cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jasokundeko Andre Mariaren eliza (Murillo)
Eraikina
Eliza, barroko klasizista estiloko harriz egindako eraikuntza da. Habearte bakarra du, eraikinaren barne-egitura islatzen duten kanpoko kontrahormak dituena. Burualde karratua nabea baino estuagoa da, eta oinplano karratuko kanpandorrea du ebanjelioaren aldean. Sakristia burualdeari atxikita dago, presbiterioaren eskuinaldetik. Tenplura sartzeko atea epistolaren aldeko horman dago, erdi-puntuko arkua du eta arkupe moderno batekin babesten da. Estalkia ertz-gangazkoa da kapera nagusian, eta kanoi-gangazkoa habeartean. XIX. mendeko mazoneria duen erretaula nagusiak aurreko eskultura batzuk gordetzen ditu (XVII. mendekoak), zaharragoak. Hala ikusten da Jasokundeko Ama Birjinaren irudi titularrean, parrokiaren titularrean, eta Deikundearen eta alboan dituen artzainen Adorazioaren erliebeetan. Baita Koroatzearen Kalbarioko taldean ere.
Landa (Bearno)
Landa (frantsesez eta ofizialki Lanne-en-Barétous; bearneraz Lanno en Barétous) Pirinio Atlantikoak departamenduko udalerria da.
Kaph
Kaph edo Kaf alfabeto semitiko askotako 11. hizkia da, tartean feniziarrean, hebrearrean (Kaf ), alfabeto siriakoan eta arabiar alfabetoan (Kāf ).
Bere ahoskera kontsonantea da. Feniziar hizkia greziar Kappa (Κ) latindar K eta К ziriliko bilakatu zen.
Renata Viganò
Renata Viganò (Bolonia, 1900eko ekainaren 17a - Bolonia, 1976ko apirilaren 23a), Italiako idazle, poeta eta partisanoa izan zen.
Gaztetatik hasi zen idazten, eta 13 urterekin eman zuen argitara bere lehen poesia bilduma, Ginestra in fiore. 1915ean argitaratu zuen bigarrena, Piccola fiamma. Sona, ordea, ez zuen bereganatu 1949ra arte, argitaratu zuelarik L’Agnese va a morire, eleberri neoerrealista bat, Italiako Erresistentzian eta gertaera autobiografikoetan inspiratua. Italian, emakumeak gerra partisanoan protagonista gisa tratatzen dituen lehen eleberria izan zen.
Biografia
Renata Viganòk txikitatik maite izan zuen literatura, baina bere ametsa medikua izatea zen. Familiako arazo ekonomikoak zirela eta, ordea, institutua utzi eta lanean hasi behar izan zuen Boloniako ospitaleetan erizain.
Nolanahi ere, idazten jarraitu zuen, aldizkari eta egunkarientzat, literatura artikuluak, poesiak eta kontakizun laburrak gehienbat. Baina guztia 1943 ko irailaren 8an eten zen.
Renata Viganò alderdi komunista ko kidea zen eta, Armistizioa sinatu zenean, bere senarrarekin (Antonio Meluschi ) eta semearekin batera Erresistentzian sartu zen, Contessa ezizenarekin, Emilia-Romagna n postari eta erizain lanak egiteko, eta prentsa klandestinoan laguntzeko, bereziki La Comune aldizkarian (Le donne e i tedeschi, Le donne e i fascisti, Le donne e i partigiani).
Gerra ondoren, garai gogor baina idealismoz betetako hartan oinarritu zuen bere literatura, eta idazlan nabarmenena L'Agnese va a morire (1949) eleberri arrakastatsua izan zen; Viganòk 1947 an idatzi zuen, eta zatika argitaratzen joan zen Il Progresso d'Italia egunkarian. Natalia Ginzburgek, garai hartan Einaudi argitaletxeko editorea baitzen, lan hura irakurri eta haren aldeko apustua egitea erabaki zuen. Viareggio n saritu zuten urte hartan berean, eta izen bereko film baterako gaia eman zion Giuliano Montaldori. 14 hizkuntza baino gehiagotara itzuli da liburua.
Eleberrian partisanoen bizipenak kontatzen ditu kronika baten gisa, gertaeretan zintzotasunez inplikatuta dagoenaren ikuspegitik. Izaera antifaxista agerikoa du. Protagonista, Agnese, partisanoen sinbolo bihurtu zen.
Italo Calvino ren esanetan, L’Agnese va a morire Sobiet Batasun ean liburu gogokoena eta irakurriena izan zen 1950eko hamarkadaren hasieran eta Italian garrantzi handia izan zuen 1970eko hamarkadara arte: garai hartako Franco Calamandrei politikari eta kazetariak honela definitu zuen: “il miglior libro che la nostra narrativa ci abbia dato sulla guerra di liberazione”.
Gerra urte haiei buruzko beste bi liburu idatzi zituen Renata Viganòk: Donne della Resistenza (1955), hildako antifaxista boloniarren erretratuak, eta Matrimonio in brigata (1976), partisanoei buruzko kontakizun laburren bilduma bat, hil zen urtean argitara emandakoa. Gerraren gaiaz gain, bere lanetan maiz agertzen dira lana eta emakumeen papera Italiako gizartean, batez ere bere kazetaritza lanetan, Il Ponte, Il Progresso d'Italia, L'Unità, Rinascita, Corriere Padano eta Noi donne hedabideetako kolaboratzailea izan baitzen, besteak beste.
Hil baino bi hilabete lehenago, Bolognese del mese kazetaritza saria eman zioten, hiri horretako herriaren errealitatearekin zuen harreman estuagatik.
2018an, Boloniako Udalak plaka bat ezarri zuen haren omenez, Renata Viganò eta bere senarra bizi izandako etxean
Tachyeres pteneres
Tachyeres pteneres Tachyeres generoko animalia da. Hegaztien barruko Anatidae familian sailkatua dago.
Roquefort (gazta)
Roquefort Frantziako Aveyron departamenduko Causses eskualdekoa den ardi esnez eginiriko gazta urdina da. Bere Jatorrizko Izendapena 1925an lortu zuen, 1979an AOC erakundeak onartu eta 1996an Jatorri deitura babestua lortu zuen.
2955 Newburn
2955 Newburn asteroide baten izena da. urtarrilaren 30an aurkitu zuen E. Bowell-ek Anderson Mesa Behatokitik.
Orbitaren ezaugarriak
2955 Newburn asteroidearen orbitak batezbeste 2,18 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 1,928 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 2,432 distantziara. Eszentrikotasuna 0,116 da, eta makurdura orbitala 3,59ºkoa da.
Ezaugarri fisikoak
Magnitude absolutoa 13.3 da.
Raina Telgemeier
Raina Telgemeier (San Francisco, Kalifornia, 1977ko maiatzaren 26a) estatubatuar komikigilea da. Bere eleberri grafikoak The New York Times egunkariak argitaratu dituen Best-seller zerrendetan izan dira.
Biografia
Raina Telgemeier San Frantziskon jaio zen. Ahizpa gazteagoa du, Amara, eta anaia gazteagoa, Will, Telgemeierrek bere nerabezaroan, seigarren mailan zegoenean, erori eta haginak apurtu zituen, ondorioz ebakuntzak eta hortzetako zuzentzaileak behar izan zituen (2010ean Smile eleberri grafikoan deskribatutakoa). Esperientzia traumatikoa izan zen, eta mina zein bere lagunen txantxak eta isekak jasan behar izan zituen. Azkenean institutuan lagun berriak aurkitu zituen, bere talentu artistikoa estimatzen jakin zutenak, horrela bere buruarekiko konfiantza gehitu zitzaion. Animu horrekin New York School of Visual Arts-en ikasi zuen. Astorian eta New Yorken bizi izan da eta gaur egun San Frantziskon, Kalifornian, bizi da.
Ibilbidea
2002 eta 2005 urteen artean Take-Out izeneko auto-argitaratutako mini-komiki sorta egin zuen, eta bere istorioak agertu ziren DC Comics-en Bizarro World eta  the Flight antologian.
2004 urtean Telgemeier komiki zintak argitaratzen hasi zen emakumezko sortzaileen Girlamatic webkomikien sarean. Telgemeier-ek adierazi du asteroko argitalpenak egiteko ohiturak lagundu ziola etorkizunean Smile egiten.
Ondoren The Baby-Sitters Club eleberrietako ilustrazioak sortzeko enkargua jaso zuen.
Malkata
Amenofis III.aren jauregia
Jauregia, jatorrian, "Atonen dizdiraren jauregia" bezala ezagutzen zen, eta adobez eraikia izan zen; jauregi hau, Amenofisen bizilekua izan zen bere erregealdiaren azken garaian. Bere erregealdiaren 11. urtean hasia, eraikuntza lanek jarraitu egin zuten, erregea, bertan lurperatua izan zen arte, bere erregealdiaren 29. urtean; behin amaitu ondoren, Egiptoko errege bizilekurik handiena izan zen.
Raina Telgemeier
Ibilbidea
2009ko abuztuan, Del Rey Manga etxeak X-Men: Misfits lana argitaratu zuen, Telgemeier-ek eta orduko bere senarra Dave Roman-ek elkarlanean sortutakoa.
Malkata
Amenofis III.aren jauregia
Jauregiaren ekialdean, laku zeremonial handi bat zulatua izan zen. Jauregi ingurua, Nilorekin, kai handi batean amaitzen zen kanal sistema baten bidez lotuta zegoen, orain Birket Habu deitua.
Indusketa arkeologikoak
Tokian, zenbait egituren hondarrak daude, adobezko adreiluekin eraikiak izan zirenak, zenbait jauregirenak, Amonen omenezko tenplu bat, jaialdiaren gertaera bat, elitearen etxeak, errege familiaren senideenak, bertaratzen zirenentzako etxebizitzak eta Kom-al-Shamak deitutako aldare bat. Gainera, finkapen eta hilerri erromatarrak ere aurkitu ziren, Traiano eta Hadrianoren garaikoak.
Jauregiaren hondarrak, Daressyk aurkitu zituen 1888an, Arte Museo Metropoliarrak sustatua 1910-1920an; 1970eko hamarkadan University Museum of Pennsylvaniak. Beranduago, Waseda unibertsitateko misio arkeologikoak induskatu du 1985etik.
Raina Telgemeier
Babysitters Club graphic novels
All these books are nonfiction and are for ages 7 or 8 and above
Manzikerteko gudua
Manzikerteko gudua (persieraz/ملازگرد, Malazgirt Meydan Savaşı; Մանազկերտի Ճակատամարտը, Manazkerti Jakatamartu) 1071. urteko abuztuaren 26an izan zen, Bizantziar Inperioko tropek eta seljuktar turkoen tropek elkarren kontra jardun zuten Manzikert inguruan (gaurko Turkiako Muş probintziako Malazgirt). Alp Arslanen esanetara zeuden turkoak izan ziren garaile, eta Erroman IV.a Diogenes agintaria (basileus-a) bahitu egin zuten.
Handik aurrera, Bizantziar Inperioaren etengabeko gainbehera etorri zen. Bestalde, turkoak Anatolian sartzeko eta indarra hartzen joateko bidea ere izan zen.
Aurrekariak
Siria eta Egiptoren galerekin bi eremuk osatzen zuten bizantziar inperioa VII mendetik, batez ere: Balkanak eta Anatolia (edo Asia Txikia). Azken hau inperioaren aletegi nagusia zen eta baita bizantziar armadaren errekrutatze eremurik handiena ere. Basilio II.aren garaietan bi eskualdeen jabetza finkatu zen. Izan ere, ekialdeko muga bat ezarri zen islamaren munduarekin Antiokiatik Armeniaraino zihoana. Defentsa hori lurralde haietako gizon libreengan zeutzan.
Mazedoniar leinuaren amaierako krisiak bi alderen borroka ekarri zuen: militarrena eta funtzionario zibilena. Funtzionarioen garaipenak soldadu kopuruaren murriztea eta ekialdeko mugaren defentsaren zati handi baten eraistea eragin zituen. Hori zela eta, seljuktar turkoen erasoaldietarako irekita geratu zen muga eta Alp Arslan buru zutela Armenia menderatu zuten.
Erroman IV.a Diogenes, militarra bera, tronura igotzeak 70.000 soldaduko armada eratzea ekarri zuen, turkoen mesedetan galdutako lurraldeak berreskuratzeko asmoz.
1071n Roberto Guiscard normandiarrak Bari hiria konkistatu zuen. Hiri hura Italiako hegoaldean zegoen
azken gotorleku bizantziarra zen. Beraz, Erroman IV.a enperadorea Italiari galdutzat iritzi zion eta turkoei aurre egiteaz konformatu zen. Ekialderantz abiatu zen 60.000 soldaduko armadarekin, zalditeria astuna barne, hau da, katafraktoak. Haiez gain, infanteriako talde asko, horien erdiak baino ez zirenak bizantziarrak, gainerakoak mertzenarioak eta turkoak zirelarik.
Borroka
Seljuktar armada, batez ere, zaldun arinek osatzen zuten; haiek ez ziren bizantziar zaldun astunen eraso baten aurka eusteko gai, baina trebeagoak ziren eta, beraz, hobeto egiten zituzten mugimenduak.
Alp Arslan 1071 ko abuztuaren 25ean heldu zen Manzikertera. Etsaiak begiztatu orduko, Erroman IV.ak zaldunei turkoei oldartzeko agindu zien, horrela, bizantziar estrategiaren oinarriko arau bat apurtu zuen: izan ere, inoiz ez zen bidali behar zaldun astunak zaldun arinen jazartzera, ibai edo beste oztopo batek ez bazien traba egiten, behintzat. Jazarpen haiek zaldiak ahitzen zituzten eta kontraerasoen aurka ahul bilakatzen zituzten. Eta halaxe gertatu zen: turkiarrek zuhur jokatu zuten; alde egin zuten bizantziarrek harrapa ez zitzaten eta urrutitik geziez eraso zieten. Enperadoreak haren tropak lur jota zebiltzala ikusi zuenean atzera egiteko agindua eman zuen. Bizantziarrak kanpamentu bat ezartzen saiatzen ari zirela ilundu zuen eta turkiarrek matxarda mugimendu handi batean alde guztietatik eraso egin zieten. Borroka hartan, Erromanek abangoardia gidatzen zuen bitartean, mertzenario normandiarrek parte ez hartzeko erabaki zuten. Aldi berean, atzealdean, Androniko Dukas hanka egin zuen bere basileus bakarrik utzita eta Bizantziora itzuli zen haren interes politikoen alde egitera.
Ondorioak
Hasieran, Manzikerteko borrokaren emaitzak ez ziren hain larriak izan. Garaitutako enperadorea Alp Arslan sultanarekin bahisari bat, urteko zerga bat eta leku batzuen ematea adostu zuen; horren truke, sultanak askatu zuen.
Hala ere, etxera itzuli zenean Erroman IV.a kargutik kendu zutela konturatu zen. Dukastarrek atxilotu, itsutu, torturatu eta abandonatu zuten. Mikel VII.ak, basileus berria, ez zuen kargutik kendutako enperadorearen akordioak bete nahi izan, beraz, seljuktarrek haien burua asketzat hartu zuten.
1073 z geroztik seljuktarrak Anatoliara sartzen hasi ziren, inork aurre egin barik. Urte gutxitan Rüm sultanerri berria eratu zuten, hau da, Erromakoa (Bizantzio), penintsulako erdi-erdian. Bizantziarrek itsasertzaren zati bati baino ezin izan zioten eutsi. Bizantziar inperioak erein zitekeen haren lurraren eta biztanleen erdiak galdu zituen. Hori horrela, muga berria defenda ezina zen eta, horregatik, kronikariek aurrerantzean Manzikerteko guduari “egun beldurgarri hura” esango zioten.
Elizabeth Gaskell
Elizabeth Cleghorn Gaskell, jaiotzez Elizabeth Cleghorn Stevenson (Chelsea, Londres, Ingalaterra, 1810eko irailaren 29a - Holybourne, Hampshire, Ingalaterra, 1865eko azaroaren 12a) ingeles eleberrigilea izan zen.
Biografia
Gaztaroan bizi izandako giroa agertzen du eleberrietan; Mary Barton (1848) obran, esaterako, industriaren arazoak kontatu zituen. Beste liburu batzuetan, herriko bizimodua erakutsi zuen (Cranford, 1853; North and South, 1854-55; Wives and Daughters, 1866). Harena da, halaber, Life of Charlotte Brontë (1857), Charlotte Brontë eleberrigilearen lehen biografia.
Primož Roglič
Primož Roglič (Trbovlje, ) esloveniar eski-jauzilari ohi eta txirrindulari profesional bat da. Gaur egun Team Jumbo–Visma taldean lasterka egiten du. Bere kontratua 2025-era arte luzatu egin du Team Jumbo–Visma holandar taldearekin.
Hiru urtez jarraian irabazi du Espainiako Vuelta eta 2020an azken etapararte Frantziako Tourreko liderra izan zen.
Vimpelles
Vimpelles Frantziako udalerria da, Sena eta Marne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vimpelles udalerrian erroldatutako biztanleak 477 ziren. Familiak 160 ziren, horien artean 29 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 53 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 78 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 248 etxebizitza zeuden, 168 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 56 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 246 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 168 etxebizitza nagusietatik 151 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 94 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 63 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 94 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 287 ziren, horien artean 222 aktiboak ziren eta 65 inaktiboak ziren. 222 pertsona aktiboetatik 207 lanean zeuden (110 gizon eta 97 emakume) eta 14 langabezian zeuden (7 gizon eta 7 emakume). 65 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vimpelles udalerrian 183 unitate fiskal zeuden, 501 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.178 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria eta 2 iturginak.
2000. urtean Vimpelles udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kintze
Kintzea esaten zaio luzeko pilota jokoetan puntuaketaren oinarrizko unitateari. Bote-luzean, laxoan, pasakan eta errebotean erabiltzen da.
Etimologia argia da, hamabostekoa da kintzea (gaztelaniaz quince eta frantsesez quinze), baina batuketa eta kontatzeko modua, puntuaketa kintzeka egitea alegia, tenisaren berbera izanik, paradoxiko samarra da: 15, 30, 40 eta jokoa kantatzen baitira (eta 40 ez da 3 bider 15, argi dagoenez).
40na berdinduz gero, 30-30 posiziora itzultzen da eta tenisean bezala jarraian bi aldiz irabazi behar da jokoa lortzeko.
Kintzea ez da tantoaren berdina, joko batzuetan tanto egiteak arraia aldatzea esan nahi baitu, hau da, joko-zelaiaren aldea aldatzea.
Fréjus
Fréjus (frantsesez ahoskatua; Frejús,  ahoskatua) Frantziako hego-ekialdean dagoen kostaldeko hiria da.
Saint-Julien-de-Jonzy
Saint-Julien-de-Jonzy Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Julien-de-Jonzy udalerrian erroldatutako biztanleak 273 ziren. Familiak 112 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 183 etxebizitza zeuden, 110 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 180 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 110 etxebizitza nagusietatik 92 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 77 etxek bost zituzten. 84 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 54 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 53 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 171 ziren, horien artean 119 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 119 pertsona aktiboetatik 101 lanean zeuden (53 gizon eta 48 emakume) eta 18 langabezian zeuden (8 gizon eta 10 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Julien-de-Jonzy udalerrian 127 unitate fiskal zeuden, 299 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.387 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Alexandriako Serapeuma
Alexandriako Serapeuma edo Serapeoa, Serapisen gurtzarako santutegi monumental bat izan zen, K. a. 300ean Ptolomeo I.a Soterrek sortutakoa eta Alexandria hirian kokatutakoa.
Tradizioa, Plutarko entsegugile eta biografialari handiak (46-125) ematen dituen berrietan oinarritzen da, Egiptoko Ptolomeo I.a Soter faraoiak, Sinopen (gaur egungo Turkiako Sinop hirian) zegoen jainkoaren estatua lapurtu zuela dioena, Itsaso Beltzaren kostaldean dagoen hiria, Krimeako kostaldearen parean. Historian zehar, aditu askok aztertu dute gai hau, eta batzuk, Plutarkoren istorioa errealitate historikoarekin ez datorrela bat diote.
Historialariek, jainko hau, greziar eta egiptoar mitologien arteko sinkretismoaren ondorio dela baieztatzen dute. Serapisek, Osiris eta Apis jainko egiptoarrak barneratzen ditu, hauen gurtza, greziar mitologiako Zeus eta Hadesekin lotzen zena. Ptolomeo I.a Soterrek, Alexandriako jainko zaindaria bihurtu zuen maisuzko ekintza politiko batean, egiptoar tradizionalistenek zein, gutxi gora-behera berria zen greziar biztanleriak jainko hau onartzea lortu zuena. Jainko hau, bizardun gizon bat bezala, eserita, eta buruan saski antzeko bat duela irudikatu zen, lurraren emankortasunaren ikurra, haziz betea dagoela suposatzen baita.
Tenplua eta bere historia
Ptolomeo I.a Soterrek eraikiarazi zuen Serapisi sagaratutako lehen tenplua. Dirudienez, eraikin nahiko xalo eta sinplea zen. Ptolomeo izan zen jainko honen gurtza sartu zuena. Ptolomeo III.ak zabaldu zuen, Alexandriako Liburutegia eraikiaraztea agintzen zuen aldi berean. Klaudio erromatar enperadoreagandik hasita (41-54), tenplua, eboluzionatzen eta santutegi handi baten neurriak hartzen joan zen, 185x92 metrora heldu arte. Honela, Alexandriako akropolia, eraikin sail batekin edertzen zihoan: aipaturiko tenplua eta liburutegiaz gain, Anubisen tenplua, Isisena, animalia sakratuen nekropoliak, Seti I.aren obeliskoak eta Serapisen zutabe handia gehitu ziren, azken hau, III. mendean oraindik tente zegoelarik.
Traiano erromatar enperadorearen garaian (98-117), Alexandrian, juduen iraultza bat egon zen, eta tenplua suntsitua izan zen. Beranduago, Trajanoren ondorengoa izan zen Hadrianoren erregealdian (117-138), berreraiki egin zen. Hadrianok, Apis idiaren estatua handia zizelkarazi zuen, Museo Greko-erromatarrean dagoena.
Toki sakratura, ehun eskailera maila igoz sartzen zen. Kanpoaldea, haitzurdinez estalia zegoen, eta barnealdeko hormak, metal preziatuz. Han zegoen Serapisen estatua monumentala.
Toxicodendron vernicifluum
Toxicodendron vernicifluum (lehenago Rhus cerniciflua), eskuarki lakaren zuhaitza deitua, Toxicodendron (lehenago Rhus) motako espeziea da, Asiako ekialdean, Txina, Korea eta Japoniako eskualdeetan, hazten dena. Zuhaitzen lantze eta ebakera, beren izerdi toxikoa ateratzeko, ekainetik azarora bitartean egiten da; izerdi hori (Txina, Korea eta Japonian) zenbait objektu apaingarri denbora luzerako lakatzeko erabiltzen da, eskuarki. Japonian, Jōmon Aroan, orain dela 9000 urte datatutako eta teknika horretaz landutako objektuak aurkitu dira.
Saint-Raphaël
Saint-Raphaël (okzitanieraz Sant Rafèu) Frantziako hego-ekialdean dagoen kostaldeko hiria da. Turisten oso gogoko jomuga da eta, neguan 35.000 biztanle izatetik, udan 800.000 egoiliar izatera pasatzen da.
Toxicodendron vernicifluum
Etimologia
Toxicodendron: grezieratik eratorritako: τοξικός (toxikos), "pozoi" eta δένδρον (dendron) "zuhaitz" esanahia duen hitz-elkarketatik datorren izena da.
vernicifluum: epitetoa
Varages
Varages Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Var departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Toxicodendron vernicifluum
Deskribapena
Zuhaitzek 20 metroko garaiera hartzen dute; 7 eta 19 arteko foliolotan (normalean 11 eta 13 artean) zatitutako hosto luzeak dituzte. Izerdiak urushiol izeneko konposatu alergeniko bat du; izen hori urushi (漆) izen japoniarretik datorkio.
Le Coudray-Montceaux
Le Coudray-Montceaux Frantziako udalerria da, Essonne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Toxicodendron vernicifluum
Deskribapena
Ez da nahasi behar Aleurites moluccanarekin (Iindiako intxaurra, kandil edo kukui zuhaitza) Asia hegoaldean dagoen eta Toxicodendronekin zer ikusia ez duen zuhaitzarekin, zeinarengandik, berniz bezala erabiltzeko, olio bat ateratzen den.
Le Coudray-Montceaux
Biztanleria
2007an Le Coudray-Montceaux udalerrian erroldatutako biztanleak 4.250 ziren. Familiak 1.661 ziren, horien artean 476 pertsona bakarrekoak ziren (192 bakarrik bizi ziren gizonak eta 284 bakarrik bizi ziren emakumeak), 445 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 602 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 138 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Varages
Biztanleria
2007an Varages udalerrian erroldatutako biztanleak 1.085 ziren. Familiak 488 ziren, horien artean 164 pertsona bakarrekoak ziren (113 bakarrik bizi ziren gizonak eta 51 bakarrik bizi ziren emakumeak), 168 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 125 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 31 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 763 etxebizitza zeuden, 506 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 158 bigarren erresidentzia ziren eta 99 hutsik zeuden. 568 etxeak ziren eta 193 apartamentuak ziren. 506 etxebizitza nagusietatik 339 bere jabearen bizilekua ziren, 139 alokairuan okupaturik zeuden eta 28 doan lagata zeuden; 12 etxek gela bat zuten, 64 etxek bi zituzten, 141 etxek hiru zituzten, 143 etxek lau zituzten eta 146 etxek bost zituzten. 317 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 252 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 194 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Le Coudray-Montceaux
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Varages
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 668 ziren, horien artean 411 aktiboak ziren eta 257 inaktiboak ziren. 411 pertsona aktiboetatik 341 lanean zeuden (193 gizon eta 148 emakume) eta 68 langabezian zeuden (30 gizon eta 38 emakume). 257 pertsona inaktiboetatik 112 erretiraturik zeuden, 38 ikasten zeuden eta 107 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Varages udalerrian 526 unitate fiskal zeuden, 1.165,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.769 euro zen.
Ana Itelman
Ana Itelman (Santiago, Txile, 1927ko abuztuaren 20a - Buenos Aires, Argentina, 1989ko irailaren 16a) txiletar-argentinar balet-dantzaria, koreografoa, balet zuzendaria eta aitzindaria izan zen. «Argentinako dantza garaikidearen aitzindaritzat» jotzen da. Herrialde horretan egin zuen bere ibilbidearen zati handiena.
Biografia
Ana Itelman Santiagon jaio zen, Txilen, 1927an. Bi urte besterik ez zituela, familia Buenos Airesera (Argentina) joan zen bizitzera.
Prestakuntza akademikoa
Unibertsitateko ikasketak Musika eta Arte Eszenikoaren Kontserbatorio Nazionalean egin zituen. Handik gutxira, Myriam Winslow dantza garaikideko taldean sartu zen, Argentinako dantza garaikideko lehen konpainiatzat hartua.
1945ean, 18 urte zituela, Estatu Batuetara joan zen, eta Martha Graham dantzari estatubatuarra, Hanya Holm eta José Limón ezagutu zituen, besteak beste.
Varages
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 66 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 13 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Le Coudray-Montceaux
Etxebizitza
2007an 1.839 etxebizitza zeuden, 1.686 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 63 bigarren erresidentzia ziren eta 90 hutsik zeuden. 987 etxeak ziren eta 830 apartamentuak ziren. 1.686 etxebizitza nagusietatik 1.093 bere jabearen bizilekua ziren, 554 alokairuan okupaturik zeuden eta 39 doan lagata zeuden; 82 etxek gela bat zuten, 236 etxek bi zituzten, 308 etxek hiru zituzten, 413 etxek lau zituzten eta 647 etxek bost zituzten. 1.445 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 853 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 707 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.835 ziren, horien artean 2.250 aktiboak ziren eta 585 inaktiboak ziren. 2.250 pertsona aktiboetatik 2.116 lanean zeuden (1.089 gizon eta 1.027 emakume) eta 134 langabezian zeuden (56 gizon eta 78 emakume). 585 pertsona inaktiboetatik 187 erretiraturik zeuden, 254 ikasten zeuden eta 144 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Varages
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 17 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 igeltseroak, 1 margolaria, 1 iturgina, 3 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia, 3 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak eta 2 harategiak ziren.
Le Coudray-Montceaux
Diru sarrerak
2009an Le Coudray-Montceaux udalerrian 1.782 unitate fiskal zeuden, 4.606 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.735 euro zen.
Varages
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Varages udalerrian 46 nekazaritza-ustiategi zeuden, 740 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Le Coudray-Montceaux
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 163 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 3 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 8 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 18 eraikuntza enpresak ziren, 33 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 9 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 9 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 8 finantziazio enpresak ziren, 9 higiezinen enpresak ziren, 26 zerbitzu enpresak ziren, 15 administrazio publikoko enpresak ziren eta 14 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Ana Itelman
Ibilbidea
1947an Argentinara itzuli zen. Dantzari bakarlari gisa zenbait produkziotan parte hartu bazuen ere, ezin izan zuen dantzan jarraitu gaixotasun baten ondorioz. Horren aurrean, koreografian aritzea erabaki zuen. Hiru urte geroago, 1950ean, bere dantza-eskola zabaldu zuen. 1955ean,Konex Fundazioarekin ados jarrita, Ciudad nuestra Buenos Aires ekoizpena antolatu zuen Cervantes Antzoki Nazionalean, eta tangoa, poesia eta dantza garaikidea konbinatzen lehena bihurtu zen.
Le Coudray-Montceaux
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 35 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 5 margolariak, 4 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 2 eraikuntza enpresak, 3 ile apaindegiak, 7 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 3 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 2 elektrotresna dendak, 1 altzari denda zen eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Iginniarfik
Iginniarfik Qaasuitsup udalaren barruan dagoen herrixka da, Groenlandiako erdi-mendebaldean. Disko badiatik gertu dago, Kangaatsiaqetik 40 kilometrotara. 2005ean 100 biztanle zituen.
Toxicodendron vernicifluum
Kintsugi
Objektuak konpontzeko urushi-laka aplikatzeko Japoniako arteari, Kintsugi deritzo.
Chokoloskee (Florida)
Chokoloskee Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Collier konderrian kokatuta dago, Florida estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Toxicodendron vernicifluum
Kintsugi
Egoera likidoan, urushiak narritadura larria sor dezake, bai kontaktuagatik, baita lurrunengatik ere. Behin gogortuta, erreakzioak arraroak dira, baina, ez ezinezkoak.
Urushiz estalitako produktuak oso akabera iraunkor eta distiratsuengatik ezagutzen dira. Laka honen beste aplikazio batzuen artean, ohikoenak mahai-tresnetan daude, hala nola platerak, ontziak, mahai-tresnak, hortzetako makilak, kopak eta edalontziak; musika-tresnak, hala nola shakuhachi txirulak eta taiko" danborrak; Idazlumak; bitxiak eta yumi arkuak. Hainbat urushi lakatu mota daude; zerrendaren goiko aldean Wajima-nuri jarriko dugu, Wajima hiritik datorrena eta egitura indargarri bezala ezaguna liho lakatua erabiltzeagatik. Zinabrio gorria oso ospetsua da oso toxikoa den merkurio duen arren eta aireztapen txarreko geletan merkurioz pozoitzea eragin baitezake. Pigmentatu gabeko urushi naturala marroi iluna da, baina laka-akaberak egiteko, kolore ohikoenak beltza eta gorria dira, burdin hautsaren pigmentuetatik eta oxido ferrikotik eratorriak, hurrenez hurren.  Urushi -a pintzelaz edo brotxaz aplikatzen da, eta giro epel eta hezean edo labean lehortzen uzten da.
Urushiaren erabilera artistiko eta dekoratiboa, prozesu luzea da; ordu edo egun batzuk behar dira beharrezko geruzak dagozkien lehortze denborekin emateko. Lakatutako pieza bakarra sortzeak —esate baterako, ontzi bat edo idazluma bat osatzeko—, asteak edo hilabeteak eraman ditzake.
Urushi lakatuak etsai naturala du, izpi ultramoreak. Objektu lakatuek, erabiltzen ez direnean, eguzki-argi zuzenetik babestu behar dira.
Ana Itelman
Ibilbidea
Handik hamarkada batera, 1957an, AEBra joan zen berriro, hurrengo hamabi urteetan New Yorken bizi izan zela, Bard Collegeko dantza-saileko irakasle eta zuzendari gisa. Garai horretan, Merce Cunninghamekin, Hanya Holmekin eta Alwyn Nikolaisekin aritu zen lanean, eta makillajea eta argiztapena aztertu zituen Erwin Piscatorrekin, antzerkia Lee Strasberg-ekin eta telebistako eta pinturako zuzendaritza Brooklyn Museum of Arts-en. Sarritan, Argentinara joaten zen, Casa de puertas eta Odi et emo bezalako ekoizpen berriak estreinatzera. Azkenik, 1969an, Argentinara itzuli zen berriro, eta Ana Itelmanen Kafe Dantza-Estudioa inauguratu zuen, dantza-modu berriak zabaltzeko asmoz. Hurrengo urteetan, San Martin Antzoki Orokorreko eta Colon Antzokiko balet garaikideko taldeentzako zenbait balet ekoizpen sortu eta zuzendu zituen.
Toxicodendron vernicifluum
Sendagaitarako erabilera
Laka-zuhaitzaren hosto, hazi eta erretxina, batzuetan, Txinako sendabide tradizionalean erabiltzen dira gorputzaren barru-bizkarroien tratamendurako eta odoljarioen kontrolerako. Haren konposatuek, buteina eta sulfuretina, efektu antioxidatzaileak eta inhibitzaileak dituzte, bai reduktasa-aldosaren entzimarenak, bai glikosilazio (edo glikazio) produktu aurreratuenak (advanced glycation endproduct, AGE)
Ana Itelman
Heriotza
1989an bere buruaz beste egin zuen, 62 urte zituela. Urte horretan bertan, "Merezimenduaren diploma - Koreografoa" saria eman zion Konex Fundazioak. Aipatzekoa da Antorchas Fundazioak Itelman Artxiboa sortu zuela, dantzari buruzko informazio biografikoaz eta dantzaren inguruan egindako zenbait gogoetaz osatua.
Toxicodendron vernicifluum
Taxonomia
Toxicodendron vernicifluum (Stokes) F.A.Barkley-ek deskribatu zuen, eta American Midland Naturalist 24: 680, 1940an argitaratu
Sinonimia
Landarearen sinonimia:
Saulces-Monclin
Saulces-Monclin Frantziako udalerri bat da, Ardenak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saulces-Monclin udalerrian erroldatutako biztanleak 629 ziren. Familiak 237 ziren, horien artean 53 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 41 bakarrik bizi ziren emakumeak), 65 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 90 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 29 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Telesforo Aranzadi
Telesforo Arantzadi Unamuno (Bergara, Gipuzkoa, 1860 - Bartzelona, 1945eko otsailaren 12a) euskal herritar antropologo bat izan zen. Aranzadi Zientzia Elkarteak haren omenez darama izena. Migel Unamunoren senitartekoa zen amaren aldetik.
Saulces-Monclin
Etxebizitza
2007an 279 etxebizitza zeuden, 243 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 271 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 243 etxebizitza nagusietatik 188 bere jabearen bizilekua ziren, 50 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 57 etxek lau zituzten eta 157 etxek bost zituzten. 199 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 106 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 110 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Telesforo Aranzadi
Lehen urteak
Hiru urte besterik ez zituenean, gurasoak Bilbora joan ziren bizitzera, Unamunotarren amak, hots, Telesfororen amonak, bertan zeukan La Vergaresa izeneko gozotegian lan egitera, Gurutzeko kaleko 7. zenbakian. Familia lehen solairuan bizi zen, Unamuno-Jugotarrekin batera. Farmazia-ikasketak egin zituen, ez zientziarako zaletasuna zuelako bakarrik, baizik eta, oso herrena zenez, bere ezintasun fisikorako lanbide sedentario egokia iruditzen zitzaiolako. Ikasketak amaitutakoan, aparteko saria jaso zuen Estudio sobre los insectos vesicantes en sus aplicaciones a la farmacia lanarengatik.
Saulces-Monclin
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 380 ziren, horien artean 272 aktiboak ziren eta 108 inaktiboak ziren. 272 pertsona aktiboetatik 252 lanean zeuden (143 gizon eta 109 emakume) eta 20 langabezian zeuden (10 gizon eta 10 emakume). 108 pertsona inaktiboetatik 32 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 54 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Telesforo Aranzadi
Gaztaroa
Ikasketak Madrilen egin ondoren, Farmazian (1882) eta Natura Zientzietan (1889) doktoratu zen. Bitartean, antropologiaz zaletzen hasia zen. Arlo horrek bizitzaren ardura nagusia beretu zion, beste eremu askotan lan egin bazuen ere: marrazkigintza, musika, etnologia, paleontologia eta abar. 1891 n, 31 urte zituela, Parisko Antropologia Elkarteak saritu zuen El pueblo euskalduna lanarengatik, euskal etniari buruz ikuspegi antropologikotik egindako lehen ikerlanetakoa, hain zuzen. 1895 ean Granadako Unibertsitatearen Farmazia Fakultateko Mineralogia eta Zoologia katedra eskuratu zuen. 1887 an, Madrilgo Historia Naturaleko museoan Antropologia saila sortu zutenean, Interesa piztu zitzaionez, arlo horretan zenbait lan egin zituen. 1897 an Zientzietako Errege Akademiaren saria jaso zuen zehaztasun handiko Setas y Hongos en el País Vasco lanarengatik. 1899 an Bartzelonako Farmazia Fakultateko Botanika katedra lortu zuen, eta behin betiko egoitza bertan finkatu. 1917 an Bartzelonako Unibertsitateak Antropologia katedra ezarri zuen, eta Aranzadi hautagai bakarra izendatu. 1920 an, Antropologiako katedradun egin zen, Bartzelonako Unibertsitateko Zientzia Fakultatean, 1931 n erretiratu zen arte.
Saulces-Monclin
Diru sarrerak
2009an Saulces-Monclin udalerrian 245 unitate fiskal zeuden, 649,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.870 euro zen.
Telesforo Aranzadi
Arkeologia lana
1905 etik aurrera, Euskal Herriko leize, harrespil eta trikuharriak aztertzeari ekin zion. 1917 an Jose Migel Barandiaran ezagutu zuen (bera baino hogeita hamar urte gazteago zen), eta Enrique Egurenekin batera, Aralarko trikuharriak ikertu zituzten hirurek. Aralarren eta Euskal Herrian barrena egindako lanen lehen emaitzak 1921 eko Eusko-Folklore Urtekaria agerkarian plazaratu ziren eta europar etnologoen laudorioak bildu. Hogei urteko azterlanaren bidez, antropologia eta paleontologia datu garrantzitsu ugari bildu zuen Aranzadik.
Saulces-Monclin
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 26 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Telesforo Aranzadi
Arkeologia lana
Hego Euskal Herri osoan egindako bilketa lanez gain, Iberiar Penintsulako geografian zehar ere lan handia egin zuen (Katalunia, Sierra Nevada, etab.). Indusketa lanak berak bakarrik edota lankide batzuekin (Ansoleaga, Eguren, Barandiaran, etab.) egiten bazituen ere, azpimarratzekoa da Luis de Hoyos Sáinz irakaslearen lankidetza. Arantzadi-Barandiaran-Eguren historiaurreko ikerketarako lan-taldea horrelaxe sortu zen, 1936ko gerra zibilak hiru ikerlariak sakabanatu zituen arte. Antropologia, Etnologia edo Natur Zientzien alorreko Elkarte askotako kide izan zen: Moskuko Historia Natural, Antropologia eta Etnografiaren Adiskideak (1910); Portugalgo Antropologia eta Etnografia Elkartea (1919); Erromako Antropologia Elkartea (1921); Madrilgo Real Academia de la Historia (1924); Berlingo Instituto Arkeologikoa, etab. Europan egiten ziren topaketetan esku hartu ohi zuen.
Saulces-Monclin
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 iturginak, 2 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Aloze-Ziboze
Aloze-Ziboze Zuberoako antzinako udalerria izan zen, 1843 eta 1859 artekoa.
Saulces-Monclin
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Telesforo Aranzadi
Oroimena
1985eko abenduan, Telesforo Arantzadiren omenezko astea antolatu zuten Bergaran. Aste hartan, Bergarako ikertzaile ospetsu horren nortasuna eta lanak glosatu zituzten hainbat hitzaldi egin ziren. Azkenik, astea amaitzeko, Jose Miguel Barandiaran buru zuen ekitaldi batean, ''Telesforo de Aranzadi. Vida y obra'' deritzon liburua aurkeztu zuten, Angel Goikoetxea Markaidak idatzia eta Aranzadi Zientzia Elkarteak argitaratua. Gizon handi horren figura ahaztezina eta haren ekarpenak zirela eta, Natur Zientzien Taldea (Aranzadi Zientzia Elkartearen lehenbiziko izena) sortu zutenek haren Aranzadi deitura aurretik paratzea erabaki zuten.
Saulces-Monclin
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Aloze-Ziboze
Toponimia
Frantsesez Alos-Sibas zuen izena. Alos toponimoa 1375eko Luntzen kontratuetan agertzen da eta 1405ko paper gaskoniarretan (''Alos in terra de Soule).
Historia
1843an Aloze eta Ziboze herriak batu eta Aloze-Ziboze udalerria sortu zuten.
1859ko apirilaren 16ko legearen arabera, Onizegaine udalerria desagertu zen. Onizegaineko Uhaitzandiaren ezkerraldeko zatiak, Aloze-Ziboze herriarekin batera, Aloze-Ziboze-Onizegaine sortu zuen.
90. Oscar Sariak
90. Oscar Sarien ekitaldia 2018ko martxoaren 4ean Hollywoodeko Dolby Antzokian ospatu zen 2017. urtean zinemagintzan egindako lanik onenak saritzeko. Aurkezlea Jimmy Kimmel izan zen eta Estatu Batuetan ABC telebistak eman zuen.
Sari eta izendapen laburpena
The Shape of Water filmak 13 izendapen lortu zituen. Izendapen hauetatik 4 sari lortu zituen, film onenaren eta zuzendari onenaren sariak barne.
Carosino
Carosino Italiako udalerri bat da. Tarentoko probintzian kokatuta dago, Apulia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Toronto (Iowa)
Toronto Iowako hiri bat da. Clinton konderrian kokatua dago. 2010ean 124 biztanle zituen, 0.48 kilometro koadrotan banatuta.
Ortzadar-amuarrain
Amuarrain ostadarra edo ortzadar-amuarraina (Oncorhynchus mykiss), Salmonidae familiako arrain eurihalinoa.
Tamainari dagokionez, 60 bat cm luze izaten da, eta gorpuzkera luzea du. 3-4 hezur ditu bizkar-hegalean eta uzki-hegalean. Genero honetako beste espezie batzuekin alderatuta, Oncorhynchus mykiss espezieko ar ugaltzaileei ez zaie gorputzaren eta buruaren morfologia hainbeste aldatzen. Horren harira, azalaren kolorea diferentea da habitataren eta tamainaren arabera: beti erreketako ur gezetan bizi direnak ilunagoak dira; lakuetan bizi direnak, aldiz, azal argiagoa dute.
Ur subtropikal eta hotzetan bizi da, hondotik hurbil, 0-200 m bitartean. Arrain anadromoa da, hau da, ur gazietatik ur gezetara migratzen du urtero: errekan gora joaten da, sorlekura, arrautzak errutera. Hirugarren urtetik aurrera ugaltzen da, eta orduan egiten du bidaia luze hori lehenbizikoz. Hamaika bat urtez bizi denez, bizitzan zortzi aldiz ugaltzen da.
Elikadurari dagokionez, ale helduek ornogabeak eta arrain txikiak jaten dituzte; arrainkumeek, berriz, zooplanktona.
Euskaraz, ortzadar-amuarrain du izen arrunta.
Espezie hau asko arrantzatzen da, eta akuikultura bidez ere hazten da, merkataritza-balio handia baitu. Kirol-arrantza egiteko ere leku askotan baliatu da, eta ubide askotan sartu dute helburu horrekin. Espainian ere espezie inbaditzaileen zerrendan sartu zuten 2011ko 1628/2011 errege-dekretuaren bidez. Horren ondorioz, debekatu egin zen Espainian ortzadar-amuarraina haren ingurune naturalean eta Espainiaren jurisdikziopeko itsas eremuetan sartzea. Nolanahi ere, Administrazioarekiko Auzien Salak zuhurtziaz indargabe utzi zuen dekretu hori 2012an —Espainiako arrantza-elkarteek eskatuta—, espezie exotiko inbaditzaileen zerrenda eta katalogoa arautzen dituen dekretua, alegia.
Sault-lès-Rethel
Sault-lès-Rethel Frantziako udalerri bat da, Ardenak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 846 etxebizitza zeuden, 810 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 33 hutsik zeuden. 556 etxeak ziren eta 286 apartamentuak ziren. 810 etxebizitza nagusietatik 461 bere jabearen bizilekua ziren, 336 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 13 etxek gela bat zuten, 65 etxek bi zituzten, 113 etxek hiru zituzten, 197 etxek lau zituzten eta 422 etxek bost zituzten. 526 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 399 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 288 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.197 ziren, horien artean 817 aktiboak ziren eta 380 inaktiboak ziren. 817 pertsona aktiboetatik 693 lanean zeuden (403 gizon eta 290 emakume) eta 124 langabezian zeuden (55 gizon eta 69 emakume). 380 pertsona inaktiboetatik 139 erretiraturik zeuden, 114 ikasten zeuden eta 127 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sault-lès-Rethel udalerrian 800 unitate fiskal zeuden, 1.891 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.943 euro zen.