cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Ciers-de-Canesse
Etxebizitza
2007an 347 etxebizitza zeuden, 312 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 326 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 312 etxebizitza nagusietatik 222 bere jabearen bizilekua ziren, 68 alokairuan okupaturik zeuden eta 21 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 76 etxek lau zituzten eta 179 etxek bost zituzten. 242 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 138 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 142 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 510 ziren, horien artean 372 aktiboak ziren eta 138 inaktiboak ziren. 372 pertsona aktiboetatik 326 lanean zeuden (187 gizon eta 139 emakume) eta 47 langabezian zeuden (12 gizon eta 35 emakume). 138 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 37 ikasten zeuden eta 58 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Ciers-de-Canesse udalerrian 301 unitate fiskal zeuden, 768,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.438 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 23 komertzioetatik, 7 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 3 margolariak ziren eta 1 zurgina.
2000. urtean Saint-Ciers-de-Canesse udalerrian 37 nekazaritza-ustiategi zeuden, 480 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Letheobia wittei
Letheobia wittei Letheobia generoko animalia da. Narrastien barruko Typhlopidae familian sailkatuta dago.
Rémelfing
Rémelfing Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Cerradomys vivoi
Cerradomys vivoi Cerradomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Cricetidae familian sailkatuta dago.
Rémelfing
Etxebizitza
2007an 626 etxebizitza zeuden, 596 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 510 etxeak ziren eta 116 apartamentuak ziren. 596 etxebizitza nagusietatik 476 bere jabearen bizilekua ziren, 108 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 22 etxek bi zituzten, 72 etxek hiru zituzten, 121 etxek lau zituzten eta 379 etxek bost zituzten. 528 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 217 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 311 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 988 ziren, horien artean 709 aktiboak ziren eta 279 inaktiboak ziren. 709 pertsona aktiboetatik 646 lanean zeuden (350 gizon eta 296 emakume) eta 63 langabezian zeuden (26 gizon eta 37 emakume). 279 pertsona inaktiboetatik 90 erretiraturik zeuden, 89 ikasten zeuden eta 100 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rémelfing udalerrian 597 unitate fiskal zeuden, 1.442 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.659,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 49 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 14 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 10 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 2 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 2 okindegiak eta 1 etxerako tresna denda zen.
2000. urtean Rémelfing udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rio Bananal
Rio Bananal Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Bidaia (musika taldea)
Bidaia 2002. urtean Baionan sorturiko musika taldea da. Euskal musika tradizionala eta munduko musika folklorikoa uztartzen ditu.
Wood konderria (Wisconsin)
Wood konderria (Wood County) Wisconsinko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Wisconsin Rapids da. 2010eko zentsuaren arabera 74,749 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Bidaia (musika taldea)
Taldea
1994an Errobi taldean arituriko Mixel Ducauk eta emazte Caroline Phillips-ek osatu zuten bikotea eta hasieran beren izenarekin atera zituzten diskak baina 2002tik aurrera Ritxi Salaberria eta Jabi Arearekin Bidaia taldea eratu eta dagoeneko hainbat diska plazaratu dituzte.
Wood konderria (Wisconsin)
Geografia
Wood konderriak 209,644 kilometro koadro ditu. Horietatik 4,228 ura dira. Beste 205,416 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 35,66 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 74,749 pertsonetatik 71,857 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,680 dira. 382 beltzak edo afroamerikarrak. 539 amerikar natiboak ziren eta 8 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 1,304 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 29 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 630 pertsonek kokatzen zuten.
Chazilly
Chazilly Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chazilly udalerrian erroldatutako biztanleak 129 ziren. Familiak 56 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 96 etxebizitza zeuden, 56 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 31 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 93 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 56 etxebizitza nagusietatik 46 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 23 etxek bost zituzten. 38 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 25 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 79 ziren, horien artean 62 aktiboak ziren eta 17 inaktiboak ziren. 62 pertsona aktiboetatik 62 lanean zeuden (32 gizon eta 30 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 17 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chazilly udalerrian 56 unitate fiskal zeuden, 124 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.717 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean Chazilly udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 756 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Taxi 5
Taxi 5 2018ko Franck Gastambide frantziar zinema zuzendariaren akziozko filma da.
Sinopsia
Sylvain Marot Parisko polizia bat da. Gogoz kontra, Marseillako Udaltzaingora bidaliko dute. Hango alkateak aurka ditu herritar gehienak, galdeketen arabera, eta krimenaren kontrako operazio ikusgarri bat antolatu nahi du: bitxi dendetan, Ferrari autoen bidez, lapurretak egiten dituen Italiarren Taldea harrapatzeko misioa emango dio Maroti.
Luis Antonio Frantziakoa
Bizitza
Frantziako Iraultzaren ondoren, familiarekin erbesteratu zen. Turinen ikasketa militarrak egin zituen. 1799an, Luis XVI.aren eta Marie Antoinetteren alaba zen Maria Teresa Charlotte lehengusinarekin ezkondu zen, baina ez zuten seme-alabarik izan. Polonia eta Ingalaterran bizi izan zen, eta Borboien berrezarkuntzarekin (1814) Frantziara itzuli zen. 1823an, Espainian monarkia absolutua berriz ezartzera bidalitako San Luisen Ehun Mila Semeen buru izan zen. 1830eko Iraultza gertatu zenean, abuztuaren 2an, Karlos X.ak abdikatu zuen eta, ordubete geroago, Luis Antoniok ere koroari uko egin zion, bere iloba Henrike Artoiskoaren faboretan. Hala ere Luis Filipe Orléanseko dukeak ez zuen abdikazioa berretsi eta berau izendatu zuten errege berritzat. Gero Luis Antonio Goriziara erbesteratu zen. Aita hil ondoren, legitimisten errege-nahi bilakatu zen.
Saint-Didier-la-Forêt
Saint-Didier-la-Forêt Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Didier-la-Forêt udalerrian erroldatutako biztanleak 377 ziren. Familiak 164 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Nephelomys childi
Nephelomys childi Nephelomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Cricetidae familian sailkatuta dago.
Saint-Didier-la-Forêt
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 204 etxebizitza zeuden, 168 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 200 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 168 etxebizitza nagusietatik 137 bere jabearen bizilekua ziren, 27 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 33 etxek hiru zituzten, 44 etxek lau zituzten eta 88 etxek bost zituzten. 142 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 73 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 87 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 219 ziren, horien artean 171 aktiboak ziren eta 48 inaktiboak ziren. 171 pertsona aktiboetatik 162 lanean zeuden (95 gizon eta 67 emakume) eta 9 langabezian zeuden (4 gizon eta 5 emakume). 48 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Didier-la-Forêt udalerrian 165 unitate fiskal zeuden, 370 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.030 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen eta 3 igeltseroak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Saint-Didier-la-Forêt udalerrian 22 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.209 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zinaida Tusnolobova-Martxenko
Zinaida Mikhailovna Tusnolobova-Marchenko, errusieraz Зинаида Михайловна Туснолобова-Марченко (Polotsk Uyezd, Sobietar Batasuna, 1920ko azaroaren 23a - ib., 1980ko maiatzaren 20) Armada Gorriko medikua izan zen, Bigarren Mundu Gerran zehar 849. Fusileroen erregimenduan borrokatu zuena. Alemaniako soldadu batek Kursk inguruan zauritu ondoren, izozte larria eta gangrenozko zauriak jasan zituen, eta ondorioz, lau atzamar anputatu zizkioten. Zauriek armadatik erretiratzera behartu zutenez, irratiz hitz egin zuen eta 3.000 erantzun baino gehiago jaso zituen gutun ireki bat idatzi zien Lehen Fronte Baltikoko soldaduei. Sobietar Batasuneko Heroi titulua 1957ko abenduaren 6an jaso zuen eta Florence Nightingale Domina 1965ean. Gurutze Gorriaren domina jaso zuen hirugarren emakume sobietarra izan zen.
Haurrak eta gazteak
Zinaida Tusnolobova - Martxenko Errusiako nekazari-familia batean jaio zen 1920ko azaroaren 23an, Pólatskeko Xevtsovo baserrian, Sobietar Errepublikan (gero Bielorrusia). Eskolan Bigarren Hezkuntzako graduatua lortu ondoren, Leninskugolen kimikari gisa lan egin zuen; gerra hasi ondoren armadarekin bat egin zuen eta 1942an Alderdi Komunistako kide bihurtu zen.
Bigarren Mundu Gerra
1942ko apirilean Tusnolobova-Martxenkok Armada Gorriarekin bat egin zuen, Sobietar Batasunaren inbasio alemaniarra hasi ondoren eta erizaintza-ikastaroetan graduatu eta gero, 849. fusileroen erregimendua esleitu zioten.
Zikoizkeria
Zikoizkeria edo zekenkeria aberastasunak, ondareak, jabetzak edo edozer gauza baliotsu norberarentzat bereganatzeko gehiegizko irrikia da, irriki hau biziraupen beharretatik eta norberaren erostasun nahitik askoz ere haratago dago. Izendapen hau aberastasun, estatus eta botere nahiari ere lotu izan zaio.
Zinaida Tusnolobova-Martxenko
Bigarren Mundu Gerra
Soldadutzaren lehen zortzi hilabeteetan, borroka-eremutik zauritutako 123 soldadu sobietar ebakuatu zituen. 1943ko otsailaren 2an, zauritutako pelotoi-komandante bat erreskatatzen saiatu zen bitartean, larri zauritu eta hankak hautsi zizkioten. Soldadu alemanak borrokan ari ziren bitartean, hilda zegoela sinetsarazi zuen, baina soldadu alemaniar batek oraindik bizirik zegoela ikusi zuen eta bortizki jotzen hasi zen, ia hil arte. Gaueko miaketan pelotoi batek bizirik zegoela ikusi zuen, eta hiru egun geroago kanpainako ospitale batera eramatea lortu zuten. Izozte larria jasan ondoren, medikuek zortzi ebakuntza egin behar izan zizkioten bizia salbatu ahal izateko, ezkerreko eskua, eskuineko beso osoa, ezkerreko oina eta eskuineko hanka belauneraino ebakiz.
Gerraren gainerakoan, suspertzen ari zen bitartean, gutun ireki bat idatzi zuen Lehen Fronte Baltikoarentzat, berari eta beste batzuei eragindako sufrimenduaz mendeku hartzeko eskatuz. Bere gutunean, hasieran esan zuen ospitale-ohe batean 15 hilabetez harrapatuta egon zela Eje delakoaren edo Ardatzaren ondorioz, «faxistak» aipatuz "Ardatza" esateko. Labur-labur, gerraren aurretik beren bizitza aipatuz hasi zen,baina zuzenean faxisten jokabideagatik bere haserrea deskribatzera pasatuz: ukondoan besondoari lotutako arkatz batez idatzi behar izan zuela, bere nebak eskua galdu zuela eta senarra gudan hil egin zela, argi ta garbi azalduz «faxistek egin zutela», eta idatzia bukatu zuen errusiar herriaren izenean alemaniar gerlarientzat mendekua eskatuz. Arrakasta handia izan zuen gutunak, eta 3.000 karta baino gehiago eragin zituen tropen erantzunetan, haien izenean mendekua hartzeko. Handik aurrera, tanga eta hegazkin sobietar ugarik «Hau Zinaidagatik da» edo «Zinaida Tusnolobovagatik» (errusieraz: За Зину Туснолобову! ), praktika ezaguna bihurtu zen. Sobietar Batasuneko beste heroi batek, Piotr Andreevek, bere hegazkinaren fuselajeanbere izena idatzita eraman zuen.
Gerraostea
Gerraren ondoren, Polatsk-era itzuli zen berriro. Han, gerrako lankide beterano batekin ezkondu zen, Josi Petrovitx Martxenko tenientearekin, gerraren ondoren ingeniari gisa lan egiten zuena; bi seme-alaba izan zituen, mutiko bat eta neska bat. Vladimir Martxenko semeak armadan lan egin zuen bi urtez. Gerra amaitu eta askoz geroago, 1957an, Sobietar Batasuneko Heroi titulua jaso zuen, Sobietar Batasuneko Sobietar Batasuneko Soviet Gorenaren dekretuz, gerran zuen balioagatik, eta Nazioarteko Gurutze Gorriak Florence Nightingale domina eman zion 1965ean.
Polatsken, hiriko kontzejuan lan egin zuen eta gizarte-lan handia egin zuen. 1980ko maiatzaren 20an hil zen pneumoniaz 59 urte zituela. Bielorrusiako hainbat hiritako zenbait eskola eta kalek beren izena jaso zuten beren omenez, eta Bielorrusiak oroitzapenezko gutunazal bat argitaratu zuen 1992an bere argazkiarekin (eskuinean).
Marukawichthys ambulator
Marukawichthys ambulator Marukawichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Ereuniidae familian sailkatzen da.
Venda Nova do Imigrante
Venda Nova do Imigrante Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Amanita ponderosa
Amanita ponderosa Amanitaceae familiako onddo espezie bat da. Oso bilatua Huelva eta Badajozen, baita oraindik lurpean dagoenean ere. Andaluzian eta Extremaduran urtarriletik aurrera aurki daitezke.
Deskribapena
Kapela: 8 eta 11 cm bitarteko diametrokoa. Hasieran, bolba hausten denean, zuria, gero okre-arrosakara kolorekoa, ondoren arre-gorrixka kolorekoa; hemisferikoa, ganbila eta azkenean zabaldu eta lautu egiten da.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 6 eta 10 cm bitarteko garaierakoa eta 2 eta 4 cm bitarteko lodierakoa; zuria edo pixka bat arrosakara, kapela baino argiagoa, betea, lodia, erraboilduna. Eraztun zuria, mehea eta ez oso trinkoa. Bolba handia, lodia, iraunkorra, zuria, baina beti lurrean zikinduta.
Haragia: Trinkoa, zuria, arrosa airearekin kontaktuan, lurkara samarreko usaina du eta zapore ahula.
Etimologia: Amanita terminoa grekotik dator, eta Zilizia eta Siria arteko mendiari egiten dio erreferentzia, han oso ugariak ziren eta. Grezieraz beste esanahi bat ere badu, perretxikoa, kontzeptu orokor gisa. Ponderosa epitetoa berriz latinetik dator, astuna, trinkoa, esan nahi duen "ponderosa" hitzetik. Bere pisuagatik
Nahasketa arriskua
Bere ezaugarriak eta habitata kontuan hartuta, zaila da beste Amanita hilgarri edo pozoitsu batzuekin nahastea.
Sasoia eta lekua
Hegoaldeko espeziea da. Andaluzian eta Extremaduran hazten da. Udaberrian ugari ateratzen da, landare gutxi dagoen lurretan, artelatz eta abarren zoruetan.
São José do Calçado
São José do Calçado Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Tynaarlo
Tynaarlo Herbehereetako Drenthe probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 32.364 biztanle zituen.
Calliophis calligaster
Calliophis calligaster Calliophis generoko animalia da. Narrastien barruko Elapidae familian sailkatuta dago.
Drongo
Drongo (Dicruridae) Dicruridae familiako animalien izen arrunta da. Izena Madagaskarren erabiltzen dute bertoko espezieak izendatzeko, baina familia osora hedatu da
Espezieak
Hona hemen espezieak ordena filogenetikoaren arabera:
Escobecques
Escobecques Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Escobecques udalerrian erroldatutako biztanleak 307 ziren. Familiak 108 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 48 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
113 2007an zeuden etxebizitza guztiak familien etxebizitza nagusiak ziren. Etxebizitza guzti hauek 113etxeak ziren. 113 etxebizitza nagusietatik 105 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 1ek hiru zituen, 11 etxek lau zituzten eta 99 etxek bost zituzten. 107 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 77 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 201 ziren, horien artean 130 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 130 pertsona aktiboetatik 125 lanean zeuden (69 gizon eta 56 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Escobecques udalerrian 114 unitate fiskal zeuden, 308 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 31.898 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Escobecques udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 220 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nelson Goodman
Henry Nelson Goodman (1906ko abuztuaren 7a - 1998ko azaroaren 25a) filosofo estatubatuarra izan zen. Harvard unibertsitateko irakaslea.
Sint-Truiden
Sint-Truiden (Saint-Trond frantsesez) Belgikako iparraldean dagoen hiria da, Flandriako Linburgo probintzian, herrialde osoko hamargarren populatuena dena.
Kirolak
Sint-Truidense VV hiriko futbol talde nagusia da.
Hiri senidetuak
Sint-Truiden ondorengo hiriekin senidetuta dago:
Gerard Manley Hopkins
Gerard Manley Hopkins (Stratford, Essex, 1844ko uztailaren 28a - Dublin, 1889 ekainaren 8a) ingeles poeta izan zen. Oxforden ikasten ari zela, protestantismoa utzi eta katolikoen fedea hartu zuen. Gero jesuiten nobiziatuan sartu zen eta 1874an apaiz ordenatu zuten. Grekoko irakasle izan zen Dublingo unibertsitatean. Hopkinsen obra hil ondoren baino ez zen zabaldu. Berritzaile eta esperimentu zalea izan zen, eta XX. mendeko ingeles poesian eragin handia izan zuen, batez ere T. S. Elioten belaunaldian. Bizitza espiritualari zegozkion gaiak landu zituen; bere baliabide espresiboak anitzak eta aberatsak dira. Hona Hopkinsen poema lanetako batzuk: The Wreck of the Deutschland (1876, Deutschland hondoratua), haren poemarik luzeena eta itsasoan galdutako bost mojaren historian oinarritua dena; God´s Grandeur (Jainkoaren handia); The Windhover (Zapelatza); Pied beauty (Era askotako edertasuna); Bynsey poplars (Binseyko zumarrak); Spring and fall (Udaberri eta udazken) eta Soneto ilunak. Hopkinsen obra Pound eta Elioten ondoren aitortua eta ezagutua izan da.
Oecomys sydandersoni
Oecomys sydandersoni Oecomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Cricetidae familian sailkatuta dago.
Gaslight (1944ko filma)
Gaslight 1944ko George Cukor estatubatuarrak zuzendutako thriller psikologiko film bat da. 1940ko izen bereko film britainiarraren berregokitzapena da, eta hau aldi berean Patrick Hamilton idazlearen 1938ko Gas Light antzezlanean oinarritzen da. Ingrid Bergman, Charles Boyer, Joseph Cotten eta Angela Lansbury aktoreek antzeztu zuten.
1944ko Oscar sarietarako zazpi izendapen jaso zituen, eta hauetatik bi irabazi zituen: Emakumezko aktore onenaren Oscar Saria (Ingrid Bergman) eta Zuzendaritza artistiko onenaren Oscar Saria.
Filmaren izenburua esamolde bihurtu zen, "gaslighting", filmeko protagonistak jasaten duen manipulazio psikologiko mota izendatzeko, bai hizkera arruntean eta baita psikologiako eskuliburuetan ere.
Argumentua
Bikote ezkonberri bat Londresko etxe batera bizitzera doa, non urte batzuk lehenago emaztearen izeba hil zuten. Senarrak sekretu bat dauka ordea, tinko gorde nahi duena, eta emaztea eroarazten saiatzen da.
Aktoreak
Krediturik gabe
Encarna Salazar
Encarna Salazar, jaiotzaz Encarnación Salazar Salazar (Badajoz, 1961eko urtarrilaren 10a) badajoztar ijito, flamenko eta pop abeslaria eta konpositorea da. Ezaguna da Azúcar Moreno bikote arrakastatsua osatzen duelako Toñi Salazar ahizpa gaztearekin batera. 1990. urtean Eurovision Abesti Txapelketan parte hartu zuen ahizparekin Bandido abestiarekin, lehiaketaren historian sonatuena izan zen akats teknikoa gertatu ondoren bosgarren postua lortuta.
Bizitza pertsonala
Encarna Salazar 1961eko urtarrilaren 10ean jaio zen Badajozen. Toñi Salazarren ahizpa da, eta harekin osatzen du Azúcar Moreno bikotea, Los Chunguitosen arreba da. Mauricio Trillo argentinarrarekin ezkondu zen eta alaba bat du, Carolina Trillo Salazar, 1992ko uztailaren 6an jaioa. Dibortziatu egin zen.
Bederatzi neba-ahizpetako bosgarrena da. Kantari bikote duen Toñi Salazar baino bi urte lehenago jaio zen. Bere gurasoak Gonzalo Salazar (1925-1987) eta Candelaria Salazar (1932-1985) izan ziren, eta 8 neba-ahizpa ditu (beltzez hildakoak):
Hasiera
10 urte besterik ez zituela, bere nebei koroak egiten parte hartu zuen, 1982an diskoetxe batek haien aurrean amore eman eta ahizpa biei aukera bat eman zien arte. Orduantxe ekin zioten Azúcar Moreno musika-ibilbideari. 1984an merkaturatu zuten lehen diskoa. Besteak beste, José María Cano (Mecano), Sergio Makaroff eta Aríel Rot (Los Rodríguez) musikari handiek inguratu zituzten.
The Rolling Stones taldearen Brown Sugar kanta batengatik hartu zuten Azúcar Moreno izena.
Azúcar Morenok zeresan handia eman zuen hasieran bere musika eta janzkera zirela eta. Kontuan hartu behar da ez zela ohikoa bi ijito probokatzaile ikustea.
1984-2007: Azúcar Moreno eta arrakasta
Encarnak eta Toñik Azúcar Moreno izeneko bikotea osatu zuten. 1984an, lehen diskoa grabatu zuten: Con la miel en los labios, eta 1986an, Estimúlame. Pixkanaka abestiaren munduan sartu ondoren, 1988an Carne de melocotón argitaratu zuten. 1990ean, Espainia ordezkatu zuten Zagrebeko (Kroazia) Eurovisión jaialdian, Bandido abestiarekin, eta bosgarren postuan amaitu zuten. Eurovisionen egindako lana oso gogoratua da, lehiaketaren historian sonatuena izan zen akats teknikoa gertatu baitzen. Aurrez grabatutako soinu-pista, oinarrizko perkusio eta erritmoekin, orkestrarekin zuzenean sinkronizatu behar zena, berandu atera zen Jugoslaviako telebistako langile baten erruz, eta, ondorioz, bikotea eszenara atera zen soinua prest ez zegoenean, eta orkestra ezin izan zen sinkronizatu jada hasita zegoen zintarekin soinua entzuten hastean. Azúcar Morenok bastidoreetara itzulita lortu zuen estuasunetik irtetea. Segundo batzuen ondoren, musika prestatu, orkestra hasi eta eszenatokira itzuli ziren, arazorik gabe.
Bandido abestiarekin Eurovision Jaialdian bosgarren postua lortzeak ahizpak Espainiako eta nazioarteko salmenta-zerrendarik gorenera eraman zituen. 1990. urtean zehar, eta handik aurrera ere, hainbat lan argitaratzen jarraitu dute. Lan horiekin arrakasta handia lortu zuten, besteak beste, Sólo se vive una vez, Amén, Mambo, Moliendo café, Hazme el amor, Bésame, Divina de la muerte, Torero, El amor (Hollywoodeko El espezialista filmeko soinu-banda ). Olé. 2001ean, Tequila gai klasikoaren bertsio berria grabatu zuten Unicas diskoan. 2007ko azaroaren 27an, bikoteak musika aldi baterako utziko zuela iragarri zuen, eta Encarna Salazarrek, kimioterapia-tratamendu bat egin zuen, minbizia zela eta.
2009-2010: Desencuentro lana eta Eurovisión jaialdia
Minbizia gainditu ondoren eta denboraldi luze arrakastatsu baten ondoren, Encarnak telebista-saio batean jakinarazi zuen bikotea aldi baterako bananduko zela, ez bakarrik arrazoi profesionalengatik, eta Antonia bakarrik hasiko zela, bera erabat sendatzen zen bitartean. 2009ko irailean, publikoki bateratu ziren Antena 3, DECen telebista-saioan. Disko berriak Desencuentro izena izan zuen eta luxuzko kolaborazioak izan zituen, hala nola Taino lehengusua, Jose Mercé lehengusu tomatitoak eta Celia Cruzen ahotsa. Lankidetzak Pa los pesares, La vida es un carnaval eta La canción de los gitanos abestietan islatu ziren. Lan horretan, egia jarri zuela esan zuen Encarnak, eta harritzea espero zuela.
2010eko urtarrilean, Toñi Salazarrek bere hautagaitza aurkeztu zuen Espainia ordezkatzeko Eurovisión Jaialdian La caña de España abestiarekin. Bere bakarkako lan diskografikoaren aurrerapena izan zen, eta urte bereko maiatzaren 25ean argitaratu zen, Alejandro Ruizek ekoitzitako Zero Azúcar izenarekin. 2011ko udan, Toñi Salazarrek bakarka House bertsio batean kantatutako Sólo se vive una vez (2011) bigarren ofizial singlea aurkeztu zuen. Urte horretan bertan Alexis Valdésen programara joan zen Miamira, eta Una Balada, Qué será de ti, aurkeztu zuen. Bestalde, 2012. urtean, Toñi Salazar Miamira joan zen hainbat programatan parte hartzeko, eta bitan kantatu zuen hirian. Arajkasta handia Amerikan Azúcar Moreno oso maitea da. Toñi Salazarrek Qué tarde se nos hizo balada erromantikoa kantatu zuen Marco Dettonirekin.
2012ko maiatzaren 15ean, Toñi Salazarrek Madrilgo San Isidro festan parte hartu zuen, Plaza Nagusian, txotis batzuk kantatuz. Encarna Salazar, gaixotasunetik oso indarberrituta eta Toñi ahizparekin posturak hurbiltzeagatik zoriontsu agertu zen. "Oraingoz ezin dut berretsi Azúcar Morenoren itzulera, ez dago ez proposiziorik, ez ezer" esan zuen kantariak, eta honela zioen: "Nire ahizparen eta nire arteko harremana ez dago gaizki. Bakoitzak bere bizitza du eta ez dugu asko ikusten elkar, baina lehen baino harreman hobea da".
Telebista-programak
Luar, DEC, Mi casa es la tuya, La noria, Levántate All Stars, Que tiempo tan feliz, Tu cara me suena, Los Viernes al Show, Ankawa, Bamboleo, Supervivientes, etab...
Bakarrean
2007an, Encarnak bakarrik egin zuen lan, eta Azúcar Moreno gisa jarraitu zuen, "El Club de Flo" programarako, Sextan.
2008an, bularreko minbizia sendatu ondoren, telebistara bakarka joaten zenbeti (Donde estás corazón, La Noria, Territorio Comanche, etab.), minbizia izan zuen garai tragikoaz hitz egiteko.
2009ko maiatzean, bakarrik itzuli zen agertokietara, "Desencuentro" diskoarekin, oso pertsonala eta emozio askokoa. Tangoa, flamenkoa, kopla eta beste musika genero batzuk bat eginda, ikusleak harritzea lortu zuen.
Adiskidetzea
Azkenean Salazar ahizpak adiskidetu egin ziren, eta jendaurrean jarri ziren "Tu Cara Me Suena" programan, 2013an. Han, Los Chunguitos nebak ikusi zituzten, Azúcar Moreno gisa imitatuz.
Azúcar Moreno bikotearen itzulera
2013an Azúcar Moreno bikotearen itzulera publikoki egin zuten Tu cara me suena saioan, Los Chunguitos nebek Azúcar Moreno gisa imitatzen zituztela ikusteko. Zaleentzako opari gisa eta musika-industriara bikote gisa itzultzeko sinbolo gisa, nahiz eta aurrez harreman pertsonalak berriro hasiak ziren. Elkarrizketak egiten hasi ziren hainbat telebista-saiotan, adiskidetzearen berri emanez, eta, 2014. urtean, berriro ekin zioten Espainian barrena "30 aniversario Tour" birarekin, "Punto de Partida" izeneko birarekin. Hurrengo urteetan, birarekin jarraitu zuten, eta Latinoamerikako zenbait tokitara ere zabaldu zuten, eta hainbat single argitaratzen jarraitu zuten: Pegaíto, Agarraíta a la Vida, Bajo del Olivo (2016 bertsioa) eta No me des Guerra.
2019an, bi ahizpek Supervivientes 2019an parte hartu zuten, Isabel Pantojarekin edo Carlos Lozanorekin batera. 17 egunetara lehiaketa borondatez utzi zuten.
2019an ere, TVEk bere Lazos de sangre saioko kapitulu bat eskaini zion Salazar familiari.
Pierre Trudeau
Joseph Philippe Pierre Yves Elliott Trudeau (Montreal, - Montreal, ), ezagunagoa Pierre Trudeau gisa, kanadar politikari eta estatugizona izan zen. Kanadako lehen ministroa izan zen 1968–1979 eta 1980–1984 bitartean.
Bizitza
Zuzenbide eta zientzia-politikako ikasketak egin zituen Parisen, Harvarden eta Londresen. 1965. urtean diputatu hautatu zuten Ottawan alderdi liberalaren eskutik. 1967. urtean Justizia ministro egin zuten eta, 1968an Alderdi Liberaleko buruzagi hautatua izan ondoren, Kanadako lehen ministro izendatu zuten.
Elebitasunaren aldekoa zen, eta 1969. urtean frantses hiztunak %10era iristen ziren lekuetan barruti elebidunak sortu zituen irakaskuntza-, justizia- eta administrazio-alorretan. Federalismoaren defendatzaile sutsua izan zen arren, 1979. urteetako hauteskundeetan galtzaile izan zen. 1980. urteko hauteskunde aurreratuak, ordea, irabazi zituen, eta urte berean Quebeceko erreferendumera biztanleei deitu eta irabazi egin zuen, hartara Trudeauren batasun nazionalerako tesiak sendotu zirela.
1982. urtean konstituzio berri bat izenpetu zuen, eta 1984. urtean bere ondorengoaren esku utzi zituen lehen ministroaren eta Alderdi Liberaleko buruzagiaren karguak.
Argia (aldizkaria)
Argia —1980 arte, Zeruko Argia— euskarazko aldizkari jeneralista da, aktiboan dagoen zaharrena. Astekaria da paperean, eta edizio jarraitua du sarean. Lasarte-Orian du egoitza nagusia argitalpenaren taldeak. 2019an aurrerantzean zuzendaririk ez izatea erabaki zuten. 2012an 57.000 irakurle zituen Hego Euskal Herrian, CIES etxeak egindako ikerketaren arabera.
Lehenbiziko aroa (1919-1936)
1919ko urtarrilaren lehenean argitaratu zuten Iruñeko kaputxinoek Zeruko Argia-ren lehen zenbakia. Hilabetekari erlijiosoa zen, formatu txikikoa. Aita Damaso Intza eta Aita Buenabentura Oieregikoa izan ziren sortzaileak eta, Intzaren esanetan, bereziki azken honi esker, "setosoa baitzen". Aita probintzialarengana joan zen Buenabentura: "Guk sor dezakegu 25 orrialdekoa hilabetero euskarazko abesti berri euskaldunak eman ditzakeena". 1936ko Espainiako Gerra Zibilak eten egin zuen aldizkariaren jarduna.
1921ean, Argia izeneko beste aldizkari bat sortu zen Donostian euskaltzale talde baten eskutik. Informazio orokorreko astekaria zen eta, erlijioa ardatz izanik ere, euskal kultura, herrietako berriak eta nekazaritza mundua euskaldunen etxeetara eramateko asmoa zuen. Ramon Intzagarai eta Bitor Garitaonandia jesuitak, Gregorio Muxika, Ander Arzelus, Antonio Lizarraga, Anbrosio Zatarain Goia edo Ricardo Leizaola izan ziren sortzaileetakoak. Honek ere 1936ko gerrara arte iraun zuen eta, bere izaera eta asteroko maiztasunaren ondorioz, euskaltzaleen munduan eragin handia izan zuen.
Xabier Lizardi bera ere aritu zen idazle Donostiako kazetan, eta Argia-koek jarritako zumeak giltzarri izan ziren 1929ko euskal egunkariaren proiekturako; honen zero zenbakia ere egin zen baina azkenean ez zen argitaratu. Proiektua errentagarri izateko Lizardik 3.000 irakurle behar zirela kalkulatu zuen, baina azkenean EAJren ingurumariak 1930ean sortu zen El Día egunkari elebidunaren alde egin zuen, hala irakurle gehiagora iritsiko zelakoan, eta euskarazko egunkari proiektua zokoratua geratu zen. Gerrako tiro hots artean sortu zen euskarazko lehen egunkaria, Eguna, 1937ko urtarrilean eta urte bereko ekainera arte iraun zuen.
Gerraondokoa (1939-1963)
36ko gerra ondorengo errepresioak etena ekarri zuen euskal nazioaren eta euskal kulturaren usaina zuen guztiarekin. 1946 eta 1948 artean Argia-ren hamabost zenbaki egin ziren Venezuelan eta New Yorken. Erbesteko logikan, Argia haiek politikoagoak izan ziren eta jeltzaleen munduari lotuagoak. Zeruko Argia-ko zenbaki batzuk ere argitaratu ziren 1954-1959 bitartean, horietako batzuk hamabostekari gisa Hondarribiko kaputxinoen eskutik, tartean Kaietano Ezeiza zela.
Berpizkundea (1963-1977)
Zeruko Argia 1963an berpiztu zen, Agustin Ezeizaren bultzadari esker, astekari gisa, informazio orokorra jorratuz, egunkari formatuan eta kaputxinoen jabetzapean. Hamarkada hartan loratu ziren, besteak beste, Anaitasuna, Jakin, Goiz Argi, Egan edota Karmel aldizkariak. Ipar Euskal Herrian, 1944an Eskualduna aldizkari zaharra itxi ondoren, urte berean Herria informazio orokorreko euskarazko aldizkaria abiatu zen. 1960ko hamarkada horretan jalgi zen Zeruko Argia kazetaritza modernora. 1920ko hamarkadan harreman estua izan zuten Iruñeko Zeruko Argia-k eta Donostiako Argia-k, baina oraingoan bien tradizioa bildu gura ere argi salatzen zuen mantxetak berak: "Zeruko" hizki txikiz eta "Argia" handiz, Donostiako Argia-ren tipografia kopiatuz. Mamian, eduki erlijiosoak gero eta bakanagoak ziren, 1963ko lehen zenbakiko azalean aita santuaren argazkia eduki arren.
Idazleen, musikarien, pentsalarien eta, oro har, euskal kulturari lotutako jendearen topaleku eta euskarri izan zen Zeruko Argia. Nemesio Etxaniz, Inazio Eizmendi Basarri eta Jose Artetxe beteranoen alboan, gerora euskal kulturan izen handiak izan ziren Rikardo Arregi, Ibon Sarasola, Txillardegi, Xabier Lete edota Mari Karmen Garmendiak idazten zuten. Dena den, 1960ko hamarkadako Zeruko Argia-ko sinaduren artean gutxi ziren kazetari prestakuntza eta estiloa zutenak. Iritzi artikuluen bilduma zen gehiago, kazetaritza-produktua baino. Kazetariek soldata finkorik gabe lan egiten zuten garaiak ziren.
Aldizkariaren modernizazioan eta profesionalizazioan funtsezkoa izan zen Miren Jone Azurzaren lana. 1969an izendatu zuten zuzendari, eta berehala ohartu zen proiektuak lantalde baten beharra zuela. Mikel Atxagari egun osoz aritzeko kontratua egin zion, "gizarte segurantza eta guzti", eta erredakzio taldea osatu. Era horretan, kazetaritzaren genero guztiak lantzen hasi ziren: elkarrizketak, erreportajeak, eta abar. Bestalde, ke arteko urteak izan ziren, frankismoaren zentsura zorrotzekoak eta lerro artean idatzi eta irakurri beharrekoak. Esaterako, Azurzaren garaian 25.000 pezetako bi isun ordaindu ziren, batean "batzokia" hitza erabiltzeagatik eta bestean "naziotasuna". Beste hainbat ere izan ziren, tartean 1970ean Burgosko epaiketa zela-eta egindako editorialarengatik.
1970eko urrian ospatu zuten 400. zenbakia argitaratu izana. Juan San Martin, Martin Ugalde, Anjel Lertxundi, Gurutz Ansola, Edorta Kortadi, Mikel Ugalde eta Gorka Knörr ziren orduko firmen artean. 1972an, Zenbat Gara izeneko atala sortu zen Luis Aranberri Amatiño-ren eskutik. Euskal Herriko eta euskal kulturaren inguruko berriak biltzen zituen, garaiko moldeekin erkatuta bizi-bizi. Hizkuntza alorrean, Xalbador Garmendia zen orduko zuzentzaile. Hamar mila aleko tirada zuen. . Kazetari belaunaldi berria hasi zen aldizkarian idazten, kazetari-estiloa euskarara ekarriz.
Frankismo amaiera eta Trantsizio garaia izan zen Zeruko Argia-ko garairik bizi eta kazetaritzaren ikuspegitik indartsuena. Euskal gizartean bor-bor ari zen dena eta aldizkariko kazetari gazteek bat egiten zuten gertaeren jario eta berotasunarekin, euskal kazetaritza inguruko herrialdeetakoarekin homologatu nahian. Edukien bilakaera itxuran ere islatu zen, eta 1976an egunkari handi moduko hura magazin bihurtu; aurpegi berriko lehen ale horrek pil-pilean zegoen gai polemikoa eraman zuen azalera, Lemoizko zentral nuklearra eraikitzeko lanen koloretako argazkia. 1976ko martxoaren 2an, zentsura gainditu eta Guardia Zibilak Amparo Arangoari egindako torturen argazkiak kaleratu zituen. Zeresan handia eman zuten, baita Euskal Herritik kanpo ere. Aldizkaria bere gorenean zegoen garai hartan, hiru emakumek zeukaten aldizkariaren ardura: Elixabete Garmendiak, Pilar Iparragirrek eta Lourdes Auzmendik.
Bigarren krisialdia (1977-1979)
Garai loriatsuak izan ziren aldizkariarentzat, baina 1977tik aurrera gainbehera etorri zen. Deia eta Egin egunkariak sortu ziren abertzaletasunaren eskuin-ezker eta Zeruko Argia odolustu egin zen, bai kazetariz eta baita harpidedunez ere. Elixabete Garmendiaren arabera, "Batez ere EAJko alderdikide askok baja eman zuten, gure edizio-lerro borrokalari eta erradikal harekin ados ez zeudelako".
Kolaboratzaile asko zituen aldizkariak. Azalgile lanetan Bixente Ameztoi, Antton Olariaga edo Jon Zabaleta, esaterako; idazten jende ugari, haien artean, Joseba Sarrionandia, baita Koldo Izagirre eta Ramon Saizarbitoria ere Baietz astea gaizki bukatu atalarekin. Gainbehera giro hartan, Baleren Bakaikoak Joxemari Ostolaza ekarri zuen aldizkarira, eta geroago honek Joxemi Zumalabe eta Jon Barandiaran. Artean hedabidearen jabe ziren kaputxinoekin ere tentsioa gero eta handiagoa zen eta, desadostasun editorialak eta zorrak akuilatuta; 1980ak apurketa ekarri zuen.
Bigarren berpizkundea langileen eskutik (1980-1990)
1980an kaputxinoek, Zeruko Argia-ren jabetza astekaria egiten zuten langileen esku utzi zuten, eta hauek, kaputxinoek jarritako baldintza betez, "Zeruko" kendu behar izan zioten "Argia"-ri; ordutik aurrera, Argia izan zen. Ekonomiaren aldetik urte zailak izan ziren aldizkariarentzat, eta 1963tik astez aste etenik gabe kalean izan ondoren, aste batzuetan ez argitaratzeraino iritsi ziren. Joxemari Ostolaza, Joxemi Zumalabe eta Jon Barandiaran geratu ziren, eta berehala iritsi zen beste gazte kuadrilla bat, haien artean Josu Landa, Pello Zubiria eta Iñaki Uria. Kooperatiba gisa egituratu ziren, eta apurka hondamenditik ateratzeari ekin zioten, gaurdaino klabe guztiz garrantzitsua finkatuz: Argia argitaratzen zuen enpresa, egitura juridikoa bat ala bestea izan, langileen esku egongo zen ordutik aurrera. Zeruko Argia ezin zen aldizkariaren izena izan, baina Argia argitaratzen zuen enpresaren izena izan zen 1997ra arte.
Argia-k oso egoera latza bizi izan zuen 1980ko hamarkadaren lehen urteetan eta 1982an bi hilabeteko etena ere egin behar izan zuen. Izan ere, aro berriko lehen hiru urteetan lankideetako bakar batek ere ez zuen aldizkaritik kobratzen. Joxemi Zumalabek Hoja del lunes egunkaria muntatzen irabazi zuen soldata urte haietan. Apurka-apurka aldizkaria zulotik atera zen, hasierako boluntario taldea langile bihurtzeraino. Testuinguru hartan sortu zen, 1982an, Argia Eguna aldizkaria laguntzeko. Hamarkadaren erdialderako proiektua gorantz zihoan berriz, euskal prentsaren asteroko lekukoari eutsiz. Hamarkada haietan erori zen Anaitasuna, eta bere ondarea Argia-ren esku utzi zuen.
Egoera hobetu ahala, teknologia mailan urratsak ematen ari zen taldea eta bertatik, 1985ean, Apika informatika enpresa sortu zuten, gerora ASP izan zenaren aurretikoa. Bi urte geroago Tamayo inprenta erosi eta Antza izenarekin gaurdaino iritsi da orduan eratutako enpresa. Hamarkada horren emaitza izan ziren, halaber, Larrun aldizkaria, Susa argitaletxea eta Argia Sariak. 1990eko hamarkadan, Argia-k, ASPk eta Antzak Ametzagaiña taldea sortu zuten, Argia-ren biziraunpenerako ezinbestekoa izan dena; teknologian eta Internet munduan egindako ibilbide oparoa ulergaitza litzateke talde hau gabe.
Euskaldunon Egunkaria sortu osteko krisia (1990-1997)
1980ko hamarkadaren erdialdetik aurrera, Argia-ko kide gehienak, asteroko lanez gain, euskarazko egunkari bat sortzeko ekimenean sartu ziren buru-belarri. Azkenik, 1990eko abenduaren 6an Euskaldunon Egunkaria-ren lehenbiziko alea irtean zen Antza inprimategitik. Argia-ko kazetari gehienek eta enpresako koadro nagusiek Euskaldunon Egunkaria-ra jo zuten –Pello Zubiria izan zen lehen zuzendaria eta Joxemi Zumalabe kontseilari ordezkaria– eta Argia odolustu egin zen. Garbiñe Ubeda –zuzendari–, Pablo Sastre, Juan Joxe Petrikorena, Iñigo Makazaga eta Xabier Letona geratu ziren Argian. Laster etorri ziren errefortzuak, besteak beste Egunkaria-ra joandako Josu Landa eta Pello Zubiria, edo enpresa antolatzeko mandatua zekarren Joxemari Irazusta gerente gisa. Krisia gutxienez hirukoitza izan zen: ekonomikoa, kazetaritza ereduari lotua –lehenbiziko aldiz euskarazko eguneroko baten alboan jardun behar zuen Argia-k– eta enpresa ereduarena. Ondorioz, Susa aldizkaria eta Larrun itxi behar izan ziren, eta lan taldean ere izan ziren murrizketak.
Ikuspegi humanotik krisi latza izan zen 1997ko hura, erredakzio taldean eragin handia izan zuen eta zauri sakonak utzi zituen taldeko kideen artean. Edozein modutan, krisi hartan nahasi ziren barne mailako arrazoiak eta kanpokoak ere bai. Ezker abertzalearen antolaketa gune nagusi zen Euskal Nazio Askapenerako Mugimenduak (ENAM) joera abangoardista handia zuen garai hartan, eta eragin handia Euskal Herriko herri mugimendu ugaritan. Argia ere ez zen salbuespen horretan eta tentsio uneak bizi ziren ENAMeko egiturekin, bai borroka armatua zela-eta ezker abertzale osoaren baitan sortzen ari ziren arrakalak medio, bai izaera abangoardistaren ondorioz, ENAMek herri mugimenduko elkarte eta erakundeak kontrolatzeko zuen joeragatik.
1997 hartan, esaterako, Herri Batasunako hainbat buruzagik elkarrizketak ukatu zizkioten Argia-ri –"zuen barne arazoak konpondu arte"– edota euskal kulturako eta ezker abertzaleko pertsona esanguratsuek Lasarte-Oriako egoitzaren aurrean "egoera konpontzeko" eskatuz presio-bilkura egin zuten pankarta eta guzti. Eta txarrena, ENAMeko muinetik Argia ez erosteko eta harpidetzetan bajak emateko mezuak ere zabaldu ziren; harpidetzetan kalte esanguratsua egin zioten.
Kolorea, Internet eta CC-BY-SA lizentzia librea (1998-2019)
2006an Amets Arzallusek eta Txomin Txuekak Boliviara egindako bidaia aitzakia hartuta, propio Interneten jartzeko egindako euskarazko lehen bideoak egin zituzten. Besteren artean, Evo Moralesekin egindako elkarrizketa. Ordutik, multimedia arloa jorratu dute eta 2008an multimedia kanal berezia sortu zuten horretarako, YouTube eta Euskaltube kanalekin batera. 2009an, Argia-ren 90. urteurrena ospatzeko, aldizkariaren diseinu eraberrituaz gain, hainbat ekitaldi antolatu zituzten.
2010eko urtarrilean, argia.com webguneko blogetako eta multimedia kanaleko edukiak Creative Commons BY-SA lizentziapean askatu zituzten. 2012ko abendutik aurrera aldizkariko edukiek ere Creative Commons BY-SA lizentzia dute. Bertsio digitaleko artikulu guztiek irakurleen iruzkinak egiteko aukera ematen dute.
2016an ARGIAko Axier Lopezen aurkako salaketa medio, Espainiako Estatuan Mozal Legea baliatuz zigortu nahi izan zuten lehen hedabide bilakatu zen. Ez zuten zigorra onartu eta epaitegietara eraman zuten auzia. 2017an, epaiketa hasteko astebeteren faltan, Espainiako Gobernuaren ordezkariak atzera egin zuen eta auzia irabazi zuten.