cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anastasia (1956ko filma)
Anastasia, 1956ko Anatole Litvak errusiar-lituaniar-estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako historia eta drama film bat da. Marcelle Maurette frantziar antzerkigilearen izenburu berdineko antzezlanean oinarritua dago. Ingrid Bergman, Yul Brynner eta Helen Hayes aktoreek antzeztu zuten.
Emakumezko aktore onenaren Oscar Saria (Ingrid Bergman) irabazi eta Soinu banda onenaren Oscar Sariaren (Alfred Newman) izendapena jaso zuen.
Argumentua
1928, Paris. 1917ko Errusiako Iraultza eta erbestealdiaren ondoren, Tsarrari leial zatzaien errusiar talde bat Leninen boltxebikeek burututako Ekaterinburgoko sarraskitik (1918) bizirik atera eta Romanov familiako senide bakarra den Anastasia Dukesa Handiaren arrastoaren bila jarraitzen dute.
Vicky Hernández
Victoria Hernández Salcedo (Santiago de Cali, 1945eko urriaren 14a) ibilbide profesional handiko kolonbiar antzerki, zinema eta telebistako aktorea eta irakaslea da.
Biografia
Cali hirian jaio zen urriaren 14an, baina 3 urte zituela Cecilia Salcedo amarekin eta haren ahizpekin Bogotara joan zen, Jesús María Hernández Castro aita hil ondoren. José Agustín Pulido ikastetxean ikasi zuen. 6 urterekin hasi zuen karrera, ahizpa batekin batera, haurrentzako talde eszeniko batean.
Lan ibilbidea
Adin horretan musikal asko egin zituen, besteak beste, El mundo del niño, Ábrete sésamo eta Música para niños. Hurrengo urteetan, William Shakespeare, Franz Kafka eta beste autore ezagun askoren antzerki-lanetan parte hartzen jarraitu zuen, emanaldiaren munduan bidea irekitzen joan baitzitzaion.
Handik urte batzuetara, Kolonbiako telesail txalotuetan parte hartu zuen, besteak beste, El coleccionista, Azukrea. Besteak beste, Tía Raquel ahaztezina, Romeo eta Buseta eta La casa de las dos palmas interpretatu zituen.
Bizitza pribatua
Bi seme-alaba ditu: Juan Sebastián Calero, Gerardo Calero aktorearen semea; eta Mateo Posada musikaria, lehen ezkontzakoa.
Chiloglanis kalambo
Chiloglanis kalambo Chiloglanis generoko animalia da. Arrainen barruko Mochokidae familian sailkatzen da.
Abriola
Abriola Italiako udalerri bat da. Potenzako probintzian kokatuta dago, Basilicata eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Abriolak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Sagrario Vera Gordo
Sagrario Vera Gordo (Malcocinado, Badajoz, 1920ko irailaren 18a - Valdelamusa, Cortejana, Huelva, 1945eko ekainaren 8a) 1940-45 urteetan frankismoaren aurkako gerrillan parte hartu zuen. Guardia Zibilek tiroz hil eta bere gorpua jendearen eskarniorako ikusgai jarri zuten.
Biografia
Bere aita, José Vera Parra, jornalaria eta ikazkina izan zen lanbidez. 1939tik Bando Errepublikanoan borrokatzeagatik preso egon zen, kartzelatik irten eta gutxira hil zen, 1940ko hamarkadaren hasieran.
Bere amak, Fernanda Gordo Galindok, La Jabalina ezizena zuenak eta bere bi ahizpek 1936ko udan herria utzi egin behar izan zuten eta errefuxiatu errepublikar bezala joan ziren Sevilla, Huelva eta Badajoz mendietan barrena, historialariek 8.000ko zutabea eta heriotzaren zutabea ezagutzen duten taldeko partaide gisa. Irailean erasoa jasan zuen zutabeak Reina eta Fuente del Arco arteko leku batean, 80 pertsona hil eta 2.000 inguru harrapatu zituzten. Sagrariok 16 urte zituen eta bere ama eta ahizpa Salvadorarekin atxilotu egin zuten. Adingabea izateagatik ez zuten epaitu. Ama atxilotu zuten ordea, eta herrialdeko hainbat espetxetan egon ondoren, 1939an aske utzi, baldintzapean eta Malcocinadora itzuli zen bere alabekin.
Aita hil ondoren, 1940ko hasieran, Vera Gordo familia, ikatza ekoizteko eskubidea zuen arrantxo batera joan zen bizitzera, Alta mendilerroko iparraldeko lekurik helezin eta gogorrenetakora, Kordobako probintziara, Malcocinadoren mugara.
Sagrariok, 1940ko udaberrian izan zuen lehen harremana gerrillarekin, eta haren familiak lotura eta laguntza eskaini zion, bai janari-hornidurarako, bai intendentziarako, arropak garbitzeko eta konpontzeko. Hortik sortu zen Sagrario eta Chato de Huelva libertarioaren arteko harremana. Sagrario eta Salvadora ahizpak sukaldari eta garbitzaile gisa aritu ziren Guardia Zibilaren Piconcilloko langileriarentzat, eta, beraz, gerrillariek lehen eskuko informazioa zuten.
Ama 1943. urteko abenduan askatu zuten eta Sagrario menditik jaitsi eta harekin joan zen Sevillara bizitzera, bizitza normala zeraman, baina ezkutuan. 1944an, hilabete batzuk eman zituzten Kordobako Pizarro kalean dagoen etxebizitza batean, Chatoren arrebaren eztei bidaia aprobetxatuz. Etxe horretara iristen zen gerrillak bidaltzen zuen gutuneria.
Sagrario eta ama berriro Sevillara itzuli ziren martxoaren amaieran, harik eta 1944ko uztailean Sagrario gerrillarekin elkartu zen arte, El Chato de Huelva bikotekidearekin batera. 1945ean odol isurketen garaia heldu zen, non gerrillariak eraitsi egin zituzten guardia zibilak antolatutako segaden ondoren. "Chato de Huelva" taldeak bizirik zirauen, baina oso txikia zen jada. Sagrario bertan zen.
Ekainaren 8an, lotune bat atxilotu ondoren, taldekideak aurkitu zituzten Barranco de Agua Agria izeneko tokian. Guardia zibilak hesituta, eta ordu eta erdiko tiroketaren ostean, "Chato de Huelva" eta "Sagrario Vera" hil egin zituzten, eta haien gorpuak jendaurrean jarri zituzten denbora batez, Abastos plazaren ondoan.
Écorches
Écorches Frantziako udalerria da, Orne departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 69 etxebizitza zeuden, 41 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 69etxeak ziren. 41 etxebizitza nagusietatik 27 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 5 etxek hitu gela zituzten, 10 etxek lau zituzten eta 26 etxek bost zituzten. 25 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 20 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 57 ziren, horien artean 41 aktiboak ziren eta 16 inaktiboak ziren. 41 pertsona aktiboetatik 34 lanean zeuden (23 gizon eta 11 emakume) eta 7 langabezian zeuden (4 gizon eta 3 emakume). 16 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 finantziazio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2000. urtean Écorches udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 774 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
12. linea (Txik Txak)
'''Txik Txaken 12. linea''' (estilitzatua) Car Express sareko zortzi hiriarteko autobus lineetako bat da. Lineak 23 geltoki eta 39 kilometro ditu guztira eta Baiona, Baionaldea eskualdean dagoena, Samatzerekin lotzen ditu, Agaramont eskualdean, Ahurti bidez.
2019ko irailaren 2an inauguratu zen, Baiona, Ahurti eta Samatze herrien artean, Transports 64 sare zaharreko <font color="#ffffff"> 812   linetik abiatuta.
Historia
2013. urtera arte, Pirinio Atlantikoetako Departamenduko Kontseilua arduratzen zen errepide bidezko hiriarteko garraio-lineak kudeatzeaz Ipar Euskal Herrian eta Bearnon. Guztira 14 linea zeuden Euskal Herrian, barnekoak zein Okzitaniara lotutakoak. Autobus bat edo bi baino ez ziren linea gehienetan noranzko eta egun bakoitzeko, eta kontrolik gabea zen. Autobusek ez zuten irudi komertzial propioa, operadoreena baizik. Linea honek <font color="#ffffff"> 855   linea izena jasotzen zuen eta Baiona eta Donamartiri artean, Urketa bidez, zihoan.
2013an, sareak eraldaketa handia jasan zuen. Lineak antolatu egiten dira eta denentzako marka komun bat hartzen da. Zenbakiak berrantolatu egiten dira, errazagoa izan dadin, eta tarifak berrikusi egiten dira. <font color="#ffffff"> 855   lineak <font color="#ffffff">  812   linea izena hartuko du eta ibilbidea aldatu egingo da: Baionatik Ahurtira. Urketa eta Donamartiri arteko herrietarako, zerbitzua kendu da.
2017ko urtarrilean hirigune guztiak Euskal Hirigune Elkargoan batu zirenean, Iparraldeko garraio publikoko sare guztiak (Chronoplus, Hegobus, etab.) haien eskuetara pasatu ziren, hiriarteko lineak izan ezik (Transports 64), horiek departamenduaren esku jarraitzen baitzuten. 2019ko uztailera arte ez zuen lortu Akitania Berria eskualdeak hiriarteko garraioaren emakida (lehenago departamenduen esku), eta bere lurraldetik osorik elkargoari igarotzen diren lineen titulartasuna ematea erabaki zuen. Horrela sortu zen garraio publikoaren irudi bateratu berria, sare berri batek lagunduta: Txik Txak.
Disuasio-aparkalekuak
Gaur egun, ez dago disuasio-aparkaleku ofizialak.
Ustiapena
Gaur egun, Hiruak Bat enpresak ustiatzen du linea.
Etorkizuna
Maiztasunak eta ibilbideak handitzea aurreikusten da, baita tarifak integratzea ere.
Bern (Kansas)
Bern Kansasko hiri bat da. Nemaha konderrian kokatua dago. 2010ean 166 biztanle zituen, 0.74 kilometro koadrotan banatuta.
Centrolene antioquiense
Centrolene antioquiense Centrolene generoko animalia da. Anfibioen barruko Centrolenidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Ordenadores Sin Fronteras (erakundea)
Ordenadores Sin Fronteras,  OSF laburtua, ordenagailu zaharrei bizitza berria emateaz okupatzen den espainiar fundazio bat da. Europar eta latinoamerikar enpresaburuen elkarte bat da irabazizko helbururik gabe ordenagailuak populazio extrakomunitarioengana irits daitezen helburua duena. Enpresenak eta partikularrenak dira bildutako ordenagailuak, eta honela makinen hasierako erabilera biziberritzen da.
Politika
OSFren politika lau zutabetan oinarritzen da:
Lagarto
Lagarto garbiketako produktuen marka komertzial bat da, jatorriz "Lagarto" xaboia fabrikatzen eta merkaturatzen duena. Euskal Herrian jatorria zuen xaboi hori oso ezaguna egin zen Espainian XX. mendean, baita etxeko xaboiaren sinonimo bihurtzeraino ere.
Jantziak garbitzeko ere erabiltzen zen herriko garbitokietan (latsagi edo ikuztegi ere deituak).
Historia
1860an, Juan Lizariturryk "J. Lizariturry y Compañía" enpresa sortu eta Donostian produktu kimikoen fabrika bat eraiki zuen, "La Providencia" izenekoa. Lau urte beranduago, Jose Antonio Rezolak bat egin eta enpresa "Lizariturry y Rezola" bihurtu zen, harrezkero bere izena izango zena.
1863an Bilbon antzekoa zen "Chimbo" marka sortu zuten. Marka biek arropa-garbitokien inguruan ohikoa zen animalia baten izena hartu zuten: batek Lagarto (muskerra), eta besteak Chimbo (txinboa).
Sortu eta hurrengo urtean, 1865eko abuztuaren 3an, enpresak bere fabrikan Elisabet II.a erreginaren bisita jaso zuen, "Probidentzia". 1924an, Alfontso Borboikoa eta Battenberg Asturiasko Printzeak eta Jaime Borboikoa eta Battenberg infanteak konpainiaren marka nagusia zen Lagarto xaboiaren fabrika bisitatu zuten.
1920ko hamarkadan, Pedro Antequera Azpiri artista grafikoak konpainiaren zuzendaritza artistikoa bere gain hartu zuen eta 1924an Lagarto xaboiaren kartel klasikoa diseinatu zuen. Kartel hau laster Espainiako publizitatearen ikurretako bat bihurtu zen. Horri esker, xaboi marka hau azkar zabaldu zen eta Lizariturry eta Rezolaren gainontzeko markak eklipsatu zuen. XX. mendean zehar, konpainiak bere produktuen katalogoa handitu zuen, pixkanaka garbiketa-produktuetan espezializatuz, detergenteak edo ontzi-garbigailuak fabrikatuz, beti xaboi naturalaren fabrikazioa ahaztu gabe.
Airaines
Airaines Frantziako udalerria da, Somme departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Airaines udalerrian erroldatutako biztanleak 2.153 ziren. Familiak 849 ziren, horien artean 237 pertsona bakarrekoak ziren (100 bakarrik bizi ziren gizonak eta 137 bakarrik bizi ziren emakumeak), 260 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 241 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 111 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 965 etxebizitza zeuden, 861 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 69 hutsik zeuden. 851 etxeak ziren eta 107 apartamentuak ziren. 861 etxebizitza nagusietatik 466 bere jabearen bizilekua ziren, 377 alokairuan okupaturik zeuden eta 19 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 52 etxek bi zituzten, 136 etxek hiru zituzten, 253 etxek lau zituzten eta 414 etxek bost zituzten. 561 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 444 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 282 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.343 ziren, horien artean 926 aktiboak ziren eta 417 inaktiboak ziren. 926 pertsona aktiboetatik 817 lanean zeuden (440 gizon eta 377 emakume) eta 110 langabezian zeuden (43 gizon eta 67 emakume). 417 pertsona inaktiboetatik 149 erretiraturik zeuden, 122 ikasten zeuden eta 146 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Airaines udalerrian 910 unitate fiskal zeuden, 2.200,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.344 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 108 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 7 janari enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 27 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 6 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 14 zerbitzu enpresak ziren, 15 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 33 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 4 margolariak, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa, 6 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 6 jatetxeak eta 1 apaindegia.
2000. urtean Airaines udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.952 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta 2 anbulantzia zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bonneauville (Pennsylvania)
Bonneauville Pennsylvaniako borough bat da. Adams konderrian kokatua dago. 2010ean 1,800 biztanle zituen, 2.5 kilometro koadrotan banatuta.
Scye
Scye Frantziako udalerria da, Saona Garaia departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
.ru
Kanpo estekak
סיומת אינטרנט Toppdomän
Scye
Biztanleria
2007an Scye udalerrian erroldatutako biztanleak 114 ziren. Familiak 52 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 77 ziren, horien artean 60 aktiboak ziren eta 17 inaktiboak ziren. 60 pertsona aktiboetatik 58 lanean zeuden (37 gizon eta 21 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 17 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2000. urtean Scye udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ibilgarritasun
Ibilgarritasuna, gune batean ibiltzeko erraztasuna adierazten duen neurria da. Ibilgarritasunak eragina du osasunean, ingurumenean eta ekonomian. Gune bat ibilgarria den jakiteko, faktore ugari aztertu behat dira, hala nola oinbide eta espaloien kalitatea, trafikoaren eta errepideen baldintzak, lurzoruaren erabileta, eraikinen irisgarritasuna, segurtasuna eta abar. Ibilgarritasuna kontzeptu garrantzitsua da hirigintza iraunkorrean.
Ez da nahastu behar "irisgarritasun" terminoarekin, erabiltzaile orori leku edo zerbitzu baterako sarbidea ahalbidetzean datzana, ezgaitasunen bat dutenentzat bereziki.
Historia
Autoak eta bizikletak masiboki ekoiztu baino lehen, mugitzeko sistema erabiliena ibiltzea zen. Modu bakarra zen alde batetik bestera joateko giza-historiaren gehiengoan. 1930koan, hazkunde ekonomikoak bultzatuta autoen ekoizpena handitu zen, eta merketu. Horrela, auto-kopuruak gorakada erraldoia izan zuen, batea ere Bigarren Mundu Gerra osteko garaian. Autoen igorpen kaltegarriek airearen kutsadurarekiko kezka areagotu zuen eta alternatiba beharraren ideia zabaldu hirigileen eta jendearen baitan, hala nola garraio publikoa orokortzea eta ibiltzea erraztea.
Ezaugarriak
Ibilgarritasunaren definizio bat honakoa izan daiteke:
Ibilgarritasunari eragiten dioten faktoreen artean daude, baina ez soilik, honakoak:
Osasuna
Ikerketen arabera, ibilgarritasun-indizeak korrelazioa du biztanleen gorputz-masaren indizearekin (GMI), bai hauen jarduera fisikoarekin. Jarduera fisikoak gaixotasun kronikoak prebenitu ditzake, hala nola gaixotasun kardiobaskularrak, diabetesa, hipertentsioa, obesitatea, depresioa eta osteoporosia. Horrela, ibilgarritasuna handitzean, arrisku metaboliko kardiobaskularreko profila hobetu eta bihotzekoak izateko arrisku txikitu da. Minbiziaren Ikerketarako Mundu Funtsak eta Minbiziaren Ikerketarako Estatu Batuetako Institutuak txosten bat argitaratu zuten, ibiltzea sustatzeko garapen berriak diseinatu behar direla adieraziz, ibiltzeak minbizia murrizten laguntzen duela adieraziz.
Sozioekonomia
Ibilgarritasunak onura sozioekonomiko asko dituela ikusi da, besteak beste, irisgarritasuna, aurreztea bai banakoentzat bai administrazio publikoarentzat, eskola garraioa (oinbusak barne), lurraren erabileraren efizientzia handiagoa, bizigarritasun handiagoa, osasun publiko hobearen onura ekonomikoak eta garapen ekonomikoa. Onurak hobeto bermatzen dira, baldin eta bide-sare publiko osoa ibilgarria bada, eta ez soilik gune berezi batzuetara mugatuta.
Eudyptes sclateri
Eudyptes sclateri Eudyptes generoko animalia da. Hegaztien barruko Spheniscidae familian sailkatua dago.
Hendekasilabo
Hendekasilaboa hamaika silabako bertsoa da. Antzinarotik dator eta Katulok maiz erabiltzen zuen. Italierazko olerkigintzan askotan ageri da; adibidez, Jainkotiar Komedia hendekasilaboetan idatzita dago.
Shuangfengita
Shuangfengita sulfuro motako minerala da.
Ezaugarriak
Shuangfengita sulfuro mineralaren formula kimikoa hau da:. trigonal*]]ren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3 da.
Acerenza
Mugakideak
Acerenzak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Beverly (Kansas)
Beverly Kansasko hiri bat da. Lincoln konderrian kokatua dago. 2010ean 162 biztanle zituen, 0.53 kilometro koadrotan banatuta.
Autodeterminaziorako Bilgunea
Autodeterminaziorako Bilgunea (AuB) Arabako, Gipuzkoako, Bizkaiko eta Nafarroako 2003ko Foru Hauteskundeetarako sortu zen hautes-plataforma zen. Aurkeztu eta gutxira ilegala bihurtu zuen Espainiako Gobernuak alderdien legea erabiliz.
Cathorops arenatus
Cathorops arenatus Cathorops generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Ariidae familian.
Frantxia Haltzuet
Frantziska Romana Haltzuet Altzate, edo Frantxia Usandizaga ezkon-deituraz, (Bera, 1908 – Ravensbrück, 1945) Comète sarearen laguntzaile nagusietako bat izan zen. Naziek okupatutako Europako herrialdeetatik hegazkin pilotu aliatuak ateratzeko azken urratsa izan zen Urruñako bere baserria, Bidegain Berri. Bertan atxilotu zuen Gestapok, 1943an. Bi urte geroago hil zen, Ravensbrückeko kontzentrazio esparruan.
Jatorria
Frantxia Haltzuet Beran (Nafarroa Garaia) jaio zen, 1908ko abuztuaren 29an. Ama Juana Bizenta Altzate Martikorena zuen, beratarra; aita, Mixel Haltzuet, berriz, urruñarra.
Ez dago daturik haurtzaroaz eta gaztaroaz, baina, itxura guztien arabera, aitaren jaioterrian igaroko zituen.
Ezkondu, alargundu
Philippe Usandizagarekin ezkondu zen, 1930eko maiatzaren 7an. Frantziako Errepublikako usadioaren arabera, senarraren abizena hartu zuen; horregatik, iturri askotan Frantxia Usandizaga (edo, guztiz frantsestuta, Françoise Usandizaga) izenaz agertzen da. Urruñako Bidegain Berri baserrian bizi izan ziren, hiru seme-alabekin batera. Senarra hil zenean, 1939ko abuztuan, Juan Larburu hernaniarra hartu zuen morroi.
Azken urratsa Frantzia okupatuan
Larburu Urruñan bizi zen, Espainiako Gerra Zibilaren ostean erbesteratuta; beraren arreba bat Florentino Goikoetxea Comète sareko hernaniar mugalariaren anaiarekin ezkonduta zegoen.
Bidegain Berri baserria puntu estrategiko batean zegoen kokatuta, herrigunetik urrun, mendi bidez Frantziaren eta Espainiaren arteko mugara iristeko leku ezin hobean. Belgikan edo Frantzian erreskatatutako hegazkin pilotu aliatuak lurralde okupatuetatik ateratzeko azken urratsa zen baserria. Handik, Larburuk, Florentino Goikoetxeak eta beste mugalari batzuk mendiz eramaten zituzten Oiartzuneraino. Handik aurrera, Errenteriatik trenez iristen ziren Donostiara eta Bilbora.
Atxilotzea
Frantxia Haltzuet 1943ko urtarrilaren 15ean atxilotu zuten Gestapoko soldaduek, etxean. Berarekin batera preso hartu zituzten Juan Larburu, Andrée de Jongh «Dédée» Comète sareko burua, eta Royal Air Forceko hiru britainiar pilotu: William G J Greaves, Stanley Forster Hope eta Percy George Edward Ross.
Dirudienez, aldameneko baserriko morroiak salatu zuen, alemanek ordainsari handi bat agindua baitzuten, pilotu aliatu bakoitzeko. Tomasenea baserriko morroi lanetan aritzen zen Donato Errasti Egigurenek egin zuen salaketa. Errasti Aizarnan (Zestoa) jaioa zen, 1910eko otsailaren 17an. Aurrez, Bidegain Berri baserrian bertan lanean aritua zen, baita Comète sarearen pasaldi batzuetan ere. Andrée de Jonghek zioenez, 50.000 libera jaso zituen atxilotutako pilotu bakoitzeko. Liberazioan, Errasti jaioterrira itzuli zen; bertan ezkondu zen Maria Iraola bidaniarrarekin, 1965eko maiatzean. 1983ko urtarrilaren 23an hil zen. Aizarnako Trukuman baserrian bizi izan zen. Bertsotan edo koplak jartzen ibili zen,  baita harri jasotze apustuetan ere. Bi jarduera horietan baserriaren izengoitia hartu zuen, Trukuman.
Romainville, lehenik, Ravensbrück gero
Atxilotu zutenean, Frantxia Haltzueten hiru seme-alabak Pourtau ezkon-izeneko izebak jaso zituen.
Lehenik, Les Lilas herriko Romainvilleko gotorlekura eraman zuten Haltzuet. Handik, 1943ko abuztuaren 29an, tren konboi batean eraman zuten, beste atxilotu ugarirekin batera, Ravensbrückeko kontzentrazio esparrura. Hiru egun luzeko bidaia egin zuten, abelburuak garraiatzeko bagoietan, urik eta janaririk gabe; irailaren 2an iritsi ziren esparrura.
Behartutako lanak, heriotza
Esparrura iritsi orduko, 22463 erregistro zenbakia emanda, behartutako lanak egitera eraman zuten Neubrandenburgera, hegazkin lantegi batera. Han hil zen, 1945eko apirilaren 12an, esparruko kapo batek emandako jipoi baten ondorioz, Sobietar Batasuneko armadako soldaduek esparrua liberatu baino egun batzuk lehenago. Hilobi komun batean lurperatu zuten; gaur egun, oroigarri bat dago hilobi haren lekuan.
Frantziako Errepublika
Frantziako Errepublikak 2001eko martxoaren 29an emandako ebazpen baten bitartez, «deportazioan hila» zela aitortu zion Frantxia Haltzueti.
The last passage filma
Enara Goikotxea eta Iurre Telleria zinemagileek The last pasage (Azken bidaia) dokumentala egin zuten, 2011n, Comète sarearen historiaz. Filmaren abiapuntua da, hain zuzen ere, Frantxia Haltzuet eta gainerakoak Bidegain berri baserrian atxilotu zituzten operazioa.
Filmak Joxan Goikoetxearen musika du. Donostiako Nazioarteko Zinemaldian aurkeztu zen, 2011ko edizioan, Zinemira-Estreinaldiak sailaren barruan.
Mauvezin-de-Sainte-Croix
Mauvezin-de-Sainte-Croix Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ariège departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Mauvezin-de-Sainte-Croix udalerrian erroldatutako biztanleak 43 ziren. Familiak 14 ziren, horien artean 7 pertsona bakarrekoak ziren (7 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 7 bakarrik bizi ziren emakumeak) eta 7 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 23 etxebizitza zeuden, 20 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 21 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 20 etxebizitza nagusietatik 17 bere jabearen bizilekua ziren, 2 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 2 etxek hiru zituzten, 5 etxek lau zituzten eta 12 etxek bost zituzten. 14 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 5 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 10 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 28 ziren, horien artean 21 aktiboak ziren eta 7 inaktiboak ziren. 21 pertsona aktiboetatik 20 lanean zeuden (12 gizon eta 8 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 7 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Mauvezin-de-Sainte-Croix udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 148 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Enkante
Ekonomian, enkantea saltzaile bat eta erosle anitz, erosleak salneurri hoberena lortzeko elkarren lehian daudelarik, hartzen dituen salerosketa bat da. Saltzaile anitz eta erosle bakarra hartzen dituen enkanteak ere badaude, hala nola lehiaketa publikoak. Enkanteen bitartez, arte lanak, antigualak, arrain harrapaketak, lan edo hornikuntzarako lehiaketa publikoak, kontzesioak eta abar trukatzeko erabili izan dira. Egun, Interneteko zabalkundearekin batera, denetariko produktuak eta zerbitzuak trukatzen dira sarean, Ebay webgunean esaterako.
Stonne
Stonne Frantziako udalerri bat da, Ardenak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Stonne udalerrian erroldatutako biztanleak 44 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 19 etxebizitza zeuden, 15 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 19 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 15 etxebizitza nagusietatik 14 bere jabearen bizilekua ziren eta 2 alokairuan okupaturik zeuden; 3 etxek hitu gela zituzten, 1ek lau zituen eta 12 etxek bost zituzten. 15 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 10 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 5 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 25 ziren, horien artean 19 aktiboak ziren eta 6 inaktiboak ziren. 19 pertsona aktiboetatik 16 lanean zeuden (11 gizon eta 5 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 6 pertsona inaktiboetatik 3 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa batena zen.
2000. urtean Stonne udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Fontaine-la-Rivière
Fontaine-la-Rivière Frantziako udalerria da, Essonne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fontaine-la-Rivière udalerrian erroldatutako biztanleak 203 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 93 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 70 etxeak ziren eta 22 apartamentuak ziren. 84 etxebizitza nagusietatik 61 bere jabearen bizilekua ziren eta 23 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 23 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 36 etxek bost zituzten. 76 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 40 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 142 ziren, horien artean 116 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 116 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (61 gizon eta 47 emakume) eta 8 langabezian zeuden (3 gizon eta 5 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fontaine-la-Rivière udalerrian 78 unitate fiskal zeuden, 199 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 25.447 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 margolaria.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
L'Oie
L'Oie Frantziako udalerri bat da, Vendée departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an L'Oie udalerrian erroldatutako biztanleak 1.045 ziren. Familiak 392 ziren, horien artean 92 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 56 bakarrik bizi ziren emakumeak), 116 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 164 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 443 etxebizitza zeuden, 411 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 428 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 411 etxebizitza nagusietatik 309 bere jabearen bizilekua ziren, 91 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 8 etxek bi zituzten, 57 etxek hiru zituzten, 108 etxek lau zituzten eta 237 etxek bost zituzten. 343 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 158 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 224 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 678 ziren, horien artean 558 aktiboak ziren eta 120 inaktiboak ziren. 558 pertsona aktiboetatik 533 lanean zeuden (288 gizon eta 245 emakume) eta 25 langabezian zeuden (9 gizon eta 16 emakume). 120 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 36 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an L'Oie udalerrian 440 unitate fiskal zeuden, 1.148,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.106 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 58 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 13 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 14 zerbitzu enpresak ziren eta 5 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia, 2 albaitariak eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean L'Oie udalerrian 48 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.058 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Arpajon de Cera
Arpajon de Cera Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Cantal departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Arpajon-sur-Cère udalerrian erroldatutako biztanleak 5.924 ziren. Familiak 2.448 ziren, horien artean 569 pertsona bakarrekoak ziren (222 bakarrik bizi ziren gizonak eta 347 bakarrik bizi ziren emakumeak), 907 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 848 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 124 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.686 etxebizitza zeuden, 2.469 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 101 bigarren erresidentzia ziren eta 116 hutsik zeuden. 2.138 etxeak ziren eta 531 apartamentuak ziren. 2.469 etxebizitza nagusietatik 1.907 bere jabearen bizilekua ziren, 519 alokairuan okupaturik zeuden eta 43 doan lagata zeuden; 19 etxek gela bat zuten, 121 etxek bi zituzten, 293 etxek hiru zituzten, 647 etxek lau zituzten eta 1.390 etxek bost zituzten. 1.963 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.026 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.243 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.965 ziren, horien artean 2.955 aktiboak ziren eta 1.010 inaktiboak ziren. 2.955 pertsona aktiboetatik 2.800 lanean zeuden (1.463 gizon eta 1.337 emakume) eta 155 langabezian zeuden (67 gizon eta 88 emakume). 1.010 pertsona inaktiboetatik 418 erretiraturik zeuden, 322 ikasten zeuden eta 270 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Arpajon-sur-Cère udalerrian 2.590 unitate fiskal zeuden, 6.179,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.891 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 70 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 4 banku bulegoak, 9 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 autoeskola, 4 igeltseroak, 14 margolariak, 8 zurginak, 6 iturginak, 4 argiketariak, 6 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 7 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 3 harategiak, 1 arropa denda zen, 1 altzari denda zen, 1 drogeria zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Arpajon-sur-Cère udalerrian 80 nekazaritza-ustiategi zeuden, 3.864 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Solomon and Sheba
Solomon and Sheba (euskaraz Salomon eta Saba), 1959ko King Vidor estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako amodiozko historia eta epika film bat da. Bibliaren Salomon eta Sabako erreginaren kontakizunean oinarritua dago. Yul Brynner, Gina Lollobrigida, George Sanders, Marisa Pavan eta David Farrar aktoreek antzeztu zuten.
Loita Armada Revolucionaria
Loita Armada Revolucionaria, LAR, Galiziako talde armatu independentista bat izan zen. Partido Galego do Proletariado (PGP) eta Galicia Ceibe (OLN) erakundeen ingurukotzat jotzen zen. Bere lehen ekintza armatua 1978ko uztailaren 28an egin zuen, Santiago Compostelakoan hainbat kamioi errez. Ondoren, atentatu landuagoak burutu zituzten, banketxeak lapurtuz edo Atlatikoko Autopista delakoaren aurka lehergailuak ipiniz.
1980ko irailean hamasei lagun atxilotu zituzten LAReko kideak izatea egotzita. Horrez gain, hainbat pertsonek Portugalera egin zuten ihesi. Atxilotuek hamar egun igaro zituzten inkomunikaturik, Lege Antiterroristaren pean, eta torturak salatu zituzten. 1982an epaitu zituzten atxilotuak, azkenean bost lagun zigortuz. 1983an espetxean geratzen ziren LAReko hiru kideak kaleratu zituzten, PSOEko gobernuak presoek beraiek eskatutako indultua onartu eta gero.
1984an taldearen disoluzio ofiziala gauzatu zen.
Jokasta
Jokasta (Ἰοκάστη, Iokaste) greziar mitologian, Tebasko erregina izan zen. .
Iturri askotan agertu zen baina Sofoklesek bere istorioa tragedia baten bidez azaldu zuen, Edipo errege izenekoa. Tragediaren arabera, Laio eta Jokasta Tebasko errege-erreginek Edipo izan zuten semea. Jaio zenean, aita hil eta amarekin ezkonduko zela iragarri zion orakulu batek. Gurasoek utzi egin zuten hil zedin, baina bizirik iraun zuen, eta berak jakin gabe, iragarritakoa bete zen.
Mitoa
Jokastak Laiorekin batera ume bat izan zuen, Edipo. Orakuluaren iragarpenetatik ihes egin nahian, ez zen beraiekin hazi. Edipo nagusi izna zenean Tebasera iritsi zen eta Esfingearen enigma asmatu zuen. (Zein d umetan lau hankatan, helduaroan bi zangoen gainean eta zahartzaroan makilak lagunduta ibiltzen dena?) Gizakia zela asmatu zuelako, Edipok izurritea desagerrarazi zuen, eta, ordain gisa, Kreontek, Laioren ordezko agintariak, Jokasta erregin alargun gaztearekin ezkon zedin eskaini zion, berak jakin gabe ama zuea, eta Jokastak semea zuela jakin gabe. Ezkondu eta gero lau seme-alaba jaio ziren: Ismene eta Antigona alabak eta Eteokles eta Polinizes semeak Baina izurrite batek Tebas hondatzen hasi zen eta orakuluak esan zuen Laioren hiltzailea aurkitu arte ez dela pasako. Edipo horretan aritu zen buru-belarri, bera zela jakin gabe. Tiresia igarle itsuak erakutsi zion egia. Jokastak bere buruaz beste egin zuen egoera jakin zuenean.
Arkitektura gorri
Arkitektura gorria izenarekin herri arkitektura mota bat da. Erabiltzen diren materialen ondorioz eraikinek kolore gorri berezi bat dute.
Banaketa geografikoa
Arkitektura mota hau Ayllóngo mendilerroaren iparralde aldean ematen da, Segoviako probintziaren hegoaldean (Espainian). Ezagunenak Madriguera eta Villacorta dira. Bi herri horietan eraikin berrietan betiko materialak erabili izan dute. Segoviatik kanpo ere, zenbait herrietan, antzeko arkitektura ikus daiteke, esaterako Teruelgo probintzian: Pozondón eta Ródenas.
Materialak
Eraikuntzan material gorriak erabiltzen dituzte: burdin-harria eta buztina. Batzutan, kontraste moduan, arbelaren grisa eta kuartzoaren zuria erabiltzen dira. Inguru horietan material horiek ugariak dira.
Ekialdeko Kaio Shin
Ekialdeko Kaio Shin (jatorrizko japonieraz 東の界王神 edo Higashi no Kaiō Shin ?) Dragoi Bola manga eta Dragoi Bola Z animeko fikziozko pertsonaia da. Kaio Shin, Shin edo Neptuno Errege Handia ere deitua izan da. Unibertsoa mehatxu handietatik babesteaz arduratzen den jainkoen jainko diren, bost Kaio Shinetako bat da eta pertsonaia hau unibertsoaren ekialdeko zatia zaintzeaz arduratzen da. Kaio Shinen planetan bizi da.
Shinek borrokarako indar handia eta teknika bereziak dauzka, normalean energia uhinak. Hegan egiteaz gain botere psikiko eta magikoak ere badauzka. Bateraketa eta gero bere indarra eta teknikak izugarri hobetzen dira eta gainera Kibitoren teknikak ere bereganatzen ditu, Bat-bateko lekualdaketa esaterako.
Biografia
Ekialdeko Kaio Shin Boo Ahaltsuaren aurkako borrokatik bizirik iraun zuen bakarra izan zen. Beste Kaio Shin guztiak akabatu zituen Book eta Ekialdeko Kaio Shinek plan bat burutu zuen hau garaitzeko. Boo esferan harrapatuta zegoenean bere sortzaile Bibidi akabatu zuen inork gehiago askatu ez zezan.
Honen ostean bere laguntzaile Kibitorekin batera jainkoen lanarekin jarraitu zuen, baina Booren mehatxua itzuli zen, Babidik (Bibidiren semea) hau askatzeko asmoa baitzuen. Kaio Shin eta Kibito Lurrera joan zen eta Arte Martzialen Txapelketan parte hartu zuen Shin izenarekin. Bertan Son Goku eta lagunak ezagutu zituen. Baina hauen laguntza eta guzti ere ezin izan zuen Boo Ahaltsuaren berpiztea saihestu.
Son Gohanekin batera Shinek munstroaren aurka borroka egin zuen, baina garaituak izan ziren. Kibitok biak salbatu eta Kaio Shin planetara eraman zituen. Bertan Shinek, Gohan Z Ezpata ateratzen saiatzea nahi zuen. Hau ateratzen zuena indar ikaragarri baten jabe egingo zen. Gohanek ezpata atera zuen baina ez zuen indar hori lortu. Horren ordez duela 15 belaunaldiko Kaio Shin bat askatu zuten.
Gohan berriz ere garaitua izan zenean, Gokuk bere semea salbatzeko Lurrera joatea erabaki zuen baina abiatu aurretik Kaio Shin Agureak Potala belarritakoak eman zizkion bere semearekin bateratu zedin. Hauek nola zebiltzan erakusteko Ekialdeko Kaio Shini eta Kibitori bateratzeko eskatu zien, Kibitoshin gerlaria sortuz. Baina Kaio Shin Agureari ahaztu egin zitzaion bateraketa betierekoa zela esatea eta beraz Kaio Shin eta Kibito ezin izan ziren berriz banatu.
Dragoi Bola GTn Kibitoshinek Goku salbatu zuen bere Bat-bateko lekualdaketa teknikarekin, hau Vegeta Umek akabatzeko zorian zegoela. Planeta Sakratuan Kaio Shin Agureari Gokuren buztana ateratzen lagundu zion, hau indartsuago bilaka zedin.
Gero Dende eta Popo Umerengandik askatu zituen Ur Sakratuaren laguntzaz ipini zituen arrautzak txikituz. Gero berdina egin zuen Z gerlariekin eta gizaki guztiekin ere.
Ume eta Gokuren arteko borroka amaitu ostean, Lurtar guztiak Plant planetara eramaten lagundu zuen.
Ambillou-Château
Ambillou-Château Frantziako udalerria da, Maine eta Loira departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ambillou-Château udalerrian erroldatutako biztanleak 909 ziren. Familiak 355 ziren, horien artean 88 pertsona bakarrekoak ziren (31 bakarrik bizi ziren gizonak eta 57 bakarrik bizi ziren emakumeak), 130 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 126 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 11 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 416 etxebizitza zeuden, 361 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 372 etxeak ziren eta 38 apartamentuak ziren. 361 etxebizitza nagusietatik 237 bere jabearen bizilekua ziren, 121 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 15 etxek gela bat zuten, 30 etxek bi zituzten, 64 etxek hiru zituzten, 81 etxek lau zituzten eta 171 etxek bost zituzten. 231 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 146 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 173 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 536 ziren, horien artean 405 aktiboak ziren eta 131 inaktiboak ziren. 405 pertsona aktiboetatik 366 lanean zeuden (209 gizon eta 157 emakume) eta 38 langabezian zeuden (13 gizon eta 25 emakume). 131 pertsona inaktiboetatik 54 erretiraturik zeuden, 39 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ambillou-Château udalerrian 372 unitate fiskal zeuden, 976,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.134 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 44 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak eta 2 ile apaindegiak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Ambillou-Château udalerrian 36 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.530 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Martin-du-Lac
Saint-Martin-du-Lac Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Martin-du-Lac udalerrian erroldatutako biztanleak 260 ziren. Familiak 100 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Erroldatutako biztanleak
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 161 ziren, horien artean 108 aktiboak ziren eta 53 inaktiboak ziren. 108 pertsona aktiboetatik 102 lanean zeuden (55 gizon eta 47 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 53 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-du-Lac udalerrian 95 unitate fiskal zeuden, 250 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.056 euro zen.