oskorblennye (Apalduak eta irainduak) argitaratu zuen. Hala ere, fama beste lan batekin lortu zuen: Zapiski iz Mertvogo doma (Hilen etxeko oroitzapenak), 1860 eta 1862 artean idatzitakoa eta presondegiko oroitzapenak jasotzen zituena.
1861. urtean, Mikhail anaia zaharrenarekin, Vremia (Denbora) izenburuko aldizkaria sortu zuen; 1863 an, debekatu egin zuten, "zorigaiztoko arazoari" buruzko artikulu batengatik, hor Poloniako matxinatzeaz ari baitzen. Bi anaiek 1864-65 urteetan Epokha (Epoka) aldizkariarekin eman zioten jarraipena proiektuari, eta aldizkari horretatik zabaldu eta aldeztu zuen Fiodorrek bere sinesmen berria:
1862an argitaratutako Pasadizo gogaikarri bat izenekoan, moda liberalari buruzko satira idatzi zuen, urte hartantxe egin baitzuen lehen bidaldia Mendebaldeko Europara (Berlin, Dresden, Paris, Londres, Geneva, Florentzia, Milan, Venezia, eta Viena bisitatu zituen). Hurrengo urtean, Udako irudipenei buruzko neguko oharrak argitaratu zuen: mendebaldeko gizarteari irri eta trufa egiten zion, dirua jainko bakartzat zuelako.
Jokoarekiko mendekotasuna
Epokha baliabide faltagatik desagertu zen. Aldizkari hartan argitaratu zituen Zapiski iz podpolia (Lurpeko oharrak) eta Krokodiloa izenburuko eleberritxo amaitu gabea. Lan horietan Dostoievskik garai hartako iraultzaileei egiten zien eraso, Txernitxevskiri, batez ere. 1866 an hasi zen Prestuplenie i nakazanie (Krimena eta zigorra) izeneko bere eleberri handietan lehenengoa idazten. Urte hartan bertan idatzi zuen Jokalaria (errusieraz, Игрок, Igrok). Arrazoi ekonomikoak zirela medio, 26 egunetan  idatzi behar izan zuen eleberria eta horretarako, berriz ere, Anna Snitkina takigrafia laguntza behar izan zuen. Berari diktatu zion eleberria. Handik hilabete gutxira (1867 ko otsailean), bera baino 24 urtez gazteago zen emakume honekin ezkondu zen.
Atzerrira ihesi
Hartzekodunetatik ihesi, dostoievskitarrak atzerrira joan ziren hiru hilabeterako, baina lau urte baino gehiago eman zituzten Errusiatik kanpo. Dresdenen bizi izan ziren lehenik, gero Genevan (han jaio zen izango zituzten lau umeetatik lehena, neska bat, hiru hilabete zituela hilko zena), gero Milanen, Florentzian eta Dresdenen berriro (hiri horretako pintura-galeriari miresmen berezia zion Dostoievskik).
Urte horietan idatzi zuen Idiot (Ergela), non gizon erabat ona irudikatu nahi izan zuen: Myskin printzea (errusiar Kixotea). Gainera, izugarrizko buruhausteak eman zizkion idazlan luze bat idatzi zuen Bielinskiri buruz (gero galdu egingo zen) eta baita Betiereko senarra izenburuko eleberria ere. Esandako horiek ez ezik, Besy (Deabruak) idazten hasi zen (sozialisten aurkako panfleto bat, egilearen beraren hitzetan) eta beste plan asko landu zituen. Hain zuzen ere, plan horietatik jaioko ziren gero Nerabea (1875), gizarte kapitalistaren azterketa bikaina eta ideia baten indarra urrearena baino ere handiagoa dela baiesten duena, eta Brat’ia Karamazovy (Karamazov anaiak) (1879-1880), Dostoievskiren azken eleberria, haren pentsaeraren eta artearen monumentuzko sintesia. Azken eleberri hori zen, beste guztien artean, onena bere irudiko.
Aldizkarietako zuzendari eta idazle
Dostoievskik beti bilatu izan zuen bere irakurleekin harreman zuzen eta iraunkorretan egotea. Horregatik onartu zuen, 1872 urtearen azkenetan, Meserski printzeak "ordena-misio bat betetzeko" eginkizunaz sortutako Grazdanin aldizkariko zuzendari izatea. 1874 an kargua bertan behera utzi, eta bere aldizkaria sortu zuen, Dostoievski bera idazle bakarra zela, Dnevnik Pisatelia (Idazle baten egunkaria) izenaren pean, izenburu berbereko atal bat izan baitzuen aurretik Grazdanin aldizkarian. Hilero atera zen 1876 an eta 1877 an. 1880an ale bakarra atera zen, eta beste bat 1881ean, Dostoievski hil eta gero. Bere aldizkarian, Dostoievskik polemika gogor eta suharrak izan zituen arerio ideologikoen aurka, Errusia handi eta ortodoxoaren aldeko ideiak aldezten zituen, zorroztasun miresgarriz aztertzen zituen Europa mendebaldeko gertaera politikoak, eta kontakizun eta ipuin gogoangarri batzuk argitaratu zituen (Bobok, Haur bat eta Eguberritako zuhaitza eta eztei bat, Ehun urteko andrea, Esanekoa, Gizon barregarri baten ametsa); eta 1880an, Moskun Puxkinen omenez egindako monumentua inauguratu zutenean eman zuen hitzaldi ospetsua ere (1880).
Dostoievskiren bizitzako azken urteetan, haren ospea handitu zen. 1877an, San Petersburgoko Zientzia Akademiako kide izendatu zuten. 1879ko maiatzean, idazlea Londresko Nazioarteko Literatura Kongresura gonbidatu zuten, eta saio hartan, Nazioarteko Literatura Elkarteko ohorezko batzordeko kide hautatu zuten Dostoievski San Peterburgoko bere etxean hil zen 1881 ko otsailaren 9an. Bere hileta jendetsua izan zen, errekonozimendua jaso zuen hiriarena, errusiarrena. San Petesburgoko Aleksandr Nevski monasterioko Tikhvin hilerrian ehortzi zuten. Hilobitik metro gutxira, Txaikovski musikaria datza, idazle, irakasle, margolari, artista, zientzialari eta beste kulturgile askoren hilobien artean.
Dostoievskiren obra
Dostoievski ez zen, Tolstoi bezala, bere jabetzan bizi zen jaun bat; aldiz, bere lumatik bizi behar izan zuen, nahiko larri bazen ere, eta estutasunean eta gaixotasunean sortzeko gauza izan zen, bere kemen ikaragarriari esker.
Idazle psikologista
Dostoievskik "bizitzak berak eskaintzen zuena" harturik idazten zuen; "konparaziorik gabe askoz aberatsagoa gure asmakizunak baino" idazlearen beraren hitzetan. XIX. mendeko Errealismoaren korrontean sar daiteke Dostoievski. Gainera, bere lanean pertsonaien psikologiaren azterketak duen pisuagatik, sakontasun psikologikoagatik, Dostoievskirena “errealismo psikologikoa” dela esaten da.
Errusiar arima ustezkoa
Errealismo psikologiko hori Errusiako espiritu propio batekin lotu izana lorpen pertsonaltzat zuen Dostoievskik berak. Hala idatzi zuen:
Alde horretatik, pentsamendu errusiar antisemita batean ere kokatzen dela Dostoievski azpimarratzen dute kritikari batzuek. Victor Gallego Ballesterok hala deskribatzen ditu bere pentsamenduaren ardatz batzuk:
Muturreko posizioak
Gauza zen, orobat, posiziorik muturrekoenetara heltzeko. Izan ere, Dostoievskiren pertsonaiek muturreko egoerak bizitzen dituzte, kaosean mugitzen dira eta angustiak itotzen ditu. Erabaki bat hartu behar dute, baina ezin dute. Dostoievskik ondo ikusi zuen sentimenduen anbibalentzia eta bere pertsonaiengan sentimendu batek bere kontrakoa pizten du ezinbestean. Egoera argituko duen soluzio baten zain daude, baina soluzio hori ez dator arrazoiaren eskutik, arrazoiari uko egitetik baizik.
Bere lanetan “umiliatu eta irainduen” aldeko jarrera nabaria da. Gizarte desparekotasunak kezkatu egiten zuen eta kezka hori bere obran azaltzen da modu nabarmenean
"Netxaiev bat izan nintekeen ni" (terrorista bat, alegia) adierazi zuen. Ez zen hala izan, baina ez dago zalantzarik guztiz identifikaturik sentitu zela sortu zituen pertsonaia konplexu eta desberdin guzti-guztiekin. Hark sortutako pertsonaia bakoitzak bere bizitza du, eta beren izaeraren arabera pentsatzen eta obratzen dute guztiek, sortzaileak hasieran nahi izan zuena alde batera geratzen delarik. Hala, Brát’ja Karamázovy (Karamazov anaiak) idazten zuen bitartean, beldur izan zen monje errusiarra (aita Zosima) gauza izango ote zen behar adina argudio kontrajartzeko Ivanen ateismoaren aurka; bi ikuspegi horiek eleberriko "Alde eta aurka" izenburuko atalean kontrajartzen dira. Pertsonaia bakoitzak bere ahotsa du. Horregatik esan izan da Dostoievskiren eleberri handiak polifonikoak direla: halaxe adierazi zuen behintzat Bakhtin kritikariak.
20. mendeko kezken iragarle
Dostoievskiren obrak izugarrizko eragina izan zuen XX. mendeko eleberrigintzan. Nabari da hori Thomas Mann, Proust, Kafka edota Sartrerengan. Inspirazio-iturri izan zuten orobat V. Soloviov filosofoak, A. Bely-k eta gainerako errusiar sinbolista gazteek, eta Leonov eta Bulgakoven gisako sobietar nobelagileek. Nietzschek eta Freudek ere harekin zuten zorra aitortu zuten.
Atergabeko tentsioan bizi izan zen bizitza osoan (epilepsia-atakeak izan zituen gazte-gaztetatik), fede-egarriz eta etengabeko zalantza artean. Dostoievskik bere garaiko krisialdi handia ulertzen jakin zuen, eta bai Errusiaren eta bai Europaren etorkizuneko alderdi batzuk aurrez ikusteko gai izan zen. Europako gizartearen bilakaera historikoa gai hartuta, esate baterako, gizakien aldean gauzakiek hartu zuten nagusitasuna iragartzen asmatu zuen, eta erdiz erdi asmatu ere, hurrengo hamarkadetan gero eta nabariago egin zen bezala.
Dostoievskiren nihilismoak izan zuen eraginik mugimendu existentzialistan ere, hartutako erabakien ondorioz bere pertsonaiek sarritan galbidea topatzen baitute. Bere obretako paradoxa guztiak, alienazioa eta nortasun galera, idazgai nagusi izango ziren gerora 20, mendeko idazleengan.
Errusiako idazleen kanonean
Errusiako idazleen kanon klasikoan agertzen da Dostoievski, gizonez osatutako parnaso horretan: Gogol, Tolstoi, Puxkin ditu lagun hor... Kritikorik ere izan ditu ordean. Vladimir Nabokovek Puxkin eta Lermontov aparteko aurrekaritzat jarri zituen goren, eta horien ondoren, zerrenda batean Tolstoi lehen, Gogol bigarren, Txekhov hirugarren eta Turgenev laugarren. "Ate joka izango ditut bulegoan Saltikov eta Dostoievksi halako nota txarra emateagatik", gehitu zuen txantxati Nabokovek sailkapen honen berri ematean.
Dnevnik pisatelia ("Idazle baten egunkaria")
Izenburu horrekin biltzen dira Dostoievskik 1846 eta 1881 artean idatzitako hainbat testu labur, artikulu, literatura-kritika, kontakizun… Izenburua Dostoievskik 1873 eta 1874 artean Grazdanin aldizkarian izandako ataletik hartuta dago.
Itzulpenak
Honoré de Balzacen Eugénie Grandet, 1844an errusieraz emana anonimoki, Dostoievskiren lehen lan argitaratua izan zen. Autorea hil ondoren zenbait berrargitalpen izan zituen, baina nahiko eraldatuak, eta sobietar garaian beste ukitu batzuk izan zituen lanak.
Kronikak
"Udako irudipenei buruzko neguko oharrak" (1863). 1862an Europara egin zuen bere lehen bidaiari buruzkoa.
The Three Musketeers (1921eko filma)
The Three Musketeers 1921eko Fred Niblo estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako abenturazko film bat da. Alexandre Dumas frantziar idazlaren Hiru mosketariak (1844) eleberri ospetsuan oinarritua dago.
Argumentua
XVIII. mendea, Frantzia. D'Artagnan gaskoi gazte ausarta mosketarien taldean sartzeko bere ametsa betetzeko asmoz Paris hiriburura doa. Iristean, Athos, Porthos eta Aramisekin topo egingo du, haiek benetan zeintzuk diren susmatu gabe.
Diancistrus beateae
Diancistrus beateae Diancistrus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Lepidopyga goudoti
Lepidopyga goudoti Lepidopyga generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
La Mouche
La Mouche Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Mouche udalerrian erroldatutako biztanleak 180 ziren. Familiak 74 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 27 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 23 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 86 etxebizitza zeuden, 71 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 84 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 71 etxebizitza nagusietatik 53 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 45 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 39 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 110 ziren, horien artean 94 aktiboak ziren eta 16 inaktiboak ziren. 94 pertsona aktiboetatik 91 lanean zeuden (50 gizon eta 41 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 16 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoak zurgina ziren.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Paratelmatobius gaigeae
Paratelmatobius gaigeae Paratelmatobius generoko animalia da. Anfibioen barruko Leptodactylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Maderentulus
Maderentulus Protura animalia taldeko genero bat da. Acerentomidae familiaren barruan sailkatzen da.
Ardgillan gaztelua
Ardgillan gaztelua (Ardgillan castle ingelesez) Irlandako Errepublikako Fingaleko konderriko Balbriggan hirian kokatuta dagoen landa etxe handi bat da. Ardgillan demesne izeneko haziendan dago (Ardgillaneko orubeak). Almenak erakutsiz, eraikinetik kostalderako eta Skerries hirirako ikuspegiak ikus daitezke. Gaztelua bi solairuko eraikin batez eta zelaipean hegoalderantz hedatzen den soto batez osatua dago.
Beste datu batzuk
Esaten denez, tokian The Lady's Stairs bezala ezagutzen den eta lorategiaren amaieran dagoen gertuko trenbidearen gainean dagoen zubian emakume baten mamua agertzen da. Zubia talka baten ondorioz kalteturik geratu zen 2006an eta 2007an berriztua eta berrirekia izan zen.
2005ean, hazienda honetan zenbait musika kontzertu antolatu ziren. Bertan parte hartu zuten musika taldeen artean Status Quo, R.E.M., Meat Loaf eta Moby zeuden.
Amelia Baldeón Iñigo
Amelia Baldeón Iñigo (Gasteiz, Araba, 1950eko apirilaren 30a) arkeologoa da, Arabako Arkeologia Museoko zuzendari izan zen.
Biografia
Deustuko Unibertsitatean Historia ikasi zuen. Jose Migel Barandiaranen ikaslea izan zen. Unibertsitatean, arkeologiaz arduratu zen, historiaurreari lotutako indusketa askotan parte hartuz. "Las industrias de piedra del hombre de Neardenthal" tesiarekin, historiaurrean doktoratu zen, Paleolitoan espezializatuta.
Bailleul-lès-Pernes
Bailleul-lès-Pernes Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Amelia Baldeón Iñigo
Lan ibilbidea
1975ean, Gasteizko Unibertsitate Eskolako irakasle izan zen. Bere jarduera arkeologikoetan Fuente Hoz (Anutzeta), El Montico de Charratu (Albaina, Trebiñoko konderria) edo Murba (Torre, Trebiñoko konderria) nabarmentzen dira. Atapuercako aztarnategian ere lan egin zuen, Neolitotik Brontze Aroraino, "El Portal de la Cueva Mayor" izenekoan. 4 urtez Arabako Foru Aldundiko Ondare zuzendaria izan zen. Ondoren, Museoen Nazioarteko Kontseiluan parte hartu zuen. Bere lanik eta alderdirik ezagunena 2009ra arte Arabako Arkeologia Museoko zuzendari izan zen garaia. Ondoren, Arabako Armeria Museoko zuzendari gisa lan egin zuen, 2013. urtean erretiratu zen arte.
Munibe zientzia-aldizkariaren erredakzio-batzordeko kidea izan zen. Arabako lehendakaria da Euskalerriaren Adiskideen Elkartean.
Bailleul-lès-Pernes
Biztanleria
2007an Bailleul-lès-Pernes udalerrian erroldatutako biztanleak 349 ziren. Familiak 133 ziren, horien artean 30 pertsona bakarrekoak ziren (30 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 30 bakarrik bizi ziren emakumeak), 38 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 57 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 148 etxebizitza zeuden, 132 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 148etxeak ziren. 132 etxebizitza nagusietatik 114 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 80 etxek bost zituzten. 103 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 70 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 214 ziren, horien artean 141 aktiboak ziren eta 73 inaktiboak ziren. 141 pertsona aktiboetatik 126 lanean zeuden (72 gizon eta 54 emakume) eta 15 langabezian zeuden (8 gizon eta 7 emakume). 73 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bailleul-lès-Pernes udalerrian 140 unitate fiskal zeuden, 375,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.387 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean Bailleul-lès-Pernes udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Optimizazio (matematika)
Matematikan, estatistiketan, zientzia enpirikoetan, ekonomian edo konputazioaren zientzian, optimizazioa (edo hoberenatzea) helburuko funtzio bat maximizatu edo minimizatu egiten duten ebazkizunen azterketa eta ebazpena da (irizpideren bati dagokionez). Ikerketa operatiboa matematikaren eremuetako bat da, eta haren oinarrietan optimizazioak funtzionatzen du.
Optimizazioaren teoria eta beste formulazio batzuetarako teknikakorokortzeak matematika aplikatuen eremu handia hartzen du. Orohar, optimizazioan sartzen da funtzio objektiboren baten "balioonenak" aurkitzea, domeinu jakin batean, xede-funtzio mota etadomeinu-mota desberdinak barne.
Optimizazioa optimizatzeko ekintza eta efektuari dagokio. Oro har, zerbait ahalik eta modu eraginkorrenean egiteko edo ebazteko gaitasunari egiten dio erreferentzia, eta, kasurik onenean, ahalik eta baliabide gutxien erabiliz.
Hobeneratzeak aplikazio zabalak ditu: ekonomian, etekinak (helburuko funtzioa) maximizatzeko burutu beharreko ekoizpena (aldagaia) zein den; motore baten errendimendua (helburuko funtzioa) maximizatzeko erantsi beharreko erregaiaren ezaugarri kuantitatibo bat (aldagaia) zehaztea; erreakzio kimiko batek behar duen tenperatura (helburuko aldagaia) minimizatzeko, osagai baten kopurua (aldagaia) zenbat izan behar den.
Optimizazioen problemak
Emanda funtzio bat:, x_0 \in A balioa bilatu behar da helburuko funtzioa maximizatzeko, hots  egiten duena x \in A balio guztietarako; edota minimizatzeko, hots  egiten duena x \in A balio guztietarako. Ohikoa da, aldi berean, x\, aldagaiak har ditzakeen A\, multzoko balioei buruz murrizketak ezartzea.
Formulazio horri optimizazio problema edo programazio matematikoaren problema deitzen zaio (konputagailuen programazioarekin zuzenean lotuta ez dagoen baina oraindik erabiltzen den termino bat, programazio linealean adibidez - ikus Historia atala). Problema teoriko eta mundu errealeko asko eskema orokor honen bidez molda daitezke. Teknika hau fisika eta ordenagailu bidezko ikusmenaren eremuetan erabiliz formulatutako problemak dira teknika energiaren minimizazio gisa, modelatzen ari den sistemaren energia adierazten duen f funtzioaren balioaz ari garela.
Normalean, A\, R^n espazio euklidearraren azpimultzoren bat izaten da, askotan A\,-ko elementuek bete behar dituzten murrizketa, murrizketa edo desberdintasunen multzo batek mugatzen duena.f-ren A\, domeinuari bilaketa espazioa edo aukeraketa multzoa esaten zaio, eta A\,-ren elementuei, berriz, erantzun hautagaiak edo erantzun egingarriak.
f funtzioari, era askotara, funtzio objektiboa, kostu-funtzioa (minimizazioa), erabilgarritasun-funtzioa (maximizazioa), eta beste arlo batzuetan, energia-funtzioa edo energia funtzionala esaten zaio. Funtzio objektiboa minimizatzen (edo maximizatzen, helburua hori bada) duen soluzio egingarri bati soluzio optimoa deitzen zaio.
Hitzarmen bidez, optimizazio-problema baten formatu estandarra minimizazioari dagokionez deklaratuta dago. Oro har, funtzio objektiboa eta eskualde egingarria minimizazio-problema batean ganbilak izan ezean, minimo lokal batzuk egon daitezke, non x* minimo lokal bat definitzen den puntu gisa, zeinarentzat \delta > 0 bat dagoen, non x
.
Honako expreso hau egiazkoa da:
Problema ez-ganbilak ebazteko proposatutako algoritmo ugari – komertzialki eskuragarri dauden konpontzaile gehienak barne – ez dira gai irtenbide lokal optimoen eta soluzio optimo zorrotzen arteko bereizketa egiteko, eta lehenak jatorrizko arazoaren egungo soluzio gisa tratatzen dituzte. Matematika aplikatuaren eta zenbakizko analisiaren adarrari optimizazio globala esaten zaio. Algoritmo deterministen garapenaz arduratzen da, eta algoritmo horiek gai dira konbergentzia denbora finituan bermatzeko problema ez-ganbil baten benetako soluzio optimoari.
Notazioa
Optimizazio-problemak askotan notazio berezi batekin adierazten dira. Hona hemen adibide batzuk.
Funtzio baten maximo eta minimoen balioak
Kontsidera dezagun notazio hau: non Honek x^2 + 1 funtzioaren minimoaren balioa adierazten du, x-a zenbaki errealen multzotik hautatzen denean, \Reals. Kasu honetan balio minimoa 1 da eta x = 0 rako gertatzen da.
Modu berean, ondoko notazioa:"\max 2x non"2x helburu-funtzioaren gehieneko balioa adierazten du, eta x zenbaki erreala da. Kasu honetan, ez dago maximorik, beraz, ez dago balio optimo mugaturik.
Mendilibarri
Mendilibarri Antzingo udalerriko kontzejua da. 1857ko errolda arte, berezko udalerria izan zuen.
Optimizazio (matematika)
Historia
Pierre de Fermat eta Joseph Louis Lagrangek kalkuluan oinarritutako formulak aurkitu zituzten balio optimoak identifikatzeko, eta Isaac Newtonek eta Carl Friedrich Gaussek metodo iteratiboak proposatu zituzten optimoa hurbiltzeko. Historikoki, optimizazio problema batzuei erreferentzia egiteko programazio lineal terminoa George B. Dantzig-i zor zaio, nahiz eta teoriaren zati handi bat Leonid Kantorovichek 1939an sartua izan. Dantzig-ek 1947an argitaratu zuen Sinplex Algoritmoa delakoa, eta John von Neumannek urte berean garatu zuen dualitasunaren teoria.
Mendilibarri
Demografia eta biztanleria
Udalerri gisa ezagutzen den azken erroldan (1842koan) herriak 33 biztanle eta 6 etxe zituen. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 26 biztanle ditu.
Garraioa
Araba Bus sareko lineak zerbitzua ematen dio:
Optimizazio (matematika)
Historia
Testuinguru horretan, programazio terminoa ez da ordenagailuen programazioari buruzkoa. Izan ere, terminoa Estatu Batuetako armadak entrenamenduaren eta planifikazio logistikoaren proposamena aipatzean erabili zuen programatik dator, horixe izan baitzen Dantzigek garai hartan aztertu zuen problema.
Hona hemen optimizazio matematikoaren arloko beste ikertzaile garrantzitsu batzuk:
Najtentulus
Najtentulus Protura animalia taldeko genero bat da. Acerentomidae familiaren barruan sailkatzen da.
Mikhail Terestxenko
Mikhail Ivanovitx Terestxenko —Михаи́л Ива́нович Тере́щенко— edo —Mykhailo Ivanovytx Terestxenko Михайло Іванович Терещенко— (Kiev, 1886ko martxoaren 30agreg./martxoaren 18ajul. – Monako, 1956ko apirilaren 1a) ukrainar enpresari, bankari, lurjabe eta politikari liberal bat izan zen.
Hastapenak
Bere familia, kosakoen ondorengoa, azukre-produkziozko enpresetan nabarmendu zen, eta arte bilduma handi bat zuen (arte museoen mezenas bezala ezaguna zen Terestxenko familia, eta Mikhail Terestxenkok Kieveko Musika-Eskola egiten lagundu zuen). Gaztetatik hizkuntza asko zekizkien (13 bat esaten denez), eta ekonomia eta zuzenbidea ikasi zituen. 1912an, 26 urte zituela, Dumako diputatu aukeratu zuten (1917 arte kargu horretan), eta urte berean “Sirin” argitaletxeko buru izatea lortu zuen, eta honek errusiar idazle eta intelektual asko ezagutzeko aukera eman zion (azken hau, 1914 urtea arte). Lehen Mundu Gerra hasterakoan, Gurutze Gorrian egin zuen lan, eta guda-produkzioa antolatu eta erreformatu nahi zuten “gizon ospetsu” liberalek osatutako elkarte askoren kide egin zen, adibidez Hirien Batasunaren zein Zemstvoen Batasunaren zuzendaritzako kide. Guda-Industrien Komiteko buru Aleksandr Gutxkoven gertuko laguntzaile izan zen. Otsaileko Egunetan zehar, Dumako Kideen Behin-Behineko Komiteko kide izan zen.
Gobernuan
Otsaileko iraultzaren ostean, Behin-behineko Gobernuko finantza-ministroa gisa ezarri zuten, ia-ia ezezagun bat zelarik. Ideologia liberalekoa izan arren, ez zen inongo alderdi politikoko kide. Apirileko Miliukov Oharraren ondorengo honen kontrako protesten eraginez, Miliukovek dimititu egin behar izan zuenez, maiatzean Terestxenkok Kanpo Arazoetarako Ministro gisa ordeztu zuen Miliukov. Terestxenkok praktikan Miliukovek jarraituz zuen politika bera jarraitu zuen: aliatuekin loturak mantendu eta Lehen Mundu Gerran jarraitzearen alde zegoen, nahiz eta modu bigunagoz eta ez hain oldarkorrez esan eta Sobietaren “anexiorik eta indemnizaziorik gabeko bakea” leloa formalki onartu (adibidez irailean orduko guda ministro Aleksandr Verkhovskirekin tentsioa izan zuen, honek armadak gehiagorik ezin zuela borrokatu eta bake-akordioa sinatzea proposatu zuenean). Terestxenko Kerenski lehen ministroaren oso lagun eta gertuko laguntzailea izan zen, honek adierazten du Kerenskik Terestxenko karguan bukaera arte, Urriko Iraultza Sozialista arte mantendu izana.
Beste alde batetik, Terestxenko “frantziarren eta britainiarren konfidantzazko gizona” bezala ikusia zegoen, hau da, alaituek Terestxenko Gobernuan zegoen artean Errusia diruz lagunduko zutenaren berme, edo beste ikuspuntu batetik, Terestxenko Gobernuan inposatzen zutela, bestela Gobernuari laguntza kenduko ziotela iradokiz. Hau, maiatzetik urrira, sozialista “defentsistek” askotan erabili zuten argudio bat izan zen, burgesiarekin koaliziorik gabe, Errusiak aliatuen laguntzak galduko zituela esaten baitzuten. Lenin oso kritiko izan zen Terestxenkorekiko, batez ere kanpo-arazoetarako ministro gisa ezarri ostean: “Terestxenko hau ez da Miliukov baino inperialismo-neurri txikiagokoa, soilik ergelagoa”.
Mendialdeko klima
Mendialdeko klima (baita goimendietako klima edo klima alpinoa ere) eskualde menditsuetako klima mota da, zona klimatikoa edozein delarik ere. Mendiek aldaketa asko eragiten dituzte meteorologian eta baita klimen banaketa orokorrean ere. Mendien orientazioak, goratasunak, eguzkialdiak eta bolumenak ondorioak izaten dituzte eta ez dauden lekuan soilik: mendialde garaiak eta zabalak direnean, klima mota bereziak sortzen dira.
Mikhail Terestxenko
Azken urteak politikan
Terestxenko, ukrainarra izanik, 1917ko uztailean Behin-Behineko Gobernuak Ukrainako Radarekin Ukrainaren autonomia negoziatzeko bidali zuen ordezkaritzaren parte izan zen. Autonomia onartzearekin bat liberalek Errusiako Gobernutik dimititu zutenean, Terestxenkok Gobernuan jarraitu zuen (bera ez baitzen Alderdi Kadetearen parte). Urriko Iraultzan zehar boltxebikeek atxilotu egin zuten. 1918an kartzelatik aske utzi zuten edo ihes egin zuen (bertsioen arabera) eta Norvegiara joan zen, gerora Frantzian bizitzen jarri zen. Errusiako Gerra Zibilak iraun zuen bitartean, Armada Zuriaren alde egin zuen, diruz lagunduz. Guda Zibila bukatuta, enpresa-jardueretan eta arte bildumetan aritu zen.
Mendialdeko klima
Köppen klima sailkapenean, mendialdeko klima "E" taldekoa da, klima polarrarekin batera, ez baitu hilabeterik bataz besteko tenperatura 10 °C baino handiagoa denik.
Mikhail Terestxenko
Bestelakoak
Munduko bigarren diamante urdin handienak, bere izena du: Terestxenkoren diamantea. Mikhail Terestxenko 1913an egin zen bere jabe, Indiatik ekarrita eta Cartierrek zehaztuta. Berarekin batera atera zuen Errusiatik, eta 1984an saldu zuten.
Mendialdeko klima
Ezaugarriak
Zenbat eta garaiera handiagoa, orduan eta apalagoa izaten da eguratsaren presioa.
Eguratsaren masa txikitzeak eta presioa apaltzearen batetik, eta bestetik, eguratsaren osagai aldakorrak gutxitzearen ondorioz eguratsak eguzki energia gutxiago xurgatzen du eta lurrera iristen diren eguzki irraden intentsitatea handitzen da. Mendietako aireak bero gutxi atxikitzen du eta tenperatura apal mantentzen du; mendi hegaletan, aldiz, eguzki irradek zuzenean jotzen dutenean, egunez bero kontzentrazio handia izaten da eta horrek tenperatura garaiak eragiten ditu; gauez, alabaina, aire dentsitate apalak hotz handia dakar. Eguratsaren presioa asko jaisten denean, tenperaturak behera egiten du garaieran gora egin ahala. Hozte gradientea, gutxi gorabehera, gradu erdikoa izaten da ehun metroko desnibeleko; baina gradiente hori (magnitude baten aldaketa, noranzko jakin batean, gehienetan horizontalean edo bertikalean) lekuan lekuko baldintzen arabera aldatu egiten da eta baita urtaro batetik bestera ere. Ibarretan, askotan, tenperatura azpikozgoratzen da eta horrek, zenbaitetan, gradientearen banaketa normala nahastu eta aldarazi egiten du. Bestalde, zenbat eta garaiera handiagoa, orduan eta prezipitazio gehiago izaten da, behintzat maila batera arte.
Aire masak oztopo orografikoek behartuta igotzen direnean, hodei gehiago izaten da eta baita prezipitazioak ere (euria bezala elurra); hala ere, prezipitazio eta garaiera arteko harremana asko aldatzen da mendiak non dauden, haize nagusiei buruz zein orientazio duten edo mendiaren erliebearen beraren ezaugarrien arabera; hortaz, berezitasun asko dago kontuan hartu beharra.