cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orgueil
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra anbulantzia zen.
Breitensteinia cessator
Breitensteinia cessator Breitensteinia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Akysidae familian.
Kanpo estekak
]
Orgueil
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Postmodernismo
Postmodernismo artean, zientzietan eta literaturan XX. mendearen azken hamarkadetan gertatu den joera aldaketa da, kultura arrazionalista eta Ilustrazioko izpiritua kritikatzea ezaugarri duena. Bere jarraitzaileek postmoderno dute izena.
Arkitekturan utopianismo eta Walter Gropius edo Le Corbusierren modernismoaren aurka agertu zen, itxura eta funtzio arteko harmonia bilatuz Arkitekto postmoderno nagusiak Michael Graves edo Robert Venturi dira.
Literaturan 1972an agertu zen boundary 2 aldizkariarekin batera. 1939ko Jorge Luis Borgesen Pierre Menard, autor del Quijote istorio laburra mugimenduaren aintzindaritzat hartzen badute ere, adituek Vladimir Nabokov, William Gaddis, John Hawkes, William Burroughs, Giannina Braschi, Kurt Vonnegut, John Barth, Donald Barthelme, E. L. Doctorow, Jerzy Kosinski, Don DeLillo, Thomas Pynchon , Ishmael Reed, Kathy Acker, Ana Lydia Vega, David Foster Wallace eta Paul Auster guztiz idazle postmodernotzat hartzen dituzte.
Filosofian estrukturalismo kritikatu du eta honekin batera mendebaldeko filosofiaren oinarrizko printzipioak. Filosofo nagusiak Martin Heidegger (1889–1976), Jacques Derrida (1930–2004), Michel Foucault (1926–1984), Jean-François Lyotard (1924–1998), Richard Rorty (1931–2007), Jean Baudrillard (1929–2007), Fredric Jameson (1934) eta Douglas Kellner (1943) dira. Bere metodoaren oinarrietako bat dekonstrukzioa da.
Fonio
Fonioa, labore gisa hazten diren Digitaria generoko bi landareri esaten zaie Mendebaldeko Afrikan lantzen direnak. Artatxikiaren itxurako landareak dira, baina aleak txikiagoak dituzte.
Fonioak zapore atsegina du.
Fonio izena woloferako foño hitzetik dator eta Europako hizkuntzetara frantsesaren bidez iritsi da.
Europako Batzordearen 2018ko abenduko erabaki baten ondoren fonioa Europan komertzializa daiteke elikagai berri gisa.
Fonio-motak
Fonioak bi mota nagusi ditu: fonio zuria eta fonio beltza.
São Gonçalo do Rio Abaixo
São Gonçalo do Rio Abaixo Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Fonio
Fonio-motak
Fonio zuria, Digitaria exilis, Mendebaldeko Afrikako sabanetan hazten da. Ez du glutenik eta zuntz-iturri oparoa da. Halaber, azkarren hazten den zerealetako bat da, sei eta zortzi asteren buruan heldutasunera iristen baita. Hortaz, elikagai egokia da. Fonio zuria ahiak, kus-kusa, ogia eta garagardoa egiteko usatzen da.
Fonio beltzak, Digitaria iburua, antzeko ezaugarriak ditu eta Nigerian, Togon eta Beninen hazten da nagusiki.
Produkzioa
2019. urtean 920.000 ha fonio landu ziren Mendebaldeko Afrikako 9 estatutan eta guztira 700.000 tona bildu ziren. Ginea da produktorerik handiena eta guztiaren % 80aren bueltan ekoizten du
Lanketa
Fonioa klima lehorretan hazten da eta ez du ureztatzea behar; izan ere, erregio hezeetan ez da egoki hazten. Hareaz edo harriz osatutako lurzoru probetan ereiten da. Hazkundek 70 eta 130 egun bitartean irauten du barietatearen arabera. Karbonoa finkatzeko landare egokia da.
Uzta biltzeak eskulan asko behar du eta hazten den tokietan familia osoak hartzen du prozesuan parte. Gizonezko eta mutilek igitai bidez mozten dute landarea eta, segidan, emakumezkoen azaotan biltzen dituzte. Larrainean olanak zabaltzen dira eta horren gainean eultzitzen dituz azaoak emakumezkoak gainetik ibilita.
Alea txikia izanik nekeza eta zaila egiten zuen koskoa kentzea teknika tradizionala baliatuz. Prozesu mekanizatua da XX. mendearen bukaeraz gero.
Tropidurus jaguaribanus
Tropidurus jaguaribanus Tropidurus generoko animalia da. Narrastien barruko Tropiduridae familian sailkatuta dago.
Driza
Driza belaontzietan erabiltzen den soka da, belak eta belazurrunak altxatu eta gobernatzeko erabiltzen dena. Hedaduraz, bandera mastan gora igo edo jaisteko erabiltzen den soka ere driza da.
Hatalov
Hatalov Eslovakiako udalerri bat da, Michalovceko barrutian kokatuta. 8,63 km²ko azalera du eta 757 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1278. urtekoa da.
Embryophyta
Embryophyta edo Metaphyta, Lurreko landare dibisio edo azpierreinurik ugariena da. Uretatik kanpo bizitzeko adaptazio zehatzak zituen alga berde batzuen ondorengo guztiek osatzen dute. Barruan dauden landareak lurrean aurki daitezkeen guztiak dira: Marchantiophyta, antozeroak, goroldioak, Lycopodiophyta, iratzeak eta hazidun landareak daude, hau da, gimnospermak eta angiospermak.
Enbriofiten monofiletismoak kontsentsu nahikoa du, eta ikerketa morfologiko eta molekularrek ere babesten dute. "Embryophyta" izena ematen zaio esporofito diploideak enbrioi fase bat duelako, arbasoek ez duten elementu bat (arbasoek ez dute enbrioirik ez esporofito zelulanitzik eta, beraz, haploideak dira). Teknikoki zuzenagoa da Embryophyta esatea "lurreko landare" ordez, harreman zuzenik ez duten hainbat algen kasuan lurrazalean bizitzeko aukera ere dutelako (adibidez Trebouxiophyceae). Enbriofitek, gainera ugal aparatu zelulanitzak dituzte, hala esporofitoan (esporangioak) nola gametofitoan (anteridioak eta arkegonioak). Kutikula dute eta esporek horma lodia dute.
Lehen Embryophytaren barruan bi talde handi egiten ziren: Briofitak (antozeroak, goroldioak eta hepatikoak) eta landare baskularrak (iratzeak, gimnospermak eta angiospermak). Analisi filogenetikoek aurrera egin ahala ikusi da Briofita talde parafiletikoa dela besteekin alderatuta eta, beraz, erlazio zehatzak oraindik aztergai daude.
Filogenia eta sailkapena
Lurreko landare guztiak eta alga berde guztiek talde eboluzionario bakar bat osatzen dutela dakigu orain, Viridiplantae (landare berdeak) izena eman ohi zaion kladoa. Erloju molekular ezberdinen arabera talde honen bereizketa —  artean gertatu zelarik bi kladotan: Chlorophyta eta Streptophyta. Chlorophyta dibertsoagoa da, gutxi gorabehera 700 bat generorekin, eta hasiera batean itsastarrak ziren, nahiz eta talde batzuk ur gezan ere bizi diren. Alga estreptofitoak (hau da, landare Streptophyta ken lurreko landareak) ez dira hain dibertsoak eta gaur egun 122 genero inguru ezagutzen ditugu, eta ur gezara ohitu ziren oso azkar euren historia ebolutiboan. Ez dira hedatu itsas inguruneetara, nahiz eta espezie batzuek ur gazikaretan bizi daitezkeen. Ordoviziarrean noizbait streptofitaren barruko landare bat edo batzuek lurra inbaditu zuten eta Embryophytaren eboluzioa hasi zen.
Becker eta Marinen arabera lurreko landareen eboluzioa Streptophytatik eman zen, hauek ur gezatan bizitzeko adaptazioa jada bazutelako. Honek prestatu zituen lurrean zeuden beste kondizio batzuk toleratzeko. Euren arabera urmaeletan bizitzen euriarekiko tolerante izatera eraman zituen, tenperatura aldaketekiko defentsak izatera eta argi ultramorea eta noizbehinkako lehorteetarako prestatuak egoteko eboluzionatu zuten.
Sitta cinnamoventris
Sitta cinnamoventris Sitta generoko animalia da. Hegaztien barruko Sittidae familian sailkatua dago.
Montfoort
Montfoort Herbehereetako Utrecht probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 13.494 biztanle zituen.
Rivaz
Rivaz Suitzako udalerria da. Vaud kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Ordu koordenatuak
Izar baten posizioa ordu koordenatuetan adierazteko, begirale batek bere ordu angelua eta bere deklinazioa neurtu behar ditu.
Astro baten deklinazioa, zeru-ekuatorearekin eratzen duen angelua da, positiboa iparralderantze ta negatiboa hegoalderantz.
Ordu-zirkulua, astrotik pasatzen den zeru meridianoa da.
Ordu angelua, astroaren ordu zirkuluak eta begiralearen meridianoak eratzen duten ordutan neurtutako angelua da.
Astro baten deklinazioa ez da begiralearen araberakoa, baina bai ordu angelua. Hau da, astro bat, une bakar batean ordu angelu ezberdinpean ikusia da Lurreko toki ezberdinetan aurkitzen diren begirale ezberdinengatik. Honek, ordu koordenatuak tokikoak direla esan nahi du.
Calyptommatus leiolepis
Calyptommatus leiolepis Calyptommatus generoko animalia da. Narrastien barruko Gymnophthalmidae familian sailkatuta dago.
Bandaloen Erresuma
Bandaloen Erresuma iparraldeko Afrikan eta Mediterraneoko zenbait uhartetan Genseriko bandaloen erregeak sortutako erresuma izan zen, 435 eta 534 artean iraun zuena. Hasieran, Numidia eta Mauritania erromatar probintziatan kokatu ziren baina handik zabaldu zuten bere eremua. Justiniano bizantziar enperadoreak Bandaloen Gerran erresuma guztia konkistatu zuen.
Gerorako nizeatar kristauen jazarpenagatik ospetsu bilakatu ziren arren, bandaloak mezenas handiak izan ziren. Iparraldeko Afrikan eraikin handiak eraiki zituzten eta latinezko literatura bultzatu zuten.
Gerardo Diego
Gerardo Diego Cendoya (Santander, 1896ko urriaren 3a - Madril, 1987ko uztailaren 8a) espainiar poeta izan zen, 27ko belaunaldiko kidea. 1947tik Real Academia Españolako kidea izan zen eta 1979an Miguel de Cervantes saria eman zioten.
Euskal jatorrikoa zen, bere ama, Angela Zendoia Uria, Azkoitiko Ormola baserrikoa baitzen.
Bizitza eta lanak
Deustu, Salamanca eta Madrilen egin zituen letra-ikasketak. Rafael Albertirekin batera Espainiako Poesia Sari Nazionala sari nazionala jaso zuen Versos humanos poema bildumarekin 1925. urtean. Jose Antonio saria eta Juan March fundaziokoa jaso zituen 1946 eta 1961. urteetan. 1947an Real Academia Española erakundeko kide egin zuten
São Gotardo (Minas Gerais)
São Gotardo Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Dendromus lachaisei
Dendromus lachaisei Dendromus generoko animalia da. Karraskarien barruko Nesomyidae familian sailkatuta dago.
Esox americanus
Esox americanus Esox generoko animalia da. Arrainen barruko Esocidae familian sailkatzen da.
Elisa López Velasco
Elisa López Velasco (Mollina, Malaga, 1884ko otsailaren 19a — 1936?) maistra izan zen. Irakasle-ikasketak egin zituen Sevillan, eta lehen irakaskuntza-etapa Villablancan (Huelva) eta Sanlúcar de Barramedan (Cádiz) egin zuen.
Geroago, Madrilera joan zen, eta han bekaduna izan zen Señoritas Egoitzan 1918-1919an, eta, Ikasketak Zabaltzeko Batzordeari esker, Europara joan zen (Frantzia, Alemania, Austria, Suitza eta Italia), 1925ean Heidelbergeko Eskola Berrien ikastaroan eta Juan Jacobo Taldearen udako ikastaroan parte hartu zuen. 1920tik 1935era Cervantes Eskola Taldearen esperientzia berritzailea ahalbidetu zuten, Irakaskuntza Erakunde Librearen jarraibideei jarraituz.
Haurren irakaskuntzan espezializatuta, 1932 eta 1934 bitartean, Misio Pedagogikoekin elkarlanean aritu zen, maisuentzako marrazketa ikastaroak ematen; San Martin de Valdeiglesiasen (Madril), Fuentepelayon, Santa María de Nievan, El Burgo de Osman eta Rondan (Malaga).
1931n, FETE-UGTren zuzendaritzan lehen emakumeetako bat izan zen. Zenbait artikulu argitaratu zituen IEAren aldizkarian, ia beti eskolaurreko hezkuntzari eta marrazkiaren irakaskuntzari buruzkoak. Arlo horretan, La práctica del dibujo en la escuela primaria nabarmentzen da, lau liburukitan banatuta dago eta Espasa Calpe argitaletxeak argitaratu zuen 1933an. Espainiako Gerra Zibilaren beste biktima askori ondorio bera ematen dioten premisak dira militantzia politikoaren bikoitza, Irakaskuntzarako Erakunde Librearekin duen lotura eta zenbait ikertzailek ikusi duten bezala, beren lanen eskubideak erreklamatzeko berririk izan ez izana. 1935ean hil zen, bihotzeko gaitz baten ondorioz.
Alva Belmont
Alva Belmont, ezkongabetan Alva Erskine Smith, ezaguna Alva Vanderbilt izenez 1875tik 1896ra (Mobile, Alabama, Ameriketako Estatu Batuak, 1853ko urtarrilaren 17a - Augerville-la-Rivière edo Paris, Frantzia, 1933ko urtarrilaren 26a) estatubatuar aristokrata eta aberatsa izan zen. Estatu Batuetako emakumeen sufragioaren mugimenduan figura garrantzitsua izan zen. Zuen jarrera altiboagatik pertsona asko atsekabetzen zituen, ezaguna ere bere energiagatik, adimenagatik, iritzi sendoengatik eta konbentzioei aurre egiteko jarrerarengatik.
1909an, Berdintasun Politikoaren Liga sortu zuen emakumeen sufragioa babesten zuten New Yorkeko Estatuko politikarientzako botoak lortzeko. Egunkarietarako artikuluak idatzi zituen, eta Emakumeen Sufragiorako Estatu Batuetako Elkarte Nazionalarekin (NAWSA) bat egin zuen. Geroago, bere Berdintasun Politikoaren Liga osatu zuen, New Yorkeko auzoetan sufragioari babes zabala bilatzeko. Presidente gisa, 1912ko Emakumeentzako Botoaren Desfilearen dibisioa zuzendu zuen. 1916an, Alderdi Nazionalaren sortzaileetako bat izan zen, eta 1917ko urtarrilean Etxe Zurian egin zen lehen piketea antolatu zuen. Emakumearen Alderdi Nazionaleko presidente hautatu zuten, eta hil arte bete zuen kargua.
2016ko apirilaren 12an "Soldata Berdintasunaren Egunean", Belmont ohoratu egin zuen Barack Obama presidenteak Belmont-Paul Emakumeen Berdintasunerako Monumentu Nazionala jarrita Washington Hirian.
Lehen urteak
Alva Erskine Smith 1853ko urtarrilaren 17an jaio zen, 201 Government Streeten, Mobilen, Alabaman. Gurasoak Murray Forbes Smith merkataria eta Phoebe Ann Deshaizan ziren. Aitaren gurasoak George Smith eta Delia Forbes Dumfrieskoak (Virginia) ziren. Amaren gurasoak Phoebe Desha AEBko ordezkaria eta Eleanor Shelby, Sumner Countykoak, Tennessee.
Alva sei seme-alabetako bat izan zen. Alice eta Eleanor, ahizpetako bi, jaio aurretik hil ziren; neba bat, Murray Forbes Smith, haurtzaroan, 1857an hil zen, eta Mobileko Magnolia Cemeteryn lurperatu zuten. Bere beste ahizpak, Armide Vogel Smith eta Mary Virginia "Jennie" Smith, helduarora arte bizirik iraun zuten bakarrak izan ziren. Jennie lehen aldiz ezkondu zen Alvaren haurtzaroko lagun onenaren nebarekin, Consuelo Yznaga Mánchesterreko dukesaren nebarekin hain zuzen. 1886an Fernando Yznagaren dibortzioaren ondoren, William George Tiffanyrekin ezkondu zen berriro Jennie.
Txikitan, Alva gurasoekin ibiltzen zen Newporten, Rhode Island-en, eta haiekin joaten zen Europara oporretan. 1859an, Smith-ek Mobile utzi eta New Yorkera joan ziren. Hantxe bizi izan ziren denbora laburrean Madison Square-n. Murray Liverpoolera (Ingalaterra) joan zenean, bere negozioez arduratzeko, bere ama, Phoebe Smith, Parisera joan zen bizitzera, eta Alva Neuilly-sur-Seineko barnetegi pribatu batera joan zen. Smith familia New Yorkera itzuli zen, Ameriketako Estatu Batuetako Gerra Zibila edo Sezesio Gerraren ondoren, eta hantxe hil zen ama 1871n.
Bizitza pertsonala
William Henry Vanderbilten alabetako baten jaian, Consuelo Yznagak Smithen lagunik onenak William Kissam Vanderbilt Cornelius Vanderbilten biloba aurkeztu zion. 1875eko apirilaren 20an, William eta Alva New Yorkeko Calvary Churchen ezkondu ziren.
Bikoteak hiru seme-alaba izan zituen:
Gizartean gora egitea
Vanderbilt familiari haiek merezi zuten estatus soziala emateko asmoz, 1883ko martxoan Vanderbiltek bere châteaua inauguratu zuen Bosgarren Etorbidean, 1.000 gonbidatuentzako mozorro-dantza handi batekin. Guztira, 3 milioi dolarreko kostua izan zuen. Sarritan errepikatutako istorio batek dio Vanderbilt baztertua sentitzen zela Caroline Schermerhorn Astor "Los Cuatrocientos"-ko erregina zela-eta, New Yorkeko goi-mailako gizarteko eliteak. Hori zela eta, Astorren Carrie  alabari nahita, gonbita ez bidaltzea erabaki zuen, protokoloa aitzakiatzat hartuta, Astor-ek ez baitzuten inoiz bera gonbidatu. Ustez, horrek Astor aurkezpen-txartela 'etxean utzi zuela esatera' eraman zuen, alabarentzako dantzarako gonbita ziurtatzeko. Horrela, Astor eta haren alaba Vanderviltarren dantzaldira gonbidatu zituzten, eta goi-mailako gizarteak ofizialki onartu zuen familia (Vanderbilt eta Astor elkarrizketa bizian ikusi zituzten dantzaldian). Dantzaren efektu nagusia New Yorkeko gizarte-dibertsioen maila goratzea izan zen, lehen inoiz lortu gabeko xelebrekeria- eta gastu-mailan zer esanik ez.
Ezin izan zuen opera-palko bat lortu Musika Akademian, eta haren zuzendariek ez zuten onartu nahi izan beren zirkuluan aberats berriak zituzten familietako kideak. 1883an Metropolitan Opera sortu zuenetako bat izan zen.
1886an, senarrak aitarengandik 65 milioi dolar jaso ondoren, yate bat izatea pentsatu zuen Alvak. Williamek Delaware Wilmingtoneko Harlan and Hollingsworth ontziolari agindu zion 500.000 dolarren truke. Corsair izneko J. P. Morganen yateak, 50 metro zituen, Astor andrearen Nourmahalek 71 metro zituen eta Alvaren aitaginarrebaren North Starrek 82 metro ere bazituen, belaunaldi horrek ia 87 metroko yate bat izan zuen, eta munduko yate pribatu handiena bihurtu zen. Vanderbiltarrak Karibera eta Europara joan ziren berarekin.
Hori egin ondoren, Alvak "udako txabola" bat (cottage) nahi izan zuen Rhode Islandeko Newport dotorean. Williamek berriro enkargatu zion proiektua Richard Morris Hunti, eta Marble House prestatua Astor andrearenaren ondoan eraiki zen, Beechwood.
Bigarren ezkontza
Alva Vanderbilt-ek goi-mailako gizartea hunkitu zuen 1895eko martxoan, denbora askoan desleiala izan zen senarragandik dibortziatu zenean, elitearen arteko dibortzioa arraroa baitzen une hartan. Finantza-akordio handi bat jaso zuen, ustez 10 milioi dolar baino gehiagokoa, zenbait jabetzaz gain. Bera zen Marble Houseren erabateko jabea. Dibortziorako emandako arrazoia Williamen aurkako adulterio salaketak izan ziren, nahiz eta batzuek uste zuten Williamek emakume bat kontratatu zuela bere maitalea izan zitekeela sinetsarazteko, eta horretara, Alva dibortziatu egingo zela.
Alva berriro ezkondu zen 1896ko urtarrilaren 11n, Oliver Hazard Perry Belmont senar ohiaren aurreko lagun batekin. Oliver Vanderbiltarren laguna izan zen 1880aren bukaeratik, eta, William bezala, yateen eta zaldi-lasterketen zale sutsua zen. Gutxienez bi bidaia luzetan lagundu zien Alva yatean. Ikertzaileek diotenez, badirudi askorentzat 1889an bidaia batetik itzultzean begi bistakoa izan zela Alva eta haren maitemina. August Belmont Rothschild familiako inbertsio-bankari judu arrakastatsuaren eta Caroline Perry Matthew Calbraith Perry komodoroaren alabaren semea zen. Oliver 1908an hil zen bat-batean, eta horren ondoren Alvak bere gain hartu zuen emakumeen sufragioaren mugimenduaren arrazoi berria, Ida Husted Harper-en hitzaldi bat entzun ondoren.
Emakumeen sufragioa
Anna Howard Shawek erakarri zuen mugimendura, eta Belmontek diru kopuru handiak eman zizkion mugimendu sufragistari, bai Erresuma Batuan, bai Estatu Batuetan. 1909an, Berdintasun Politikoaren Liga sortu zuen emakumeen sufragioa babesten zuten New Yorkeko politikarientzako botoak lortzeko, eta egunkarietan artikuluak ere idatzi zituen. Langileei laguntza handia eman zien New Yorken 1909-1910ean egin zen langile-greban. Atxilotutako piketeen fidantza ordaindu zuen, eta hiriko hipodromoan manifestazio handi bat finantzatu zuen. Shawrekin batera, Sufragioaren Elkarte Nazional Estatubatuarreko (NAWSA) presidentea izan zen. 1909an New Yorkeko ordezko ordezkari izendatu zuten Londresen Sufragioaren aldeko Emakumeen Nazioarteko Elkartearen bilerarako. Han, Belmontek Emmeline Pankhurst-en eta haren jarraitzaileen konpromisoa ikusi zuen, eta haiek eragina izan zuten kausarekiko konpromiso pertsonalaren sakontasunean eta forman. Estatu Batuetara itzuli zenean, bulego-gune bat ordaindu zuen Bosgarren Etorbidean. Horri esker, NAWSAren bulegoak New Yorken kokatu ahal izan ziren, eta Prentsa Agentzia Nazionala finantzatu zuen. Aldi berean, bere Berdintasun Politikoaren Liga osatu zuen hiriko auzoetan sufragioaren babes zabala bilatzeko, eta, presidente gisa, 1912ko Emakumeentzako Botoen Desfilea zuzendu zuen New Yorken.
Garai hartan, emakumeen sufragio antolatuaren jarduera klase ertaineko emakume zuri hezituetan oinarritzen zen, eta, askotan, etorkinak, afroamerikarrak eta langile-klasea onartzeko irrikitan egoten ziren. Belmont-en ahaleginek hein batean hautsi zuten tradizio hori. 1910ean, Belmont New Yorken integratzeko lehen saiakerari ekin zion. Komunitate afroamerikarreko emakume nagusiekin lan eginez, hala nola S. J. S. Garnet, F. R. Keyser, Marie C. Lawton edo Irene Moorman, beren Berdintasun Politikoko Ligako adar beltz bat sortzera bultzatu zituen. Harlemen lehen "sufragioaren aldeko etxea" ezarri zuen, eta afroamerikarrak eta etorkinak sartu zituen asteburuko erretiroetan Beacon Towers-en, Sands Pointeko estilo neogotikoko gazteluan. Afroamerikarrak onartzeari uko egin zion Hegoaldeko Emakumearen Sufragioaren Konferentzian ere lagundu zuen.1913an Alice Paulek eta Lucy Burnsek zuzendutako Congressional Union for Woman Suffrage (CU) banandu zen NAWSAtik. Bitartean, Belmont Laura Clayren Hegoaldeko Estatuen Emakumeen Sufragioaren hitzaldia finantzatzen ari zen Kentuckyn, Alabaman zituen erroengatik. Belmontek, orduan, Berdintasun Politikoaren Liga bat egin zuen CUn. 1914ko udan 19. zuzenketaren onespena ziurtatzeko konpromisoa hartu zuen, "Emakume Handien Konferentzia" deitu zuen Marble Housen. Consuelo alabak, Ingalaterran sufragioa eta kartzela-erreforma sustatu zituenak, zuzendu zuen, eta CUren lehen bilera nazionalak jarraitu zion. Belmontek CUko batzorde exekutiboan lan egin zuen 1914tik 1916ra.
1915ean, Belmont izan zen San Frantziskoko Erakusketa Unibertsaleko emakume boto-emaileen konbentzioaren buru. Hurrengo urtean, berak eta Paulek Emakumearen Alderdi Nazionala ezarri zuten CUko kideen artean, eta lehen piketea antolatu zuten Etxe Zuriaren aurrean, 1917ko urtarrilean. Emakumearen Alderdi Nazionaleko lehendakari hautatu zuten, eta hil arte bete zuen kargua. Alderdiak presioa egiten jarraitu zuen ekimen berriak lortzeko Washington Hiriaren egoitzatik. Belmontek 1929an erosi zuen taldearentzat, eta geroago Sewall–Belmont museo-etxea bihurtu zen. 2016ko apirilaren 12an, Barack Obama presidenteak Sewall–Belmont House izendatu zuen Belmont–Paul Emakumearen Berdintasunaren Monumentu Nazional, Belmontek eta Alice Paulek izendatua.
Azken urteak eta heriotza
1920ko hamarkadaren hasieratik, Consuelo alabarengandik hurbil egoteko denbora gehiena Frantzian eman zuen. XVI. mendeko Château d'Augerville zaharberritu eta egoitza gisa erabili zuen. Paulekin, Emakumearen Alderdi Nazionalaren eta Estatu Batuetako Emakumeen Laguntzailearen Nazioarteko Aholkularitza Kontseilua sortu zuen atzerrian. 1932ko udaberrian garun-isuri bat izan zuen, eta partzialki geldiarazita utzi zuen. 1933ko urtarrilaren 26an hil zen Parisen arnas eta bihotz-gutxiegitasuna zela eta. New Yorkeko Santo Tomas apezpiku-elizako hiletan sufragista ugari izan ziren, eta emakumeek eraman zuten hilkutxa. Oliver Belmontekin lurperatu zuten Belmontetarren Mausoleoan, El Bronxeko (New York) Woodlawn hilerrian. Horretarako, Helen Maitland Armstrong artistak inspirazio errenazentista beira-arasa pintatu bat diseinatu zuen.
Arkitektura
Alva Belmontek etxe asko diseinatu, eraiki eta eduki zituen, bederatzi bat bai. Richard Morris Hunt-en lagun eta mezenas izan zen, eta Arkitektoen Institutu Amerikarreko lehen emakumeetako bat izan zen. Hunt hil ondoren, maiz erabili zituen Hunt & Hunt arkitektura-estudioaren zerbitzuak, Richard Morris Hunt, Richard eta Josephen semeek osatua.
Petit château
Alva Vanderbiltek 1878tik 1882ra bitartean lan egin zuen Richard Morris Hunt-ekin, Frantziako Errenazimentuko (Petit Chateau) estiloko château erraldoi bat diseinatzeko, 660 Bosgarren Etorbidean, Manhattanen. Vanderbilten garaikide bati deitu zioten esanez "morteroan belaunetaraino hondoratuta egotea besterik ez zuela maite." Mozorro-dantza handia eskaini zuen, 3 milioi dolar kostatu zena bere château inaugurazioa ospatzeko Bosgarren Etorbidean. 1929an bota zuten.
Idle Hour
1878an, Long Islandeko Idle Hourren Hunt Ana Erregina estilokoan hasi zen lanean. Ia etengabe handitu eta ukituko zuten 1889 arte, eta 1899an suntsitu zen sute batean. William K. Vanderbiltek jabetzan beste etxe handi bat eraiki zuen, suaren aurka; geroago, Dowling Unibertsitatearen egoitza izang zen, 2016. urtean itxi arte.
Boston (musika taldea)
Boston 1969. urtean Bostonen sortutako rock musika talde estatubatuarra da.
Alva Belmont
Marble House
Hunt berriro kontratatu zuten estilo neoklasikoko Marble House etxea diseinatzeko, Newport-en (Rhode Island), William K. Vanderbilten 39. urtebetetzea eta Alvarentzat "cottage" edo udako erretiroa opari gisa. 1888tik 1892ra eraikia, gizarte-mugarri bat izan zen etxea, eta Newporten eraldaketari hasiera eman zion, zurezko etxeen udaleku lasai samar batetik, legendazko harrizko jauregi oparoen zentro turistikora. 11 milioi dolar kostatu zela jakinarazi zen. Marble Housek 36 zerbitzariko zerbitzua zuen, maiordomoak, dontzeilak, kotxe-gidariak eta lacayoak barne. Caroline Schemrmerhon Astorren Beechwood izeneko etxe arruntaren ondoan eraiki zuten.
Belcourt
Vanderbiltetik banandu eta Oliver Belmontekin ezkondu ondoren, Belcourten, Belmonteko hirurogei geladun etxetzarrean, berrikuntza handiak hasi ziren. Lehen solairu osoan gurdientzako guneak eta Belmonten zaldi preziatuentzako ukuilu mordoa egin ziren. Belcourt birmoldatu eta birdefinitzeko irrikaz, Alvak etxetzarraren barrualdeak eraldatu zituen, neogotiko ingeles eta neorrenazimendu frantses eta ingelesaren nahasketa eginez.
477 Madison etorbidea
1899an Madison etorbideko 477 izkina eta Manhattango 51 kalea erosi zituzten. Etxetzarra O. H. P. Belmont Andrearen Etxea izenez ezagutu zen. Hiru pisuko etxe neoklasikoak, Hunt & Hunt-ek diseinatuak, kareharrizko fatxada zuen eta barruko gelak estilo-nahasketa eklektiko batean. Eraikuntza amaitu gabe zegoen, Oliver Belmont hil zenean. Alvak iragarri zuen Belcourt-en Gela Gotikoaren erreprodukzio zehatza egingo zuela batuketa horrek, bere senar zenaren Erdi Aroko eta Errenazimentuko armaduren bilduma barruan gordetzeko. The Armory izeneko gela 25,9 m bider 7,3 m luze zen, eta etxeko gelarik handiena zen. Bera eta bere seme gazteena, Harold, etxe horretara joan ziren 1909an. Geroago, The Armory emakume sufragistentzako hitzaldi-areto gisa erabili zen. 1923an saldu zuen etxea.
Brookholt
Manhattango etxe berria eraiki aurretik, Belmontarrek beste etxe neoklasiko bat eraiki zuten, Brookholt, 1897. urtean New Yorkeko East Meadow-en eraikia, Long Island-en. Hunt & Hunt-ek diseinatu zuen. Oliver Belmont bertan hil zen 1908an. Aldi labur baterako, Alvak baserritarrentzako prestakuntza-eskola gisa erabili zuen. Proiektua ez zen gauzatu eta Brookholtek 1915. urtean saldu zuen. Etxea sute batek suntsitu zuen 1934an.
Mausoleoa
Oliver Belmont hil ondoren, Alva Belmontek mausoleoa eskatu zuen Woodlawn hilerrian eraikitzeko. Berriz ere Hunt & Hunt-ek diseinatua, San Hubertoren kaperaren erreplika zehatza zen, Amboise gazteluko lurretan. Eraikuntza hori 1913. urtean amaitu zen.
BeaTowers-ekin
Belmontek eraiki zuen azken etxea Estatu Batuetako Long Islandeko iparraldeko kostaldean izan zen. Beacon Towers adituek fantasia gotiko hutsa dela esan dute. Hunt & Hunt-ek ere diseinatu zuen eta 1917tik 1918ra bitartean eraiki zen New Yorkeko Sands Point-en. 1925. urtean, Belmontek betiko itxi zuen gaztelua, eta William Randolph Hearsti saldu zion 1927an. Hark partzialki birmoldatu zuen eta gero 1942an saldu. 1945ean eraitsi zuten. Zenbait literatura-adituk uste dute Francis Scott Fitzgerald Gatsby handia/El Gran Gatsby eleberriko Jay Gatsbyren etxerako inspirazioaren parte izan zela.
Château d'Augerville
1923. urtean Belmont Frantziara joan zen. Etxe bat zuen Parisen eta hiribildu bat Rivieran. XV. mendeko Château d'Augerville ere erosi zuen Augerville-la-Rivière-n, Loireten, 1926ko udan egoitza nagusi gisa berrezartzeko. Château etxe hori 660 Bosgarren Etorbideko etxearen estilorako inspirazioetako bat izan zen, eta kondairak kontatzen zuen château hura Jacques Cœurrena zela, eta alabari utzi ziola. Consuelok, Alvaren alabak, idatzi zuen uste zuela bi gauza horiek ama inspiratu zutela finka hori erostera.
Jabetza horretan Belmontek lehengoratze eta berritze lan handiak egin zituen. Consueloren arabera, jabetzatik pasatzen zen ibaia zabaldu egin zen, "ibai hau ez da behar bezain zabala" esaneda. Versaillesko galtzada-harriak ekarri zituen, etxearen eta herriaren artean hondarrez zolatutako aurreko patio handia estaltzeko. Iparraldeko sarreran eraikitako atari neogotiko izugarria ere eraiki zuen, château eta herria inguruko zelaitik banatuz. Beste aldaketa batzuk ere egin ziren: burdina forjatuko eskailerak aldatzea eta sukaldeak sotora eramatea. Bolatoki bat ere gehitu zuen jabetzaren etxe batean. 1933an hil ondoren, château Consueloren esku geratu zen, eta 1937ko neguan enpresa suitzar bati saldu zion.
Tropidurus psammonastes
Tropidurus psammonastes Tropidurus generoko animalia da. Narrastien barruko Tropiduridae familian sailkatuta dago.
Igraine
Arturiar kondairan, Igraine Artur erregearen ama da. Latinez Igema bezala, galeseraz Eigyr bezala, frantsesez Igeme bezala, Thomas Maloryren Arturren heriotza lanean Ygrayne bezala -batzuetan Igraine bezala modernotua- eta Wolfram von Eschenbachen Parzival lanean Amive bezala ere ezagutua. Uther Pendragonen emazte bihurtzen da, baina, bere lehen senarra, Gorlois izan zen, honekin, Elaine, Morgause eta Morgana le Fay alabak izan zituelarik.
Godofredo Monmouthekoa
Berari buruzko lehen aipamena, Godofredo Monmouthekoaren Historia Regum Britanniae lanean dago, non Igrainek berak abiarazten duen istorioa Kornualleseko Duke Gorloisen emazte bezala. Artur erregearen aita den Uther Pendragon Igrainetaz maitemintzen da, eta honen arreta bereganatzen saiatzen da bere gortean. Igrainek, bere senarrari, bere asmoen berri ematen dio, Igrainekin abiatzen dena baimenik barik. Bapateko irteera honek, Utherri, Gorloisen aurka gerran hasteko aitzakia bat ematen dio. Gorloisek, gerra, Dimilioceko gaztelutik zuzentzen du, baina bere emaztea, Tintageleko gazteluan babesten du.
Gaspar de Quesada
Gaspar de Quesada (Gaztela n, XV. mendearen bukaeran - San Juliango badian, 1520ko apirilaren 7an) itsasgizon eta esploratzaile espainola izan zen, eta Concepción itsasontziko kapitaina Magallaes-Elkano espedizioan.
San Juliango badian gauzatutako Fernando Magallaesen kontrako altxamenduaren aitzindaritako bat izan zen, Juan de Cartagena eta Luis de Mendozarekin batera, eta altxamendu honek porrot egin zuelako exekutatu zuten.
Bizitza
1519ko apirilaren 6an, Karlos I.ak Concepción itsasontziko kapitaina izendatu zuen (itsasontzi honen tripulazioa ren artean Juan Sebastian Elkano zegoen). Itsasontzi honek eta beste lauk Magallaes-Elkano espedizioa osatzen zuten. (1521. urtean, Filipinetan, Magallaesen heriotzaren ondoren, espedizioaren partaideek itsasontzia erre zuten, oso egoera txarrean baitzegoen. )
Magallaes-Elkano espedizioa
Armada Sevillako portutik atera zen 1519ko abuztuaren 10ean. Kanariar uharteetako geldialdi batean, Magallaesek haren aitaginarrebaren (Diogo Barbosa) mezu sekretu bat jaso zuen, kapitain espainolek altxamendu bat egiteko asmoa zutela esaten zuena.
Geroago, Ozeano Atlantikoan zeharreko bidean, sodomia ekintza batean harrapatutako marinel baten epaiketaren ondoren, Magallaes kapitainekin elkartu zen itsasbidea eztabaidatzeko. Bileran Cartagenak, San Antonio itsasontziko kapitaina, gero eta errespetu gutxiago zion Magallaesi, eta ez zuela kapitain jeneralaren agindu gehiagorik jasoko adierazi zuen. Cartagenak Magallaesen aurkako errepresaliak hartzera deitu zituen Quesada eta Mendoza; Quesadak eta Mendozak eutsi egin zioten. Konfrontazioaren ondoren, Magallaesek Cartagena atxilotzeko agindua eman zuen, baina Quesadak eta Mendozak Magallaes konbentzitu zuten Cartagena askatu eta hau Victorian konfinatzeko. Beraz, Cartagena Luis de Mendoza kapitainaren zaintzapean jarri zuen eta Alvaro de Mezquita ezarri zuen San Antonioren buru.
Espedizioa Rio de Janeiron lehorreratu zen 1519ko abenduan, bi aste egon ziren bertan. Hemen, Magallaesek Juan de Cartagena Quesadaren zaintzapean jarri zuen. Hegoamerikar kostaldetik jarraitu zuten, gero eta latitude handiagoan esploratuz, baina ez zuten arrakastarik izan Hegoaldeko itsasorako pasabide bat bilatzen. Baldintza klimatikoak jasanezinak bihurtu ziren, baina 1520ko martxoaren 31n Argentinako Patagoniako San Julian portura iritsi ziren, eta bertan igaro zuten negua.
Magallaesen kontrako altxamendua
Espedizioko kapitain eta ofizialek, kostalde hartan nabigatzea alferrikakoa zela pentsatzen zuten. Gainera, ingurua ez zen segurua eta nabigazio-baldintza txarrak ziren. Hortaz, Magallaesek Buena Esperanzaren lurmuturrerantz jotzen ez zuela ikusi zutenean, tripulazioak nahigabea hartu zuen, eta Magallaesi eskakizun bat egitea erabaki zuten. Apirilaren 1etik 2rako gauean, Quesada, Mendoza eta Cartagena kapitain espainolak buru zituen matxinada piztu zen.
Matxinada apirilaren 1eko gauerdian hasi zen. Quesada eta Cartagenak, ezkutuan, hogeita hamar gizon armatu San Antoniora eraman zituzten, Concepcion itsasontzitik txalupa batean irtenda. San Antonioren kontrola hartu zuten. Quesadak labankada batez Juan de Elorriaga, ontziaren kontramaisua, zauritu eta hil zuen, honek matxinatuei aurre egin baitzien. Gainera, Quesadak Alvaro de Mezquita preso hartu zuen eta San Antonioko kapitain izendatu zuen bere burua. Cartagena Concepcion itsasontzira trasladatu eta honen buru jarri zuen, Mendoza Victoriaren kapitaina izaten jarraitu zuen. Horrela, matxinatuek espedizioaren bost itsasontzitik hiru kontrolatzen zituzten.
Orduan, haien eskakizunak aurkeztu zizkioten Magallaesi, honek Santiago eta Trinidad (bere itsasontzia) baino ez zituen kontrolatzen. Magallaesek negoziatzeko itxurak egin zituen, baina Gonzalo Gómez de Espinosa, bere aguazila, karta batekin Victoria ontzira bidali zuenean, ezkutuan, zenbait gizon armatu bidali zituen ere. Bertan, Mendoza hil zuten eta, tripulazioaren erresistentziarik gabe, ontzia eskuratu zuten. Biharamunean, matxinatuen esku geratzen ziren bi ontziak itsasoratzen saiatu ziren, baina Magallaesek San Julian badiaren irteeran bere ontziak kokatu zituen, hauek irteera blokeatzeko. Azkenik, San Antoniok, Trinidad itsasontziarekin borroka labur baten ondoren, amore eman zuen, Concepcionek ondoren, erresistentziarik gabe. Diotenaren arabera, Quesadak apirilaren 3ko egunsentian ihes egiteko asmoa zuen, baina egunsentia baino lehen, San Antonioa Magallaesen (Trinidad) ontzira hurbildu zen, eta bertako talde bat San Antonioan sartu ahal izan zen. Hauek Quesada aurkitu zuten alkazarrean, armadura osoa jantzita eta lantza eta ezkutu batekin. Quesada eta bere konplizeak atxilotuak izan ziren, eta San Antonioko gainontzeko tripulazioak Magallaesi leialtasuna agindu zion.
Hainbat arrazoi eman dira San Antoniok Trinitatetik gertu nola amaitu zuen azaltzeko, besteak beste:
Heriotza
Magallaesek matxinatuak epaitu zituen. Honek Quesada, traizioagatik, heriotzara kondenatu zuen; burua moztera eta gorputza zatikatzera. Urkatzaile boluntario bat aurkitu ezean, Magellaesek Luis de Molinori, Quesadaren morroiari, proposatu zion betebeharra; honen truke, Molino matxinadan parte hartzeagatik urkatua izatetik libratuko zen. Honek proposamena onartu zuen eta, apirilaren 7an, Quesadari burua moztu zion. Quesadaren eta Mendozaren gorpuak zatikatu zituzten (azken hau matxinadan hil zuten) eta gainerako tripulazioa ohartarazteko, zati hauek hesitu eta urkamendietan erakutsi ziren. Biziraun zuen beste espainiar kapitaina, Juan de Cartagena, eta Pedro Sánchez de la Reina apaiza erbestera kondenatu zituzten; abuztuaren 11n, hauek San Juliango portuan utzi zituzten.
1577an, Francis Drake eta Thomas Doughty itsaslapur edo kortsario ingelesak altxor espainiarren flotak lapurtzeko bidaia batean murgildu ziren. Baina, traizio eta sorginkeriagatik, 1578an, Drakek Doughty exekutatu zuen San Julianen, eta bertan urkamendiak aurkitu zituen.
Magallaes itsasartearen aurkikuntza
Magallaes itsasartea izango zenaren ahora iritsi zirenean, Concepcion eta San Antonio itsasontziei kanala esploratzeko agindua eman zitzaien. San Antonio ontzia, Álvaro de Mezquita kapitaina zuena, aurreratu egin zen; une horretan Esteban Gómez pilotuak eta Jerónimo Guerra diruzainak Mezquita kargutik kendu zuten, gauez atzera egiteko eta Espainiara itzultzeko. Bestalde, Concepción itsasontziak, Juan Serrano kapitaina zuena, kanala zeharkatu eta, alferrik, San Antonioa itxaron zuen. Itsasertzeak zirela eta, oso zaila izan zen hau zeharkatzea. Baina, behin fase zehatz hauek amaituta, «labirintotik» Hegoaldeko itsasora irtetea lortu zuten.
Ozeano barea
Zoriaren ondorioz, Ozeano Bareko zeharkaldia lasaia izan zen. Hori dela eta, baretasunagatik, ekaitzik ez aurkitzeagatik, izen hau jarri zioten; «Hegoaldeko itsasoa» ordezkatuko zuena. Aitzitik, zoritxarrez, hiru hilabete igaro zituzten lehorrik aurkitu gabe.
Jakiak zeramatzan ontziak Espainiara ihes egin zuenez, goseteak eta eskorbutoak gainerako tripulazioa astindu zuten; eta arratoi soil bat irensteko txanpon ugari ordaintzen zituzten. Ura usteldu zen, eskorbutoa agertu zen, eta gizonek larru bigundua eta zerrautsa jaten hasi ziren.
Azkenean, 1521eko martxoaren 6an, uharte bat aurkitu zuten; bertan nabigatzaileek atseden hartzeko eta elikagaiak biltzeko aprobetxatu zuten. Laster, indigena asko joango ziren uharte hartara, «bisitari» berri hauentzako opariekin. «Ladroien uhartera» iritsi ziren (gaur egungo Guam uhartea), Marianak uhartedian.
Lehen zirkumnabigazioa
Espedizioa Sevillara bakarrik Victoria ontziarekin iritsi zen, 1522ko irailean, ia hiru urteko zeharkaldiaren ondoren. Guztira, 216 gizon hil ziren bidaian (haien artean, Gaspar de Quesada), eta 18 baino ez ziren bizirik atera (haien artean, Juan Sebastián Elcano). Trinidadeko jatorrizko tripulazioko 55 gizonetatik beste lau Espainiara itzuli ziren 1525ean; itsasontzi honek, Filipinetatik, beste itzulera ibilbide bat egin zuen, baina itsaso zati honen jabetza portugaldarrek zuten eta hauek ontzia harrapatu zuten.
Indiako ozeanoa zeharkatu eta Afrikari bira eman ondoren, Juan Sebastian Elkanok munduaren lehen zirkumnabigazioa osatu zuen. 1522ko irailaren 8an, Victoria itsasontzian eta beste 17 biziraulerekin batera, espedizioa amaitu eta hasierako portura, Sevillara, iristea lortu zuen. Honek, garai hartarako sekulako balentria ekarri zuen.
Natrona konderria (Wyoming)
Natrona konderria (Natrona County) Wyomingko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Casper da. 2010eko zentsuaren arabera 75,450 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Natrona konderriak 1,392,291 kilometro koadro ditu. Horietatik 9,146 ura dira. Beste 1,383,145 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 5,42 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 75,450 pertsonetatik 72,422 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 5,231 dira. 621 beltzak edo afroamerikarrak. 612 amerikar natiboak ziren eta 35 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 479 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 64 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,217 pertsonek kokatzen zuten.
Saint-Fargeol
Biztanleria
2007an Saint-Fargeol udalerrian erroldatutako biztanleak 217 ziren. Familiak 100 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 164 etxebizitza zeuden, 105 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 37 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 161 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 105 etxebizitza nagusietatik 93 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 59 etxek bost zituzten. 72 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 51 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 37 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 108 ziren, horien artean 76 aktiboak ziren eta 32 inaktiboak ziren. 76 pertsona aktiboetatik 69 lanean zeuden (40 gizon eta 29 emakume) eta 7 langabezian zeuden (5 gizon eta 2 emakume). 32 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Fargeol udalerrian 104 unitate fiskal zeuden, 204 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.085,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 argiketaria.
2000. urtean Saint-Fargeol udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 702 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sir Gaheris
Gaheris, arturiar kondairako pertsonaia bat da, Mahai Biribileko Zaldun bat, Morgause eta Orkney eta Lothianeko Lot erregearen semea. Bere anaiak Gawain, Agravain, Gareth, eta, bere anaiordea, Mordred idra. Bere ama, Gorlois eta Igrainen alabetako bat eta Elaine eta Morgana le Fayren ahizpa da. Bere amaren aldetik anaiorde bezala duen Artur erregearen arreba nagusia ere bada.
Thomas Maloryk idatzitako Arturren heriotza lanean, Gaheris, bere anaia nagusi Gawainen ezkutaria da zaldun izendatua izan aurretik, eta Gawainen izaera gogorra baretzen lagundu zuen. Pellinore erregearen erailketan parte hartzen du, bere aita hil zuen pertsona zena, baita errege honen semea eta Gaherisen amaren maitalea zen Sir Lamorak Galesekoarenean ere. Nabarmenagoa izan zen bere ama propioa zen Morgause hil izana, hau, bete betean, Lamorak Galesekoa ederrarekin harrapatu ondoren. Gaherisek bere ama hiltzen du, baina Lamorakek ihes egiten du, berak eta bere anaia guztiek, Garethek izan ezik, jazarri ondoren, Mordredek Lamorak bizkarretik sastakatzen duen segada bat prestatzea lortzen dute. Maloryren arabera, Lamorak da zaldunik handiena, Lantzelot Aintzirakoa eta Tristanen ondoren, mendekuzko ekintza hau koldartzat hartzen da eta orban bat Orkneyko anaien ohorean. Arturrek eta bere anaiek, Morgausen hiltzailea Gaheris dela jakiten dutenean, hau, gortetik kanporatzen dute.
Gaheris, istripuz erail zuen Lantzelotek Genobeba erreginaren erreskatean. Gaherisek ez du inongo zerikusirik Agravainek eta Mordredek, Lantzelot eta Genobeba harrapatzeko prestatu zuten konplotarekin, eta Arturrek, Orkneyko anaiei erreginaren exekuzioa babesteko eskatzen dienean, Gaheris eta Garethek, gogo txarrez baina onartu egiten dute, Gawainek hala egiten ez duelarik. Armajantzia eramateari uko egiten diote, eta Lantzelotek, haserreak eragindako itsutasunaren ondorioz lagunak eta etsaiak ezberdintzeko gai ez dela, armatu gabeko bi printzeak hiltzen ditu. Gawainek, gertaera izugarri honengatik haserre eta duingabe, Mahai Biribila suntsitzen du.
Gaheris, sarri, ez da bere anaia Gawain eta Garethentzako laguntza pertsonaia bat baino askoz gehiago, salbuespena, Morgausen erailketa delarik, egungo egileek, T. H. White kasu, ekintza honen egiletza, Agravaini ematen diotelarik, Gaherisen ordez. Garethen arrebarekin ezkontzera ere iristen da, Lyonors, Lynette neskatxa harroa. Hau, jatorrian, Gaheris eta Gareth pertsonaia bera izatearen ondorio litzateke. Frantsesezko euren izenak, Guerrehes (Gaheris) eta Gaheriet (Gareth), erraz nahas daitezkeenez, anaien abenturetako asko, elkartruka egin daitezke. Gainera, bi anaiak, Gwalchmai pa Gwyarrekin bat letorzke, tradizionalki Gawainekin identifikatu izan den galestar mitologiako pertsonaia, Gwalchafed pertsonaia, Gaheris eta Garethen iturririk balizkoena da, benetan, Gwalchmaitik baldin badatoz.
Estourmel
Estourmel Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Etxebizitza
2007an 189 etxebizitza zeuden, 175 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 189etxeak ziren. 175 etxebizitza nagusietatik 162 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 106 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 71 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 83 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 283 ziren, horien artean 223 aktiboak ziren eta 60 inaktiboak ziren. 223 pertsona aktiboetatik 206 lanean zeuden (111 gizon eta 95 emakume) eta 17 langabezian zeuden (6 gizon eta 11 emakume). 60 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Estourmel udalerrian 177 unitate fiskal zeuden, 460 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.802 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Estourmel udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Maximiliano I.a Josef Bavariakoa
Maximiliano I.a Josef Bavariakoa (Mannheim, 1756ko maiatzaren 27a - Munich, 1825eko urriaren 13a) Bavariako lehenbiziko erregea izan zen. 1806-1825 bitartean izan zen errege. Wittelsbacheko etxeko kidea zen.
Bizitza
Napoleonen alde borrokatu zelako, Bavariako erregetzat onartu zuen hark 1806an, eta berebat Bayreuth eta Salzburgo ere erantsi zizkion bere erresumari. 1813an Napoleon utzi eta aliatuen alde jarri zen, Bavaria independentea eta osoa utziko ziotelako baldintzarekin. 1815ean galdu egin zituen eskuratutako lurralde gehienak.
Protestantismoaren eta Ilustrazioaren aldeko erregea izan zen. 1808an Municheko Arte Ederretako Akademia sortu zuen. 1818an Bavaria Napoleonen ereduen araberako estatu zentralista bihurtuko zuen konstituzioa ezarri zuen.
Sitta neglecta
Sitta neglecta Sitta generoko animalia da. Hegaztien barruko Sittidae familian sailkatua dago.
Gontzal Díez
Gontzal Díez del Hoyo (Bilbo, Bizkaia, 1961 – ib., 2013ko ekainaren 12a) gaztelaniazko kazetaria, idazlea, arte kritikaria eta poeta izan zen.