cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emakumeen eskubideen erreibindikazioa
Harrera eta legatua
Wollstonecraften ideiak berari pertsonalki oso lotuak geratu ziren, eta emakume idazleek arriskutsutzat jo zuten bere testuetan aipatzea ere. Esate baterako, Haysek, Wollstonecraften eta Emakumeen eskubideen defendatzaile zintzo eta lagun ona zenak, ez zuen Emakume ilustratu eta ospetsuen bilduman sartu 1803an argitaratu zuenean. Maria Edgeworth Wollstonecraftengandik urrundu zen Belinda (1802) eleberrian. Bertan, Wollstonecraft feminista erradikal gisa karikaturizatzen du Harriet Freke pertsonaiaren bitartez. Hala ere, Jane Austen ek bezala, ez ditu Wollstonecraften ideiak baztertzen. Edgeworthek eta Austenek diote emakumeak funtsezkoak direla nazioaren aurrerabiderako. Gainera, ordezkatzen dituzten emakumeak izaki arrazionalak dira, eta ezkontideen arteko parekotasunean eta elkar ulertzean oinarritutako ezkontzak aukeratu beharko lituzkete.
Wollstonecraften aurkako iritziek mende bat baino gehiagoz iraun zuten. Emakumeen eskubideak ez zen XIX. mendearen erdialdera arte berrargitaratu, eta, orduan ere, ospe txarreko aurari eusten zion. George Eliot ek zera idatzi zuen: "Bada zenbait sektoretan Emakumeen eskubideen aurkako oinarririk gabeko aurreiritzi bat, nolabait liburu gaitzesgarri bat balitz bezala. Hala ere, jarrera horretatik heltzen dioten irakurleak harritu egingo dira, funtsean serioa eta moral izugarrikoa den arren, intentsitate handikoa den lan bat topatuko dutelako". Millicent Garrett Fawcett-ek sarrera bat idatzi zuen Emakumeen eskubideak-en mendeurrena ospatzeko egin zen ediziorako; Wollstonecraften memoriari duintasuna itzultzen zion eta sufragio femeninoaren aldeko borrokaren aintzindari gisa kokatzen zuen. Esate baterako, Ayaan Hirsi Alik, emakumeari eragiten dioten Islamaren aginduekiko bereziki kritikoa den feministak, Emakumearen eskubideak aipatzen du bere autobiografian, Fedegabea izenekoan, eta honako hau dio: "Mary Wollstonecraft aitzindari feministarengan inspiratu nintzen, zeinak esan baitzien emakumeei gizonek adinako gaitasuna zutela arrazoitzeko eta eskubide berak merezi zituztela".
Bennewitz
Bennewitz Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Cada vez que nos miramos
Cada vez que nos miramos (euskaraz Elkar begiratzen dugun bakoitzean) Camarón de la Isla abeslari flamenkoak 1970an plazaratutako bigarren albuma da. PolyGram konpainia diskografikoa argitaratu zuen. Gitarrarekin Paco de Lucíak lagundu zion. Ofizialki diskoaren izenburua beste hau da: El Camarón de la Isla con la colaboración especial de Paco de Lucía. Pacoren anaia Ramon de Algeciras bigarren gitarra izan zen eta Pepe de Lucía abesti gehienen egilea.
Abestiak
Egilearen aipamena ez duten abestiak herrikoiak dira. Abesti guztiak Pepe de Lucíarenak dira, beste izen aipatzen den salbu.
Plectorhinchus chubbi
Plectorhinchus chubbi Plectorhinchus generoko animalia da. Arrainen barruko Haemulidae familian sailkatzen da.
Manierismo
Manierismoa Goi Pizkundearen amaieratik Barrokoaren hasteraino Europa gehienean hedatu zen estilo artistikoa izan zen. Italian izan zuen hasiera eta han 1520 eta 1600 artean iraun zuen. Manierismoan forma eta adierazpidea azpimarratzen dira ideiaren edo adierazi nahi denaren gainetik.
Barrokoko artistentzat gainbehera etorritako arte molde bat zen manierismoa, batere orijinaltasunik gabea. Iritzi hori zabaldu zen eta hori izan da mendeetan nagusi, harik eta kritika modernoak arte estilo horretako obrei duten balioa aitortu dien. Obra ezezagunak dira asko, eta arbuiatuak ere bai, batzuk.
Manierismoaren jatorria eta definizioa
Manierismoaren jatorri etimologikoa XVI. mendeko idazleren batzuk, Giorgio Vasari kasu, -ren modura (a la maniera) margotzen zuten artistei ematen zieten definiziotik dator, hau da, Michelangelo, Leonardo da Vinci edo Rafaelen estiloa jarraituz, baina, hasieran behintzat, izaera artistiko argi bat mantenduz. Vasarik bi modutara erabiltzen zuen maniera hitza, inoiz ez era gaitzesgarrian. Batetik, bere garaiko artearen estiloari burla hitz egiteko, adibidez, manera modernoa erabiliko zuen, Bestetik, obra baten ezaugarri bereziez ari zelarik, hala nola harmoniaz, neurriez, fantasiaz edo dotoretasunaz, bella maniera erabiliko zuen. Manierismoak artista bakoitzaren maniera pertsonal edo partikularra goresten du. Artelan manieristak guztiz kapritxosoak dira, arrazoirik gabe eginikoak. Manierismoa paradoxikoa, probokatzailea, anekdotikoa, anbiguoa, birtuosistikoa da.
Izenaren esanahi gutxiesgarria aurrerago erabiltzen hasi zen, maniera hori maisu handien teknika imitatibo hotz bat bezala ulertua izan zenean. Italiako Pizkunde beteko artista handien eta batez ere Michelangeloren perfektotasun idealaren ondoren, XV. mendearen bukaeran, jadanik XVI. mendeko artisten gainbehera etorri zelako ideia zabaldu zen. Ideia hori gero Giovanni Pietro Bellorik bereganatu zuen 1672an, Pizkundeko pintore handienen obrak (Rafael, Michelangelo) haien erara, baina orijinaltasunik gabe, antzeratzen zituztenak izendatzeko. Hala bada, manierista hitza XVII. mendearen erdialdean hasi zen erabiltzen gaitzespen zentzuarekin artista imitatzaile eta zaharkitu horiek izendatzeko.
Azkenik, 1792an, Luigi Lanzik manierismo hitza asmatu zuen. Azterketa zorrotz bat ere egin zuen, eta higikunde horretako artistek batere orijinaltasunik ez zutela ondorioztatu zuen, haien estiloa Pizkundeko maisu handiek ezarritako formulen antzeratze eta errepikatze hutsean oinarritzen zelakoan. Halaber, manierismoaren muga kronologikoak finkatu zituen, Karlos V.ak Erroma harrapakatu zuen urtearen (1527) eta Carracciren etorreraren artean.
XIX. mende osoan garrantzi historikorik gabeko estilotzat hartu zen manierismoa. Garai hartako artistei buruzko lehenengo azterketak ez ziren XX. mendearen hasiera arte egin. Walter Friedländerrek ideal klasikoarekin haustearen eta Pizkundearen estetikaren kontrako matxinada baten adierazpide gisa interpretatzen zituen lehen manierismoaren ezaugarriak (irrealismo espaziala, irudien proportzioen luzapena, zutitasuna). Beraz, estilo antiklasikoa izan zen. Rosso Fiorentino, Pontormo eta Parmigianino izan ziren lehenengo artistak, baina Friedlanderrek Michelangeloren azkeneko obrak (Kapera Sixtinoa) hartu zituen estilo horretako jatorri eta oinarritzat. Haren ustez, lehen manierismo horri antzeratze aldi bat jarraitu zitzaion eta, XVI. mendearen bukaeran, beste erreakzio bat, manierismoaren aurkakoa itxuraz, baina Pizkunde garbiaren antzekoa, egia esateko. Beste ikertzaile batzuek hiru aldi bereizten dituzte manierismoaren barnean, horietako bat joera klasikokoa.
Aditu ezberdinek manierismo kontzeptuaren gaineko teoria eta definizio ezberdinak proposatu dute. Hala ere, kontzeptuaren definizio berak ekartzen dituen arazoak kontuan izanik, Arnold Hauser-en teorien araberako definizioa plazaratuko dugu. Manierismoa errenazimenduaren aurkako estilo artistikotzat jo dute aditu askok. Hauser-en ustetan, definizio horrek ez zuen manierismoaren izaera independiente eta positiboa kontuan hartzen. Walter Friedländer bezalako ikertzaileek estilo “anti-klasikotzat” jo izan dute, manierismoak ere klasizismoaren lorratzetatik edan zuela kontuan izan gabe. Teoria hauen arabera, Pizkundearen balore arrazional eta paradigmatikoen aurkako erreakzio bat litzateke manierismoa; tendentzia anormatiboa, irrazionala eta anaturalista moduan ulertua. Hauser-en arabera, aurkako tendentziak baino, manierismoa bien arteko tentsioen emaitza moduan ulertzea egokiagoa litzateke: klasizismoa eta antiklasizismoa, arrazionalismoa eta irrazionalismoa, sentsualtasuna eta izpiritualtasuna, tradizioa eta berritasuna, konbentzionalismoak eta iraultza. Hots, manierismoak sui generis azalpen bat merezi du.
Manierismoa kokatuz: testuinguru historiko-artistikoa
Manierismoaren garaia krisi garaia izan zen, aldaketa garaia. Erlijioaren testuinguruan, Martin Luther-en Erreforma Protestantea burutu zen. Humanismoak bultzaturik, kristautasunaren sorrerako baloreetara bueltatze bat proposatzen zuten, ildo katolikoak erakusten zituen gabeziak salatuz; haien artean, Aita Santuaren korrupzioa. Horrez gain, 1527. urtean Sacco di Roma edo Erromako Arpilatzea gauzatu zen Karlos V. aren eskutik. Zientziari dagokionez, Nikolas Kopernikok teoria heliozentrista proposatu zuen 1543. urtean, erlijio kristauarentzat kolpe zuzena izan zena.
Manierismoa eta Kontraerreforma
Trentoko kontzilioan sortu ziren arau berriak indarrean jartzearekin batera, aro berri bat hasi zen Elizaren eta artearen arteko harremanetan. Elizarentzat egiten ziren artelan guztiak teologoen kontrolpean zeuden. Artistak gai biblikoen interpretazio kanonikoari lotu behar zitzaizkion nahi eta nahi ez, kanonetik desbideratzeak Inkisizioaren ikerketa ekar baitzezakeen. Erlijio gaietan debekatu egin ziren biluziak eta, ordura arte beti biluzik irudikatu ziren irudiak ere (Adam eta Eva, adibidez), garbitasun ohialez estali ziren. Hala, 1559an, Paulo IV.ak Daniele da Volterrari Michelangelok Azken Judizioan askatasun osoz margotu zituen biluziak estaltzeko agindu zion.
Alabaina, Kontraerreformak ez zuen artearen aurka egin nahi, artea heresiaren aurkako armatzat erabili baizik, eta, hortaz, kontrolpean eduki zuen. Kontraerreformaren lehenengo aldiarekin batera gertatu zen arren, ez zen manierismoa Kontraerreformako ideiak zabaltzeko estilo egokiena, elite intelektualei begira egindako artea baitzen, eta Elizak beste moduko arte bat behar zuen, erlijio gaien ikuspegi herrikoiarekin adosago egongo zena: barrokoa.
Kontraerreforma zabaltzean, Goi Pizkundeko artean izandako askatasuna galdu zuten manieristek. Askatasun irrikaren eta munduari buruzko irudi berri baten ezarpenaren artean banatuta aurkitzen ziren. Kontraesan horrek eragin handia izan zuen maisu manieristen nortasunean. Garai hartako artista askok bizimodu bitxia zeramaten, bakartuak bizi ziren, eta psikopatiak jotakorik ere bazen: Parmigianinok tristura handi batek hartua bizi izan zen bere bizitzaren azkeneko urteetan, bere burua batere zaindu gabe; Pontormok depresio handiak izaten zituen; Rossok bere buruaz beste egin zuen; Tasso erotuta hil zen; eta Tintoretto bakarrik eta zapuzturik bizi izan zen azkeneko urteetan.
Bildumazaletasuna XVI. mendean
XVI. mendearen erdialdera Europako monarkak haien boterea eta intelektualtasunaren eredu ziren bilduma zabalak osatuz joan ziren. Bilduma hauek artearekiko zuten gustu onaren erakusle izateaz gain, garaiko munduarekiko zuten ezagutza guztia barnebiltzen zuten. Izan ere, XVI. mendearen amaierarako sekulako bilduma eklektikoak bihurtu ziren, garaiko ezagutza guztiaren erreflexu bihurtuz. Testuinguru honetan Germaniako Erromatar Inperio Santuan Wunderkammern edo liluren kabinete famatuen garapena kokatu behar dugu; hots, benetako bilduma eklektikoen sorrera.
Pragako Rodolfo II. fenomeno hau hobekien laburtzen duen enperadorea izan arren, aurreko habsburgotarrek jada bildumazaletasun inperial honen oinarria finkatu zuten. Karlos V. aren ondorengo izan zen Fernando I.ak (1558-1564) jada artea erabili zuen bere boterea adierazteko; besteak beste, Leone Leoni artista italiarra eta manieristaren arte aulikoaren eraginpean. Gerora, Granvela kardinalak Leone Leoni eta Tiziano bezalako artisten obrak eskuratu zituen; hiltzean, Rodolfo II.ak bere bildumara gehitu zituenak. Fernando I.aren ondorengoa, Maximiliano II.ak (1564-1576) bide beretik jarraitu zuen. Honek zientzia naturalekiko interesa piztu zuen gorte germaniarrean, gerora Rodolfo II.ak garatuko zuena. Horrez gain, artearen gaineko irakurketa ludiko eta esoteriko baten alde egin zuen. Jada Arcimboldok Maximiliano II.arentzat lan egin zuen, enperadorearen gortearentzat jai-tresnak diseinatuz. Rodolfo II.arekin (1576-1612) gorte germaniarra Europako zentro intelektual nagusienetarikoa bilakatu zen, korronte manieristen erakusle. Izan ere, adituen arabera Artea eta Zientzia batera adierazten diren azken adibide gutxietariko bat dugu gorte rodolfotarra. XVI. menderako jada ezberdinak diren bi disziplina kontsideratuko ziren, artea gizakion alde psikologiko-emozionalarekin lotuz (gerora arte barrokoaren oinarri bihurtuko zena). Inperioaren hiriburua Viena izatetik Praga izatera igaro zen. Europa banatzen zuen erlijio-gatazketatik urrun, Rodolfo II.aren gorte katolikoa garaiko zentro intelektual garrantzitsuenetarikoa bilakatu zen. Bilduma honen bidez, artearekiko eta natur-zientziekiko zuen zaletasuna asetzeaz gain, Habsburgoko Etxearen handitasuna goraipatzen zuen. Garaiko zein aurreko garaietako artisten obrak (Brueghel, Tiziano, Leone Leoni, Arcimboldo, …), harri-bitxiak, zeramika piezak, tresna zientifikoak, erlojuak, … eta antzeko objektuak biltzen zituen bere gortean. Horrez gain, garaiko intelektual ugarik bere gortean babesa eta egoitza aurkitzen zuten: astrologoak, alkimistak, filosofoak, zientifikoak edo astronomoak, besteak beste.
Arte manieristaren ezaugarri orokorrak
Arte manierista oso zabala da, eta, ikusi dugun bezala, arte joera asko, ia mende oso batean zehar gertatuak, hartzen ditu bere baitan. Hala ere, badira joera guztietan agertzen diren ezaugarri orokor batzuk. Manierismoa arazo artistiko nahaspilatsuak konpontzeaz arduratzen zen, postura zailetan erretratatutako biluziak kasu. Irudiek, sarri, gorputz-adar barregarriak baina bitxiki luzeak dituzte, buru txikiak eta aurpegi jarrera estilizatua, beren posturak zailak edo artifizialak diruditen bitartean. Arte diziplina guztietarik, pinturan izan zuen zabalkunderik handiena, eta ezaugarri hauek ditu:
Pintura manierista ere parametro hauetara egokitu zen garaiko produkzioa izugarria izanik. Margogintza askeago batek artisten irudimena piztu zuen, nolabaiteko esperimentazio garai bati hasiera emanez. Artista hauek giro gortesau-intelektualean mugitu ziren, Arcimboldo horien artean aipagarri izanik.
Koloreek ez dute natura gogorarazten, baizik eta bitxiak, hotzak, artifizialak eta beren artean bortizki kontrajarriak izaten baitira, gamatan oinarritu beharrean. Michelangelok berak, edo Rafael akademikoak, beren azken lanetan transgresioaren plazera nabaritu zuten, irudiak lausotuz edo margolanak amaitu gabe utziz. Tizianok, Il Correggiok edo Giorgionek beren lanetako batzuk oraindik deszifratuak izan ez diren sinbolismo konplexuz bete zituzten, azken honen Ekaitza izeneko lanean nabari daitekeen bezala.
Eskulturan, pinturan bezala, Michelangeloren azkeneko obrek (Pieta Rondanini) eman zuten figura serpentinattaren eredu perfektua, Pizkundeko naturalismoaren aurkakoa erabat.
Arkitekturan kontuan hartu behar dira errealitate praktikoak, estiloen bila hasi aurretik. Nolanahi ere, arkitektura manieristaren oinarrizko ezaugarriak Michelangeloren obretan aurkitzen dira eta bi hauek dira: erlijio arkitekturaren laikotzea, batetik, eta erromatarren arkitekturatik hartutako motibo klasikoen erabilera antiklasikoa, bestetik. Arkitektura manieristak, dotoretasun handiko zibilizazio baten oinordekoa bera, eskailerak, landetxeak-eta landu zituen, gehienbat. Landetxeen kanpoaldean, arkitekto manieristek lorategi oparoak diseinatu zituzten, iturri, estatua, harkaizpe artifizial eta guzti.
Manierismoaren aldiak
Manierismoaren lehenengo aldia Florentzian gauzatu zen 1520-1530 urteetan. Goi Pizkundeko klasizismoaren aurkako erreakzioa izan zen, orduko edertasunaren idealaren balioa zalantzan jartzen zuena. Pontormo eta Rosso Fiorentinoren gidaritzapean garatu zen. Dureroren estetika moldea beretu zuten, non espazioak galdua zuen Italiako Berpizkundeko pinturan izandako lehentasuna.
XVI. mendearen erdialdera manierismoak beste bultzada handi bat izan zuen eta goren unera iritsi zen, halako eran, ezen Pizkundeko pintore batzuk ere -Tiziano, esate baterako-, estilo berrira egokitu ziren. Manierismoaren goren une horretako artista nagusiak Bronzino eta Vasari izan ziren. Bigarren manierismo hori ez zen jada klasikotasunaren kontrako erreakzioa. Neurri batean bereganatuak zituen klasizismoa eta akademizismoa, eta Michelangeloren artearen oinordekotzat zeukan bere burua. Aurreko aldikoa baino askoz moderatuagoa da hau, beraz, eta Europako gorte guztietara zabaldu zen Tizianoren erretratuen bidez.
Manierismoaren azkenaldiko pintore nagusiak Tintoretto eta Grekoa dira. Pintore horien estilo manieristak ez du zerikusirik nazioarteko manierismoarekin, Tintorettok ez baitzuen lanik egin atzerriko gorteetan Tizianok bezala, eta Veneziako erlijio kofradiak ziren baren bezero nagusiak. Haren pintura lanak irudimen handikoak dira eta, Pizkundeko naturalismoaren oinordeko badira ere, irrealtasun eta espiritualtasun sentipena sortzen dute, gizatiarraren eta sakratuaren arteko sintesi betegin gisa.
Grekoa izan zen manierismoaren azken artista handia. Toledon egin zuen lanik gehiena, baina Veneziako eskola manieristakoa da ikasketaz eta estiloz. Arrakastarik ez izateak argi erakusten du agortua zegoela ordurako manierismoak proposatzen zuen gizatiarraren eta sakratuaren arteko sintesi hura. Iritsia zen barrokoaren erlijio artearen ordua, Trentoko Kontraerreformak proposatutako moldeen araberakoa, eta gai erlijiosoei buruzko ikuspegi herrikoi batetik askoz hurbilagoa.
Artista manieristak
Estilo hau praktikatu zuten artisten artean Parmigianino, Beccafumi, Benvenuto Cellini, Giambologna, Giulio Romano, Rosso Fiorentino, Bronzino, Tintoretto, Arcimboldo, Hans von Aachen, Bartholomeus Spranger, Hendrick Goltzius, Giorgio Vasari, Veronés, Grekoa eta Federico Zuccaro daude.
Kurt-Asle Arvesen
Kur-Asle Arvesen (Molde, Norvegia, 1975eko otsailak 9) norvegiar txirrindulari bat da.
Profesional bezala 1998an debutatu zuen Asics taldean.
Palmaresa
1997
1998
2001
2002
2003
Macaca leonina
Macaca leonina Macaca generoko primate Cercopithecidae espezie bat da. Bangladesh, Kanbodia, Laos, Myanmar, Laos, Malaysia, Thailandia eta Vietnamen aurki daitezke.
Kurt-Asle Arvesen
Palmaresa
2004
2005
2006
2007
2008
2009
Txonin
Txonin (町人) Japonian, Tokugawa aroaren hasieran (1603-1867), sortu zen giza talde aberatsa zen, eragin eta ahalmen handia izan zuena.
Gehienak merkatariak ziren, nahiz eta baziren esku-langileak ere. Berehala aberastu ziren, samuraiei gailendu zitzaizkien eta haien nagusitasunak ezinegona eta herra sortu zuen maila apalagoko giza taldeetan. Haien eraginez aurrerakuntza handiak izan ziren astronomian, agronomian, medikuntzan eta ingeniaritzan.
Genroku (1688-1703) eta Bunka-Bunsei (1804-1829) aroetan txonin-kulturak indar handia izan zuen; arte-mota berriak bultzatu ziren, haiku olerkiak, Kabuki eta Joruri antzerki-motak, eleberri erotikoak eta kontakizun laburrak.
Gobernuak finantzatzen zituzten arren, beren burujabetasunari eutsi zioten. 1868an txoninak gainbeheran hasi ziren eta samuraiek hartu zuten haien lekua.
Marey-lès-Fussey
Marey-lès-Fussey Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Krajné Čierno
Krajné Čierno Eslovakiako udalerri bat da, Svidníkeko barrutian kokatuta. 6,57 km²ko azalera du eta 76 biztanle 2017ko datuen arabera.
Marey-lès-Fussey
Biztanleria
2007an Marey-lès-Fussey udalerrian erroldatutako biztanleak 70 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Krajné Čierno
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1618. urtekoa da.
Abiadura-patinajea 2022ko Neguko Olinpiar Jokoetan – Gizonezkoak 5000 metro
2022ko Neguko Olinpiar Jokoetako abiadura patinajeko 5.000 metroko gizonezkoen lehiaketa 2022ko otsailaren 6an egin zen, Pekineko Abiadura Patinajeko Obalo Nazionalean ("Izotzezko Zinta"). Proba Nils van der Poel suediarrak irabazi zuen. Patrick Roest holandarrak zilarrezko domina irabazi zuen, eta Hallgeir Engebråten, Norvegiakoak, brontzezkoa. Van der Poelentzat eta Engebråtenentzat dira lehen domina olinpikoak. Van der Poelena lehen domina olinpikoa da Suediarentzat abiadura-patinajean, 1988tik, Tomas Gustafsonek 5.000 m eta 10.000 m irabazi zituenetik.
Marey-lès-Fussey
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Abiadura-patinajea 2022ko Neguko Olinpiar Jokoetan – Gizonezkoak 5000 metro
Tituluaren defendatzailea eta plusmarkista olinpikoa Sven Kramer zen. Ted-Jan Bloemen zilarrezko dominaduna ere Joko Olinpikoetarako sailkatu zen. Sverre Lunde Pedersen brontzezko dominaduna ez zen sailkatu patinatzeko. Nils van der Poel da 2021eko munduko txapelduna 5.000 metroko distantzian, eta Patrick Roest eta Sergei Trofimov dira zilarrezko eta brontzezko dominak, hurrenez hurren. Van der Poel ere plusmarkista mundiala zen Joko Olinpikoen hasieran. ISU 2021-22 Abiadura Patinajeko Munduko Kopako liderra zen distantzia luzeetan, Joko Olinpikoen aurretik lau lasterketa beteta, Bloemen eta Davide Ghiotto atzetik zituela. Van der Poelen munduko errekorra, 6:01.56 Salt Lake Cityn 2021eko abenduaren 3an, denboraldiko denborarik onena izan zen.
Marey-lès-Fussey
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 52 ziren, horien artean 42 aktiboak ziren eta 10 inaktiboak ziren. 42 pertsona aktiboetatik 40 lanean zeuden (20 gizon eta 20 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 10 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen eta 4 zerbitzu enpresak ziren.
Masami Kurumada
Masami Kurumada (1953ko abenduak 6) japoniar mangaka bat da. Bere lanik arrakastatsuena 1986 eta 1990 bitartean idatzi eta marraztutako Saint Seiya da. Hala ere, ospea lortu zuen bere lehen lana Ring ni Kakero izan zen. Gaur egun, Saint Seiyaren jarraipen ofiziala den Saint Seiya Next Dimension idazten eta marrazten ari da. Lan honek, oraingoz, 81 atal ditu argitaratuta. Era berean, Saint Seiyaren munduko beste lan batzuk ere gainbegiratu ditu. Horien artean The Lost Canvas dago, Shiori Teshirogik sortua.
Abiadura-patinajea 2022ko Neguko Olinpiar Jokoetan – Gizonezkoak 5000 metro
Sven Kramer lehen bikotean patinatu zuen eta probaren buruan jarri zen. 3. bikotean, Hallgeir Engebratenek Kramerren denbora hobetu zuen 7 segundo baino gehiagotan, Kramerren errekor olinpikotik 0,12 segundora, eta Sergei Trofimov bigarrena izan zen. 5. bikotean, Patrick Roest, funtsean bakarrik patinatzen zuena, bere lehiakidea oso atzean zegoelako, buruan jarri zen, errekor olinpiko berri bat ezarriz. Egoera honek azken bikotera arte iraun zuen, Nils van der Poel, Roesteko eskemaren atzean distantzia gehiena irristatu zuena, azken kilometroan harrapatu eta errekor olinpiko berriarekin txapeldun bihurtu zenean.
Masami Kurumada
Saint Seiyaren garapenaren prozesua
Hasiera baten, istorioa karatea praktikatzen zuen mutil bati buruzkoa izango zen, eta ez zegoen Saint Seiyaren ezaugarrietako bakar bat ere. Gero, behin Saint Seiyaren lehen ezaugarrietako bat garatu zenean, hasiera baten, istorio guztia Japonian gertatzea pentsatu zuen, baina iritzi aldatu eta mendebaldetar kutsuko istorio bat sortzea erabaki zuen, hartarako Grezia eta bertako mitologia oinarri hartuz. Baina oraindik ez zegoen armajantzirik, eta, hasieran, borrokarien jantziak monje budisten antzeko jantziak izango ziren, baina armajantziengatik aldatzea erabaki zuen. Bere azken erabakia mangaren izenburua izan zen. Lehenik Rin Galaxiakoa izatea pentsatu zuen, bere aurreko arrakastari erreferentzia bat eginez, baina, azkenean, Saint Seiya izan zen.
Marey-lès-Fussey
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak jatetxe ziren.
2000. urtean Marey-lès-Fussey udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 264 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lavinia Warren
Lavinia Warren ( Mercy Lavinia Warren Bump jaio zen, Warren Farm, Middleborough, Massachusetts, Ameriketako Estatu Batuak, 1841eko urriaren 31 - Coney Island, New York, 1919ko azaroaren 25a ) nanismoa pairatu zuen emakumezko estatubatuar feria-aktorea izan zen.
Biografia
1883an senarra hil eta bi urtera, Lavinia Primo Magri kondearekin ezkondu zen, 95 cm-ko nano italiarrekin. The Liliputian's Courtship (1914) film isilean agertu zen, bigarren senarrarekin batera. 78 urte zituela hil zen bigarren senarrarekin erakusketa egitean. Senarra urtebete geroago hil zen, 71 urte zituela.
Bere autobiografia, batez ere, Tom Thumb jeneralaren bizitzan oinarrituta 1906an argitaratu zen.
Fulton (Alabama)
Fulton Alabamako herri bat da. Clarke konderrian kokatua dago. 2010ean 272 biztanle zituen, 42.9 kilometro koadrotan banatuta.
Macaca fascicularis
Macaca fascicularis Macaca generoko primate Cercopithecidae espezie bat da. Orojaleak dira eta askotan karramarroak jaten dituzte. Asiako hegoekialdian bizi dira.
Belatzen baratza
Federico Krutwig Sagredok idatzitako narratiba liburuen serie bat da. 1973 eta 1979 urte bitartean idatzi zuen Belgikan, bere orduko emazte Agnes Caersen laguntzarekin. Ondoren euskarara itzuli zuen eta 1979 urtetik aurrera liburuki ezberdinetan argitaratzen hasi zen parte bat. Serie osoaren erdia inguru bakarrik dago argitaratuta.
Serie honek azaltzen du nola XX mendearen erdialdean Europako toki ezberdinetako lagun batzuk antolatzen diren talde txikietan zibilizazioaren dekadentziaren aurrean jakintza preindoeuropearren bitartez Humanitatearen biziraupena etorkizunean euren bitartez zihurtatzeko asmoz.
Izena
Belatzen Baratza izenak (O Tôn Hierakôn Paradeisos) sinbolikoki esan nahi du belatzak bezala hegan eta errealitatea goitik ikusten duten lagunen egitasmo komuna Gizateriaren alde, bizitzaren mugak gainditzen dituena. Belatza sinbolikoki aintzineko Egipton Horus izeneko jainko bat zen, jada KA 3000 urtean : zerutik lurra begiratzen zuen begia. Baratza kasu honetan errealitatearen planoko bizitza propioa traszenditzen duen gizabanakoaren paradisua da.
Sinopsia
Istorioa Bilbon hasten da, 1937ko gerra osteko aldian Heiko de Mendiguru (Krutwigen alter egoetako bat eleberrian) izeneko filosofoaren zenbait pasadizoekin. Ondoren Europako toki ezberdinetan garatzen da, Eskozian, Belgikan edo Italian zehar adibidez, Heikoren bitartez antolatzen diren baitha ezberdinen inguruan. Baithak hemen gizabanakoen elkarte txikiak dira, helburu zehatzekin, modu deszentralizatu batean eratzen eta koordinatzen direnak. Logia masonikoen antzera funtzionatzen dute, bilaketa intelektual bati lotua daude, bai eta bizieredu osasuntsu eta aktibo bati ere. Baina ez dira elkarte hermetiko hierarkizatuak. Kideen arteko laguntasunean oinarritzen dira, eta aintzineko Europako herri preindoeuropearren sinboloak eta ohiturak bilatzen dituzte patriarkatu indoeuropearra gainditu asmoz. Aritzen dira aintzineko Europaren Kultura aldi garaikidetaraino nola iritsi den ulertu eta gaurkotu nahiean, horrela Gizateriatearen memoriak haien bitartez bizi iraun dezan.
Istorioa Euskal Herriko gertakizun historikoetan murgiltzen da ere, bereziki 1960ko hamarkadan euskal nazionalismoan gertatu zen iraulketan eta asmo iraultzaile berrien garapenean. Istorioak aurrera egiten duen heinean, Historiako aldi eta toki ezberdinetan sartzen da, eta pentsonaia historiko asko sartzen dira mitologiaren pertsonaia ezberdinekin batera.
Anni Friesinger-Postma
Anna Christine Friesinger-Postma – Anni Friesinger-Postman izenez ezaguna – (Bad Reichenhall, Alemania, 1977 ko urtarrilaren 11) izotz gaineko abiadurako patinajean lehiatu zen kirolari alemania rra da. Ids Postma patinatzailearekin ezkonduta dago.
Belatzen baratza
Argitaratuta dauden kapituluak
Serie osoa oraindik argitaratu gabe dago. Honako hauek dira argitaratutako aleen tituluak :
Anni Friesinger-Postma
Ibilbidea
Neguko lau Olinpiar Joko tan parte hartu zuen, 1998 eta 2010 artean, eta guztira bost domina lortu zituen: brontzea Nagano n, 1998an, 3000 metrotan; urrea Salt Lake City n, 2002an, 1500 metrotan; urrea eta brontzea Turinen, 2006an, taldekako jazarpenean (Daniela Anschütz-Thomsekin, Claudia Pechsteinekin eta Lucille Opitzek in batera); urrea, berriz, 1000 metrotan, eta urrea, Vancover en, 2006 an, taldeka, taldeka. Eta 1000 metroan, eta urrea Vancouverren 2010ean, taldekako jazarpenean (Daniela Anschütz-Thoms, Stephanie Beckert eta Katrin Mattscherodtekin)
Bost domina irabazi zituen Izotz gaineko Abiadura Patinajeko Munduko Txapelketan 1998 eta 2007 urteen artean, hogei domina Izotz gaineko Banakako Distantziako Abiadura Patinajeko Munduko Txapelketan 1997 eta 2009 urteen artean, eta hiru domina Izotz Laburreko Izotz Abiadura Patinajeko Munduko Txapelketan 2004 eta 2008 urteen artean. Gainera, 1998 eta 2005 urteen artean Izotz gaineko Europako Abiadura Patinaje Txapelketan sei domina lortu zituen.
Belatzen baratza
Liburuaren estiloa
Erromantzo moduko istorioa da. Forma honetan errealitatea fantasiarekin nahasten da ulermen modu ezberdinak koherentzia batean bilbatuz. Horrekin batera, pertsonaiak garatzen joaten dira izaera ezberdinak hartuaz eta hausnarketa filosofiko sakonak sartzen dira.
Liburuan zehar Historiako goi mailako kulturaren inguruko hausnarketa sakonak azaltzen dira, arteen eta zientzien irakurketa historiko eta filosofikoak aurkeztuz.
Lexiko grekoa ulergarri izan dadin, ale bakoitzak bere hiztegitxoa dauka.
Rhinogobius duospilus
Rhinogobius duospilus Rhinogobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Cosmocampus howensis
Cosmocampus howensis Cosmocampus generoko animalia da. Arrainen barruko Syngnathidae familian sailkatzen da.
Uhligella
Uhligella ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren. , hau da, orain dela 145 milioi urtetik 66 milioi urtera gutxi gorabehera.
Koki Kiyotake
Koki Kiyotake (清武 功暉, 1991ko martxoaren 20a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sagan Tosu eta Roasso Kumamoto.
Gna
Gna, eskandinaviar mitologian, Odinen emazten den Frigg jainkosaren hiru neskameetako bat da, Fulla eta Hlinekin batera.
Gna, Friggen kontuak munduan zehar zaintzen dituena da. Beharbada, hau da Hofvarpnir izeneko zaldi bat izatearen arrazoia, airean zehar mugitzeko gai dena.
Makako
Makakoak, Macaca generoko primateak dira. Catarrhini tximinoen Cercopithecidae familiako genero bat. Gizakiez gain tropikoetatik kanpo bizitzera ohitu diren primate bakarrak dira. Afrika, Gibraltar, Txina edo Japonian bizi dira. 22 espezie ezagutzen dira, euren artean Rhesus makakoa eta Berberia makakoa (Gibraltarreko Tximinoa). Espezieetako batzuk ez dute isatsik, eta beste batzuk badute, nahiz eta garapena ezberdina izan daitekeen.
https://macaques.nc3rs.org.uk/macaques/
Etimologia
Makako hitza, tximino esan nahi duen portugeseko  'macaco' hitzetik eratorria da. Portugaldarrek XVI. eta XVII. mendeetan barneratu zuten hitz hau, Afrikako kolonizazioaren ondorioz bantu hizkuntzetatik eskuratu zutena eta 'lau hankakoa edo 'piztia basatia' adierazten duena.
Habitata
Gizakiez (Homo generoa) gain, makakoek munduan zabalduen dagoen primate generoa osatzen dute; Japonetik, Indiako azpikontinentera (Asia kontinenteko hegoaldean zehar) eta Ipar Afrikatik Europar hegoaldera aurkitu daitezkeelarik.
Hammer to Fall
Hammer to Fall (Mailua Eroriz) Queen ingeles rock musika taldearen abesti bat da. 1984an The Works diskoaren barnean argitaratu zuten.
Makako
Especies
Macaca generoak 22 espezie ditu:
Hammer to Fall
Abestiaren hitzek Gerra Hotzari buruz hitz egiten dute.
K.a. 277
K.a. III. mendearen taula (K.a. IV. mende | K.a. III. mende | K.a. II. mende)
K.a. 282 | K.a. 281 | K.a. 280 | K.a. 279 | K.a. 278 | K.a. 277 | K.a. 276 | K.a. 275 | K.a. 274 | K.a. 273 | K.a. 272
Plectorhinchus cinctus
Plectorhinchus cinctus Plectorhinchus generoko animalia da. Arrainen barruko Haemulidae familian sailkatzen da.
Escales
Escales Okzitaniako udalerria da. Administratiboki Aude departamenduko Frantziako udalerria da, Languedoc-Rousillon eskualdean.
Criquetot-le-Mauconduit
Criquetot-le-Mauconduit Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Criquetot-le-Mauconduit udalerrian erroldatutako biztanleak 137 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 72 etxebizitza zeuden, 46 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 22 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 72etxeak ziren. 46 etxebizitza nagusietatik 39 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 5 etxek hitu gela zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 22 etxek bost zituzten. 37 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 21 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Carduelis atrata
Carduelis atrata Carduelis generoko animalia da. Hegaztien barruko Fringillidae familian sailkatua dago.
Criquetot-le-Mauconduit
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 89 ziren, horien artean 69 aktiboak ziren eta 20 inaktiboak ziren. 69 pertsona aktiboetatik 63 lanean zeuden (40 gizon eta 23 emakume) eta 6 langabezian zeuden (1 gizon eta 5 emakume). 20 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen eta 3 eraikuntza enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 iturgina.
2000. urtean Criquetot-le-Mauconduit udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fultondale (Alabama)
Fultondale Alabamako hiri bat da. Jefferson konderrian kokatua dago. 2010ean 8,380 biztanle zituen, 265.2 kilometro koadrotan banatuta.
Tropidodipsas sartorii
Tropidodipsas sartorii Tropidodipsas generoko animalia da. Narrastien barruko Dipsadidae familian sailkatuta dago.
Torremocha
Torremocha Cáceresko probintziako udalerria da. Cácerestik 22 kilometrora dago. 2007ko erroldaren arabera 1.050 biztanle zituen 63,83 km²-ko azaleran.
Barra Mansa
Barra Mansa Brasilgo udalerri bat da, Rio de Janeiroko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
K.a. 276
K.a. 290ko hamarkada | K.a. 280ko hamarkada | K.a. 270ko hamarkada | K.a. 260ko hamarkada | K.a. 250ko hamarkada
K.a. 281 | K.a. 280 | K.a. 279 | K.a. 278 | K.a. 277 | K.a. 276 | K.a. 275 | K.a. 274 | K.a. 273 | K.a. 272 | K.a. 271
Epistolita
Epistolita silikato motako minerala da eta lamprophyllite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Epistolita silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2,5 - 3 da.
Erazoita
Erazoita mineral bat da.
Ezaugarriak
Erazoita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema trigonalaren arabera sortzen ditu kristalak.
Acanthoplites
Acanthoplites ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren. , hau da, orain dela 145 milioi urtetik 66 milioi urtera gutxi gorabehera.
Shohei Kishida
Shohei Kishida (岸田 翔平, 1990eko apirilaren 3a - ) Japoniako futbolaria da.
Saint-Mandé-sur-Brédoire
Saint-Mandé-sur-Brédoire Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Mandé-sur-Brédoire udalerrian erroldatutako biztanleak 316 ziren. Familiak 144 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 48 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Shohei Kishida
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sagan Tosu eta V-Varen Nagasaki.
Macaca hecki
Macaca hecki Macaca generoko primate Cercopithecidae espezie bat da. Indonesiako Sulawesi uhartean baino ez dira bizi.
Bizimodua
Egun-argitan bizi dira eta fruituak jaten dituzte.
Saint-Mandé-sur-Brédoire
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 197 etxebizitza zeuden, 144 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 186 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 144 etxebizitza nagusietatik 116 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 80 etxek bost zituzten. 133 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 59 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 175 ziren, horien artean 111 aktiboak ziren eta 64 inaktiboak ziren. 111 pertsona aktiboetatik 99 lanean zeuden (58 gizon eta 41 emakume) eta 12 langabezian zeuden (1 gizon eta 11 emakume). 64 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Mandé-sur-Brédoire udalerrian 138 unitate fiskal zeuden, 309,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.684 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 argiketaria.
2000. urtean Saint-Mandé-sur-Brédoire udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.309 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Alai mendiak
Alai mendiak (kirgizeraz: Алай тоо кыркасы; Алайский хребет) Erdialdeko Asiako mendikatea da, Kirgizistango Tian Shan mendietatik mendebalderantz hedatzen dena. Mendilerroko mendirik altuena 5.544 metroko Pik Tandikul da.
François Rabbath
François Rabbath (Alepo, Siria, 1931ko martxoaren 12a) kontrabaxu jotzaile, konpositore eta pedagogo franko-siriar bat da.
Parte hartu zuen Orain borrokarenean albumean, Imanol Larzabalek 1973an Parisko Le Chant du Monde diskoetxearen eskutik grabatu zuen diskoan. Paco Ibáñezek eta François Rabbathek lagundu zioten Imanoli, batek gitarran eta besteak kontrabaxuan.
Biografia
Autodidakta da, eta hamahiru urte zituela hasi zen kontrabaxuarekin, anaia zaharrenak Damaskon bira musikal batean horren berri izan ondoren. 1946 inguruan, familia osoa Beirutera joan zen. Han, François Rabbathek eta bere lau anaia musikarik Harry Flemmingen orkestra handia osatu zuten "La Coupole" jatetxean. Geroago, laukotean jo zuten (biolina, pianoa, kontrabaxua eta bateria) «La Montagne»-koan, eta gero hirukotean (pianoa, kontrabaxua eta bateria) 1950 aldera Normandy hotelean.
Rhinogobius filamentosus
Rhinogobius filamentosus Rhinogobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
François Rabbath
Biografia
Denboraldi horretan, kasualitatez, Parisko Musika eta Deklamazio Kontserbatorio Nazionaleko irakasle den Édouard Nannyren (1872-1942) kontrabaxu-metodoaren ale bat aurkitu zuen, jostun baten dendan ikusita. Lan honek gidatuta, ikuspegi berritzaile eta originala lantzen du, Yehudi Menuhin eta José Iturbi musikariekin izandako ustekabeko bileretan oinarrituta, Beirutetik pasatuz, zoriondu eta animatzen baitute.
1955 inguruan, Pierre (piano-jolea) eta Victor (perkusionista) anaiekin batera, Parisera joan da, Édouard Nannyrekin elkartzeko asmoz, baina Nanny hil egin zela ikusi zuen. Musika Kontserbatorio Nazionaleko onarpen-lehiaketan aurkeztu zen. 1956ko azaroaren 7an ikasle hartu zuten Alphonse-Joseph Delmasen (Boussagol, 1891-1958) eskolan. 1957ko urtarrilaren 19an itzuli zen, bere konpromiso profesionalen ondorioz izandako ausentzia ugariengatik: amerikar base militarretan hainbat gala egin ondoren —besteak beste, Dalida eta Geneviève Toussaint vedetteskin—, Rabbath anaiak Charles Aznavour abeslariaren hirukotea bihurtu ziren 1957tik 1962ko apirilaren amaiera arte. Egun horretan, hain zuzen, François Rabbathek dimisioa eman zuen René Legueltelen “La Galerie 55” kabaretean lan egiteko. Horri esker, Parisen kokatu zuen berriro bere jarduera, eta disko-etxe handienetako grabazio-saioetan parte hartu zuen.
1963an, Philips enpresarentzat bakarkako lehen diskoak grabatu zituen (Armand Molinetti baterian), The Sound of a Bass, Diskoaren Lehen Etapen Zirkuluaren Sari Nagusia irabazi zuena, eta 1965ean François Rabbath N. 2. Bere lanak aurkeztean, bi disko hauek pelikulako, telebistako, irratiko eta antzerkiko hainbat soinu-bandaren eskaera eta kontzertista karrera irekitzeko aukera ematen dizkiote. Baina kontzertu klasikoetako aretoaren ordez, Music Hall-en eta telebista-saioetan "kantu-dorreak" egiten ditu kontrabaxuan, Serge Gainsbourg, Barbara, Guy Béart, Simon eta Garfunkel, Jacques Dutronc eta Moody Blues bezalako izarrekin. Bilatutako musikari laguntzaile bihurtzen da: Barbara, Jacques Bertin, Michel Caradec, Yvan Dautin, Saint-Gilles Delois (Helios Iriakis goitizenarekin), Kirjuhel, Georges Moustaki, Claude Vance eta Toupeter Law abeslarien konponketak ziurtatzen ditu. Diba diba konposatzen du Boby Lapointeren hitzen gainean. Espero ez zen tokietan, 1977an bere konposizioetatik disko bat atera zuen musika-tresna turkiar batentzat, saz batentzat eta jazz-estandarren bilduma batentzat 2004an. Egile, Konpositore eta Musika Editoreen Elkartearen (SACEM) behin betiko sozietarioa da.
1971tik aurrera, bere karrera nazioartera zabaldu zen, Hego Amerikan eta Frantzia osoan birak eginez, Paco Ibanez kantari herrikoiarekin batera. Parisko Kirol Jauregian gertatzen da, Marcel Blanche eta André Cecarrelli bateria apartak lagun zituela. 1973an parte hartu zuen Imanol-en Orain borrokarenean albumean, Paco Ibáñezek gitarrarekin eta François Rabbathek kontrabaxuarekin lagundu zioten.
Obra klasikoak ulertzeko errepertorioa zabalduz, 1973an, Parisko 8. Udako Jaialdiaren esparruan, Kapera Santuan, bere modura jo zuen Johann Sebastian Bach-en musikarako suiteen transkripzioez osaturiko programa bat. Besteak beste, Milango Castillo Sforzesco (1974), New Yorkeko Carnegie Hall (1975), Londresko Wigmore Hall (1977) eta Parisko Opera Komikoa n (1983).
1980an, lehiaketaz onartu zuten Parisko Opera Nazionaleko Orkestran, eta bertan aritu zen musikari-lanetan 1996an erretiratu zen arte. Sarritan eskatu izan zioten 1978tik, kontserbatorioetan eta munduaren inguruko pasantietan jotzeko, eta Frank Proto eta Michel Legrand-en lanak sortu zituen Cincinnati, Houston, Quebec eta Australian Broadcasting Corporation-en orkestra sinfonikoekin.
Parisen Rabbath nazioarteko Institutuko lehendakaria da (1901 legeko elkartea). Haren lan grafikoa jendaurrean jarri zen Parisko 15.eko Elkarteen Etxean, 2010eko irailean.
Londresko Financial Times delakoaren arabera, "Rabbath fenomeno bat da, eta seguru esan daiteke kontrabaxu-jotzaile gutxik — beste inor bada ere— lehenago edo geroago artea sofistikazio teknikoaren maila horretara eraman dutela —eta inork ez modu hain dotore eta xarmagarrian".
Teknika instrumentala
François Rabbath-ek kontrabaxua eta arkua finkatzea proposatzen du, gorputzaren jarrera kontuan hartuta. Edozein hari- eta arku-instrumentutan soinuaren emisioa erregulatzen duten sei parametroak definitzen ditu. Ezkerreko eskuarentzat: mugimendua, espazioa eta denbora; eskuineko eskuarentzat: arkuaren tokia, pisua eta abiadura. Ezkerreko eskuaren posizio-sistema zaharra ordezten du (bat nota-izen bakoitzeko), harmoniko naturaletan oinarritutako sei posizioko tekla-mozketa batekin; kirteneko posizio bakoitzaren barruan, eskua erpuruaren gainean biratzen da notak lortzeko. Ezker-eskuko teknika bat ere garatzen du, “karramarro ibilera” izenekoa, eta desegiteko posizio-aldaketak ezabatzen ditu.
Aipamenak
Londresko Times-en aburuz: “bere konposizioak teknika bezain berriak dira (guretzat), eta bertan dauden giroak guztiz berrituak dira; izan ere, ez dago ezer konbentzional musika honetan.
Financial Times-en aburuz, haren lanak "ia ez dira konposizioak adiera tradizionalean —amaierarik gabeko zatiak, genero intimoenaren egunkari partikular baten orriak—. Izan ere, Rabbath kontrabaxuaz maiteminduta dago, eta pieza bakoitza bere potentzial nabarmenetako baten edo gehiagoren azterketa da, bai indar distiratsuko dorre bat, bai gai grinatsu baten baieztapen bat ".
Kračúnovce
Kračúnovce Eslovakiako udalerri bat da, Svidníkeko barrutian kokatuta. 8,25 km²ko azalera du eta 1224 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1347. urtekoa da.
Mimoso de Goiás
Mimoso de Goiás Brasilgo udalerri bat da, Goiás estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Grimnismal
Grimnismal ("Grimnirren esaerak"), Edda poetikoan agertzen den olerki mitologikoetako bat da. Codex Regius eskuizkribuan eta AM 748 I 4to txatalean kontserbatua izan zen. Grimnirren bidez kontatzen da, Odin jainkoak hartu zuen forma ugarietako bat, nor (akats bategatik), Geirröd erregeak torturatu zuen. Hau, akats konponezin bat izan zen, Odinek, erregearen heriotza eragin baitzuen, bere ezpata propioaren gainean erori zena.
Lana, hitz lauan idatzitako sekzio luze batekin hasten da, Grimnirren monologora daramaten baldintzak deskribatzen dituena, 54 ahapaldi hitz neurtu poetikoan hartzen dituena. Olerkiaren azken zatia ere, hitz lauan idatzia dago, eta Geirröden heriotzaren, bere semearen igoera eta Odinen desagerpenaren deskribapen labur bat da. Kontuan izan behar da hitz lauan idatzitako sekzioak, ziuraski, Grimnismalen jatorrizko bertsioen zati izango ez zirela.