cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vivo per la tua morte
Istorioa
Gaizkile batzuk, Sturges familiari zaldi aldra bat lapurtzen diote. Mike, seme nagusia dena, eta bere anaia Royk, lapurren bila irtetea erabakitzen dute. Espero ez zutela, bi gazteak, sheriff batek, tren batetako urrea lapurtu izanaz salatzen ditu, eta, ondoriozko prozesuaren ondoren, kartzelatuak eta lan behartuetara zigortuak dira. Roy txikiak, ezin ditu kartzelako tratu txarrak jasan eta hil egiten da. Mikek, aldiz, ihes egitea lortzen du, eta gaizkileak bilatzea erabakitzen du, mendeku hartzeko.
Albizu
Albizu gaur egun Arabako Agurain udalaren barruan dagoen Egileor kontzejuko herri hustua da.
Historia
Historikoki Albizua izenarekin ere ezagutu da. 1071an dokumentatua, 1332 aurretik hustua zegoen. Ez dira beste datu asko ezagutzen. Albizuako Andre Mariaren eliza zegoen herrian, XVII. mendean konponduta.
Pteronotropis hypselopterus
Pteronotropis hypselopterus Pteronotropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Thizay (Indre)
Thizay Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Thizay udalerrian erroldatutako biztanleak 254 ziren. Familiak 100 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Rouffiac (Charente)
Rouffiac Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Thizay (Indre)
Etxebizitza
2007an 137 etxebizitza zeuden, 101 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 137etxeak ziren. 101 etxebizitza nagusietatik 93 bere jabearen bizilekua ziren eta 8 alokairuan okupaturik zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 55 etxek bost zituzten. 94 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 29 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 63 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Rouffiac (Charente)
Biztanleria
2007an Rouffiac udalerrian erroldatutako biztanleak 114 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Thizay (Indre)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 167 ziren, horien artean 124 aktiboak ziren eta 43 inaktiboak ziren. 124 pertsona aktiboetatik 113 lanean zeuden (62 gizon eta 51 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 43 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Thizay udalerrian 100 unitate fiskal zeuden, 262 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.719 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Thizay udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.760 hektarea erabiltzen.
Petrochelidon perdita
Petrochelidon perdita Petrochelidon generoko animalia da. Hegaztien barruko Hirundinidae familian sailkatua dago.
Rouffiac (Charente)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 68 etxebizitza zeuden, 54 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 68etxeak ziren. 54 etxebizitza nagusietatik 41 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 3 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 37 etxek bost zituzten. 36 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 28 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 21 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Verlin
Verlin Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Verlin udalerrian erroldatutako biztanleak 414 ziren. Familiak 171 ziren, horien artean 42 pertsona bakarrekoak ziren (19 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 55 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 51 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 23 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Maroño
Maroño Aiarako udalerriko herrietako bat da. Izen bereko urtegiaren gainean kokatuta dago.
2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, auzoak 36 biztanle ditu.
Garraioa
Eskualdeko Garraioa sareak linea bat ditu herrian:
Verlin
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 248 etxebizitza zeuden, 171 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 60 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 247 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 171 etxebizitza nagusietatik 155 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 15 etxek bi zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 48 etxek lau zituzten eta 81 etxek bost zituzten. 117 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 70 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 89 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 262 ziren, horien artean 187 aktiboak ziren eta 75 inaktiboak ziren. 187 pertsona aktiboetatik 178 lanean zeuden (93 gizon eta 85 emakume) eta 10 langabezian zeuden (5 gizon eta 5 emakume). 75 pertsona inaktiboetatik 39 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 22 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Verlin udalerrian 175 unitate fiskal zeuden, 426,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.388 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Verlin udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rouffiac (Charente)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 zurgina.
2000. urtean Rouffiac udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 824 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pteronotropis merlini
Pteronotropis merlini Pteronotropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
San Juan de Rabanera eliza
San Juan de Rabanera eliza Soria hiriko ( Espainia ) monumentu erromanikoa da, 12. mende amaierakoa.
Ezaugarriak
Gurutze latindarreko oinplanoa du bere nabe bakarrean, eta gurutzatzen den trantseptua altuera berdinekoa da. Partzialki zaharberritua, eta, zoritxarrez, bere fatxadak gainditzen dituzten kapera eta sakristien gehitze batzuek desitxuratuta dute ikuspegi erromanikoa zaharra, kanpotik ikusten den jatorrizko zati bakarrak direlarik abside bikaina, trantseptuaren hegoaldeko muturra eta hegoaldera ere irekitako ate itsua. horma. Elizak atari bikaina du, baina ez da bertakoa baizik eta Soria hiri bereko San Nikolas elizan zegoena, 1908. urtean harriz harri ekarria. Atari hau arkibolta osatuta dago, hiru lauak eta laugarrena, barrukoena eta kapitelen gainean egina, ezkerretara Itun Berriko eszenekin apaindua eta eskuinetara San Nikolas Barikoaen bizitzari dagozkion eszenekin. Tinpanoak, oso merezimendu handikoa, zazpi irudiz osatutako multzoa du, eta erdian Nikolas santua gotzain mitraz eserita dago. Atari hau 13. mende hasierakoa izan daiteke. Absideak kanpoko itxura oso originala duen hemizikloa osatzen du (Espainian ez da antzeko besterik ezagutzen). Hiru pilastra ditu elkarren ondoan, kontrahormen formakoak, leunak, beheko zatian sekzio laukizuzenarekin, leihoen azpitik igarotzen den inposta oihaldunera arte, eta goiko zatian sekzio berekoak erlaitzera arte. Ohikoa denaren aurka, ez dago leihorik erdiko posizioan, baizik eta simetria-ardatz gisa jokatzen den pilastraren bat, zeinaren aldean beste bi pilastrak eta bi leihoak banatzen diren. Abside berezi honen arkua osarzen dute lau sasi-leiho itsuk, bi alde bakoitzean, dotore apainduak.
Tenpluaren estaldura gangen bidez egina dago.
Lidia Poët
Lidia Poët (Perrero, Piamonte, Italia, 1855eko abuztuaren 26a - Diano Marina, Italia, 1949ko otsailaren 25a) Italiako aktibista eta lehen emakume abokatu modernoa izan zen. Bere desgaikuntzak mugimendu bat ekarri zuen emakumeak abokatutzan aritzeko eta Italian kargu publikoak betetzeko ahalmena. 1883an Lidia Poët abokatutzan aritzeko onartutako lehen emakumea izan zen.
Biografia
1855ean jaio zen, Traversella herrixkan, Perrero herrian, familia aberats batean. Nerabe zela, Pinerolora joan zen familiarekin. Hantxe bizi zen abokatu-bulego baten jabea zen Giovanni Enrico neba zaharrena. Aubonneko (Suitza) «Collegio delle Signorine di Bonneville»n izan zen, eta Maestra Superiore Normale titulua lortu zuen; handik hiru urtera, ingeles, aleman eta frantseseko maistra titulua lortu zuen. Ondoren, Pinerolora itzuli zen ikasten jarraituz. 1877an, Giovanni Battista Beccaria-n, Mondoviun bigarren hezkuntzako diploma lortu zuen. Hurrengo urtean, Turingo Unibertsitateko Zuzenbide Fakultatean matrikulatu zen.
1881eko ekainaren 17an, emakumeak gizartean duen egoerari eta emakumearen botorako eskubideari buruzko tesia defendatu ondoren, zuzenbidean lizentziatu zen. Hurrengo bi urteetan Pinerolon, Cesare Bertea abokatu eta senatariaren bulegoan, abokatutza lanetan aritu zen eta auzitegietako bileretan parte hartu zuen.
Ibilbidea
Hezkuntza osatu eta gero, legezko lanbideko kalifikazio-azterketa onartu eta Turingo Abokatu eta Fiskalen Aginduan sartzea eskatu zuen. Barne ministro ohia zen Desiderato Chiaves abokatuak, eta Federico Spantigatik, aurka egin zioten eskaerari, eta, protesta gisa, uko egin zion ordenari, mozioa bozkatu eta onartu ondoren. Saverio Francesco Vegezzi lehendakaria eta beste lau zinegotzi (Carlo Giordana, Tommaso Villa, Franco Bruno, Ernesto Pasquali) atxikitzearen alde agertu ziren, eta hauxe zehaztu zuten:"«Italiako lege zibilen arabera, emakumeak gizonak bezalako herritarrak dira»."1883ko abuztuaren 9an, Lidia Poët abokatutzan aritzeko onartutako lehen emakumea izan zen.
Errekurtsoa
Erresumako fiskal nagusiak errekurritu egin zuen erabakiaTuringo Apelazio Auzitegian 1883ko azaroaren 11n, Apelazioen Gorteak fiskalaren eskaera onartu eta erregistrotik kentzeko agindu zuen. Lidia Poët-ek Kasazio Auzitegian errekurtsoa aurkeztu zuen arren, hark berretsi egin zuen Apelazio Auzitegiaren erabakia, «emakumeek ezin dutela abokatutza erabili» esanez. Abokatu-lanbidea «kargu publiko» gisa kalifikatu behar zela argudiatu zuten, eta horrek bazterketa nabarmena zekarren; izan ere, emakumeak kargu publikoetan onartzea berariaz aurreikusita egon behar zuen legean, eta, —abokatu-legearen kasuan bezala—isilik egonez gero, ezin zen legegilearen isiltasuna onarpen gisa interpretatu. Bertan behera uzte horrek eztabaida bizia eragin zuen, egunkari italiar gehienek emakumeek rol publikoak izan zitzaten laguntzen baitzuten. Lidia Poët-ek ezin izan zuen bere lanbidea erabat bete, Turingo Abokatuen Ordenatik kanpo baitzegoen. Hala eta guztiz ere, Giovanni Enrico nebarekin lankidetzan aritu zen, eta oso aktiboa izan zen adingabeen, emakumeen eta baztertuen eskubideen defentsan. Emakumeen sufragioa ere babestu zuen. Presoen eta adingabeen eskubideen inguruko gaiak aztertzeko nazioarteko hainbat kongresutan parte hartu zuen. Halaber, emakumearen emantzipazioaren alde lan egin zuen, 1903an sortu zenetik Italiako Emakumeen Kontseilu Nazionalean (CNDI) sartu baitzen, eta atal juridikoaren lana zuzendu zuen lehen biltzarretan, 1908 eta 1914koetan.
Lehen Mundu Gerraren amaieran, 1919ko uztailaren 17ko 1.179 Legeak, Sacchi Legea izenekoak, senar-emazteen baimena indargabetu zuen, eta emakumeei aukera eman zien kargu publikoak eskuratzeko, botere judizialean, politikan eta kargu militarretan izan ezik; hortaz, 1920an, 65 urte zituela, Lidia Poët izan zen Italiako lehen emakume abokatua.
1922an, Turingo emakumez hornitutako batzordeburu bihurtu zen.
Claiborne konderria (Tennessee)
Claiborne konderria (Claiborne County) Tennesseeko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Tazewell da. 2010eko zentsuaren arabera 32,213 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Zientziaren komunikazioa
Zientziaren komunikazioaren bidez, komunitate zientifikoan eta honen eta gizartearen artean gertatzen diren komunikazio prozesu guztiak ulertzen ditugu. Zientzia-gizartea harremanaren adierazpen ezagunenak kazetaritza zientifikoa eta zientziaren dibulgazioa dira.
Claiborne konderria (Tennessee)
Geografia
Claiborne konderriak 114,367 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,812 ura dira. Beste 112,556 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 28,17 da.
Zientziaren komunikazioa
Zientziaren komunikazioa praktika sozial eta kultural konplexuen multzoa da. Ulertzeko diziplinarteko tresna teorikoen bilduma behar da. Historiako gai honen ikuspegiak tresna horiek biltzen ditu. Horrez gain iraganeko ondo aztertutako adibideak aurkezten ditu ere. Fenomeno bat ulertzeko ezinbestekoak diren hiru kontzeptu daude: zientzia, komunikazioa eta kultura.
Ereduak
Zientziaren komunikazioari buruzko ikerketetan zehar, lehenengo ereduek igorleari komunikazio prozesuan funtzio aktiboa eman zioten. Eredu horiek komunitate zientifikoa eta publikoa bezalako esparru isolatu, bereizi eta guztiz autonomoen existentzia aurresuposatzen zuten. Horrela, zientziaren komunikazioa prozesu lineal bati dagokion jarduera gisa ikusiko litzateke (lehenengoetatik bigarrenetara). Eredu horiek aberasten joan dira zientziaren gizarte-ikasketek ekarritako beste tresna teoriko batzuen erabilerarekin. Orain, zientzialaria k eta publikoak esfera kultural batean murgilduta daudela uste da. Non Komunikazio-prozes u lineala ez den berez gertatzen; izan ere, zientzialarien eta ez-zientzialarien arrean hainbat entzule daude, interes, parte-hartze eta ezagutza baliozkotzeko hainbat irizpide dituztenak. Hori horrela izanik, komunikazio-prozesuak ez dira soilik norabide batean gertatzen.
Hedapen eredu kanonikoa
Hedapen eredu kanonikoak planteatzen du ezagutza zientifikoa elite hezi eta ziurtatu batek sortzen duela, idealek gidatuta, objektibotasun eta ondasun komun gisa. Ezagutza huts hori disolbatu egiten da zientzialariarengandik zeinen urrun dagoen kontuan hartuta. Hau da, azken hartzailearengana iritsi aurretik zenbat birformulazio egon diren kontuan hartuta. Hemen publikoa pasibotzat hartzen da eta ematen zaion ezagutza besterik ez du jasotzen.
Defizit eredua
Defizitaren ereduan, publikoa izan beharko lukeen ezagutza zientifikorik gabekotzat hartzen da. Publikoak jakin behar duenaren zehaztapena kanpokoa da, eta zientziaren komunikazioa gai zientifikoetan hutsune kognitiboak betetzeko tresna gisa ulertzen da.
Balioztapen eredua (publikoa)
Eredu honetan ezagutza zientifikoa saldu beharreko produktutzat hartzen da. Aukeratutako gaiak eta horiek aurkezteko modua ezagutza horren ekoizleek jendearen nahiei buruz duten ideiak moldatzen ditu. Horren eginkizuna, orduan, industria zientifikoaren baliabide ekonomikoen erabilera baliozkotzea eta justifikatzea da. Hemen jada jendearen parte-hartzea balioesten da.
Kultur eredua
Aurreko ereduetan, informazioaren eta produktuen fluxua norabide bakarrekoa da, ezagutza duenarengandik ezagutza ez duenarengana. Eredu honetan kontuan hartzen da publikoak zientziari buruz duen irudia, bai eta zientzia-jarduera k, ezagutzaren sorkuntzak eta haren hedapenak duten eragina ere. Gainera, kontuan hartzen da herri-kulturan, herri-zientzia izenekoan, naturari buruz sortzen den ezagutza.
Parte-hartze eredua
Zientzia parte-hartzailearen ereduan, ekoizpen zientifikoaren dimentsio sozialak, faktore teknozientifikoak, ekintzaileak, gobernuz kanpoko erakundea k eta beste eragile sozial batzuk hartzen dira kontuan. Eredu horretan, publikoa ez da entzule pasibo gisa ikusten, ezagutza zientifikoa sortzeko eta hedatzeko funtsezko osagai gisa baizik. Termino publikoa pasibotasunarekin lotzen da, eta herritartasunez ordezten da. Zientziaren eta herritarren arteko interakzioa da eredu honen ardatz interesgarria.
Nabarmendutako kasuak
Zientziaren historia n zehar komunikazio-prozesua ulertzeko, oso baliagarria da zenbait kasu berezi berrikustea, testuinguru jakin batean nola gertatu zen ikusteko.
Galileo komunikatzailea
Galileo Galilei, bere garaiko matematikari, astronomo eta filosofo garrantzitsu bat izan zen. Gainera, komunikatzaile trebea izan zen, eta bere diskurtsoa publiko anitzetara egokitzen jakin zuen, une bakoitzean izan zituen interesen arabera. Hainbat alditan, Galileok, bere sorkuntzarako tresnak, laguntza eman ziezaioketen pertsona edo erakundeei eskaini zizkien. Bere teleskopioa hobetu zuenean, Venezia ko erregeordeei eskaini zien, bere aplikazio militar eta itsasokoak nabarmenduz. Galileo, Paduako Unibertsitateko plaza iraunkor batekin saritua izan zen.
Negoziazio konplexu baten ondoren, Sidereus Nuncius bere lana Medici ren familiari eskaintzeko baimena lortu zuen. Jupiterren lau sateliteren aurkikuntzak eta gorte honekin zuen loturak, Mediciei hainbeste axola zien nobleziaren irudia sostengatu zuen. Honekin, unibertsitatetik gortera pasatzea lortu zuen, bere soldata igotzea eta nazioarteko onarpena lortzea.
Italia ko barnealdera egindako bidaiak eta aurkezpen publikoak, bai eta Europa osoan zientzialariekin egindako gutun trukeak ere, komunitate horien aurrean astronomo eta filosofo gisa zuen legitimazioan gertatu ziren.
Jane Marcet: emakumeak eta neskak
1806an Jane Haldiman Marceten Conversations on Chemistry (1769-1858) argitaratu zen. Elkarrizketa moduan kimika ri buruzko oinarrizko ezagutzak aurkezteaz gain, argitalpenak eragin kultural garrantzitsuak izan zituen foro bat sortu zuen: emakumeei eta neskei ezagutza zientifikoa eskuratzeko aukera ematea.
Testuaren egiturak aurrera egiten du, elkarri lotutako galdera eta erantzunekin. Galdera bakoitzaren xalotasunak esplikazio batzuk ordenan bideratzeko probokazioan datza, non B andreak (tutoreak) erantzunak dakizki eta, Caroline eta Emily oinarrizko kimikan alfabetatuak dira. Galderek detonagailu gisa balio dute, eta erantzunek inferentzia k ezartzen laguntzen dute.
Egileak benetako gertaerak ditu, bai eguneroko bizitza koak, bai laborategikoak. Ez da kimikari buruzko informazioa ematera mugatzen, baizik eta testua une horretako andereñoentzat egokia den portaera-jarraibideek zabaltzen dute. Adibidez, emakumea nabarmentzen da zientziaren ikusle pasibo gisa; testuak ama eta emazte ikasiak baino ez ditu sortu nahi.
Aztarnen irakurketa anitzak
Sorkuntzaren historia naturalaren aztarnak 1844 an argitaratu zen lehen aldiz Ingalaterran, modu anonimoan. Obra, hizkuntza argi batean idatzia, unean uneko gai polemikoetan barneratzen da, hala nola, Eguzki Sistema ren eta, oro har, unibertsoa ren eboluzioan, Lurra ren eta bertan bizi diren bizidunen eraketara iritsiz, oinarrizkoenetatik hasi eta gizakiraino, espezieen segida proposatzen zuen teoria bat erabiliz. Zientzialari askok kritikatu zuten liburua, bere planteamenduak zehatzak ez zirela argudiatuz. Liburu honen argitalpenaren eta harreraren azterketak argi eta garbi erakusten du obra bera era askotara irakur daitekeela, testuinguru sozialaren berezitasunen eta irakurlearen talde espezifikoen mende. Horrela, irakurketa (edo edozein komunikazio-produkturen harrera, oro har) ekintza soziala dela frogatzen da, pertsonala baino gehiago.
Zentzu orokorrean, jarrera politiko ortodoxoagoa zuten taldeak (aristokrazia edo Eliza Anglikanoa ren ordezkariak kasu) Vestigiosen aurka agertu ziren. Liburuak proposatzen zuen espezie en arteko segidaren eta naturaren aldaketaren perspektiba viktoriar ordena sozialaren aldaketa defendatzen zutenek besarkatu zezaketen, orduan status quo delakoarentzako mehatxu bat zelarik.
Bestalde, Eliza Unitarioko eta klase ertaineko ordezkariak, aldaketarako malguagoak, obraren aldekoak ziren, naturari buruzko teoria polemikoak eztabaidagai jartzeagatik, nahiz eta beti ados ez egon bere planteamendu guztiekin.
Urte batzuk geroago, Vestigesen egilea: Robert Chambers zen, aldizkako argitalpenen editore ezaguna. Bere lanak, garai hartako publikoa, lege naturalak eta espezieen segida bezalako kontzeptuekin ohitzeko balio izan zuen, lurra, Charles Darwin en Espezieen Jatorriaz obrarako prestatuz, bere teoria eboluzionist a eta hautespen naturalaren legeen proposamenarekin.
Rachel Carson eta aktibismo soziala
Zientziaren komunikaziorako garrantzi handiko lana Rachel Carsonek egindakoa izan zen. Udaberri isila (1962) izeneko liburuak hainbat produktu kimikok (pestizidak eta DDT) ingurunearen kutsaduran eragindako ondorio kaltegarriak nabarmentzen ditu. Carsonen lanak erantzun aktiboa eman zien gizarteko hainbat talderi, toxiko horien erabilera indiskriminatuari aurre egiteko. Udaberri isila obraren garrantzia hainbat diziplinatako informazio zientifiko ugari eta garrantzitsuak kontakizun koherente batean laburbildu ziren moduan datza. Kontakizun hori prosa arinekoa da, eta entzule askorentzat eskuragarri dago. Lan horretan, kimikoek eta pestizidek ingurunean, flora n, fauna n, elikagai etan eta gizakien osasunean dituzten ondorio kaltegarriak azaltzen dira. Liburuaren amaieran, Carsonek bide alternatiboak proposatzen ditu ingurumen-arazo hori konpontzeko, intsektuak kontrolatzeko aukera ez-kimikoak kontuan hartzen baititu.
Udaberri isila hainbat ikuslerengana (hirikoak eta aldirikoak) zuzendu zen modu ezberdinetan. Adibidez, liburuaren edukia The New Yorker egunkarian argitaratutako atal batzuetara egokitu zen eta CBS k telebistako dokumental bat egin zuen jatorrizko testu horretan idatzitako edukietatik abiatuta. Rachel Carsonen lanak garrantzi handia izan zuen ingurumenean produktu kimiko ezberdinak erabiltzearen aurkako talde anbientalisten sorrera eta eraketan.
Terminologia
Askotariko terminoak erabiltzen dira zientziaren komunikazioaz hitz egiteko: dibulgazio zientifikoa, zientziaren jendarteratzea, hedapena, alfabetatze zientifikoa. Horrek polemika sortu du arloan, zaila baita adostasuna lortzea fenomenoari erreferentzia egiteko termino egokia zehazteko.
Alfabetizazio zientifikoa defizitaren ereduarekin lotutako kontzeptua da, eta horrek dakartzan mugak ditu; hau da, ezagutzarik eza onartzen du, eta hori konpondu egin behar da eskolako hezkuntza formala bezalako estrategien bidez.
Auguste Escoffier
Auguste Escoffier (Villeneuve-Loubet, Frantzia, - Monte-Carlo,  frantziar sukaldari eta sukaldaritza liburuen idazle bat izan zen.
Marie-Antoine Carêmeren sukaldaritza modernizatu eta kodifikatu zuen. Prestigio handiko jatetxeetan aritu zen eta errezeta ugari sortu zituen. Frantziako sukaldaritza mundura ezagutzen ematen lehenengotakoa izan zen. Sulkaldaritzari buruzko liburuak idatzi zituen eta ondare aparta utzi zien ondorengo belaunaldiei.
Era berean, sukaldeko brigada kontzeptuaren sortzailea izan zen, eta horrekin, sukaldeko lanak berezitu eta zereginen banaketa arrazionala ezarri zuen, sukaldariaren soslaia indartuz (garbia, xehetasunetan arretatsu, ez edalea, ez erretzailea, oihurik egiten ez duena).
Bere garaiko sukaldaririk ezagunena izan zen eta lehen sukaldaria izan zen Ohorezko Legioa jasotzen.
Espainiako zinema
Espainiako zinema herrialde horretako zinematografia-industriak sortzen du.
Hastapenak
Espainian izandako lehendabiziko zinema-ekitaldiak Madrilen izan ziren 1896ko maiatzean: Edwin Rousby hungariarrak hilaren 11n animatografo eta maiatzaren 13an Jean Busseretek Lumièretarren zinematografo erakutsi zituzten.
Hurrengo urtean lehenengo espainiar filmak egin zituzten: Joseph Sellierrek El Entierro del General Sánchez Bregua (1897) eta Eduardo Jimeno Correasek Salida de la misa de doce de la Iglesia del Pilar de Zaragoza (1899) grabatu zituzten. Nazioartean ezaguna izan zen lehenengo espainiar zuzendari Segundo de Chomón izan zen, efektu berezietan aitzindaria izan zena.
1910eko hamarkadan «españolada» izeneko generoa sortu zen, 1980ko hamarkadaraino heldu zena. Hastapen haietan Nobleza baturra (1925), Vida de Cristóbal Colón y su descubrimiento de América (1917) edo Los misterios de Barcelona (1916) nabarmendu zen.
Espainiako Bigarren Errepublikarekin batera, soinudun zinema heldu zen eta 1935erako 24 film grabatu zituzten, tartean La hermana San Sulpicio (1934) ospetsua.
Gerra Zibila eta gerra osteko zinema
Espainiako Gerra Zibila piztu zenean, espainiar zinemaren loraldia amatatu zen. Gerran, bando biek propaganda-zinemari ekin zioten eta gerra ostean, profesional asko erbesteratu ziren.
Frankismoak zentsura eta gaztelaniarako bikoizketa inposatu zituen. Hala ere, Ignacio F. Iquino (El difunto es un vivo, 1941), Rafael Gil (Huella de luz, 1941), Juan de Orduña (Locura de amor, 1948), Arturo Román, José Luis Sáenz de Heredia (Raza, 1942) edo Edgar Neville (La torre de los siete jorobados, 1944) bezalako zuzendariak sortu ziren.
Neorrealismoren eragina nabarmena izan zen orduko zuzendariengan: Antonio del Amo, José Antonio Nieves Conde (Surcos, 1951), Juan Antonio Bardem (Muerte de un ciclista, 1955, eta Calle Mayor, 1956), Marco Ferreri (Los chicos, 1958, El pisito, 1959, eta El cochecito, 1960), José María Zabalza (Tambien hay cielo sobre el mar, 1956) eta Luis García Berlanga (Bienvenido, Mister Marshall, 1952, Calabuch, 1956, Los jueves, milagro, 1957, Plácido, 1961, eta El verdugo, 1963).
Ituiutaba
Ituiutaba Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Espainiako zinema
Gerra Zibila eta gerra osteko zinema
1960ko hamarkadan, ezkertiar zuzendariek lana lortu eta zenbait film egin zituzten: Mario Camus (Young Sánchez, 1964); Miguel Picazo (La tía Tula, 1964); Francisco Regueiro (El buen amor, 1963); Manuel Summers (Del rosa al amarillo, 1963) eta Carlos Saura (La caza, 1965).
Transitzioaren zinema
1970eko hamarkadan zentsura kendu eta destape eta landismo bezalako generoak sortu zituzten. Gerra eta frankismoa ere berrikusi zituzten: Canciones para después de una guerra (Basilio Martín Patino, 1976), El espíritu de la colmena (Víctor Erice, 1973), Pim, pam, pum... ¡fuego! (Pedro Olea, 1975) edo La escopeta nacional (Luis García Berlanga, 1978) film nabarmenak izan ziren.
José Luis Garcik 1982an espainiar zinemagile batek lortutako lehenengo Oscar Saria lortu zuen, Volver a empezar filmari esker. Filmen ekoizpena zeharo handitu zen eta ikus-entzuleek Fernando Colomo edo Fernando Truebaren «comedia madrileña», Álex de la Iglesia eta Santiago Seguraren umore beltza eta Pedro Almodóvarren melodramak ikusi zituzten. Gero Alejandro Amenábar edo Julio Médem bezalako zuzendariak sortu ziren.
1987an AACCEk urtero lan onenak saritzeko Goya Sariak sortu zituen.
Saint-Jean-de-Rives
Saint-Jean-de-Rives Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Jean-de-Rives udalerrian erroldatutako biztanleak 353 ziren. Familiak 126 ziren, horien artean 13 pertsona bakarrekoak ziren (13 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 39 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 61 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 13 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 141 etxebizitza zeuden, 127 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 137 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 127 etxebizitza nagusietatik 113 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 7 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 90 etxek bost zituzten. 101 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 34 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 90 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 243 ziren, horien artean 193 aktiboak ziren eta 50 inaktiboak ziren. 193 pertsona aktiboetatik 174 lanean zeuden (97 gizon eta 77 emakume) eta 18 langabezian zeuden (3 gizon eta 15 emakume). 50 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Jean-de-Rives udalerrian 142 unitate fiskal zeuden, 398 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.256 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 2 argiketariak.
2000. urtean Saint-Jean-de-Rives udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pluteus salicinus
Pluteus salicinus Pluteaceae familiako onddo espezie bat da. Pluteus eta Volvariella guztiak, lurrean hazten badira, jateko onak dira, baina lignikola gisa hazten badira, kalitate apalekoak dira. Psilozibina edo psilozina pixka bat izan dezakete.
Lucifer (telesaila)
Lucifer (euskaraz Luzifer) AEBetako fantasiazko drama-komedia telesail bat da. Tom Kapinos telebista gidoigileak sortu eta 2016ko urtarrilaren 25ean FOX katean aireratzen hasi zen.
Pluteus salicinus
Deskribapena
Orriak: Libreak, estu samar, hasieran zurixkak, gero arrosak eta azkenean arrosa-herdoil kolorekoak.
Lucifer (telesaila)
Pertsonaia nagusia Neil Gaiman, Sam Kieth eta Mike Dringenberg komikigileekThe Sandman komiki-liburuan sortu zuten, gerora hartan oinarrituz, Mike Carey idazleak DC Comics argitaletxeko komikietako Lucifer pertsonaia garatu zuen.
Pluteus salicinus
Deskribapena
Orri libreak: oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Lucifer (telesaila)
Argumentua
Inpernuko Jauna izatetik asperturik, Luziferrek (Tom Ellis) bere tronua eta erresuma laga eta Los Angeles hirira joatea erabakiko du. Bertan, Chloe Decker (Lauren German) poliziaren hilketa kasuak ikertzen dituen detektibea ezagutu eta gaizkileak atzeman eta zigortzen lagunduko dio.
Pluteus salicinus
Deskribapena
Hanka: 4 eta 9 cm bitarteko garaierakoa eta 0,5 eta 1,2 cm bitarteko lodierakoa; zuria, gris-berdexka koloreko zuntz txiki laburrez marratua.
Lehoinabar katu-marrazo
Poroderma pantherinum Poroderma generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Eutropis gansi
Eutropis gansi Eutropis generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Pluteus salicinus
Deskribapena
Haragia: Mehea, zuria, zehaztugabeko usain eta zaporekoa.
Etimologia: Pluteus terminoa latinetik dator, hots,"pluteus" hitzetik, hau da, antzinako setio-makinatik. Zabaldutako kapela konikoaren formagatik
Jangarritasuna
Jangarria, baina sukaldaritzan balio gutxikoa.
Nahasketa arriskua
Pluteus hau erraz identifikatzen da, erdialde oso iluna duen gris-berdexka koloreko kapela duelako, eta kapelaren periferiaren erdigunetik ateratzen diren zuntz txiki arrexkengatik.
Sasoia eta lekua
Udaberrian,udan eta udazkenean. Saprofita da, motzondoetan edo hostogalkorren zurean: sahatsetan, makaletan, zurzurietan, haritzetan, hezetasuna duten ibaiertzetako zuhaitzetan, zur gogorretan.
Peso mexikar
Artikulu hau Mexikako dibisari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Peso».
Peso mexikarra, (gaztelaniaz: Peso mexicano), Mexikoko Estatu Batuetan zirkulazioan dagoen dibisa da. Bere ISO 4217 kodea MXN da eta bere sinboloa $. Peso mexikar banako baten ehunena zentabo deitzen da eta peso bakoitza 100 zentaboz osatuta dago.
Historia
"$" ikurra hartu zuen munduko lehenengo diruak, mexikar pesoa izan zen, estatubatuar dolar ra baino lehenago. Azken honek, gerora bere erabilera propiorako onartu zuen.
1993 ko hasieran debaluazioa jasan zuen eta peso berriak hiru 0 kendu zizkion aurreko pesoari.
Lake District
Lake District, the Lakes edo Lakeland ere deitua, Ipar-mendebaldeko Ingalaterrako eskualde menditsua da. Bere aintzira, baso eta mendiei (fell) esker, oporrak pasatzeko leku ospetsu bilakatu zen. 1951n bertan Lake District Parke Nazionala eratu zuten, 2.362 kilometro koadro dituena. 2017an UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zuen.
Eskualdea Cumbria konderriaren barnean dago eta bertan herrialde osoko mendirik altuena (Scafell Pike), aintzirarik handiena (Wast Water) eta sakonena (Windermere) daude.
Il barone rampante
Il barone rampante (euskaraz Baroi igokaria), 1957ko Italo Calvino italiar idazlearen eleberri bat da.
Bizkonde erdibitua (1952) eta Zaldun hutsala (1959) eleberriekin batera trilogia bat osatzen du.
Ashfield (Stirling)
Ashfield, 'Achadh an Uinnsinn', Eskoziako herri bat da, Stirling konderrian.
2019ko Arabako Bertsolari Txapelketa
2019ko Arabako Bertsolari Txapelketa urte honetako otsailaren 9a eta martxoaren 30a bitartean jokatu zen. Arabako Bertsolari Txapelketa honetan, 27 bertsolarik hartu zuten parte eta guztira 5 kanporaketa, 3 final laurden, 2 finalaurreko eta finala jokatu ziren. Finala Gasteizko Principal antzokian izan zen eta Iñaki Viñasprek bere aurreneko txapela jantzi zuen.
Parte hartzaileak
2017ko finalean aritu ziren bertsolaritatik bostek eman zuten izena 2019korako eta hauei hamairu bertsolari gehitu zitzaizkien. Hamairu hauek aukeratzeko urrian bost kanporaketa izan ziren eta 27 bertsolarik hartu zuten parte. Horrela beraz, honako hauek aritu ziren txapelketan:
Kanporaketako saioak
Honako bertsolari hauek sailkatu ziren kanporaketa bakoitzean:
Final laurdeneko saioak
Hiru final laurden izango dira. 18 bertsolaritatik hamabi sailkatuko dira finalerdietarako.
Araia
Otsailaren 9an jokatu zen Araiako Andra Mari aretoan.
Zigoitia
Otsailaren 16an jokatu zen Gopegiko Kultur Etxean.
Aramaio
Otsailaren 27an jokatu zen Aramaioko Kultur Etxean.
Finalaurrekoak
Bi finalaurreko izan ziren. 12 bertsolaritatik sei sailkatuko ziren finalerako.
Legutio
Martxoaren 9an jokatu zen Legutioko Kultur Etxean.
Dulantzi
Martxoaren 16an jokatu zen Dulantziko Kultur Etxean.
Finala
Finala Gasteizko Principal Antzokian jokatu zen, 2019ko martxoaren 30eko 17:30etan hasita. Buruz burukoan, Iñaki Viñasprek Manex Agirreri irabazi zion. . Lierni Altunak jantzi zion txapela.
7-Zip
7-Zip datu informatikoak konprimatzeko software librea da. Kode irekikoa da, RAR fitxategiak deskonprimatzeko kodea salbu.
Bere garapena 2000 urtean hasi zen eta Igor Pavlov-ek mantentzen du. Microsoft Windowsekin erabiltzeko sortu zen arren, ondoren beste sistema eragile batzuetara eraman da.
Bertsio grafikoaz gain, komando lerrorako bertsio bat ere badago. Azken honen GNU-Linux/UNIX egokitzapenak p7zip izena dauka.
Lizentzia
7-Zip zure konputagailuan erabil dezakezu, baita erakunde komertzialetako konputagailuetan ere. Ez duzu 7-Zip erregistratu edo ordaindu beharrik. Dena den programa gustuko baduzu eta garatzen jarraitu dadin lagundu nahi baduzu, jo bere web orrira eta dohaintza egin dezakezu.
Accor
AccorHotels enpresa-talde frantziarra da, bidaien eta turismoaren sektoreko lehen operadorea munduan; 95 herrialdetan baino gehiagotan dago.
Munduko liderretako bat da, 240.000 langile, milioika bezero 4.200 hoteletan eta plataforma digitaletan dituena. Operadore frankiziatzaile (AccorHotelsServices), jabe eta inbertitzaile (AccorHotelsInvest) ere bada.
Cartagenako Renfe Aldiriak
Cartagenako Renfe Aldiriak (gaztelaniaz: Cercanías Cartagena) Espainiako Murtziako Eskualdean dagoen aldiriko trenen sarea da. Sarea line bakarra osatzen du, Cartagena eta los Nietos udalerrien arteko Itsas Txikiko kostaldean zeharkatzen du.
Aldiriko trena 2013ko urtarrilaren 1a urtean inauguratu zen linearekin, egungoaren antzeko egoeran.
Vysoká nad Kysucou
Vysoká nad Kysucou Eslovakiako udalerri bat da, Čadcako barrutian kokatuta. 43,87 km²ko azalera du eta 2670 biztanle 2017ko datuen arabera.
Cartagenako Renfe Aldiriak
Historia
2013ko urtarrilaren 1ean, Ferrocarriles de Via Estrecha enpresa desagertu egin zen Renfe Operadora eta Administrador de Infraestructuras Ferroviarias konpainietan sartzeko. Horrela, lineak Renfe Feve markaren eta bigarrenaren azpiegituraren esku geratu ziren. Horrela, Ferrol eta Ortigueira arteko linea Ferrolgo Renfe Aldirien linea bihurtu zen, Renfe enpresaren menpe.
Ustiapena
Sarea Renfe Fevek ustiatzen du ADIFek kudeatutako trenbide eta geltokietan.
Petrochelidon spilodera
Petrochelidon spilodera Petrochelidon generoko animalia da. Hegaztien barruko Hirundinidae familian sailkatua dago.
Maximino Castiñeiras
Maximino Castiñeiras García (Ortoño (Ames), Coruña, 1906ko martxoaren 18a - Coruña, 1992ko maiatzaren 5a) galiziar poeta eta politikaria izan zen.
Auchlyne
, 'Achadh Loinne', Eskoziako herri txiki bat da, Stirling konderrian.
Great Bernera
Great Bernera (sarritan soilik Bernera izenaz deitua, gaeleraz Beàrnaraigh Mòr edota Beàrnaraigh) Eskoziako ipar-mendebaldean dagoen Kanpoko Hebridak uhartediko uharte txiki bat da. 21,22 km2 azalera eta bere mailarik garaiena 87 metrotara iristen da, bertako udalerririk populatuena Breaclete delarik.
Béhoust
Béhoust Frantziako udalerria da, Yvelines departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2007an 449 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Béhoust udalerrian erroldatutako biztanleak 449 ziren. Familiak 166 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 29 bakarrik bizi ziren emakumeak), 54 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 71 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 204 etxebizitza zeuden, 173 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 204etxeak ziren. 173 etxebizitza nagusietatik 152 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 10 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 28 etxek lau zituzten eta 116 etxek bost zituzten. 143 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 60 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 298 ziren, horien artean 208 aktiboak ziren eta 90 inaktiboak ziren. 208 pertsona aktiboetatik 190 lanean zeuden (104 gizon eta 86 emakume) eta 18 langabezian zeuden (9 gizon eta 9 emakume). 90 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Béhoust udalerrian 173 unitate fiskal zeuden, 475,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 27.565 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 5 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 2 iturginak, 1 argiketaria eta 2 higiezinen agentziak.
2000. urtean Béhoust udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Cynoglossus zanzibarensis
Cynoglossus zanzibarensis Cynoglossus generoko animalia da. Arrainen barruko Cynoglossidae familian sailkatzen da.
Béhoust
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dolores
Dolores (valentzieraz Dolors) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Baix Segura/Vega Baja eskualdean eta Alacanteko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 7.427 biztanle zituen.
Schroederichthys bivius
Schroederichthys bivius Schroederichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Noel Llopis Lladó
Noel Llopis Lladó ( Bartzelona, 1911 - Sant Vicenç dels Horts, 1968 ) geologo, espeleologo eta mendizale kataluniar ra izan zen. Hidrogeologia arloan nabarmendu zen, eta Euskal Herri ko espeleologoen erreferente zientifiko nagusietako bat izan zen XX. mende an.
Ibilbide akademikoa
Bigarren Hezkuntza Bartzelonako Lizeo Iberikoan eta Balmes Institutuan egin ostean, ikasketak Bartzelonako Unibertsitatea n jarraitu zituen; 1932an atera zuen lizentziatura. Espainiako Gerra Zibila hastearekin batera Andorra n erbesteratu zen. Kataluniara bueltan zigorrak eta inhabilitazioak jasan zituen, eta urte horiek doktore tesi a prestatzeko erabili zituen; 1943an aurkeztu zuen. 1939 arte 20 lan argitaratuak zituen Kataluniako Pirinio eta Prepirinio en tektonika eta morfologia ri buruz, eta Sistema Mediterraneoaren hidrologia karst ikoari buruz. 1939 eta 1948 artean 40 bat lan argitaratu zituen, Kataluniako gaiei buruz. 1947-48an bost urte lehenago aurkeztutako doktore tesia argitaratu zuen (Contribución al conocimiento de la morfoestructura de los Catalánides).
1948an, azkenean, oposizio etara aurkezteko baimena lortu zuen, eta Oviedo ko Unibertsitateko Geografia Fisiko eta Geologia lehen katedra duna bihurtu zen. 1959an Zientzia Geologikoen Saila sortu zuen bertan, gaurko Geologia Fakultatearen ernamuina izan zena. Ikerketa Kantauri Mendizerraren egituran eta tektonikan zentratu zituen, bereziki Karbonifero an. Asturiar Ikerketen Institutuko Zerbitzu Geologikoa ere sortu zuen, eta bi aldizkari: “Breviora Geologica Asturica” eta “Speleon”, azken hau espeleologiari eta Kuaternario ari lotua. Koba edo mendizerra konkretuei buruzko lan batzuk kenduta, sasoi honetan (1949-55) idatzi zituen karstari buruzko bere obra orokor famatuenak. Espainia ko Zientzia Ikerketen Kontseilu Nagusi ko kidea izan zen, eta Bartzelonako Unibertsitateko irakasle laguntzailea. Santander reko Nazioarteko Unibertsitatearen zuzendaritzan aritu zen, eta Grenoble n tektonika alpino a ikertu zuen 1949 eta 1953 artean. 1949an Granollers eko Editorial Alpinaren sortzaileetako bat izan zen, eta 20 bat dibulgazio-lan argitaratu zituen.
1960ean Madril go Unibertsitateko Estratigrafia lehen katedraduna izan zen, eta espezialitate hau Espainiako unibertsitateetan sarrarazi zuena; halere, 1961-62 kurtsora arte Oviedoko lanarekin jarraitu zuen. 1960-68 artean 40 bat ikerlan argitaratu zituen Toledoko Mendi ei buruz, Mantxa ko hidrologiari buruz, Kantabria-Nafarroa Garaia-Aragoi inguruko gaiez; Kataluniako lanak ere egin zituen, batzuk argitaratu edota amaitu gabe geratu zirenak. Izan ere, urte hauetan karstari buruzko lan gutxiago argitaratu bazituen ere, Geomorfologia eta Hidrogeologiari lotutako errebisio lanean aritu zen, argitaratzeko asmoarekin; hil ostean, bere ikasle birek material hau bildu eta argitaratuko zuten. Bestalde, Eduardo de Fragarekin batera, mineral, fosil eta harri bilduma handia hasi zuen, hurrengo belaunaldietako geologo askok praktiketarako erabili zutena.
Mendizaletasuna
Gazte-gaztetan sartu zen Club Muntanyenc Barcelonès (CMB) taldean; hantxe zaletu zen mendiarekin, eskalada rekin eta espeleologiarekin, eta bertako bilduma geologiko txikia antolatu zuen. Afizio hauek ikasketekin bateratu zituen; 1932an Pedraforca mendia ipar aldetik eskalatu zuen. Institució Catalana de Historia Natural eta Geologia Museoaren inguruan zebiltzaten naturalisten artean ibiltzen zen. 1936tik 1939 arte Andorrako lehen Mapa Geologikoa egin zuen 1:50.000 eskalan.
Espeleologia
Espeleologia arloan, CMB-ren buletinean eta 1932 eta 1936 artean "Sota Terra" aldizkarian kolaboratu zuen. 1946 urtean, Aranzadi Zientzia Elkartea sortu zenean, kideen formakuntzan parte hartze handia izan zuen, eta harrezkero Euskal Herrian hainbat aldiz izan zen:
Espainian ere espeleologia taldeen laguntzailea izan zen, hala nola Burgos ko Aldundiak babestutako Edelweiss taldearena.
136 Austria
136 Austria, asteroide gerrikoan aurkitutako 136. asteroidearen izena da. 1874ko martxoak 18an aurkitu zuen Johann Palisak Austriako Pola hiritik. Aurkitzaileak, bere jaiotza lekua izan zen Austria herrialdearen izena eman zion asteroideari.
Anthony Bourdain
Anthony Michael Bourdain (New York, AEB, 1956ko ekainaren 25ean - Estrasburgo, Frantzia, 2018ko ekainaren 8a) estatubatuar sukaldari, idazle eta telebistako pertsonaia zen.
1978an Culinary Institute of American graduatu zen eta hainbat sukaldetako buru bezala aritu da, besteak beste, urte asko eman zituen Brasserie Les Halles ezagunekoa. Zenbait iturriren arabera, munduko sukaldari garrantzitsuenen artean dago. Ezaguna egin zen lehen aldiz 2000an argitaratu zuen liburu batengatik:Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly) eta gero telebistako bere saioengatik. Fikziozko eta historia liburuak ere idatzi zituen.