cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milango bost egunak
Martxoaren 20
Borrokek aurrera jarraitu zuten martxoaren 20an. Beharrezkoa zirudien zuzendaritza politiko eta militar bat martxan jartzea, Casatik une horregatarte egiteari uko egin ziona, Udala soilik ordezkatzeko asmoz. Azkenean, goizean erabaki zen, ordenantza baten bidez, O'Donnellen dekretuak indarrean jarriko zirela, "aginte politikorik ez zegoelako". Ordenantzak lau batzorde exekutibo eta Bellati poliziaren zuzendaritza ere aurreikusten ditu. Batzorde exekutiboak honako hauek dira: pertsonen Segurtasunerako Zaintza Batzordea (Comitato di vigilanza alla sicurezza personale), Segurtasun Publikoko Batzordea (Comitato di pubblica sicurezza), zeinaren presidentea Angelo Fava doktorea zen, finantzen bartzorde bat, eta biziraupenaren eta hiriaren defentsaren arloko gaietarako bana. Francesco Borgia kondea, Lechi jenerala, Alessandro Porro, Enrico Guicciardi, Anselmo Guerrieri-Gonzalaga abokatua eta Giuseppe Durini kondea Udaleko kolaboratzaile izendatu zituzten.
Arratsaldean, Cattaneon gerra kontseilua osatu ondoren, Casatik ordenantza bat igorri zuen, botere guztiak Udalaren esku zeudela esanez. Gaetano Strigelli eta Vitaliano Borromeo kondeek udal taldea indartu zuten. Anfossi Duomora igo zen, ordura arte tiroldar ehiztariek okupatua, eta hiru koloreko bandera jarri zuen.
Martxoaren 21
Torresani-Lanzfeldek, 26 urtez poliziaburua izan eta Metternichek bere leialtasunagatik estimatuak, Milan utzi zuen Austriako administrazioko kide guztiak atzetik zituela.
Behin-behineko gobernua eratu zen. Casati, Vitaliano Borromeo, Marco Greppi, Giuseppe Durini, Anselmo Guerriri Gonzalaga, Pompeo Litta, Gaetano Strigelli, Cesare Giulini, Antonio Beretta, Alessandro Porro eta Correnti zituen idazkari nagusiak. Gobernu berriak Martini enbaxadore izendatu zuen Turinen.
Borroka, matxinatuentzako abantaila bihurtzen da; via Monte di Pietà jauregian, 160 soldadu austriar setiatuta zeuden. Borroka honetan, Anfossi hil egin zuten. Austriarrek puntu gutxi batzuk baino ez zituzten kontrolpean, matxinatuek galera handiekin konkistatzen dituztenak. San Simplicianoko kuartela, San Lucako ikastetxea eta San Simoneko poliziaren bulegoak erori ziren. Radetzkyk, zailtasunetan eta hornidura eskasarekin, erretiratzeko aukera dagoela uste zuen.
Martxoaren 22
Biztanleria garaile izan zen Porta Tosan eta Porta Comasinan, harresien kanpoko herriekin lotuta errefortzuak eta hornidurak iristea ahalbidetzen duena. Radetzkyk bere tropak gazteluaren inguruan bildu zituen eta hiria bonbardatu zuen 11:00etan hasi zen erretirada babesteko.
Egun hori ospatzeko, behin-behineko gobernuaren egunkari ofizialak "Il 22 marzo" zuen izena. Lucini Passalacqua kondeen jauregian zuen egoitza, Via Monti di Pietà kalean.
Piemonte gerran sartu zen
Martxoaren 23an, Austriako armadak jada ez zuen baserik Lombardian, eta apirilaren 2an, Quadrilateroko gotorlekuetara erretiratu ziren.
23an, Martini Turinera iritsi zen. Karlos Alberto Sardiniakoari Radetzkyren ihesaren berri eman zion eta espero zuen gutuna eman zion. Karlos Alboertok aldarrikapen bat idatzi zuen eta, hiru koloreko banderarekin, bere jauregiko balkoitik Italiaren lehen independentzia gerraren hasiera adierazten zuen Piemonteren esku-hartzea iragarri zuen, Camillo Cavourrek Risorgimenton gerraren aldeko artikulu luze bat argitaratu zuen bitartean.
Piemonteko armadaren mugimenduak motelak ziren, karreradun ofizial asko ez baitzeuden gerra honen arrakastaz konbentzituta, beste batzuk, iraultzaileei nazka erakusten zieten bitartean. Ticinoa martxoaren 25ean pasa zuten eta Milanera 26an iritsi ziren. Tropen progresioa motela zen, Radetzkyri erraz erretiratzeko aukera emanez. Hau Karlos Albertorentzat lehen gerra zen eta esperientzia falta zitzaion. Jeneral aditurik gabe eta Antonio Franzini gerra ministroaz inguratuta zegoen. Bakoitzak bere iritzia ematen zuen, eta, ondorioz, komandoa nahastu egiten zen.
Hemendik aurrera, Milanen, egunkari eta zirkulu politiko asko sortu ziren. Erbesteratutako asko, Giovanni Berchet eta Giuseppe Ferrari tartean, etxera itzuli ziren eta kezkatuta zeuden Piemonterekin zegoen aliantzarekin. Apirilaren 7an, Giuseppe Mazzini Milanera joan zen. Apirilaren 30ean, bilera batean parte hartu zuen oposizioko buruzagiekin, Ferrari, Cattaneo eta Cernuschirekin, eta kontra agertu zen, Italiak demokraziaren eta errepublikaren gainean independentzia lor zezan, nahiz eta behin-behineko gobernua boteretik kendu nahi izan.
Armada eta gastu militarrak finantzatzeko, behin-behineko gobernuak interesik gabeko mailegua abiarazi zuen martxoaren 27an, baina arrakasta txikia izan zuen. Apirilaren 8an, Lombardiako gainontzeko hirietako gobernu matxinatuetako kideen babesarekin, Lonbardiako behin-behineko gobernu zentral bat eratzea erabaki zuen, probintzia bakoitzeko kide batekin.
Tămădău Mare
Tămădău Mare Errumaniako udalerri bat da, Călărași konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Milango bost egunak
Piemonte gerran sartu zen
Aldi berean, Toscanako Dukerri Handiak eta Aita Santuen Lurraldeek, konstituzio bat eman zutenak, soldaduak bidaltzea baimendu zuten, lehenak, Austriaren aurkako gerra babesteko, gerra deklaraziorik gabe, eta bigarrenak, euren mugak babesteko. Giovanni Durando Aita Santuaren Jenerala, bere aginduetan gainditu zen, eta Po ibaia zeharkatu zuen Veneziari laguntzeko. Maiatzean, Bi Sizilietako Erresumak, Pepek zuzendutako tropak bidali zituen. Esku-hartze hauek, Karlos Alboertoren politika eta aldarteari men egiten zioten, "L'Italia farà da sè" (Italiak bere burua egingo du) uste zuena.
Garaipen batzuk lortu arren, Karlos Albertok ezin izan zuen Radetzky behin betiko garaitu, Austrian espero ziren errefortzuak jasotzea ahalbidetuz. Piemontetarrentzako zailtasunak berdinak izaten jarraitzen zuten: pertsona gehiegi agintean eta eskarmentu falta nabarmena akats taktikoetara eramaten zuena.
Tăcuta
Tăcuta Errumaniako udalerri bat da, Vaslui konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Milango bost egunak
Piemonteren errendizioa
Vincenzo Gioberti eta Piemonteko agente askok, lombardiar funtzionarioak konbentzitu zituzten Lonbardiak Sardiniako Erresumarekin bat egiteko, eta errepublikarren azken erresistentzia gainditu zuten. Maiatzaren 12an, bat-egitea aldarrikatzen zuen dekretu bat argitaratu zen.
Tăcuta
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Milango bost egunak
Piemonteren errendizioa
Maiatzaren 29an plebiszitu bat egin zen demokraten kontseiluaren aurka, Mazzini barne, behin-behineko gobernuak Lonbardiako batzar bat deitzea aurreikusita zegoelako. Emaitza anexioaren aldekoa izan zen (aldeko 561.002 boto eta kontrako 681) eta ekainaren 28an Turingo Ganberak lege proiektua onartu zuen, aldeko 127 botorekin eta kontrako 7rekin, honako hau aurreikusten zuena:
Uztailaren 25ean Custozaren porrotaren albisteak kezka eta eztabaida piztu zituen Milanen. Oro har, hiria Piemonteko armadaren laguntzarekin defendatu behar zen. Lurjabe handiek baino ez zuten nahiago antzinako erregimen austriarra iraultzailea baino. Cattaneo, Mazzini, joera guztietako errepublikano eta demokraten presiopean, Lombardiako behin-behineko gobernuak defentsa publikoko batzorde bat sortu zuen uztailaren 27an, alderdi militar, finantzario eta polizialez ahalik eta azkarren eta eraginkortasun handienarekin arduratzen dena.
Abuztuaren 1ean, Turinek izendatu zituen Lombardiako errege ordezkariak, Trantsizio Erregimenaren Legearen arabera. Angelo Olivieri di Vernier jenerala, Massimo Cordero di Montezemolo diputatua eta Gaetano Strigelli ziren. Hurrengo egunean, behin-behineko gobernua ezohiko kontsultarako itzuli zen. Erregearen helburua Alderdi Errepublikanoak Milanen boterea hartzea saihestea edo balizko garaipen herrikoi batek monarkia boteretik kentzea zen.
Desadostasunak errege komisarioen eta batzordeko kideen artean sortu ziren. Abuztuaren 4an, Olivierik batzordeko kideen aurka protesta egin zuen, barrikadak antolatzea eta mobilizaziora deitzea ez zegokiola argudiatuz, austriarren etorrera aurreikusiz, hiriaren hego-ekialdean hiru Piamonteko dibisioren eta austriarren arteko borrokak lehertu baitziren.
Ondorioak
Karlos Albertok 1849ko martxoan ekin zion berriro liskarrei, baina Novarako guduan berriro galera handia izan zuen eta bere seme Viktor Emanuelen alde abdikatu zuen. Cavourrek, gobernuaren ardura hartu zuenak, Frantziara hurbiltzeko politika bat ezarri zuen, Austriako inperio boteretsuari aurre egiteko funtsezkotzat jotzen baitzuen, Viktor Emanuelek lagunduta. Milanek beste altxamendu demokratiko bat izan zuen 1853an, 1848ko mamuak esnatuz. Cavourren politikak Plombièresko akordioetara eta Frantzia Italiako Bigarren Independentzia Gerran parte hartzera eraman zuen, Milan eta Lonbardia Zuricheko Itunaren bidez 1859an behin betiko anexionatzera, eta errepublikar anbizio guztien amaierara.
Monumentuak
Milanen, Piazza Tosak Piazza della Vittoria izena hartu zuen. Giuseppe Grandik 1881ean egindako obelisko bat dago, lehiaketaren lehen irabazleak, Luca Beltramik, bere eraikuntzari uko egin ondoren. Obeliskoaren inguruan, bost emakume irudik bost egunak sinbolizatzen dituzte: ukitua, mina, xaxatzea, gosea eta garaipena. Obeliskoaren goialdeko izarrak egun berria sinbolizatzen du. Plaza inguratzen duten kaleek gertaeren protagonistak gogorarazten dituzte.
Bourg-et-Comin
Aisne departamenduko Frantziako udalerria da, Frantzia Garaia eskualdean.
Uda-Clocociov
Uda-Clocociov Errumaniako udalerri bat da, Teleorman konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Quasipaa yei
Quasipaa yei Quasipaa generoko animalia da. Anfibioen barruko Dicroglossidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Radovesnice II
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1375 urtean egin zen.
Hucqueliers
Hucqueliers Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Hucqueliers udalerrian erroldatutako biztanleak 533 ziren. Familiak 194 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 53 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 73 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 245 etxebizitza zeuden, 209 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 231 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 209 etxebizitza nagusietatik 140 bere jabearen bizilekua ziren, 56 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 11 etxek bi gela zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 45 etxek lau zituzten eta 121 etxek bost zituzten. 124 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 102 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 77 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 334 ziren, horien artean 226 aktiboak ziren eta 108 inaktiboak ziren. 226 pertsona aktiboetatik 200 lanean zeuden (111 gizon eta 89 emakume) eta 26 langabezian zeuden (14 gizon eta 12 emakume). 108 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 47 ikasten zeuden eta 30 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Hucqueliers udalerrian 202 unitate fiskal zeuden, 486 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.687 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 46 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 14 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 autoeskola, 1 margolaria, 1 zurgina, 2 ile apaindegiak, 2 albaitariak eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 elektrotresna denda zen eta 3 lore-dendak ziren.
2000. urtean Hucqueliers udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 630 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen. Hucqueliers udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 310 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Radslavice (Vyškov barrutia)
Radslavice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 415 biztanle ditu eta 4,34 kilometro koadroko azalera. Vyškov barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1412 urtean egin zen.
Gene Clark
Harold Eugene "Gene" Clark (Tipton, Missouri, 1944ko azaroaren 17a - Sherman Oaks, Los Angeles, Kalifornia, 1991ko maiatzaren 24a) estatubatuar abeslari eta abesti egilea izan zen, The Byrds folk rock taldeko kide sortzailea. Taldearen abeslari nagusia izan zen 1964 eta 1966 artean, baita garaiko abesti gehienen egilea ere. 1964an Los Angelesen Roger McGuinn ezagutu eta The Byrds taldea sortu zuten. Zenbait gatazkek taldea abiaraztea eragin zuten 1966an. Ondoren, bakarkako ibilbide jarraitu zuen, The Byrdsekin eta beste talde batzuekin kolaboratuz. Musikari herrikoiaren abangoardian egon zen bere ibilbidearen zati handi batean. 46 urterekin hil zen, drogen mendekotasun luze baten ondorioz.
Diskografia
Lankidetzak
Vatikanoko Museoak
Vatikanoko Museoak (italieraz: Musei Vaticani) Vatikano Hiriko artelanek eta eskulturek osatzen duten erakusketa-gunea da. Artelan guzti horiek Eliza Katoliko Erromatarraren bildumaren zati dira, eta munduko arte-bilduma handienetariko bat osatzen dute. Museoak Julio II.a aita santuak bildutako lan guztiekin sortu ziren XVI. mendean eta aita santuek mendeetan zehar pilatutako artelanez osatuta daude. Era berean, aipatu beharra dago aita santuak artelanak jendearentzat ikusgai jarri zituzten lehenengoetariko agintariak izan zirela.
Raffaelek margotutako Kapera Sixtinoa eta aita santuen egoitzak ere Vatikanoko Museoen atal bat dira. Italiako museorik bisitatuenetako bat da: 2008an, adibidez, ia lau milioi eta erdi bisitari izan zituzten; dena dela, zentzu hertsian esanda, Vatikanoko Museoak Italiako Errepublikaren lurraldean ez daudenez gero, Italian bisita gehien jasotzen dituen arte museoa Florentziako Uffizi Galeria dela esan beharko litzateke.
Historia
Vatikanoko Museoen sorrera Julio II.a aita santuaren eskutik abiatu zen, eta marmolezko eskultura bat izan zen kausa: Laokoon irudikatzen duen eskultura, hain zuzen. Mitologia grekoaren arabera, Laokoon greziarrek troiarrei opari eman omen zieten egurrezko zaldia onartu ez zezaten konbentzitzen saiatu zen apaiza izan zen. Eskultura hau 1506ko urtarrilaren 14an aurkitu zuten Santa Maria Maggiore basilikaren inguruetako mahasti batean, Erroman. Julio II.a aita santuak Giuliano da Sangallori eta Michelangelo Buonarrotiri agindu zien aurkikuntza aztertzeko, eta, haien gomendioari jarraituz, aita santuak segituan erosi zion eskultura mahastiaren jabeari. Hilabete geroago Laokoon eta haren semeak itsas-suge baten kiribiletan estuturik irudikatzen dituen eskultura ospetsua jendaurrean ikusgai jarri zen Vatikanoan. Ondoren, beste eskultura batzuk Estatuen patioan erakutsi ziren, eta hurrengo berrehun urteetan askoz artelan gehiago ere gehitu ziren bildumara.
1756an, Benedikto XIV.ak Liburutegi Eliz-Museoa sortu zuen.
Valbeleix
Valbeleix Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Puy-de-Dôme departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Vatikanoko Museoak
Historia
1767an, Klemente XIII.ak sortu zuen leku berean Museo Profanoa, monumentu erromatarrak konserbatzeko asmoz. Horrez gain, Pio-Klementinoar eta Chiaramonti Museoak, eta Lapidaria galeria sortu ziren. 1837an, Gregorio XVI.ak Gregoriar Etruriar Museoa sortu zuen, eta urte batzuk geroago artelan kristau asko gehitu ziren bildumara.
Valbeleix
Biztanleria
2007an Valbeleix udalerrian erroldatutako biztanleak 153 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Myrmotherula klagesi
Myrmotherula klagesi Myrmotherula generoko animalia da. Hegaztien barruko Thamnophilidae familian sailkatua dago.
Vatikanoko Museoak
Historia
1870tik aurrera, Estatu Pontifizioaren bukaerarekin batera, aldaketa berri asko gauzatu ziren museoan. 1932an Pinakoteka zabaldu zen, eta Napoleonek ekarritako artelan asko berreskuratu eta erakusten hasi ziren. Hurrengo urteetan zehar, zabalkuntza prozesu asko jasan zituen museoak, aspaldiko bildumak bateratuz eta gela berriak zabalduz.
Gertaera gogoangarri bat jazo zen 1938ko maiatzean, Adolf Hitler buruzagi alemaniar nazia Erromara iritsi zenean, Viktor Emanuel III.a erregeak eta Benito Mussolinik gonbidaturik. Pio XI.a aita santuak ez zuen hartu nahi eta horregatik, egun batzuetarako Castel Gandolfoko egoitzara aldatu zen. Gainera, Führerraren bisita motzak iraun bitartean museoa eta basilika bisitariei ixtea erabaki zuen; horrela, buruzagi alemaniarra ezingo zen inola ere Vatikanoko lurraldera sartu, ezta museoetatik ere.
2000. urteko Urte Santuaren hasieran, museoetarako sarrera berri bat ireki zen, Vatikanoko harresian 1932an eraikitako sarrera zaharraren ezkerrean, harresi perpendikular batean. Orain, bi sarbideetako bat bisitariak sartzeko da, eta bestea ateratzeko. 1929an Mussolinik eta Elizak hitzartutako Ituneko artikulu batek ezarritakoaren arabera, Egoitza Santuak ezin du museoen ondasunik besterendu, eta eskubidea du sarrera egun eta orduak arautzeko, baina behartuta dago turisten eta ikertzaileen bisitak onartzera. Museoak itxita egoten dira zenbait jaiegunetan (urtarrilak 1, urtarrilak 6, otsailak 11, martxoak 19, Pazkoa eta Pazko astelehena, maiatzak 1, ekainak 29, abuztuak 15, azaroak 1, abenduak 8, abenduak 25, abenduak 26); halaber, igandeetan ere itxita egoten dira, hileko azken igandean izan ezik, beti ere esandako jaiegunetako bat izan ezean.
2006ko urrian Museoek bostehungarren urtemuga ospatu zuten eta Vatikanoko muinoan aurkitutako nekropoli baten arkeologia indusketak jendearentzat ikusgai jarri ziren modu iraunkorrean.
Vatikanoko Museoak osatzen dituztenak
Vatikanoko Museoak, zehatz hitz eginez, museo eta bilduma bat baino gehiagoz osaturik daude, eta museoez gain, Vatikanoko jauregi eta egoitzen zenbait areto ere sarturik daude bisita daitezkeen lekuen artean.
Courçay
Courçay Frantziako udalerria da, Indre eta Loira departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Courçay udalerrian erroldatutako biztanleak 771 ziren. Familiak 284 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 96 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 120 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Valbeleix
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Valleroy-aux-Saules
Biztanleria
2007an Valleroy-aux-Saules udalerrian erroldatutako biztanleak 237 ziren. Familiak 86 ziren, horien artean 15 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 11 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 11 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 96 etxebizitza zeuden, 89 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 85 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 89 etxebizitza nagusietatik 80 bere jabearen bizilekua ziren eta 10 alokairuan okupaturik zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 3 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 72 etxek bost zituzten. 80 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 34 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 50 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 159 ziren, horien artean 122 aktiboak ziren eta 37 inaktiboak ziren. 122 pertsona aktiboetatik 115 lanean zeuden (63 gizon eta 52 emakume) eta 7 langabezian zeuden (4 gizon eta 3 emakume). 37 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Valleroy-aux-Saules udalerrian 100 unitate fiskal zeuden, 270,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.578 euro zen.
Valbeleix
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Valleroy-aux-Saules
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.
Valbeleix
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 89 ziren, horien artean 78 aktiboak ziren eta 11 inaktiboak ziren. 78 pertsona aktiboetatik 69 lanean zeuden (39 gizon eta 30 emakume) eta 9 langabezian zeuden (4 gizon eta 5 emakume). 11 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Zutik (jarrera)
Zutik egotea, medikuntzan ortostasia ere deitua, gorputza jarrera bertikalean izatea da, bi hanka eta oinetan bermatua.
Courçay
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Udești
Udești Errumaniako udalerri bat da, Suceava konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Courçay
Etxebizitza
2007an 348 etxebizitza zeuden, 299 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 34 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 347etxeak ziren. 299 etxebizitza nagusietatik 244 bere jabearen bizilekua ziren, 47 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 16 etxek bi gela zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 73 etxek lau zituzten eta 178 etxek bost zituzten. 248 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 119 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 165 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Asprocottus pulcher
Asprocottus pulcher Asprocottus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Abyssocottidae familian.
Courçay
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 528 ziren, horien artean 420 aktiboak ziren eta 108 inaktiboak ziren. 420 pertsona aktiboetatik 395 lanean zeuden (218 gizon eta 177 emakume) eta 25 langabezian zeuden (8 gizon eta 17 emakume). 108 pertsona inaktiboetatik 33 erretiraturik zeuden, 47 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Courçay udalerrian 319 unitate fiskal zeuden, 858 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.748 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 27 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 4 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 margolaria, 3 zurginak, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 3 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Peyrouzet
Biztanleria
2007an Peyrouzet udalerrian erroldatutako biztanleak 96 ziren. Familiak 40 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 42 etxebizitza zeuden, 39 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 3 bigarren erresidentzia ziren. 39 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 39 etxebizitza nagusietatik 28 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 3 etxek hiru zituzten, 14 etxek lau zituzten eta 20 etxek bost zituzten. 24 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 16 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 59 ziren, horien artean 44 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 44 pertsona aktiboetatik 43 lanean zeuden (24 gizon eta 19 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 igeltseroa.
2000. urtean Peyrouzet udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Courçay
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Valbeleix
Diru sarrerak
2009an Valbeleix udalerrian 61 unitate fiskal zeuden, 126 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.241 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen eta 1 eraikuntza enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
En Comú Podem
En Comú Podem-Guanyem el Canvi, kataluniar ezkerreko koalizio politiko bat da, Podemosen alderdi kataluniarrek osatzen dutena. Besteak beste, Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Equo eta Barcelona en Comúk osatzen dute. 2015ean sortu zen alderdia, urte horretan ospatu ziren hauteskundeetara aurkezteko, Espainiako gorteetan. Alderdiko zerrendaburua Xavier Domènech da.
Winkelbach
Winkelbach Alemaniako udalerria da. Renania-Palatinatua estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
En Comú Podem
Ideologia
Koalizioa, Podemos osatzen dituzten alderdi guztien antzera, ideologia eta pentsamendu ezkertiarrekoa da. Bestalde, katalanismoan ere sinisten du eta burujabetzaren alde dagoen alderdi bat da. Esan beharra dago, Kataluniako krisialdi politikoan, hainbat aldiz agertu dela independentziaren kontra Kataluniako parlamentuan, Catalunya Sí que es Pot alderdia, En Comú Podemekin batera, Podemos osatzen duen beste alderdi bat.
2015ean izandako emaitzak
2015ean alderdi hau Espainiako gorte nagusietarako hauteskundeetara aurkeztu zen eta 350 diputatutik, 12 lortu zituen. Bestalde, Senatuan, 3 ordezkari ditu, 265etik. 927.940 boto lortu zituen guztira, gehienak Bartzelonako probintzian, guztizko botoen %26 inguru.
Tălpaș
Tălpaș Errumaniako udalerri bat da, Dolj konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Valleroy-aux-Saules
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Valleroy-aux-Saules udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bro Naoned
Bro Naoned (frantsesez Pays Nantais) Bretainiako bederatzi lurralde historikoetako bat da, hego-ekialdean kokatuta dagoena, gaur egungo Loira Atlantikoako departamenduan.
Myrmotherula longicauda
Myrmotherula longicauda Myrmotherula generoko animalia da. Hegaztien barruko Thamnophilidae familian sailkatua dago.
Saint-Jean-de-Livet
Saint-Jean-de-Livet Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Jean-de-Livet udalerrian erroldatutako biztanleak 202 ziren. Familiak 78 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 33 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 29 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 99 etxebizitza zeuden, 81 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 99etxeak ziren. 81 etxebizitza nagusietatik 71 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 9 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 52 etxek bost zituzten. 49 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 47 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 138 ziren, horien artean 99 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 99 pertsona aktiboetatik 92 lanean zeuden (47 gizon eta 45 emakume) eta 7 langabezian zeuden (2 gizon eta 5 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Felipa Gisasola
Felipa Gisasola Gabiola (Eibar, 1852ko apirilaren 30a - ib., 1939) artista euskalduna izan zen, marrazkilari, bitxigile eta damaskinatzailea.
Saint-Jean-de-Livet
Diru sarrerak
2009an Saint-Jean-de-Livet udalerrian 78 unitate fiskal zeuden, 207 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.122 euro zen.
Ramanella anamalaiensis
Ramanella anamalaiensis Ramanella generoko animalia da. Anfibioen barruko Microhylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan. Indiako Tamil Nadun bizi dira.
Groupama–FDJ
Groupama-FDJ (UCI kodea: GFC), lehenago Française des Jeux deitua, frantziar txirrindularitza talde profesionala da, 1997an sortutakoa, UCI WorldTeam lizentzia duena.
Saint-Jean-de-Livet
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 iturginak eta 2 argiketariak.
Apsirto
Greziar mitologian, Egialeo, Apsirto edo Absirto, Kolkidako (egungo Georgia) printze bat zen, Eetes erregearen eta Asterodea ninfaren semea.
Felipa Gisasola
Biografia
Gurasoak, Miguel Antonio Gisasola eta Josefa Gabiola, eibartarrak zituen eta aita ume zelarik galdu zuen.13 urterekin hasi zen Eibarko Udal Dibujo Eskolan, eta 13 urterako damaskinatzen zekien. 1865ean, Elisabet II.a Espainiako erreginak Eibar bisitatu zuen eta Felipa damaskinatzeko bolarekin lanean ikusi zuen. Erreginak urteko 1.500 pezetako beka bat eman zion eta Plazido Zuloagarekin jarraitu zuen horrela formakuntza.
Ikasketak amaitzean Madrilen kokatu zen, eta urrezko eta zilarrezko inkrustazioak eginez ospea lortu zuen bere bitxigintza eta artisaugintzarekin. Lorenzo Zaragozano Argiano damaskinatzaile eibartarrekin ezkondu zen, eta hiru seme-alaba izan zituzten 1880 eta 1887 urteen artean: Emilia, Miguel eta Juan. Senarra 1887an hil zen, eta Felipa alargun utzi, 35 urterekin.
Madrilen “Casa Felipa” deituriko denda eta tailerra ireki zuen Felipa Gisasolak, Arenal kaleko 14. zenbakian; eta 1900. urtera arte jarraitu zuen han lanean. Nazioarteko erakusketetan ere parte hartu zuen Gisasolak, eta sariak irabazi ere Anbereskoan (1885), Bruselakoan (1888) eta Pariskoan (1889). Chicagoko Nazioarteko Erakusketan (1893) ere parte hartu zuen, eta 20.000 eta 40.000 dolarretan saldu ziren haren lanak.
1900. urtean Casa Felipa denda saldu eta Eibarrera itzili zen. Herrian Juan eta Miguel semeekin jarraitu zuen damaskinatu tailer batean lanean, eta bereziki emakumezkoen damaskinatu irakasle izan zen. Udal Dibujo Eskolan irakasle plaza ere izan zuen 1919tik 1922ra, erretiroa hartu arte, 87 urterekin hil zen Eibarren 1939an.
Bourguignon-sous-Coucy
Aisne departamenduko Frantziako udalerria da, Frantzia Garaia eskualdean.
Apsirto
Medeak Jasonekin ihes egin zuenean urrezko ahari-larrua eramanez, Eetes erregeak, bere semeari, haien atzetik joateko esan zion eta bueltan ekar zitzala. Apsirtok, Danubio ibaiaren itsasoratzean harrapatu zituen, baina alferrikako heriotzak eragozteko, argonautekin tregoa bat adostu zen, honen bidez, tokiko errege baten borondatean utziz Medeak bere aitarekin itzuli eta urrezko ahari larrua itzuli edo Jasonekin jarrai ote zezakeen erabakitzea. Baina Medeak, bere nahiak zapuztuak gera zitezkeela ikusirik, bere anaiordeari mezu bat bidali zion, benetan, argonautek bahitua zutela esanez, eta berarekin oso gustora itzuliko zela gau horretan aparte zegoen baso batean berarekin biltzen bazen. Printze inozoa tranpan erori zen, eta Jasonek hil zuen, Medeak esandako tokian bere zain zegoena, ordutik aurrera, Apsirto izena daraman ibai baten ertzean. Traizioagatik salatua ez izateko, Jasonek, Apsirtok, lehorreratu eta toki hartara joan zenean tregoa hautsi zuela argudiatu zuen.
Beste bertsio batek dioenez, Apsirto ume bat zen oraindik Medeak, berarekin eta argonautekin ihes egin zezan konbentzitu zuenean. Baina, Eetesen armadak harrapatu behar zituela ikusi zuenean, hil egin zuen, bere gorpua zatitu eta itsasoan sakabanatuta bota zituen. Eetes erregea, ikaratua, bere semearen zatiak banan-banan biltzen hasi zen, argonauten espedizioari, ihes egiteko denbora eman ziolarik.
Medea, alhadurengatik edo Argo ontziaren orakulu mastak, purifikatua izan arte garraiatzeari uko egin ziolako, bere izebarengana joan zen, Zirtze aztia, hilketa nardagarriagatik purifika zezan, horretarako ustekabean joan zirelarik, eta ez zioten biktimaren izenik esan. Beharrezko zeremoniak eta garbiketak egin ondoren, Zirtze, benetako istorioaz ohartu zen, eta bere gortetik kanporatu zituen Jason eta Medea, euren zain zeuden argonautekin itzuli zirenak.
Estrabonek, Apsirtoren heriotza askoz beranduago gertatu zela dio, espedizioa, printzearen omenez, Apsirtida izena jaso zuten Adriatikoko uharte batzuetan zegoenean.
Egileren batzuk, gaztea Egialeo deitzen zela diote, eta Apsirto (jaurtia esan nahi duena) bere heriotzaren ondoren jarri zioten izena dela.
Saint-Jean-de-Livet
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Jean-de-Livet udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 147 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Brute Force (1947ko filma)
Brute Force 1947ko Jules Dassin estatubatuar zinema zuzendariaren filma da.
Argumentua
Barnes, Westgateko presondegiko zuzendaria, gizon ahula da, eta Munsey kapitain sadikoa eta anbiziotsua da egiaz erakundea zuzentzen duena, indarkeriaren eta beldurraren bitartez. Presoetako batzuk, Joe Collins liderra barne, ihesaldia antolatzen ari dira.
Inistioge
Inistioge (Inis Tíog) Irlandako udalerri bat da, Kilkenny konderrian dagoena. Historikoki, Ennistioge edo Ennisteage idatzi izan da. 2011ko erroldaren arabera 260 biztanle zituen.
Myrmotherula ambigua
Myrmotherula ambigua Myrmotherula generoko animalia da. Hegaztien barruko Thamnophilidae familian sailkatua dago.
Ramanella minor
Ramanella minor Ramanella generoko animalia da. Anfibioen barruko Microhylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Game Boy
Game Boy (japonieraz: ゲームボーイ "Gēmu Bōi") 1991n Nintendo japoniar bideo-joko enpresak merkaturatutako kontsola bat da. Sekulako salmenta arrakasta izan zuen, ofizialki, munduan inoizko hirugarren kontsola salduena baita. Proba gisa besterik ez zen hasi eta lehenengo urtean nahiko gutxi saldu ziren; lau milioi unitate inguru mundu osoan. Hala ere, Tetris fenomenoaren etorrerarekin eta NESen eta Super Nintendo-n lan egin zuten lizentziadunen laguntza handiarekin salmentak areagotu ziren.
Bourguignon-sous-Montbavin
Aisne departamenduko Frantziako udalerria da, Frantzia Garaia eskualdean.
Game Boy
Eredu klasikoaren eta koloredun bertsioaren artean, 118,69 milioi unitate saldu ziren. Game Boy Advance bertsioarekin aldiz, 81,51 milioi baino gehiago saldu ziren. Orotara, 'Game Boy' marka duen 200 milioi sistema baino gehiago saldu dira 1990eko hamarkadaren hasieratik 2000ko erdialdera. Hurrengo Nintendo marken artean, Nintendo DS-k, 90 milioi unitate baino gehiago saldu ditu 2004ko amaieratik 2008ko abendura bitartean, eta horrek, Nintendoko merkatu eramangarriaren arrakasta berritu du.
Jatorrizko Game Boy-a (1989 - 1995)
Horrez gain, jatorrizko Game Boy-a lau jokalari baino gehiago onartzen zituen kartutxoetan oinarritutako sistema izan zen eta horren bidez, aldi berean, 16 jokalarik jolasteko aukera ematen zuen.
Play It Loud! (1995)
1995ean Nintendo-k Game boy eredu bereziak kaleratu zituen hainbat koloretan "Play It Loud!" kanpainarako. Kolore gorriko, horiko, berdeko, beltzeko, urdineko, zuriko eta oskol gardena zuten Game Boy-ak izan ziren, guztira zazpi kolore. Denak botoiak beltzez eta aireografia beltzez, oskol gardena zutenak izan ezin; horiek marroi gorri batean zeuden. Bestalde, kontsola horien oinarriaren azpian edizio esklusibo batzuk kaleratu ziren, esate baterako, Manchester United Edition mugatua, Erresuma Batuan soilik atera zena. Produktuaren zehaztasunak jatorrizko Game Boy-aren antzekoak ziren. Koloreen lerro berri hau hurrengo Nintendo kontsola eramangarrietan jarraitu da; Game Boy Pocket, Game Boy Color, Game Boy Advance (SP eta Micro barne), Nintendo DS, Nintendo DS Lite eta Nintendo DSi.
Game Boy Pocket (1996 - 2000)
1996an, Nintendo-k Game Boy Pocket kaleratu zuen: kontsola txikiagoa, arinagoa eta energia gutxiago kontsumitzen zuena. 10 ordu irauten zituzten bi bateria erabiltzen zituen. Bertsio honek lotura portu txikiagoa zuen, beraz jatorrizko Game Boy-ra konektatzeko egokitzaile bat behar zuen. Portu-diseinu hau Game Boy ereduetan jarraitzen erabili zen, Game Boy Micro-n izan ezik. Pantaila, beltz eta zuri monokromo batera aldatu zuten, aurreko berdea eta beltza ordezkatuz. Lehen bertsioa kolore zilarrezkoa zen eta ez zuen bateria maila adierazten zuen LEDik baina alderdi hori laster zuzendu zen erabiltzaileek eskatuta. Game Boy Pocket-ak ez zuen joko esklusiborik, jatorrizko Game Boy-ren joko berak erabiltzen zituen.
Game Boy Color (1998 - 2003)
1998ko urriaren 21ean merkaturatu zen. Game Boy Color-ek kolorearen pantaila gehitu zuen eta bere neurriak Pocket bertsioa baino askoz ere handiagoak ziren. Prozesatzeko abiadura bikoitza ere izan zuen, jatorrizko Game Boy-aren 4 aldiz memoria handiagoa. Teknologikoki 1983ko NES bideo-jokoen kontsola bezalakoa zen.
Bere bertute handiena aurreko Game Boy-ko kartutxoekin bateragarria zela zen. Bateragarritasuna Game Boy familiaren funtsezko ezaugarri bihurtu zen eta merkatuan zeuden sistema desberdinekin lehia handia ekarri zuen horrek.
Winnen
Winnen Alemaniako udalerria da. Renania-Palatinatua estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Game Boy
Game Boy Color (1998 - 2003)
Pokemon Amerikara belaunaldi horretan iritsi zen eta Game Boy Colorri arrakasta izugarria eman zion. Pokemon izan zen garai guztietako joko ezagunena Nintendorentzat. Hori dela eta, Pokemon diseinuko hainbat Game Boy Color berezi egin zituzten egin zituzten; kolore horiduna atzeko estaldura urdinarekin, Game Boy Color GS-a eta berde eta krema koloreko beste bertsio bat. Hauek guztiak Pokemonen irudia zuten pantailaren inguruan.
Game Boy Advance (2001 - 2006)
2001ean, Game Boy familiaren jostailu makina eramangarri berria agertu zen Japonian, Game Boy Advance edo GBA izenekoa. Game Boy Color jokoekin bateragarritasuna zuen, baita pantaila handiagoa ere. Kontrolak zertxobait aldatu ziren eta alboko "L" eta "R" botoiak gehitu ziren. Teknikoki SNES bezalakoa zen eta bertako jolasak ere agertzen ziren: Super Mario World eta Super Mario World 2: Yoshi's Island. Bertsio hau oso gogor kritikatu zen pantailan argi retroiluminorik ez izateagatik, eta horrek zailtasunak sortzen zituen zenbait baldintza ikusterako orduan.
Game Boy Advance SP (2003 - 2008)
2003ko otsailaren 14an kaleratu zen, Game Boy Advance SP - AGS 001 eredua - jatorrizko GBA ereduarekin izandako hainbat arazo konpondu zituen. Bere ezaugarririk aipagarriena goruntz jasotzen zen tapa zen eta aurreko argia pizteko etengailua, baita barneko bateria kargagarria ere. 2005eko irailaren erdialdean, Nintendo-k hobekuntza nabarmena egin zuen SP ereduan, barneko barneko argiaren antzekoa ordezkatuz.
Game Boy Micro (2005 - 2008)
Game Boy Advance sistemaren hirugarren aldaera. Orain arte sortutako Game Boy txikiena da, Game Boy Advance-a ez bezala askoz ere hobea da, NES kontroladorearen dimentsio berdinak dituelarik. Bere pantaila Game Boy Advance eta SP baino txikiagoa da, nahiz eta bereizmen bera mantentzen dituen (240 x 160 pixel), baina kalitate altuko argiztapena du. Ameriketako Estatu Batuetan eta Kanadan bi azal gehiagorekin etorri zen itxura ezberdina emateko.
Azken bertsio honekin Game Boy-ren lerroaren amaiera iritsiko litzateke, 2004an Nintendo DS-rako hirugarren postua libre utzita Game Boy Advance SP ordezkatzeko asmorik gabe. Hala ere, Nintendo DS-ren gaitasuna handiagoa zen. GBA-ren eta Nintendo 64-ren antzekoa, kolore retroiluminatuzko bi pantaila zituen, horietako bat ukimena, haririk gabeko konektibitatea eta GBA jolasteko gaitasuna, eta horrek Game Boy Advance erabat zaharkituta utzi zuen, eta horrela, ia 20 urte amaitu ziren. Game Mutil.
Kartutxoak
Jolaserako berariazko aldakuntzak alde batera utzita, Game Boy sistemekin bateragarriak diren lau kartutxo daude:
Kartutxo grisak: Game Boy sistema guztiekin bateragarriak dira Game Boy Microrekin izan ezik. Jatorrizko Game Boy-aren joko guztiak mota honetakoak dira. Horietako batzuk, besteak beste, kolorezkoak dira, hurrenez hurren, gorria edo urdina (Pokémon Red eta Blue), edo horia (Donkey Kong Land seriearentzat eta Pokémon Yellow jokorako). Kartutxo horietako jokoak zuri-beltzean programatuta daude. Game Boy Color eta beste sistemek kolore paleta hautagarriak dituzte. Kartutxo beltzak: Game Boy sistemako sistema guztiekin bateragarria da Game Boy Micro kenduta. Kartutxo hauetako jokoak koloretan programatuta dauden arren, monokromoetan jolastu daitezke Game Boy, Game Boy Pocket, Game Boy Light eta Super Game Boy bertsioetan. Game Boy Color-entzako sortutako jokoen laurdena inguruk kartutxo beltzak erabiltzen zituzten. Kartutxo horien salbuespenak urrezko eta zilarrezkoak dira Kartutxo argiak edo zeharrargituak: Garai hartan Game Boy Color-erako soilik argitaratu ziren, ez dira jatorrizko Game Boy, Game Boy Pocket, Super Game Boy eta Game Boy Micro-etan onartzen. Talde honetakoak diren Pokémon Crystal kartutxoa, kasu berezia da, plastikoa urdin distiratsua zen. Game Boy Color-entzako garatutako kaleratzeen hiru laurdenak mota honetakoak dira. Advance kartutxoak: Kartutxo hauek Game Boy Advance, Game Boy Advance SP, Game Boy Micro, Nintendo DS, Nintendo DS Lite eta Nintendo GameCube-rekin funtzionatzen dute esklusiboki. Hauek 5,6 cm x 3,3 cm neurtzen dituzte. Kartutxo hauek aurreko kartutxoak baino luzeagoak dira, aldiz, zabaleran berdinak dira. Koloreei dagokionez, gris ilunak dira, nahiz eta Pokymonen Ruby, Sapphire eta Emerald bertsioetarako urdin gorria eta berdeak ere kaleratu zituzten. Horrez gain, Boktai seriean, kartutxo gardenak sortu ziren, barruan eguzki sentsore bat baitzuten.
Sydney FC
Sydney Football Club Australiako futbol talde bat da, Sydney hirikoa. 2005ean Ozeaniako txapelduna izan zen.
Courcelles-de-Touraine
Courcelles-de-Touraine Frantziako udalerria da, Indre eta Loira departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Courcelles-de-Touraine udalerrian erroldatutako biztanleak 420 ziren. Familiak 162 ziren, horien artean 34 pertsona bakarrekoak ziren (13 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 64 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 251 ziren, horien artean 189 aktiboak ziren eta 62 inaktiboak ziren. 189 pertsona aktiboetatik 173 lanean zeuden (93 gizon eta 80 emakume) eta 16 langabezian zeuden (2 gizon eta 14 emakume). 62 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Courcelles-de-Touraine udalerrian 176 unitate fiskal zeuden, 466 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.307 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Courcelles-de-Touraine udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.072 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pablo Tillac
Pablo Tillac, jatorrizko izenaz Jean-Paul Tillac (Angulema, Okzitania, 1880ko apirilaren 14a – Kanbo, Lapurdi, 1969ko urriaren 15a) margolaria, grabatzailea, akuaforte-egilea eta ilustratzailea izan zen, bizitza eta lana gehienbat Euskal Herrian egin zituena, Lapurdin zehazki, non 1918tik bizi izan baitzen.