cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turkuko Errege Akademia
Historia
Finlandiako lehen inprimategia 1642an ezarri zen akademian. inprimatzailea Peder Walde izan zen.
Turku (edo Åbo Suedieraz) Finlandiako hiririk handiena izan zen, eta Suediako hiru handienetako bat, Suediako subiranotasunpean. 1809an Finlandia Errusiari eman zion eta Finlandiako Dukerri Handiko hiriburua Helsinkinera aldatu zuten 1812. urtean, Turku San Petersburgotik urrunegi zegoelako eta Stockholmetik oso hurbil. 1827an, Turkuko Sute Handiaren ondorioz, hiria suntsitu zutenean, geratzen ziren gobernuko bulegoak, azkenik, hiriburu berrira eraman zituzten, eta, beraz, unibertsitatea ere. Horrek Helsinkin jarraitu zuen, lehenik Finlandiako Alexandro Unibertsitate inperiala izenarekin, eta, Finlandiak 1917an independentzia lortu ondoren, Helsinkiko Unibertsitatea da.
Scarus rivulatus
Scarus rivulatus Scarus generoko animalia da. Arrainen barruko Scaridae familian sailkatzen da.
Little Odessa (filma)
Little Odessa 1995eko James Gray estatubatuar zinema zuzendariaren filma da.
Argumentua
Joshua soldatapeko hiltzaile gupidagabea da, eta Brighton Beach bere txikitako auzora itzuliko da, hainbat lan zikin egitera. Auzo horretantxe bizi da New Yorkeko komunitate errusiarra.
Cândido Sales
Cândido Sales Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Rodrigo Rato
Rodrigo Rato Figaredo (Madril, 1949 -) espainiar politikaria eta legelaria da. Zuzenbide-ikasketak egin zituen Madrilen (1971), eta enpresa-administraziokoak Berkeleyko Unibertsitatean. Espainiara itzuli zen, eta zenbait enpresa pribatutan aritu ondoren, Alianza Popular alderdian sartu zen. 1980an alderdiko Zuzendaritza batzordeko kide hautatu zuten, eta urtebete geroago, Ekonomia eta Merkataritza batzordeko idazkari. 1982-1986 bitartean, legebiltzarkidea izan zen, eta alderdiko legebiltzarkideen idazkari nagusi. 1989ko urtarrilean, alderdiaren IX. kongresuan alderdiak Partido Popular (PP) izena hartu zuen. Rato idazkari nagusiaren laguntzaile izendatu zuten, Zuzendaritza-batzordearen barruan. 1989an idazkari nagusiaren laguntzaile kargua utzi zuen, Legebiltzarreko koordinazio-lanetan, Diputazio Iraunkorrean eta Araudi-batzordean aritzeko. 1990etik aurrera alderdiko burua Aznarren laguntzaile estuenetako bat izan zen. Ekonomia-gaietan aditua den aldetik, Legebiltzarreko ekonomia-eztabaiden ardura hartu zuen, alderdiaren izenean. 1993an legebiltzarkide hautatu zuten berriro, Madrilen. 1996an, alderdiaren XII. kongresuan, alderdiko Zuzendaritza-batzordeko lehendakariorde izendatu zuten. PPk hauteskunde orokorrak irabazi zituenean, gobernu berriko bigarren lehendakariorde izendatu zuten, eta Ekonomia- eta Finantza-ministro. Ministro gisa, inoiz egindako enpresa publikoen salmenta handiena egin zuen: Argentaria, Tabacalera, Telefónica, Endesa, Repsol, etab.
2003. urtean, bere izena José María Aznarren ondorengoa izateko kontuan hartua izan zen, baina Aznarrek Mariano Rajoy hautatu zuen. Rajoyk gobernua utzi zuenean hauteskundeak prestatzeko, Rato Gobernuko Lehen Lehendakariorde izateko aukeratua izan zen. Urte horretan bertan, Ekonomia politikoan doktoratu zen.
2004ko hauteskundeetan diputatu-kargua lortu zuen, baina gerora, kargu honi uko egin zion Nazioarteko Diru Funtseko zuzendaria izateko. 2008an nazioarteko kontseilari gisa hasi zen Banco Santanderren, eta gaur egun, Caja Madrideko (2010eko urtarriletik) eta Bankiako (2011ko urtarriletik) lehendakaria da.
Monarcha melanopsis
Monarcha melanopsis Monarcha generoko animalia da. Hegaztien barruko Monarchidae familian sailkatua dago.
Leiho terapeutiko
Leiho terapeutiko edo tarte terapeutikoa gaixotasun bat tratatzeko erabilgarria den sendagaiaren dosi tartea da. Dosi tarte horretatik behera ez du eraginkortasunik izango eta gora toxikotasuna agertuko da gaixoaren bizitza ere arriskuan jarriz. Beraz, sendagaiaren erabilera segurua izan dadin erabili beharreko dosi tartea da.
Labeo trigliceps
Labeo trigliceps Labeo generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Leiho terapeutiko
Leiho terapeutiko hau sendagai bakoitzaren ezaugarria da. Honela leiho terapeutiko zabal eta estuko sendagaiak izango ditugu. Azkenengoek toxikapen arrisku gehiago dutenez, monitorizazioa beharrezkoa izango dute, hau da, sendagaiaren kontrentrazioaren neurketak egin beharko dira odolean.
Tarte hau DE50 eta DT50-en arteko erlaziotik ateratzen da. DE50 dosi eraginkorra da, hau da, sendagaia hartutako gaixoen %50-etan eragin terapeutikoa sortuko duen dosia eta DT50 gaixoen %50-etan toxikotasuna sortzen duen dosia.
Leiho terapeutiko estuko zenbait osagai aktibo:
Oranjestad (San Eustakio)
Oranjestad Karibeko Herbehereetako San Eustakio uharteko hiriburua da, 1.000 biztanle ingurukoa.
Pembina konderria (Ipar Dakota)
Pembina konderria (Pembina County) Ipar Dakotako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Cavalier da. 2010eko zentsuaren arabera 7,413 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Pembina konderriak 29,044 kilometro koadro ditu. Horietatik 7 ura dira. Beste 28,974 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 2,55 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 7,413 pertsonetatik 7,137 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 190 dira. 21 beltzak edo afroamerikarrak. 143 amerikar natiboak ziren eta 2 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 11 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 3 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 96 pertsonek kokatzen zuten.
Styracosaurus
Styracosaurus dinosauro genero bat izan zen. Arantzadun narrastia esan nahi du. Kretaziko gorenean bizi izan zen Bost metroko luzera eta lau tona inguru zituen. Adar bat zuen sudurrean eta arantzak burezurrean, agian etsaiak beldurtzeko edo bikoteak erakartzeko balio zuena. Lehenengo fosila, Albertako probintzian, Kanadan aurkitu zuten.
Satoshi Kajino
Satoshi Kajino (梶野 智, 1965eko azaroaren 9a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Cerezo Osaka eta Consadole Sapporo.
Ankylosaurus
Ankylosaurus (antzinako grezieraz "narrasti fusionatua" edo "narrasti zurruna") dinosauro genero bat da. Kretazeo Berantiarrean bizi izan zen, Maastrichtiar estaian, duela 66-68 milioi urte artean. Ipar Amerikaren mendebaldean aurkitu dira fosilak. Generoko espezie bakarra Ankylosaurus magniventris da, Barnum Brownek 1908an deskribatu zuena. Ordutik ale gutxi batzuk bildu dira baina ez da hezurdura osorik aurkitu oraindik.
Gorputz sendoa zuen armadura sendo batez babestua. Osteodermo izeneko plakek osatzen zuten armadura hori. Zortzi eta hamar metro arteko luzera zuen eta lau hankatan ibiltzen zen. Isatsaren muturrean mailu handi bat zeukan. Buruko hezurrak fusionaturik zituen, bai eta gorputzeko hainbat ataletako hezurrak ere, eta horrek erresistentzia handitzen zion ankylosauroari. Ezaugarri honetatik datorkio izena.
Aurreneko aurkikuntza
Amerikako Historia Naturalaren Museoak 1906an Barnum Brown paleontologoa buru zuen espedizioa egin zuen Hell Creek Formazioan, Gilbert Creek (Montana). Taldeko Peter Kaisen bltzaileak aurkitu zuen eta garezurraren gainaldea, bi hortz, sorbalda-gerrikoaren zati bat, hainbat orno, sahietsak eta 30 osteodermotik zituen. 1908an deskribatu zuen brownek berak eta Ankylosaurus magniventris izena eman zion. Generoaren izena ankilosi gaixotasunetik atera zuen, hezurrak elkar fusionatzen baitira eta gorputza zurrundu egiten da. Espeziearen izena latinezko magnus ("handia") eta ventrer ("sabela") hitzen elkarketatik dator eta "sabel handia" esan nahi du.
1908an deskripzioa egiterakoan zatiak falta zitzaizkionez Stegosaurus-a hartu zuen oinarri, horregatik bizkarralde kurbatua marraztu zion eta isatsa beherantz marraztu zuen, mailurik gabe, oraindik aurkitu gabea baitzen ankylosauroaren mailu berezia. 1908. urtean bertan Samuel Wendell Willinstonek Brownen eraikuntza kritikatu zuen esanez gaizki egina zegoela eta aztarna horiek berez Stegopelta generoari zegozkiola, Willistonek berak 1905ean izendaturikoa, eta beraz Ankylosaurus haren sinonimoa baino ez zela. Gainerako paleontologoek ez zuten Willistonen proposamena onartu eta gaur egun ere bi genero desberdin izaten jarraitzen dute. Hain ezaguna egin zen Brownen marrazkia, 1980. hamarkadan ere oraindik erabili izan zela.
Aurrez, 1900. urtean, Wyomingeko Lance Formazioan Tyrannosaurus-aren fosilen bila ari zela 77 osteodermo jaso zituen eta 1908an Ankylosaurus-aren deskribapenean aipatu bazituen ere Tyrannosaurus-ari zegozkiola uste zuen.
Aurkikuntza berriak
1910. urtean Brown-ek beste espedizio bat gidatu zuen Kanada mendebaldeko Scollard Formazioan (Alberta) eta Ankylosaurus-aren fosil berria aurkitu zuen, garezurra, barailak eta orain arte aurkitu den mailudun isats bakarra. AMNH 5214 izena eman zitzaion. 1947an Charles M. Sternberg eta T. Potter Chamney fosil biltzaileek kilometro bat iparralderago garezurra eta baraila berria aurkitu zituzten. Ezagutzen den garezur handiena da baina hainbat ataletan kalteak ditu. 1960. hamarkadan isatseko orno zati bat aurkitu zen Hell Creek Formazioan eta ondoren hainbat osteodermo solte eta hainbat hortz aurkitu dira.
Itxura zehazteko zailtasunak
Historian zehar hezurdura oso bat aurkitu ez zenez, bildutako fosilekin animaliaren deskribapena egitea ez zen erraza. New Yorken 1964ko Munduko Ferian ankilosauro bat eraiki zen eta haren itxura gelditu zen kultura popularrean iltzaturik. Dordoka baten itxura zeukan, sahietsetatik arantzak ateratzen zitzaizkiola eta mailudun isatsa zeukan, lurrean arrastaka eramaten zuena.
Tamaina
Ankylosauridae familiako ale handiena da. K. Carpenterrek inoiz aurkitu den garezur handiena (CMN 8880) 64'5 cm luze eta 75'5 cm zabal zela ikusita animaliak 6'25 metrotako luzera eta aldaka inguruan 1'7 metrotako altuera izango zuela kalkulatu zuen. Aurkituriko garezur txikienaren (AMNH 5214) jabeak aldiz 5'4 metrotako luzera eta 1'4 metrotako altuera izango zuela ondorioztatu zuen. 2014an Roger B. J. Benson-en taldeak ankilosauro txikienak 4'78 tonako pisua izango zuela proposatu zuen.
Arbour eta Mallonek ankylosaurido osoagoekin konparatu zuten CMN 8880 alea eta 7'56 eta 9'99 metro arteko luzera estimatu zioten, AMNH 5214 aleari aldiz 6'02-7'95 metro. Pisuari dagokionez handienari 7'95 tona kalkulatu zioten eta txikienari 4'78 tona.
Garezurra
Ankylosaurus-en garezurra lau samarra zen, triangelu itxurakoa eta zabalagoa luzea baino. Mokoa zuen muturrean. Begien orbitak pixkat obalatuak ziren eta ez zuten zuzenki begiratzen. Orbiten gainean atzerantz luzatzen diren adarrak zeuden. Hasiera batean garezurretik bereiziak izango zirela uste da, Pinacosaurus eta Euoplocephalus-etan ikusten den bezala. Hezur jugalek ere adarrak osatzen zituzten, atzerantz eta beherantz okertuak. Bigarren adar pare hau osteodermoak izango ziren gerora garezurrarekin fusionatuko zirenak.
Garezurraren muturra okertua zegoen, moko itxura hartuz. Sudurzuloak alboetara zabaltzen ziren; luzeak ziren eta septuma zuten tartean. AMNH 5214 aleak 34-35 hortz-albeolo ditu goiko barailan. Hortzak hosto itxurakoak ziren eta garezurraren tamainarekin alderatuta oso txikiak.
Armadura
Osteodermoz osaturiko armadura da Ankylosaurus-en ezaugarri nabarmenena. Bildutako osteodermo txikienak zentimetro bateko luzera du eta handienak 35'5 cm-takoa. Osteodermo hauek azalean txertaturik zeuden eta ez zuten artikulaziorik. Horma finak zituzten eta barnealdean hutsunea zuten. Osteodermo txikienek gila zuten.
Lepo inguruan plakaz eraturiko bi eraztun zituen, baina ez da egitura zehatza ezagutzen, zatiak baino aurkitu ez direlako.
Isats mailuduna
Ankylosaurus-aren isatsak bi osteodermo handi ditu eta erdiko lerroan osteodermo txikien ilara bat. AMNH 5214-ren isatsa baino ez da jaso eta honek 450mm-tako zabalera du. Isatsaren azkenengo zazpi ornoek osatzen dute Mailuaren "kirtena". Orno hauek elkarrekin fusionaturik zeuden, tartean kartilagorik gabe, eta beraz egitura zurruna osatzen zuten. Lotailu osifikatuek gogortu egiten zuten isatsa.
Badirudi isatsak babes funtzioa zuela eta erasotzailearen hezurrak hausteko hainako kolpea eman zezakeela. Posible da espezie barneko borroketan ere erabili izana.
Sailkapena
Brownek Ankylosaurus-a honela deskribatu zuen; garezur triangular handia, lepo txikia, atzealde zurruna, gorputz zabala eta osteodermoak gorputzean. Ankylosaurus-aren familiaren barnean Palaeoscincus-a (hortzak bakarrik aurkitu ziren) eta Euoplocephalus-a (garezur zati bat eta osteodermoak) ere sailkatu zituen. Aztarna gutxi zirenez Stegosauria azpiordenaren barnean sartu zituen denak. 1923an Osbornek Ankylosauria izena eman zion familiari.
Gaur egun Ankylosauria eta Stegosauria familiak batera daude Thyreophora taldearen barnean. Talde hau duela 135 milioi urte agertu zen eta Maastrichtiar estaian desagertu zen. Asko sakabanatu ziren eta ingurumen aniztasun handian bizi izan ziren. Ankylosauria familiako fosil berriak aurkitu ahala sailkapena aldatuz joan da. Arbour eta Currie zientzilariek Ankylosaurinae azpifamiliaren analisi filogenetikoak egin ondoren ondorengo kladograma aurkeztu zuten :
Elikadura
Ornithischia taldeko kide guztiak bezala ankylosauroa ere belarjalea zen eta altuera txikiko landareak jaten zituen. Ez zituen zuntz gogorreko edo zurezko landaretaz elikatzen. Hostoak eta fruituak jaten bazituen ere iratzeek osatzen zuten dietaren gehiengoa. Endotermikoa zela suposatuz 60 kilogramo iratze jango zituen egunero, gaur egungo elefante handi batek kontsumitzen duena beste. Elikagai osagarri gisa hainbat ornogabe ere jango zituela pentsatzen da.
1969an Georg Hass paleontologo austriarrak aipatu zuen garezurraren tamaina handia izan arren bertan txertatzen ziren muskuluak ahulak zirela eta landare suabe ez urratzaileak jango zituela iradoki zuen, baina taldekide duen Euoplocephalus-aren ikerketek erakutsi dute gora-beherako mugimenduez gain alboetarako mugimendua ere egiten zuela eta indar handia eragiteko gai bazela.
Filidio
Briofito batzuen egitura laminar fotosintetikoa, hosto bat dirudiena, baina bere jatorri ebolutiboagatik, bere ontogenesiagatik (bere garapen prozesua) eta bere barne anatomiagatik ez dena. Oro har, zurtoin edo peziolo dilatatuak dira, landare batzuet
Ankylosaurus
Garezurreko barrunbeak eta zentzumenak
Teresa Maryańska paleontologo poloniarrak 1977an garezurreko barrunbeak eta zuloak ikertu zituen. Garezurraren pisua txikitzeaz gain usaimen guruina kokatzen zen zuloa aurkitu zuen eta ahotsaren erresonantziarako ganbera gisa ere funtzionatzen zuela iradoki zuen. Carpenterrek hipotesi horri aurka egin zion, tetrapodoek soinuak larinjean sortzen zituztela eta ez sudurzuloetan argudiatuz. Usaimen guruina izan zezaketela ere zalantzan jarri zuen.
Filidio
an hostoei dagokien funtzio fotosintetikoa betetzen dutenak eta funtzionalki ordezten dituztenak. Landare batzuetan, filidioak lautu eta zabaldu egiten diren bitartean, hostoak erabat murriztu edo desagertu egiten dira.
Ankylosaurus
Garezurreko barrunbeak eta zentzumenak
2011n Tetsuto Miyashitak eta bere taldeak sudurzuloak oso baskularizatuak zeudela ikusi zuten eta bertan mukosa zabala kokatuko zela pentsatuz airea berotzeko eta hezetzeko balioko zutela proposatu zuten. Soinuaren erresonantzia ganberaren ideiari eutsi zioten, saigaren eta beltxargaren antzeko pasabideak zituztela argudiatuz. Pasabide hauek ez zituzten usaimenarekin erlazionatu, baina alboetako beste egitura batzuek bai, eta usaimen zentzua nahiko garatua zegoela proposatu zuten. .
Mugimendua
W. Coombs-ek 1978an ankylosauroaren aurreko hankak berreraiki zituen eta animaliaren gorputzaren gehiengoari eusten ziotela iradoki zuen. Eskuetan apatx antzerako egiturak zituzten eta lurra zulatzeko erabiliko zutela pentsatzen zuen. Dirudienez ankylosauroa animalia geldoa zen baina beharra zuenean mugimendu azkarrak egiteko gai bazen.
Hazkuntza
Adin desberdinetako Pinacosaurus laginak aztertuta ikusi da ankilosaurido gazteen sahietsak ornoekin fusionatzen zirela. Hazi ahala aurreko hankak sendotu egitenzitzaizkien baina atzekoak ez ziren handitzen. Zerbikaletako eraztunak ere fusionatu egiten ziren. Garezurrean ere muturreko hezurrak eta atzekaldeko ertzak fusionatu zitzaizkien.
Filidio
Akazia generoko espezie ugarik filidioak aurkezten dituzte. Akazia gehienek hosto konposatuak dituzte, baina batzuek filidioak dituzte. Batzuetan, beriziki landare gazteagoetan, murriztutako hostoekin osatutako filidioak ikus daitezke. Espezie honetako indibiduo batzuen plantuletan forma trantsizionalak ikusten dira hosto arrunten eta filidioen artean.
Ankylosaurus
Babesa
Ankylosaurus-aren osteodermoak gainerako ankilosauridoekin alderatuta finagoak ziren eta hezurretan txertaturiko kolagenozko zuntzek gogortzen zituzten. Horri esker Ankylosaurus-ak armadura gogorra eta arina zuen, hausturkiko eta harraparien horzkadarekiko oso erresistenteak. Carpenterrek 1982an armadura oso baskularizatua zegoella ikusi zuen eta erregulazio termikoan eragina izango zuela iradoki zuen, gaur egungo krokodiloetan gertatzen den antzera.
Isatseko mailua ere arma eraginkorra izango zen. Ornoak heltzen zituzten lotailuak osifikaturik zeuden eta arma zurruna osatzen zuten. 1979an Coombsek iradoki zuen atzeko hanketako muskuluek isatsaren balantza kontrolatuko zutela eta mailuaren kolpe bortzitzek terapodo handien hezurrak hautsiko zituztela.
2009ko ikerketa batek ankilosauridoek isatsak 100º-ko angeluan mugitzeko gaitasuna baieztatu zuen. Dena dela ezin izan da ebatzi ea harraparien aurkako arma gisa erabiltzen zuten edota espezie barneko borroketan. Tony Thulbornek isatseko mailuaren funtzio berria proposatu zuen 1993an; isatsa altxatu eta etsaiak burua zela pentsa zezakeen. Carpenterrek ideia hori errefusatu zuen, ankilosauridoen artean tamaina eta itxura desberdineko isatsak aurkitzen zirela argudiatuz.
Paleoekologia
Ale tipoa Hell Creek Formazioan aurkitu zen eta gainerakoak Wyomingo Lance Formazioan eta Kanada mendebaldeko Alberta probintziako Scollard Formazioan. Denak ere Kretazeo Berantiarreko Maastrichtiar estaikoak dira, duela 66-68 milioi urte artean. Mendebaldeko Barneko itsasoaren ertzean kokaturik zeuden eremu hauek. Aurkitu diren hareharri eta eskisto buztintsuek erakusten dute lautada alubialetan bizi zirela Ankylosaurus-ak.
Hell Creek Formazioa da denetan ikertuena. Eremu azpitropikala zen eta klima epel eta hezea zuen. Ekaitz tropikalak eta baso suteak izaten ziren. Flora aniztasun handia zuen, angiospermak nagusitzen zitzaizkien konifero, iratze eta zikadei. Eskualdea zuhaitz baxuez estalirik zegoen.
Beste dinosauro batzuekin elkarbanatzen zuten eremua; Triceratops eta Torosaurus, ceratopsidoak, Thescelosaurus hipsilofodóntido, Edmontosaurus hadrosauridoa, Edmontonia nodosauridoa, Pachycephalosaurus pakizefalosauridoa eta Ornithomimus, Troodon eta Tyrannosaurus teropodoak.
Ankylosaurus-a egungo kulturan
Halako itxura berezia izanik berehala bihurtu zen jendartearentzako dinosauro ezaguna, 1964an New Yorkeko Nazioarteko Ferian agertu ondoren bereziki.
Hainbat filme eta telesailetan agertu da. Godzillaren aurkari ezagunenetakoa Anguirus da, eta ankylosaurio baten itxura du. Honen ondoren Godzilaren inguruko bideo-jokoetan ere azaldu da. 1988ko The Land Before Time filme animatuan ere azaldu zen. Jurassic Park III eta Jurassic World filmetan ere agertzen da bazkatzen. 2000. urteko Disney faktoriako Dinosaurio filmean protagonistetako bat da. Dokumentaletan ere agertu da eta baita Zoo Tycoon bideo-jokoetan ere.
Leconte de Lisle
Charles Marie René Leconte de Lisle (Saint-Paul, Réunion, 1818ko urriaren 22a - Louveciennes, 1894ko uztailaren 17a) frantses poeta izan zen. Frantziako parnasiar poeta handiena izan zen.
Biografia
Rennesko Unibertsitatean ikasi zuen gaztetan. Parisa jo eta sozialismo utopikoa aldarrikatzen zuen La Democratie pacifique egunkarian lan egin zuen, ondorengo urteetan. Greziako mitologiako sinboloez baliatu zen, bere poemetan iraultza-ideia horiek azaltzeko.
1848ko iraultza saioaren ondoren, ideologia hura utzi eta idazleak politikatik kanpo jardun behar duela argudiatu zuen. Erromantikoen moldeen aurka joz betiere, poesiaren barne-diziplina estua eta poeten joera inpertsonalaren aldeko izan zen. Erudizioz eta gehiegizko apaingailuz jantzi zituen bere obra gehienak, baina unibertso epiko landu bezain aberatsa eskaini zuen bere obra txiki batzuetan (Caïn, 1869).
1852an eman zuen argitara lehen poema-bilduma (Poèmes antiques, Antzinateko poemak) eta beste bilduma batzuk ere agertu zituen, hil arte: Poèmes barbares (1862, Poema barbaroak), Poèmes tragiques (1884, Poema tragikoak), Derniers poèmes (1895, Azken poemak, hil ondoren argitara emanak).
Horrez gainera, idazle greko eta latino klasikoak itzuli zituen, eta saio-lanak ere argitaratu zituen. Lecontek antzinateko erlijioak aztertu zituen. Azken lanetan munduaren azkenaren aurreko apokalipsi moduko ikuspegi bat da nagusi.
Levon Helm
Mark Lavon "Levon" Helm (Elaine, Arkansas, 1940ko maiatzaren 26a - New York, 2012ko apirilaren 19a) estatubatuar musikari eta aktorea izan zen. The Band taldeko bateria-jotzaile eta abeslaria izan zen. The Hawks taldean hasi zen, non Rick Danko, Richard Manuel, Robbie Robertson eta Garth Hudson ezagutu zituen. Haiekin sortu zuen gero The Band taldea. Musikari lanaz gain, hainbat filmetan ere antzeztu zuen (Coal Miner's Daughter, Shooter, In the Electric Mist, The Three Burials of Melquiades Estrada, The Right Stuff).
Pagauso
Pagausoa (Columba palumbus) columbidae familiako hegaztia da. Europako uso espezie ohikoena eta handiena da: pisua 460-570 g, hego-zabalera 75-80 cm eta luzera 40-42 cm. Berez basoan bizi da, baina landa lurretara eta herrietara hedatu da. Hirien kolonizazioa berriagoa da haitz-uso grisarena baino.
Ekialdeko Europan eta mendebaldeko Asian jatorria duen hegazti hau hegoaldeko eta mendebaldeko Europara migratzen da.
Taxonomia
Pagausoak 6 azpiespezie ditu:
Munduko Kriket Txapelketa
Munduko Kriket Txapelketa 1975etik 4 urtetik behin (salbuespen batzuekin) kirol horretarako antolatzen duten norgehiagoka da. Australia da txapel gehien (5) hartu duen herrialdea, 2019ko edizioa arte kontuan hartuta.
Farébersviller
Farébersviller Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Munduko Kriket Txapelketa
Nazioarteko Kriket Federazioa antolatzailea da.
Farébersviller
Biztanleria
2007an Farébersviller udalerrian erroldatutako biztanleak 5.983 ziren. Familiak 2.157 ziren, horien artean 595 pertsona bakarrekoak ziren (237 bakarrik bizi ziren gizonak eta 358 bakarrik bizi ziren emakumeak), 485 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 835 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 242 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.317 etxebizitza zeuden, 2.214 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 103 hutsik zeuden. 387 etxeak ziren eta 1.891 apartamentuak ziren. 2.214 etxebizitza nagusietatik 319 bere jabearen bizilekua ziren, 1.332 alokairuan okupaturik zeuden eta 563 doan lagata zeuden; 10 etxek gela bat zuten, 84 etxek bi zituzten, 492 etxek hiru zituzten, 906 etxek lau zituzten eta 722 etxek bost zituzten. 798 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.023 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 659 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.831 ziren, horien artean 2.170 aktiboak ziren eta 1.661 inaktiboak ziren. 2.170 pertsona aktiboetatik 1.555 lanean zeuden (898 gizon eta 657 emakume) eta 615 langabezian zeuden (321 gizon eta 294 emakume). 1.661 pertsona inaktiboetatik 401 erretiraturik zeuden, 445 ikasten zeuden eta 815 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Farébersviller udalerrian 2.161 unitate fiskal zeuden, 5.823,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.292 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 121 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 23 eraikuntza enpresak ziren, 32 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 garraio enpresak ziren, 9 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 24 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 42 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 4 banku bulegoak, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 autoeskolak, 5 igeltseroak, 6 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 2 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 4 ile apaindegiak, 7 jatetxeak eta 3 apaindegiak.
2009an zeuden 19 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 3 120 m2 baino gehiagoko dendak, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 1 elektrotresna denda zen, 1 altzari denda zen, 1 drogeria zen, 1 bitxi-denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Farébersviller udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 osasun-zentro, 2 botika eta 3 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 3 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Farébersviller udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 659 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
2022ko Eurovision Abesti Lehiaketa
2022ko Eurovision Abesti Lehiaketa urtero ospatzen den Eurovision Abesti Lehiaketaren 66. edizioa izan zen. Turin go PalaOlimpico aretoan ospatu zen, Italia k 2021eko edizioa irabazi ondoren. Finalerdiak maiatzaren 10 eta 12an jokatuko ziren, eta final handia maiatzaren 14an. Aurkezleak Alessandro Cattelan, Laura Pausini eta Mika izan ziren.
40 herrialde izan ziren partaide, aurreko urtean baino bat gehiago. Armenia eta Montenegro aurreko edizioan huts egin ondoren bueltatu ziren. Bestalde, Errusia parte hartzekoa zen, baina Europako Irrati-Telebista Batasunak lehiaketatik kanpo utzi zuen 2022ko Errusiaren Ukrainako inbasioaren ondoren.
Ukrainak irabazi zuen Kalush Orchestra taldearen "Stefania" abestiarekin. Telebozketaren eskutik soilik 439 puntu jaso zituen Ukrainak, lehiaketaren errekorra. Erresuma Batua – epaimahaien gustokoena – eta Espainiarekin osatu zen lehen hiru sailkatuen zerrenda, izan ere bere sailkapen onenak lortu zuten 1998 eta 1995tik, hurrenez hurren
Kokapena
Italiak lehiaketa antolatu zuen hirugarren aldia izan zen, herrialdeak 2021eko edizioa irabazi ondoren Måneskin taldearen eskutik. Aurretik Napolin (1965) eta Erroman (1991) egin zen ekitaldia.
Lizitazio prozesuan, 17 hirik aurkeztu zuten kandidatura ofiziala: Acireale, Alessandria, Bertinoro, Bolonia , Erroma , Florentzia , Genova, Jesolo , Matera, Milan, Palazzolo Acreide, Pesaro , Rimini , Sanremo , Trieste, Turin eta Viterbo. Hasiera batean interesa aurkeztu bazuten ere, Bari, Napoli, Reggio nell'Emilia eta Veronak azkenean ez zuten inolako proposamen ofizialik bidali. Hauetatik, hamaika hirik aurkeztu zuten proiektu osoa, eta ondoren bost hautagai finalista aukeratu zituzten, Bolonia, Milan, Pesaro, Rimini eta Turin, besteak beste Erroma kanpoan utziz. 2021eko urriaren 8an, Turingo PalaOlimpico aretoa hautatu zuten 2022ko egoitza bezala RAI italiar telebistak eta Europako Irrati-Telebista Batasunak. Pabilioi honek 13.300 pertsona har ditzake.
Arauak
Aurreko edizioko saiakeraren ondoren, bigarren urtez, koristen ahotsentzako pista grabatua erabiltzea baimendu zen. Ahots nagusiak zuzenean kantatzeko derrigortasunak iraunean jarraitu zuen. Gainera, pandemia egoera aurreikusita, ordezkaritza guztiek aurretik grabatutako aktuazioa bidali behar izan zuten, abeslariak edo ordezkaritzak Covid-19aren eraginez isolatu behar izanez gero eta zuzenean abestea ezin izatekotan erreserbazko materiala izateko.
Scarus rubroviolaceus
Scarus rubroviolaceus Scarus generoko animalia da. Arrainen barruko Scaridae familian sailkatzen da.
2022ko Eurovision Abesti Lehiaketa
Ikus-diseinua
Edizioaren ikus identitatea eta leloa, The Sound of Beauty (euskaraz "Soinuaren edertasuna") 2022ko urtarrilaren 21ean aurkeztu ziren. Soinu uhinen irudikapenenan oinarritu zen ikus identitatea, italiar lorategien diseinua ere islatu nahi zuelarik. Infografia, apainketa, eszenatokiaren diseinua, eta merchandisina, besteak beste, ikus identitate honetan oinarritu ziren.
Aurkezleak
2022ko Sanremoko kantu jaialdiaren bigarren emanaldian, otsailaren 2an, Eurovisioneko aurkezleak Laura Pausini, Alessandro Cattelan eta Mika izango zirela iragarri zen.
Eszenatokia
Eszenatoki-diseinua Atelier Francesca Montinaro estudioak burutu zuen. Eguzki kinetiko baten mugimendu eta argian oinarritu zen diseinua, urjauzi bat zeukan elementu eszeniko gisa, eta italiar lorategi baten errekreazioa egin zuen artistak eta delegazioak egoten diren green room-erako.
Aurretik Sanremoko jaialdiaren 2013 eta 2019ko edizioetako eszenatokien kargu hartu zuen estudioak, lehiaketa horretako nabarmenetarikoak kontsideratzen direnak. Lehen aldia izan zen 2016tik Eurovisioneko lana Florian Wieder eszenografo alemaniarrak burutu ez zuela.
Postalak
Postalak 40 segunduko aurkezpen bideoak dira, telebistan erakusten direnak hurrengo artista eszenatokian prestatzen den bitartean. RAIk Italiako hainbat leku eta paisai esanguratsutan filmatu zituen, "Soinuaren edertasuna" leloarekin bat. "Leo" izeneko drone animatu batek leku bakoitza erakusten zuen eta hurrengo lehiakideari buruzko iruediekin apaintzen zuen lekua.
Artista gonbidatuak
Lehen finalerdia argi eta dantza ikuskizun batek ireki zuen, "The Sound of Beauty" ereserki ofiziala aurkeztuz Sherol Dos Santos abeslearen ahotsean. Pausartean, Italo disco eta italiar house musikaren pot-purri bat eman zen, Dardust, Benny Benassi eta Sophie and the Giants artisten eskutik, Sylvia Catasta zuzendariaren partaidetzarekin. Horrez gain, aurkezleek omenaldi labur bat egin zioten Raffaella Carrà zenduari, eta Diodato egile-abeslariak "Fai rumore" abestu zuen, 2020ko edizioan italiar partaidea izan behar zena, COVID-19 pandemiagatik bertan behera utzi baino lehen.
Bigarren finalerdia irekitzeko italiar esku zeinuei buruzko ikuskizun komiko bat eman zen, Alessandro Cattelan aurkezlearen eskutik. Pausartean, Laura Pausini eta Mika aurkezleek "Fragile" eta "People Have the Power" abestu zituzten duetoan, eta 2015eko edizioako italiar ordezkari izan ziren Il Volo taldeak "Grande amore" abestu zuten.
Finala zabaltzeko, Rockin' 1000 taldeak "Give Peace a Chance" jo zuen, eta Laura Pausini aurkezleak bere kanta ospetsuen pot-purri abestu zuen. Segidan, 25 artista finalistak desfile batean aurkeztu ziren. Pausartean, Måneskin aurreko edizioko talde garaileak "Supermodel" eta "If I Can Dream" single berriak estreinatu zituen. Horrez gain, Gigliola Cinquetti 1964ko edizioko irabazleak "Non ho l'età" kantatu zuen, eta Mika aurkezleak bere abesti ospetsuen pot-purri bat eman zuen.
Finalerdien zozketa
Herrialde partaideak bi finalerdietan banatzeko zozketa 2022ko urtarrilaren 25an ospatu zen, Madama jauregian. Finalerdietako 36 partaideak 6 pototan kokatu ziren lehenik, haien bozketa joera historialaren arabera. Finalerdi bakoitzera poto bakoitzeko 3 herrialde bideratu ziren, modu honetan finalerdiak bozkaketari begira ahalik eta dibertsoenak izatea lortuz. Finalera zuzenik sailkatutako herrialdeek – Big 5 taldeko herrialdeak (Alemania, Erresuma Batua, Espainia, Frantzia eta Italia) – zein finalerditan dagokien botoa ematea ere erabaki zuen zozketak.
Westerstetten
Westerstetten Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
2022ko Eurovision Abesti Lehiaketa
2. finalerdia
Finalerdi honetan 18 herrialdek hartu zuten parte. Emanaldia maiatzaren 12an izan zen, osteguna, eta 10 herrialde pasa ziren finalera. Taulan azpimarratutako herrialdeak pasa ziren finalera. Hau erabakitzeko, bertan parte hartzen zuten herrialdeetaz gain, Alemania, Erresuma Batua eta Espainiak bozkatu ahal izan zuten.
Finala
Finala maiatzaren 14an izan zen, larunbata. Bertan, finalerdi bakoitzeko 10 herrialde hoberenek hartu zuten parte, Big 5 herrialdeekin (Alemania, Erresuma Batua, Espainia, Frantzia, Italia) batera. Hemen, 40 parte hartzaileek bozka ahal izan zuten.
Ukrainaren hautagaitza
Ukrainan Vidbir 2022 lehiaketak erabaki behar zuen nor izango ote zen Ukrainako ordezkaria Eurovisionen. 2022ko otsailaren 13an jokatu zen Vidbir 2022-en finala, eta Alina Pash abeslariak irabazi zuen "Shadows of Forgotten Ancestors" abestiarekin. Hala ere, lehiaketa ondoren polemika piztu zen, Pash 2015ean Errusiatik Krimeara bidaiatu omen zela azaleratu baitzen. 2014tik Errusia eta Ukraina artean sortutako gatazka politiko eta militarragatik, galerazita dago ukrainiar hiritarrentzat Krimeara Errusiatik sartzea. Krimeara Ukrainatik legez sartu zela frogatzeko ukrainiar mugazainen ustezko dokumentuak erakutsi zituen Pashen taldeak, baina ukrainiar mugazainek dokumentu horiek beraiengandik ez zetoztela adierazi zuten. Otsailaren 16an, Pashek dokumentuak bere taldeko zuzendariak faltsutu zituela onartu zuen, eta bere hautagaitza bertan behera utzi zuen. Otsailaren 22an UA:PBC ukrainar telebista publikoak Vidbir-reko bigarren sailkatuak, Kalush Orchestra, baieztatu zituen ordezkari bezala.
Tannenbergeko gudua (argipena)
Tannenbergeko gudua zenbait adiera ditu:
2022ko Eurovision Abesti Lehiaketa
Errusiaren kanporatzea
2022an Errusiaren Ukrainako inbasioaren ondoren, otsailaren 24an martxan jarria, UA:PBC ukrainar telebista publikoak Europako Irrati-Telebista Batasuneko (EBU) errusiar kideak (VGTRK eta Channel One Russia) kanporatzea eskatu zuen. Eskaerak errusiar hedabide hauek errusiar gobernuaren propaganda zabaltzeko tresnak direla argudiatu zuen. Kide horiek kanporatuz gero, ezingo lukete lehiaketan parte hartu. Hasiera batean, EBUk bai Errusia bai Ukraina lehiaketan parte hartzeko baimenduak zeudela erantzun zuen, ekitaldiaren izaera ez-politikoa aipatuz. Beste hainbat kidek EBUren adierazpenaren inguruan kezka adierazi zuten, eta Errusia lehiaketatik kanporatzeko deia egin zuten. Hain zuzen, Finlandia eta Estoniako irrati-telebista publikoek ez zutela ordezkaririk bidaliko adierazi zuten, Errusia kanporatu ezean. Otsailaren 25ean, EBUk Errusiak ez zuela parte hartuko iragarri zuen, lehiaketari aipu-galtzea ekarriko ziola argudiatuz. Hurrengo egunean, errusiar VGTRK, Channel One eta Radio Dom Ostankino hedabideak EBUtik atera ziren, hurrengo edizioetarako errusiar partaidetza ezinduz.
Eszenatokiaren funtzionamendu arazoak
2022ko apilaren 30ean, ekitaldirako lehen entseguen egunean, eszenatokiaren "eguzki kinetiko" elementu nagusiaren funtzionamendu arazoak azaleratu ziren: La Repubblica eta La Stampa italiar egunkariek ezagutarazi zutenez, elementu hau osatzen duten arkuek ezin zuten burutu diseinuan aurreikusitako mugimendua osotasunean, eta arazoa ezin zen erabat konpondu zuzeneko ikuskizunetarako. Bi egun lehenago, delegazio partaide batzuek bere eszenaratzea moldatzeko abisua jaso zuten. Maiatzaren 2an baieztatu zenez, EBUk adierazpen bat egin zien delegazioei: arkuak era estatikoan mantenduko dira lehiakide guztien emanaldietan, partaide batetik bestera pasatzeko dagoen denbora murritzagatik, eta ikuskizunetako bestelako emanaldietan soilik ikusi ahal izango dira arkuak mugimenduan.
Ustezko epaimahai irregulartasunak
Bigarren finalerdiaren epaimahai bozketan sei herrialdeetako epaimahaietan (Azerbaijan, Errumania, Georgia, Montenegro, Polonia, eta San Marino) botu-patroi irregularrak hauteman zituela adierazi zuen EBUk. Ondorioz, sei herrialde horientzako ordezko epaimahai emaitzak kalkulatu ziren finalerdian eta finalean, antzeko bozketa joera historiala daukaten herrialdeen emaitzen arabera, finalerdien zozketako potoetan zehaztu bezala. Maiatzaren 19an, baliogabetutako epaimahaien bigarren finalerdiko emaitza osoak argitaratu zituen EBUk. Montenegro, Errumania eta San Marinoko telebistek ukatu egin zuten beren aldetik arau-hausterik egon zenik, eta azken biek beste irregulartasun batzuk antzeman ez zirela argudiatu zuten. Errumaniako telebistak 2023an hasita lehiaketa utzi eta EBUren aurkako lege-neurriak hartzeko mehatxua egin zuen.
Pseudohynobius
Pseudohynobius anfibio genero bat da, Caudata ordenaren barruko Hynobiidae familian sailkatua.
Seguridad Social
Seguridad Social 1982an José Manuel Casanyk Valentziako erkidegoko Benetússer herrian sortutako punk skatalitiko estiloko musika talde bat da. Taldea Movida Madrileña eta espainiar rockaren erreferente bat izan zen.
Jatorria
Soldadutzaren ondorioz taldea banandu egiten da, Casany eta Serrano "Seguridad Social" bezala berbataiatzen dira, musikari berriak bilatzen dituzte eta 1982an Espainiako talderik emankorrenetako bat abian jartzen dute. Hasieratik sortuko ziren euren karrera osoan kontzertuetan ohikoak izango ziren pasioa eta grina. Handik gutxira Madrilen "Punk? Que Punk?" eta "Navidades Radiactivas" errekopilatorioetarako grabatzen dute.
1983an José Manuelek soldadutza bete behar izan zuen, aurretik Citra disketxearekin sinatuz. Euren lehen maxia grabatu zuten, José Manuelek ahotsak jarriz soldadutzako baimen batean.
Hurrengo singlea, "Comerranas" izenekoa, 1984an grabatzen da, euren lehen abesti arrakastatsua eta taldearen lehen etapako abestirik ezagunenetako bat izango zena. Jarraian, "En desconcierto" grabatzen dute, LP oso anbiziotsu bat, euren debuta izanagatik zuzenean grabatua dagoena. Benidormeko Nazioarteko Kantu Jaialdian parte hartzen dute faborito izanik, eta, irabazterik lortu ez zuten arren, ez ziren oharkabean pasatu, herrialde osoan kontzertu askotarako kontratatuak izanez. 1987an "La explosión de los pastelitos de merengue" grabatzen dute, beti bezain sendoa den soinu batekin, reggaearen edo soularen eraginekin eta José Manuelen ahotsa nabarmenduz.
1990eko "Introglicerina" diskoan Andy Wallace dute ekoizle, eta kutsu heavieagoa duen lan bat da. Lan hau Frantzian ere argitaratzen da, non Espainiako antzeko salmentak lortzen dituen. Une honetan taldean barne gatazkak sortzen dira, José Manuelek bere burua taldeari eragiten dioten erabaki guztien antolatzaile bezala izendatuz kitatzen duen tirabira bat hasiz.
Etapa berri baten hasiera
Gainontzeko taldekideek taldea utzi ondoren Casanyk Seguridad Social talde berria abian jarri zuen, jende gehienak oroitzen dituen abestiena: Rafa Villalba baterian, Emilio Docena baxuan, Alberto Tarín gitarrarekin eta José Manuel Casany abeslari bezala. Bilduma berria 1991n merkaturatzen da "Que no se extinga la llama" izenburuarekin eta Vicente Sabaterrek ekoitzia. Disko honetan erritmo latinoagoetarako eta mestisaiarako aldaketa bat gertatzen da, non taldearen historian aurreko eta ondorengo bat ezarriko zuen abesti bat agertzen den, "Chiquilla", halakoak denbora askoan behin bat baino agertzen ez direlarik. Bilduma honekin urrezko diskoa lortu zuten, eta Espainian zehar bira amaigabeak hasi ziren, Frantzia eta New Yorkera ere iritsiz.
"Furia Latina" 1993an da argitaratzen duten hurrengo bilduma, Los Angelesen K. C. Porterrek ekoitzia, non biretan zehar eginiko bidaien ondorioz latindar eraginak ikus daitezkeen. Disko honetan "Quiero tener tu presencia" edo "Mi rumba tarumba" bezalako abestiak nabarmentzen dira, azken hau Peretekin telebista saio batean topo egin (1992ko ekainak 5ean, espainiar telebista autonomikoak biltzen dituen CIRCOMen galan) eta honekin elkarrizketa luze bat izan ondoren idatzia. José Manuelek honi buruz honakoa esan zuen: "Hurrengo egunean goizeko seietan esnatu nintzen, idazten jarri nintzen eta hortik irten zen "Mi rumba tarumba".
Denbora luzez eskenategi gainean euren kontzertuen energia frogatzen eman ondoren, zuzeneko bilduma bikoitz bat grabatu zuten, bi disko single bezala grabatuak, "Compromiso..." eta "...de amor" izenekoak, euren azken diskoetako abestiak abestuz, euren lehen arrakastetako batzuk izan ziren "Comerranas" edo "Condenado a vivir"rez gain. 1995ean latinoamerikar merkatuan euren abesti handiak zituen errekopilatorio bat argitaratu zuten, "Un beso y una flor" izenekoa, bere garaian Nino Bravok abestu zuen eta Seguridad Socialek bere esparrura daraman abestia.
Joan Vollmer
Joan Vollmer (Loudonville, New York, AEB, 1923ko otsailaren 4a - Mexiko Hiria, Mexiko, 1951ko irailaren 6a) Beat belaunaldiak hasieran izan zuen emakumerik garrantzitsuena izan zen. William Burroughsekin bikote harremana izan zen 1946 eta 1951 artean.
Ihesa Burroughsekin batera
1950an, Joan Vollmer eta William Burroughs Mexikora iritsi ziren, Burroughsek Louisianan betetzeke zeukan kartzela zigorretik ihesi. Ordurako banantzekotan omen ziren. Vollmer anfetaminak uzten ari zen, alkoholaren “laguntzaz”; Burroughs, aldiz, heroinarik ezean, Benzedrina neurriz kanpo hartzen hasi zen.
Heriotza
1951ko irailaren 6an, Mexiko Hirian, bikoteak asko edan ondoren, William S. Burroughs idazleak Joan Vollmer emaztea hil zuen buruan tiroa jota. Burroughsek poliziari emandako lehen bertsioaren arabera, festa batean zeudela bikoteak Gilen Tellena egitea erabaki zuen. Sagarraren ordez edalontzi bete whisky jarri omen zuen emaztearen buru gainean. Baleztaren ordez, berriz, 38 kalibreko errebolberra erabili zuen, eta itua jo beharrean Joanen burua zulatu zuen.
New Jersey Drive
New Jersey Drive 1995eko Nick Gomez estatubatuar zinema zuzendariaren filma da.
Saint-Nicolas (Pas-de-Calais)
Saint-Nicolas Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
New Jersey Drive
Argumentua
Jason eta Midget nerabe beltzak New Jersey estatuko Newark hirian bizi dira. Auzokide guztien kasuan bezalaxe, beren denbora-pasa gogokoena autoak lapurtzea eta autootan buelta bat ematea da.
Saint-Nicolas (Pas-de-Calais)
Biztanleria
2007an Saint-Nicolas udalerrian erroldatutako biztanleak 5.059 ziren. Familiak 2.084 ziren, horien artean 620 pertsona bakarrekoak ziren (256 bakarrik bizi ziren gizonak eta 364 bakarrik bizi ziren emakumeak), 528 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 632 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 304 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Joan Vollmer
Burroughsen adierazpenak heriotzaren inguruan
Burroughsen beraren hitzetan, nolabaiteko etekina atera zion gertaerari: “Joanen heriotzarengatik ez balitz sekula idazle ez nintzatekeela izango ondorioztatu behar izan dut, tamalez (...) Joanen heriotzak inbaditzailearekin, Espiritu Zatarrarekin, harremanetan jarri ninduen, bizi osoko gatazka batean sartu ninduen, eta handik irteteko aukera bakarra idaztea nuen”, 1953an idatzi eta 1985ean argitaratu zuen Queer nobelaren hitzaurrean jaso zuenez.
Saint-Nicolas (Pas-de-Calais)
Etxebizitza
2007an 2.167 etxebizitza zeuden, 2.102 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 55 hutsik zeuden. 1.198 etxeak ziren eta 966 apartamentuak ziren. 2.102 etxebizitza nagusietatik 991 bere jabearen bizilekua ziren, 1.089 alokairuan okupaturik zeuden eta 22 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 233 etxek bi zituzten, 346 etxek hiru zituzten, 585 etxek lau zituzten eta 933 etxek bost zituzten. 1.128 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.053 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 518 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Joan Vollmer
Heriotzaren eragina Beat belaunaldian
Brenda Knightek zera idatzi zuen hari buruz The women of the Beat Generation lanean: “Joan Vollmer William Burroughs funtsezkoa izan zen Beat iraultzaren sorreran; izan ere, Beat motorra abiarazi zuen erregaia Joanek ekarri zuen, mezenas zein musa gisa. New Yorken zeukan apartamentua Beat belaunaldia eratzeko funtsezko rola jokatu zuten hainbat pertsonaren bilgune izan zen; (...) oso azkarra eta filosofian nahiz literaturan aditua, Beat idazle nagusien, Allen Ginsberg, Jack Kerouac eta Billen Burroughs adimenari punta atera zion zorroztarria izan zen Joan. Taldeko kide zoliena zen eta haren izaera irmo eta ausartak Beat belaunaldia sentsibilitate berri baterantz bultzatu zuen''”.
Saint-Nicolas (Pas-de-Calais)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.440 ziren, horien artean 2.351 aktiboak ziren eta 1.089 inaktiboak ziren. 2.351 pertsona aktiboetatik 1.949 lanean zeuden (1.061 gizon eta 888 emakume) eta 402 langabezian zeuden (187 gizon eta 215 emakume). 1.089 pertsona inaktiboetatik 280 erretiraturik zeuden, 343 ikasten zeuden eta 466 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Nicolas udalerrian 2.070 unitate fiskal zeuden, 4.980,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.345 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 121 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 30 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 10 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 8 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 16 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 19 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 zurginak, 3 iturginak, 1 eraikuntza enpresa, 4 ile apaindegiak, 1 albaitaria eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Nicolas udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 330 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 2 osasun-ekipamenduak botika ziren.
Tucano (Bahia)
Tucano Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Armand Salacrou
Armand Salacrou (Rouen, Frantzia, 1899ko abuztuaren 9a - Le Havre, Frantzia, 1989ko azaroaren 23a) frantses antzerkigilea izan zen.
Saint-Nicolas (Pas-de-Calais)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Saint-Nicolas udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 612 ikaslekin.
Armand Salacrou
Biografia
Frantziako alderdi komunistako kide egin zen 1920an.
Saint-Nicolas (Pas-de-Calais)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.