cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana María Romero de Campero
Unibertsitate-ikasketak eta kazetaritza
Zazpi urtez zuzendu zuen bere herrialdeko egunkari garrantzitsuenetako bat: Presencia goizeko egunkaria, Eliza Katolikoarena hura ere, aurreko hamarkada batean zuzendariorde eta prentsa-buru izandakoa. 1998an, “Kazetaritza Sari Nazionala, etika eta bikaintasun profesional bikainez egindako lanagatik” eman zitzaion. Halaber, Pulso astekariaren argitalpen-kontseiluan parte hartu zuen. Orduan, Jorge Canelas Sáenz kazetari ospetsuak zuzentzen zuen.
Lan egin zuen agentzia eta bitarteko nazional eta nazioartekoetan, honako aldizkariak aipa daitezke: TIME (EE.UU.) y Proceso (México); la Agencia de Noticias Fides (Bolivia), Inter Press Service (Italia), DPA (Agencia Alemana de Prensa) y United Press International (UPI) ABC (España), Hoy (Ecuador), La República (Uruguay), El Diario (Bolivia), Presencia (Bolivia) eta La Razón (Bolivia).
Ana María Romerok gremioetan ere parte-hartze handia izan zuen.Emakume Kazetarien Zirkuluko sortzailea eta lehendakaria izan zen. (1972-74). La Pazeko Kazetarien Elkartean, Ohorezko Epaimahaiko lehendakari izan zen (1996-98). Bere kudeaketa garaian (1988-1990) Kazetaritza Sari Nazionala sortu zen. Halaber, Prentsaren Elkarte Nazionaleko (1994-1995) lehendakaria, Latinoamerikako Prentsa Batasun Katolikoko (UCLAP) idazkari nagusia, UCIPeko (Prentsaren Nazioarteko Batasun Katolikoa) Kontseilu Iraunkorreko kidea eta Nazioarteko Egunkarien Federazioko lehendakariordea izan zen.
Boliviako herriaren eta giza eskubideen defendatzailea
1998. urtean, Kongresu Nazionalak Boliviako Herriaren Lehen Defendatzaile izendatu zuen, herrialdeko kazetaritza-erakunde nagusiek izendatu eta Kongresu Nazionalean botoen bi herenek aukeratu ondoren.
Haren askatasun- eta inklusio-idealak eta gizakiaren eskubide unibertsalak defendatzeko asmoa berehala islatu ziren historian zehar gizarte boliviarreko sektore baztertuak ikusarazteagatik, hala nola homosexualak, prostitutak, ezgaitasunak zituzten pertsonak eta desberdinak izanik diskriminatuak ziren guztiak. Era berean, haren irudiak garrantzi publiko handia hartu zuen, Arartekoari bitartekotza-rola eman baitzion herrialdeak zeharkatzen zituen gatazka sozial eta politiko ugarietan.
Defendatzaile gisa, Chapare inguruan giza eskubideen aurka egiten ziren bortxaketak salatu zituen, ordena- indarren eta kokaleroen arteko liskarren ondorioz. Era berean, proxenetismo-sareen aurka eta babesik gabeko edo bereizkeria-egoeretan zeuden taldeen eskubideen alde lan egin zuen, hala nola, etxeko langileak, giltzurrunetako gaixoak, HIESaren biktimak eta presoak, eta langile indigenak, besteak beste. Errespetu publikoa piztu zuen bere lanean irmotasunez aritzeagatik, ahots publikoa neurriz erabiliz, eta tonu onena aukeratzeaz arduratu zen beti, ohartarazpenak, kexak eta iritziak emateko.
2004an, Unir Fundazioa sortu zuen Romerok.Gobernuz kanpoko Erakundea, eta, harrezkero, Bolivian bake-kultura baten bitartekaritza- eta sustapen-prozesuen eraikuntzan lan egiten du Fundazioak, elkarrizketaren, gatazken negoziazio baketsuaren, informazioaren eta eztabaidaren bidez. 2007. eta 2008. urteetan izandako krisi politikoan, Boliviako ekialdeko sailen -Beni, Pando, Santa Cruz, Chuquisaca eta Tarifak- oposizioak eragin zituen Sozialismoari (MAS) eta Evo Moralesen lehendakaritzari; Ana María Romeroren gidaritzapean, Santa Cruz Fundazioak elkarrizketarako hainbat ekimen bultzatu zituen.
Ana María Romerok Unir Fundazioa 2008ko abendura arte zuzendu zuen, atsedenaldi bat hartzeko erretiratu eta tarte bat eleberri bat idazteko hartu zuen arte. Eleberri hori ez zuen amaitu, politikan sartu eta gaixotu zelako.
Bizitza politikoa
Ana María Romero demokraziaren eta giza eskubideen defendatzaile aktiboa izan zen bere herrialdean. 1979an eten egin zuen kazetaritza-karrera, Prentsa eta Informazio ministroaren kargua hartzeko, Walter Guevara Arze-ren gobernu laburrean (1912-1996). Walter Guevara Arze abokatua, katedraduna eta diplomatikoa izan zen, eta Errepublikaren Lehendakaritza hartu zuen 1979ko abuztuan, eta Alberto Natusmasch koronelak, Santosek, bota zuen urte hartako azaroaren 1ean. “Masacre de Todos Santos” delakoan, ehun pertsona baino gehiago hil ziren indarkeria masiboaren hedapen batean. Bortizkeria hori historiara ekintza basati gisa pasatu zen.
Aldi horretan, Ana María Romerok itsasoko errebindikazio-ekintzak gizarte zibilarekin koordinatzeko eta Estatu Amerikarren Antolakundeko IX. Batzar Orokorra (OEA) betetzeko herrialdera iritsi ziren ehun kazetari baino gehiago artatzeko agindua izan zuen. Bilera horretan, Boliviak garaipen diplomatiko handia lortu zuen, “Boliviako itsas aldarrikapena interes hemisferikoko gai gisa” onartu baitzuen.
Berak kargu hori hartu zuenean, bere aita Boliviako enbaxadorea zen OEAren aurrean. Aita eta alaba funtzio publikoan bildu ziren, non Gonzalo Romerok jardun nabarmena izan baitzuen, 1979ko OEAren ebazpenaren autore intelektual eta bultzatzaile nagusi gisa. Ebazpen horrek Txileri eskatu zion Boliviari Ozeano Barera irtenbide subirano eta erabilgarri bat emateko
Baina ministro gisa egin zuen jarduera erabakigarriena erresistentzia demokratikoaren buru gisa egin zuen. 1979ko azaroaren lehenean, Natuschek indarra hartu zuen bitartean, Ana María Romerok ausart defendatu zuen Guevararen gobernu demokratikoa, egun odoltsu hartan zehar zabaldu ziren irrati-hitzaldietan. Berak bete zuen Guevarari buruz de facto gobernuak eskaintzen zituen ukapen-bertsioak deskreditatzeko funtzioa, klandestinitatean gobernu konstituzionala zegoela jakinaraziz eta legezkotasuna defendatuz.
Bere eragin eta ibilbideari esker, Romerok Lehendakaritzarako eta Lehendakariordetzarako hautagai izateko gonbidapen ugari jaso zituen, bai eskuin-alderdienak bai ezker-alderdienak, eta sistematikoki baztertu egin zuen, Boliviako Arartekoaren Legeak xedatutakoa errespetatuz, funtzio hori betetzen dutenek, agintaldia amaitu eta hurrengo bost urteetan, hautapenezko edozein kargu publikori aurkeztea eragozten baitu. Nahiz eta lege horrek bere eskubide zibil eta politikoen kontra jo, Romerok erreserbarik gabe onartu zuen, “garrantzitsua iruditzen baitzitzaion instituzioak ez lukeela politikarirako tranpolin politiko gisa balio behar, beste herrialde batzuetan gertatu zen bezala”.
“(…) Ni politikan sartu izanak era guztietako erreakzioak sortu ditu eta sortzen jarraituko du. Mundu publikoan sartzearen kostuaren zati gisa eta bizi garen polarizazioaren erakusgarri gisa jasotzen ditut. Herrialdean gertatzen denaz asko kexatzen gara, egin behar lukeena esaten pasatzen dugu bizitza, boterearen leihoetara harritxoak botatzen ditugu, baina gauzak barrutik aldatzera ez gara animatzen. Eta hau diot ni ere joan den astera arte greziar tragediaren koru horren parte nintzelako. Baina banantzen garelako beldurrak eta herrialde bat zuzentasunez eta justiziaz eraiki ahal izateko prozesu bat zapuztu delako kezkak altxatu egin nau erretiro-aldi honetatik, eta pausoa ematea erabaki dut. Nire ustez, ezin diot uko egin zubiak eraikitzeko nire ahaleginari eta Evo Morales presidenteak adierazi didan hitzartzeko ahaleginari, eta horrek ez dit eragotziko prozesua kritikoki begiratzea, uste baitut haren akatsak edo gehiegikeriak ezingo direla zuzendu gorrotoz, baizik eta bizitzea tokatu zaigun ezohiko unean zentzuz jokatuz. Denok dugu erantzukizuna bidegabekeria eta zapalkuntza gau luze bat atzean utzi nahi izan dutenen arrakastari laguntzeko.
Indigenak bezala, emakumeak ere berdintasun-gune bat konkistatzen ari gara mundu politikoan, non alde bat markatu nahi dugun. Bolivia maite dut, nire jendea maite dut, konpromiso sakona sentitzen dut nire etorkizunarekin eta, bereziki, herritar xumeekin eta haien destinuarekin. Uste dut pertsona batzuk behar direla, Nazio Anitzeko Batzar Legegilearen barrutik, aldaketak finkatzeko behar diren akordioak antolatzen laguntzeko, errespetuz kanpoko ideiak entzuteko eta Estatuaren Konstituzio Politiko Berritik sortuko den Estatu berriari forma emateko, Ondasun Komunean pentsatuz. Pribilegio bat dut horietako bat izatea. Bizitza badoakit eta ahaleginean gastatzea erabaki dut. Azken ahalegin hori egin nahi dut eta gustatuko litzaidake ahalegin emankorra egitea, zeren eta boliviarrok ulertzen eta eraikitzen baitugu gure seme-alabentzat eta ondorengoentzat herrialde bat, gorrotorik, arrazakeriarik eta gaizki ulertutako erregionalismorik gabea. Azken batean, herrialde horretan —Carlos Hugo Molina parafraseatuz— denok eroso senti gaitezen”.
2010eko urtarrilean, sortu berria zen Batzar Legegileak aho batez aukeratu zuen Senatuko lehendakari izateko. Kargu horretan, Senatuak herrialde polarizatuko sektoreen arteko komunikazio- eta adostasun-zubi gisa jardun nahi zuen. Haren lehen eta, nabarmen, azken hitzaldiek pisu moralaren eta haren historia publikoak eta bizi-lekukotzak Boliviako legegintza-organoan ordezkatutako korronte politiko guztietan eragiten zuten errespetuaren testigantza eman zuten.
Literatur lana eta goraipamenak
Idazle gisa, Ana María Romero de Camperok liburu hauek argitaratu zituen:
Era berean, hainbat artikulu eta saiakera argitaratu zituen, gai hauekin: gizarte-politika, giza eskubideak, etika, gizarte-komunikazioa, gatazken ebazpena eta bakearen kultura.
Oroitzapena
Hil ondoren, 2010eko urriaren 25ean —Boliviako gobernuak zazpi dolu egun ofizial izendatu zituen, Ana María Romero de Campero hil ondoren, hainbat gorespen egin dizkiote, kazetaritzaren, adierazpen-askatasunaren aldeko borrokaren, giza eskubideen defentsaren eta justizia sozialaren eta bakearen alde egindako lanaren inguruan duten ondarea gogoratzeko eta nabarmentzeko. 2011ko urrian, Boliviako La Paz hiriko Alkatetzak plaza bat inauguratu eta izendatu zuen bere oroimenean. Plaza hori Sopocachi inguruan dago, Urriaren 20 eta Campos kaleen arteko bidegurutzean, eta Boliviako kazetariaren irudiarekin busto bat egin zen.
Boliviako hainbat erakundek beren izena daramaten sariak ezarri zituzten:
La Opinión de la ciudad de Cochabamba egunkariak, Informe Especial gehigarriaren edizio berezi batean, “Anamar, amada por el pueblo y miedo a los políticos” erreportajea argitaratu zuen. Erreportaje honek Ana María Romero de Camperoren bizitzaren, lanaren eta ekarpenaren aipamen historikoa egiten du, kazetaritzari, giza eskubideen aldeko borrokari, boliviarren arteko elkarrizketa-zubiak eraikitzeari eta bere herrialdeko historiari buruzkoa. Lan horrek 2012ko abenduaren 7an Prentsa Idatzian 2012ko Kazetaritza Sari Nazionala jaso zuen. Sari hori Bakearen Kazetarien Elkarteak (APLP) bere generoan emandako sari garrantzitsuena da.
Henry Cabot Lodge, Jr.
Henry Cabot Lodge, Jr. (Nahant, Massachusetts, AEB, 1902ko uztailaren 5a - Beverly, Massachusetts, AEB, 1985eko otsailaren 27a) Estatu Batuetako politikaria izan zen.
Biografia
Alderdi Errepublikanoaren eskutik senatari izan ondoren (1936-1944), Estatu Batuen ordezkari izan zen Nazio Batuen Erakundean (1953). Nixonek bere ordezkari izendatu zuen Parisen Vietnamgo Gerraren auziari buruzko Konferentzian parte har zezan. Negoziazioen moteltasunaz etsirik, dimisioa eman zuen 1969an.
Zepa (argipena)
Zepa hitzak adiera zenbait ditu:
Egonkortasun uhartea
Fisika nuklearrean, egonkortasun uhartea elementu kimiko superpisutsuen isotopo jakin batzuek osatzen duten multzoa da, zeintzuek elementu beraren beste isotopoek baino erdibizitza altuagoa duten. Multzo horrek nuklidoen taulan "uharte" baten itxura duela uste da, zeinak jatorrizko eta egonkorrak diren erradionuklidoetatik banandua egon beharko lukeen. Multzoa existitzen dela uste izateko, zientzialariek "zenbaki magikoak" deritzenak hartzen dituzte kontuan, zeintzuek atomo nukleo bateko nukleoi kopurua adierazten duten eta kopuru horri esker isotopo jakin batzuek behar baino egonkortasun handiagoa lortzen duten. Eremu superpisutsuan elementu jakin baten isotopo batek halako zenbaki bat izango balu, litekeena da erdibizitza bereziki altua edukitzea.
Hainbat aurreikuspen egin dira egonkortasun uhartearen kokapena aurkitzeko asmoarekin, eta horietatik ondorioztatu daiteke N = 184 aurreikusitako neutroi geruza itxitik gertu kokaturik dagoela uhartea. Hala ere, gehienetan egonkortasun uhartea kopernizioaren eta flerovioaren isotopoen artean dagoela adierazten dute fisikariek. Eredu honek sendotasunez iradokitzen du geruza itxiak are egonkortasun gehiago emango diola isotopoari alfa desintegrazioaren eta fisioaren aurrean. Egonkortasun uhartearen eragin handiena Z = 114 zenbaki atomikoaren eta N = 184-ren artean egongo dela aurreikusten bada ere, inguru horretatik hurbil dauden elementuen isotopoetan egonkortasun gehigarria nabarituko dela ere uste da, gainera, baliteke egonkortasun uharte gehiago egotea magiko bikoitzak diren nuklido pisutsuagoetan. Nuklido magiko bikoitzak protoi eta neutroi kopuruan zenbaki magikoak edukitzeak bereizten ditu. Uhartearen baitan dauden elementuen erdibizitzak minutu batzuetakoak edo egunetakoak izan daitezke kasu gehienetan; baina badira zenbait iragarpen milioika urteko erdibizitza aurreikusten dietenak isotopo jakin batzuei.
Geruza nuklearren eredua 1940ko hamarkadan plazaratu zen eta bertan iragarri ziren lehenbizikoz zenbaki magikoak, alabaina, gaur arte ez dira aurkitu iraupen luzeko nuklido superpisutsuak. Gainerako elementu superpisutsuekin gertatzen den bezala, gaur arte ez da aurkitu iraupen luzeko nuklido superpisutsurik naturan, beraz, suposatzen da soilik oraindik ezaguna ez den erreakzio nuklear artifizial baten bidez era daitezkeela. Zientzialariek gaur gaurkoz ez dute aurkitu halako erreakzio nuklear artifizial bat abiarazteko modurik, litekeena da erreakzio mota berriak behar izatea uhartearen erdiguneko nuklidoak populatzeko. Haatik, sintetizatzea lortu diren azkeneko elementu superpisutsuetan (adibidez, oganesona, 118 protoi eta 177 neutroikoa) ikusi da 110 eta 114 elementuen artean efektu egonkortzaile leun bat dagoela, agian nabarmenagoa egin daitekeena ezezagunak diren isotopoak aurkitzen joan ahala.
Balsas (ibaia)
Balsas (Río Balsas), Mezcala eta Atoyac ere deitua, Mexiko erdi-hegoaldeko ibaia da. Puebla estatuan sortu eta, Hegoaldeko Sierra Madre alderik alde igaro ondoren, Ozeano Barean itsasoratzen da. 706 kilometro luze da, eta 122.987 kilometro koadroko arroa drainatzen du.
Izena
Amacuzac ibaia deitzen zaio Morelosen, Mixteco Oaxacan, Atoyac Pueblan, eta Mezcala Guerrero estatuko Norte eskualdean.
Geografia
Balsas ibaiaren arroan honako estatu hauek daude: Veracruz, Oaxaca, Puebla, Tlaxcala, Morelos, Mexiko, Michoacán, Jalisco eta Guerrero. Cutzamala eta Placeres del Oro, Guerrero estatuan, Calderón, Mexikoko estatuan, Amacuzac, Morelos estatuan, eta Tepalcatepec, Cupatitzio, Del Marqués eta Purungueo, Michoacán estatuan, dira ibaiadar nagusiak. Popocatépetl, Iztaccíhuatl eta Xinantécatl sumendietako elurraren urtzetik datorren ura jasotzen du.
William Stanley Haseltine
William Stanley Haseltine (Filadelfia, 1835eko ekainaren 11 - Erroma, 1900eko otsailaren 3a) estatubatuar margolari eta marrazkilaria izan zen, Hudson Ibaiaren Eskolako kidea.
Albert Pla
Albert Pla, (1966ko irailaren 22a, Sabadell, Katalunia) gaztelania z eta katalanez kantatzen duen kataluniar egile abeslaria da. Haren abestien letrak askotan polemikoak dira eta beste batzuetan ume abestien ukituak dituzte. Horrez gain, Manolo Kabezabolo, Roberto Iniesta (Extremoduro), Fermin Muguruza (Kortatu, Negu Gorriak), Quimi Portet (El Último de la Fila), Kase.O (Doble V) eta Quico Pi de la Serra bezalako musikariekin lan egin du askotan.
Aktore gisa, Airbag (Juanma Bajo Ulloa), A los que aman (Isabel Coixet) eta Honor de Caballería (Albert Serra) filmetan agertu da. Antzerkian, Caracuero obrako aktore nagusi izan zen, 150 aurkezpen baino gehiagorekin. Pedro Almodóvarren Carne trémula filmean haren abesti bat ere badago soinu-bandan.
William Stanley Haseltine
Pennsylvaniako eta Harvard unibertsitateetan ikasi zuen eta 1854an bere lehen erakusketa egin zuen. Gero, Europara itsasoratu zen, eta han Düsseldorfeko margolaritza eskolan parte hartu zuen. 1857an Erroman kokatu zen eta hurrengo hilabeteetan txangoak egin zituen Erroma kanpoaldeko eta Capriko paisaiak margotzeko. 1858an Filadelfiara itzuli zen eta 1859aren amaieran New Yorken kokatu zen beste paisaia-margolari batzuekin. Ingalaterra Berriko kostaldeko paisaiak margotzen hasi zen eta lortu zuen arrakastari esker Diseinu Akademia Nazionaleko kide aukeratu zuten 1861ean. 1867an Erromara itzuli zen eta handik Europan zehar bidaiatu zuen paisaiak margotzeko.
Argançon
Argançon Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Argançon udalerrian erroldatutako biztanleak 105 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 73 etxebizitza zeuden, 47 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 70 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 47 etxebizitza nagusietatik 42 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 5 etxek hitu gela zituzten, 14 etxek lau zituzten eta 28 etxek bost zituzten. 37 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 72 ziren, horien artean 53 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 53 pertsona aktiboetatik 51 lanean zeuden (28 gizon eta 23 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 gizon). 19 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden4 saltokiak eraikuntza enpresenak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 zurgina.
Inperialismo
Inperioko herrien arteko harremana asimetrikoa da, partaideek beraien ohitura nahiz usadioak alde batera uzten baitituzte, patroi komun bakarra bereganatuz.
Argançon
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Argançon udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 855 hektarea erabiltzen.
Inperialismo
Etimologia eta erabilera
Inperialismo hitza latinezko imperium hitzetik sortu zen ; bere esanahia: botere gorena, subiranotasuna edo, besterik gabe, araua da. Inperialismo hitza, hasiera batean, XIX. mendean sortu zen Napoleonen militarismo despotikoa gaitzesteko, eta, gaur egun hartu duen zentzuan, ohikoa bihurtu zen Britainia Handian, 1870eko hamarkadan, konnotazio negatiboarekin erabili zenean. XIX. mendearen amaieran, inperioek une eta leku guztietan zuten portaera deskribatzeko erabiltzen zen. Hannah Arendtek eta Joseph Schumpeterrek hedapenaren mesedetan hedapen gisa definitu zuten inperialismoa.
Argançon
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Inperialismo
Etimologia eta erabilera
Lehen, Napoleon III.a atzerriko esku-hartze militarren bidez laguntza politikoa lortzeko egindako saiakeratzat hartzen zena deskribatzeko erabiltzen zen terminoa. Terminoa, batez ere, Mendebaldeko eta Japoniako nagusitasun politiko eta ekonomikoan erabili zen, eta erabiltzen da, batez ere Asian eta Afrikan, XIX. eta XX. mendeetan. Oraindik ere, adituek haren esanahi zehatzari buruz eztabaidatzen dute. Zenbait idazlek, hala nola Edward Saidek, terminoa zabalago erabiltzen dute gune inperial baten eta periferia baten inguruan antolatutako edozein menderatze- eta menpekotasun-sistema deskribatzeko. Definizio horrek inperio nominalak eta neokolonialismoa barne hartzen ditu.
Versus kolonialismoa
Askotan inperialismo terminoa kolonialismo terminoarekin lotzen da, baina aditu askok bakoitzak bere definizioa duela defendatu dute. Inperialismoa eta kolonialismoa pertsona edo pertsona-talde batengan duen eragina deskribatzeko erabili dira. Robert Youngek idazten du inperialismoak erdigunetik funtzionatzen duenean estatu-politika bat dela eta arrazoi ideologikoengatik zein finantzarioengatik garatzen dela eta kolonialismoa kokagune edo asmo komertzialetarako garapena besterik ez dela. Hala ere, kolonialismoak, oraindik, inbasioa hartzen du barne. Kolonialismoak, gaur egungo usadioan, koloniaren eta botere inperialaren arteko banaketa geografikoa ere ekarri ohi du. Bereziki Edward Saidek inperialismoa eta kolonialismoa bereizten ditu esanez: inperialismoak urrutiko lurralde bat gobernatzen duen metropoli-zentro menderatzailearen praktika, teoria eta jarrerak inplikatzen dituela, eta kolonialismoak, berriz, urrutiko lurralde batean kokaguneak ezartzea. Errusiar edo otomandar gisako inperio hurbilak kolonialismoaren eztabaidetatik kanpo geratu izan dira tradizioz, nahiz eta hori aldatzen hasi den, haiek gobernatzen zituzten lurraldeetara populazioak ere bidali zituztela onartzen baita.
Inperialismoak eta kolonialismoak, aldi berean, lurralde baten eta haiek kontrolatzen dituzten indigenen gaineko abantaila politiko eta ekonomikoa ezartzen dute, baina adituek, batzuetan, zaila izaten dute bien arteko aldea argitzea. Inperialismoa eta kolonialismoa beste baten ezabapenean zentratzen badira ere, inperialismoa nagusitasun politiko eta monetarioari dagokio kolonialismoa beste baten kontrol fisikoa hartzen duen herrialde baten prozesuaz ari bada, formalki edo informalki. Eremuak menderatzen hastearen arkitektoa kolonialismoa dela kontsideratzen da, eta, ondoren, inperialismoa ikusten da (kolonialismoarekin lankidetzan) konkistaren atzean dagoen ideia sortzen. Kolonialismoa nazio inperialak eremu baten gaineko konkista bat hasten duenean gertatzen da, eta, gero, azkenean, gai da aurreko nazioak kontrolatutako eremuetan gobernatzeko. Kolonialismoaren esanahi nagusia da nazio konkistatzaileak konkistatu zuten nazioaren ondasun eta hornidura baliotsuen ustiapena eta gerrako harrapakinen etekinak lortzea ; inperialismoaren esanahia, berriz, beste estatuaren lurrak konkistatuz eta bere nagusitasuna handituz inperio bat sortzea da. Kolonialismoak erabat alda ditzake eremu bateko gizarte-egitura, egitura fisikoa eta ekonomia; ez da harritzekoa herri konkistatzailearen ezaugarriak konkistatutako indigenek heredatzea. Horrela, gehienek, naziotasun bereizia izango dute edo beren ama-koloniaren kontrolpean geratuko dira.
Vladimir Lenin buruzagi sobietarrak zera proposatu zuen: «inperialismoa kapitalismoaren forma gorena zen, inperialismoa kolonialismoaren ondoren garatzen zela eta kolonialismotik kapitalismo monopolistagatik bereizten zela esanez».
Inperialismoaren Aroa
Inperialismoaren Aroan, 1760 inguruan hasi zen garaia, Europako nazioak industrializatzen hasi ziren, eta munduko beste leku batzuk kolonizatzeko, eragiteko eta anexionatzeko prozesuan sartu ziren. XIX. mendeko pasarteen artean Afrikaren banaketa izan zen.
1875etik 1914ra bitarteko inperio nagusiei erreparatuta, errentagarritasun aldetik, erregistro nahasia zegoen. Hasieran, planifikatzaileek espero zuten ekoitzitako produktuentzako koloniek merkatu gatibu bikaina eskainiko zutela. Indiako azpikontinenteaz gain, hori gutxitan gertatu zen egia. 1890eko hamarkadan, inperialistek onura ekonomikoa etxeko ekoizpen-sektorea elikatzeko lehengai merkeen ekoizpenean ikusi zuten, batez ere. Orokorrean, Britainia Handiak oso ondo joan zitzaion Indiatik ateratako irabaziei dagokienez, batez ere Bengalako Subatik, baina ez bere inperioaren gainerako zatirik handienatik. Utsa Patnaik ekonomialari indiarraren arabera, 1765 eta 1938 artean, Indiatik kanpora egindako aberastasunaren transferentziaren tamaina 45 bilioi dolar izan zen. Herbehereak oso ondo ibili ziren Ekialdeko Indietan. Alemaniak eta Italiak, berriz, oso merkataritza edo lehengai gutxi lortu zituzten beren inperioetatik. Frantziak zertxobait hobeto egin zuen. Kongo Belgikarra errentagarria izan zen Leopoldo II.a erregeak enpresa pribatu gisa kudeatutako kautxu-landaketa kapitalista zenean. Hala ere, Kongoko Estatu Askean gertatutako ankerkeriaren inguruko eskandaluek nazioarteak, 1908an, Belgikako gobernua bere gain hartzera behartu zuen, eta, aurrerantzean, askoz ere errentagarritasun txikiagoa eman zuen. Filipinak espero baino askoz gehiago kostatu zitzaien Estatu Batuei, matxinoen aurkako ekintza militarrengatik.
Inperialismoak eskura jarri zituen baliabideak zirela eta, munduko ekonomia nabarmen hazi zen, eta askoz ere elkarlotuago egon zen Lehen Mundu Gerraren aurreko hamarkadetan, potentzia inperial ugari aberats eta oparo bihurtuz.
Europaren hedapena lurralde inperialismoan hazkunde ekonomikora bideratu zen neurri handi batean, kolonietatik baliabideak bilduz, bide militar eta politikoen bidez kontrol politikoa hartzearekin batera. XVIII. mendearen erdialdean, Indiaren kolonizazioak ikuspegi horren adibide bat eskaintzen du: bertan, Britainiarrek estatu mogolaren ahultasun politikoa ustiatu zuten, eta, jarduera militarra garrantzitsua izan bazen ere, hainbat garaitan tokiko eliteen txertaketa ekonomiko eta administratiboa ere garrantzi erabakigarria ere izan zen azpikontinentearen baliabideen, merkatuen eta eskulanaren gaineko kontrola ezartzeko. XVII. eta XVIII. mendeetan kolonia kopuru handi bat irabazi ekonomikoa emateko eta etxe-portuetara baliabideak bidaltzeko diseinatu baziren ere, D. K. Fieldhouse-k iradokitzen du, XIX. eta XX. mendeetan, Afrika eta Asia moduko lekuetan ideia hori ez zela zertan baliozkoa izan :
Garai horretan, Europako merkatariek «itsas zabalean ibiltzeko eta mundu osoko soberakinak bereganatzeko (batzuetan modu baketsuan, beste batzuetan bortizki) eta Europan kontzentratzeko gaitasuna zuten».
Europaren hedapena asko azkartu zen XIX. mendean. Lehengaiak lortzeko, Europak beste herrialde batzuetako eta kolonietako inportazioak zabaldu zituen. Europako industriak lehengaiak bilatzen zituzten, hala nola koloratzaileak, kotoia, landare-olioak eta atzerriko mineral metalikoak. Aldi berean, industrializazioak Europa manufakturaren eta hazkunde ekonomikoaren erdigune bihurtzen ari zen, baliabideen beharrak bultzatuz.
Komunikazioa asko aurreratu zen Europako hedapenean. Trenbideak eta telegrafoak asmatuta, errazagoa izan zen beste herrialde batzuekin komunikatzea eta bertako nazio baten administrazio-kontrola zabaltzea bere kolonietan. Lurrun-trenek eta lurrun bidezko itsas-garraioak salgai-kopuru handien garraio azkarra eta merkea ahalbidetu zuten kolonietarako joan-etorria.
Komunikazioaren aurrerapenekin batera, Europak teknologia militarrean ere aurrera jarraitu zuen. Europako kimikariek artilleria askoz ere hilgarriagoa zen lehergailu berriak egin zituzten. 1880ko hamarkadan, metrailadorea gudu zelaiko arma fidagarria bihurtu zen. Teknologia horrek aurkarienganako abantaila eman zien Europako armadei, herrialde gutxien garatuetako armadak oraindik gezi, ezpata eta larruzko ezkutuekin borrokan ari zirelako (adibidez, Afrikako hegoaldeko zuluak 1879ko Anglo-Zulu Gerran). Europako espedizio eta estandarrekin ia parean jartzea lortu zuten armaden salbuespenen artean, Adwako guduan Etiopiako armadak eta Japoniar Armada Inperiala daude, baina horiek, oraindik, Europatik inportatutako armetan eta askotan Europako armadetako aholkulariez baliatzen ziren.
Inperialismoari buruzko teoriak
Ikasketa akademiko anglofonoek, sarritan, inperialismoari buruzko teoriak inperioaren esperientzia britainiarrean oinarritzen dituzte. Inperialismo terminoa, jatorriz, Benjamin Disraeli Britainia Handiko lehen ministroaren ustezko politika inperial erasokor eta itxurazkoen aurkariek sartu zuten ingelesera gaur egungo zentzuan 1870eko hamarkadaren amaieran. Joseph Chamberlain eta inperialismoaren aldekoek azkar bereganatu zuten kontzeptua. Batzuentzat, inperialismoak idealismoaren eta filantropiaren politika hautatu zuen; beste batzuek, berriz, interes politikoaren ezaugarria zela salatu zuten, eta gero eta kopuru handiagoak zikoizkeria kapitalistarekin lotzen zuen.
Imperialism: A Study (1902) liburuan, John A. Hobsonek inperialismoaren eragin handiko interpretazio bat garatu zuen, enpresa libreko kapitalismoak biztanleriaren gehiengoan eragin negatiboa izan zuelako ustea zabaldu zuena. Inperialismen, itsasoz haraindiko inperioen finantzaketak etxean behar zen dirua hustu zuela argudiatu zuen. Etxeko soldatarekin alderatuta langileei ordaintzen zitzaizkien soldata txikiagoak irabazi eta etekin handiagoak lortzeko atzerrian inbertitu zen. Beraz, etxeko soldatak altuagoak izaten jarraitu bazuten ere, ez ziren hazi bestela izan zitekeen bezain azkar. Kapitalak esportatzeak, ondorioztatu zuen Hobsonek, etxeko bizi-mailan, muga jarri zion etxeko alokairuen hazkundeari. 1970eko hamarkadan, David K. Fieldhouse eta Oron Hale moduko historialariek «oinarri hobsoniarra ia erabat eraitsi zela» argudia zezaketen. Britainiar esperientziak ezin izan zuen babestu. Hala ere, Europako marxistek Hobsonen ideiak jaso, eta inperialismoaren teoria berea bihurtu zuten, batez ere Vladimir Leninen Imperialism, the Highest Stage of Capitalism (1916) lanean. Leninek inperialismoa mundu-merkatuaren itxiera eta lehia aske kapitalistaren amaiera gisa deskribatu zuen, ekonomia kapitalistek inbertsioak, baliabide materialak eta eskulanak etengabe hedatzeko beharraren ondorioz sortu zen hedapen kolonialaren beharretan. Geroagoko teorialari marxistek inperialismoaren kontzepzio horren oihartzuna egiten dute kapitalismoaren egitura-ezaugarri gisa, zeinak Mundu Gerra inperialisten arteko borroka gisa azaldu baitzuen kanpoko merkatuak kontrolatzeko. Leninen tratatua loratu zen testu-liburu estandar bihurtu zen 1989–1991n komunismoa erori arte.
Historialariek eta teorialari politikoek denbora asko eztabaidatu izan dute kapitalismoaren, klasearen eta inperialismoaren arteko korrelazioaz. Eztabaidaren zati handi batean J. A. Hobson (1858-1940), Joseph Schumpeter (1883-1950), Thorstein Veblen (1857-1929) eta Norman Angell (1872-1967) eta beste teoriko batzuek izan zuten aitzindari. Idazle ez-marxista horiek garairik emankorrena Lehen Mundu Gerraren aurretik izan bazuten ere, gerra arteko urteetan ere aktibo jarraitu zuten. Haien lan konbinatuak inperialismoaren eta Europan zuen eraginari buruzko azterketaren berri eman zuen, baita 1950eko hamarkadatik aurrera Estatu Batuetako konplexu militar-politikoaren gorakadaren inguruko hausnarketetan lagundu ere. Hobsonek etxeko erreforma sozialek inperialismoaren nazioarteko gaixotasuna senda zezaketela argudiatu zuen, oinarri ekonomikoa kenduz. Hobsonek teorizatu zuen zergen bidez estatuaren esku-hartzeak kontsumo zabalagoa bultzatu, aberastasuna sortu eta mundu-ordena baketsu, tolerante eta multipolar bat bultzatu zezakeela.
Walter Rodney-k, 1972ko How Europe Underdeveloped Africa bere klasikoan, «inperialismoa kapitalismoaren fase bat dela proposatzen du Europako mendebaldeko herrialde kapitalistek, AEBk eta Japoniak munduko beste leku batzuen gainean hegemonia politiko, ekonomiko, militar eta kulturala ezarri zutela hasiera batean maila baxuagoan zeuden herrietan, eta, beraz, ezin izan zioten menderakuntzari aurre egin». Ondorioz, inperialismoak urte askotan mundu osoa hartu zuen bere barnean: alde batekoak esplotatzaileak ziren, eta bestekoak, esplotatuak; zati bat menderatua zen, eta bestea jaun eta jabe; zati batek politika egiten zuen, eta bestea menpekoa zen.
Inperialismoa espazioaren garapena eta bere gobernu-testuingurua gisako fenomeno berrietan ere identifikatu izan da.
Inperialismoaren zergatiak
Hedapen inperialista fenomeno historiko oso konplexua izan zen eta horregatik hau sortarazitako egoerak edo faktoreak asko izan daitezke. Horregatik hurrengo ataletan hedapen honen arrazoi garrantzitsuenak azalduko dira talde ezberdinetan sailkatuak.
Zergati demografikoak
Teoria batzuen arabera Industria Iraultzaren ondorioz Europan gertatu zen eztanda demografikoa ere zabalpen inperialistaren arrazoietako bat izan zen. Hazkunde honen eraginez langabezia tasa eta populazioak lurrean egiten zuen presioa gero eta handiagoa zen, hauek elikatzeko elikagai gehiago eta lan egiteko postu gehiago behar baitzituzten. Horregatik gertatu zen europarren emigrazio masiboa, lur berrietan aberastasunak eta bizi baldintza hobeak lortzeko modu bat ikusten zutelako. Modu honetan 1850tik 1914ra Europako populazioa bikoiztu zen arren 40 milioi pertsona kanpora abiatu ziren bizitza berri baten bila.
Beste zergati batzuk
Azkenik, beste arrazoi bat aipatu behar da, pisu handikoa izan ez bazen ere. Batzuen ustez lur berrien kolonizazioa armadak lanpetuta edukitzeko modu bat izan zen baita ere. Modu honetan Europan gatazka edo altxamendu militarrak egotea saihesten zen eta gudarosteak haien teknikak eta teknologia berriak probatzeko lekuak zituzten.
Inperialismoaren filosofia
«Munduko herrialdeak, bizien eta hil zorian daudenen artean bana ditzakegu. Alde batetik herri handiak ditugu, egunetik egunera indartzen doazenak, gero eta aberatsago, gero eta hobeto antolatuta. Trenbideei esker, leku bakarrean pila dezakete populazioaren indar militarra, eta orain arteko belaunaldiek inoiz amestuko ez zuten neurri eta indar izugarrizko armadak elkar ditzakete...»
Handinahiak dira eta gauza bera gura dute denek, etorkizunak bakarrik erabaki ahal izango du auzia odolaren bidez.
Zergatik edo hagatik, beharrizan politikoengatik edo presio filantropikoengatik, herri biziak apurka-apurka hilzorikoen lurraldeez jabetuko dira eta berehala gatazka bideak sortuko dira herri zibilizatuen artean (...).
Jakina, ez dugu utziko Ingalaterra ezlekuan geldi dadin edozein moldaketa egingo balitz ere (txaloak). Beste alde batetik, ez dugu begi txarrez ikusiko handitutako arerioen batek pobrezia eta antzutasuna kanporatzen baditu eskura ez ditugun eskualdeetan."
1898ko maiatzaren 4an Lord Salsburyk Albert Hallen egindako hitzaldia. The Times, 1898ko maiatzak 5.
Afrikan
Afrikaren banaketari dagokionez, XIX. mendera arte Afrika ia esploratu gabe egon zen, eta ia Europa osoak esku hartu nahi zuen kontinente horretan. Lehenengo herrialde europarrak Frantzia eta Britania Handia izan ziren, lehenengoak Aljeria eta Tunisia okupatzen hasi zen eta bigarrenak Egipto okupatzen. Geroago, Belgikak, Portugalek, Espainiak eta Alemania k ere Afrikan lurralde batzuk kolonizatuko zituzten. Horregatik, Europako lurraldeen jokabidea ordenatzeko, Bismarck kantziler alemanak Berlingo Konferentzia deitu zuen 1884ean. Bertan erabaki batzuk hartu ziren:
Asian
Asian, Europaren XIX. mendearen azken hereneko hedapen inperialista ere iritsi zen.
Errusia
Hedapen politikoa eman zen batez ere, XVII.mendean asiako iparraldea okupatu, eta XIX.mendearen erdialdean, Turkestango lur emankorrak lortzera abiatu zen.
1880-1890 tik aurrera Transiveriar trenbidea Errusia europarra eta ekialdekoa konektatzen zituen trenbide sarea eraiki zuten Vladivostok era arte.
Turkestan en aurrera egin zuten ahala, gatazkak sortu ziren Erresuma Batuarekin, izan ere, bi herrialdeek gatazkak izan zituzten Persia eta India ko mugako lurraldeak eskuratzeko.
Bestalde, Errusiarrak  Mantxuriako lurraldean  sartu izanak, Txina ko ipar ekialdean, gatazka sortu zuen Japonia rekin ere,beren espantsionismoaren helburuetariko bat baitzelako. Ondorioz, 1904-1905 bi herrialdeen arteko gerra bat izan zen non Errusia izan zen galtzaile.
Britania Handia
Britania Handiko asiar kolonialismoaren helburu nagusia India izan zen. XVII. mendearen geroztik, Ekialdeko Indietako konpainia Ingelesak,1600. urtean sorturiko Britaniar inbertsoreen konpainia pribatua, bertako lurraldeen zati handi bat bereganatzea lortu zuen, britainiar gobernuaren laguntzaz.
Horretarako, britaniar armadaren barruan  indiar soldaduen armada bat zuen; zipaioak.
Baina 1857 tik 1858ra zipaioak matxina tu egin ziren, britainiar ofizialek beren erlijio-sistemak mespretxatu eta aldaketa administratibo ezegonkorrak egiten baitzituztelako. Ondorioz,britaniar gobernuak koloniaren administrazioa berriro antolatu behar izan zuen.
Horretaz gain, Frantziaren kolonizazioa Indotxinara iristen zela ikusita, Britania Handiak Birmania okupatu zuen eta 1886tik aurrera protektoratu,estatu subirano propio bat  eta egitura politiko eta kultural propio bat zuen estatua, bihurtu zuen.
Frantzia
1887an, Indotxina ko Batasun Orokorra eratu zuen.
Holanda
Lurraldeak kontrolatu zituen XVII. mendetik XX. mendera arte. Bere espantsionismoa sendotu zen behin Belgika tik 1831an independizatuta. Bere inperioa handitu zuen Indonesia, Sumatra, Java, Borneo eta Ginea Berriarekin besteak beste. Inperialismo holandarra bultzatua izan zen bere nagusitasun ekonomikoagatik, Europako eta Munduko zentro finantzarioa baitzen Londresek ordezkatu baino lehen. Horrez gain, bere flotaren indarraren laguntza zuen. Hamarkada batzuetan itsasoko zabalak menderatu zituen bere flotari esker eta honen ondorioz Ekialdeko Indietako Konpainia, espezieetan merkataritza gune garrantzitsuena, bere eskuetan egon zen.
Pelabravo
Pelabravo Salamancako udalerria da, Azud de Villagonzalo eskualdean dagoena.
Inperialismo
Japonia
Japoniaren espantsionismoari dagokionez Korea eta Txina menderatzea zuten helburu eta joera espantsionista eta oldarkorra hartu zuten. Bertan ekonomia-hazkunde azkarra gertatu zen eta armada zein administrazioa berritzeko edo modernizatzeko neurriak hartu ziren. Japoniak arrazoi ugari zituen joera inperialista bat hartzeko eta barneratzeko, baina herrialde honen inperialismoak eragintzat izan zuen joera nazionalisten hedapenak, eta bertan Japonia handi bat eratu nahi zuten. Joera inperialista bat hartzeko aurretik aipatu ditugun arrazoi ugari horiek hauexek dira: bere produktu jakin batzuentzat kanpoan merkatuak bilatzeko beharra, industralizazioa sendotzeko, presio demografikoak eta lehengaiez hornitzeko beharra. Inguruan zituen zenbait uhartedi menderatu ostean Korea ri hiru portu irekitzera eta japoniar emigranteak onartzera behartu zuen. Momentu horretan herrialde hau Txinaren menpe zegoenez gerra sortu zen Japoniaren eta Txinaren artean. Japoniak Korea osoa bere eskuetan izatea lortu zuen eta Mantxurian sartzea lortu zuten. Egoera honen aurren Txinak korearen independentzia onartu zuen lurralde batzuk emanez, Formosa eta Port Arthur batik bat. Beranduago Errusia ez zegoen ados aldaketa hauekin, hau da, ez zuen onartu Japoniak Mantxuria ko hegoaldea hartu izana. Horren aurrean eta inongo gerrarik deklaratu aurretik Japoniak eraso egin zion Errusiari Port Arthur-eko flota suntsituz. Gerra honen ondorioz Japoniak Sakhalin hegoaldea lortu zuen, baita Korea anexionatzea ere eta azkenik Mantxurian zuen nagusitasuna sendotzea ere ekarri zuen.
Pelabravo
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 959 biztanle zituen.
Le Tartre
Le Tartre Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Tartre udalerrian erroldatutako biztanleak 116 ziren. Familiak 50 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 17 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 65 etxebizitza zeuden, 49 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 64 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 49 etxebizitza nagusietatik 37 bere jabearen bizilekua ziren eta 11 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 9 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 19 etxek bost zituzten. 45 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 21 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 68 ziren, horien artean 53 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 53 pertsona aktiboetatik 44 lanean zeuden (26 gizon eta 18 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren eta 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren.
2000. urtean Le Tartre udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cirsium eriophorum
Euskaraz kardu iletsua, eta izen zientifikoa cirsium eriophorum, zuhaixka bat da.
Landare iraunkorra, hosto arantzadunaketa iletsuak ditu, 2m-ko zurtoinak dituena. Normalean, arrosa koloreko lorea izaten du, zurtoinaren goialdean.
Sugar Hill (New York)
Sugar Hill New Yorkeko Hamilton Heights-ko (Harlemeko azpi-auzoa) iparraldean kokatzen den auzo bat da. Auzoa 155. kaleak mugatzen du auzoa iparraldetik, 145. kaleak hegoaldetik, Edgecombe Etorbideak ekialdetik, eta Amsterdam Etorbideak mendebaldetik. Izena 1920tik datorkio, area hau herrialde afroamerikar aberatsentzako helmuga bihurtu zenean.
Dendropsophus minutus
Dendropsophus minutus Dendropsophus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Spilornis kinabaluensis
Spilornis kinabaluensis Spilornis generoko animalia da. Hegaztien barruko Accipitridae familian sailkatua dago.
Bibimys labiosus
Bibimys labiosus Bibimys generoko animalia da. Karraskarien barruko Sigmodontinae azpifamilia eta Cricetidae familian sailkatuta dago.
Maison-Maugis
Biztanleria
2007an Maison-Maugis udalerrian erroldatutako biztanleak 55 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 59 etxebizitza zeuden, 27 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 30 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 58 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 27 etxebizitza nagusietatik 22 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 10 etxek bost zituzten. 17 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 15 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 11 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 30 ziren, horien artean 19 aktiboak ziren eta 11 inaktiboak ziren. 19 pertsona aktiboetatik 18 lanean zeuden (9 gizon eta 9 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 11 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2000. urtean Maison-Maugis udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Oxford (Pennsylvania)
Oxford Pennsylvaniako borough bat da. Chester konderrian kokatua dago. 2010ean 5,077 biztanle zituen, 5.09 kilometro koadrotan banatuta.
Lercara Friddi
Lercara Friddi Italiako udalerri bat da. Palermoko probintzian kokatuta dago, Sizilia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Waterpolo 9802
Waterpolo 9802 Iruñeko waterpolo-taldea da. Bere egoitza Arrosadian du, Nafarroako Unibertsitate Publikoaren campusean. Emakumezkoen taldean Espainiako lehenengo mailean ibilia da, gizonezkoena ,berriz, bigarrenean.
Paraliparis leucogaster
Paraliparis leucogaster Paraliparis generoko animalia da. Arrainen barruko Liparidae familian sailkatzen da.
Katov (Táborko barrutia)
Katov Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 73 biztanle ditu eta 3,71 kilometro koadroko azalera. Táborko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1358 urtean egin zen.
Rafael Correa
Rafael Vicente Correa Delgado (Guayaquil, Ekuador, 1963ko apirilaren 6a) politikari eta ekonomista ekuadortarra da. 2007ko urtarrilaren 15etik 2017ra Ekuadorko Errepublikako Presidentea izan zen, 2006ko eta 2009ko Hauteskunde Presidentzialak irabazirik. 2009ko abuztutik 2010ko azarora arte Unasurreko Presidente pro tempore izan zen.
Mariano Fortuny Madrazo
Mariano Fortuny Madrazo (Granada, 1871ko maiatzaren 11 - Venezia, 1949ko maiatzaren 3a) espainiar margolari, asmatzaile, grabadore, argazkilari, moda eta oihal diseinatzailea, enpresaria eta eszenografoa izan zen.
Biografia
Granadan jaio zen 1871n, artisten familian: gurasoak Marià Fortuny Marsal pintorea eta Cecilia de Madrazo zituen (Federico Madrazo (1815-1894) erretratu pintore ezaguna eta  1861tik Padro Museoaren zuzendaria zuen aitona, Federico de Madrazo zuen aita eta Raimundo de Madrazo neba). Hiru urte zituela aita hil zitzaion Mariano Fortuny Madrazori eta ama-semeak, Raimundo anaiarekin, Parisera bizitzera joatea erabaki zuten. Parisen, berehala nabaritu zen Fortuny Madrazoren talentu artistikoa eta Jean-Joseph Benjamin-Constantekin pintatzen hasi zen.
Bere koadroak Londresen erakutsi zituen lehen aldiz 1894 eta 1897an eta ondoren Parisen 1899an; Milanen a1900ean eta Bartzelonan 1922an.
Marrazkia eta kimika ikasi zituen Frantzian eta Alemanian ere eta Europa guztitik bidaiatu zen, bere artista senak eramanda, miresten zituen artisten bila (esate baterako Richard Wagner konpositore alemana).
1888an Veneziara joan ziren bizitzera, Martinego jauregira, eta han bere familiak gordetako oihal bilduman interesa garatu zuen.
1902an Henriette Negrinekin bizitzen hasi zen eta 1906 aldera tailerra ireki zuten Palazzo Pesaro degli Orfei jauregian. Teknika berezi eta izkutuen bidez oihal eta arropa originalak sortu zituzten.
1949an hil zen Veneziako bere jauregian eta Erroman hilobiratu zuten Udako hilerrian.
Lana
Bere lanek Modernismoaren estiloa eta bere izaera eklektikoa islatzen zuten.
1909 eta 1910ean Mariano Fortuny Madrazok bi patente erregistratu zituen Parisen, nahiz bat bere emaztearen asmakizuna zela onartu zuen eta patentatzeko presarengatik jarri zuen bere izenean.