cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Potter eta Herioaren erlikiak - 2. zatia
'''Harry Potter eta Herioaren erlikiak - 2. zatia' (ingelesez Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2'') 2011ko David Yates ingeles zinema zuzendariak zuzendutako fantasiazko filma bat da. J. K. Rowling idazlearen Harry Potter eta Herioaren erlikiak eleberrian oinarritua dago, berez eleberri bakarra izan arren, honako honetan bi filme edo zatitan banatu zen, bata Harry Potter eta Herioaren erlikiak - 1. zatia eta bestea honako jarraipen hau da. Bai eleberriak nahiz bi film zati hauek Harry Potterri buruzko eleberri eta film sailaren amaiera izan ziren.
Daniel Radcliffe, Rupert Grint, Emma Watson, Helena Bonham Carter, Ralph Fiennes, Alan Rickman, Maggie Smith, Tom Felton, Jim Broadbent, Robbie Coltrane, Jason Isaacs, Helen McCrory, Bonnie Wright, Evanna Lynch, Matthew David Lewis, David Thewlis, Natalia Tena, Julie Walters, Mark Williams, Emma Thompson, Clémence Poésy eta Ciarán Hinds aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Hainbat hilabete Ingalaterran Horgurutzeen bila eta Heriojaleetatik ezkutatzen aritu ondoren, Harry Potter (Daniel Radcliffe), Ron Weasley (Rupert Grint) eta Hermione Granger (Emma Watson) adiskideak Hogwarts ikastetxeetara ailegatu eta bertan Lord Voldemorten (Ralph Fiennes) arimaren beste zati bat badagoela ohartuko dira, baina euren bilaketaren erdian Azken Borroka gauzatuko da, hartan, hainbat xehetasunen artean, gaztelu-ikastetxearen suntsiketa handia eta Lord Voldemorten behin-betiko porrota jazoko dira.
Manicoré
Manicoré Brasilgo udalerri bat da, Amazonaseko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Hegoaldeko eslaviar
Hego eslaviarrak edo hegoaldeko eslaviarrak Balkanetako penintsula n bizi diren eslaviar herrien hegoaldeko adarra dira: Bulgaria eta Jugoslavia ohiko herrialdeak.
Geografikoki, hego eslaviarrak Panonia, Ekialdeko Alpe etan eta Balkanetako penintsula n jatorria dira , hego eslaviar hizkuntzak hitz egiten dituzte.
35 milioi biztanle inguru dituena, taldean bulgariarrak eta mazedoniarrak ekialdean eta serbiarrak, kroaziarrak , bosniarrak , esloveniarrak eta montenegrinoak mendebaldean daude.
Historia
XX. mendea ren amaieran Jugoslaviar estatua ren desagerpen bizkor eta dramatikoak —eta horren poltsikoek oraindik ere XXI.ean jarraitzen dute— astindu sakona eragin zuen mundu osoan, baina batez ere Europan, non jende askok ez baitzuen ulertzen nola halako ankerkeriak nola zitezkeen. mende hasierako Europa kulturatu eta zibilizatuan.
Gertatutakoa interpretatzeko, beharrezkoa da Europaren historiaren jarraipena egitea, Jugoslavia terminoak ez baitu aipatu Estatuari soilik aipatzen, izaera kultural eta geografikoko izendapena baita (Balkanetako penintsula ko mendebaldea, non dagoen. Hego eslaviarrak bizi izan ziren, eta haiek bizi dira, hau da, terminoak esan nahi duena ( Jugoslavia, kroazieraz , serbieraz eta eslovenieraz Jugoslavija , mazedonieraz eta serbiar zirilikoz Југославија, literalki Hego Eslavia edo Hego Eslaviarren herrialdea itzultzen da ).
1980 an Tito mariskala hil ondoren, eta krisi ekonomiko larri baten erdian, herrialdeko herrien arteko tirabirak hazi ziren. Alderdi nazionalistak Serbia n boterera igo ondoren, bertako bi errepublikek ( Eslovenia eta Kroazia ) independentzia aldarrikatu zuten 1991 n , eta hurrengo urtean Ipar Mazedonia eta Bosnia eta Herzegovina k jarraitu zituzten , Serbiaren erresistentziarik gabe. 1991n errepublika ezberdinen arteko tirabirak Jugoslaviako Gerra (edo Jugoslaviako Gerrak) izenez ezagutzen den gatazka odoltsua ekarri zuen).
Federazioan jarraitzea erabaki zuten errepublikek 1992an Jugoslaviako Errepublika Federal Sozialista ren ordez Jugoslaviako Errepublika Federal berriarekin ordezkatu zuten, Montenegro k eta Serbia k soilik osatua, zeinak ere sistema sozialista alde batera utzi zuen, lehendik independenteak ziren errepublikek egin zuten moduan.
Serbia hegoaldeko Albania ko gutxiengo etnikoa ere tentsio-iturri izan zen (eta oraindik ere bada) eta, Jugoslaviako armadaren eta kosovar gerrilla ren arteko liskarren aurrean, Kosovoko Askapen Armada (UÇK) bihurtu zen, lurralde hori oraindik zegoenean. ofizialki Serbiaren parte da, bere independentzia aldarrikatu zuen 1991ko irailaren 22an, nazioartean aintzat hartu gabe, atzerriko esku-hartzea beharrezkoa egin zuen ( Kosovoko gerra deritzona ). NATOk Jugoslaviako Errepublika Federalaren bonbardaketaren ostean, gerra amaitu ondoren, 1999tik aurrera , kosovarreko lurraldearen administrazioa NBEren ardura izan zen aldi baterako .eta, Segurtasun Kontseiluaren aginduz , Nazio Batuen Behin-behineko Administrazio Misioaren (MINIURSO) eta NATO ren esku geratu zen.
Hala ere, Kosovoren egoera eztabaidagarria da. Serbiak bere lurralde barruko probintzia autonomotzat hartzen du Kosovo, bere konstituzioaren eta NBEren Segurtasun Kontseiluaren 1244 ebazpenaren arabera. Horretarako, Serbiako Gobernuak ez du zuzenean esku hartu lurralde honen administrazioan 1999az geroztik. Kosovoko behin-behineko gobernu berriak aldebakarrean aldarrikatu zuen, beste behin, Serbiarekiko independentzia 2008ko otsailaren 17an (Estatu Batuen isilbidezko laguntzarekin . eta Europar Batasunetik ), Kosovoko Errepublika sortuz. Serbia, Errusia, Espainia eta beste herrialde batzuek ez zuten aldebakarreko gertaera hori onartu eta ez dute Kosovoko Errepublika Estatu burujabetzat aitortzen.
Artikuluaren atal honetan gertaera hauen aurrekari historikoak lantzen dira, hain gertakari izugarriak ulertzeko (inoiz justifikatzeko) ahalbidetzen diguten gakoak ematen saiatzeko.
Iliria
Iliria Europako antzinako eskualde historikoa da, bere hedapenik handienan Balkanetako penintsulako mendebaldea barne hartzen zuena, Adriatiko itsasoaren ekialdeko kostaldean, gaur egungo Kroazia, Serbia, Bosnia, Montenegro eta Albanian.
Garai batean Jugoslavia zen lurraldeko populazio-talde finkoen lehen zantzuak, urriak izan arren, Behe ​​Paleolitokoak dira, Montenegroko, Bosniako iparraldeko, Kroaziako eta Esloveniako aztarnategiek erakusten dutenez. Neolito garaian nekazaritza -abeltzaintza kultura loratu zen, Danubiako kultura, Serbia eta Bosniara hedatu zena, Brontze Aroan ekarpen ezberdinekin aberastu zena. Kultura honek Starčevon aurkezten ditu bere zentro garrantzitsuenak, zeinaren zeramika motibo geometriko espiralekin apainduta; Vičla , zeramika nahiko dibertsifikatu duten nekazari komunitate egonkorren lana, hala nola estatuak eta loreoi antropomorfoak, eta, azkenik, Butmir , Bosnian, meandroz eta espiralez apaindutako zeramikaz.
Burdin Aroaren hasieran, Bosnian garatu zen, batez ere Glasinaćeko goi-ordokian , ehorzketa-tumulu ugariak, arma ugariak, Serbiakoekin erlazionatuta, ezaugarri handiko kultura.
Eremu horretan, batez ere hegoaldean, traziarrak bizi ziren, indoeuropar jatorriko antzinako herria. Artzainak ziren batez ere, eta garai klasikoko greziarrek soldadu mertzenario gisa oso estimatuak ziren. Ez ziren inoiz hiri-etapa iritsi eta haien antolaketa feudala zen, tribuan oinarrituta.
Eskualde hau antzinatean grezierazko ' Iλλυρία ( Iliria ) edo Iλλυρίδα ( Ilirida ) izenekin ezagutzen zen, eta, geroago, latinezko Illyria eta baita Illyricum ere. ]
Esparru horretan agertu zen II milurtekoaren amaiera. K. (K.a. 1000. urtearen aurka) Iparraldean jatorria duten iliriar populazioak. Iliriak ( grezieraz ιλλυρόι, illyrói ) gutxi ezagutzen den tribuen koalizio heterogeneoa ziren. Uste da hauetako kopuru zehaztugabe bati iliriar hizkuntza arrunt batek batu zituela.
Lurraldeak K.a. 400 inguruan galiarren inbasioak jasan izana. C. (aztarna gutxi utzi zituena) eta autore klasikoen ezjakintasunak, zaildu egiten du talde ezberdinen jatorria zehaztea. Orokorrean, Illiria Neretvatik (antzinako Naro ) Drinara ( Drilo ) joan zela esan daiteke eta ekialdean tribalioak zirela. deskribapen hau bat dator ii. mendera arteko hainbat autorerekin  eta bereziki Estrabonekin eta Tazitorekin.
Iliriarrak Lusaziako kulturaren zirkuluko indoeuropartzat hartzen dira. Jatorriz antolakuntza tribal baten pean bizi ziren, buruzagi hautatua eta zaharren kontseilua, baina gero federazio eta erresuma gutxi gorabehera iragankorrak osatu zituzten; hegoaldean, greziar kulturari dagokionez gehiago, Epiro sortu zuten, benetako Iliriatik bereizten zena.
Iliriarrak traziarren aurrean nagusitu ziren eta Balkanetako penintsulako ipar-mendebaldeko eskualdeak okupatu zituzten, Danubiotik Ambraziako golkoraino eta Adriatikotik Šaire mendietaraino. Tribu nagusiak dalmatiarrak, ardiarrak, dardaniarrak, albaniarrak, taulantiarrak, molostarrak, trespotiarrak, veneziarrak, dauroak eta mesapiarrak ziren; azken hiru hauek Italiako ekialdera iritsi ziren.
Tribu independenteen kopuru handiak estatu "nazionala" eratzea oztopatu zuen K.a. III.mendearen erdialdera arte. K., zeinean Eskodran ( Escutari ) hiriburua zuen Iliriar erresuma bat eta Delminion oinarritutako beste herri federazio bat agertu ziren herrialdearen hegoaldean.
Pixkanaka-pixkanaka Epidauro eta Apolonia (gaur Albanian) bezalako enporioak sortu zituzten kolono greziarren bizkarrean iristen ari ziren. Jakina, Greziako kultura Mazedonian eta kostaldean dokumentatzen da onena, baina barnealderago ere nabaritu zen haren eragina.
Herrialdeak
Zazpi dira hego eslaviarrak biztanleria nagusia duten herrialdeetan:
Gainera, hego eslaviarren tokiko gutxiengoak daude aldameneko eslaviar ez diren herrialdeetan, hala nola:
Igone Zabala Unzalu
Igone Zabala Unzalu (Alonsotegi, Bizkaia, 1961eko maiatzaren 11) euskal hizkuntzalaria da. Zientzia biologikoetan lizentziatura lortu zuen 1984an eta Euskal Filologian doktore titulua 1993an. Euskal Herriko Unibertsitateko Zientzia eta Teknologia Fakultateko irakaslea da 1986tik.
1993an "Predikazioaren teoriak gramatika sortzailean (euskararen kasua)" izenburuko doktorego-tesia aurkeztu zuen EHUn Pello Salabururen zuzendaritzapean. Ikerlaria da IXA taldean. Egun, haren ikerketa-ildo nagusia da euskararen garapen lexiko-diskurtsiboaren azterketa, eta garapen horretan laguntzeko hizkuntza-baliabideen diseinua. Ildo horretatik, UPV/EHUn 2010 urtean abian jarri zen Terminologia Sareak Ehunduz (TSE) programaren sortzaile eta koordinatzailea da.
Terminologia Zerbitzua On-line Sistema (TZOS)
TZOS programaren buru eta arima da Zabala. Euskal Herriko Unibertsitateko Euskal Hizkuntza eta Komunikazioa Saileko irakasleek EHUko fakultate guztietako irakasleekiko lankidetzan osatzen ari diren terminoen “aurrezki-kutxa” xumea eraikitzen ari da ,programa hori, TZOS izena daramana, Terminologia Zerbitzua On-line Sistema alegia. Terminologia-banku hau, bolondresen ekimen kolektiboa da. EHUko fakultate guztiak kontuan harturik, proiektuan gonbitea egiten zaie irakasgairen bat euskaraz ematen duten irakasle guztiei, beren klaseetarako erabiltzen dituzten euskarazko dokumentu guztiak Garaterm izeneko euskarazko datu-basean sartzeko, gero hango terminoak IXA taldeak sorturiko Erauzterm termino-erauzle erdi-automatikoan bereizteko, irakasle bakoitzak bere termino-zerrenda erreal eta bizia (benetan klaseetan eta idazkietan erabiltzen duena) prestatzeko, inguruko hizkuntzetako (gaztelania, ingelesa eta frantsesa) termino baliokideek inposatzeko, terminoen informazio semantikoa eta definizioak gehitzeko eta informazio hori guztia Interneteko TZOS izeneko leihotik ikasgai eta erabilgai jartzeko.
Lanak
Euskal komunitate zientifikoaren Inguma datu-basean, berak sorturiko 60 lan baino gehiago bildu dira.
Liburuak
Izaskun Aldezabal Roteta, Agurtzane Elordui Urkiza, Kristina Elosegi Aduriz (1949-2013), Joseba A. Ezeiza Ramos, Iñaki Ugarteburu Gastañares, Igone Zabala Unzalu. (UPV-EHU, 2010)
Blanhan
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 132 etxebizitza zeuden, 92 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 16 bigarren erresidentzia ziren eta 24 hutsik zeuden. 129 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 92 etxebizitza nagusietatik 55 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 79 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 43 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 143 ziren, horien artean 117 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 117 pertsona aktiboetatik 102 lanean zeuden (57 gizon eta 45 emakume) eta 15 langabezian zeuden (3 gizon eta 12 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Blaignan udalerrian 89 unitate fiskal zeuden, 217 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.254 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 eraikuntza enpresa.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Blaignan udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Věra Chytilová
Vera Chytilová (Ostrava, 1929ko otsailaren 2a - Praga, 2014ko martxoaren 12a) txekiar zinema zuzendaria eta Txekiar zinema berriko aitzindarietako bat izan zen. Txekiar zinemako zuzendari handienetakoa da. Bere film ezagunena Sedmikrásky da, 1966an egindakoa.
Ibilbidea
Věra Chytilovak filosofia eta arkitektura ikasi zituen Pragako Zinema Eskolan (FAMU) sartu aurretik, non Otakar Vávra izan zuen irakasle eta Miloš Forman eta Jiří Menzel ikaskide. 1960ko hamarkadaren hasieran, Txekoslovakiako Olatu Berrian nabarmendu ziren izendatutako horiek. Mugimendu zinematografiko honetan, Chytilovák alderdirik esperimentalena irudikatu zuen.
Zinemaren ibilbidearen hasieratik, Věra Chytilová feminismoaren aldeko apustua egin zuen.
Villamegil
Villamegil (leonesez) edo Villamejil (gaztelaniaz) Leongo Herriko udalerri bat da, Leongo probintzian kokatuta. eskualdean dago, itsas mailatik metrora, eta -ko azalera hartzen du.
Věra Chytilová
Ibilbidea
1969an Pragako Udaberriak ekarri zuen liberalizazio saiakera bertan behera geratu ondoren, Chytilováren zinema irreberenteak eta transgresoreak gobernu komunistaren onartzepena izateari utzi zion eta bere jarduera debekatuta egon zen 1975 arte.
Villamegil
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 815 biztanle zituen. biztanle zituen.
Věra Chytilová
Ibilbidea
Pragan hil zen 2014ko martxoaren 12an 85 urte zituela.
Choapa probintzia
Choapa probintzia Txileko Coquimbo eskualdea osatzen duten hiruen artean hegoaldekoena da. Probintziako hiriburua Illapel hiria da.
Izena probintziako ibai nagusiari zor dio: Choapa ibaiari.
Geografia
Choapako probintziak 10.131.6 km² azalera ditu; Coquimbo eskualdeko probintzietako txikiena da.
Iparraldetik Limarí probintziak mugatzen du, ekialdetik Argentinak, hegoaldetik Petorca eta San Felipe probintziek - biak Valparaíso eskualdekoak dira - eta mendebaldetik Ozeano Bareak edo Txileko itsasoak.
Probintziako ibai nagusia Choapa da 140 km-ko luzerarekin.
Ekonomia
2018an, Choapako probintzian erregistratutako enpresa kopurua 1.548 izan zen. Ekonomia Konplexutasunaren Indizea (EKI) urte berean -0,13 izan zen, eta Abantaila Konparatibo Ezagutaraziaren (AKE) indizerik handiena duten jarduera ekonomikoak, berriz, Baloreen Garraioa (492,03), Topografia Zerbitzuen Enpresak eta Lur-neurketa (143,29) eta Mahats laborantza Pisco eta Pattarraren ekoizpenerako (97,2).
Biztanleria
Azken erroldarako (2002), probintziako biztanleria 81.681 biztanle zen, 8,06 biztanle-dentsitatea zuen.
Probintziako hiririk handiena Illapel da, bere hiriburua, 2002an 30.355 biztanle zituen.
Komunak
Choapa probintzia lau komunetan banatuta dago.
Dunn konderria (Ipar Dakota)
Geografia
Dunn konderriak 539,247 kilometro koadro ditu. Horietatik 19,058 ura dira. Beste 520,189 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,66 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 3,536 pertsonetatik 3,022 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 38 dira. 8 beltzak edo afroamerikarrak. 443 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 10 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 0 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 53 pertsonek kokatzen zuten.
Igor Gordobil
Igor Gordobil Amuzarain (Arrasate, 1971ko abuztuaren 4a-) futbol entrenatzaile gipuzkoarra da.
Ibilbidea
Gorputz Hezkuntzako majisteritza ikasketak egin eta 2008an hasi zuen entrenatzaile ibilbidea Debagoieneko taldeetan, Bergaran eta Aretxabaletan. Hurrengo urteak Eibar-Urkon (gazteak) eta Elgoibarren egin zituen. 2013 eta 2015 artean Atletico Madril taldearen informazio biltzaile lanetan aritu zen.
2015ean Bigarren B mailara egin zuen salto eta Leioa K.E. eta C.D. Vitoria entrenatu zituen. 2021etik aurrera Beasain entrenatzen du.
Escherange
Escherange Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Escherange udalerrian erroldatutako biztanleak 562 ziren. Familiak 216 ziren, horien artean 59 pertsona bakarrekoak ziren (22 bakarrik bizi ziren gizonak eta 37 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 11 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 238 etxebizitza zeuden, 228 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 193 etxeak ziren eta 44 apartamentuak ziren. 228 etxebizitza nagusietatik 186 bere jabearen bizilekua ziren, 38 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 30 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 154 etxek bost zituzten. 210 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 73 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 129 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 382 ziren, horien artean 301 aktiboak ziren eta 81 inaktiboak ziren. 301 pertsona aktiboetatik 281 lanean zeuden (155 gizon eta 126 emakume) eta 18 langabezian zeuden (10 gizon eta 8 emakume). 81 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Escherange udalerrian 213 unitate fiskal zeuden, 520,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.057 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 eraikuntza enpresa eta 2 jatetxeak.
2000. urtean Escherange udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 280 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Labastide-Dénat
Labastide-Dénat Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Labastide-Dénat udalerrian erroldatutako biztanleak 348 ziren. Familiak 128 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 50 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 46 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 150 etxebizitza zeuden, 134 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 140 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 134 etxebizitza nagusietatik 107 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 91 etxek bost zituzten. 116 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 77 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 219 ziren, horien artean 162 aktiboak ziren eta 57 inaktiboak ziren. 162 pertsona aktiboetatik 152 lanean zeuden (81 gizon eta 71 emakume) eta 10 langabezian zeuden (4 gizon eta 6 emakume). 57 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Labastide-Dénat udalerrian 139 unitate fiskal zeuden, 361 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.637 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa eta 1 zurgina.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzial guztiak brikolaje denda handiak ziren.
2000. urtean Labastide-Dénat udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 414 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
San Millan eliza (Petilla)
San Millan eliza Nafarroa Garaiko Petilla Aragoi udalerrian XIII. mendeko kristiau eliza bat da, gotiko estiloan.
Eraikina
Kapera nagusiak arku zorrotza eta erdiko mainela dituen leiho axialaren argiztapena jasotzen du, tenpluaren gainerako hormetan irekitako bao estuen kontrastean. Kanpandorrea, hiru gorputzeko lau angelukoa, ebanjelioaren aldetik atxikita dago oinaldean. Sarrera lehenengo zatian dago, ebanjelioaren aldetik. XIII. mende hasierako zistertar tradizioaren arabera, arkiboltak motibo geometrikoekin, xake-formakoekin eta pomekin apaintzen dira. Barruan, hainbat obra daude, antzinako altzarien zati bat, nabean, kaperetan eta sakristian banatuta, kronologia eta estilo desberdinekoak.
Antzinako erretaula nagusiaren bi irudi presbiterioaren alboetan daude: Birjina Haurrarekin, tente, eta San Millan bat, parrokiaren titularra, fraide beneditarrez jantzita, abadia-makuluarekin eta bolumen batekin ezkerreko eskuan. Gorpuzkera sendoko irudiak dira, XVII. mende hasierako joera erromanistarekiko leialak, beharbada garai hartan aktibo zeuden Zangoza-Irunberriko tailerreko eskultoreren batek eragindakoak. Erretaula berekoak izango ziren bi panelak, ebanjelioaren aldeko kaperan kontserbatzen diren San Pedro eta San Pauloren erliebeko irudiekin. Eta agian handik dator, teilatupeko bere Kalbariotik, gurutziltzatu hila, prozesio-andetan kokatua, korupearen azpian.
Epistolaren aldeko kaperan, Ongitzako Andre Mariaren irudia gurtzen da, desagertutako ermita baten titularra. Gotiko jatorriko tailu eseria da (XIII. mendekoa), ondorengo zaharberritzeek asko aldatu zutena. Kaperan bertan, XVIII. mendeko Xabierko San Frantziskoren eskultura txiki bat dago, zur polikromatuz egina.
Ebanjelioaren aldeko horman, gurutziltzatu gotiko bat dago (XIV. mendea), hiru iltzekoa eta tamaina handikoa, zaharberritzeak zertxobait aldatu duena. Hilzorian dagoen Kristoa ageri du, aurpegian aurpegi gozokoa eta gorputz mehea, gerrira lotutako purutasun-oihal luzeaz partzialki bildua. Goi-korua tenpluaren oinaldean dago, eta gotiko berantiarreko (XVI. mendearen lehen erdia) jatorrizko barandaren zati bat kontserbatzeko interesa du. Trazeria gotiko flamigeroz apaindutako bederatzi panel dira, giza buruekin eta askotariko animaliekin landutako mentulekin osatzen direnak, penintsulako azken gotikoaren tradiziorik onenaren arabera.
Bioespeleologia Euskal Herrian
Euskal Herria n ikerketa bioespeleologikoak historia luzea eta zabala du (hauxe izan zen karstaren zientzien artean aplikatu zen lehena). Jarraian, diziplina honen hasieran izan ziren ildoak eta ikerlari nagusiak aipatuko ditugu (1950. hamarkadara arte).
Hastapenak
1879tik aurrera Eugene Simon ospetsua arituko zen euskal kobazuloetako materiala aztertzen; espeleologoek bidaltzen zizkioten laginen artean espezie berri ugari identifikatu zituen, eta haien euskal jatorria izendapen batzuetan nabari daiteke: Peltonychia navarica (Sarako Palombiere haitzuloa), Iberina mazarredoi (Magdalena/Urallaga, Galdames, legatario edo emaile Carlos Mazarredoren omenez izendatua) , Sabacon vizcayanus (La Embajada, Orduña); Ischyropsalis superbus (Donibane Lohitzune), Ischyropsalis magdalenae (Urallaga), Sabacon paradoxus (Donibane Lohitzune, Altsasu eta Bilbo), Ischyropsalis nodifera (Donibane Lohitzune, Altsasu eta Galdames), Ischyropsalis dispar (Albia eta Embajada), Ischyropsalis superbus (Donibane Lohitzune), Troglohyphantes cerberu (Pirinio frantsesen hego-mendebaldeko koba zehaztugabe batetik), eta Troglohyphantes furcifer (Orobe, Altsasu). Biologia arloan sakondu zuen lehen espeleologo euskalduna, berriz, Serafin Uhagon bilbotarra izan zen; berak eta bere kideek jasotako laginak Simoni bidaltzen jarraitzen zuten, baina Uhagonek berak ere hainbat espezie berri aurkitu zituen lagin hauen artean: Bathyscia mazarredoi (1881, Arrasate ko Galarrako koban). Bathyscia seeboldi (Urallaga eta Uzkorta, Bilbo ; leg. Uhagon, Seebold eta Simon), Bathyscia mazarredoi (Galarra, Arrasate, leg. Mazarredo), Bathyscia cantabrica (Urallaga, leg. Uhagon, Seebold eta Brisout), Bathyscia flaviobrigensis (Uzkorta eta Kobeta, leg. Uhagon), Speocharis filicornis eta ''Speocharis filicornis ssp. seeboldi (Serantes, Santurtzi, leg. Uhagon, Mazarredo, Simon eta Brisout), Speonomus crotchi mazarredoi'' (Galarra eta Kobate, Arrasate).
XIX gizaldia ren hondarrean, Uhagonen ikasle donostiar batek segida eman zion maisuaren bideari: Manuel Martínez de la Escalera. Izan ere, gerora entomologo ospetsu izango zenak bere ibilbidea kobazuloetan hasi zuen; horrela, 1892ko udan laginketa kanpaina bioespeleologikoa egin zuen Igitegi (Oñati), Atxurra (Berriatua), Garratxa (Lekeitio), Seranteseko gotorlekua (Santurtzi), San Roque (Bilbo) eta Albia (Orduña) kobazuloetan; bertan goian aipatutako espezieen distribuzioa aztertu zuen, gehi Bathyscia vasconica.
Ariosoma nigrimanum
Ariosoma nigrimanum Ariosoma generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Bioespeleologia Euskal Herrian
Ikerketaren sistematizazioa
XX gizaldi hasieran, pertsona oso garrantzitsu bi agertu ziren Euskal Herrian: Emil Racovitza errumaniar esploratzaile zaildua, eta Rene Jeannel laguntzaile gaztea, denborarekin XX gizaldi ko espezialista nagusia bihurtuko zena arlo honetan. Ikertzaile bi hauen taldeak prospekzio sistematikoak abiatu zituen Frantzia inguruko kobazuloetan, Euskal Herrian barne. Sasoiko beste espezialistekin elkarlanean ere aritu ziren, espezie berri gehiago deskribatu zituztenak haien laginetan oinarrituz. Hala nola Elzéar Abeille de Perrin: Bathyscia elgueae (Iriberri, Donibane Garazi, leg. Trapet), Bathyscia jeanneli (Otsibar, Gamere-Zihiga, leg. Jeannel eta R. de Borde), Aphoenops jeanneli (Otsibar, leg. Jeannel); edo Sainte-Claire Deville: Bathyscia mascarauxi (Etxeberri, leg. Mascaraux). Jeannelek berak ere espezie berria deskribatu zuen 1906ean, Speonomus alexinae (Otsibar, leg. Jeannel eta de Borde) eta ''Speonomus alexinae ssp. ittanus azpiespeziea (Istaürdiko karbea, Itteko oihanean, leg. P. Nadar, Jeannel eta de Borde); edo Peyerimhoff: Speonomus bordei'' (Château-Pignon, Donibane Garazi, leg. de Borde).
1907 urtea mugarria izan zen, bioespeleologia diziplina bezala sistematizatu baitzen; urte horretan atera zuen Racovitzak «Essai sur les problèmes biospéologiques» lana, eta Jeannelekin batera «Biospeologica» izeneko memoriak argitaratzen hasi zen «Archives de Zoologie Expérimentale et Générale » aldizkarian, 60 atal baino gehiago izango zituen seriea. Urte horretan bertan Arbaila ko kobazuloetan izan ziren (Etxeberri eta Appholoborro) ; 1908an, berriz, Jeannelek Edouard Alfred Martel en taldearekin bat egin zuen, Piriniotako hidrologia aztertzeko lehen kanpaina espeleologiko handia abiatu zuenean; bertan, besteak beste, Kakueta n lagin biologikoak jaso zituen, Speonomus rudauxi espezie berria deskribatuz. 1910ean Euskal Herrian beste bi espezie berri identifikatu zituen beste ikerlariek bidalitako laginetan: Speonomus oberthuri (San Adrian, Zegama, leg. Oberthür eta Bleuse) eta Breuilia cuneus (Ventalaperra, Karrantza, leg. Henri Breuil).
Espezialisten arteko elkarlana
Gaur egunean, deigarria izan daiteke Breuil arkeologo ospetsua lagin biologikoak jasotzen ikustea; artean espeleologiako diziplinen artean zegoen harreman estua adierazten du. Ez zen aldi bakarra izan: 1918 eta 1927 artean, bere lan arkeologikoetan zehar, beste koba askotan gauza bera egingo zuen Breuilek: Larraun go Akelar eta Martintxurito, non Jeannelek Troglorites breuili espezie berria eskeini zion. Eta beste askotan ere: Aitzbitarte (Orereta) Ceuthospodrus vasconicus, Escualdoniscus coiffaiti eta Lithobius validus leptotarsis/vasconicus; Mendikute (Albiztur) Lithobius anophtalmus, Hernio n Lithobius piceus gracilitarsis, Zopite (Alkiza), Ugalde (Arrasate), Aitzulueta eta Azkonar-zulueta (Oñati), San Adrian (Zegama), Aizkoate (Hernialde), Txorrote (Albiztur), Monzon (Arrasate), Guadalupe (Tolosa) ...
Breuil bezala, Jose Miguel Barandiaran arkeologoak ere behin baino gehiagotan kolaboratu zuen bioespeleologoekin: 1929an Urtiaga n (Deba) Tomas Ataurirekin, 1949tik aurrera Gaudin anaiekin (Sara, Ainhoa eta Ezpeleta ko leizeak; Ihursibehereko Laminaziloa, Urruña; Turzilo eta Esnarazu, Aldude). Bestalde, bere kontura, Atxurra ko kobazuloan Helix nemoralis barraskilo en jarraipena ere egin zuen, aztarnategi arkeologikoetan sarri agertzen diren oskol-geruzen jatorria argitzeko.
Maximo Ruiz de Gaona paleontologoak ere behin baino gehiagotan arduratu zen, fosil ez gain, kobazuloetako izaki bizidunetaz; hala nola Oñatiko Ahuntz-koban, non 1949an, bere espezialitateko ikerketaz gain, Reyes Korkostegi espeleologoarekin laginketa biologikoan ere aritu zen.
Gaur egunean, espezializazioaren eraginez, nekez ikusten da horrelako elkarlanik; honek zenbaitetan ondorio kaltegarriak ekarri izan ditu, eta karstaren zientzien ikuspegi bateratua beharrezkoa dela erakusten du.
Belaunaldiz belaunaldi
1911 urtean, euskal jatorriko aita-seme madrildar batzuk Orduña inguruan bilketa entomologikoan aritu ziren: Ignacio Bolívar Urrutia (artean Espainiako Natura Zientzien Museo Nazionala ren zuzendaria) eta Cándido Bolívar Pieltáin. Semeak 14 urterekin jada bioespeleologiarako zaletasuna zuen; aurretik Piochard de la Brulerie, Uhagon, Mazarredo eta Simon egon ziren kobazuloetan ibili ziren, laginak hartzen. Ibilbide zientifiko oparo eta luze baten hasiera izango zen, lehenengo Espainian (bereziki Hego Euskal Herrian) eta gero Mexiko n, 1936ko gerra rekin erbesteratu ostean. Bolivarrek ere espezie berri ugari deskribatu zituen Euskal Herrian: Bathysciola schiodtei, Speonomus crotchi aitzquirrensis, Euryspeonomus mendizabali, Euryspeonomus (Urbasolus) ciaurrizi.
1910-20 hamarkadetan izaki troglobio en aztertzaileen taldera izen gehiago bildu zen: Fage, Allaud, Pecoud, Fagniez, Gaudin anaiak, Bonet, Atauri... Eta euskal lurraldeetan aurkitutako espezie berrien zerrenda ere luzatuz joan zen: Troglohyphantes allaudi (Galarra), ''Trechus fulvus ssp. vasconicus (Aitzbitarte), Centromerus viduus (Mairuelegorreta, Zigoitia), Aphoenops jeanneli ssp. orionis (Astateko Ziloa, Eiheralarre), Hydraphaenops vasconicus (Otsibar), Aphoenops ochsi (Mezkiritz), Tomocerus vasconicus'' (Arrobieta, Anoeta) ...
Espeleologian, gaur egunean ere, ohikoa da zaharrak laborategi lanetaz arduratzea, gazteak koba barruko esplorazioan diharduten bitartean. Horretara, 1930eko hamarkada n, bioespeleologo gazte berri hauen artean Arcangeli, Colas, Stammer, Reymond eta Francesc Español zeuden, azken hau geroago euskal espeleologiaren loraldian eragin zuzena izango zuen kataluniarra. Lanak batez ere espezie ezagunen distribuzioa zehaztera bideratu ziren, baina espezie berri gehiago aurkitu ziren halere: Aphaenops (Geaphaenops) ludovici (Zatoia III, Abaurregaina), Ceuthosphodrus vasconicus (Aitzbitarte), ''Ceuthosphodrus peleus ssp. bolivari'' (Arrasate).
Gerren osteko loraldia
1945ean, Espainiako Zientzia Ikerketen Kontseilu Nagusi ko Entomologia Institutuaren babesarekin, Kataluniako naturalista talde batek (Español, Nadal Llopis, Margalef, Mateu) Aralar rera etorri ziren kanpaina bioespeleologiko bat egiteko. Bertan Gipuzkoa ko jendearen laguntza izan zuten; hemen sortutako harremanak eragin handia izango zuen handik gutxira Aranzadi Zientzia Elkartea sortzeko. Kanpaina honetako laginetatik espezie berri gehiago deskribatu ziren: Euryspeonomus breuili kilixketai (Kilixketa), Euryspeonomus ciaurrizi igaratzai (Basolo) eta Haptoderus aralarensis. Urte berean, Jeannelen zuzendaritzapean, Pariseko Historia Naturalaren Museoan bioespeleologia saila sortu zen, Frantziako ikerlarien lanak koordinatzeko asmoarekin.
Entomologiaz gain, Elosegi kobazuloetako kiroptero en ikerketa ere abiatu zuen beste taldekideekin batera (Adolfo Leibar, Ixiar Mendarte, JA Valverde, Cuesta, Carlos Menaia ...): saguzar rak harrapatzen hasi ziren, eraztuna jarriz eta beste lekuetan askatuz haien ibilbideak estudiatzeko.
1948 urtean, Jeannelen eta Albert Vandelen gidaritzapean, Moulis en (Ariege), CNRS-ak (Centre Nationale de Recherches Scientifiques) lurpeko laborategi bat jarri zuen. 1950 hamarkada amaieran, Mouliseko kolaboratzaileak Euskal Herrira etortzen hasi ziren: bertako zaindaria, Michel Bouillon espeleologoa, zuberotarra zen, eta hark gidatuta bisitatu zituzten Otsibar, Koxkarte, Cercle Magique, Garaibi, Arphidia eta beste karbe asko; kolaboratzaileen artean Madeleine Guillemet eta Michel Cabidoche zeuden, hurrengo urteetan La Verna n ikerketa garrantzitsua burutuko zutenak; haien bilketetan oinarriturik Coiffaitek ''Aphoenops ochsi ssp. cabidochei eta Aphoenops eskualduna'' espezie berriak deskribatu zituen.
1950 hamarkadan, Bartzelonako Unibertsitate ko Enrique Balcells irakaslea koba-saguzarren azterketan hasi zen, eta laguntza eskaria bidali zien Hego Euskal Herriko espeleologia taldeei: horrela, gipuzkoarrez gain, Bizkaiko Espeleologia Taldea (BET) Arabako Manuel Iradier Elkartearen eta Nafarroako Vianako Printzea Erakundea ren espeleologia taldeek bioespeleologia arloa jorratzen hasi ziren; kiropteroen ostean, entomologia arloan ere murgildu ziren.
Bibliografia
Euskal Herriko bioespeleologiari buruzko argitalpen nagusiak (1950. hamarkadara arte):
ABEILLE DE PERRIN, E. 1904. Deux nouveaux Bathyscia des Basses-Pyrénées. Bull. Soc. Ent. France 1904:242-243.
ATAURI, Tomás. 1949. ''Instrucciones para los coleccionistas de seres naturales. II, Entomología.'' Munibe 1, fasc.3, p.119-124.
BALCELLS, Ernesto.
BARANDIARAN, José Miguel. 1947. A propos de «Helix nemoralis» dans les gisements préhistoriques. Ikuska. Giza-Ikaskuntza 3. Sara.
BONET, F. 1931. Estudios sobre colémbolos cavernicolas con especial referencia a los de la fauna española. Madrid.
COIFFAIT, H. 1956. Les phloeocharis anophtalmes des Pyrénées et regions voisines. “Pirineos”. Revista del Instituto de Estudios Pirenaicos, números 39/42, págs. 253/260. Zaragoza.
COLAS, G. GAUDIN, A. 1935. Sur deux nouveaux Trechidae des Pyrénées occidentales. Rev. Franc. Entomol. 1(4):245-248.
COUSTE, R. MALVESIN-FABRE, G. 1952. Une grotte à escargotière dans la région d’Arudy (Basses Pyrénées). I Congreso Internacional del Pirineo, Zaragoza.
DEMANGE, JM. 1958. Contribution á la connaissance de la faune cavernicole de l‘Espagne (Myriapodes, Chilopodes: Lithobioidea). Speleon t.IX. Oviedo 1958.
DRESCO, E.
ELOSEGI, Jesús. 1949. Biospeología de Guipúzcoa. Munibe 1, fasc.1, p.31-35.
ESPAÑOL, Francisco.
ESPAÑOL, F. MATEU, J. 1950. Sobre algunos insectos cavernícolas del país vasco-navarro. Munibe 2(4):177-183. Donostia.
FAGE, L.
FAGNIEZ, C. 1913. Description d’un Aphaenops nouveau des Basses Pyrénées. Bull. Soc. Ent. Fr. 1913 p.381-382.
GAUDIN, L. 1925. Description des Trechinae nouveaux de la chaîne pyrénée. Bull. Soc. Ent. Fr. 1925 p.35-36.
JEANNEL, René. BOLIVAR, Cándido. 1921. Coleópteros cavernícolas nuevos de las provincias vascas. Mem. R. Soc. Esp. Hist. Nat. 50:509-539.
JEANNEL, René. RACOVITZA, Emil. G.
MORALES, Agacino. Un nouvel appareil pour la capture de Chiropteres. Mammalia, 1938, n.º 2.
LAPLACE, G. 1953. Les couches a escargots des cavernes pyrénéennes et le problème de I’Arisien de Piette, páginas 199 a 211 del tomo 50 del «Bulletin de la Société Préhistorique de France».
MARGALEF, Ramón
MATEU, J. 1953. ''Revisión de los Ceuthosphodrus s. str. cavernícolas del País Vasco-Navarro.'' I Congr. Intern. Spéléol. Paris, t.III, p.113-124.
NONÍDEZ, José Fernandez.
ORTIZ DE ZARATE LOPEZ, A. ORTIZ DE ZARATE ROCANDIO, A. 1949. Contribución al conocimiento de la distribución de los moluscos terrestres en las provincias Vascongadas y norte de Navarra. Bol. R. Soc. Esp. Hist. Nat. 47:397-432.
PEYERIMHOFF, P. de. 1908. Description d’un nouveau Silphide aveugle des Basses-Pyrénées. Bull. Soc. Ent. France. P.302-304.
RODRÍGUEZ DE ONDARRA, Pedro. MENAYA, Carlos. 1955. Observaciones geo y bioespeleologicas realizadas en los alrededores del santuario de nuestra señora de Aranzazu. Revista “Oñate”. págs. 41-49. Oñate 1954-1955.
RODRÍGUEZ-RODA, J. 1946. ''Contribucion al estudio de los tardigrados de España. Nota previa sobre los encontrados en la Sierra de Aralar. Aportación al estudio de la fauna y flora vasco-navarras.'' Estación de Estudios Pirenaicos del Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Zaragoza.
ROEWER, CF.
ROMEO, A. 1953. ''Crónica de Historia Natural. 5. Murciélagos de la cueva de Aitzbitarte III.'' Munibe 1953 vol.5 fasc.1 p.17-18.
SAENZ DE UGARTE, José Luis. (“Badaya” ezizenez). 1958. ''Reanudación del cursillo espeleológico en Vitoria. Charla sobre bioespeleología.'' El Pensamiento Alavés 1958-IX-24.
SAINTE-CLAIRE DEVILLE, J. 1905. Description d’un Bathyscia nouveau des Pyrénées. Bull. Soc. Ent. France. P.231.
SIMON, E. 1881. Arachnides nouveaux ou peu connus des provinces basques. Ann. Soc. Esp. Hist. Nat. 10:127-132. Madrid
VALVERDE, J.A. 1953. ''Crónica de Historia Natural. 15. Notas sobre murciélagos.'' Munibe 1953 vol.5 fasc.4 p.240-242
WOLF, B. 1936. Animalium Cavernarum Catalogus. 13 liburuxka. Ed. Dr. W. Junk, s’-Gravenhage.
Labeo luluae
Labeo luluae Labeo generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Nobutaka Tanaka
Nobutaka Tanaka (田中 信孝, 1971ko ekainaren 10a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kashiwa Reysol.
Untereisesheim
Untereisesheim Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Lamiarrietako plaza
Lamiarrietako plaza pilota plaza da, Arizkungo Lamiarrietan dagoena, Nafarroa Garaian. 75 metroko luzera du, frontisetik erreboteraino, eta 21 metroko zabalera. Belarrezkoa da, frontisaren eta errebote-paretaren aurreko zerrenda bana izan ezik. Pilotak gordetzeko leiho itsu bat du errebote-paretaren ondoan. Erreboteko paretan Mikel Laboaren ohorezko grafitia dago, izar gorri batez hornitua.
Lamiarrietako pilota-jokoari buruzko kantua
Baionako Euskal Erakustokian daude 1853. urtean Aldudeko Etxegarai apezak kaier txiki batean eskuz kopiatu sei bertso-sail. Horietako batek Lamiarrietan egin zen espainolen eta frantsesen arteko pilota partida bat harilkatzen du xeheki. Espainolak alabaina baztandarrak ziren, eta frantsesak trenpu eta fama gaitzeko aldudarrak. Jakina da bi eskualdeak kontrabando eta artzaintza harremanez gain, kirolak, pilotak preseski, hurbiltzen zituela.
Hemeretzi koplako abestian lehia nola garatu zen kontatzen du bertsolariak, zuzen bezain soilki, hizkuntza arruntean.
Zer dut bada aditzen Baztango aldetik? Mendiak inarrosten Iduriz errotik? Bada oihu, bada kantu Bada irrintzina: Aire guzia dugu Bertze bat egina.
Zer bada hortan zare Zu oraino Pettan? Ez dakizu deus ere Misterio hortan? Laur aldudiar tieso Español bat hetan Jokatu dire bapo Gaur Lamiarrietan!
Laxoan ari ziren aldudarrak. Desafioak oro eramaten zituzten airez aire Elizondon, Iruritan, Arraiozen, Alduden bertan eta Arizkundik Bozatera doan bide bazterreko Lamiarrietako pentzean. Baina baztandarrak ez ziren gutxiago:
Baztandarra betitik Da gizon segura, Aldi huntan hargatik Bazen duda-muda, Ez zelakoz partida Txit haren gustura Horregatik ez dauka Jokatzeko gura.
Orduan Dolhagaray Balleko alkalde Ohore ona garrai Agertzen fagore: Joka beitez mutilak Menturaz debalde Nahiz neronek untzak Bota zuen alde!
Orobat hurbiltzen da Jaun apez Gamio Diolarik: zer bada Du batek balio, Ez badu bere hitza Atxikitzen bero, Nahiz galduko untzak? Ikusten da gero!
Ontzaz ordaindu apustuak aldudarren alde metatzen ziren, eta baztandarrek zalantzak zeuzkaten soropilera jaisteko. Baina Joakin Gamiok, baztandar apaiz eta pilotari handiak, hitza bete eta partida jokatu beharra zela erran zuen. Baztandarrak irabazten hasi ziren; ikusleak zoraturik zeuden.
Chlorurus strongylocephalus
Chlorurus strongylocephalus Chlorurus generoko animalia da. Arrainen barruko Scaridae familian sailkatzen da.
Lamiarrietako plaza
Lamiarrietako pilota-jokoari buruzko kantua
Españolek bost joko Frantsesek baterez! Ja zioten goraxko Eginen ere ez! Orduan sabel minak Baziren arabez Bai, ondikoz “saminak” Nork erranen du ez!
Bat-batean aldudarren salbatzaile antzera Zelhai famatua jalgi zen multzotik:
Baina Celhay zaharra Behar da jokatu! Jendearen sukarra Oihuz abiatu: Estebe paretatik Zu beti airera, Ez utzi oraikotik Jokorik sartzera!
Bada, erran bezala, Doa eskasera ''Handik ikus ahala Pilota pasara! Ja, horra, botaria Doa bazterrera Ez jakinez jarria Norat sakatzera!
Han ordutik jokoak Badoazi lerroan, Hala nola hostoak Haizeak airean! Aldiz azken kintzea Anttonek ereman Gibeletik hartua Bertzalderat eman!
Partida irabazi arren, aldudarrek, eta Zelhaik bereziki, apaltasuna erakutsi zuten.
Orduan zer zen bada Han, Pettan, ikusi, Erraiteko ez datza Batere itsusi Lagunek aldiz zuten Celhay erakutsi, Harturik sorbaldetan Zelakotz nagusi!
Eymouthiers
Eymouthiers Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Lamiarrietako plaza
Lamiarrietako pilota-jokoari buruzko kantua
Bainan horrelakorik Ez nahiz onetsi, Laster doa artetik Ohore ihesi; Gizonari zoin den eder Beti garaitia Ongi doa halaber Zinez modestia!
Eymouthiers
Biztanleria
2007an Eymouthiers udalerrian erroldatutako biztanleak 303 ziren. Familiak 136 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Lamiarrietako plaza
Lamiarrietako pilota-jokoari buruzko kantua
Anaia on bezala Baltsan joan ziren Gaua behar zutela Eman Elbeten. Lorik egin ote zuten Ez nezake erran Ezen bozkario zen Berdin guzietan.
Lamiarrietako garaipenaren ondotik, aldudarrek Elbeten eman zuten gaua. Biharamunean beste partida bat jokatu zen, Elizondon, eta Antton izar bilakatu zen. Beraz, ontzaz kargaturik, muga zeharkatu zuten:
Eymouthiers
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: