cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villecomtal-sur-Arros
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 2 zurginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 2 jatetxeak eta 2 higiezinen agentziak.
2000. urtean Villecomtal-sur-Arros udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 440 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Urriaren 24
Urriaren 24a gregoriotar egutegiaren urteko berrehun eta laurogeita hamazazpigarren eguna da, 298.a bisurteetan. 68 egun falta dira urtea amaitzeko.
Kanpo estekak
Urriaren 23 | Urteko egutegi | Urriaren 25
La Hoya
La Hoya izenez ezagutzen den herrixka edo aztarnategia, eta Euskadiko Ondarearen Guardia udal-barrutian (Araba) dago, herri horretatik 700 bat metrora, lehen El Torreon zeritzan leku edo muinoan.
Ezaugarri fisikoak
Orain arte egin diren azterketen arabera, lau hektarea inguru hartzen zuen herriak. Inguruko zelaiak baino 5 bat metro altuago dago, baina, 5 metro horietatik 3, mendeetan zehar pilaturiko hondakinez osatuak ditu. Harresiz inguratua zegoen, eta puska handia oraindik zutik da. Harresiaren oinean bada, halaber, saihetsik saihets igarotzen den aspaldiko bide bat ere; dirudienez, Guardia aldea Errioxarekin, Nafarroako mendebalarekin eta Kantabriako mendiekin lotzen zuen.
La Hoyako lehenbiziko biztanleak zein izan ziren, ez dago indusketa sakonagoak egin arte zuzen jakiterik. Dena den, K. a. XV. mendean hartua zegoen jada, eta jakitunek diotenez, Europako erdialdeko lehenengo taldeak Pirinio mendietatik barrena sarturik, inguruetan bizitzen jarri zirenerako, leku horretan zenbait mende bazeramaten beste batzuek.
Europako erdialdeko lehenbiziko talde horiek La Hoyara ailegatu eta urte batzuetara, beste talde batzuk iritsi ziren, K. a. XIII. mendean. Europako erdialdeko herriak ziren horiek ere. Azkeneko horiek Ebro ibaian gora sartu ziren, Aragoitik eta Nafarroatik barrena, jakitun batzuek diotenez, alde horietakoen antzeko etxe-egiturak (lauki-zuzenak) agertu baitira aztarnategiaren azpieneko mailan. Nolanahi ere, bertan lehendik bizi zirenekin bat egin, eta geroztik beroi izenez ezagutu den herria osatu zuten horiek.
K.a. V. eta IV. mendeen bitartean, berriz, herri zeltak heldu ziren hegoaldetik, eta, indarrez edo bestela, La Hoya harturik, bertakoekin bat egin zuten horiek ere.
Kristo aurreko IV. eta III. mendeen artean, talde batek La Hoyako (Guardia, Araba) herrixkari eraso egin zion, eta herritar asko hil. Su eman zioten herriari, erraustuta gelditu zen dena, eta hala kontserbatu delako aurkitu dituzte sarraskiaren aztarna ugari —baita kalean bertan hildako gizon-emakume zein umeen gorpuak ere; batzuk, gorputz-atalen batzuk moztuta—.
Garairako oso garatua zegoen La Hoyako herri harresitua, kaleak eta espaloiak ere bazituen, merkataritza zentro inportantea zen, eta etxebizitza batzuek denda gisa irekitzen zituzten ateak kalera. Merkatu egun batez egin zuten erasoa, eta pentsatzen da La Hoyaren indar komertziala suntsitu nahi izan zutela; eta ez oso urrutiko herriren bat izan behar zuela erasotzaileak.
Zernahi dela ere, erromatarrak iritsi baino lehen gertatu zen hori, I. mendea baino lehen, alegia, ez baita horien mende egonda izango zen adina erromatarren aztarna aurkitu.
Arkitektura
La Hoyak ere bazuen (badu), garai bereko beste bizigune askok bezala, bere harresia. Aurkitu diren harresi-atalen eta aztarnen arabera, hiru alditan egin zen gutxienez. Hasierakoak habez eta hesolaz egina zuen parte bat, mendebalekoa, eta harriz eraikia, ekialdekoa. Biak garai berekoak diren ala ez, ez da jakin ahal izan oraindik. Horiek baino eremu zabalagoa hartzen zuen gero eraiki zutenak. Honetan ere bi alde bereiz daitezke: ekialdeko parte osoa eta iparraldearen parte bat hartzen zuena, eta mendebaleko alde guztia eta iparraldearen parte bat hartzen zuena. Bi horma-errenkada ditu lehenengoak, harriz eta karez eginak biak, eta harri soilez betea, hormatik hormarako tartea. Teknika hobea nabari da bestean, zeltak sartuz gero eraiki bide zenean. Harri handiz eta horiei harri txikiagoz altxagarria ezarriz egina dago hori. Alde batzuetan, azpiko harkaitzari zimenduz erantsiak ditu oinarriak. Garai horretako harresia nahiko osorik dago oraindik. Leku batzuetan 3 metrorainoko altura du. Hegoaldeko partean bakarrik ez da harresi-aztarnarik aurkitu, baina, horma-barruti triangeluar bat agertu da, harresietako sarrera nagusia zaintzen zuen dorrearena edo, agian.
Gela nagusia beste bien artean zuten, eta aurkitu diren aztarnen arabera, gela horretan, horma nagusiaren kontra, sua egiteko lekua. Harrizko oina zuten horma horiek. Oinetik teilatura bitartekoa, aldiz, habez eta buztinezko adreiluz bete ohi zioten etxeari. Teilatua bera habe txikiz eta belar edo ihiz estalia zuten; erlaitz zabalekoa eta bi isurkikoa gainera, gehienek. Erlaitz zabala izateak eta espaloietan agertu diren zenbait aztarnek, bestalde, biztanleek egunaren parte handi bat kalean ematen zutela adierazten dute.
Tamalez, zehaztasun gutxiago eman daiteke antzinako herriari eta etxeei dagokienez, aztertu ere, ez baita behar adina aztertu hori, ez sakonean ez zabalean.
Etxeei buruz zenbait datu eman daiteke, hala ere. Bi alde bereiz daitezke antzinako herrian. Alde bateko etxeek horma zuzenak edo elkarri buruz angeluak eratuz lotzen zirenak zituzten; biribilean edo biribil samar eratuak, aldiz, beste aldekoek.
Gainontzean, horma nagusiak era bertsuan eraikiak zituzten zeltiberiarren garaikoek eta besteek, harrizko zokaloa oinean eta hesolaz edo habez eta buztinez betea, zokalotik gorakoa.
Zeltiberiarren garaikoetan ez diren bi elementu bereiz daitezke antzinako herrian ziren etxeetan. Esan bezala, harrizko zokaloak edo horma-oinak zituzten, baina zeramika-puska handi batzuk ere sartu ohi zituzten horietan; etxe-barruetako zorua ere, bestetik, buztinezkoa zuten, buztin zanpatu gogorrez eratua eta gorriz pintatua.
Kultura materiala
La Hoyako jendeak garai batzuetan eta besteetan zer bizimodu egiten zuen jakiteko garrantzi handia dute, halaber, zer ontzi- eta tresneria-mota erabiltzen zituzten aztertzeak ere. Molde, itxura, kalitate eta apaingarri-mota askotako ontziteria agertu da, baina agertu direnen artean, bi ontzi- edo zeramika-mota bereiz daitezke: antzinakoa edo aztarnategiko azpieneko mailan agertu dena eta gaineko mailan agertu dena. Aski zeramika zarpaila da azpieneko mailakoa, buztin ilun edo beltzez eta, pitza ez zedin, harri-koskorrak nahastuz egina; eskuz edo motel jiratzen zen tornuan moldatua eta hala-holako labeetan errea, berebat, oso kontuz landu eta leundutakorik ere azaldu den arren.
Egituraz, oin eta lepo estukoak eta gerri eta aho zabalekoak dira horiek. Soka itxurako edo behatzak buztinean sakatuz egindako apaingarriak dituzte. Esan bezala, agertu da finago landutakorik ere; oro har, ontzi txikiak dira azkeneko horiek, edalontzi gisa erabiltzen zituztenak agian.
Teknika hobea nabari da gaineko mailakoetan. Ageri denez, bizkor jiratzen zen tornua erabiltzen zuten ontziak egiteko eta egosi ere, aurreko garaian baino labe hobeetan eta buztina oxidarazten zuen sutan egosten zituzten.
Berezko kolorea horia ohi zuten, baina marra beltzez eta irudi geometrikoz apaintzen zituzten gero. Garai horretako ontzi eta tresneria asko agertu da: kopak, kazuelak, antoxinak edo orainago kutxen modura apaindutako zeramikazko kutxatilak, ehundegirako pisuak, txanpon gisa edo erabiltzen zituzten buztinezko bola txikiak, larruzko zakuak, labanak, eskuturrekoak, besteak beste. Horietako asko edo gehienak, bai buztinezkoak bai metalezkoak, bertan egiten zituzten, metala lantzeko moldeak ere agertu baitira.
Zenbait animaliari jaiera berezia ziotela esateko adina arrasto azaldu da, dena den: suge-irudiak, erabiltzen zituzten eskuturrekoetan; abelgorriak, hilarrietan eta jantziak lotzeko belarrietan; oreinaren adarrak, harresiaren oinarrietan.
Burezurrari ere jaiera berezia zioten, itxura denez. Hala adierazten du, bederen, etxe baten barruan aurkitu den burezurrak eta beste zenbait lekutan agertu diren burezur-puska landuek, nonbait apaingarri gisa edo erabiltzen zituztenek. Zer sinesmen-modu zuten jakiteko hildakoei buruzko errituez baliatu nahi izanda ere, argibide gutxi lortuko genuke, ehortzitako gorpu batzuk azaldu diren arren, adin txikiko haurrenak baitira horiek, eta hilerririk ez baita orain arte aurkitu.
Etxe barruan eta horma nagusiaren ondoan ehortzirik agertu dira gorpu horiek. Zenbaiten iritzian, ohitura horrek eragin zuen kristautasuna sartzean indarrean iraun zuen beste ohitura bat, bataiatu gabeko haurrak, kanposantura gabe, baserriko itaxurraren parean ehorztekoa. Helduen bost gorpu bakarrik aurkitu dira guztira; herriak jasan zituen erasoetakoren batean hilak ote diren uste da, kalean agertu baitira bostak: lepoa eta eskuineko besoa moztuta, bat, eta, harrapa ez ziezazkieten edo, inguruan zerri batzuk zituztela, beste bi.
Musealizatzea
Gaur egun herriaren aztarnak bisita daitezke bertako hirigintza bertatik bertara ikusteko eta, bestalde, La Hoyako interpretazio zentroan garaiko herriaren horretako ezaugarriak eta eguneroko bizitza azaltzen ditu. Herrixkak II. Burdin Aroan zuen itxuraren maketa ikus daiteke, baita etxeen erreprodukzioa ere, benetako tamainan. Horren barruan gela guztiak eta aztarnategian topatutako objektuak ikus daitezke. Azkenik, aztarnategian aurkitutako pieza batzuk Gasteizko Bibat museoan ikusgai daude.
L'Aiguillon
L'Aiguillon Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ariège departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an L'Aiguillon udalerrian erroldatutako biztanleak 391 ziren. Familiak 179 ziren, horien artean 62 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak eta 39 bakarrik bizi ziren emakumeak), 66 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 43 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 235 etxebizitza zeuden, 182 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 22 bigarren erresidentzia ziren eta 31 hutsik zeuden. 227 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 182 etxebizitza nagusietatik 151 bere jabearen bizilekua ziren, 25 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 95 etxek bost zituzten. 127 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 96 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 59 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 240 ziren, horien artean 160 aktiboak ziren eta 80 inaktiboak ziren. 160 pertsona aktiboetatik 135 lanean zeuden (76 gizon eta 59 emakume) eta 26 langabezian zeuden (9 gizon eta 17 emakume). 80 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 35 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an L'Aiguillon udalerrian 184 unitate fiskal zeuden, 389,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.875 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 margolaria, 3 zurginak, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean L'Aiguillon udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Milly-Lamartine
Milly-Lamartine Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Milly-Lamartine udalerrian erroldatutako biztanleak 304 ziren. Familiak 124 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 145 etxebizitza zeuden, 124 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 144 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 124 etxebizitza nagusietatik 103 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 33 etxek lau zituzten eta 69 etxek bost zituzten. 102 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 38 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 76 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Milly-Lamartine udalerrian 130 unitate fiskal zeuden, 338 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.176 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Milly-Lamartine udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 147 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Itziar Mendizabal
Itziar Mendizabal (Hondarribia, Gipuzkoa, 1981eko abenduaren 14a) euskal ballet-dantzaria da.
Dantzari ibilbidea
Lau urte zituenean Elvira Ubiernaren dantza eskolan ikasten hasi zen. 1995ean, 14 zituela, Victor Ullatek Madrilen duen eskolara joan zen ikastera. 1998an Victor Ullate-Comunidad de Madrid konpainiarekin dantzan hasi eta 2002ra arte jardun zen. 2002 eta 2006 bitartean, Heinz Spoerlik zuzendutako Zuricheko Baletean dantza egin zuen. 2006tik Leipzigeko Baleteko dantzari bakarlaria izan zen eta 2008tik dantzari nagusia.
2010ean Londresera joan zen eta Royal Ballet konpainia entzutetsuan lehen bakarlari dihardu. Honako paperak egin ditu konpainia honetan: Firebird, Tatiana (Onegin), Princesa Epine (El Príncipe de las Pagodas), Tsarina (Anastasia), Reina de Corazones (Alicia en el País de las Maravillas), Paulina (El Cuento de Invierno), Madame Moritz (Frankenstein), Gypsy Girl (Las Dos Palomas), Myrtha (Giselle), Lilac Fairy and Bluebird (La Bella Durmiente), Helena (The Dream), Sugar Plum Fairy (El Cascanueces), Thérèse Pozzi (Strapless) eta honakoetan ere parte hartu du The Vertiginous Thrill of Exactitude, Woolf Works, Polyphonia, 'Emeralds' (Jewels), The Four Temperaments, DGV: Danse à grande vitesse, Woolf Works, After the Rain eta Multiverse.
Sariak
2009an Gipuzkoako Dantza Profesionalen Elkarteak Errebelazio saria eman zion.
Aris Tesalonika BC
Aris Tesalonika BC Aris Tesalonika talde kirol-anitzaren saskibaloiko sekzioa da, bere egoitza Tesalonikan duena eta A1 Ethniki liga jokatzen duena.
Urteetan zehar, asko izan dira talde honetan jokatu duten jokalari handiak, Nikos Galis, Panagiotis Giannakis, Reggie Theus, Walter "The Truth" Berry, Mahmoud Abdul-Rauf, Roy Tarpley, Stojko Vranković, Žarko Paspalj, Panagiotis Liadelis, Giorgos Sigalas, Andrew Betts, Nikos Chatzivrettas, Michalis Kakiouzis edo Dimos Dikoudis bezalakoak nabarmentzen direlarik.
Alyssa Monks
Alyssa Monks (Ridgewood (New Jersey), 1977ko azaroaren 27a) margolari estatubatuarra da. Oliozko koadro handiak egiten ditu eta foto-errealistak. Giza erretratuak egiten ditu aurpegiak urez, lurrinez edo biniloz erdi estalita agertzen direnak, eta horregatik da ezaguna Amerikan zein Europan.
Biografia
Zortzi anai-arreben artean gazteena da. Amak zeramika egiten zuen eta beti sustatu du alabaren artearekiko interesa. Zortzi urterekin hasi zen arte eta margolaritza klaseak jasotzen.
1995ean Immaculate Heart Academyn graduatu zen, ondoren The New School (New Yorken), Montclair unibertsitatean eta azkenik Boston Collegen jarraitu zuen. Italian ere izan zen, Lorenzo de' Medici akademian, Florentzian, eta ondoren Estatu batuetara itzuli zen, New York Academy of Art-en eta Kaliforniako Fullerton Collegen ikasketak jarraitzera.
Lanak
Hasierako lanetan kanpoko edo barneko espazioak margotu zituen eta gorputzak elementu osagarriak baino ez ziren. Estiloa eboluzionatuz joan da eta erretratuek garrantzia hartu dute. Margolanak ahalik eta errealistenak egin nahi izan ditu, ia argazkia izaterainokoak.
Ezagun egin da erretratu horiek beira, binilo, ur edo lurrunak erdi estalita irudikatu dituelako. Esate baterako dutxako manpara atzean edo behelainotan.
Ofentsiba Nazional-Sindikalistako Batzordeen Espainiako Falangea
Ofentsiba Nazional-Sindikalistako Batzordeen Espainiako Falangea (Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista [FE de las JONS]) Espainiako alderdi politiko faxista eta ultranazionalista izan zen, nazional-sindikalismoa aldarrikatzen zuena. 1933ko urriaren 29an Madrilen José Antonio Primo de Rivera, Julio Ruiz de Alda eta Alfonso García Valdecasasek sortutako Espainiako Falangea eta 1931n Onésimo Redondo eta Ramiro Ledesmak sortutako Ofentsiba Nazional-Sindikalistako Batzordeak (JONS) batzearen ondorioz sortu zen.
Historia
Italiako faxismoaren eraginez sortu zen, eta kapitalismoa eta sozialismoa biak gaitzesten zituen. Hasieran, alderdiak Espainiako Falangea izena besterik ez zuen. 1934ko otsailean, Onésimo Redondo eta Ramiro Ledesmak sortutako Ofentsiba Nazional-Sindikalistako Batzordeak (JONS) alderdiarekin batu eta Ofentsiba Nazional-Sindikalistako Batzordeen Espainiako Falangea (FE de las JONS) izena hartu zuen, uztarria eta geziak sinbolotzat harturik.
Bere helburuak 26 puntutan laburbildu zituen, eta hauexek zituen ideologiako puntu nagusiak: aberriak inperioa du helburu; itsasoko eta aireko potentzia bihurtzea; gizonaren betiko balioen errespetua; gizabanakoaren ekimena bultzatzea; kapitalismoa eta marxismoa gaitzestea; eta enpresak nazionalizatzeko joera.
Espainiako Falangeak garrantzi handiko rola izan zuen 1936ko matxinadan. Hala, Espainiako Gerra Zibilean 150.000 falangista borrokatu ziren Francisco Francoren gidaritzapean. 1937an, Francok falangistak karlistekin batu zituen indar kolpisten gerra ekimena bateratzeko: Falange Española Tradicionalista y de las JONS (FET y de las JONS) sortu zen, harrezkero Mugimendu Nazionala deitutakoa, diktadura erregimenaren oinarri politikoa. Frankismo garaian, 1939-1975 bitartean, alderdi politiko ofizial bakarra izan zen. Gerra ondoren Falange, ko kide izatea nahitaezko bihurtu zen politikan aurrera egiteko, baina pixkanaka hasierako ideologiatik urrundu zen, batez ere 1940 eta 1950eko hamarkaden ondoren
Espainiako Trantsizio Demokratikoan, Espainiako Falangea banatu eta politikoki desagertu zen. 1996ko Espainiar Hauteskunde Orokorretan Falange Española de las JONS alderdiak 12.114 boto lortu zituen, hau da, % 0,05a. Hona hemen egun Espainiako Falangearen izaera aldarrikatzen duten alderdiak:
Asellus Borealis
Asellus Borealis (γ Cnc / γ Cancri / 43 Cancri) Cancer konstelazioko izar bat da, +4,67 itxurazko magnitudekoa. Izenaren jatorria Ganbela (M44) izar kumuluarekin lotua dago, albo banatan ekialdean asto bana duena (Asellus hitzak astoa esan nahi du latinez). Asellus Borealis iparralderen dagoena da, Asellus Australis hegoalderenekoa den bitartean.
Gure Eguzki-sistematik 158 argi-urtera, Asellus Borealis A1IV espektro motako izar azpierraldoi zuri bat bezala katalogatua agertzen da. Azalean 9400 gradu kelvineko tenperatura batekin (bere espektro motatik ebatzia) 29 eguzkiren argitasunarekin distiratzen du, bere erradioa eguzki erradioaren bikoitza delarik. Parametro hauetatik abiatuta, bere masa ebaluatu daiteke, 2,3 eguzki masakoa dena, eta azpierraldoi bat baino gehiago sekuentzia nagusiko izar zuri bat dela adierazten dute, 780 milioi urte dituena. Bere proiektaturiko errotazio abiadurak, 79 kilometro segundoko 1,3 egun edo denbora gutxiagoko biraketa periodo bat dakar; errotazio azkarraren ondorio den gas nahasketak konposaketa kimiko normal bat duela adierazten du, eta, beraz, izar berezien taldetik kanpo geratzen da.
Asellus Borealisek beste bi kide bisual ditu 1 eta 2 arku minutura hurrenez hurren. Horietatik bigarrena, Gamma Cancri B deitua, izar bitar bat da. Alabaina, bietako bat ere ez dago grabitate bidez Asellus Borealisekin lotua, soilik honen ikusmen lerro berean daude.
Avellino erupzioa
Avellino erupzioa K.a. 2. milurtekoan Vesuviok izandako erupzio bolkanikoa izan zen. Bere VEI 6tan estimatzen dute. Karbono-14 bidezko datazioaren bidez, zenbait data proposatu dituzte: k.a. 1995 (± 10 urte) k.a. 1660 (± 43 urte), orduan k.a. 1620ko hamarkadan izan ziren gertaera klimatikoen balizko hautagaia izan zelarik (beste hautagaietako bat erupzio minoikoa da). Avellinon topaturiko pumita-metakinen (Pomici di Avellino) iturria da.
Dirudienez, Avellino erupzioarena egungo kraterretik 2 km mendebaldera zegoen, eta erupzioak Brontze Aroko hainbat kokaleku suntsitu zituen.
2001eko maiatzean, Nolatik gertu, arkeologo italiarrek kokaleku haietako baten aztarnak aurkitu zituzten. Txabolak, zeramikak, abereak eta animalien eta pertsonen oinatz-arrastoak argitara atera zituzten, baita eskeletoak ere. Bertakoek ziztu bizian alde egin zuten herrietatik, apar harri eta errautsean lurperatzen utziz, gero Ponpeia eta Herkulano kontserbatzea ahalbidetu zuen modu berean..
Erupzioa 79koa (VEI 5) eta 1631koa (VEI 4) baino handiagoa izan zen, depositu piroklastikoen olatuekin, irekiduraren ipar-mendebaldean banatuak, olatuak handik 15 kilometrotara mugitu ziren, eta orain Napoli dagoen eremu osora iritsi ziren.
Enrique de Gandía
Enrique de Gandía (Buenos Aires, Argentina, 1904ko otsailaren 1a - 2000ko uztailaren 18a) historialaria eta idazle oparoa izan zen. Haren aita, Edmundo de Gandía, euskal herritarra zen, Orduñakoa, eta horregatik beti Euskal Herriarekin lotura berezi bat izan zuen. Ameriketako euskal hedabideetan kolaborazio franko argitaratu zituen. Juan de Garay Eusko-argentinar Fundazioaren sortzailetariko bat izan zen. Euskal Herriko Unibertsitateko honoris causa doktorea, zazpi unibertsitatetako irakasle izan zen.
Biografia
Aita merkataria zen; ama, aldiz, Enriqueta Lebrero Peirano, Genovan jaiotako idazle eta kultura handiko emakumea izan zen. Txikitatik Europan zehar ibili zen eta, horrela, Euskal Herria, Espainia eta Frantzia ezagutu zituen. Bere lehenengo ikasketak Europan egin zituen. 1919an Argentinara itzuli zen eta han egin zuen bere bizitza profesional guztia. Hala ere ordurako munduko unibertsitate eta artxibategi asko ezagutu zituen, besteak beste, Sorbona eta Sevillako Indietako Agiritegi Nagusia. kultura handiko gizona, buru-belarri historia inguruko ikerketei ekin zien.
Irakasle eta intelektual bezala instituzio askotan aritu zen: Musika Kontserbatorio Nazionalean, Morongo Unibertsitatean, Olivosko Unibertsitatean, Arte Kolonialaren Udal Museoaren zuzendaria, Saavedrako Udal Museoko zuzendaria, Arte Ederretako Eskola Nazionalean… Ameriketako eta Espainiako Historia Akademia desberdinetako partaidea izan zen ere bai. Euskal Herriarekiko interes handia izan zuen beti eta, ondorioz, hedabide desberdinetako kolaboratzailea izan zen: Boletín del Instituto Americano de Estudios Vascos aldizkarian, ''Gernika. Cahiers de Culture Humaniste Basque, Buenos Airesko Euzko Deyan… La Baskonian eta Ekin argitaletxean ere bere lan batzuk argitaratu zituen: El encanto del recuerdo (1925) eta Dónde nació el fundador de Buenos Aires (1927) La Baskonian; Primitivos navegantes vascos (1942), Orígenes prearios del pueblo vasco (1943) eta Francisco de Vitoria y el Nuevo Mundo''(1952) Ekinen.
Liburuak
146 liburu argitaratu zituen, bi mila artikulu baino gehiago, mila hitzaldi baino gehiago eman zituen. Hona hemen Enrique de Gandiak argitaratutako zenbait liburu:
Eugenie Schumann
Eugenie Schumann Wieck (Düsseldorf, Alemania,1851ko abenduaren 1a - Berna, Suitza, 1938ko irailaren 25a) alemaniar piano-jotzailea, piano-irakaslea eta idazlea izan zen.
Biografia
Eugenie Schumann izan zen Robert eta Clara Schumannen arteko ezkontzako zortzi semeetako bat eta alaba gazteena. Eugeniek pianoa ikasi zuen amarekin eta Ernst Rudorff-ekin Berlinen. Bere bizitza artistiko guztia amaren itzalpean egon zen.
Marie Fillunger («Fillu») abeslariarekin, 1878. urtetik aurrera Schumannekin bizi izan zenarekin, maitasun-harremana izan zuen. 1888an harremana amaitu eta 1889ko urtarrilean Schumanntarren etxea utzi zuen Fillunger-ek. Biek, ordea, elkarrekikotasunari eutsi zioten gerora ere.
Lan ibilbidea
1892ko urrian, Eugenie Erresuma Batura joan zen bizitzera eta hantxe aritu zen piano-irakasle. 1918an, Erresuma Batua utzi zuen, 1897tik Interlakenen (Suitza) bizi izan zen Marie ahizpa zaharrenari laguntzeko. 1925ean, bere autobiografia argitaratu zuen, Erinnerungen («Oroitzapenak»), eta 1931n, bere familiaren biografia nabarmen bat, hainbat hizkuntzatara itzuli zena.
1938an, Eugenie Marie Fillunger-en ondoan lurperatu zuten Gsteig-eko hilerrian, Wilderswilen, Interlakenetik gertu.
Clostridium perfringens
Clostridium perfringens Clostridium generoko bakterioa da, janari-intoxikazioak eta gangrena gaseosoa eragiten dituena.
Hainbat habitatetan bizi da: lurzoruan, hondalean, hondakin-uretan eta gizakia eta beste animalia batzuen hesteetan, besteak beste (gure heste-floraren partaide saprofitoa da).
Ezaugarriak
Clostridium perfringens bazilo Gram positiboa da, anaerobioa (nahiz eta oxigenoaren kontzentrazio txikiak jasateko gai izan). Ez da higikorra eta endosporak sortzen ditu, Clostridium guztien antzera.
Gluzidoak ez ezik, aminoazidoak ere hartzitzen ditu. Laktosaren hartzidura ere (+) da.
Eskakizun nutritibo zorrotzak ditu eta sulfatoak eta sulfitoak erreduzitzen ditu, sulfuroak sortuz (ezaugarri honetan oinarriturik hazkuntza-inguru hautakorrak erabiltzen dira laborategian bakterioa isolatzeko).
Giza-gorozkietan sarritan dagoenez, kutsadura fekalaren adierazletzat jotzen da mikrobio hau, eta ohikoa da bere bilaketa laborategian edateko ur-analisietan, beste bakterioekin batera (Escherichia colirekin, esaterako).
Bere birulentzia areagotzen duten hainbat toxina eta entzima ekoizten ditu: alfa toxina edo lezitinasa, enterotoxina bat, O hemolisina, kolagenasa eta hialuronidasa, besteak beste.
Patogenia
Bi dira bakterio honek sortzen dituen patologia nagusiak: janari-intoxikazioak (gastroenteritisa eragiten dutenak) eta gangrena gaseosoa.
Janari-intoxikazioak
Clostridium perfringens da janari-intoxikazioak sortzen dituen mikrobio ohikoenetariko bat. Okela kutsatua eta gaizki kozinatua da intoxikazio horien iturri nagusia.
Janari-intoxikazioa gerta dadin Clostridium perfringens-ek kopuru handietan egon behar du elikagaietan.
Bakterioak egosteko tenperaturei aurre egiten dieten endosporak sortzen dituenez, kontsumitu aurretik elikagaia inguruko tenperaturan uzten bada esporak hozitu daitezke, eta bakterio berriak agertu egingo dira, janari-intoxikazioa sortuko dutenak. Horregatik, funtsezkoa da kozinatu ondoren eta kontsumitu aurretik janariak hozkailuan sartzea.
Enterotoxina bat da janari-intoxikazioaren sintomen eta gastroenteritisaren errudun nagusia. Enterotoxina hori ez da elikagaian sortzen, organismo barruan baizik, eta gaitzaren beherakoak eta okak eragiten ditu.
Gastroenteritisa ez da larria, eta 24-48 ordutan berez sendatzen da.
Gangrena gaseosoa
Gangrena gaseosoa Clostridium perfringens zauri zikin eta sakonetan sartzen denean agertzen den patologia da. Beste Clostridium baten antzera (Clostridium tetani, tetanosen eragilea), Clostridium perfringensek zauri sakonak aprobetxatzen ditu organismoan sartzeko eta bere toxina kaltegarria askatzeko. Toxina horrek ondoeza orokorra eragiten du odolera iristen denean, heriotzarekin bukatzen dena tratamendua ezarri ezean.
Gaitzaren izena Clostridium perfringens-ek eragiten duen sintometatik dator: mikrobioak kaltetzen duen gorputzaren zatia ilundu egiten da eta zorne kiratsua jariatzen du, gas burbuilak dituena (bakterioak burutzen dituen hartziduren ondorioz askatzen da gas hori).
Bakterio patogenoak ehunen suntsiketa burutzen du ekoizten dituen toxina eta entzima hidrolitikoen bidez.
Lehenengo Mundu Gerran zauri traumatikoek gangrena gaseosoaren ugaritzea ekarri zuten, soldadu asko hilez edo elbarri geratuz. Tratamendurik gabe, bizia salbatzeko ohikoa zen garai hartan gangrenatutako gorputz-zatiaren ebakitze edo anputazioa.
Běhařov
Běhařov Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 216 biztanle ditu eta 4,36 kilometro koadroko azalera. Klatovyko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1352 urtean egin zen.
Poniec udalerria
Poniec Poloniako Polonia Handiko voivoderriko landa-hiri udalerri bat da, Gostyń barrutian kokatuta. 131,93 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 7808 biztanle zituen.
North Vernon (Indiana)
North Vernon Indianako hiri bat da. Jennings konderrian kokatua dago. 2010ean 6,728 biztanle zituen, 17.14 kilometro koadrotan banatuta.
Belleville-sur-Vie
Belleville-sur-Vie Frantziako udalerri bat da, Vendée departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Belleville-sur-Vie udalerrian erroldatutako biztanleak 3.595 ziren. Familiak 1.297 ziren, horien artean 263 pertsona bakarrekoak ziren (94 bakarrik bizi ziren gizonak eta 169 bakarrik bizi ziren emakumeak), 392 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 568 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 74 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Lorient
Lorient (bretainieraz An Oriant) Bretainiako hegoaldeko kostaldean dagoen hiria eta portua da. Mor-Bihan departamenduko eta Bro Gwened lurralde historikoko hiri handiena da, ez ordea hiriburua. 2013ko erroldaren arabera 57.961 biztanle ditu.
Geografia
Scorff eta Blavet ibaien bokalean dago, Lorienteko arradan. Parean Groix uhartea dauka, bere izaera geologiko bereziarengatik 1982an Mineralen Natur Erreserba izendatu zutena.
Historia
Monumento megalitikoek erakusten dute eremua K.a. 3000 urtearen inguruan populatu zela. Quimper eta Vannes lotzen zituen erromatarren errepidearen aztarnak ere badaude.
Belleville-sur-Vie
Etxebizitza
2007an 1.400 etxebizitza zeuden, 1.348 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 46 hutsik zeuden. 1.315 etxeak ziren eta 83 apartamentuak ziren. 1.348 etxebizitza nagusietatik 998 bere jabearen bizilekua ziren, 334 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 9 etxek gela bat zuten, 42 etxek bi zituzten, 126 etxek hiru zituzten, 378 etxek lau zituzten eta 792 etxek bost zituzten. 1.100 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 485 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 789 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Lorient
Historia
1666. urtean sortu zen hiria, merkataritzako portu bat egiteko Indietako Konpainiari lurrak eskaini zizkiotenean. Lorienteko portua XVIII. mendean garatu zen, batez ere esklabuen trafikoari esker. 1720 eta 1790 artean 156 itsasontzik 43.000 esklabu eraman zituztela estimatzen da. Garai hortan hiria haziz joan zen eta kale berriak eraiki ziren etxe zaharrak bota eta harrizko berriak altxatuz. 1744an harresiek inguratu zutenhiria eta 1769an Erregearen Itsas Armadarako egoitza izateko portu handia eraiki zuen.
XIX mendean esklabu jarduerak bukatu ziren eta jarduera ekonomiko berriak sortu ziren, arrantza, ontzigintza eta sardina kontserba lantegiak ireki ziren.
Bigarren Mundu Gerran zehar bonbardaketa ikaragarriak nozitu zituen Lorient hiriak.
Ekonomia
Ekonomia jarduera nagusiak industria (janari industria, ontzigintza, industria mekanikoa, ehungintza), arrantza eta turismoa dira. Aireportua ere badauka.
Kaia
Bizkaiko golkoan kokaturik, arrantza portu garrantzitsua dauka, Frantziako nagusietakoa Boulogne-sur-Mer eta Concarneau/Konk-Kernekoekin batera. Itsaspekoen base alemaniarra izan zen Bigarren Mundu Gerra garaian.
Kultura
1971 urtetik aurrera Lorienteko Interzeltiar Jaialdia ospatzen da. Zeltiar Herrialdeen bilgunea da, bertan hainbat herrialde eta eskualdeetako kultura, musika eta ohiturak topa daitezkelarik. Abuztuko lehenbiziko egunetan ospatzen da eta hamar egunetako iraupenarekin ezaugarri hauetako munduko jaialdirik handiena da.
Kirolak
FC Lorient (Football Club Lorient-Bretagne Sud) Lehen mailan jokatzen du. Liga bat (1995) eta kopa bat (2002) irabazi ditu.
Uribarriko Andra Mariaren basilika
Uribarriko Andra Mariaren basilika Durangoko (Bizkaia) eraikin erlijiosorik ederrenetarikoa da, herriko erdigune historikoan kokatutakoa, eliza honetatik Goienkalea, Artekalea eta Barrenkalea Santa Ana plazarantz abiatzen direlarik. Monumentu hau XIV. mendean eraiki zuten eta ordutik mantentzen ditu gaur egun ere nagusi diren osagai gotikoak, XVI. mendeko pizkundetar ukituekin batera.
Adelophryne patamona
Adelophryne patamona Adelophryne generoko animalia da. Anfibioen barruko Eleutherodactylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
NGC 6442
NGC 6442 galaxia bat da, Hercules konstelazioan. Albert Marthek aurkitu zuen n.
Belleville-sur-Vie
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Morotripta
Morotripta Yponomeutidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa Morotripta fatigata da.
Belleville-sur-Vie
Diru sarrerak
2009an Belleville-sur-Vie udalerrian 1.409 unitate fiskal zeuden, 3.756 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.888 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 209 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 15 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 33 eraikuntza enpresak ziren, 41 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 9 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 22 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 36 zerbitzu enpresak ziren, 18 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 42 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 ibilgailuen alokairu bulegoak, 3 autoeskolak, 3 margolariak, 6 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 4 ile apaindegiak, 4 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 9 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 brikolaje denda handia zen, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 altzari denda zen, 1 drogeria zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Belleville-sur-Vie udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 966 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
Uribarriko Andra Mariaren basilika
Arandoñoko antzinako dorrearen ondoan eraiki zuten eta horixe kanpandorre moduan erabili zuten. Barrualdeko erretaulak eta gainontzeko elementuen gainetik, egurrezko atari edo arkupe handia oso nabarmentzekoa da, durangarrek pasealeku eta azokarako toki gisa erabili ohi dutena. Izan ere, lehenengo Durangoko Azoka bertan antolatu zuten 1965ean.
Léonce Détroyat
Pierre Léonce Détroyat (Baiona, - Paris, ) lapurtar militar eta kazetaria izan zen, Frantziako Itsas Armadan aritutakoa. 1864an Mexikon aritu zen Maximilianoren alde. 1870 eta 1876 artean La Liberté egunkaria zuen zuen.
Uribarriko Andra Mariaren basilika
Historia
Uribarriko Andra Mariaren basilika XV. mendearen amaieran eraikia zegoen jadanik, Elisabet I.a Gaztelakoak Durangora egin zuen bidaiaren kronikan aipatzen denez.
XV. mendean Durangon mugimendu heretikoa hedatu zen, Durangoko heresia gisa ezaguna, Frai Alonso de Mella buru zuena. Bertako partaide izandako ehun herritar epaitu zituzten, eta horietatik 13 bizirik erre zituzten Andra Mari inguruan.
Clohars-Carnoët
Clohars-Carnoët/Kloar-Karnoed Bretainiako kostaldean dagoen udalerria da, Finistere/Penn-ar-Bed departamenduan dagoena.
Bizkaiko golkoan kokaturik, arrantza portu garrantzitsua dauka.
Uribarriko Andra Mariaren basilika
Historia
Joseba Sarrionandia "Narrazioak" liburuan idatzitako "Kristalezko bihotz bat" ipuinean, durangon gertatzen den heresia baten ipuina kontatzen du (Durangoko heresiaren elementuak dituen arren, fikziozkoa da ipuina). Ipuinaren amaieran Andra Marin erretzen dituzte hainbat hereje. Ipuinaren pasarte batek honela dio: "'Andramariko elizaren aurrean, sei egur pilo, haga banaren inguruan, populua bildurik zegoen iadanik, eta tribunala eta bere kondenatuak falta ziren soilik'"1554ko sutean eraikina salbatu bazen ere, kalteak jasan zituen. Beranduago bigarren eraikitze fasea hasiko zuten, zeinaren baitan eraiki zuten egurrezko portikoa, Euskal Herrian dagoen egurrezko aterperik handiena dena, Barainkua eta Gabiriaren esanetara.
1937ko Martxoaren 31an italiar abiazioak Durango bonbardatu zuen, frankisten esanetara. Eraso hartan Andra Mariaren basilika ere suntsitu zuten. Meza ospatzen ari ziren barruan, eta merkatua kanpoaldean. Kontatzen dutenez abadeak kaliza gora zuela erori zen sabaia koroarekin eta hormekin batera abadearen eta jendearen gainera.
Sobhuza II.a
Sobhuza II.a (Zombodze, 1899ko uztailaren 22a - Mbabane, 1982ko abuztuaren 21a) Swazilandiako erregea izan zen 1899tik 1982ra. Bere seme Mswati III.a izan zen ondorengoa.
Uribarriko Andra Mariaren basilika
Historia
1978ko Maiatzaren 11an Guardi Zibilak Durangoko ETAko bi militante hil zituen Gernikan, Jesus Maria Arrazola Ania "Txiki" eta Alberto Garcia Marmol "Ruso". Gertaera horren harira, asanblada bat ospatu zuten gauerdian Andra Mariko elizan, gertatutakoaren berri eman eta biharamunerako greba eguna antolatzeko. Bapatean hainbat tiro entzun ziren kanpoaldean eta ihes egin zuten denek bertatik. Hurrengo egunetan bertan egin zitzaien elizkizuna hildako militanteei, eta kanpoaldean Telesforo Monzonek hartu zuen hitza.
Andra Mariko elizpea hainbat elkarte eta eragileren elkartzeko tokia izan da azken urteetan, tartean bertan egin zen 2018ko Greba Feministako ekitaldia.
Ekin (garaikidea)
Ekin Euskal Herriko erakunde independentista, iraultzaile, nazional eta euskalduna izan zen, herri borroka sustatzen duen gizarte eragile moduan 1999ko azaroaren 6an sortutakoa. Koordinadora Abertzale Sozialistaren (KAS) ondorengotzat jotzen zuten analista batzuek.
Belleville-sur-Vie
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Belleville-sur-Vie udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 509 ikaslekin.
Venette
Venette Frantziako udalerria da, Oise departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Venette udalerrian erroldatutako biztanleak 2.701 ziren. Familiak 1.153 ziren, horien artean 338 pertsona bakarrekoak ziren (178 bakarrik bizi ziren gizonak eta 160 bakarrik bizi ziren emakumeak), 356 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 347 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 112 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.231 etxebizitza zeuden, 1.165 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 60 hutsik zeuden. 835 etxeak ziren eta 395 apartamentuak ziren. 1.165 etxebizitza nagusietatik 686 bere jabearen bizilekua ziren, 456 alokairuan okupaturik zeuden eta 23 doan lagata zeuden; 71 etxek gela bat zuten, 107 etxek bi zituzten, 265 etxek hiru zituzten, 324 etxek lau zituzten eta 399 etxek bost zituzten. 802 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 567 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 439 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Lahubiague
Lahubiague Lapurdiko Baiona hiriburuko auzoa da. Hiriaren hego-mendebaldean dago. Bere mugak honako hauek dira: ekialdetik Saint-Léon, hegoaldetik Marracq, mendebaldetik RN 10 - Polo eta iparraldetik Lachepaillet.
Venette
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.837 ziren, horien artean 1.412 aktiboak ziren eta 425 inaktiboak ziren. 1.412 pertsona aktiboetatik 1.277 lanean zeuden (683 gizon eta 594 emakume) eta 136 langabezian zeuden (61 gizon eta 75 emakume). 425 pertsona inaktiboetatik 131 erretiraturik zeuden, 139 ikasten zeuden eta 155 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekin (garaikidea)
2000ko irailaren 13an "Lobo negro" izeneko polizia operazioa burutu zuten eta bertan 20 pertsona atxilotu zuten. Baltasar Garzón epaileak erakundeari leporatu zion kale borrokaren arduraduna izatea eta haren kideak "ETAren komisario politiko"tzat jo zituen.
Venette
Diru sarrerak
2009an Venette udalerrian 1.175 unitate fiskal zeuden, 2.804 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.224 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 188 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 96 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 13 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 8 higiezinen enpresak ziren, 17 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 10 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 31 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 3 zurginak, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 3 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 6 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
Ekin (garaikidea)
2001eko apirilaren 4an Garzón-ek Ekinen ilegaltasuna adierazi zuen auto baten bidez, "ETAren menpeko zuzendarikidetza" leporatuz bi erakundeen arteko helburu komunekin batera. Urte horretako uztailaren 31an Ekinen 31 kide prozesatu zuen epaile horrek berak etakidea edo laguntzailea izateaz akusaturik. Halaber, Euskadiko Justizia Auzitegi Gorenari eskatu zion Jose Antonio Urrutikoetxea eta Jon Salaberria legebiltzarkideak (Euskal Herritarrok) ikertzea, Ekinen "muin nazionala" delakoaren arduraduntzat jota.
Venette
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 46 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 1 supermerkatua zen, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 3 okindegiak, 1 liburu denda zen, 16 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 3 zapata-dendak, 1 elektrotresna denda zen, 3 altzari dendak, 3 kirol-dendak, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen, 4 lurrin-dendak, 3 bitxi-dendak eta 3 lore-dendak ziren.
Ekin (garaikidea)
Beranduago ETAren sarearen barruan egoteaz akusatuta egon zen erakundea, izan ere 2007ko abenduaren 19an Espainiako Auzitegi Nazionalak ETAren "fronte politikoa" delakoaren erakundeak (KAS, Ekin eta Xaki) erakunde armatuaren "erraiak" edo "bihotza" zirela adierazi zuen, eta 52 akusatuetatik 46ri kartzelako 500 urte baino gehiagoko zigorra ezarri zien, horren ostean Auzitegi Gorenak eskaera leundu zuen arren.
Venette
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Venette udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Ekin (garaikidea)
Azkenik, 2010eko irailaren 14an Guardia Zibilak beste operazio bat egin zuen erakundearen ustezko zuzendaritzaren aurka eta beste 9 pertsona atxilotu zituen.
Venette
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1  eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Ekin (garaikidea)
2011ko urriaren 1ean, ezker abertzalearen eztabaida estrategikoaren ondorengo testuinguruan, Ekin erakundea desegin zen.
Venette
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Drimylastis
Drimylastis Tineidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa Drimylastis telamonia da.
Kolkiko
Kolkikoak liliazeoen familiako Colchicum generoko landareak dira. Landare erraboildunak dira, azafraiaren antzekoak. Udaberrian eta udazkenean hazten dira, lorea beste atalik gabe aurrena. Hostoak gero ateratzen zaizkie, oinean guztiei. Lorea zuri arrosa edo morexka izaten dute. Berez belardietan hazten dira, baina lorezaintzan ere nahiko erabiliak dira. Kolkizina izeneko alkaloidea dute batzuek hazian eta erraboilean. Kolkiko ezagunena azpelarra da. Asiako ekialdekoak eta Mediterraneoko kostaldekoak dira, eta generoak 60 bat espezie ditu.
Espezieak
Hona hemen Colchicum generoaren espezieak World Checklisten arabera:
Harricourt
Harricourt Frantziako udalerri bat da, Ardenak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Harricourt udalerrian erroldatutako biztanleak 52 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: