cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lastozko gizonaren teoria
Lastozko gizonaren teoria (lastozko gizonaren ilusioa ere deitua, Strawman theory) teoria konspiratibo sasilegal bat da, erredentzio mugimenduan sortu zena eta gobernuaren aurkako eta zergen aurkako hainbat mugimendutan gailentzen dena, hala nola hiritar subiranoen eta lurreko gizaki askeak mugimenduetan. Teoriaren arabera, gizabanako batek bi pertsona ditu, bata hezur-haragizkoa eta bestea nortasun juridiko bereizia (hau da, "Lastozko gizona"). Ideia da pertsona baten zorrak, betebeharrak, zergak eta legezko erantzukizunak lastozko gizonarenak direla, eta ez pertsona fisikoarenak. Lastozko gizonaren teoria iruzurtzat jotzen du legeak; hura sustatzen duen edonor iruzurgilea izan daitekeela uste du FBIk, eta Barne Zergen Zerbitzuak (IRS) argudio fribolotzat hartzen du, isunak jarriz zerga aitorpenetan hori alegatzen duten pertsonentzat.
Historia
Teoria 1999-2000 inguruan agertu zen, Roger Elvick Ipar Dakotako nekazari ohiak asmatu zuenean, herritar subirano eta protesta fiskalaren ekintzailea, erredentzio mugimenduaren sortzailea ere izan zena. Denborarekin, hiritar subiranoen sasi-sinesmenen kontzeptu nagusi bihurtu zen. Garai berean, Eldon Warmanek, Elvicken teorien ikasle batek, sinesmen multzo hori Kanadan sartu zuen, eta Kanadako testuingurura egokitu zituen. Kanadan, lurreko gizaki askeak mugimenduak are gehiago birformulatu zuen eta Commonwealtheko beste herrialde batzuetara hedatu zen.
Finhaut
Finhaut Suitzako udalerria da. Valais kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Cylindraspis peltastes
Cylindraspis peltastes Cylindraspis generoko animalia da. Narrastien barruko Testudinidae familian sailkatuta dago.
Rodriguesko endemismo bat izan zen eta 1800 inguruan desagertu zen.
María "La Jabalina"
María Pérez Lacruz (Teruel, 1917ko maiatzaren 3a - Paterna, 1942ko abuztuaren 8a), militante anarkista espainiarra izan zen, Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (Gazte Libertarioen Iberiar Federazioa) erakundeko kidea; Jabalina (basurde emea) ezizenez ezaguna zen, familia Teruelgo Jabaloyas udalerrikoa zuelako.
Biografia
Gerra Zibila eragin zuen estatu kolpea gertatu zenean, eta hemeretzi urte besterik ez zuela, María Columna de Hierro edo Columna de Ferro (Burdinazko zutabea) izeneko miliziano anarko-sindikalisten zutabean sartu zen Sarrion; bertan, erizain gisa, lan egin zuen frontean ospitale bat sortzeko. 1936ko abuztuaren 23an, Teruelgo batailan, hankan zauritu zuten tiro batez Puerto Escandóneko tren geltokian. Valentziako Ospitale Probintzialean ia sei hilabete eman ondoren, atzeguardian segitu zuen lanean, Saguntoko arma fabrika batean, hasieran, eta geroxeago Ciezako altzairu fabrika batean. Gerra amaitutakoan, 1939ko apirilaren 23an, haurdun zegoela, Guardia Zibilak atxilotu zuen 24. Espedizio Konpainiako ofizial nagusiaren aginduz: "[...] auzokoen garbiketa lanean jarraituz, behean sinatzen duenak Maria Perez Lacruz armada marxistaren Columna de Hierro deituriko zutabearen zerbitzura egon zela jakin zuen; horregatik, arduraz deitu eta etorrarazi zuen haren aurrera, eta bertan legez galdekatua izan zen eta erantzun zien egin zitzaizkion galderei." Galdeketan, Burdinazko zutabeko kideei eta Sarrionen izandako hilketei eta lapurretei buruzko informazioa eskatu zioten. Itaunketaren ondoren, burua soildu zioten eta herriko kaleetan pasearazi zuten. Gero libre utzi zuten. Maiatzaren amaieran, berriz ere deklaratzera deitu zutenean, uko egin zion epaile militar kapitain batek irakurri zion deklarazioa berresteari, bertan aipatzen zirenak ez zirela egiazkoak salatuz. Askatu zuten, baina biharamunean, maiatzaren 31n, berriro atxilotu eta Puerto de Saguntoko kartzelan sartu zuten inolako salaketarik gabe.
Ondoren, "matxinadari laguntzeagatik" kargu-orria bideratu zioten. Instrukzio epaileak Puerto de Saguntoko eta Ziezako agintariei eskatutako txostenetan adierazten zen, besteak beste, María arrimaturik bizi zela, "izaera libertinoa" zuela, emakume "azaldatua" zela, eta siderurgian lan egiten zuenean agerian uzten zituela bere Errepublikaren aldeko balioak eta alderdi frankistarekiko mespretxua. Zenbait buruzagi falangistak "inongo gehiegikeriatan ez duela parte hartu" adierazi zuten arren, bizilagun batek eliza erretzea leporatu zion, bere deklarazioa "hala esaten da" edo "suposatzen da" bezalako esapideekin matizatu bazuen ere. Geroago, hainbat kargu zituen atxilotu errepublikano batek zenbait salaketa egin zuen Mariaren kontra: parte hartu zuela Castelloko espetxearen aurkako erasoan eta espetxeko zaindari batzuen heriotzetan; Valentziako Boliviako kontsularen heriotzarekin ere zerikusia izan zuela egotzi zion, nahiz eta Valentzian ez zen inoiz Boliviako kontsulik izan, eta baita zortzi apaizen eta diputatu baten hilketekin ere, beste salaketa txikiez gain. Valentziako Probintzia Ospitaleko zuzendariak, zeinean Maria gerra-zauriengatik ingresaturik egon zen, adierazi zuen delitu horiek gertatu zirenean ospitaleraturik zegoela.
Azaroaren 4an, Valentziako Ospitalera eraman zuten osasun arazoengatik eta bere haurdun egoera aurreratuagatik. 1940ko urtarrilaren 9an, erditu ondoren, alta eman zioten, baina umearen berri ez zen berriro izan, lapurtu eta adopzioan eman baitzuten. Kartzelara itzuli zen, Valentziako Gobernu Zibilaren ziegetara eta geroago Santa Klarako Emakumeen Espetxe Probintzialera. Han egon zen Valentziako emakumeen kartzelan sartu zuten arte. Hango emakume funtzionarioek ezkongabea zela eta ume bat zuela utzi zuten idatzirik jasota. Maríaren kontrako gerra kontseilua 1942ko uztailaren 28an hasi zen. Fiskaltzak "matxinadari atxikitzea" delitua egotzi zion eta heriotza zigorra eskatu zuen. Instrukzioan jasotako adierazpenak baino ez ziren froga moduan aurkeztu. Defentsak sei urte eta egun bateko zigorra baino ez zuen eskatu, Mariak "matxinadari laguntza eman" arren, ezein delitutan parte hartu ez izana eta bere lana Burdinazko Zutabeko erizainarena izan zela argudiatuta. Minutu batzuk igaro ondoren, auzitegiko kideak ezkutuan bildu ziren eta fiskalaren eskaera onartu zuten: "matxinadarekin bat egitea" eta " Mugimenduarekiko borondate txarra" delituak egotzita, hiltzera zigortu zuten. Handik hamar egunera Paterna hilerrian fusilatu zuten sei gizoneko talde batekin batera. Frankoren diktadurak fusilatutako azken emakumea izan zen.
Eskerrak
2003an, Puerto de Saguntoko Baladre auzuneko ”Trencant Silencis” (Isiluneak apurtuz) Emakumeen Elkarteak frankismoaren errepresioa bizi izan zuten emakumeei omenaldia eskaini zien, horien artean María la Jabalinari. Urte hartan, irailean, kale edo plaza bati bere izena jartzeko eskatu zuten. María Pérez Lacruz kalea Saguntoko La Pinaeta auzoan dago.
Lola López, Companya Hongaresa de Teatre (Hungariako Antzerki Konpainia) taldekoa, María la Jabalina, la historia de una joven miliciana (María la Jabalina, emakume gazte miliziano baten istorioa) antzezlanaren egilea, aktorea eta antzerkigilea da. Lan horretan María Pérez Lacruzen bizitza kontatzen du eta beren askatasun-idealen alde borrokatzeagatik errepresaliatuak izan ziren emakume guztiak omendu zituen. Lana Paca Aguirre poetaren enkarguari erantzuteko sortu zen 1930eko hamarkadako emakumeen istorioa kontatzeko helburuarekin.
2021ean, Saguntoko Udalak Cristina Durán ilustratzaileari eta Miguel Ángel Giner komiki-gidoilari eta marrazkilariari mandatua eman zien La Jabalina izenez ezaguna den María Pérez Lacruzen bizitza islatuko duen lan grafikoa sortzeko.
Turdus unicolor
Turdus unicolor Turdus generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Olho d'Água
Olho d'Água Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Marama Corlett
Marama Corlett (Valletta, 1991ko maiatzaren 3a) maltar aktorea eta dantzaria da. Blood Drive telesailean Aki izeneko pertsonaia antzezteagatik ezaguna da.
1991eko maiatzaren 3an Maltan jaio zen. Aita zeelandaberritarra du; ama, berriz, maltarra.
Hiroyuki Takasaki
Hiroyuki Takasaki (高崎 寛之, 1986ko martxoaren 17a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Tokushima Vortis eta Matsumoto Yamaga FC.
Zalantza metodiko
Eguneroko bizitza eta zentzu komunetik Descartesen aurka egin diren argumentu eszeptikoek bitxiak dirudite. Argi izan behar da Descartesek ez zituela sinesmen multzo eta uste ziurrak nahasten nahiz eta biak ikerketa filosofikorako ezinbestekoak izan. Hauen bereizketa egiten du Descartesek: metodoaren erregelak (3.diskurtsoa) eta behin-behineko erregela moralak (1.diskurtsoa).
Ikerketa bera jarduera praktiko bat da eta bizitzaren egunerokotasunean topatu daiteke. Ikerketa hau aurrera eramateko zentzu komuna zalantzan jarri behar da, nahiz eta ikerketa egin bitartean bizitza normalean maiz erabili beharko duen ikertzaileak ere zentzu komuna. Baina ikerketa egin ahal izateko ez dugu bizitza arrunta eta ikerketa bera ezberdindu behar ezta garai bateko pentsamendua ardatz gisa hartu (hezi garen gizartearen doktrina). Proiektu kartesiarraren funtsa balio filosofikoak beste ideiak aztertzea da.
Argumentu eszeptikoak, zalantzak sortzen dituztenak eta Descartesek Hausnarketa metafisikoetan azaltzen dituztenak, Platonetik eratorritakoak dira (Cratilo eta Teetetes). Argumentu hauek ikerketarako erreminta garrantzitsuak dira. Lehendabizi irakurgarriak diren aztertuko da, eta behin hau ikusirik eztabaidarako bideragarriak diren. Bi baldintza hauek betetzen ez badituzte ezin izango dira ikertu. Bi baldintza hauek betetzen badira, Descartesen aburuz, argumentu hauek baliagarriak izango dira filosofiarako (baita ikerketa erreminta gisa ere).
Zalantza metodikoa, Descartesek Metodoaren diskurtsoa liburuan (1637), egia bilatzeko bidean sorturiko metodoa izan zen, berak metodo ziur baten beharra zuelarik. Horretarako Deskartesek matematikak erabiltzen dituen tresnak erabili zituen, bere proposamena dena zalantzan jartzea izan zen egia benetakoa zein zen jakiteko asmoz. Hainbat ideia zalantzan jarri zituen:
Lorturiko lehen egia
Zalantza metodikoaren ondorio nagusia egia bakarra niak pentsatzen duela da, hau argi eta ebidentea da, zalantza ezina. Bere premisa garrantzitsuena Pentsatzen dut beraz, banaiz (Cogito ergo sum) bertatik dator eta bertatik niaren existentzia frogatu daiteke.
Francisco Morazán (Hondurasko departamendua)
Francisco Morazán Hondurasko 18 departamenduetako bat da. Bere hiruburua Tegucigalpa da. 6.298 km²ko azalera du eta 2006ko kalkuluen arabera 258.000 biztanle bizi ziren.
Udalerriak
Departamendua 29 udalerritan banatzen da:
Saint-Hilaire-du-Maine
Saint-Hilaire-du-Maine Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Hilaire-du-Maine udalerrian erroldatutako biztanleak 814 ziren. Familiak 295 ziren, horien artean 54 pertsona bakarrekoak ziren (29 bakarrik bizi ziren gizonak eta 25 bakarrik bizi ziren emakumeak), 93 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 131 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 17 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 358 etxebizitza zeuden, 295 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 338 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 295 etxebizitza nagusietatik 216 bere jabearen bizilekua ziren, 78 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek gela bat zuten, 18 etxek bi zituzten, 56 etxek hiru zituzten, 74 etxek lau zituzten eta 145 etxek bost zituzten. 220 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 136 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 142 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 484 ziren, horien artean 403 aktiboak ziren eta 81 inaktiboak ziren. 403 pertsona aktiboetatik 380 lanean zeuden (211 gizon eta 169 emakume) eta 23 langabezian zeuden (6 gizon eta 17 emakume). 81 pertsona inaktiboetatik 36 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Hilaire-du-Maine udalerrian 301 unitate fiskal zeuden, 826 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.566,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 margolaria, 1 ile apaindegia, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Saint-Hilaire-du-Maine udalerrian 78 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.695 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Maria Feodorovna (Sofia Dorotea Württembergekoa)
Maria Feodorovna (Мария Фёдоровна; Sttetin, Prusiako Erresuma, 1759ko urriaren 25a - Pavlovsk jauregia, San Petersburgo, 1828ko azaroaren 5aGreg./urriaren 24aJul.) Errusiako enperatriz ezkontidea izan zen 1796tik 1801era.
Sofia Dorotea Württenbergekoa Frederiko II.a Eukeni Württenbergekoa dukearen eta Frederika Brandenburg-Schwedtekoa printzesaren alaba izan zen. 1776an Paulo I.a Errusiakoa enperadorearekin ezkondu zen, hura alarguna baitzen. Ezkontzean kristautasun ortodoxora bihurtu zen eta Maria Feodorovna izena hartu zuen. Ezkontzak hamar seme-alaba izan zituen, Alejandro I.a eta Nikolas I.a enperadoreak barne. 1797an koroatu zuten senarrarekin batera. Senarraren hilketaren ondoren, karitatera dedikatu zen, jauregi inperialak birmoldatu zituen eta seme-alabei aholkatu zien. Napoleon Bonaparteren aurkako herrialdeekin harremanak ezartzea ere babestu zuen.
Andres Irujo Ollo
Andres Irujo Ollo (Lizarra, 1907ko azaroaren 29a - Buenos Aires, 1993ko irailaren 29a) nafar idazle, editore, eta politikari abertzalea izan zen.
Gaztaroa eta Ikasketak
Lizarran jaio zen Andres Irujo Ollo 1907. urteko azaroaren 29an, Lizarrako patroia den Ander deunaren egunean alegia. Andres Maria Saturnino Honorato bataiatu zuten San Juan elizan. Daniel Irujo Urraren (1862-1911) eta Aniana Ollo Elordiren (1866-1950) semea zen. Daniel Irujok, Deustuko Unibertsitateko lehen irakasle laikoa, zuzenbide prozesala eta zuzenbidearen historia irakasten zuen. Sabino Aranaren lagun hurkoa, 1896an eta 1902an Aranaren kontra irekitako kasu judizialetan jeltzalearen abokatua dugu.
Sei anai-arreben artean gazteena, Andres jaio aurretik amak bi seme-alaba galdu zituen jaio eta hilabete gutxi ondoren, María Luisa eta Francisco Xabier, 1904ean eta 1905ean hurrenez hurren. Anai zaharrena Manuel (1891-1981) dugu; Eusebio (1893-1968), Maria Rosario (1894-1925), Juan Ignacio (1897-1969), Delfin (1900-1988) eta Josefina (1902-1992). Andres jaio eta hiru urte geroago bikotearen azken semea jaioko zen, Pello Mari (1910-1983). Andres lau urte zituelarik birikeriak jota hil zen aita 1911an.
Irujotarrak, kirolaren bitartez Nafarroan euskal giro politikoa eta euskal kultura zabaldu nahian, Lizarrako Izarra futbol taldearen osaketan parte hartu zuten, bai eta Merkatondoa futbol zelaiko erosketan ere. Juan Ignacio, Andres eta Pello Mari, Izarra taldeko aurrelariak izan ziren. Bestalde, anai zaharrenak, Manuel eta Eusebio, akziodunak, futbol taldeko batzarkideak.
Anai arrebak bezala, oso gazte afiliatu zen Andres Euzko Alderdi Jeltzalean. Alfonso XIII.ak ezarritako diktaduraren eragina jaso zuten ere, Manuel diputatu kargutik kendu zuen erregimenak eta Delfin 1925eko urrian atxilotu zuten.
Lekarozko Colegio de Nuestra Señora del Buen Consejo ikastetxean egin zuen Batxilergoa eta 1930ean zuzenbidea burutu zuen Andresek Deustuko eta Madrilgo Unibertsitateetan eta Manuelen abokatu-langelan laguntzaile dugu urte horretan bertan.
1936ko Gerra
1933an, Manuel Gipuzkoan diputatu hautatua izan eta gero, Andres langelaren kudeaketaz arduratuko zen, era berean, Manuelen idazkaria zelarik. Uztailaren 18an Tolosarantz trenez zihoazenean altxamenduaren berri izan zuten Manuelek eta Andresek. Orduan Manuel Tolosako Paper-fabrikako akzioduna eta enpresako batzorde eragilearen mahaikide zen. Gau horretan bertan abiatu ziren Donostiara anaiak Gipuzkoako diputatu jeltzaleekin biltzearren. Donostiako Estornés Legazpi ikastetxean, Andres eta Manuel Irujoz bestalde, Joxe Mari Lasartek, Telesforo Monzonek, Arzelusek eta Antoñanzasek eman zuten gaua. Gau luzea izan zen hura. Telefono deiak, informazioaren egiaztapena eta, batik bat, hurrengo egunetako plangintza osatu izan zuten lan larriena. Gau osoa bilduta egon ondoren Donostiako Kaputxino elizan meza aditu zuten goizeko zortzietan eta, goizean goiz, Gipuzkoako Jesús Artola Goikoetxea gobernadore zibilarekin bildu ziren Lasarte eta Irujotarrak. Bileraren helburua bikoitza zen, alde batetik Euzko Alderdi Jeltzalearen errepublikarekiko atxikimendua adierazi eta, bestetik, gobernu zibilaren jarrera argituz, hurrengo asteetarako plangintza martxan jarri. Uztailaren hogeita batean Euzko Alderdi Jeltzaleak Euzkadi eta La Gaceta del Norte egunkarietan alderdi jeltzalearen altxatuen kontrako jarrera irmoa adieraziz artikulu bat plazaratu zen.
Diputatu jeltzaleek harturiko lehen neurrietariko bat, Loiolako kuarteleko armak eta munizioa eskuratzea izan zen. Eginkizun horretan EAJko Manuel Irujok, Andres Irujok, Rafael Pikabeak, Juan Antonio Irazuztak, Joxe Mari Lasartek eta, Alderdi Sozialistako Miguel Amilibiak lan egin zuten. Ildo honetan bertan, Eusko Gudarostea antolatzeko lehen urratsak eman zituzten Irujok eta Lasartek, Azpeitiko Loiola saindutegian abuztuaren 8an erroldatzeko deia plazaratuz, Euzko Abertzale Ekintza eta Euzko Alderdi Jeltzaleko hainbat eta hainbat kide bertaratu zirelarik. Eusko Gudarostea antolatzeko osatutako lehen batzordea Cándido Saseta komandanteak, Manuel Irujo, Juan Kareaga eta Joxe Mari Lasarte diputatu jeltzaleek, Lino Lazkano Euzko Nekazari Batzaren ordezkariak, Salvador Aranburu Eusko Langile Alkartasuna sindikatuko ordezkariak, Tomás Mitxelena Euzko Abertzale Ekintza alderdiko ordezkariak eta Mikel Alberdi Euzko Mendigoizale Batzako ordezkariak osatu zuten.
Uztailaren amaieran, Irujotarrak Urbasa mendian udako oporretan zirela, Lizarrara abiatzeko mezua jaso zuten, jende asko tirokatzen ari baitziren hiri eta herrietatik at eta, nonbait, seguruago egongo ziren etxean, Lizarran bertan. Etxean zirela, gauez, matxinatuak heldu eta aterarazi zuten bertan ziren familiako kide guztiak, Eusebio Irujo eta Pilar Elizalde, Delfín Irujo, Josefina Irujo eta Javier Blanco, eta Mirentxu, Manuelen alaba alegia. Haiekin batera etxeko zerbitzariek Lizarratik alde egin zuten ere, Lizarran burumakur bizitzea baino espetxean Irujo familiarekin bat igortzea hobe zutela adieraziz. Gizonezkoak Iruñeko espetxean giltzapetu zituzten eta, emakumezkoak Ursulinas komentuan. Bi hilabete geroago, irailaren 26an, Pilar Elizalderen bigarren alaba, Marilo, bertan jaio zen.
Altxamenduak checas izeneko bat-bateko eta legez kanpoko epaitegien osaketa suspertu zuen Gipuzkoan. Zenbait gipuzkoar eskuin politikoko burukide hil zituzten horrela. Hain zuzen, Loiolako kuartelaren errendizioa eta gero, horietako epaitegi batek sei ofizialei heriotza zigorra ezarri zien. Manuel Irujok kondena ez gauzatzeko agindua luzatuko zuen, alabaina, orduko ofizialak fusilatu zituzten. Halako ekintzak saihestearren Miguel Amilibia sozialistaren lehendakaritzapean Gipuzkoako Defentsa Batzordeko Komisaldegia osatzea erabaki zuen probintziako agintaritzak. Amilibiaren uko egiteari Telesforo Monzonena jarraitu zion, azkenik, Manuel Irujok estuturik, Andres Irujok komisaldegiaren ardurari baietza eman behar izan zion. Andres Irujoren ondoan hilabete horietan Miguel José Garmendiak, Nafarroatik ihes egin ondoren Espetxe Zuzendaritzaren lehendakari izendaturik, Irujotarrekin guda amaitu arte gatibuen trukaketan arituko zenak lan egin zuen. Era berean, altxamenduaren lehen hilabete horietan Cándido Saseta Euzko Gudarostearen komandanteak Irujorekin lan egin zuen Gipuzkoan. Aunitz hilketa galarazi zituen Andresek, besteak beste, Fernando Sasiain Donostiako alkatearena. Ildo honetan bertan, Ondarreta espetxean fusilamendu pelotoi bati aurre egin zion, bakarrik eta armarik gabe, bost gizonen erailketa eragotziz. Halarik ere, Ondarretatik ateratzean, bi gizon fusilatu zituzten.
Zenbait matxinatuen aldeko politikari eta militarren bizia salbatzearren, azken hauek Guadalupe gotorlekura igortzea erabaki zuen Irujok. Bertan sartu zituen, besteak beste, Víctor Pradera, Honorio Maura eta Joaquín Beunza. Halarik ere, nahiz eta neurriak hartu, nazionalek Irun garaitu eta ordu batzuk lehenago zenbait milizianok bertan gordetakoak erail zituzten. Propaganda frankistak zabalki eskukatu zuen Beunzaren lintxamendua, hilketarekin deus ikustekorik izan zuten hainbat eta hainbat errepublikarrei fusilamenduaren errua egotziz, besteak beste, Andres eta Pello Mari Irujori, momentuan Manuelekin batera libre ziren Irujotar bakarrak alegia. Izan ere, behin baino gehiagotan saiatu ziren Manuel eta Andres berrogeita hamar bat nafar gatibu Pradera, Maura eta Beunzarekin trukatzen, halarik ere, Mola jeneralaren aginduei jarraiki ez ziren ganbiorik egin. Lortu zuten gauza bakarra Beunzaren emaztearentzako ibiltzeko baimena izan zen. Pilar Elizalde Isidro Gomá kardinalarengana laguntza eta gupida eskatzen abiatu zenean, azken honek, hitza egiteko baimena ukatuz, Eusebioren emazteari senarra bizirik mantentzea aski sari zuela aditzera eman zion.
Iruneko garaipenaren aurretik suertaturiko hilketak zirela eta, Gipuzkoako Denfentsa Batzordeak Saseta komandantearen indarrak Donostian azken momenturaino mantentzea erabaki zuen. Berdin jokatuko zuen Eusko Jaurlaritzak nazionalek Bilbo hartu baino lehen, Jesus Maria Leizaola sailburuak hiriko espetxeetan ziren atxilotuak salbu jarri zituzten, matxinatuen eskuetan. Bizi asko salbu jarri zituen neurriak.
Aunitz jendez gain, ondasun publikoak eta pribatuak zaindu eta babestu zituen Gipuzkoako Batzordeak. Besteak beste, Andres Irujok Julio Urquijoren 14.000 liburu zituen liburutegia gorde zuen.
Erbestea
Nazionalek Euskal Herriko frontea garaitu ondoren, Manuel Irujorekin batera joan zen Andres Madrilera, Balentziara eta Bartzelonara hurrenez hurren, justiziako ministroaren idazkari lanetan. Goian esan bezala, eginkizun honetan gatibuen trukaketan aritu ziren Irujo eta Garmendia nagusiki. Ildo honetan bertan, Frantziako Errepublikako Adiskideen elkarteko Euskal Herriko azpibatzordearen idazkaria izendatzen dute Andres 1938an. Lucio Aretxabaletarekin batera idazkari gisa eta, Euzko Jaurlaritzako Perpignaneko ordezkaritzako kide gisa, 1936ko gudaren eraginez frantziar estatuan euskal errefuxiatuen errolda osatu zuen, behar gorrian bizi ziren errefuxiatuei, lana, bazka edota sorospen medikua eskainiz.
Nazien 1940ko Europako mendebaldeko garaipenak Ameriketako bidea hartzera behartu zituen jada erbesteraturik bizi ziren zenbait euskaldun. Andres, 1940ko urria aldera, Aniana Ollorekin, Josefina Irujorekin eta Angel Blancorekin Argentinara abiatu zen itsasontziz. Marseillatik Lisboara, Portugaleko erregimeneko poliziak trabak jarri zizkion Ameriketarantz abiatzeko. Hamaika liskar eta arazo izan ondoren, Miguel José Garmendiarekin itsasoratu zen. Abenduan porturatu ziren Buenos Airesen, bertan Laurak Bat eusko etxeko kideek txistu eta dantzariekin etorri berriak agurtu zituztela. Roberto Ortiz (1882-1942) presidentearen dekretuari jarraiki, ailegatu berriek hilabete batean Argentinako naziotasuna eskuratu zuten bai eta, eusko etxeko kideen laguntzarekin, lana ere bai.
Lizarrakoarentzat laugarrena zen Argentinako erbeste honetan 1936an etxetik alde egin zuenetik, bi proiektu bulkatu zituen eraginkortasunez kultur arloan, hots, Ekin argitaletxearen eta Instituto Americano de Estudios Vascos elkarte kulturalaren osaketa. Honekin batera, 1950etik aurrera, Amerikako Eusko Ikaskuntzen erakundearen aldizkaria ere plazaratzen eta argitaratzen lagunduko du Irujok 1993 arte (Boletín del Instituto Americano de Estudios Vascos).
Argitaratze lanarekin batera, bi liburu idatzi eta argitaratu zituen Irujok. 1944ean plazaratutako Los Vascos y la República Española. Contribución a la historia de la guerra civil, 1936-1939 eta Los Vascos y las cruzadas, P. A. Sánchez Gamarraren hitzaurrearekin eta Kerman Ortiz Zaratek irudiztaturik, 1946ko azaroan plazaratutakoa. Lehenengoan 1936ko gudaren lehen hilabeteetan Gipuzkoako Defentsa Batzordeak burututako lanaren inguru idatzi zuen Irujok. Biak Andrés de Lizarra ezizenarekin sinatu zituen. Buenos Airesko Acción Vasca elkarteko lehendakari ordea, Laurak Bat eusko etxeko lehendakari ordea eta Euzko Txokoa elkarteko bokala dugu Andres 1957 eta 1959 bitarte.
Berrogeita hamar bat artikulu idatzi zituen Amerikako Eusko Ikaskuntzen Institutuko aldizkarian Irujok ere. Hauen artean Buenos Airesko euskal abizenen bildumak aipu berezia merezi du. Abizen bilduma tradizio handiko lana zen hego Amerikako eusko etxeetan. Hain zuzen, 1944ean Bingen Ametzagak Uruguaiko Unibertsitatean Eusko Ikaskuntza Batzordea osatu zuenean, bideraturiko lehenengo lanetatik bat, Uruguaiko euskal abizenen errolda osatzea izan zen, urteekin 12.000 bat abizen bildu zituztelarik.
Siglo 21 (egunkaria)
Historia
Hasiera batean, 7Días izeneko astekaria izan zen eta ondoren, Siglo 21 egunkaria. Sortu zenetik, Guatemalako gobernuak gogor kritikatu zituen.
Ertebölle
Ertebölle kultura Mesolito berrantiarreko ehiztari-biltzaile-arrantzaleen kultura zen. Egungo Eskandinavia hegoaldean, Alemania iparraldean eta Polonian kokatzen zen. 8.000 cal B.P kronologian datatzen da kulturaren hasiera. Kulturaren izena izena Jutlandiako Limfjorden herrian dagoen Ertebölle herrixka txikitik dator. Egindako ikerketek kultura honetan itsasoko baliabideek zuten garrantzia azpimarratzen dute.
Siglo 21 (egunkaria)
Historia
2009an, Luis eta Juan Carlos Marroquín Godoy anaiek erosi zuten, Clemente Marroquín Rojas kazetari guatemalarraren ondorengoak eta Diario La Hora egunkariaren jabeak. 2011an kooperatiben federakunde batek erosi zuen eta 2013an berriz, Inversiones y Proyectos Profesionales Marbella, S.A. y Arrendamientos, Servicios y Proyectos, S.A-ren esku geratu zen. Salvador Estuardo González egunkariaren zuzendaria izandakoak erosketa horren atzean Roxana Baldetti zegoela esan zuen, Corporación de Noticias, S.A. erosteko mugimendua izan zelarik. Hala ere, Miguel Ángel Gálvez epaileak egunkaria La Línea izeneko ustelkeria kasu famatuan ez zuela erantzukizuna izan ondorioztatu zen.
Ertebölle
Ikerketen hasiera
Ertebölle kulturaren ikerketa XIX. mendean hasi zen maskor hondakindegien indusketekin, kokkenmoddinger izenez ezagutzen direnak. Haran hauetan aurkitutako aztarna materialek Neolitikoko fase aurre-megalitiko baten existentzia iradoki zuten. Hori frogatzeko, 1893-1900 bitartean maskor hondakindegi bat industu zen Erteböllen, bere eponimoa den herrian. Indusketaren emaitzak atera arte ez zen “Ertebölle kultura” terminoa erabiltzen hasi.
Itsas-baliabideen kontsumoa
Maskor hondakindegietan ostra eta beste ornogabe kopuru handiez gain, arrainen eta uretako ugaztunen aztarna ugari agertu ziren. Ondorioztatu da Ertebölle kulturako taldeek itsasoko produktuak kontsumitzen zituztela nagusiki. Hau ez da soilik inguruaren aberastasun naturalaren ondorio bat. Izan ere, talde hauek modu eraginkorrean ustiatzeko gaitasuna zuten: teknika espezializatuekin eta talde-antolaketa konplexuekin.
Andres Irujo Ollo
Erbestea
1978an, hirurogeita hamaika urte zituela, ezkondu zen Andres Irujo María Elena Etxeberrirekin, euskaldunen artean RH ezkorra faktorearen ugaritasuna ikertu zuen Etxeberri medikuaren alaba alegia. 1993ko irailaren 29an, Mikel deunaren egunean hain zuzen, hil zen Irujo Buenos Airesko erbestean berrogeita hamahiru urte eman ondoren. Bertan dago ehortzirik.
Ertebölle
Itsas-baliabideen kontsumoa
Arrantza zen teknika garatuena. Tresneria ugaria zuten: masan harrapatzeko instalazioak zein arraunen bidezko ontziak. Era berean, jarduera ez hain arriskutsuak ere egiten zituzten. Adibidez, ostra eta txirlak jasotzea, foka edo beste itsas-ugaztunen arrapaketa edo anatido migratzaileen ehiza.
Toki ezberdinetan tranpa eta harrapakinen aztarnak agertu dira. Suedian aurkitutako tranpa batek adibidez, 45cm-ko bakailao baten aztarnak zituen oraindik. Arrantzale hauek, amuak eta punta ugariko lantzak erabiltzen zituzten baita ere.
Neolitizazioa
Neolitoa talde hauen lurretara iristean hauek aurreko bizimoduarekin jarritu zuten hasieran. K.a. 4800 inguruan, Danubioko Neolitoko tradiziotik eratorritako kultura baten talde kolonoak etxaldeak ezartzen zituzten Ertebølle kulturaren taldeen hegoaldeko mugetan. Hala ere, ikusi da mendeetan zehar haien bizimodua ez zela funtsez aldatu. K.a. 3.900 inguruan eman ziren nekazaritzaren lehen zantzuak Danimarka eta Suedian, eta 600 urteren ondoren finkatu zen guztiz.
Folkred
Folkred, Tolkienen legendariumeko pertsonaia bat da, eta, bere istorioa, Eraztunen Jaunaren eranskinetan kontatzen da. Rohirrim bat da, Rohango Folkwine erregearen semeetako bat eta Fastred eta Fengelen anaia.
Ertebölle
Neolitizazioa
K.a. 4.000. urtetik aurrera, talde hauen biztanleria asko handitu zen eta lurraldeak murritzagoak ziren. Ondorioz, mugikortasuna aldatu egin zen: ingurua oso oparoa izan arren, mugak zeuden arrantza toki eta maskortegiek jasan zitzaketen pertsona kopuruan. Horregatik, talde askok urtearen zati handi bat pasatzen zuten kokaleku iraunkorretan. Ertebölleren zeramika fasea K.a. 5.200 eta 4.000 inguruan datatu da, TRB kulturaren hasierarekin amaituz. Kanpoko talde kolonoen aurrean eduki zuten erreakzioa aztertuta, zeramikaren erabilera komunitatea hauekin kontaktua edukitzearen seinale izan daiteke. Zeramikaz gain, Neolitoarekin lotutako T formako aizkorak, orraziak eta hezurrezko eraztunak aurkitu dira. Eskandinabiako lehen Neolitoa TBR kulturarekin dator bat. Kultura hau, K.a. 4.500 inguruan sortzen dena, Europa zentral iparraldetik zabaldu zen laster.
Folkred
Historia
Eguzkiaren Hirugarren Aroko 2858an jaio zen, bere anaia bikia Fastredekin batera. Hogeitamar urte beranduago, Ithilienen hegoaldea, Haradrimek inbaditu zuten, eta, Eorlen zina betez, Folkwinek, Folkredek eta Fastredek zuzendutako armada bat bidali zuen Gondorrera. Etsaia kanporatu ahal izan bazuten ere, printzeak, Poros ibaiaren gurutzeen gudan hil ziren, eta, rohirrimek, Haudh in Gwanur bezala ezagutzen den muinoan lurperatu zituzten, Poros ibaiaren ertzean altxatutakoa. Turin II.ak, Gondorreko seneskal erregeordeak, urre ugariz osaturiko kalteordaina bidali zion Folkwineri, honen semeen heriotzagatik eta eskainitako laguntzagatik.
Eucinostomus entomelas
Eucinostomus entomelas Eucinostomus generoko animalia da. Arrainen barruko Gerreidae familian sailkatzen da.
Zviad Gamsakhurdia
Zviad Gamsakhurdia (ზვიად გამსახურდია; Звиа́д Константи́нович Гамсаху́рдия; Tbilisi, Georgiako Sobietar Errepublika Sozialista, SESB, 1939ko martxoaren 31 - Khibula, Georgia, 1993ko abenduaren 31) georgiar politikari eta idazlea izan zen. Georgiako lehen presidentea izan zen, Sobietar Batasunaren ostean demokratikoki aukeratua.
Intelektual familia batean jaioa, filologia ikasi zuen eta itzultzaile eta literatur kritikari lanetan aritu zen. 1955ean Gorgasliani talde disidentea sortu zuen. Erregimen sobietarrak hainbat aldiz atxilotu zuen giza eskubideen aldeko aktibismoagatik.
1991n Georgiako Independentzia aldarrikatu ondoren, Gamsakhurdia hautatu zuten presidente. Lehendakari izan zen bitartean, arazo ugari izan zituen gutxiengoekin eta Errusiarekin. 1991ko abenduaren 22an oposizioak estatu kolpe bortitza eman zuen. Gamsakhurdia erbestera joan zen eta presidente legitimoa izaten jarraitzen zuela esan zuen. 1993an itzuli zen herrialdera eta Georgiako gerra zibilean hil zen. Hiru hipotesi daude zure heriotza: Hilketa, suizidioa edo borrokan hiltzea.
Pedras de Fogo
Pedras de Fogo Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Jaime Gil de Biedma
Jaime Gil de Biedma (Bartzelona, Katalunia, 1929ko azaroaren 13a - Bartzelona, 1990eko urtarrilaren 8a) gaztelaniaz idatzi zuen kataluniar olerkaria izan zen.
Biografia
1950eko Belaunaldiko kide zen, Bartzelonako taldean alegia. Iradokizun ugari eskaintzen du Gil de Biedmaren poesiak; ironia zorrotz erabiltzen zuen, egunerokotasun landu batekin batera. Liluratik urruti dagoen mundu-ikuspegia agertzen zuen, beti; adiskidetasuna eta iragandako gaztetasuna dira haren gai nagusiak.
Bere poema-bilduma guztiak Las personas del verbo liburuan bildu zituen, 1975ean. Jorge Guillén espainiar poetari buruzko lan jakingarri bat egin zuen; saiakera-lanak 1980an bildu zituen El pie de la letra izeneko liburuan. 1956an Filipinetan harrapatutako tuberkulosi baten ondorioz idatzitako egunerokoa argitaratu zuen, 1974an, Diario del artista seriamente enfermo. Garai hartako zentsura zela eta, 1991 arte ez zen agertu osorik, Diario del artista en 1956 izenburuarekin. Hurrengo belaunaldietan eragin handia izan du Gil de Biedmaren lanak.
Ondorengoak
Jaime Gil de Biedmak ez zuen seme-alabarik izan, baina bere bi iloba ospetsu bihurtu dira, nor bere esparruan. Esperanza Aguirre Gil de Biedma Alderdi Popularreko politikaria da, eta Madrilgo Erkidegoko presidente izana da. Ouka Lele izenez lan egiten duen argazkilaria, berriz, Bárbara Allende Gil de Biedma da izatez.
2010ean El Cónsul de Sodoma film espainiarra estreinatu zen, Gil de Biedmaren biopic bat. Sigfrid Monleonek zuzendu zuen, eta Jordi Molla aktoreak gorpuztu zuen poeta.
Espainian bada poesia sariketa bat Gil de Biedmaren izena daramana, Segoviako Diputazioak antolatua.
Westhouse
Westhouse Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Urki-tximeleta
Urki-tximeleta (Thecla betulae) Lycaenidae familiako tximeleta bat da, Paleartiko guztian zehar aurki daitekeena. Iberiar penintsulan, Galizian, Asturiasen, Kantabriar mendikatean, Portugalen eta Mediterraneoko uharteetan egiten du hegan. Euskal Herrian ere aurki daiteke.
Itxura eta portaera
Heskaietan, sastrakadietan eta basoen ertzetan ikus daitekeen tximeleta txiki bat, baina askotan ez da kontuan hartzen, zuhaitz handien goialdeetan denbora asko ematen baitu, besteak beste, Fraxinus excelsior espeziekoetan. Arrak eta emeak zuhaitz bakartuen goiko aldeetan biltzen dira. Behin parekatuta, emea zuhaitzaren beheko adarretara jaisten da arrautzak jartzen hasteko.
Westhouse
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 533 etxebizitza zeuden, 508 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 24 hutsik zeuden. 496 etxeak ziren eta 37 apartamentuak ziren. 508 etxebizitza nagusietatik 444 bere jabearen bizilekua ziren, 50 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 66 etxek hiru zituzten, 88 etxek lau zituzten eta 338 etxek bost zituzten. 450 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 158 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 316 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 980 ziren, horien artean 762 aktiboak ziren eta 218 inaktiboak ziren. 762 pertsona aktiboetatik 723 lanean zeuden (391 gizon eta 332 emakume) eta 38 langabezian zeuden (18 gizon eta 20 emakume). 218 pertsona inaktiboetatik 65 erretiraturik zeuden, 88 ikasten zeuden eta 65 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Westhouse udalerrian 516 unitate fiskal zeuden, 1.420,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.725 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 27 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Umeå udalerria
Umeå Suediako udalerria da. n kokatua dago. 5213,39 km² ditu eta 121,271 biztanle ditu, hauetatik 79.594 Umeå herriburuan.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Westhouse
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Westhouse udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 658 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cylindraspis vosmaeri
Cylindraspis vosmaeri Cylindraspis generoko animalia da. Narrastien barruko Testudinidae familian sailkatuta dago.
Rodriguesko endemismo bat izan zen eta 1800 inguruan desagertu zen.
Koki Otani
Koki Otani (大谷 幸輝, 1989ko apirilaren 8a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Giravanz Kitakyushu.
Castro (Paraná)
Castro Brasilgo udalerri bat da, Paraná estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Lily Tuck
Lily Tuck (Paris 1938ko urriaren 10a) eleberrigile eta narrazio laburren idazle estatubatuarra da. 2004an National Book Award izeneko literatura saria irabazi zuen The News from Paraguay eleberriari esker.
Bizitza
Parisen jaiotako estatubatuarra da eta gaur egun New York eta Maine artean banatzen du bere denbora. Haurtzaroan Thailandian bizi izandakoa, bai eta Uruguain eta Perun ere. Tuckek esan duenez, "beste herrialde batzuetan bizitzeak ikuspegi desberdina eman dit idazle gisa. Nire deslokazio eta deserrotze sentsazioa areagotu egin da... uste dut sentimendu hori nire pertsonaietan islatzen dela, emakume horietako gehienak lekualdatze fisiko batek edo halako edo bestelako galera batek bizitza aldatzen dienean". .
Lanak
Eleberriak
Biografia
Brachygobius xanthomelas
Brachygobius xanthomelas Brachygobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Turdus dissimilis
Turdus dissimilis Turdus generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Jorge Ibáñez Vergara
Jorge Eduardo Ibanez Vergara (j. Linares, Txile, 1926ko abenduaren 17a – h. Santiago, Txile, 2012ko urtarrilaren 22a) historialari, idazle eta politikari txiletarra izan zen.
Biografia
Bere jaioterriko Oinarrizko Eskolan eta Lizeoan ikasi zuen, gero Barros Arana Barnetegi Nazionalean sartzeko. Txileko Unibertsitateko Zuzenbide Fakultatean sartu zen eta bertan hasi zen bere ibilbide politikoa garatzen Alderdi Erradikaleko kide gisa.
Kargu publikoak bete zituen Barne Ministerioan. Immigrazio Saileko burua, Administrazio eta Barne Gobernu Saileko burua eta Posta eta Telegrafoen zuzendaria izan zen. Enpresa publiko eta pribatu batzuei aholku ematera ere dedikatu zen.
1965ean Linares, Loncomilla eta Parraleko 14. Departamenduko Elkarteko diputatu hautatu zuten, 1969an berriro hautatua izan zen. 1970ean Ganberako presidentea izan zen. 1971n Alderdi Erradikala utzi zuen Ezker Erradikalaren Mugimenduan sartzeko, gero Ezker Erradikala Alderdi deituko zena eta 1973an Sozialdemokrazia Alderdi izena hartuko zuena.
Herrialdean diktadura militarra ezarri zuen estatu kolpearen ostean, demokrazia berreskuratzeko jarduerekin bat egin zuen. 1988ko plebiszituan EZ aukerarekin garaile izan zen Concertación de Partidos por la Democraciaren eraketan kolaboratu zuen.
1993ko Legebiltzarrerako hauteskundeetan Longaví, Parral, Retiro, Cauquenes, Pelluhue eta Chanco 40. barrutiko diputatu gisa aurkeztu zen, hautatu gabe izanik. Hurrengo urtean Demokraziaren Aldeko Alderdian sartu zen.
Txileko Logia Handiko kidea, XIX. mendeko Txileko historiari buruzko ipuinak eta testuak idazteari ere eskaini zion bere burua. Txileko Idazleen Elkarteko kidea izan zen.
2008an, Auzitegi Gorenak Hauteskundeak Kalifikatzeko Epaitegiko kide izendatu zuen, Ganberako presidente ohi gisa, kargua izan zuen hil arte, 2012ko urtarrilean gertatu zena.
Naturaz gaindi
Naturaz gaindiko fenomenoak naturaren lege zientifikoetatik guztiz at dauden fenomenoen multzoa da, jainkoa, mirariak eta heriotzaren ondorengoa, esaterako. Fenomeno paranormalekin nahastu ohi badira, naturaz gaindiko fenomenoek zientziaren atzerketatik at gertatzen dira guztiz, behaketa eta saiakuntza posible izaten ez direlako (adibidez, mirariak aldi bakar batez gertatzen baitira); bestalde, fenomeno paranormalak bereziki gizakiaren zentzumenez kanpoko hautematearekin eta bestelako aparteko ahalmenekin lotu eta parapsikologiaren bitartez azter daitezke, metodo zientifikoak erabiliz.
Schwerdorff
Schwerdorff Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Schwerdorff udalerrian erroldatutako biztanleak 442 ziren. Familiak 170 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 63 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 67 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 187 etxebizitza zeuden, 171 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 171 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 171 etxebizitza nagusietatik 138 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 126 etxek bost zituzten. 157 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 50 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 102 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 289 ziren, horien artean 193 aktiboak ziren eta 96 inaktiboak ziren. 193 pertsona aktiboetatik 185 lanean zeuden (114 gizon eta 71 emakume) eta 8 langabezian zeuden (5 gizon eta 3 emakume). 96 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 50 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Schwerdorff udalerrian 169 unitate fiskal zeuden, 444 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.806 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden3 saltokiak eraikuntza enpresenak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
2000. urtean Schwerdorff udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 441 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
The Naked Jungle
The Naked Jungle (euskaraz Ohian Biluzia) 1954ko Byron Haskin estatubatuar zinema zuzendariaren abenturazko filma bat da. Carl Stephenson idazlearen Leiningen Versus the Ants ("Leiningen Txingurrien Aurka") eleberrian oinarritua dago.
Argumentua
1901. urtea. Christopher Leiningen (Charlton Heston) Hego Amerikako oihanean dagoen kakao landaketa jabego handu bateko nagusia da. New Orleans hiriko estatubatuar emakume (Eleanor Parker) batekin ezkondu berri da. Emakumea etxaldera ailegatu eta Leiningen zakarrak harekin elkarbibitzeko saiakera handia egin beharko du. Bienbitartean, jabegotik hurbil txingurri andana bat datorrenaren albistea jakin da, txingurri andana honek aurrean jartzen den edozein gauza edo izaki jo ta bertan jan eta suntsitzen dutelarik. Etxaldea, jendea eta bertako uzta arriskuan daude eta txingurri andana nola edo hala saihesten saiatu beharko dira.
Svätý Jur
Svätý Jur Eslovakiako udalerri bat da, Pezinokeko barrutian kokatuta. 39,87 km²ko azalera du eta 5593 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1209. urtekoa da.
Rocha udarea
Rocha udarea (portugesez: pera-rocha; "harri udarea") Europako udareondoaren (Pyrus communis) kultibar bat da, jatorria Portugalen daukana.
1836koa da udare aldaera honen lehendabiziko aipamena, Sintra udalerrian. Hazi batetik lortu zen, Pedro António Rocha-ren lurretan, eta hortik hartu zuen izena. Egun, Portugalgo 100 km²-tan ekoizten dute 9,450 bat produktorek pera-rocha-do-oeste jatorrizko deitura babestuarekin.
Viroflay
Viroflay Frantziako udalerria da, Yvelines departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2007an 16.000 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 7.124 etxebizitza zeuden, 6.688 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 79 bigarren erresidentzia ziren eta 357 hutsik zeuden. 2.547 etxeak ziren eta 4.545 apartamentuak ziren. 6.688 etxebizitza nagusietatik 4.544 bere jabearen bizilekua ziren, 1.896 alokairuan okupaturik zeuden eta 248 doan lagata zeuden; 520 etxek gela bat zuten, 1.086 etxek bi zituzten, 1.943 etxek hiru zituzten, 1.243 etxek lau zituzten eta 1.896 etxek bost zituzten. 4.145 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 3.763 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.783 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 10.116 ziren, horien artean 7.780 aktiboak ziren eta 2.336 inaktiboak ziren. 7.780 pertsona aktiboetatik 7.338 lanean zeuden (3.787 gizon eta 3.551 emakume) eta 441 langabezian zeuden (192 gizon eta 249 emakume). 2.336 pertsona inaktiboetatik 616 erretiraturik zeuden, 1.175 ikasten zeuden eta 545 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Viroflay udalerrian 6.349 unitate fiskal zeuden, 15.527,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 31.897 euro zen.