Molière
Arrakasta
1658 urteko azaroaren 2an, hamaika aktorekin osatutako taldeak L'Etourdi eta Le dépit amoureux, probintzietako errepertorioaren lan arrakastatsuak, Parisen antzeztu zituen. Tragedia generoan, berriz, hirian, Corneille anaiek aspaldiko nagusitasuna mantentzen jarraitu zuten. Berriro Parisen, idazteari ekin zion. Bertan Luis XIV. erregearen gorteak ere babesa eman zion (batik bat Filipe I.a Orleanskoa, Monsieur deiturikoak) bertako Petit-Bourbon Antzerkian. Arrakasta itzela lortu zuen komedia lanak antzezten, eta berebiziko bultzada eman zion generoari, ordura arte bigarren mailakotzat hartua baitzen. 1661. urtean, Jean-Baptiste Lully musikariarekin elkarlanean, komedia eta ballet konbinazioa ikuskizuna sortu zuen, nahiz eta geroago elkarren arteko lehia sortu erregearen babesa lortzeko. 1662. urtean, Armande Béjartekin ezkondu zen (Madaléine Béjart lankide eta lagunaren ahizpa hain zuzen) Molière baino hogei urte gazteago. Harekin, lehenengo urtean zendu ziren bi seme izan zituen, eta alaba bat, Esprit-Madeleine (1665-1723). Urte hartan, L'École des femmes komedia arrakastatsua eta, aldi berean, biziki kritikatua antzeztu zuen. Bertan gizonezkoen agintearen gehiegikeriak, emazteen egoera eta kristau ezkontza jomugan jartzen zituen. Arerioen aurrean, erregearen sostengua izango zuen, eta haren pentsio bat jasotzen hasi; horri esker, lana gaitzesten zutenei aurre egiten, La Critique de L'Ecole des femmes idatzi zuen gero. Bere seme Louis jaio zenean, 1664. urtean, Luis XIV.a erregea bere aita pontekoa izan zen. Ordukoa da Les Plaisirs de l'Ìle enchantéeikuskizunaren lehen emanaldia, bi erreginen ohorean (emaztea eta ama) eta (ahopeka esaten zenez) amorante berriari eskainia, non erregea bera kontakizunaren heroi bilakatzen den. Nonbait, arrakastaren jomuga puntuan dago Molière, La Princesse d'Elide komedia galantearekin biribilduko duena. Hala eta guztiz ere, Tartufo lan berriak erregearen babesaren indarra frogatu beharko zuen, zeinean satiraren jomuga erlijioaren inguruko hipokritak izango diren. Amaitu aurretik taularatu zuen lehenengo bertsioa, ondoren, jendaurrean taularatzea debekatua izateko zenbait urtez. Oposizioa baretzeko, aurreko gaiak berreskuratu zituen egileak (emakume pinpirinak, senar adardunak eta sendagileak, besteak beste). Halere, erreginaren heriotzaren ondorengo urteak lan gutxikoak izan ziren. Etenaldiaren ostean, 1668. urtean, arrakasta ezagutuko du berriz inauterietan Le medecin malgré lui  eta Amphitryion antzezten. Geroago etorriko dira L'avare eta Tartufo, berriro saiatuko baita azken hori taularatzen, oraingo honetan bost ekitaldietako lana eta aldaketa esanguratsuak eginda, non protagonista dagoeneko ez den apaiz, laikoa baizik. Urte horietan, Jean-Baptiste Lullyrekin egingo du lan, bere piezak haren dantza eta musikarekin osatzen; baina, 1672. urtean, musika eta abestien esklusiba eskuratu zuen Lullyk erregalia baten bidez, eta, antzerki konpainiei, horiek erabiltzeko debekua zabaldu zitzaien frantsesez sortutako opera garatzen zuen bitartean. Molièren konpainiaren protestak zirela eta, azkenean, sei abeslari eta hamabi musika jotzaile izateko baimena lortu zuten, haien errepertorioan hainbat lan behar baitzuten. Aurrerantzean, tamalez, frantziar arte eszenikoek musika erabiltzeko mugak pairatuko zituzten, eta, ikuskizunetan, generoen arteko nahasketa arrakastatsua eragotziko zen zenbait urtez.