cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Te (edaria)
Bangladesh (urtean 64000 tona)
Te-landaketen kopuruak gora egin du nabarmen, 160 hektareatik gora, 48.000 hektareako azalerarekin, eta hazkunde hori munduko beste herrialde batzuetan ere gertatzen ari da pixkanaka. Bangladeshen, landaketak bereziki Chittagong eta Sylhet probintzietan kokatzen dira.
Ekoitzitako te gehiena barne kontsumorako erabiltzen da, baina esportatzen diren 26 milioi kilo te beltzek 36 milioi euroko ekarpena egiten diote urtero herrialdeari. Jarduera horrek herrialdeko biztanleria aktiboaren % 3,3ri ematen dio enplegua, eta adituek aurreikusten dute kopuru horrek gora egingo duela nazioarteko kontsumoaren eta etorkizuneko esportazioen hazkundeari esker.
Georgia (urtean 60.000 tona)
Herrialde honen ezaugarri topologikoak oso ezberdinak dira -Kaukasoko mendilerroak, haranak eta lautadak- eta bere klimak subtropikaletik hasi eta mendi gailurretako betiereko elurretaraino hartzen du.
XIX. mendearen hasieran, Errusiar inperioak Georgia bereganatu zuen, eta, honela, bere lehen kontaktua gertatu zen tea landatzearekin. Hasieratik, Georgiako uztak oso kontrolatuta egon ziren, euren kalitatea zaintzeko, errusiarrentzat funtsezko produktu bihurtu ziren.
XX. mendearen erdialdean, botanikari georgiarrak, euren tearen kalitatea, landatzen zen lurra eta bere ezaugarri kimikoak hobetzeaz kezkatzen hasi ziren. Horrela, te-barietate bikain bat sortu zen, Kolkhida izenekoa, substratuaren kalitate ezin hobearen eta hotzarekiko oso erresistentea zen landare baten emaitza dena. Barietate honen jatorrizko sustraia Txinatik etorri zen Eristaviren eskutik, eta 60 urteren buruan Georgian kokatu da, planetako inon imitatu ezin den te bat sortuz. Ekonomia nazionalerako garrantzitsua izaten jarraitzen du eta eredu errusiarrak errespetatzen ditu.
Malawi (50.000 t urtean)
Tea labore estrategikoetako bat da, eta, beraz, ekoizleek ez dute zalantzarik herrialdeko barietate oso emankorrak sartzeko.
Malawik eskuz esku laguntzen dio Mozambiqueri bi herrialdeetan te ekoizpena indartzeko, elkarlanaren adibide garbia emanez. Malawirentzat, tea da bere laborantza estrategikoetako bat, eta, beraz, ekoizleek ez dute zalantzarik izan barietate oso emankorrak sartzeko, nazioarteko merkatutik eta esportazioetatik datozen diru-sarrera handiak ekartzen dituztenak. Izan ere, munduko te esportazioen bolumen osoaren % 3,1 Malawitik dator, eta kopuru horrek gora egiten du urtero. 2004 an, bere ekoizpenaren gorakada nabarmena izan zuen ( % 19), 50000 tona te beltz sortuz, Afrika erdialdean nagusi zen aldeko klimatologiari esker.
Tanzania (25.000t urtean)
Tanzaniako lurretan lortutako labore gehiena Asiako, Hegoafrikako eta Europako konpainiei saltzen zaie.
Tanzaniako kasua Kenyakoaren antzekoa da, bi kasuetan laborantza kolonoek inportatu baitzuten. Alemaniarrek, 1902an, labore barietate ezberdinak landatu zituzten Amani eta Rungwe herrialdeetan, eta, 20 urte beranduago, komertzialki ustiatzen hasi ziren. Merkatu honek pisu garrantzitsua hartu zuen Bigarren Mundu Gerratik aurrera, britainiar te konpainiek landaketen kontrola hartu zutenean eta antzinako Tanganika Komunitate Esterlinoaren barnean zegoen posizioa erabili zutenean Commonwealthen barruko salmentak indartzeko. Horrela, 1960an, Tanzaniak tearen nazioarteko merkatuaren % 0,5 ekoizten zuen.
Tanzaniako te-ekoizpena herrialdeko egoera politikoak mugatu du. Hala ere, 1990eko hamarkadaren hasieran, Gobernuak bere politika ekonomikoa eraldatzeko hartutako erabakiak nazionalizatu diren lursailetan te-ekoizpena azkar suspertzea erraztu zuen.
Lur hauetan lortutako labore gehiena Asiako, Hegoafrikako eta Europako konpainiei saltzen zaie. Izan ere, Tanzaniako tea batez ere esportaziora bideratzen da, Mombasako enkantearen bidez. Tearen batez besteko prezioa nabarmen hazi da azken urteotan, eta gero eta postu garrantzitsuagoan dago merkatuan.
Zimbabwe (17.000t urtean)
Zimbabweko kasua, beharbada, berriena da tea herrialdeko ekonomiarako aprobetxa daitekeen labore gisa sartzeari dagokionez.
1920an lehen hazia landatu zenetik, produktu errentagarri bat egiteko ahaleginek hazkunde motel baina egonkorra ekarri dute. Hala eta guztiz ere, teak bere ekonomiaren gaitz endemikoa pairatzen du Zimbabwen, gainerako nekazaritza produktuek bezala. Ziur asko horregatik ez zuen indarra hartu 1960ra arte. Zimbabweko tea ekoizten duten bi gune nagusiak herrialdearen hego-ekialdean daude: Honde harana eta Chipingue.
Nekazarientzako desabantailarik handiena haize beroa da, urte osoan zehar tea egitea eragozten diena, beste herrialde batzuetan gertatzen den bezala. Honela, landareak kimatu eta hurrengo udaberriko lehen uzta iritsi arte itxaron behar dute, beroa eta te zuhaixkak berreskuratzen direnean. Zimbabwek nahaste zaporetsuak eta gazte-nahasketak sortzen ditu, infusioei usain indartsu eta iradokitzailea ematen dietenak, bestalde, ez dute herrialdeko biztanleek gozatzen, ekoizpen ia guztia ( % 80) Erresuma Batuko te-poltsatxoen merkatura bideratzen baita. Eta hori kopuru errespetagarria da. Azken uztek 17.000 tona te ekarri dituzte, gehienak beltzak, eta Zimbabwe munduko 20 ekoizle nagusien artean kokatu dute; izan ere, Asian gertatu ez bezala, duela hamarkada batetik hona, ekoizpenak hazkunde interesgarria izan du.
Ruanda (15.000t urtean)
Afrikako bihotzeko herrialde txiki honek atzerriko dibisa kopuru handiena lortzen du te esportazioaren bidez.
Tea Ruandako esportaziorako labore garrantzitsuena da, herrialdeari 18 milioi dolar emanez. Guztira, 15.000 tona te ateratzen dira Ruandatik urtero nazioarteko merkatuetara. Ruandako te sail handienek Kitabi eskualdearen zati handi bat hartzen dute. Tearen industria pribatizatzen ari dira. Te (Tea Board) izeneko batzordeak sektoreko kate produktibo osoa ikuskatzen du: eskaerak, erreklamazioak eta lantegietako jabeen eta te ekoizleen artean ezartzen diren harremanak koordinatzen ditu. Enpresek, besteak beste, gauzazko laguntzak eta zerbitzuak eman behar dizkiete ekoizleei. Horrela, Ruandan tea egiteko gaitasuna handitzea lortzen da, kalitate handia galdu gabe.
Hegoafrika (12.000 t urtean)
Apartheida lurperatutzat jo bezain laster, Hegoafrikako tea nazioarteko merkatura zabaldu zen. Hegoafrikako te landaketen mapak beheranzko kurba bat deskribatzen du herrialdearen ekialderaino, Drakensberg mendiek Vendatik, iparraldean, Natal igaro ondoren hegoalderaino, Transkein, egiten duten lerroari jarraituz. Hegoafrikak ez du te esportaziorako tradizio handirik; apartheid egunetan ekoizten zen guztia barne kontsumorako izaten zen, hegoafrikarrek euren tea gurtzen dute, batez beste 10 milioi katilu kontsumitzen baitituzte urtean. Hala eta guztiz ere, munduko beste toki batzuetako erosleek Hegoafrikako merkatura jotzen dute te distiratsuagatik, barietate ezberdinetan ezin hobea eta poltsatxoak aurkeztuz.
Nepal (11.651t urtean)
Nepalek 10.000 hektarea inguru erabiltzen ditu tea landatzeko. Mendixketako landaketek 34000 hektarea hartzen dituzte, eta 40 lorategi eta 4500 ekoizle.
Nepalgo landaketa garrantzitsuenak llam, Terathum, Dhankuta eta Panchthar probintzietan daude, baina beste eskualde batzuk ere tea landatzen hasiak dira. Teraiko landareak Jhapa probintzian hazten dira. Nazioarteko merkatuan, te ortodoxoaren eskaria nabarmen hazi da azken urteotan, kontsumitzaileak jabetu baitira beren infusioaren osasunerako onuragarriak diren ezaugarriez. Kafearen kontsumoarekin gertatzen den bezala, Europar Batasuna, Japonia eta Estatu Batuak dira te ortoxodoaren eskatzaile nagusiak. Te berezienak, lorategi espezifikoetatik eta uzta zehatzetatik datozenak bezala, baita organikoak ere, gero eta gehiago eskatzen dituzte herrialde hauek, non mota honetako produktuak inportazioaren bidez baino ez diren iristen.
Mozambike (10.500t urtean)
Mozambikeko tea landatzeko interesa oraintsukoa da, eta bere ustiapenean aritzen diren Afrikako herrialdeen eraginari erantzuten dio.
Uganda (3.000t urtean)
1966an, Ugandako gobernuak landaketak ireki zituen Mabale eta Mpango, Kabaloren, eta Kayonza Kanungun.
Uganda herrialde kaltetua da bere ezaugarri geografikoengatik. Orain arte ikusitako herrialde guztiek, tea lantzeko baldintza orografiko eta klimatologiko egokiak izan ditzaketela uste duten bitartean, Ugandak, bere teari irteera emateko zailtasunak ditu, itsas portu propiorik ere ez baituzu, eta barne merkataritzan gehien eskatzen den produktuetako bat ere ez da. Horregatik, ekoitzitako tearen % 90 (30 milioi kilo inguru) esportatu egiten da.
Tearen industria aurrera atera zen Europar Batasunaren lankidetzari eta babes ekonomikoari esker eta, pixkanaka-pixkanaka, badirudi nazioarteko merkatuaren premietara eta eskakizunetara egokitzen ari dela. Bere tea ona da, adituek diotenez, baina akats teknikoak dira bere ekoizpenaren arazo nagusia. Adibidez, Rukungiriko Kayonza fabrikak ez du energia hidroelektrikorik 1966an sortu zenetik. Bestalde, bere lehiakide zuzena, Kenya, nahiko gogorra da; ez bakarrik ekoizpenaren tradizio eta kalitateagatik, baita fabrikazioan eta Mombasako merkatuaren garrantziagatik ere, Uganda bigarren postuan geratzen da konparazio guztietan. 1996an, Ugandako te-ekoizpena arinki hazi zen. Nazioarteko erakundeak garai hartan hasi ziren munduko ekoizpenak behera egingo zuela aurreikusten.
Tea saltzeko era desberdinak
Te kulturaren eta kontsumo ohituren arabera, aurkezpen modu desberdinetan negoziatzen da tea, mota eta barietateekiko independenteak direnak.
Te soltea
Te solteak porzio gabeko teari ematen dio izena, hosto eta kimu osoak eta hautsiak izan daitezke, baina baita zurtoinak ere, edo hauts bihurtzen da. Te solteak banaka zatitzen dira zuzenean garagardo ontzietan edo iragazki batean.
Poltsatsoak
Tarte zatitua, poltsetan, konpresetan, kapsuletan edo te makiletan ontziratuta saltzen den tea da. Zati tamaina kopa batetik lapikora artekoa da.
Sakatutako tea
Prentsatutako tea barrak (adreiluzko tea), barra, bolak, hemisferioak edo pastel formak (tea pastelak) sakatzen diren hosto lehor eta lehorrez osatuta dago. Te adreiluak ere truke bitarteko gisa erabiltzen ziren. Pu'erh te ohiko merkataritza forma dira. Kontsumorako, piezak moldetik ateratzen dira edo, molde txikiagoen kasuan, oso eskalduta daude. Zaporeari dagokionez, edaria ez da desberdina edo beste forma lehor batzuen aldea besterik ez da.
Te marka famatuenak
Merkatuan aurki dezakegun te-marken sorta oso zabala da, eta, horregatik, marka horiek kalitatezko teak sortzera bideratu dira, kontsumitzaile zorrotzenen beharrak nabarmendu eta ase ditzaten, produktuaren ahalik eta kalitate handiena emanez. Mundu mailan gehien ezagutzen diren markak hauek dira:
Café té Arte
Café te Arte mota guztietako jendearentzako teak eta kafeak hautatzen espezializatutako marka da.
Twinings
Twinings marka ezaguna da zapore nahasketengatik eta bere teen kalitate handiagatik. Erresuma Batuan sortu zen 1706an eta, Liptonek bezala, historia eta esperientzia luzea du industrian. Twiningsek "premium" esperientzia bilatzen dutenentzat te-aukeraketa handia du, hala nola te chai latte, Darjeeling tea, Earl Grey tea, English Breakfast tea, beste askoren artean. Gainera, Twiningsek fruta-teak eta kafeinarik gabeko teak ditu, kafeinarekiko sentikorrak diren pertsonentzat.
Bigelow
Bigelow marka Ameriketako Estatu Batuetan sortu zen 1945ean, eta merkatuko marka nagusietako bat da, kalitate handiko teak eta zapore ugari dituelako.
Bigelowk te mota ugari ditu, hala nola te beltza, berdea edo belar-teak. Eskaintzen dituen produktuek 50 nahasketa eta zapore baino gehiago dituzte aukeran; beraz, ziur gaude zuen gustuetarako egokia den produkturen bat izango duzuela. Azpimarratzekoa da marka Ameriketako Estatu Batuetako te sail bakarraren jabea dela, Hego Carolinan hain zuzen ere.
Dilmah
Dilmah, Sri Lankan jaioa, te marka onenetako bat bezala nabarmentzen da teari dagokionez. Edariak oso ezagunak dira ohiko te kontsumitzaileen artean, hala nola menda hostoen tea, Earl Grey tea, Premium hosto solteen tea, marokoar menda tea, karamelo zaporea Beraz, gustu guztietarako konbinazio eta zapore ugari eskaintzen dituen marka da.
Celestial Seasonings
Celestial Seasonings marka bikaina da belar-teak maite dituztenentzat, marka honen espezialitatea baita. Konpainia estatubatuar hau tearen industriarako marka garrantzitsu bihurtu zen bere te-nahasketen ondorioz, te-belarrak eskaintzeaz gain, te beltza eta berdea ere eskaintzen baititu.
Celestial Seasoningsek 100 te mota baino gehiago ditu osagai onenekin eta egungo merkatuko markarik onenetakotzat hartzen da.
Harney & Sons
Sektoreko liderretako bat da marka hau. Connecticuten sortu zen 1983an, eta kalitate handiko teetan eta hainbat produktu organikotan espezializatuta daude.
Te mota nagusiak te zuria, berdea, matxa, Oolong, beltza, belarra eta te organikoa dira. Barietate handi honen eta eskaintzen duen kalitatearen ondorioz, munduko markarik onenetakotzat hartzen da.
New Cuyama (Kalifornia)
New Cuyama Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Santa Barbara konderrian dago, Kalifornia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Te (edaria)
Historia
Tearen historiak mendeak irauten ditu eta kultura ugariren parte da, horregatik, herrialde askok euren sorlekua izatea eztabaidatzen dute, baina benetan Txina bakarrik frogatu dezake infusio honen jatorria. Tearen jatorri botanikoa argia da, tearen landarea edo Camellia sinensis, Iparraldeko Indiako Assam eskualdeko zuhaitz txiki bat da, Ipar Birmania eta hegoaldeko Txina elkartzen diren tokian. Baina kontsumoaren jatorria misteriotsuagoa da eta milaka urteko elezaharrez inguratuta dago.
Tearen jatorriari buruzko elezaharrak:
Txinako kondairaren arabera, Shen Nung Txinako enperadoreak aurkitu zuen tearen formula kointzidentzia hutsagatik. Sheng Nung, "Jainkotiar sendatzailea" bezala ezagutzen dena, txinatar mitologiako pertsonaia nagusietako bat da, honek, derrigorrezkoa bezala, gizakientzako ur guztia irakitea agindu zuen, honek, osasun egoera on bat kontserbatzen laguntzen zuela uste baitzen. Kontatzen dutenez, arratsalde batean enperadorea te-zuhaitz bikain baten itzalpean zegoen atseden hartzen, haizeak hostoak bota zituenean zuhaitzetik bere ur irakinezko edalontzira. Infusioak, orduan, usain eta kolore atsegina hartu zuen, horrek Shen Nungen jakin-mina piztu zuen eta nahasketa probatzea erabaki zuen, honela, txinatar kulturaren infusio garrantzitsuena aurkituz.
Bere aldetik, erlijio budistak, tearen aurkikuntza, Bodhidharma fraideari egotzi zion. Kondairaren arabera, Bodhidharma Printzea izan zen tearen ondorio ikaragarriak aurkitu zituena, Txinako iparraldeko Wei erresuman Budaren aginduak predikatzeko India utzi zuenean. Bodhidharmak, lo egin gabe egin nahi zuen bere Txinako bidaia guztia, baina egun batez, meditatzen ari zela, lo geratu zen, esnatzean, bere ahuleziagatik nahigabetuta, betazalak moztu zituen. Hauek, lurrera erori ziren, eta, Bodhidharma berriz ere bertatik pasa zenean, te-zuhaitz bat aurkitu zuen eta haren hostoek, infusioan hartzen zituenari, begiak zabalik edukitzeko ahalmena ematen zioten. Mito hau beranduago japoniar kulturak bereganatu zuen.
Txina
Istorio hauek mitologia hutsa diren arren, argi dago tea Txinan aurkitu zela, orain arte ezagutzen den tearen ebidentzia fisikorik antzinakoena, Xi 'ango Han enperadorearen mausoleotik aurkitu baitda, Han dinastiako enperadoreek K. a. II. mendean jada tea edaten zutela adierazten duena hain zuzen ere. Horrez gain, Han dinastiaren lanan, "Gazte batentzako kontratua", K. a. 59 an idatzia te irakinaren lehen erreferentzia aurkitu dezakegu. Te-laborantzaren lehen erregistroa ere garai honetakoa da, denbora horretan tea Meng mendian landatzen zen, Chengdutik gertu. Te irenstearen beste erregistro goiztiar sinesgarri bat III. mendekoa da. Hua Tuo ren testu mediko batek, "T 'u mingotsa etengabe edateak hobeto pentsarazten du" zioen. Hala ere, gaur egungo txinerazko te hitza VIII. mendean hasi zen erabiltzen, beraz, erabiltzen diren hitz zaharrak egitan teari buruzkoak ote diren zalantzan dago. Hasieran, tea edatea, nagusiki, Txina hegoaldeko praktika bat zen. Tea, Iparraldeko dinastietako aristokratek mespretxatzen zuten eta "Esklabuen edari" bezala deskribatzen zuten. Hala ere, VII. mendearen erdialdean, Tang dinastiaren garaian, oso ezaguna egin zen, Txina osora, Korea, Japonia eta Vietnamera hedatuz. Garai hau tearen urrezko arotzat hartzen da, bertan Lu Yuk tearen klasikoa idatzi zuen, teari eta bere prestakinei buruzko tratatu bat. Liburuak te landareak nola landatzen ziren, hostoak nola prozesatzen ziren eta tea edari gisa nola prestatzen zen deskribatzen du. Liburuak, te orririk onenak non ekoizten ziren ere aztertzen du. Liburuak, Zen filosofiaren eragin argiak jasotzen ditu, baita taoismoarenak ere.
Garai honetan sortutako teak, nagusiki, txanpon bezala sarri erabiltzen ziren te adreiluak ziren, bereziki inperioaren erdialdetik urrunagoko herrietan, non txanponek euren balioa galdu zuten. Beranduago, Song dinastian, hosto askeko tea garatu egin zen, eta ezaguna egin zen eta  tea dastatzeko zeremoniak sortu ziren. Yuan eta Ming dinastietan, herdoildu gabeko te hostoak, lehenik zartagin batean frijitzen ziren, ondoren bildu eta lehortu egiten ziren, hostoak iluntzen dituen oxidazio prozesua geldiarazten duen prozesu bat, tea berde egotea ahalbidetzen duena. XV. mendean, oolong tea garatu zen, non, hostoak frijitu aurretik, partzialki herdoiltzea baimentzen zen. 1391n, Hongwu enperadoreak, solteko tea soilik "zerga" bezala onartuko zuen dekretu bat eman zuen. Ondorioz, XVI. mendearen amaieran, hosto askeko teak aurreko pastel eta te hautsaren tradizioa erabat ordezkatu zuen.
Beste herrialde batzuk
Tibet tearen kontsumoa hedatu zen lehen herrialdeetako bat izan zen, Song-tsen Gam-poren erregealdian, te Txinatik inportatzen zen. Garraiatzeko, tearen eta zaldien ibilbidea gurutzatzen zen, Lhasa eta Sichuan te ekoizlearen arteko merkataritza ibilbidea izan zena.
Japonian, tearekin lehen harremana, ziuraski, Nara Aroan gertatu zen, Japoniak, Txinako Tang dinastiako hiriburua zen Chang 'anera misio diplomatiko batzuk bidali zituenean. Lehen ordezkaritza hauek txinatar kultura eta praktiken ezagutza ekarri zuten. Japonian tea, nagusiki, Saicho monje budistak sartu zuen 800 inguruan. Monje eskale budistek, euren tuniketan ezkutaturik eraman zuten, txinatar sailetatik lapurtuz. Kuiku Kokushi liburuak, 815ean, abade budista batek Saga enperadoreari tea zerbitzatu ziola dio. Hauxe da Japonian tea edateko ohiturari buruzko lehen erreferentzia fidagarria. Ondoren, enperadoreak establezimenduari hiriburutik gertu bost te-sail ezartzea agindu ziola esaten da. Saga enperadorearen erregealdia, tearen pasioagatik nabarmendu zen, garai horretan, tea, eskala txikian, monje budistek, familia inperialak eta nobleziako kideek landu eta kontsumitu zuten, baina praktika, oraindik ez zen ezaguna zirkulu hauetatik kanpo. Saga enperadorea hil ondorengo hiru mendeetan, Tang kultura txinatarrarekiko interesak behera egin zuen, tea edatearen praktika bezala. Eisai zen monjeak, normalean, Japonian tea zabaltzeko kreditua jasotzen du. 1191ean, Eisai Txinara egindako bidaia batetik itzuli zen, eta te haziak ekarri eta Hirado uhartean eta Kyushuko mendietan landatu zituen. Myōe fraideari ere eman zizkion haziren batzuk, Toganoo eta Ujin landatu zituenak, Japoniako te eskala handiko laborantzako lehen toki bihurtu zirenak. 1211 n, Eisaik Kissa Yōjōki lehen edizioa idatzi zuen, teari buruzko lehen tratatu japoniarra, te-kontsumoa osasun-helburuetarako sustatzen duena. Eisaik ere paper erabakigarria jokatu zuen samuraiei te kontsumoa zabaltzen. Garai horretan, tea budismoaren praktikatzaileentzat funtsezkotzat hartzen zen, horregatik, laster, te berdea, Japoniako pertsona kultuen artean oinarrizko elementu bihurtu zen, noblezia eta apaiz budistentzako edari bat ere. Ekoizpena hazi egin zen eta tea gero eta eskuragarriagoa bihurtu zen, edari nazionala bihurtuz.
Korean, tea, Seondeok erreginaren garaian barneratu zen, gure aroko 632 eta 646 urteen artean. Antzinako jainko bati egindako te eskaintza dokumentatzen duen lehen erregistro historikoak, errito bat deskribatzen du 661ean. Bertan, Geumgwan Gaya erresumaren sortzailea izan zen Suro erregearen izpirituari te eskaintza bat egiten zitzaion. Baina tea ez zen 828 ra arte ospetsu egin, garai hartan Txinako enbaxadore korearrak, Tang dinastiapean zegoena momentu horretan, camellia sinensis haziak Koreako lurraldera eraman eta mendien oinean landatu zituenean, gorte inperialaren baimenarekin. Goryeo dinastiaren erregistroek (918-1392) erakusten dute tenplu budistetan te eskaintzak egiten zitzaizkiela monje gurtuei.
Tearen zabalkuntza globala
Antzinako merkataritza-ibilbideek, hala nola zetaren, espezien, tearen eta zaldien ibilbideek, garrantzi handia izan zuten tearen hedapenean. Europa eta Ekialdearen arteko merkataritza harremanak gero eta ugariagoak zirenez eta teak espediziokideengan pizten zuen interesa zela eta, tea laster bihurtu zen ezaguna Europan, Teari buruzko lehen erreferentzia europarra, chiai bezala idatzia, Delle navigationi eta viaggitik etorri zen, Giambattista Ramusio veneziarrak idatzia 1545ean. Europako nazio batek erregistratutako lehen te bidalketa 1607an izan zen, Ekialdeko Indietako Holandako Konpainiak Macaotik Javara te kargamentu bat eraman zuenean, eta 1610ean lehen te kargamentua iritsi zen Europara, Amsterdamera zehazkiago. Tea modako edari bihurtu zen Hagan Herbehereetan, baina, hala ere, teari buruzko ezagutza, bere prestakuntzari buruzkoa, oso txikia zen.
Frantzian ez zen edari berria 1635 edo 1636 arte agertu, eta Parisen 1648 inguruan ospe garai laburra izan zuen. Errusiarrak tearekin harremanetan jarri ziren bi kosakok Txina bisitatu zutenean 1567an, baina tea ez zen herrialdean sartu 1638 arte, Mongoliako Khanek Miguel tsarrari 70kg te eman zion arte. Tea hain ezaguna egin zen herrialdean, 1679an Errusiak Txinako te hornikuntzari buruzko itun bat adostu zuela, eta gaur egun edari nazionaltzat hartzen da. Tea 1657an agertu zen Alemaniako botikarioetan, baina inoiz ez zuen estimu handirik izan, kostaldean izan ezik.
Ingelesezko lehen te erregistroa, Richard Wickhamek idatzitako gutun batetik dator, Ekialdeko Indietako Konpainiaren Japoniako bulego bat zuzentzen zuena, Macaoko merkatari bati "txikle motarik onena" eskatuz 1615ean. Baina tea Herbehereetatik zehar iritsi zen, 1657an, Thomas Garway, Estankero eta kafegile bat, Londresen tea saltzen lehena izan zen bere Exchange Alley-ko etxean, eta tearen lehen iragarkia 1658an agertu zen. Karlos II.a 1662an Katalina Bragantzakoa printzesa portugaldarrarekin ezkondu izanak gortera eraman zuen tea edateko ohitura, eta horrela, tearen merkataritza ofiziala 1664an hasi zen.
Europan, 1720-1730 urteetan, tearen kontsumoak soilik hartu zuen ospea, garai hartan, Txinarekiko europar itsas merkataritzan zilarra te bidez trukatzea nagusitzen zen. Baina, une horretarako, Europan kontsumoa Herbehereetan eta Ingalaterran mugatzen zen. Edale ingelesek nahiago izan zuten te beltzari azukrea eta esnea gehitzea, eta te beltzak ospe handiko te berdea gainditu zuen 1720ko hamarkadan baina osos garestia zenez haren kontsumoa nobleek eta aberatsek aurrera eramaten zuten soilik. Hala ere, XVIII. mendeko te-kontrabandoaren ondorioz, jendeak, oro har, tea ordaindu eta kontsumitu ahal izan zuen. Gobernu britainiarrak, tearen gaineko zerga ezabatu zuen, honela, kontrabandoko merkataritza kenduz, 1785ean. Britainia Handian eta Irlandan, tea, hasiera batean, luxuzko artikulu bezala kontsumitzen zen kasu berezietan, hala nola, jaialdi erlijiosoak, beilatokiak eta etxeko lan bilerak. Europan, tearen prezioa etengabe jaitsi zen XIX. mendean, ordurako britainiarrek tearen ekoizpen komertziala Indian sartu baitzuten, Txinako tearen monopolioa hausteko asmoz. Txinako haziak erabiltzen zituzten, ereiteko eta lantzeko teknika txinatarrez gain, eta tearen industria abiarazi zuten Assamen lurrak eskaini baitzizkioten esportaziorako tea landatzea onartzen zuen edozein europarrari. XIX. mendearen amaieran, tea eguneroko edari bihurtu zen gizarteko maila guztientzat. Indiara ez ezik, Erresuma Batuak ere eraman zuen tearen kultura Amerikara, non tearen ospeak zeresan handia izan zuen ekitaldi historikoetan, 1773ko Tearen Legeak Boston Tea Party delakoa eragin baitzuen, Ameriketako Iraultza bihurtu zena. Te kontsumoa izugarri murriztu zen Estatu Batuetan Iraultzaren garaian eta ondoren, estatubatuar asko tea edatetik kafea hartzera pasa zirenean, tea edatea abertzaletasuna ukatzen zuela esanez. Baina iraultza amerikarra ez zen izan zu zukutu zintudan gertaera historiko bakarra, paper garrantzitsua, tearen merkataritza ere Opioko Gerren eragileetako bat izan zen.
Denborarekin eta Europako merkatarien laguntzarekin, tea mundu osora iritsi zen, bai bere laborantzarako bai kontsumorako, eta gaur egun edari ezagunenetakotzat hartzen da.
Tearen Kultura
Tearen kultura aldatu egiten da herrialde eta eskualde bakoitzean, eta tea egiteko eta kontsumitzeko moduagatik, pertsonek tearekin elkarreraginean aritzeko moduagatik eta haren kontsumoak inguratzen duen estetikagatik definitzen da. Tea ekitaldi sozialetan kontsumitzen da normalean, bai bilera pribatu txikietan (te-jaiak), bai jendaurrean (te-etxeetan), eta kultura askok hainbat zeremonia formalak sortzen dituzte, tea edateko ekitaldia aurrera eramateko. Eskualde ezberdinek, te barietate ezberdinak erabiltzen dituzte, eta aroma, osagarri eta tresna ezberdinak erabiltzen dituzte horretarako. Herrialde batzuetan, teak hain paper garrantzitsua jokatzen du, alderdi mistiko bat ere izaten duela.
Txina
Historian zehar, bere lehen erabilerak, bereziki, gaixotasun edo gaitzen tratamendura bideratu ziren baina gaur egun tea arlo askotan erabiltzen da eta inplikazio desberdinak ditu. Hasteko, tea errespetua eta esker ona transmititzeko erabiltzen da. Iraganean, gizarte-maila baxu bateko pertsonek tea zerbitzatzen zioten gizarteko goi-klaseari. Gaur egun, ohikoagoa da belaunaldi gazteeneko kideek familiako belaunaldi nagusiko kideei errespetua erakustea, te kikara bat eskainiz. Txinako ezkontza tradizionalean, adibidez, senar-emazteak beren senide nagusien aurrean belaunikatzen dira eta tea zerbitzatzen diete. Ohikoa da, halaber, tea eskaintzea barkamen formal baten zati gisa.
Txinan oso ohikoak dira tearen zeremoniak, eta horietako bakoitzak zenbait teknika eta te-prestakuntzarako eta -zerbitzurako protokolo erritualizatu bat erabiltzen ditu.
Gongfu cha, Txinako tearen zeremonia egiteko metodorik ezagunena da, eta literatura, kaligrafia, pintura eta zigiluen ebaketa konbinatzen ditu. Honetan, Yixing teontzi txikiak erabiltzen dira, hauen tamaina estetika hobetu eta prestatzen den tearen zaporea "osatu" egiten dela usten baitute, baita te kikara txikiak ere erabiltzen dituzte. Lanabes hauek dekorazio sinplea dute eta Yixingen buztin purpuraz (Zisha) eginak daude. Prozedura, nagusiki, oolong tei aplikatzen zaie.
Tearen zeremoniez gain, txinatarrek tea edaten dute tearen etxe ospetsuetan. Antzinaroan, jakintsuek ideiak partekatzeko erabiltzen zituzten leku hauek, han, leialtasun politikoak eta maila soziala, diskurtso zintzo eta arrazional baten alde uzten zirela zioten. Gaur egun, jendeak nolabaiteko giro humanista senti dezake Txinan oraindik ohikoak diren te-etxe tradizionaletan ere.
Aipatzekoa da, baita ere, Txinako portzelanaren kultura handia, te-tresnak gehiago ekoiztera eraman zuen tea edateko gogo handiagoari esker hedatu zena.
Tradizionalki, tea edatea zerbait esklusiboa zen, moraltasun pertsonala, hezkuntza eta estatusa adierazten zuena eta te edaleak gizartearen elite "akademikoak" eta "elite kulturalak" kontsideratzen ziren. Gaur egun, ordea, Txinan denek edaten dute tea, bisitarientzako edo bizilagunentzako ongietorri-ikurra da. Tea eguneroko zazpi beharretako bat dela usten da ere, egurra, arroza, olioa, gatza, soja saltsa eta ozpinarekin batera.
Japonia
Japonian, te berdea da te mota ospetsuena, tradizionalki gonbidatuentzako eta okasio berezientzako edaritzat hartzen da. Ohikoa da enpresa askotan arratsaldeko atsedenaldietan te berdea zerbitzatzea, eta familiako edo eskolako txangoetarako oinarrizko elementua ere bada. Te berdea hain da ezaguna Japoniako jatetxeetan, sarritan doan zerbitzatzen dela japoniar janari tradizionala laguntzeko.
Te chadōaren zeremonia, Japoniako te zeremoniarik ospetsuena da, bertan, te matcha (te berdearen hautsa) prestatu eta aurkezten da. Hain ohikoa ez den beste zeremonia batek, senchadō deituak, hosto-tea erabiltzen du te hautsa erabili beharrean. Tearen zeremoniarako ekipamendua chadōgu deitzen da, terako tresna guztiak kontu handiz erabiltzen dira, artikulu batzuk hain dira gurtuak, historikoki izen bereziak eman baitzizkieten pertsona bezala. Chadō ekintza bakoitza (nola erabiltzen den teontzi bat, nola aztertzen den katilu bat, nola jartzen den tea katilu batean) oso modu espezifikoan egiten da, eta prozedura edo teknika bezala har daiteke. Chadō-n egindako prozedura hauek temae bezala ezagutzen dira. Te zeremonia baten funtsezko elementuetako batzuk tatami pisua duen te-aretoa, pergamino kaligrafikodun eta Chabana edo lore-konponketadun dekorazioa, Kaiseki edo cha-kaiseki, te funtzio formal baten testuinguruan zerbitzatutako janaria eta kimono edo hakama bat izan ohi den arropa egokia dira. Japonian, tearen zeremonia ikasi nahi dutenek eskola, ikastetxe eta unibertsitate askotan dauden te-klubekin batzen dira.
Korea
Korean, Japonian eta Txinan bezala, darye izeneko te zeremonia bat dago. Zeremonia honen ezaugarri nagusiak ikuspegi sinple eta naturalagoa, erritu formal gutxiago, erlaxatzeko askatasun handiagoa eta te, zerbitzu eta elkarrizketa aukera zabalagoaz gozatzeko sormen handiagoa dira. Koreako tearen zeremoniek tradizio erlijiosoen eragina izan zuten, urtaroak jarraitzen dituzte, eta erabilitako zeramikak eta metalezko gaiak aldatu egiten dira.
Hong Kong
Hong Kongeko tearen kulturak Txinako eta Ingalaterrako tearen kulturan ditu sustraiak. Hong Kongen te esneduna da ospetsunea, baina herrialde honetan, esne normalaren ordez esne lurrundua erabiltzen dute. Hong Kongeko beste espezialitate bat limoi-tea da.
Taiwan
Taiwango te kultura, te kultura txinatarrean du jatorria. Baina aipatzekoa da Taiwanen sortu zela burbuilazko tea, boba tea bezala ezagutzen dena. Edari hau, te-esnearekin egindako edari-nahasketa bat da, tapioka-bolak dituena eta azken urteotan mundu osoan benetan ospetsu egin da.
Thailandia
Thailandiako tea, normalean anisa, esne lurrundua edo osa eta edaria gozatzeko azukre eta esne kondentsatua daraman te gorri gogorrez egindako edari hotza da. Oso ezaguna da Asiako hego-ekialdean, eta, pixkanaka, ospetsuago egiten ari da mendebaldean. Thailandiako te berdea ere oso ezaguna da herrialdean eta asko merkaturatzen da.
Iran
Tea Persiara iritsi zen Sedaren Ibilbidetik Indiatik, eta laster bihurtu zen edari nazionala. Irandarrek biztanle bakoitzeko te kontsumoaren munduko tasarik altuenetako bat dute eta, antzinatik, kale bakoitzak Châikhâne (te etxea) bat izan du. Châikhân-ak oraindik ere toki sozial garrantzitsuak dira. Irandarrek, tradizionalki, tea platertxo batean isuriz edaten dute, eta, tea edan aurretik, azukre hautsezko terroi bat (qand) jartzen dute ahoan.
Turkia
Turkia mundu osoa te gehien kontsumitzen duen herrialdea da, normala da egunean 10 katilu ere edatea, eta haren tearen kultura ezaguna da Turkian, Turkiako diasporan, Zipreko iparraldean eta Balkanetako herrialde batzuetan. Alkohola eta kafea gizarte edari gisa ordezkatzen du eta ostalariei tea eskaintzea turkiar hospitalitatearen zati bat da. Tea etxeetan, dendetan eta kla raathanean, gizonen bilera sozialetan kontsumitzen da.
Turkiaren barnean, tea, oro har, te Rize bezala ezagutzen da, eta, nagusiki, Rize probintzian landatzen da, Itsaso Beltzeko kostaldean.
Turkiar tea, ohi, pilatutako bi teontzi erabiliz prestatzen da, "Çaydanlde" deituak, tea prestatzeko bereziki diseinatuak. Betan prestatzen den tea oso gogorra da, horregatik, zerbitzatzen denean, ura tea banaka diluitzeko erabiltzen da, kontsumitzaile bakoitzak te indartsuaren eta ahularen artean hautatzeko aukera izan dezan.
Egipto
Tea edari nazionala da Egipton. Egipton, tea "Shai" deitzen da, ezagunena beltza da eta bi barietatetan agertzen da: Koshary eta Saiidi. Iparraldean oso ezaguna den te kosharya arina izaten da, kanabera-azukrearekin goxatzen da eta, sarritan, menda freskoko hostoekin osatzen da. Esnea gehitzea ere ohikoa da. Saiidi tea ohikoa da hegoaldean, oso astuna da eta kanabera azukre ugarirekin goxatzen da. Saiidi tea, sarri, beltza da, baita likidoa denean ere.
Libia
Libiako tea edari indartsua da, beltza edo berdea, eta beirazko katilu txikietan zerbitzatzen da, aparra edalontziaren gainean duela. Normalean azukrearekin goxatzen da eta tradizionalki hiru errondatan zerbitzatzen da. Menda edo albaka aromatizatzeko erabiltzen dira, eta, tradizionalki, azken erronda kakahuete edo almendra egosiekin zerbitzatzen da.
Sahara
Sahel eskualdean, Saharako hegoaldean, Malin bezala, bolbora berdeko tea ur gutxirekin eta azukre kopuru handiekin prestatzen da. Tea edalontzietan botatzen denean, eta alderantziz, apar bat sortzen da tearen gainean. Saheldar tea ekitaldi sozial bat da eta hiru infusio hartzen dira, lehena oso mingotsa ("heriotza bezain garratza"), bigarrena tartekoa ("bizitza bezain zaporetsua") eta azkena nahiko gozoa ("maitasuna bezain gozoa"). Tea edatea solasaldi eta ipuin kontaketekin batera doan jarduera soziala da.
Maroko
Maroko munduko te berdearen inportatzailerik handiena da. XVIII. mendean sartu zen tea Marokon, Europarekiko merkataritzaren bidez, eta ordutik paper garrantzitsua jokatu du herrialdeko kulturan. Marokon, ezaguna da menda magrebtarreko tea, menda berdeko hostoekin eta azukrearekin prestatutako te berdea, Magreb Handian ohikoa. Ordutik, Afrika iparraldean, Sahelen, Frantzian eta arabiar munduan hedatu da. Marokoko tea, eskuarki, te-gailetekin, menda berde freskoko hostoekin, hatz formako tokiko azukre beltzaranarekin eta edalontzi eta teontzi koloretsuekin zerbitzatzen da.
Portugal
Portugal izan zen tea edaten lehena Europan, baita tea ekoizten lehen herrialdea ere. 1750ean, Kapera zelaietatik São Miguel uharteko Porto Formosora doazen lurrak, te uzten proben probetarako erabili ziren. Mende bat geroago, 1883an Txinako Macao eskualdeko langile kalifikatuak sartu zirenean, ekoizpena esanguratsua bihurtu zen eta kultura hedatu egin zen, eta gaur egun te hori merkaturatzen jarraitzen da.
Errusia
Errusiarrak XVIII. mendean hasi ziren tearekin harremanetan, Mongolia eta Txinarekin zuten merkataritza harremanak zirela eta. Tearen bidea beitutako merkataritza ibilbide bat ere sortu zuten, Errusia Siberia eta Txinarekin lotzen zuena, eta, honi esker, tea oso ezaguna egin zen, eta, ordutik, ospe hori handitu egin da. Te beltza da errusian ohikoena.
Errusiako kartzeletan, alkohola eta drogak debekatuta dauden lekuetan, presoek "txifir" izeneko te oso indartsu bat prestatu ohi dute, gogo-aldartea aldatzen duten ezaugarriak esperimentatzeko.
Erresuma Batua eta Irlanda
XVIII. mendetik aurrera, Erresuma Batua munduko te kontsumitzaile handienetako bat izan da, eta hau britainiar nortasunaren zati garrantzitsutzat eta britainiar kultura eta gizartearen ezaugarri nabarmentzat hartzen da.
Tea esnearekin eta, batzuetan, azukrearekin zerbitzatzen den te beltza izaten da. Noiz jarri esnea katiluan eztabaidagai izan da XX. mendearen erdialdetik, britainiarren arabera, horrek tearen zaporea alda baitezake. Te hau, eraikuntzako te bezala ezagutzen da eraikitzaileekin eta langile klasearekin duen loturagatik. Lotura hau egiten da, Industria Iraultzan, langileei te pizgarriak eta ogitarteko azukredunak ematen zizkietelanko, langileek lantegietan lan egin zezaketen ordu kopurua handitzeko helburuarekin. Horren ondorioz, Erresuma Batuan, afaltzeko orduan "tea" izena jarri zioten, "Dinner" izena jarri beharrean.
Erresuma Batuan, gehienetan, tea edatea ez da mundu osoa irudikatzen duen adierazpen kultural fin eta delikatu bat: te kikara bat egunez maiz edaten den zerbait da. Baina gertaera erdiformal bat nahikoa izan daiteke kikara eta platertxo finagoak erabiltzeko eta tea edateko moduari buruzko etiketa-arau zorrotzak jarraitu behar izateko. Antzinan, Erresuma Batuan, te-lorategiak eta te-dantzak garatu ziren. Hauek, su artifizialak edo afari eta dantza bat ikustea barne hartuko lukete, gauez te batekin amaituz. Bigarren Mundu Gerraren ondoren, te-lorategiek balioa galdu zuten, baina te-dantzak oraindik ospatzen ari dira Erresuma Batuan. Iraundu duen tradizioa, te-aretoak izan dira, leku komunak dira britainiarrek sozializatzeko; pub edo ostatuak ordezkatzeko sortu ziren, langileen alkohol-kontsumoari buruzko kezka sozialak zirela eta. Gaur egun, oraindik leku ugarik eskaintzen dute arratsaldeko tea, te sandwichak eta pastel txikiak jateko aukera emanez. Hain formala ez den alternatiba bat kremazko te bat da, bereziki ezaguna West Country delakoan: marmelada eta krema mamitua duen opil bat. Beste aukera bat askari ingelesa da, janari bero eta zaporetsua eguneko azken otordu gisa (baina goiz samar). Edo Eskoziako tea, opilekin, pastel batzuekin zerbitzatzen dena.
Normala denez, britainiar tearen kultura commonwealtheko herrialde guztietara eta Irlandara hedatu zen. Izan ere, Irlanda, munduko biztanle bakoitzeko bigarren te kontsumitzailerik handiena da, eta irlandar tearen kulturaren ezaugarri bereizgarri nagusia Ingalaterrako nahasketa tradizionalak baino apur bat minagoak eta indartsuagoak diren zaporeak dira.
Kanada
Kanadan, tribu indigena askok hainbat te mota erabiltzen dituzte sendagai eta botika zeremonial gisa. Kolono europarrak Ipar Amerikako kostaldera iritsi zirenean, indigenek erakutsi zieten pinu orratzen tea egiten eskorbutoa sendatzen laguntzeko. Teak europar herentzia duten kanadarren artean ezaguna izaten jarraitzen du, bereziki britainiarra, horregatik Kanadako tearen kulturak Britainiar te kulturaren eragin handia du. Laranja beltzeko pekoe tea eta gosari estiloko beste te batzuk gosariarekin har daitezke, edo goiz edo arratsalde bateko atsedenaldi gisa. Te mota horiek esnearekin eta azukrearekin zerbitzatzen dira normalean.
Estatu Batuak
Te kultura estatubatuarra Estatu Batuetako historiaren zati bat da. Holandako New Amsterdam kolonian, gaur egun New York bezala ezagutzen dena, tea zilarrezko zerbitzatzen zen. Tea oso edari ezaguna bihurtu zen kolonietan, eta tearen zeremoniak ohikoak ziren klase guztien artean. Salemen, Massachusettsen, te hostoak, infusio mingots bat sortzeko irakiten ziren, eta, ondoren, gurinezko barazkien goarnizio bezala erabiltzen ziren. Ameriketako Iraultzaren garaian, tea edonon edaten zen, basoetatik hirietaraino. Tearen ikuspegia estatubatuar kulturan aldatzen hasi zen britainiar gobernuak Townshend legeak 1767an sartu zituenean. Tea zergen mende zegoen lege hauen ondorioz, estatubatuar herriarentzat hain eskuragarria ez bihurtuz. Hala ere, te merkeena kontrabandoan sartzen zen Estatu Batuetan. Beranduago, 1773an, Tearen Legea ezarri zen, Ekialdeko Indietako Konpainiari Estatu Batuetan te salmenten monopolioa lortzea ahalbidetu ziona, te inportatzaile eta kontrabandista kolonialek baino merkeago saldu ahal izan baitzuen. Gobernu britainiarrak hau egin zuen kolonia amerikarretako tearen gaineko zergak biltzen jarraitu ahal izateko. Hala ere, britainiarrek ezin izan zuten kolonien gaineko zerga ezkutatu, eta kolonoak haserretzea baino ez zuten lortu. Honek, Boston Tea Party-ra eraman zuen, non, Bostongo portuan tea bota zuen, baita te bidalketen beste protesta publiko batzuk ere. Ondorioz, tea edatea antipatriotikoa bihurtu zen.
Ameriketako Estatu Batuetako Espezialitateko te merkatua laukoiztu egin da 1993tik 2008ra, eta orain 6.8 mila milioi dolarreko balioa du urtean. Arratsaldeko tea, tradizio ingelesean egindako jateko-ordua, gutxitan zerbitzatzen da Estatu Batuetan, haur txikiek idealizatzen duten arren; oro har, aukera berezietarako gordetzen da, hala nola te jaietarako.
Brasil
Brasilgo tearen kultura hegoaldeko kultura indigenek egindako edari fundigabeetan edo chás-etan du jatorria. Portugalgo garai kolonialetik eboluzionatu du, inportatutako barietateak eta tea edateko ohiturak sartu baitziren.
Espainia eta Hego Amerika
Salbuespena, puntu honetan, Argentina da, munduko te ekoizle handienetako bat baita, horrez gain, Argentinan mate deitutako infusioa oso ospetsua da, nahiz eta hau teknikoki tea ez izan. Horrez gain, Txilek ere te asko kontsumitzen du, Txileko tearen kultura immigrazio ingelesean eta Txileko eliteen barruko anglofilia orokorrean oinarritzen da, eta edariaren kontsumoa azkar hedatu zen klase sozial guztien artean, alternatiba ekonomikoak merkatura iritsi ahala.
Baina, zergatik ez du Espainiak tearen kultura errotuagorik? Galdera hori edonork egin dezake musulmanek Iberiar penintsulan duten eragin handia kontuan hartuta. Egia esan, Marokoren hurbiltasunak eta historiak tearen zaletasunari eustea lortu dute, batez ere Penintsulako hegoaldean, merkatua irekitzeari esker hedatuz eta sustatuz joan dena. Gaur egun, te-edaleak gero eta ugariagoak diren talde garrantzitsu bat dira, eta te-kikara gozo baten inguruan mantentzen dituzte beren gizarte-harremanak.
Euskal Herria
2020ra arte Euskal Herrian ez da terik ekoitzi. Mikel Esclamadon izan da Euskal Herriko lehen te ekoizlea. 900 landare inguru landatu zituen Uztaritzeko Herriko Etxeak utzitako lurretan, Euskal Herriko tea eskaintzeko ametsetan.
Irailaren 2019 Portugalera egitean izan zuen ideia. Bertako te landaketa batekin liluraturik gelditu eta Euskal Herrian antzeko proiektu bat eraikitzearen ideia heldu zitzaion landarea pusatzeko baldintzak eskaintzen dituelako hemengo klimak.
Iñigo Elosegi
Iñigoren aitona José Antonio Momeñe txirrindularia izan zen.
Palmaresa
2016 2018 2019
Stromness
Stromness (Sróimnis, Strumnis, Straumsnes) Eskoziako Orkadak uhartediko bigarren herria da, Mainland uhartean kokaturik dagoena. 2011ko erroldaren arabera 1.758 biztanle ditu.
Etimologia
Norvegierazko Straumsnes izenak "itsasaldi bizietako lurmuturra" esan nahi du. Vikingoen garaian Hamnavoe izena ere izan zuen, "kai segurua" esan nahi du.
Portopalo di Capo Passero
Portopalo di Capo Passero Italiako udalerri bat da. Sirakusako probintzian kokatuta dago, Sizilia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Portopalo di Capo Passerok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Stromness
Historia
Stromnesseko museoan bale ehizako tresnez gain inuiten tresna ugari ere badago ikusgai. Etxe ugarik ere badituzte bale hortzekin egindako apaingarriak.
Igor Gabilondo
Igor Gabilondo del Campo (Donostia, 1979ko otsailaren 10a - ) euskal herritar futbolari ohia da, Athleticen eta Errealean jokatzen zuena. Ezker Hegalean aritzen zen. Euskal Herriko futbol selekzioarekin ere jokatu du.
Estatistikak
''2015eko Maiatzak 31n eguneratua. Datu ofizialak.''
Briel-sur-Barse
Briel-sur-Barse Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Briel-sur-Barse udalerrian erroldatutako biztanleak 183 ziren. Familiak 73 ziren, horien artean 13 pertsona bakarrekoak ziren (9 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 30 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 13 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 87 etxebizitza zeuden, 77 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 83 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 77 etxebizitza nagusietatik 66 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 41 etxek bost zituzten. 66 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 42 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 115 ziren, horien artean 92 aktiboak ziren eta 23 inaktiboak ziren. 92 pertsona aktiboetatik 87 lanean zeuden (45 gizon eta 42 emakume) eta 5 langabezian zeuden (1 gizon eta 4 emakume). 23 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren eta 1 higiezinen enpresa zen.
2000. urtean Briel-sur-Barse udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sortino
Sortino Italiako udalerri bat da. Sirakusako probintzian kokatuta dago, Sizilia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Sortinok honako udalerri hauekin egiten du muga:
La Fosse-de-Tigné
La Fosse-de-Tigné Frantziako udalerria da, Maine eta Loira departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Fosse-de-Tigné udalerrian erroldatutako biztanleak 184 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 104 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 103etxeak ziren. 84 etxebizitza nagusietatik 61 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 4 etxek bi gela zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 46 etxek bost zituzten. 69 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 39 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 36 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 115 ziren, horien artean 81 aktiboak ziren eta 34 inaktiboak ziren. 81 pertsona aktiboetatik 78 lanean zeuden (43 gizon eta 35 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 34 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Fosse-de-Tigné udalerrian 93 unitate fiskal zeuden, 220 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.830,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean La Fosse-de-Tigné udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 250 hektarea erabiltzen.