cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Privé (Yonne)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 332 ziren, horien artean 244 aktiboak ziren eta 88 inaktiboak ziren. 244 pertsona aktiboetatik 219 lanean zeuden (119 gizon eta 100 emakume) eta 25 langabezian zeuden (12 gizon eta 13 emakume). 88 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 40 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Privé udalerrian 235 unitate fiskal zeuden, 511 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.750 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 iturgina.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Saint-Privé udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.136 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Coxilha (Rio Grande do Sul)
Coxilha Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
María Teresa Mirabal
Antonia María Teresa Mirabal Reyes de Guzmán (Dominikar Errepublika, 1935eko urriaren 15a – 1960ko azaroaren 25a) inkestatzaile eta ekintzaile politikoa, Rafael Leónidas Trujillo diktadorearen zuzendaritzapean eraildako hiru ahizpetako bat izan zen.
Biografia
Enrique Mirabal Fernández eta Mercedes Reyes Camiloren lau alabetatik gazteena zen.
1954an, San Francisco de Macorís Lizeoan, matematika ikasi zuen. Ondoren, Santo Domingoko Unibertsitate Autonomoan inkestatzaile izateko ikasketak egin zituen.
Erailketak
Argi eta garbi onartu zen haien heriotza diktadorearen aginduz egikaritu zirela, eta horrek haserrea piztu zuen "dominikar herriarentzako azken tanta" izanik.
Ondorioak
Bernard Diederich historialariaren arabera, Mirabal ahizpen hilketek "Trujilloko beste krimen gehienak baino eragin handiagoa izan zuten dominikarrengan". Hilketek "zerbait egin zioten matxismoari" eta Trujilloren hilketarako bidea ireki zuten, zeina sei hilabete geroago akabatu zuten 1961eko maiatzaren 30ean.
Ahizpak "erresistentzia herrikoiaren eta feministaren sinbolo" gisa gogoratzen dituzte gaur egun ere Karibeko herrialdean.
Mirabal ahizpen oroimena
Bélgika Adela Mirabalek 1992an Hermanas Mirabal Fundazioa sortu zuen eta 1994an Hermanas Mirabal Museoa, ahizpen azken egoitza izan zen etxean.
Museoan ahizpen gauzak gordetzen dira eta lorategian Patria, Minerva, María Teresa eta Manolo Tavárez Justoren (Minervaren senarra) gorpuzkiak daude. Gorpuzkiak 2000. urteko azaroaren 25ean eraikitako panteoira eraman zituzten.
2009an, Vivas en su jardín izeneko autobiografia argitaratu zuen, hiru ahizpen borroka eta erailketa kontatzen dituena. Eduardo León Jimenes 2010 Liburu Azokaren Sari Nazionala jaso zuen liburuak.
Bere pasadizoekin Julia Álvarezen En el tiempo de las mariposas liburua zinemara egokitzen lagundu zuen, Trujillok hildako hiru emakumeen bizitza kontatzen du eleberria.
Santana (argipena)
Santana Portugalgo udalerria da, Madeirako uhartean kokatutakoa. 8.804 biztanle zituen 2001ean.
Ersigen
Ersigen Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Santana (argipena)
Horrez gain, Santana hurrengoa izan daiteke:
Ersigen
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Simoselaps minimus
Simoselaps minimus Simoselaps generoko animalia da. Narrastien barruko Elapidae familian sailkatuta dago.
Vaudringhem
Vaudringhem Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vaudringhem udalerrian erroldatutako biztanleak 457 ziren. Familiak 164 ziren, horien artean 29 pertsona bakarrekoak ziren (22 bakarrik bizi ziren gizonak eta 7 bakarrik bizi ziren emakumeak), 45 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 71 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 19 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 298 ziren, horien artean 211 aktiboak ziren eta 87 inaktiboak ziren. 211 pertsona aktiboetatik 192 lanean zeuden (114 gizon eta 78 emakume) eta 18 langabezian zeuden (7 gizon eta 11 emakume). 87 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vaudringhem udalerrian 176 unitate fiskal zeuden, 486,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.414 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Vaudringhem udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 594 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Brigada Central
Brigada Central Pedro Masók zuzendutako telesaila da, 1989 eta 1990 artean (1. denboraldia) eta 1992an (2. denboraldia) Televisión Españolak igorri zuena. Juan Madrid idazlea gidoilaria izan zen.
Sinopsia
1. denboraldian, Brigada Zentrala goi mailako ikerketez arduratzen da: nazioarteko delinkuentzia, narkotrafiko edo serie-hiltzaileak. 2.ean CETIS taldean sartuta daude, Europa mailako polizia erakundea.
Gymnosarda unicolor
Gymnosarda unicolor Gymnosarda generoko animalia da. Arrainen barruko Scombridae familian sailkatzen da.
Adolfo Eraso
Adolfo Eraso Romero (Lizarra, Nafarroa Garaia, 1934ko abuztuaren 8a - Plasencia, Cáceresko probintzia, Espainia, 2021ko maiatzaren 29a) kimikaria, geologian doktorea eta espeleologoa zen. Madrilgo Unibertsitate Politeknikoan ad Honorem Irakaslea, 1994tik New Yorkeko Zientzien Akademiako kidea, eta 2002tik Errusiako Natur Zientzen Akademiako kidea. 2014ean Nafarroako Unibertsitate Publikoak Honoris Causa Doktore izendatu zuen. GLACKMA elkartean, glaziareak ikertu zituen berotze klimatiko globala monitorizatzeko.
Amarildo de Jesus Valencio
Amarildo de Jesus Valencio (1974ko apirilaren 9a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Purple Sanga.
Adolfo Eraso
Hastapenak eta geologia
Haurtzaroan Urbasako leizeekiko interesa piztu zitzaion. Etxean jasotako afizioari segika, lehen ikustaldi geologikoak Lizarrako diapiroan egin zituen, mineralak bilduz eta haitzuloak miatuz. 11 urterekin Gasteizera bidali zuten; han ikasi zituen mineralogia eta kimikaren oinarriak. Gero Madrilgo Complutense Unibertsitatera joan zen Kimika ikastera.
1952 inguruan Lizarrara itzuli zen, petrolio arloko Alemaniako enpresa batentzat lan egitera: diapiroaren inguruan prospekzioak egiten hasi zen. Herriko beste gazte batzuekin batera (Eugenio Roa, Serafin Arriaga, Jesus Elkano “Canico”...) espeleologian hasi zen; Itxitxoa eta Itxako leizeen esplorazioan nabarmendu zirenez, Lizarrako Mendizale Elkartearen barruan espeleologia saila osatu zuten (Lizarrako Espeleologia Taldea, LET), laster Iruñeko Vianako Printzea Erakundekoekin (IPV) bat egin zutenak. Sasoi beretsuan Urbasako leize batean gerrako afusilatuen gorpuak aurkitu zituzten; Erasok kranio tirokatuei argazkiak atera bazizkien ere, informazio hori ezin izan zuten zabaldu.
Petrolioaren arloan lanean 10 urte egingo zituen; orduantxe hasiko zen geologia arloan sakontzen. Ikasten hasi zen berriz, Geologia asignatura solteetan matrikulatuz eta perforazioen lana non tokatzen zitzaionaren arabera, Oviedoko edo Bartzelonako unibertsitateetan ikasiz. Lanak eta ikasketek utzitako denbora librean, LET eta IPV-ekoekin esplorazioan jarraitu zuen, Urbasa aldean gero eta leize sakonagoak jaitsiz.
1954an Erasok bere lehen espedizio espeleologiko handian parte hartu zuen: IPVkoek Larran antolatutakoa, Espainiako Armadaren laguntza logistikoarekin. Espedizio horretan, sakoneko ekipoa eskarmentu handiko espeleologoek osatu zuten (Pedro Etxaleku, Felix Ruiz de Arkaute, Jose Mari Saenz “El Tigre”, Juan San Martin, Miguel Bengoa, Isaac Santesteban...) eta leize handiak esploratu zituzten, hala nola Apeztegia, La Española eta Etxaleku; Eraso, oraindik esperientziarik gabea, lurrazaleko ekipoan aritu zen eta leize txikietara baino ez zen jaitsi.
Espeleologiaren elitean
1955ean, Sima del Roble esploratu zuen Arkaute eta “Tigrea”rekin. Honek leize handien esplorazioen teknika eta ezagupenak ikasteko aukera eman zion (Sima del Robleren topografia berak egin zuen).
1957an, petrolio lanen gorabeherek Araba aldera eraman zuten, eta Eraso Manuel Iradier Txangolari Elkartearen espeleologia sailean (GEMI) sartu zen. Bertan izan zituen lagun Elejalde, Llanos, Urrutia, Saenz de Ugarte, Madinabeitia, Valero, Agorreta, Perez, Fariña, Ortiz de Landaluze, Polidura, Lopez de Gereñu, Arbosa, Galvez... Sasoi horretan sartu zen Jesus Presa ere, ogibidez Errepide Injeniaria; bion eraginez GEMI-ren aktibitateak kutsu zientifikoagoa hartu zuen; orduantxe argitaratu zituen Erasok bere lehen idazlanak. Urte haietan parte hartu zuen hainbat koba esploratzen, hala nola Portillo de Gesal, San Leon, Cueva del Castillo, Eratxeta, El Covachon, Entretorcas, Boquerón de Zaragua, Zambolinos, Kas, Lendia eta Los Goros, baina zalantzarik gabe garrantzitsuena Mairuelegorreta izan zen: ia astero eginiko espedizioetan espeleometria biderkatu zuten, hainbat galeria eta sektore berri aurkituz eta Espainiako bigarren kobarik luzeena bihurtuz.
1959an -Mairuelegorretako “Pozo del Diablo” famatua gainditu zuen taldean parte hartu eta gero-,  GEMI-koek IV Euskal Espeleologia Jardunaldiak antolatu zituzten bertan; Erasok esplorazio eta geomorfologia arloak koordinatu zituen. Gainera,urte honetan Ormazarretako topografia errebisatzen izan zen, IPV eta Aranzadikoekin batera, Torca del Carlistarekin zuen sakonera-lehiaren harira; Ormazarreta sakonagoa zela ebatzi zuten, zehazki Espainiako bigarren sakonena, Lepineux leizearen atzetik. 1960 urtean, hain zuzen ere, IPV-ekoek V Euskal Espeleologia Jardunaldiak antolatu zituzten Larran. Espedizioa oso handia izan zen, EDF enpresa hidroelektrikoaren babesarekin eta frantziar eta espainiar Armaden laguntzarekin, eta helburuetako bat Lepineux leizetik La Vernaraino topografia zehatza egitea izan zen (tunela egin ahal izateko); lan hau Saunier eta Casillas topografoek egin zuten, eta Eraso haiei laguntzen ibili zen, Juan San Martin eta Jose Txurio espeleologoekin batera. Gainera, uraren analisi kimikoak egin zituen eta jardunaldietan zehar klimatika, geomorfologia eta petrografia datuak bildu zituen. Urte berean, Arabako Foru Aldundia probintzian egindako espeleologia lanak babesten hasi zen; horrela sortu zen Arabako Espeleologia Taldea. Talde horren sortzaileen artean GEMI-ko hainbat kide zeuden; tartean Eraso.
Ordurako, Adolfo Eraso euskal espeleologiaren izen handietako bat bilakatua zen. Nazioarteko bileretan parte hartzen zuen (Austriako,  Greziako,  Alemaniako  kongresuak), eta esplorazio zailak zeuden lekutatik gonbidapenak jasotzen zituen, hala nola atzerrian (Pizzodetta leizea Italian ) zein etxetik hurbilagotik ere (Torca de la Seguia, Txomin I,  Otsabide, Gesaltza-Arrikrutz,  Ojo Guareña ). Honekin batera, San Martin Harriko Sisteman (Larra) etengabe kolaboratu zuen, lehen orain bezala mundu osoko espeleologoak erakartzen zituzten udako kanpainetan. 1961-1974 artean Erasoren izena hainbat bider aurkitzen dugu San Martin Harriko Sistemaren esplorazioen kroniketan: bai La Vernatik hasita, Saint Vincent ibaian behera (Martine meandroa, Aziza, Josyane eta Parment putzuak...), baita ibaian gorako esplorazioetan ere (Larunbe erreka), eta noski, ARSIP erakundearen koordinazio bileretan.
Ibilbide honek ardurak ere harrarazi zizkion: Espainiako Mendi Federazioaren barruan, Eraso 1967an sortutako Espeleologia Komite Nazionalaren lehen presidentea izan zen. Sasoi beretsuan Nazioarteko Espeleologia Elkargoan (NEE) ere partehartze gero eta garrantzitsuagoa izan zuen: Karstaren Fisika, Kimika eta Hidrogeologia Komisioa eta NEE-ren Departamentu Zientifikoa zuzenduko zituen, eta NEE beraren lehendakaria izateraino ere ailegatu zen (1980).
Madrilen, teoria berrien garatzaile
70. hamarkada hasieran, petrolioaren arloan ere gero eta ardura handiagoak hartuta, Adolfo Eraso Gironan zundaketa lanetan ziharduen. Une horretan, Madrileko eraikuntza enpresa handi batek (AGROMAN) kontratua eskaini zion; gutxiago irabaziko zuen arren, baietza eman zuen, honek bere geologia ikasketak behingoz bukatzeko aukera emango baitzion. Enpresa berrian bere lana Geologia Aplikatu, Reologia eta Geoteknia Departamentua sortzea eta zuzentzea izan zen.
Madrilen, ohi bezala, espeleologian jarraitzeko lagunak bilatu zituen: 1971ean, Standard Electrica enpresaren barruan espeleologia talde bat sortu zuten zen, eta Eraso ekarri zuten hitzaldi sorta bat ematera. Hurrengo urtean bera ere taldera sartu zen; Standarden kide izango zituen hainbat espeleologo, hala nola Felix Moreno Sorli, Hermenegildo Morell eta Carlos Puch. Esplorazioak Madrilen (Las Yeseras) zein kanpoan egin zituzten (Cueva de Agua, Granadan; Alcorlo urtegia, Guadalajara;  Palancares eta Cañada del Hoyo, Cuenca; Touseko urtegia, Valencia;  Beninar, Almeria ).
1973an, “IV Curso de Geomorfología e Hidrogeología Kárstica” burutu zen; han parte hartutako ikasle eta profesionalen artean karstologia lanetan sakontzeko taldea osatu zuten. Segovia inguruan ikertzen hasi ziren, Duraton ibaiaren potxeetan. Talde honetan zeuden, Erasorekin batera, Santiago Graíño, Francisco Alonso, Teresa Bullón, Román García, Victoria López-Acevedo, Vicente Santos, Trinidad Torres, Javier Pedraza, Hermenegildo Morell, Ricardo Castelló eta Josefina Mora, besteak beste. Horren ostean lan talde hau Real Sociedad Española de Historia Natural erakundean sartu zen, eta Grupo de Trabajo de Espeleología Científica izena hartu zuten.
Adolfo Eraso bi teoria hidrogeologikoren sortzailetzat hartzen da: Nazioarteko Espeleologia Elkargoaren lehendakari zela, kubatarren proposamenez Latinoamerika eta Karibeko Espeleologia Federazioa sortu zen, eta Erasoren etxea, Madrilen, Amerika eta ekialdeko Europa artean ibiltzen ziren espeleologoen ohizko geltokia bihurtu zen. Hain zuzen ere, harreman pertsonal horiek ahalbidetu zioten glaziologiarekin izandako lehen kontaktua: 1982an errusiarrek Antartidako espediziora gonbidatu baitzuten.
Glaziologia
80. hamarkadan, Adolfo Eraso bere ohiko aktibitateekin jarraitu zuen: eraikuntzan, geologian eta espeleologian. Hamarkada honetan Bizkaian zenbait ibarren azterketa morfometriko egin zituen;  Alcorlo (Guadalajara)  eta Tous (Valencia)  urtegi artifizialetako karsten arazoak ikertu zituen; urtegi natural endokarstikoetan azterketa estadistikoa entsegatu zuen;  eta drainatzea aurreikusteko bere metodoa Larran eta Ojo Guareñan aplikatu zuen. Baina 1985ean, bere lehen espedizio handia egin zuen Artikora (Spitzberg), Marian Pulina irakasle poloniarrak gonbidatuta. Harrezkero, glaziologiak gero eta leku gehiago hartuko zuen bere aktibitateen artean.
1987an, “España en la Antartida” GKE-aren partaide zela, “Juan Carlos I” basea muntatzen jardun zuen; han glaziarren portaera aztertzen hasi zen,  karstaren eredu teorikoak egokituz. Urte horretan Sattkraft enpresa publiko norvegiarrean lanean hasia zen, Svartisen glaziarraren ustiapen hidraulikorako aholkularitzat, baina handik gutxira Madrileko Unibertsitate Politeknikoko Meatze Injeniari Eskolan hidrogeologia irakasle lanpostua eskaini zioten. Soldata baxua izan arren, espedizio polarretarako behar zuen malgutasuna eskeintzen ziotenez, lana hartu zuen.
Glaziologiaren arloan sakontzeak, glaziarrek aldaketa klimatikoaren aurrean duten portaera aztertzeko aukera emango zion. Ingurune polarretan eten gabe eginiko ikerketez gain, horrek “etxean” egiten zituen lanetan ere eragina izan zuen; hala nola, 1991ean Nafarroan “Grupo de Trabajo sobre el Cambio Global” delakoa sortu zuen, Francisco Javier Elorzarekin batera. Honetaz gain, 90. hamarkadatik aurrera Erasok ez zuen espeleologia klasikoa guztiz utzi. Horren adibideak ditugu 1992an Sorbasen (Almeria) eginiko drainatze-norabideen azterketa;  1994ean Uraletan jeitsitako leizeak, errusiarrek gonbidatuta, lurpeko leherketa nuklearrek igorritako partikulak neurtzeko;  1997an Suitzako XII Nazioarteko Espeleologia Kongresuan eginiko aurkezpena;  1998an Budapesten sortutako “Glacier Caves and Karst in Polar Regions” Nazioarteko Komisioa;  edo 2000 urtean Lizarrako Espeleologia Taldekoekin egindako Islandiarako espedizioa.
GLACKMA
2000 urtean, Antartidarako 45º Errusiar Espedizioan (King George uhartea, Hego Shetland) bi espainiar gonbidatu zituzten: Adolfo Eraso eta MªCarmen Dominguez matematikaria. Azken hau 1997tik ari zen glaziarretan, eta Erasoren hurrengo proiektuaren kide nagusia bihurtuko zen.
Izan ere, 2001eko udan, Erasok eta Dominguezek Svalbard uharteetara (Norvegia) eginiko espedizioaren ostean, GLACKMA elkartea (Glaciares, Criokarst y Medio Ambiente) sortzea erabaki zuten, azken urteetan pilatutako esperientzia baliatuz ikerketa lerroetan sakontzeko, eta gizartean aldaketa klimatikoaren gainean sentsibilizazioa sustatzeko.
Madrileko Unibertsitate Politeknikoan 17 urte egin ondoren, Erasok 2004ean erretiroa hartu zuen. Dozentzia ez zuen guztiz utzi halere: Politeknikoan ad honorem irakasle gisa jarraitu zuen, aukerako irakasgai bat emanez (“Karstaren eta Ingurune Anisotropikoen Hidrogeologia”). Erretiroak glaziarren ikerketan buru-belarri aritzeko aukera eman zion: harrezkero elkarteak hainbat glaziarretan datuak jasotzeko estazioak instalatu ditu, eta urteroko monitorizazioaren bitartez datu-serieak biltzen aritu dira eten gabe; artikotik antartikora bidean, tartean hitzaldi zikloak eta ikastaroak ematen dituzte haien proiektua aurkezteko, eta berotze globalari buruzko sentsibilitatea gizarteratzeko. Erasok lan guzti hauetan ia hil arte parte hartu zuen.
Cottocomephorus grewingkii
Cottocomephorus grewingkii Cottocomephorus generoko animalia da. Arrainen barruko Cottocomephoridae familian sailkatzen da.
Brachyurophis roperi
Brachyurophis roperi Brachyurophis generoko animalia da. Narrastien barruko Elapidae familian sailkatuta dago.
Adolfo Eraso
GLACKMA
2014 urtean, bere ibilbide zientifikoa zela eta, Adolfo Erasok honoris causa doktore izendapena jaso zuen Nafarroako Unibertsitate Publikoaren eskutik.
Azken urteetan Asegur herrian (Hurdes, Caceres) bizi izan zen. 2020ko apirilean iktus bat izan ostean Plasenciako egoitzan ingresatu zuten, eta han hil zen 2021eko maiatzaren 29an.
Idazlanak
<div class="NavHead" style="background-color:#00FF00;border:1px solid #FF0000;padding: 0px 0px 0px 4px; font-size: 100%; text-align:left;margin:0px>Idazlanen zerrenda (bistaratzeko, sakatu «Erakutsi», hemen eskuinean)
El Caso: Crónica de sucesos
El Caso: Crónica de sucesos Plano a Planok ekoiztutako telesaila da, 2016an Televisión Españolak igorri zuena. El Caso astekarian agertutako gertakarietan oinarrituta, fikzioa egiten zuten.
Onychostoma alticorpus
Onychostoma alticorpus Onychostoma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Otrhánky
Otrhánky Eslovakiako udalerri bat da, Bánovce nad Bebravouko barrutian kokatuta. 4,66 km²ko azalera du eta 412 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1598. urtekoa da.
Josuke Sato
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Gamba Osaka.
Jaguaré
Jaguaré Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Cottocomephorus inermis
Cottocomephorus inermis Cottocomephorus generoko animalia da. Arrainen barruko Cottocomephoridae familian sailkatzen da.
Hasle bei Burgdorf
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Blake Pieroni
Blake John Pieroni (Crown Point, Indiana (AEB) 1995eko azaroaren 15a) igerian aritzen den kirolari estatubatuarra da.
Olinpiar Jokoak
2016ko Udako Olinpiar Jokoetan, Rio 2016an (Rio de Janeiro), domina bat eskuratu zuen: 4x100 errelebo librean, urrezkoa eskuratu zuen AEBko taldearekin, 3.09,92ko denboraz, Frantziako (zilarrezkoa, 3.10,53koaz) eta Australiako (brontzezkoa, 3.11,37ko denboraz) taldeen aurretik. Taldea hauek osatu zuten: Anthony Ervin, Michael Phelps, Nathan Adrian, Jimmy Feigen, Blake Pieroni, Caeleb Dressel eta Ryan Held-ek.
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), bi domina lortu zituen: 4x100 errelebo librean, urrezkoa eskuratu zuen AEBko taldearekin, 3.08,97ko denboraz, Italiako (zilarrezkoa, 3.10,11koaz) eta Australiako (brontzezkoa, 3.10,22ko denboraz) taldeen aurretik. Taldea hauek osatu zuten: Blake Pieroni, Bowe Becker, Zach Apple, Brooks Curry eta Caeleb Dressel-ek. 4x100 lau-estiloko erreleboan ere, urrezkoa eskuratu zuen AEBko taldeak, baita Munduko errekorra (ME) gainditu ere, 3.26,78 denboraz; honako hauek izan ziren taldekide: Ryan Murphy, Michael Andrew, Caeleb Dressel, Zach Apple, Hunter Armstrong, Andrew Wilson, Tom Shields eta Blake Pieroni.
Patria Mirabal
Aída Patria Mercedes Mirabal Reyes de González (Dominikar Errepublika, 1924ko otsailaren 27a - 1960ko azaroaren 25a) mekanografoa eta ekintzaile politikoa izan zen. Rafael Leónidas Trujillo diktadoreak eraildako hiru ahizpetako bat izan zen.
Biografia
Otsailaren 27an jaio zen, Dominikar Errepublikaren independentzia ospatzen den egunean, hortik bere izena. Txikitatik margolaritzarekiko zaletasuna agertu zuen. Irakaskuntza ertaineko ikasketak amaitu zituen eta mekanografian graduatu zen Inmaculada Concepción de La Vegako ikastetxean.
17 urterekin ezkondu zen Pedro Antonio Gonzálezekin, Cibao izeneko eskualdeko lur-jabe famatu eta aberats batekin eta lau seme izan zituzten.
Ibilbide politikoa
Rafael Leónidas Trujillo diktadorea eraisten saiatzeagatik gobernuak bikotearen ondasunak konfiskatu edota enkantean jarri bazituen ere, Trujilloren aurka agertzen jarraitu eta Minervari laguntzen aritu zen.
Erailketa
Patria kolpez erail zuten Minerva eta María Teresa ahizpekin eta Rufino de la Cruz gidariarekin batera, 1960ko azaroaren 25ean.
Mirabal ahizpen oroimena
Bélgica Adela Mirabal ahizpak 1992an Hermanas Mirabal Fundazioa sortu zuen eta 1994an Hermanas Mirabal Museoa, ahizpen azken egoitza izan zen etxean.
Museoan ahizpen gauzak gordetzen dira eta lorategian Patria, Minerva, María Teresa eta Manolo Tavárez Justoren (Minervaren senarra) gorpuzkiak daude. Gorpuzkiak 2000. urteko azaroaren 25ean eraikitako panteoira eraman zituzten.
2009an, Bélgica Adelak Vivas en su jardín izeneko autobiografia argitaratu zuen, bere hiru ahizpen borroka eta erailketa kontatzen dituena. Eduardo León Jimenes 2010 Liburu Azokaren Sari Nazionala jaso zuen liburuak.
Bere pasadizoekin Julia Álvarezen En el tiempo de las mariposas liburua zinemara egokitzen lagundu zuen, Trujillok hildako hiru emakumeen bizitza kontatzen du eleberria.
Vajots Dzor
Vajots Dzor (Վայոց Ձոր) Armeniaren hamar probintzietako (marz) bat da. Yeghegnadzor du hiriburua. 2.308 km²-ko azalera du eta 2013an 52.324 biztanle zituen.
1999ko Espainiako Traineru Txapelketa
1999ko Espainiako Traineru Txapelketa (txapelketaren 52. ekitaldia) urte honetako abuztuaren 21 eta 22an jokatu zen Santanderren, eta Oriok bere hamabosgarren garaipena lortu zuen.
Sailkapen estropadak
Txanda bakoitzeko irabazlea sailkatzen da eta hauekin batera gainontzekoen artean bi denbora onenak egin dituztenak.
Pi (argipena)
Pi edo PI hitzak esanahi zenbait ditu:
Ya'an
Ya'an (txinera sinplifikatuz: 雅安; pinyineraz: Yǎ'ān), Sichuan probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 1.530.000 biztanle inguru dauzka 2004ko erroldaren arabera eta 15.300 kilometro koadroko azalera.
Hizkuntza baskonikoak
Hizkuntza baskonikoak edo europarrera zaharra —Vasconic, Old European— hizkuntzalaritzan batzuetan ustezko hizkuntza familia deitzeko erabiltzen zuten terminoa da, horietatik euskara egun bizirik irauten duen bakarra izanik. Honen forma berreraikia aitzinbaskonikoa litzateke (Proto-Vasconic, Paleo-Basque) eta indoeuroparrak Europara etorri aurretikoa omen da, K.a. XV. mendea baino aurrekoa. Theo Vennemann hizkuntzalariak egin zuen proposamen hau 1994an, baina beste hizkuntzalari batzuk ukatu egin dute.
Proposamen honek akitaniera euskararen arbasoa baino (biek balizko aitzineuskaratik erakarriak) senidea dela, eta, era berean, egungo euskalkiak dialektoak baino berez hizkuntzak direla dio.
Hala ere, euskara ikergai duten hizkuntzalariek ez dute hainbesteko ezberdintasunik topatzen euskalkietan dialekto edo hizkuntza ezberdinak direla adierazteko funtsezkoa den elkarrekiko ulergarritasuna neurtzean. Ikuspegi hau aditu gehienek onartua da, tartean Koldo Zuazo, Koldo Mitxelena edo Larry Traskek. Traskek dio: "Hala eta guztiz ere, dibertsifikatzea ez da puztu behar, askotan literaturan egin duten bezala: euskalkiak erabat kongruenteak dira euren oinarrietan eta hiztegietan, eta maila beheko arau fonologiko batzuetan baino ez dira bereizten".
Euskarazko hizkuntzalaritzan egun onartzen duten euskararen senide galduta bakarra akitaniera da, euskararen arbasotzat hartzen dena. Traskek berak dioenez, "hain da estua akitaniera eta euskararen arteko lotura ezen, praktikan, euskararen arbaso zuzenatzat hartu baitezakegu".
Egungo euskara beste hizkuntzekin, bizirik direnak eta baita galduak ere, lotzeko saiakera batzuk egin dituzte. Hizkuntza baskonikoen familian iberiera, antzinako kantabriera eta beste batzuk kokatu dituzte. Hala ere, proposamen horiek guztiek ezin dute datu zehatz bakarra eman, eta euskarazko hizkuntzalari gehienek baztertu dituzte. Iberiar penintsulatik kanpo, irlandera ere hizkuntza baskonikoen artean kokatu dute, irlandarrek (galestarrek ez) Iberiar penintsulatik (non hizkuntza baskonikoez mintzatzen baitzuten) Britainiar uharteetara emigratu zutelako frogatzat hartuta.
Hizkuntza familia baskonikoaren ideia askotan Theo Vennemannen substratu baskonikoaren proposamenarekin lotzen dute, azken glaziazioan egungo euskaldunen arbasoek Europa birpopulatu eta indoeuropar hizkuntzak zabaldu zirenean bere toponimo eta hidronimoak mantendu zirela adierazten duen proposamenarekin hain zuzen ere. Euskara munduko beste hainbat hizkuntzarekin lotu nahi duten proposamenekin batera, Vennemannen ideia hau euskarazko hizkuntzalari gehienek baztertua izan da.
Anthoscopus caroli
Anthoscopus caroli Anthoscopus generoko animalia da. Hegaztien barruko Remizidae familian sailkatua dago.
Onychostoma angustistomata
Onychostoma angustistomata Onychostoma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Orcynopsis unicolor
Orcynopsis unicolor Orcynopsis generoko animalia da. Arrainen barruko Scombridae familian sailkatzen da.
Mazières
Mazières Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 56 etxebizitza zeuden, 40 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 56etxeak ziren. 40 etxebizitza nagusietatik 36 bere jabearen bizilekua ziren, 2 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 17 etxek bost zituzten. 31 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 16 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 18 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 58 ziren, horien artean 43 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 43 pertsona aktiboetatik 41 lanean zeuden (21 gizon eta 20 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 emakume eta 2 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 2 ile apaindegiak.
2000. urtean Mazières udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Espírito Santo do Turvo
Espírito Santo do Turvo Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Malheur konderria (Oregon)
Geografia
Malheur konderriak 257,178 kilometro koadro ditu. Horietatik 10,922 ura dira. Beste 2,560,859 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 1,22 da.
Sinonatrix percarinata
Sinonatrix percarinata Sinonatrix generoko animalia da. Narrastien barruko Natricidae familian sailkatuta dago.
Malheur konderria (Oregon)
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 31,313 pertsonetatik 29,773 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 9,867 dira. 331 beltzak edo afroamerikarrak. 235 amerikar natiboak ziren eta 12 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 511 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 21 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 430 pertsonek kokatzen zuten.
Pleins feux sur l'assassin
Pleins feux sur l'assassin 1961eko Georges Franju frantziar zinema zuzendariaren filma da.
Argumentua
Egun gutxi geratzen zaizkiola jabetuta, Hervé de Keraudren kondeak bere dirutza izugarria gela sekretu batean ezkutatzea erabakiko du, oinordekoei gauzak zail samar jartzeko. Hura hildakoan, haren gorpua ez da agertuko, eta hortaz, testamentua betetzeko bost urte itxaron beharko dituzte.
Felix Arrarats
Felix Arrarats iribarren (1883ko maiatzaren 12a, Eugi, Nafarroa Garaia - 1970eko azaroaren 17a, Cuadonga, Asturiak) nafar kalonjea izan zen.
Burgosko Kanonjia Magistrala 1944ko otsailaren 27an lortu zuen. Pio XII.aren Bula Apostolikoak Meztreskolaren duintasunerako izendatu zuen 1974ko apirilaren 17an. Done Joan Krisostomoren Azterlan Kritikoa idatzi zuen.
Satoru Suzuki
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Cerezo Osaka eta Kyoto Purple Sanga.
Deyang
Deyang (txinera sinplifikatuz: 德阳; pinyineraz: Déyáng), Sichuan probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 3.810.000 biztanle inguru dauzka 2004ko erroldaren arabera eta 5.818 kilometro koadroko azalera.
Bartzelonako portua
Bartzelonako portua Kataluniako Bartzelona hirian dagoen itsas, merkatal eta arrantza portua da. Montjuïc mendiaren oinean kokatzen da. Industria portu nagusienen artean dago eta Mediterraneo itsasoko bidaiari porturik handiena da, mundu mailan berriz bosgarren postuan dago, Karibe itsasoan dauden beste portu batzuen atzetik.
Historia
Portua hegoalderantz asko hazi da, Barceloneta auzoko portu zaharretik hasi, drassanes gunetik igaro eta Zona Franca industrialdean kokatu arte.
Erraztasunak
Portuaren azalera 828,9 ha-koa da eta 20 km luzerako kaiak ditu.
Reial Club Nàutic de Barcelona eta Reial Club Marítim de Barcelona elkarteak portu zaharrean kokatzen dira, hau Bartzelonako portuko turismogune garrantzitsua delarik.
Bestalde, Bartzelonako Portuko Teleferikoak portua eta Montjuïc mendia elkarlotzen ditu.
Leocottus kesslerii
Leocottus kesslerii Leocottus generoko animalia da. Arrainen barruko Cottocomephoridae familian sailkatzen da.
Sant Andreu Comtalgo geltokia
Sant Andreu Comtal (Kataluniako Aldirietan) edo Sant Andreu (Bartzelonako metroan) Bartzelonako metroa eta Kataluniako Aldirien geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Sant Andreu barrutian dago.
Wenzhou World Trade Center
Eraikuntza lanak 2003an hasi ziren eta RTKL Associates eta Shanghai Institute of Architectural Design & Research arkitekto taldeek diseinatua da.
Sant Andreu Comtalgo geltokia
Geltokia 1968n inauguratu zen.
Josenópolis
Josenópolis Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Ababda
Ababda, edo ababdeak, orotara Egipto goreneko beduinoen baitan dagoen tribu nomada bat osatzen dute, beja herriaren azpi-multzo bat direlarik; zenbait ababda beja hizkuntza erabiltzen dute, zeina kusita hizkuntzen parte den, besteak arabieraz hitz egiten dutelarik.
Ababdarren eskualdea Itsaso Gorriaren eta Nilo ibaiaren, Aswanen parean, tartean dago iparraldean Kena-Kossier bidearekin topo egiten duelarik. Euren buruari Jinns-en semeak deritzaiete. Ababdak, Bisharin-arren zenbait klanekin eta Hadendoarrekin batera antzinako geografoek Blemio zeritzaieten tribuarekin bat datoz hauen bizitokia Aintzinako Erroman egozten zietzaienarekin bat datorrelarik.
Etengabeko liskarrean aritu ziren Erromatarrekin, zenbait alditan konkistatuak izan zirelarik. Ertaroan beja izena egozten zitzaien, eta erromesak zaintzen zituzten Nilo ibaiaren aranean behera Aidhaberarte, Jiddarako embarkatokian. Antzinatik Nubiako basamortuan zehar ibili diren karabanen gidari izan dira baita Nilo ibaian behera Sennar-arte zihoazen bidaiarientzat.
Ababdak nubiarrekin harremana trabatu zuten eta kolonia txikietan asentatu Shendi-ren inguruan Mehmet Ali-k eskualde hau XIX. mendean konkistatu zuen artean. Gaur egun bidai luzeak burutzen dituzten merkatariak izaten diraute.
1911 inguruan Egiptoko ababden kopurua 30.000koa zen sendi bereko buruzagi batek gobernatzen zituelarik. Paperean jediveren agintepean baziren ere ez zioten zergarik ordaintzen. Ababdak nolabaiteko ordainsari bat kobratzen zuten euren lurrak iragaten zituzten karabanen segurtasunaren truke, inguruan bide-lapur beduinoak baitzebiltzan.
1836 urtean, Joseph von Russenggersen arabera, Nubian 40.000 ababda bizi ziren baina heuren kopurua asko murriztuda gaurdaino ziurrenik bisharin-ekin nahastu baitira, historikoki etsaiak izan arren. Ababdarrek gehienbat arabiera hitzegiten dute [barabra]rekin nahasten dutelarik (Nubiako hizkuntzetako bat); hala ere hegoaldean eta hego-ekialdean bizi diren ababdarrek To Bedawie beja hizkuntza erabiltzen diraute. 1911 urtean Kosseir inguruan bizi ziren ababdek ez zuten euren hizkuntza atzerritarren aurrean erabiltzen kanpotarrek heuren sekretua jakiteak zorigaitza ekarriko zielako ustean.
Heimiswil
Heimiswil Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Abertzaletasun
Abertzaletasuna aberriari zaion zaletasun edo maitasuna da, eta abertzale (aberriaren zale) hitzetik dator.
Abertzale hitzak, berriz, «aberria maite duena, aberriaren alde saiatzen edo borrokatzen dena» esan nahi du. Nahiz eta abertzale hitzak edozein aberriren zaleak izendatzeko balio duen, besterik zehazten ez bada, aberritzat Euskal Herria dutenak izaten ditu aipagai, gehienetan.
Abertzaletasuna hitza lehendabizi 1896an idatzi izan zen (Euskal HIztegia, Ibon Saratsola), euskal abertzaletasuna definitzeko, hain zuzen aberri hitza eguneratzearen ondorioz, Sabin Arana Goiri Abertzaletasunaren aitak sortua. Edonola ere munduko herri gehienetan daude alderdi abertzaleak: Katalunya, Aragon, EH, País Cántabru, Asturies, Galiza, Al Andaluh, País Llionés, Beizh, Okzitania, Elssas, Kanariak..., baina euskararen nazioarteko zabalpen urriak eta erdaldunek ulertzeko ezintasunak areagotu dute euskaraz ere nazionalismoa hitzaren erabilpena. Hala ere nazionalismo hitza 1977 arte ez dugu euskaraz idatzi eta idazle batzuk ezberdintzat hartzen dituzten arren guztiz izenkide edo sinonimoak dira.
Beraz espainolkeria (espainolismoa) edo frantseskeria (frantsisementa) aldarrikatzen dutenak, abertzaleak dira neurri batean, aberri edo nazio espainola edo frantsesa existitzen ez diren arren, benetako aberri, herri edo nazioen gainean inposatutako estatu genozidak baino.
Euskaraz sarritan bereizten ez badira ere, askoren ustez, abertzale eta nazionalista ez dira kontzeptu berberak, eta erdaretan argi bereizten dituzte:
Neskatxa loreekin
Neskatxa loreekin (Muchacha con flores, Bartolomé Esteban Murillo margolariak 1665 eta 1670 artean egindako margolana da. Londresko Dulwich Picture Galleryn erakusten da.
Deskribapena
Murillok lan honetan erabilitako teknika oso arina da, kasik inpresionista. Koloreen erabileragatik, bestetik, esan da hau dela Murilloren margolan ederrenetariko bat. Margolanean neskatxa erdi irrifartsu bat ikusten dugu. Eserita dago ikusleari begira. Janzkerak badu aire oriental bat. Lepotik txal luzea darama eta han ditu loreak bilduta. Loreak zuriak eta arrosak dira, garbitasunaren sinboloa, alegia.
Nobuki Hara
Nobuki Hara (原 信生, 1979ko irailaren 6a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Anthoscopus minutus
Anthoscopus minutus Anthoscopus generoko animalia da. Hegaztien barruko Remizidae familian sailkatua dago.
Rastrelliger brachysoma
Rastrelliger brachysoma Rastrelliger generoko animalia da. Arrainen barruko Scombridae familian sailkatzen da.
Pečeňany
Pečeňany Eslovakiako udalerri bat da, Bánovce nad Bebravouko barrutian kokatuta. 6,63 km²ko azalera du eta 501 biztanle 2017ko datuen arabera.
Club Deportivo Badajoz
Historia
C.D. Badajoz 1905 urtean sortu zen hirian zeuden Racing eta Sport taldeek bat egin zutenean. 1953 urtean hirugarren mailako txapelduna izan zen eta bigarren mailara igo zen lehen aldiz. Zazpi denboraldi egin zituen bertan 1960 urtean maila galdu zuen arte.
Pečeňany
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1323. urtekoa da.
Club Deportivo Badajoz
Historia
2012an bertan zaleek taldea birsotu zuten eta Club Deportivo Badajoz 1905 izena eman zioten. Gaur egun aurreko taldearen eskubideak hartu eta izena berreskuratu du. 2017an bigarren B mailara igotzea lortu zuen. 2019-20 denboraldian Errege Kopan urrutira iritsi zen final 1/16etan Eibar KE kanporatuz, baina final 1/8etan Granada luzapenean sarturiko golarekin nagusitu zitzaion..
Datuak
Historia guztia kontutan harturik, 2022-23 denboraldia barne:
Irabazitako txapelketak
1990-91. 1944-45, 1945-46, 1952-53, 1964-65, 1966-67, 1985-86, 2009-10
Minuet
Minuet (Menuet) konpas hirutarreko bikote-dantza da, tempo geldokoa. Frantziar jatorrikoa da, eta XVII-XVIII. mendeetan oso dantza ezaguna izan zen. Konposizio instrumental gisa, suite barrokoaren osagaia ere izan daiteke, sarritan minuet eta trio forman. Barrokoaren ondoren, minuetak ez zuen indarrik galdu.
Jean-Baptiste Lullyk Parisko Gortean ezagutarazi zuen, baita bere operatan sartu ere. Ludwig van Beethovenen eraginpean, pixkanaka-pixkanaka scherzok ordezkatu zuen.
Geispolsheim
Biztanleria
2007an Geispolsheim udalerrian erroldatutako biztanleak 7.067 ziren. Familiak 2.514 ziren, horien artean 524 pertsona bakarrekoak ziren (212 bakarrik bizi ziren gizonak eta 312 bakarrik bizi ziren emakumeak), 773 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.041 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 176 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.638 ziren, horien artean 3.419 aktiboak ziren eta 1.219 inaktiboak ziren. 3.419 pertsona aktiboetatik 3.218 lanean zeuden (1.704 gizon eta 1.514 emakume) eta 201 langabezian zeuden (103 gizon eta 98 emakume). 1.219 pertsona inaktiboetatik 412 erretiraturik zeuden, 468 ikasten zeuden eta 339 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Geispolsheim udalerrian 2.513 unitate fiskal zeuden, 6.701 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.971 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 618 komertzioetatik, 9 erauzte enpresak ziren, 10 janari enpresak ziren, 11 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 4 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 28 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 67 eraikuntza enpresak ziren, 204 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 21 garraio enpresak ziren, 36 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 19 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 29 finantziazio enpresak ziren, 31 higiezinen enpresak ziren, 77 zerbitzu enpresak ziren, 32 administrazio publikoko enpresak ziren eta 40 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 115 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 2 posta bulegoak, 5 banku bulegoak, 1 funeraria, 13 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 2 ibilgailuen alokairu bulegoak, 4 igeltseroak, 10 margolariak, 6 zurginak, 11 iturginak, 13 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 7 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 2 aldi baterako lan enpresak, 16 jatetxeak, 8 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 6 apaindegiak.
2009an zeuden 55 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 1 supermerkatua zen, 4 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 6 okindegiak, 3 harategiak, 2 kongelatu-dendak, 2 liburu dendak, 5 arropa dendak, 5 etxerako tresna dendak, 2 zapata-dendak, 2 elektrotresna dendak, 5 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 3 drogeria, 3 lurrin-dendak, 1 bitxi-denda zen eta 7 lore-dendak ziren.
2000. urtean Geispolsheim udalerrian 46 nekazaritza-ustiategi zeuden, 975 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gorka Lasaosa
Gorka Lasaosa Oleaga (Bartzelona, ) kataluniar aktorea da.
Gezhouba International Plaza
Gezhouba International Plaza (txineraz: 葛洲坝国际广场), Txinako Herri Errepublikako Wuhan hirian eraikitzen dagoen 350 metro eta 69 solairuko bulego etxe orratza da. Dorrearen sustatzailea Gezhouba Taldea da.
Ipar Lurraldea
Ipar Lurraldea Australiako estatua da, herrialdeko iparraldean dagoena eta Darwin hiriburu duena.
Ipar Lurraldeak 1.349.129 kilometro koadro ditu, Australiako hirugarren azpibanaketarik handiena, eta munduko 11. lurralde banaketarik handiena. Hala ere, oso biztanle gutxi ditu, 247.000 inguru 2021eko irailean, Tasmaniaren erdia baino gutxiago.
Mamonas
Mamonas Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sokal afera
Sokal afera Alan Sokal fisikariak burututako iruzur ospetsu bat izan zen, Social Text aldizkari akademikoko editore taldea agerian uzteko eta mota honetako aldizkarien zorroztasun eza eta jasotako lanen ebaluazio kaskarra salatzeko.
1996an Sokalek, New Yorkeko Unibertsitateko fisika irakaslea zenak, artikulu sasizientifiko bat bidali zuen Social Text aldizkarian argitaratu zezaten. Bere asmoa zera frogatzea zen, kultur ikasketetan zentratutako aldizkari postmoderno honek inolako zentzurik ez zuen artikulu bat argitaratzeko gai zela, baldin eta a) hizkera egokia erabiltzen bazuen; eta b) editoreen aurreiritzi ideologikoak babesten bazituen (zientzia enpirikoen aurkakoak).
Artikulua, «Transgressing the Boundaries: Towards a Transformative Hermeneutics of Quantum Gravity»​ («Mugen transgresioa: grabitate kuantikoaren hermeneutika transformatzaile baterantz») izenekoa, udaberri/udako zenbakian argitaratu zen 1966an Social Texten, eta tesi harrigarri bat defendatzen zuen: grabitate kuantikoa eraikuntza sozial bat zela; hau da, grabitatea gizarteak existituko balitz bezala egiten duelako bakarrik existitzen dela, eta beraz, grabitatean sinesteari utzi ezkero, hark etzuela eraginik izango.
Artikulua argitaratu eta gutxira Sokalek bere iruzurraren berri eman zuen Lingua Franca izeneko beste aldizkari batean. Honek eskandalu akademiko bat sortu zuen bai Social Text  aldizkaria argitaratzen zuen Dukeko Unibertsitatean, bai era orokorrean postmodernismoaren eta etika akademikoaren inguruan. Sokalek esan zuen bere artikulua “mordoilo postmoderno, erreseina lausengatzaile, testuinguruarekin bat ez zetozen hotsandiko aipamen eta erabateko zentzugabekeriaren pastiche” bat zela, zeina “matematika eta fisikari buruz aurkitu ahal izan nituen aipu ergelenetan oinarritzen zen”, generikoki “postmoderno” izendatutako humanitateetako unibertsitarioek eginak.
Testuingurua
“All Things Considered” irratsaio estatubatarrak egindako elkarrizketa batean Sokalek esan zuen Paul R. Gross and Norman Levitten Higher Supersitition (1994) irakurri eta gero etorri zitzaiola artikulu faltsua idazteko ideia, liburu honetan esaten baita humanitate aldizkari batzuk edozer argitaratzen dutela, “pentsamendu ezkertiar egokia”  eduki ezkero eta pentsalari ezkertiar ospetsuak aipatu ezkero (edo haiek idatzia egon ezkero).
Gross eta Levitt errealismo zientifikoaren defendatzaileak izan ziren, zientziaren objektibotasuna zalantzan jartzen zuten postmodernoen kontrakoak. Autore hauek aldarrikatu zuten arte liberalen departamentuen (batez ere Ingeles departamentuen)  sentimendu anti-intelektualak pentsamendu dekonstrukzionistaren areagotzea zekarrela, zeinak azkenean zientziaren kritika dekonstrukzionista ekarri zuen. Kritika hau zientziaren ikerketa saihesteko “arrazionalizazio errepertorio” gisa ikusten zuten.
Artikulua
Sokalek argudiatzen zuen alferkeria editorialaren presuntzioa zuzena bazen bere artikuluaren erabateko zentzugabekeriak etzuela eraginik izango artikulu horrek argitaratua izateko zituen aukeretan. Garrantzia edukiko zuena lausengarritasun ideologikoa, jargoi egokiaren nahikoa kantitatea eta idazle dekonstrukzionisten gorazarrea egiten zuten erreferentziak azaltzea izango zen. Artikulua argitaratua izan zenean eta iruzurra ageriko egin zenean, zera idatzi zuen Sokalek:
Artikuluaren edukia
"Transgressing the Boundaries: Towards a Transformative Hermeneutics of Quantum Gravity” artikuluak proposatzen zuen grabitate kuantukoak inplikazio politiko aurrerakoiak zituela, eta “esparru morfo-genetikoa” grabitate kuantukoaren teoria baliagarri bat izan zitekeela (esparru morfo-genetikoa Rupert Sheldrakek egokitutako kontzeptu bat da, zeinari bere artikulua argitaratu eta gero Sokalek “ideia New Age arraro” esan zion). Sokalek idatzi zuen “kanpo mundu baten existentzia, zeinaren ezaugarriak edozein giza norbanakorekiko erabat independenteak diren” dogma bat zela, “Ilustrazio osteko Mendebaldeko ikuspegi intelektualeko hegemoniak inposatua”.