cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sauqueville
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Allemanche-Launay-et-Soyer
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Sauqueville
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 237 ziren, horien artean 174 aktiboak ziren eta 63 inaktiboak ziren. 174 pertsona aktiboetatik 156 lanean zeuden (92 gizon eta 64 emakume) eta 18 langabezian zeuden (10 gizon eta 8 emakume). 63 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Allemanche-Launay-et-Soyer
Etxebizitza
2007an 54 etxebizitza zeuden, 46 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 54etxeak ziren. 46 etxebizitza nagusietatik 35 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 27 etxek bost zituzten. 39 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 20 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Sauqueville
Diru sarrerak
2009an Sauqueville udalerrian 133 unitate fiskal zeuden, 360 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.774 euro zen.
Allemanche-Launay-et-Soyer
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Sauqueville
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 finantziazio enpresa zen.
Allemanche-Launay-et-Soyer
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 61 ziren, horien artean 49 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 49 pertsona aktiboetatik 44 lanean zeuden (25 gizon eta 19 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 12 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Sauqueville
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 1 argiketaria.
Allemanche-Launay-et-Soyer
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
Sauqueville
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Sauqueville udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Allemanche-Launay-et-Soyer
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak iturgina ziren.
2000. urtean Allemanche-Launay-et-Soyer udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Verano Brianza
Verano Brianza Italiako udalerri bat da. Monta eta Brianzako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Sauqueville
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Verano Brianza
Mugakideak
Verano Brianzak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Telesterion
Telesteriona antzinako greziarrek Eleusiseko misterioen iniziaziorako erabiltzen zen areto handi bat izan zen. Atenasetik 20 kilometrora zegoen.
Eleusiseko zeremonietan puntu gailen bezala, hasitakoak Telesterionean sartzen ziren, Demeter jainkosaren erlikia sakratuak erakusten zitzaizkien eta apaiz andereek "gau santua"n zehar lortutako ikuskariak kontatzen zituzten (beharbada, heriotzaren ondorengo bizitzaren aukera irudikatzen zuen su bat). Hau zen misterioen zatirik sekretuena, eta, hasitakoak izan zirenek, Telesterionean gertatzen zenari buruz hitzerdirik ere esatea debekatuta zuten.
Persiarrek suntsitu zuten, eta, beranduago, Periklesek berreraiki zuen.
Lotutako tokiak
Gela hipostilo mota honentzako erreferentzia argia aurkitu da Persiar apadanetan. Neurrietan izan ezik, bi kasuetan, biltzargune dira: persiarren kasuan, oturuntzen zeremoniarekin lotua; Eleusisen kasuan, erritual konplexu baten ondoren, Telesterionean euren puntu gailena zuten misterioekin. Arkitektura mota bera, beste biltzargune greziar batzuetan ere ikusten da, Periklesek Atenasen eraikitako Odeoian, adibidez, baita Megapoliseko Tersilloa ere, Arkadian.
El Socorro Bandera
El Socorro Bandera Asturiasko Luanco herrian urtero jokatzen den erlojuzkontrako estropada da. Herriko Club Náutico de Luanco taldeak antolatzen du. Ekitaldi batzuetan Ford Autoviasa Bandera izena eraman du.
Aourir
Aourir (Amazigeraz ⴰⵡⵔⵉⵔ) Marokoko hiri bat da, Agadirreko eskualde azpiurbanoan kokatua, hiri horretatik 12 kilometrora. 2014ko zentsoaren arabera 36.948 biztanle zituen. Banana produkzio handia du.
Aitzol Arzallus
Aitzol Arzallus Lizeaga (Donostia, 1978ko abenduaren 19a -) kirolari paralinpiar donostiarra da, 7-ko futbolean aritzen dena. C7 motako paralisia dauka. Udako bi Paralinpiar Jokotan hartu du parte eta 1996an brontzezko domina eskuratu zuen Estatu Batuetako taldeari 2-1 irabazi ondoren.
Al-Hijaz
Al-Hijaz edo Hijaz izenekoa (arabieraz الحجاز) Arabiar penintsulako ipar-mendebaldeko eskualde historiko bat da, 1932tik Saudi Arabiaren zati dena. Bere izena Hejaz, Hijaz, Hedjaz, etab... bezala transkribatua aurki daiteke. Bertako hiri nagusia Jidda da, baina ezagunenak Medina dira.
Historia
Bere historiaren zatirik handienean, Al-Hijaz eskualdea unean uneko potentzien menpe izan da: Egipto lehenik eta Otomandar Inperioa ondoren, eta tokiko gobernaria Mekako xerifea izan zuen.
Denbora gutxi iraun zuen haren independentziak, Lehen Mundu Gerraren ondoren Arabiar Matxinada altxamenduak (non Arabiako Lawrencek parte hartu zuen) otomandar boterea kanporatu zuen. Independentzia 1916an aldarrikatu zuen, haxemien dinastiaren gidapean geratu zen; haren buruak Hussein ibn Alik, Meka Mekako jerife tituluarekin gobernatzen zuen.
1924an, Al-Hijaza, Banu Saud klanak hartu zuen, ondoan zegoen erdialdeko Arabiako Najd lurraldearen erregeorde zirenak. Haxemiak boteretik bota eta Al-Hijaza Najdari erantsi zitzaion 1932an, Saudi Arabia izeneko estatu berria sortzeko.
Erresuma Batuak Irak eta Jordaniako tronuetan jarri zituen haxemiak.
Txangoa
Txangoa Nafarroako erdialdeko Pirinioetako mendi bat da, Urkulu mendilerroa osatzen duten bost mendietako bat eta mendilerro honetako garaiena, 1.471 metroko garaierarekin.
Abiapuntuak
1.057 metrora dagoen Ibañetako mendatetik, ibilbide on batek 1.506 metroko garaiera duen Astobizkar mendia inguratzen du eskuinetik 1.430 metrora dagoen Lepoeder izeneko leporaino, Ortzanzurietako errepikagailura igotzen den errepidetik, eta gailurretik jarraitzen du Menditxipi menditik tontorreraino. 1236 metroko garaieran dagoen Arnostegi lepotik, nora autoan Donibane Garazitik iristen den, ibilbidea oso erraza da.
Hidroxiledgrewita
Hidroxiledgrewita mineral bat da.
Ezaugarriak
Hidroxiledgrewita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5,5 - 6,5 da.
Abu Bakr
Abu Bakr `Abd Allah ibn Abi Quhafa `Uthman ibn Ka`b al Qurayshi, Abu Bakr Al-Siddiq edo soilik Abu Bakr deitua (أبو بكر الصديق) Mahomaren ondorengoa, eta, beraz, islamaren lehen kalifa izan zen, ondo gidatutako kalifak deituriko kalifa saila hasi zuena (Meka, 573 – Medina, 634).
Abu Bakr izena, izatez, "gameluaren (gizon)a" bezala itzultzen den deitura bat da. Hain zuzen ere, gamelu mordoa zuen, hauetaz asko arduratzen zen. Deitura hau islamiar mundu osoan sarri erabiltzen den izen propio bihurtu da (Bubker, Babakar, etab... bezalako aldaerekin). As-Siddiq ere deitura bat da, "zintzoa" esan nahi duena; bere ondorengoak siddiqi deituak dira. Jatorrizko izena `Abd al-Ka`ba ezn zuen, hau da, "Kaabaren Esklaboa"; `Abd Allah (Jainkoaren Esklabo) izenera aldatu zuen, islamera bihurtu zenean.
Merkataria Mekan eta Quraish tribuko partaidea, hirian, Mahomak zabaltzen hasitako erlijio berrira bihurtu zen lehen biztanleetakoa izan zen. Mahomarekin joan zen Medinara hejiran. Mahomaren aitaginarreba bihurtu zen profeta, Abu Bakren alaba Aisharekin ezkondu zenean. Mahoma gaixotu zenean, Abu Bakri eman zion otoitza bere ordez zuzentzeko ardura, Mahoma hil zenean, Abu Bakr bere ondorengoa izatearen nahia bezala interpretatu zena. Honela, 632an, kalifa titulua eraman zuen lehen pertsona bihurtu zen. Kalifa hitzak "Jainkoaren Mezulariaren ondorengoa" esan nahi du (arabieraz خليفة رسول الله jalifat Rasul Allah). Ali Ibn Abi Talib, Mahomaren lehengusu eta suhia erabaki horren aurka agertu zen, oinordekotza beretzat nahi baitzuen. Alik, azkenean, burua makurtu behar izan zuen, eta Abu Bakren izendapena onartu; baina desadostasun horrek, urte batzuk geroago, islama hiru adarretan banatuko zuen: sunitak, xiiak eta jariiitak.
Aukeratua izan zen urte berean, Hiyaz eta Netxd lurraldeetan matxinadak piztu ziren. Lehenak islamari uko egiten zion, eta bigarrenak, Islamiar Estatuari zerga ordaintzeari uko egitea eragin zuen. Kalifak bi matxinadak apaldu zituen, ordutik aurrera, kontra egite gogorrei aurre egin behar izan zien arren, horietatik garrantzitsuena, Musailma buru zuena zelarik. Hau, azkenik Jalid ibn Walidek garaitu zuen Akrabako guduan, honen ondoren, Arabiako penintsula, Estatu Islamiarraren barnean geratu zelarik. Hau lortu ondoren, Abu Bakrek, bere jeneralak beste lurralde batzuk konkistatzera bidali zituen: Jalid ibn Walidek Irak lapurtu zion Sasanidar Inperioari kanpaina bakar batean. Bere gobernupean, Koranaren lehen bilketa egin zen, ordura arte buruz errezitatzen zena. Abu Bakr 634ko abuztuak 23an hil zen, Medinan. Hil baino lehentxeago, batzuk diotenez, pozoitua, eta beste batzuen arabera modu naturalean, Omar izendatu zuen ondorengo bezala, komunitateak onetsia, Ali ibn Ali Talib eta honen aldekoen kontrako iritziarekin, baina gertakari larririk gabe. Mahoma eta Omarrekin batera lurperatuta dago Medinako Profetaren Meskitan.
Villasanta
Mugakideak
Villasantak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Sarroch
Sarroch Cagliariko (Sardinia, Italia) udalerria da.
Thyreus caeruleopunctatus
Thyreus caeruleopunctatus erle espezie bat da, Thyreus generoan eta Apidae familian.
Felsberg (Grisonia)
Felsberg Suitzako udalerria da. Grisonia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Andrea Ixchíu
Andrea Ixchíu (Guatemala, Totonicapán, 1987ko irailaren 11an, Jun K’iej ) Maya Kitxe herriaren parte den herri kazetaria, autoritate komunitario eta giza eskubideen defendatzailea. Hackeo Cultural eta #CuraDaTerra proiektuen sortzailea eta Festivales Solidarios ekimenaren parte.
Felsberg (Grisonia)
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Andrea Ixchíu
Biografia
Pedro Ixchíu, abokatua, eta Auri Hernández, gizarte langileak ditu guraso.
Andrea Ixchíu Biologian, Zientzia Juridikoetan eta Zinemagintzan ditu ikasketak, kazetaria da eta hainbat komunikabideetan egin du lan, besteak beste, Nomada, Prensa Comunitaria , Paraiso Desigual , el Peridico eta Prensa OPAL Chile, edota Brasileko Midia Ninja-n.
2012an Alaskako sarraskia bizi eta gero gizarte mugimenduen antolakuntzan hasi zen, komunikabideen aurrean bozeramaile izan zen eta kasua ezaguratazteko sare sozialak kudeatu zituen ere bere lidergotza aitortuz autoritate komunitario izendatu zuten, Natura Baliabideen Lehendakari, basoaren zaindari hain zuzen ere. The Rules izeneko ekimen baten parte da, 2017an beste 24 aktibistarekin batera metodologia bat sortu zuten herrien defentsan herrietatik sortutako komunikazio eta narratibak garatzeko kode irekian zabaldu dutena, Mexikoko Atenco herrian dagoen Texcoco lakuari lotutako gatazka batean.
2021.urtean Glasgow-en ospatutako COP26an parte hartu du beste hainbat emakume indigenekin batera Cura da Terra proiektuaren baitan. Bertan ikerketa dokumentala eramaten dute aurrera, aldaketa klimatikoari lotuta Guatemalako beste emakume esanguratzuen testigantzei ahotsa emanez, Thelma Cabrera, Maggie García eta María Choc dira horiek.
Villabona-Amasa
Villabona-Amasa edo Amasa-Villabona Gipuzkoako ekialdeko udalerri bat da, Tolosaldea eskualdekoa. 0 biztanle zituen. urtean eta 17,8 km² ditu.
Geografia
Villabona Oria ibaiaren ibarrean dago, hara heltzeko Gazume eta Uzturre mendi multzoa zeharkatu behar da.
Historia
Antza denez, Villabonaren sorburua Amasa izan zen. Izan ere, gaur egun bertako auzoa den arren, Villabona baino lehenagokoa da. Villabona sortuta, hasieran, bi herriek komunitate bat osatzen zuten eta San Martin parrokia, herri-mendiak, burdinola, errota eta herri-bideak batera erabiltzen zituzten.
Amasa Tolosari 1385ean batu zitzaion. Ez dakigu ziur Villabona harekin baturik zegoen ala ez, baina badakigu Tolosak Villabona ordezkatzen zuela Batzar Nagusietan. Villabonak XV. mendearen bukaeran lortu zuen hiribildu-titulua. Tolosatik bereizi eta gero, Villabonak eta Amasak batzea erabaki zuten, aspaldian egon bide ziren bezalaxe.
Amasako herrigunea Villabonakoa baino zaharragoa da, eta baliteke aurretik oraindik beste bat Amasakoa baino gorago egon izana. Amasako kontzejua 1385ean agertu zen lehen aldiz, Tolosarekin bat egiteko idatzitako gutunean, hain zuzen ere. Villabona 1398ko Gipuzkoako Batzar Orokorretan azaldu zen estreinakoz herri gisa eta bere sorburua Amasako hainbat biztanleen beheko eremurako jaitsieran izan zen. Bide horrek Gaztela Frantziarekin —Segura, Ordizia, Tolosa eta Hernanitik pasatuz— lotzen zuen eta bertan merkataritzan, eskulangintzan, bidaiarientzako zerbitzuetan eta bestetan aritzen ziren. Bada beste zio bat jende haiek gerora Villabona izango zen gunean ezartzeko, hau da, Done Jakue bidean ari ziren erromesentzat atsedenleku bat sortzea. 1480an, berriz, Villabonak Amasako auzoa izateari utzi zion. Horren ondorioz, jurisdikzio zibil eta kriminaleko auzapeza lortu zuen, Amasak baino askoz ere biztanle gutxiago edukita ere. Egoera hark ika-mika handiak sortu zituen bi herrien artean. Horrela, 1619-20an hiribildu bakarra sortu zuten.
XX. mendearen hasieraren inguruan, Villabonari Petit Paris deitzen zitzaion, bertakoen apaintasun-ospea dela eta. Ezaguna da, hala ber, Berez behar Villabonakoa atsotitza, sortzezko dohaiak ikasiz edo beste era batera ezin direla eskuratu adierazteko.
Ekonomia
2017an honela banatzen ziren sektore ekonomikoak herrian: Lehen sektorea BEGaren %0,6. Bigarren sektorea %22,2. Hirugarren sektorea %65,7. Eraikuntza %11,5.
Demografia
2019an herriak 5.906 biztanle zituen. Horietatik %20,4k 65 urte edo gehiago zituen, eta atzerrian jaiotakoak %11,21 ziren.
Politika
2011ko maiatzaren 22ko hauteskundeetan ezker abertzalearen ordezkari zen Bildu koalizioak bederatzi zinegotzirekin gehiengo osoa lortu zuen. EAJ alderdiak hiru zinegotziak lortu zituen, eta PSE-EEk bat.
2015eko udal hauteskundeetan aldaketa nabarmena gertatu zen, EAJ izan baitzen boto gehien eskuratu zuen alderdia. Hiru zinegotzi gehiago lortu zituen, aurreko hauteskundeetan baino hiru gehiago. Bilduren ondorengoa zen Euskal Herria Bildu koalizioak, berriz, hiru zinegotzi galdu zituen eta seirekin geratu zen. PSE-EEk lehendik zeukan zinegotzia mantendu zuen. Emaitza horien ondorioz, EAJ alderdiko Iban Agirre hautatu zuten alkate.
Torre (Trebiñu)
Torre Trebiñuko Konderriko herria da. Miranda Ebroko barruti judizialaren menpe dago. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, auzoak 6 biztanle ditu.
Villabona-Amasa
Politika
2019ko udal hauteskunde etan hauek izan ziren emaitzak: EH Bildu k 1.517 boto (7 zinegotzi), EAJ k 1.058 boto (5 zinegotzi), PSE-EE k 199 boto (zinegotzi 1), eta Podemos-IU-Equo k 149 boto. Beatriz Unzue izendatu zuten alkate.
Euskara
Villabonako euskara gipuzkera ren aldaeretako bat da, Tolosaldeko euskararen aldaera hain zuzen. Hau, Beterriko hizkereki n batera, Erdiguneko euskalkiaren aldaera da.
2016an herritarren %67,68 euskalduna zen.
Udalerri Euskaldunen Mankomunitateko kidea da 2021etik (UEMA).
Kirolak
Kirolean, nabarmentzekoak dira laxo eta errebote txapelketak. Villabona eta Zubieta dira pilotaren modalitate horiek kirolariak dituzten Gipuzkoako herri bakarrak. Azken urte hauetan, Oiartzun herriak ere berreskuratu du errebote jokoa, Villabonaren eta Zubietaren laguntzarekin. Ipar Euskal Herrian zabalduagoa dagoen joko bat da.
Elkarteak
Herrian hainbat elkarte dira:
Ondasun nabarmenak
Herriaren erdialdean bada eraikin interesgarririk: gaur egungo udaletxea, esaterako, XIX. mendekoa da. Horren aurretik zegoena 1812an erre zuten, Frantsestean, frantses soldaduen kuartela izaki. Hiru solairu ditu, eta aurrealdearen erdi-erdian, hirugarren solairuaren parean, hiribilduaren armarri barrokoa dago.
Parrokia-eliza, Jesusen Bihotzaren izenpean, gurutze latindarreko oinplanoa du eta XX. mendean eraiki zen. Lehen, honen lekuan, XX. mendeko ermita bat zegoen, Pietateko Andre Maria izenekoa bera.
Landa-giro nabarmeneko gune honetara iristeko, Villabonako Elizaren ondoan abiatzen den bidea hartu beharko dugu, eta gero, ezkerrera jo. Azken bidegurutze horretan eskuinera joz gero, Aranzabi jatetxera (2008an itxia) iritsiko gara, eta handik Loatzo mendira joan gaitezke edo ibilaldi lasaiago bat egin dezakegu inguruetatik.
Aipagarria da, orobat, Larrea baserria, monumentu izendatua, XVI. mendekoa.
Zubimusu zubiak Oria ibaia zeharkatzen du.
Beste eraikin interesgarri batzuk:
Windermere (Florida)
Windermere Floridako herri bat da. Orange konderrian kokatua dago. 2010ean 2,462 biztanle zituen, 2.9 kilometro koadrotan banatuta.
Serpula lacrymans
Serpula lacrymans Serpulaceae familiako onddo espezie bat da. Ez da jangarria. Onddo oso kaltegarria da, eraikuntzako zura suntsitzen duelako eta erasotzeko oso zaila delako.
Sinonimoak: Serpula destruens, Merulius domesticus, Merulius lacrymans.
Deskribapena
Karpoforoa: Zarakar lodi moduan, haragitsu-arroa, zabaldu samar, hori-laranja kolorekoa edo hori-herdoil kolorekoa, zahartzen denean oliba koloreko distirak izaten ditu. Zimurtasun edo tolestura nahiko handiak eratzen ditu, gaztetan ertz zuria izaten du.
Hanka: Ez du, gainazal osoa zurari itsatsita egoten da.
Haragia: Haritsua, zurkara, elastikoa.
Etimologia: Lacrymans epitetoa latinetik dator, negar-emaile, esan nahi duen, "lacrymans" hitzetik. Malkoen antzeko tantatxoak igortzen dituelako.
Jangarritasuna
Ez da jangarria.
Nahasketa arriskua
Phlebia radiata eta Merulius tremellosus delakoekin nahas daiteke, baina hauek basoan daude eta ez etxeen barruan.
Sasoia eta lekua
Urteko edozein garaitan. Eraikuntzako zuraren gainean, batez ere hezetasun handia dagoen txaboletan edo egurrezko etxeetan. Oso arraroa basoan.
Banaketa eremua
Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Kolonbia, Txile, Errusia, Kazakhstan, Malaysia, Himalaiako eremua, Japonia, Australia, Zeelanda Berria.
Avoudrey
Avoudrey Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Avoudrey udalerrian erroldatutako biztanleak 760 ziren. Familiak 298 ziren, horien artean 72 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 113 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 105 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 340 etxebizitza zeuden, 303 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 250 etxeak ziren eta 88 apartamentuak ziren. 303 etxebizitza nagusietatik 193 bere jabearen bizilekua ziren, 100 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 18 etxek bi zituzten, 35 etxek hiru zituzten, 52 etxek lau zituzten eta 194 etxek bost zituzten. 270 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 145 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 133 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 511 ziren, horien artean 399 aktiboak ziren eta 112 inaktiboak ziren. 399 pertsona aktiboetatik 374 lanean zeuden (208 gizon eta 166 emakume) eta 25 langabezian zeuden (9 gizon eta 16 emakume). 112 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 33 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Avoudrey udalerrian 317 unitate fiskal zeuden, 793,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.090 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 48 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 10 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 4 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Avoudrey udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 840 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bytom
Bytom barruti-eskumenak dituen Poloniako Silesiako voivoderriko hiria eta udalerria da. 69,44 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 169617 biztanle zituen.
Antón Lamazares
Antón Lamazares (Lalín, Galizia, 1954ko urtarrilaren 2a) 1980ko belaunaldiko espainiar margolari bat da, José María Sicilia, Miguel Barceló eta Víctor Mira antzera. Bere lanetan —zurez eta kartoiz eginak— berezko hizkuntza bat sortzen du, bernizen eta beste material batzuetan esperimentatuz. Haren lana abstraktua da, minimalista deriba batekin bere azkenengo garaian, non arina eta oroimenaren arteko elkarrizketa batzen den, eta sentsualitatearen eta espiritualtasunaren artean ere, onirismoa eta poesia.
Lamazaresen lanak mundu osoko hainbat hiriburutan erakutsi dira, eta Sofia Erregina Museoaren, Gaur Egungo Galiziar Zentroaren edota Madrilgo Gaur Egungo Museoaren fontsetan ageri dira, hala nola beste anitz bilduma pribatu eta fundazioetan.
Lehenengo urteak: pintura eta poesia
(Galizia, 1954tik – 1977ra)
Lamazares 1954ko Urtarrilaren 2an Maceiran, Lalingo herrixka batean jaio zen, Pontevedran (Galizia); Bere haurtzaroan bizi izandako esperientziek, arrasto ezin ukigabeak izango dute bere sortzaile prozesu irudimentsuan. 1963tik 1969ra Herbon-eko frantziskotar komentu batean, ikasketa nagusiak bete zituen, urte horietan ere, literatur testuak sutsuki irakurri zituen, batez ere klasiko eta grekolatinoak. 1960tik aurrera, poesía idazten hasiko da eta Álvaro Cunqueiro idazlea eta Laxeiro eta Manuel Pesqueira margolariekin adiskidetu egiten da, bere lehenengo plastiko erreferenteak bihurtuz. Bere sortzaile bokazioa pinturara abiatzen da, autodidakta formazioa hautatuz. Era honetan, oso garrantsitzua izango da bere 1972ko europar herri ezberdinetatik egindako bidai luzea, gogoko dituen pintura maisuak zuzenki ikasteko, hau da: Van Gogh, Paul Klee, Rembrandt eta Joan Miró, Antoni Tàpies, Manolo Millares, Alberto Giacometti eta Francis Bacon, baita ere, Ozeniako eta Erdi Aroko artea.
Bere itzulera eta gero, Bartzelonan finkatzen da, han eraikuntzan lan egin zuen eta arteko zentruetan ikasten du, bereziki Mares Museoko arte romanikoaren bildumak eta Kataluniako Arte Nazionaleko Museokoak. Gero, Madrilera joaten da, non bere irakasle Laxeirorekin topatzen den eta Carlos Oroza poeta ezagutzen duen, bere adiskidetasuna garrantzi handikoa izango du margolariarentzat: bere lanean, pintura eta poesiaren arteko hartu-emanak etengabeak izango dira. 1973an, 19 urte zituelarik, bere margoak, erakusketa kolektibo eta indibidualetan erakusten hasten da. 1975ean Itsas-Infanterian sartzen da, Ferrolen. 1975ko irailean, frankismoaren azken fusilamenduaren berri izaten du, Burgosko prozesuaren ondoren, hilarazi zuten errudun bat, bere lagun Humberto Baena da, 25 urte pontevedrarra. Lamazares depresio sakon batean murgiltzen da eta psikiatriako eremuan sartzen dute; denboradi horretan Adibal poemarioa idatziko du.
Expresionismotik eta arte povera tik bifronte pinturara
(Madril – New York, 1978 tik – 1989 ra)
1978an Madrilera abiatzen da, non Alfonso Fraile pintoarekin adiskidetzen den, eta baita ere Juana Mordó galeristarekin, Santiago Amón arte kritikoa eta poetarekin eta azkenik Alberto Portera neurologoaren, artista talde handi baten figura aglutinatzalea dena: idazleak, zinegileak, musikariak eta margolariak, non bere Mataborricosko finka batean asteburuetan biltzen zirenak, eta non Lamazaresek 1979an kanpoan erakusketa bat prestatzen du. 1980ko urteetan lan handia egiten du, baita ere etorkizun handikoa: 30 urte bete baino lehen, Lamazaresen lanak espainiar panoraman leku propioa irabazi du, atzerrian ere. Bere margoetan, figura ludiko eta onirikoak islatzen ditu, espresionista erakoak, kromatismo handikoak eta originaltasun handikoak. Madrilen Juana Mordoren Galerian bere obra erakusten du, Belgikan Elisabeth Franck-en Galerian eta Bartzelonako Sala Gasparren ere. Laster New Yorkera joaten da, non Fulbrighteko beka batekin bi urte pasatzen du, eta bere pintura kontzepzio zehatzago eta materikago batera bihurtzen den, New Yorkeko Bruno Fachettira Galerian ikusgai jarriko du. Bere bizitokia New York eta Salamancaren artean egongo da, eta 1988an Asia Txikia bisitatzen du (Didima tenplua bisitatzeko, Hölderlin-en Hiperion en omenaldia eginez) eta Estambul, non eliza bizantziarrak biziki hunkitzen dioten. Bere irudi multzoak bere obretan aditzera ematen du, Miguel Marcos-en Galerian aurkezten dituenak, zurez eginikoak ondoan ezarriz. 1990an atal multzo berri bat prestatzen du, bi aldetik ikusteko gai direnak, bifronte izena hartzen dutenak.
Pintura eskultorikoa eta formato handikoa
Bere lana, Espaniar Artea programak bere sustapen internazionalerako hautatzen du, (SEACEK) rako, beste espaniar artistekin batera: Saura, Chirino, Hernández Pijuan, Millares, Serrano, Oteiza edo Tàpies. Lamazares Florentzia eta Asisera joaten da, Errenazimenduko artearen pieza batzuekin eta San Frantziskoko unibertsoarekin murgiltzeko, Follente Bemil atal berriari eskaintzen diona.
Abstrakziotik minimalismo poetikora
(Berlin, 2004tik aurrera)
Berlinera joaten da bisitzera, gaur egun han bizi da. Bere aita hil ondoren, E fai frío no lume (Hace frio en el fuego) atala hasten du. Erakusketa handiak egiten ditu Eslovenian, baita ere Hungrian, Budapesteseko Kiskelli Museoan (Elizan). Gero, Domus Omnia atalarekin lan egiten du, eta bere irudiekin artistaren bi liburu batzuetan parte hartzen du, orozako poemekin: Deseo sin trámite serigrafia batekin eta Un sentimiento ingrávido recorre el ambiente bost litografiekin. 2008an Horizonte sin dueño Jordaniako Galeria Nazionalen (Ammanen) erakusten du eta bere lan grafikoaren antología bat Damascoko Cervantesen Institutuan (Sirian), non Taher Riyad poemagileak bere Cantos de Lamazares -en poemarioa eskaintzen dion. New Yorken 2009an, Queen Sofia Institutuan bere lana erakusten du, eta baita ere, Ourensen (Espainia), Foru Aldundiko Zentro Kulturalean. Vicente Aleixandre-ren oroimenez egindako erakusketa batean parte hartzen du, eta bere ibilbide eta proiekzio internazionalari esker Laxeiro domina jasoko du. Santiago de Compostelan, 2010an Unibertzitateko Elizan bere obra erakutsiko du, baita ere, Tuin, non Zinema Jaialdi Internazionalea (Play Doc), Horizonte sin dueño filma aurkezten den, Nayra eta Javier Sanz anai-arrebak egindakoa (Rinoceronte Films), pintura, poesia eta naturaren unibertsotik egindako ibilaldia, Antón Lamazaresen begiradapean.
Saint-Vitte-sur-Briance
Saint-Vitte-sur-Briance Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vienne Garaia departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Vitte-sur-Briance udalerrian erroldatutako biztanleak 338 ziren. Familiak 146 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 47 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 43 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 198 etxebizitza zeuden, 150 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 29 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 195 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 150 etxebizitza nagusietatik 122 bere jabearen bizilekua ziren, 25 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 42 etxek lau zituzten eta 82 etxek bost zituzten. 114 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 67 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 180 ziren, horien artean 131 aktiboak ziren eta 49 inaktiboak ziren. 131 pertsona aktiboetatik 125 lanean zeuden (63 gizon eta 62 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 49 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Vitte-sur-Briance udalerrian 144 unitate fiskal zeuden, 313 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.669 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 2 higiezinen agentziak.
2000. urtean Saint-Vitte-sur-Briance udalerrian 43 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.512 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sharon Springs (New York)
Sharon Springs  New York estatuko herri bat da. Schoharie konderrian kokatua dago. 2010ean 558 biztanle zituen, 4.73 kilometro koadrotan banatuta.
Megachile maculariformis
Megachile maculariformis erle espezie bat da, Megachile generoan eta Megachilidae familian.
Crolles
Crolles Frantziako udalerri bat da, Isère departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Crolles udalerrian erroldatutako biztanleak 8.429 ziren. Familiak 2.920 ziren, horien artean 552 pertsona bakarrekoak ziren (220 bakarrik bizi ziren gizonak eta 332 bakarrik bizi ziren emakumeak), 720 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.344 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 304 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 5.576 ziren, horien artean 4.093 aktiboak ziren eta 1.483 inaktiboak ziren. 4.093 pertsona aktiboetatik 3.863 lanean zeuden (2.007 gizon eta 1.856 emakume) eta 230 langabezian zeuden (104 gizon eta 126 emakume). 1.483 pertsona inaktiboetatik 391 erretiraturik zeuden, 705 ikasten zeuden eta 387 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Crolles udalerrian 3.065 unitate fiskal zeuden, 8.682,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.950 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 529 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 7 janari enpresak ziren, 16 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 31 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 42 eraikuntza enpresak ziren, 98 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 15 garraio enpresak ziren, 24 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 23 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 39 finantziazio enpresak ziren, 19 higiezinen enpresak ziren, 96 zerbitzu enpresak ziren, 93 administrazio publikoko enpresak ziren eta 23 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 101 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 11 banku bulegoak, 11 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 2 autoeskolak, 5 igeltseroak, 6 margolariak, 8 zurginak, 5 iturginak, 4 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 4 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 8 aldi baterako lan enpresak, 17 jatetxeak, 8 higiezinen agentziak eta 4 apaindegiak.
2009an zeuden 33 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 5 okindegiak, 2 harategiak, 1 kongelatu-denda zen, 3 liburu dendak, 5 arropa dendak, 1 zapata-denda zen, 1 elektrotresna denda zen, 1 altzari denda zen, 7 kirol-dendak, 1 drogeria zen, 1 lurrin-denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Crolles udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 552 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 4 haur-eskola eta 4 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Crolles udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 629 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cephalopholis spiloparaea
Cephalopholis spiloparaea Cephalopholis generoko animalia da. Arrainen barruko Serranidae familian sailkatzen da.
Acestrocephalus maculosus
Acestrocephalus maculosus Acestrocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.
Dendrophidion rufiterminorum
Dendrophidion rufiterminorum Dendrophidion generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Sarule
Sarule Nuoroko (Sardinia, Italia) udalerria da.
.gal
.gal Galiziako eta galizierarako onartutako Interneteko goi mailako domeinu orokorra da. Galiziako 13.700 pertsonak eta 110 erakundek egin zuten proiektuarekiko atxikipena, Galiziako Telebista, Santiago de Compostelako Unibertsitatea, Galiziako Xunta eta Galizieraren Errege Akademia tartean. 2013ko ekainaren 14an onartu zuten domeinua, 2014an martxan jarriko delarik.
Publizitate
Publizitatea komunikazio prozesu masiboa da, produktu, ideia, instituzio eta zerbitzuen aurkezpen eta sustapena helburutzat dituena, publikoaren jarreran eragin, erosketa bultzatu, markaren irudia hobetu edo ideia baten zabalkundea lortzeko. Harluxet Euskal Hiztegi Entziklopedikoak ematen duen definizioa honako hau da: “publizitatea jendea produktu edo zerbitzu bat kontsumitu edo erabiltzera bultzatzea helburu duen komunikazio-tekniken multzoa da; helburu hori lortzeko egindako ekintzen multzoa, hain zuzen ere”. Publizitatea behin eta berriz azaltzen zaigu eguneroko bizitzan. Iragarkiak ez dira telebistan agertzen soilik, irratian, kalean, autobusetan, egunkarietan… ere baitaude. Publizitateak funtzio desberdinak bete ditzake: entretenitzea, informatzea... baina, batez ere, ikuslearen arreta bereganatzea eta publikoa komunikazioaren bitartez konbentzitzea. Horrela, haren helburu nagusia betetzen da, hots, produktua saltzea.
Publizitatearen Historia
Publizitatea gizarte eragile moduan XX. mendean sortu zen, baina antzinatik ari da gizakia publizitatea erabiltzen bere produktu, zerbitzu eta ideiak zabaltzen laguntzeko.
Hall Park (Oklahoma)
Hall Park Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Cleveland konderrian kokatuta dago, Oklahoma estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Publizitate
Lehenengo zibilizazioak
Mediterraneo inguruan sortutako lehenengo zibilizazioak hirietan antolatzen hasi ziren. Hiriekin batera merkataritza garatu zen, eta horrekin batera, konpetentzia eta iragarri beharra, arreta deituko bada. Era berean, merkatariak beren produktuak markatzen hasi ziren. Horrek gaurko markaren aurrekariei sorrera eman zien. Historiako lehenengo iragarki ezaguna Tebaseko (Egipto) hirian agertu zen, K. a. 1000; urtean idatzitako papiroa da. Antzinako Grezia eta Erromako zibilizazioek iragar-formen sistema bat garatu zuten, iragarki ofizial, propaganda politiko zein iragarki komertzialak publikoki zabaldu ahal izateko. Garai hartan, ohiko iragar-forma, ordea, ahozkoa zen. Horretarako, Grezian Kerux delakoa erabili zuten; Erroman, berriz, Praecos delakoa, gure pregoilariaren aurrekaria.
Erromatar Inperioaren garaian publizitatea garatzen joan zen “album” eta “libellus” aren agerpenei esker. Lehena azalera zuria duen edozer gauza zen, hots, paper, pergamino edota papiroa eta erabilera asko izan ohi zuten. Hala nola, ondasunak sailkatzeko, ekitaldiak iragartzeko, esklaboen salmentarako eta erabaki politikoak herriari jakinarazteko. “Libellus”ari dagokionez, gaur egungo kartelaren aitzindaria zela esan daiteke. “Album”a baino txikiagoa zen eta bertan iragarri nahi zena idatzi ondoren, paretan itsasten zen. Gehienetan horren xedea jendea borrokara bultzatzea izaten zen, baina horiek ez ziren publizitatea egiteko bide bakarrak, propaganda politikoa egiteko, txanponetan garaiko enperadorearen aurpegia jartzen zen. Horrela, herritarren artean ezaguna egin eta hurrengo hauteskundetan, enperadoreak aukeratua izateko probabilitate gehiago izan zezakeen.
Erdi Aroa
Erdi Aroan publizitateak atzerapauso handia izan zuen, Europa osoan gertatu zen komertzioaren gainbehera, ezegonkortasun politikoa, gremioen presioa eta analfabetismoa tarteko. Elizak, ordea, propaganda lan handia egin zuen mende haietan, eta kode bisual sendo baten garapenean egin zuen lan. Publizitateak asko ikasi zuen Elizak egindako sinbolo eta irudien erabilera eraginkorraz. Gainera, kartelaren indarra ahultzen joan zen eta “Enseña” izeneko sistemak ordezkatu zuen. Hori komertzioak bereizteko erabiltzen zen, gaur egun logotipo izenarekin ezagut daitekeena.
Errenazimentua eta Aro Modernoa
Baina publizitatearen benetako gorakada prentsak publizitatea ezinbestekotzat hartu zuenean gauzatu zen, XVIII. mendean. Egunkarientzako finantziazio bide bat bihurtu zen. Beraz, publizitateak zuen indarra eta zituen irabaziak ikusita, XIX. Mendean lehen agentzia publizitarioak sortu ziren. Hauen eginkizuna, saldu nahi den produktuaren diseñua, honen gaineko azterketa eta azkenik, hau iragartzeko kanpainak egitean datza.
XX. mendean, zinea, irratia eta telebistaren sorrerarekin, publizitateak bere xedea lortzeko bide desberdinak aurkitu zituen. Hau oso aberasgarria izan zen, publizitatearen ezaugarriak erabat aldatu baitziren. Etapa hau industrializazioaren garaia izan zen, eta honek konpetentzia handia egotea ekarri zuen, publizitatearentzat egoera ezin hobea. Horregatik, medio guztiak erabiliz, iragarkien helburu nagusia jendearen arreta erakartzea izan zen.
Gainera, garai haretan “marka” jaio zela esan daiteke. Ordu arte, azukrea, xaboia, arroza eta horrelako produktuek ez zuten identitaterik, hots, erosleek ez zekiten nork egiten zituen, baina mende hartatik aurrera, produktu asko enpresaren marka eramaten hasi ziren. Teknika hori erabiltzen lehenak xaboi eta detergentearen enpresak izan ziren, hala nola, Ivory, Pears´eta Colgate. Elektrizitatearen agerpenak ere, publizitateari mesede egin zion, izan ere, fotomuntaia eta horrelako teknika berritzaileak erabiltzen hasi ziren.
Beraz, teknologia berriek publizitatea berritu zutela eta indarra eman ziotela esan daiteke. 1920. urtean, irratia sortu zen eta haren bidez, ahotsaren bitartez eginiko iragarkiak agertu ziren. Baina asmakizun garrantzitsuena telebista izan zen: horrek publizitateari iragarkiak egiteko teknika berriak erabiltzera bultzatu zuen, bideoak eta audioak erabiltzen hasi ziren. Estatu Batuetan, esaterako, 1980. urtean 120.000 milioi dolar gastatu ziren.
Publizitatea eta komunikabideak
Azken hamarkadetan aurrerakuntza teknologiko izugarria izan da. Batzuek “Komunikazioaren Aroan” bizi garela uste dute, eta ez daude oker. Edozein unetan munduko beste puntan gertatutakoaren berri izan dezakegu, horretarako medioak baditugulako orain: telebista, irratia, prentsa idatzia, interneta, mugikorrak... Era berean, publizitateak ere medio guzti horietara zabaltzeko pausoak eman ditu, eta zenbait kounikabide desberdinen bidez transmititzen da. Komunikabide bakoitzak berezko ezaugarriak ditu: telebistak, irudiak eta soinua; irratiak, audioa soilik; prentsak, irudiak... Hori hala izanik, publizitatea komunikatzeko forma bakoitzera egokitu behar da, bere ezaugarriak aldatuz kasu bakoitzean hobeen funtzionatuko duen egoerara moldatzeko.
Idatzizko medioak
Irakurleak idatzizko medioaren gaineko botere osoa du: hark erabakitzen du zer egin irakurtzen hasten den unetik amaitzen duenera arte. Irakurketa erritmoa, zer irakurri eta zer ez, aurrera salto egin, inon gelditu... irakurleak egunkari edo aldizkariaren gaineko boterea du. Eragin aktiboa du medioaren gain, eta horregatik zailagoa da publizitateak arreta dei diezaion. Hala ere, ohiko bideak erabiliz arreta deitzea lortzen den unean, irakurleari datu zehatz eta konplexuagoak emateko aukera dago “Body Copy” izeneko testuen bidez. Izan ere, irakurleak iragarki horri kasu egitea erabaki duenez, benetako interesa duela esan nahi du. Gainera, beste euskarrietan ez bezala, abiadura ez da garrantzitsua, astiroago edo azkarrago irakur daiteke, erreflexionatu, etab. Prentsa idatzian publikoa segmentatuagoa dago, euskarri horretan eman nahi den publizitate mota aukeratzeko aukera ematen duena. Horrela, alferreko inpaktuak saihesten dira.
Telebista
Publizitate modernoan, telebistako publizitatea jaun eta jabe da. XXI. mendera arte publizitatearen pieza zentrala zen, indar gehien zuena. Garestiena ere bazen. Gaur egun ere, garestia izaten jarraitzen du. Eguneko orduaren arabera, spot bat telebista kate batean emititzeak diru gehiago edo gutxiago balio du.
Publizitateak duen arazo larriena saturazioa da. Publizitatea barra barra dago, milaka marka, milaka spot, eta azken finean, milaka minutu publizitate. Horregatik, erronka nagusiena originaltasuna da. Spotak 20-30 segundo bitartekoak izaten dira, eta denbora horretan mezua igortzen eta atentzioa deitzen lortu behar dute. Laburrak, arinak eta sintetikoak izan behar dute. Ikuslearen arreta lehenengo unetik harrapatu behar dute, aurretik ikusi duen iragarkiaren aztarna ezabatzeko. Gainera, ikuslea pasiboa da publizitate mota honen aurrean, ezin baitira estimulu horien guztien aurrean defenditu. Horregatik, mezua oso motz eta zehatz transmititu behar da, ulerterraza izan behar du.
Hala ere, telebistan spotaz gain, publirreportajeak, “tele-salmenta” edo programen baitan aurkezleek edo bestelako pertsonek egiten dituzten iragarki txikiak ere badaude.
Kanpo-publizitatea
Kalean ikusten den publizitatea zaharrena da. Publizitatearen ezaugarri guztiak batzen ditu: arreta erakartzen du, markaren identitatea garbi uzten du, mezu zehatz eta gogoraerrazak erabiltzen ditu, eta baliabide originalak bilatzen ditu. Kaleko pieza publizitarioei —kartelei, hesi handiei...— eskaintzen diegun batez besteko denbora 3 segundokoa baino ez da. Orokorrean, ezin dute beharrezkoak ez diren datuak ematen denbora galdu. Badira, hala ere, xehetasunak emateko aukera duten zenbait poster. Metroan edo autobus geltokietan dabilen jendea ia behartuta dago bertako kartelak begiratzea, eta tokian zenbait minutu ematen dituztenez, normala da ohi baino gehiago aztertzea kartelak.
Euskarri ugari erabiltzen dira kaleko grafikan: hesi handiak, posterrak, kaleko altzariak, euskarri mugikorrak (autobusak etab.), tabernetako terrazetako mahaiak, eserlekuak... Etorkizunerantz begiratuz, kaleko publizitateak ditu aukera gehien. Enpresek beraien produktuak ezagutzera emateko bide berriak bilatzen dituzte. Telebistan, irratian, prentsan... ezaugarri finko eta aldaezin batzuk daude. Kalean aldiz, askoz ere askatasun handiago dago.
Azken urteetan gertatzen ari diren “below the line” (talde jakin batentzakoa) publizitate saiakera guztiak kalean daude. Konbentzionaltasunetik ateratzen den ia publizitate guztia kalean kokatzen da, eta egun enpresek horixe behar dute, konbentzionala ez den publizitatea.
Irratia
Irratiko publizitate unitatei “irrati tarteak” deritze. Ez dira “ozen irakurritako iragarki” moduan ulertu behar. Irratiaren bidezko publizitateak entzulea soinuen bitartez soilik pertsuadi dezake, eta beraz, beste medioek irudien bitartez transmitituko luketena soinuen bitartez transmititu behar du. Beraz, irrati tarteek soinuen bitartez datu objektiboak emateaz gain, iradoki behar dute. Entzulearen arreta deitzea lortu behar du, irudiek eman dezaketen abantaila hori eduki gabe, eta sentsazioak eragin behar ditu. Programazioaren monotonia apurtu behar du eta markaren identitatea argi utzi hasiera hasieratik. Hori guztia lortzea zaila da, irratiaz hitz egiteko modua ondo jakin behar baita.
Oso garrantzitsua da hitz labur, sinple eta pronuntziazio errazekoak erabiltzea. Esaldi motzak eta deskriptiboak dira onenak, entzulearen ulermena azkarra izan dadin. Bost irrati tarte mota nagusi daude:
Zuzeneko salmenta: bertan produktuaren ezaugarriak deskribatzen dira, dituen abantailak azpimarratuz. Elkarrizketakoa: mezua elkarrizketa baten bidez transmititzen da, non saltzaileak eta erosleak hitz egiten duten. Lekukotasuna dago. Iragarki dramatizatua: arazo-konponbide egitura jarraitzen da. Arazo bat planteatzen da eta saldu nahi den produktua arazoaren konponbide da. Iragarki integratua: emititzen ari den programarentzat esplizituki egindako iragarkia da. Iragarki musikala: mezua abestuz transmititzen da, musika elementu adierazkorrez osaturik.
Internet
Edozein pertsona, enpresa edo elkartek zabaldu dezake iragarki bat internet bidez. Ehunka bide daude interneten aditzera emateko, eta edozeinek egin dezake. Hori da abantaila nagusia. Baina baita ere arazo nagusia. Sarea ere saturatu egiten da, telebistan gertatzen den bezalaxe. Nabigatzailea iragarkiz inguraturik aurkitzen da une oro. Horregatik metodo batzuk asmatu izan dira publizitatea ekiditeko. Jendeak ez ditu batere gustoko pop-up delakoak, adidibez, eta hauek blokeatzeko programak oso erabiliak dira. Beraz, publizitate formatu batzuk jada ez dira eraginkorrak.