cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Martin-la-Sauveté
Etxebizitza
2007an 485 etxebizitza zeuden, 400 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 40 bigarren erresidentzia ziren eta 45 hutsik zeuden. 421 etxeak ziren eta 63 apartamentuak ziren. 400 etxebizitza nagusietatik 295 bere jabearen bizilekua ziren, 96 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 15 etxek gela bat zuten, 27 etxek bi zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 81 etxek lau zituzten eta 243 etxek bost zituzten. 269 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 162 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 182 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 614 ziren, horien artean 428 aktiboak ziren eta 186 inaktiboak ziren. 428 pertsona aktiboetatik 404 lanean zeuden (236 gizon eta 168 emakume) eta 24 langabezian zeuden (10 gizon eta 14 emakume). 186 pertsona inaktiboetatik 79 erretiraturik zeuden, 50 ikasten zeuden eta 57 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-la-Sauveté udalerrian 375 unitate fiskal zeuden, 898 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.717 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 50 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 15 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 3 harategiak eta 1 etxerako tresna denda zen.
2000. urtean Saint-Martin-la-Sauveté udalerrian 77 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.551 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cabanabona
Cabanabona Kataluniako udalerria da, Noguera eskualdean eta Lleidako probintzian kokatua. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 109 biztanle zituen. 14,1 km²-ko azalera du.
Dun-sur-Meuse
Dun-sur-Meuse Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Dun-sur-Meuse udalerrian erroldatutako biztanleak 752 ziren. Familiak 298 ziren, horien artean 112 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 64 bakarrik bizi ziren emakumeak), 93 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 77 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 409 etxebizitza zeuden, 302 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 72 bigarren erresidentzia ziren eta 34 hutsik zeuden. 304 etxeak ziren eta 79 apartamentuak ziren. 302 etxebizitza nagusietatik 168 bere jabearen bizilekua ziren, 118 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 18 etxek bi zituzten, 59 etxek hiru zituzten, 75 etxek lau zituzten eta 144 etxek bost zituzten. 195 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 151 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 77 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 402 ziren, horien artean 252 aktiboak ziren eta 150 inaktiboak ziren. 252 pertsona aktiboetatik 213 lanean zeuden (123 gizon eta 90 emakume) eta 39 langabezian zeuden (14 gizon eta 25 emakume). 150 pertsona inaktiboetatik 45 erretiraturik zeuden, 33 ikasten zeuden eta 72 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Dun-sur-Meuse udalerrian 282 unitate fiskal zeuden, 645 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.686 euro zen.
Montsenyko mendigunea
Montseny (katalanez Mendi seinalea edo antzeko zeozer esan nahi duena, itsasotik ikusten baitzen), Kataluniako Mendilerro Aurrelitoralaren zati den mendigune bat da. Vallès Oriental, La Selva eta Osona eskualdeen arteko mugan dago, Kataluniako Beheragune Aurrelitorala eta Viceko Planaren arteko hesi bat bezala. Guillerías Mendilerroagandik, haustura batek banatzen du. Mendigune honetako mendirik garaienak, Turó de l'Home, 1712 metrokoa, Les Agudes, 1706koa eta Matagalls, 1700ekoa, dira.
Mendilerro honen zati handi bat, Montsenyko Parke Naturalaren barnean dago. Turó de l'Home mendiaren tontorrean, estazio meteorologiko bat dago, eta, lehenago, destakamendu militar bat.
Dun-sur-Meuse
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 55 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 19 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 2 iturginak, 2 argiketariak, 3 ile apaindegiak, 3 jatetxeak eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 1 kirol-denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Dun-sur-Meuse udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen. Dun-sur-Meuse udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 180 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Fleurieux-sur-l'Arbresle Frantziako udalerria da, Rodano departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fleurieux-sur-l'Arbresle udalerrian erroldatutako biztanleak 2.111 ziren. Familiak 758 ziren, horien artean 128 pertsona bakarrekoak ziren (64 bakarrik bizi ziren gizonak eta 64 bakarrik bizi ziren emakumeak), 258 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 345 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 27 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Argenvilliers
Argenvilliers Frantziako udalerria da, Eure eta Loir departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Percina aurantiaca
Percina aurantiaca Percina generoko animalia da. Arrainen barruko Percidae familian sailkatzen da.
Argenvilliers
Biztanleria
2007an Argenvilliers udalerrian erroldatutako biztanleak 367 ziren. Familiak 146 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 47 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.393 ziren, horien artean 1.035 aktiboak ziren eta 358 inaktiboak ziren. 1.035 pertsona aktiboetatik 981 lanean zeuden (493 gizon eta 488 emakume) eta 53 langabezian zeuden (26 gizon eta 27 emakume). 358 pertsona inaktiboetatik 162 erretiraturik zeuden, 138 ikasten zeuden eta 58 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Argenvilliers
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 214 etxebizitza zeuden, 147 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 62 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 209 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 147 etxebizitza nagusietatik 127 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 9 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 44 etxek lau zituzten eta 78 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 72 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 229 ziren, horien artean 169 aktiboak ziren eta 60 inaktiboak ziren. 169 pertsona aktiboetatik 153 lanean zeuden (89 gizon eta 64 emakume) eta 16 langabezian zeuden (10 gizon eta 6 emakume). 60 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Centrophorus squamosus
Centrophorus squamosus Centrophorus generoko animalia da. Arrainen barruko Centrophoridae familian sailkatzen da.
Argenvilliers
Diru sarrerak
2009an Argenvilliers udalerrian 138 unitate fiskal zeuden, 357,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.076 euro zen.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Diru sarrerak
2009an Fleurieux-sur-l'Arbresle udalerrian 810 unitate fiskal zeuden, 2.251,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 24.568 euro zen.
Argenvilliers
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 4 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
2000. urtean Argenvilliers udalerrian 28 nekazaritza-ustiategi zeuden, 896 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 4 zurginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Prostituzio
Prostituzioa diruaren edo bestelako onura ekonomikoen truke beste pertsona batzuekin sexu-harremanak izateko praktika da. Prostituzioa emakumeek egiten dute gehienbat; batzuetan, neskato adingabeak izanik (haurren prostituzioa). Bezeroak, berriz, gizonak dira gehienbat. Prostituzio maskulinoa ere badago baina neurri txikiagoan, non bezeroak ere oro har gizonezkoak diren.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
Prostituzio
Prostituzioa prostituzio-etxe, putetxe edo burdel deituriko lekuetan egin ohi da. Horiek proxeneta baten etxeak izan ohi dira, non prostitutak eta prostituzioa praktikatzeko gela pribatuak dauden. Hiriko kaleetako eta industria-errepideetako alboetako espaloietan ere egiten da, baita tabernetan, diskoteketan, hoteletan eta etxez etxe ere.
Etimologia
Prostituzio hitza latinezko prostitutio hitzetik dator, gaur egungoaren esanahi bera duena. Prostitutio izena, berriz, latinezko prostituere aditzetik dator, «saltzeko erakutsi».
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Fleurieux-sur-l'Arbresle udalerrian 22 nekazaritza-ustiategi zeuden, 462 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
Prostituzio
Etimologia
Historian zehar termino ugari erabili dira bai prostituzioari, bai prostituzioa praktikatzen duten pertsonei, bezeroei, tokiei eta lotutako jarduerei deitzeko.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Prostituzio
Antzinako Ekialde Hurbila
Prostituzio-forma zaharrenetako bat, erregistro historikoak dituena, prostituzio sakratua da, hasiera batean Sumerian egina. K.a. XVIII. mendetik aurrera, lehengo Mesopotamian onartzen zen prostituten jabetza-eskubideak babesteko beharra. Hammurabiren Kodean hierodulen eskubide partikularrak arautzen dituzten atalak daude. Bestalde, Heródoto eta Tucídides historialari ohiek Babilonian emakume guztiek, beren bizitzan behin bederen, Ishtar Tenplura joan beharra zutela egiaztatzen zuten, abegitasunaren erakusgarri gisa atzerritar batekin sexua praktikatzeko, ordainketa sinboliko baten truke. Antzinaroan ere, prostituzioa ontzat hartua zegoen Sardinian eta Sizilian, bai eta zenbait kultura feniziarretan ere, non erlijio-erritu gisa praktikatzen baitzen Astarteren omenez.
Antzinako Grezia
Prostituzioa, Aro Arkaikotik, Greziako hiri garrantzitsuenen eguneroko bizitzako jarduera komuna izan zen. Batez ere portu-eremuetan, legez, pertsona askori ematen zitzaien lana, eta lehen mailako jarduera ekonomikoa zen. Gizon gazteek eta adin guztietako emakumeek egiten zuten, eta bezero gehienak gizonezkoak ziren. Prostituta grekoak kategoria desberdinetakoak ziren, beren lanarekin zerikusia zuten hainbat faktoreren arabera: pornaiak, prostituta independenteak eta heterak; gainera, tenplu sakratuen kategoria espezifikoa zegoen, prostituta sakratuen kategoria, normalean heterez hornitzen zena.
Heterak ziren prostituten arteko kategoria altuena. Besteek ez bezala, ez zuten sexu-zerbitzurik eskaintzen, eta haien prestazioak ez ziren puntualak. Neurri batean, geisha japoniarrekin konpara daitezke, hezkuntza zaindua baitzuten eta gai ziren jende kultuaren arteko elkarrizketetan parte hartzeko. Greziako emakume guztien artean bakarrak, espartiatez aparte, independenteak ziren eta beren ondasunak administra zitzaketen.
Antzinako Erroma
Antzinako Erroman prostituzioa lotsaren sinboloa zen. Erreputazio eza legean islatzen zen, eta hark, Errepublika Berantiarrean eta Printzerriaren hasieran, «ospe falta» gisa sailkatzen zituen praktikanteak. Prostituta pertsonaia iradokitzailea zen antzinako Erromako literaturan. Sarritan, literatura-baliabide gisa erabiltzen zen, usteltzeko metafora bat. Bere janzkeragatik nabaritzen ziren, liho gardenez egindako kolorez jantzita. Toga bat ere erabiltzen zuten, gizon erromatarrek erabili ohi zituzten arropak. Beraz, esan izan da prostituta ez zela etika gizakiarentzat. Idazle erromatar askorentzat, prostituzioa emakume batentzat imajinatzeko modurik degradagarriena zen, ezpurutasunaren alderik sakonena irudikatzen zuena. Zikinkeriarekin lotzen zituzten, eta horrek are gehiago nabarmentzen zuen haien maila baxua. Antzinako Erromako proxenetak ere «infamiaren» subjektuak ziren. Prostitutaren ekintzengatik irabazia lortzeko ekintza zen proxenetismoa. Horretarako, haiek erabiltzen ziren, bezero bila edo burdel baten jabe izanda. Prostituzioarekiko asoziazio mota horiei zokoratuta begiratzen zieten eta gizarte erromatarrak estigmatizatzen zituen.
Erdi Aroa
Behe Erdi Aroan, prostituzioari kritika moralak eta araudi permisibo samarra egin zitzaizkion. Prostituzioa auzo jakin batzuetan gordeta egoten zen, eta egun jakin batzuetan, Aste Santuan, esaterako, mugatuta egoten zen. Prostituzioa errotik kentzea ez zen posible, bekatua ezinbestekoa zelako. Burdel batzuk udalerriek zuzentzen zituzten, eta XIV. mendearen erdialdetik aurrera, kontzeju edo auzo-batzar horiek prostituzioa arautzen zuten. Establezimenduak alokatuz prostitutak zorrotz kontrolatzen zituzten mantziarren gurasoei. Prostitutak ezkongabeak izan behar zuten, osasun ona izan behar zuten eta aldizka osasun- eta gorputz-higienearen ikuskapenak egin behar izaten zituzten.
Kolonaurreko Amerika
Kolonaurreko Amerikan, Azteken herriko prostitutak honela sailkatzen ziren: batetik, truke ekonomiko batean prostituitzen zirenak, eta, bestetik, gerrarien laguntzaile gisa erritu-funtzioa betetzen zutenak, haiekin ezkontzeko aukera zutenak.
XVI. eta XVII. mendeak
XV. mendearen amaieran, prostituzioaren ikuspegi negatiboa gogortu zen. 1494an Napolin sifili-brote bat izan zen, geroago Europan zabalduko zena, kolonbien arteko trukean jatorria izan zezakeena. XVI. mendearen hasieran, sexu-transmisiozko beste gaixotasun batzuk sortu ziren prostituten, izurriteen eta kutsaduraren ondorioz, eta agintariek debekatu egin zituzten prostituzioa eta burdelak.
XIX. mendea
XIX. mendean eztabaida publikoa piztu zen Frantzian eta geroago Erresuma Batuan gaixotasun kutsakorren legeak onartu ondoren. Legeria horrek prostitutak izateko susmagarriak ziren emakumeak pelbiseko azterketak egitera behartzen zituen, bai Frantzian eta Erresuma Batuan, bai haien kolonietan. Feminista asko saiatu ziren lege horiek indargabetzen, bai prostituzioa legez kanpokoa eta, beraz, gobernuz kanpokoa izan behar zelako, bai emakumeak azterketa mediko degradatzaileak egitera behartzen zituelako. Egoera antzekoa zen Errusiako Inperioan. Erresuma Batuak banantze sozialeko politika bat hartu zuen Rajen britainiarrean (gaur egun India), baina emakume indiarrez betetako burdelak mantendu zituzten. XIX. mendearen amaieran eta XX. mendearen hasieran, bazegoen emakume txinatar eta japoniarrak prostituitzen zituen sare bat Txinan, Japonian, Korean, Singapurren eta [Britainiar Raj]]en. Indian, Sri Lankan, Singapurren, Txinan eta Japonian Europako emakumeak prostituitzen zituen sare bat ere bazegoen. Europako prostitutek Asian, Indiako eta Zeilango kolonia britainiarrak izaten zituzten helmuga. Han, Europa kontinentaleko eta Japoniako ehunka emakume eta neskato soldadu britainiarrentzat aritzen ziren.
XX.mendea
1921ean, Emakumeen eta Haurren Salerosketa Ezabatzeko Nazioarteko Konbentzioa sinatu zuen Nazioen Ligak. Konbentzio horretan, nazio batzuek prostituzioari buruzko erreserbak deklaratu zituzten. Komunismoaren teorialari nagusiak prostituzioaren aurka zeuden. Gobernu komunistek, sarritan, prostituzioa erreprimitzeko urratsak egin zituzten, nahiz eta praktikak iraun. Gerra Hotzaren ondoren, batez ere Txinan, komunista izaten jarraitu zuten herrialdeetan prostituzioa legez kanpokoa eta, hala ere, komuna izaten jarraitu zuen.
Bigarren Mundu Gerran, Japoniako Inperioko soldaduek prostituzio behartuan parte hartu zuten Asiako ekialdeko Asian eta Asiako hego-ekialdean. "Konlurzoruko emakumeak" terminoa eufemismo bihurtu zen 20.000 eta 400.000 emakume korear eta japoniarren artean, gerran Japoniako Armada Inperialaren burdeletan prostituitzera behartu zituztenak. XX. mendearen amaieran, turismo sexuala mendebaldeko turismoaren eta globalizazioaren alderdi eztabaidagarri gisa agertu zen. Herrialde aberatsenetatik datozen nazioarteko turistek egin ohi dute turismo sexuala.
Kalekoa
Kaleko prostituzioan, prostitutak bezeroak bilatzen ditu eremu publikoan, espaloi edo izkina batean zain. Bezero bat harremanetan jarri ondoren, sexu-ekintza bezeroaren autoan, kalean edo alokatutako gela batean gertatzen da. Ohiko hotelek gelak alokatzen dituzte orduka.
Burdeletan
Kasu batzuetan, establezimenduan ez dago inolako harreman formalik prostitutaren eta lokalaren artean. Normalean, bezeroek prostituta-kontzentrazio handiaren berri izaten dute, eta alderantziz. Beste kasu batzuetan, lokalak eta prostitutak harreman jakin bat dute bien artean, gutxieneko soldata baten edo gonbidatutako edarien komisio baten truke. Berak etxeko gutxieneko arau batzuk bete behar ditu, adibidez, astean behin lanera joatea eta gutxieneko ordutegi bat betetzea. Bi kasuetan, prostitutak bere lanaldia amaitzen du bere zerbitzuak kontratatzeko prest dagoen bezero bat lortzen duenean.
Tabernetan, lokalaren eta prostitutaren arteko harreman libre edo formala lan-ingurune seguruago batez baliatzen da prostituta, eta tabernak, berriz, erakarpenaz baliatzen dira, bezeroak eta edari-kontsumoa areagotuz.
Masaje-aretoetan ere, masajistek, masaje-zerbitzuez gain, sexu-praktikak egiten dituzte diruaren truke. Sexu-harremanak, normalean, masajeak egiten diren atal beretan egiten dira, baina zerbitzua lokaletik kanpo eramateko tratuak egin daitezke. Hiri handi batzuetan burdelak auzo gorrietan biltzen dira. Auzo hauek prostituzioa onartzen den eremuak dira.
Eskortak
Escort zerbitzuak beste prostituzio mota batzuetatik bereizten dira, non sexu-jarduerak ez dauden esplizituki zerbitzuan sartuta. Ordainketa eskortaren denborari eta konpainiari lotuta dago. Kasu honetan, sexu-zerbitzuak bezeroaren etxean edo hoteleko gela batean eman daitezke, edo, bestela, eskortaren etxean. Eskortak independenteak izan daitezke edo agentzia batentzat lan egin dezakete. Zerbitzuak Interneten, eskualdeko argitalpenetan edo telefono-gidetan ematen dira.
Turismo sexuala
Sexu-turismoa prostitutekin sexu-harremanak izateko edo beste sexu-jarduera batzuetan parte hartzeko bidaiatzean datza. Turismo sexuala erabiltzeko arrazoiak hauxek dira: prostituzioarekiko tolerantzia handiagoa jatorrizko herrialdean baino, prezio baxuagoak, pribatutasuna edo talde etniko jakin batzuekiko lehentasuna. Era berean, pederasten arteko praktika hedatua da, haurren prostituzioari buruzko baimen edo permisibitate adin bat bilatzen baitute.
Saint-Germain
Saint-Germain (frantsesezko San German edo San Kerman) udalerri frankofono ugarik duten izena da. Gehienak Frantzian daude.
Prostituzio
Sexu birtuala
Sexu-birtuala, hau da, fisikoki transmititu ordez mezu bidez transmititutako sexu-ekintzak, transakzio komertzialen xede ere bada. Telefono bidezko merkataritzako zerbitzuak hainbat hamarkadatan erabili dira. Internet iristean, sexu birtualeko beste modu batzuk erabili dira, ordenagailu bidezko zibersexua barne, non sexu-zerbitzuak testu gisa ematen baitira txat-aretoen edo berehalako mezularitzaren bidez, edo ikus-entzunezkoak webcam baten bidez. Honen adibide da Camgirl.
Leihoetako prostituzioa
Leihoetako prostituzioa prostituzio-modu arrunta da Herbehereetan eta inguruko herrialdeetan. Prostitutak leiho bat alokatzen du denbora-tarte jakin baterako, askotan egun oso baterako edo egun baterako. Prostituta ere independentea da, bere bezeroak biltzen ditu eta prezioa eta eman beharreko zerbitzuak negoziatzen ditu.
Grimbosq
Grimbosq Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Grimbosq udalerrian erroldatutako biztanleak 280 ziren. Familiak 117 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 49 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Prostituzio
Pertsonen trafikoa
Pertsona batzuen salerosketan, biktima batzuk prostituitzera behartuta daude. Sarritan, legez kanpoko immigrazioarekin zerikusia duen fenomenoa da. Mafiek pertsona horiek bahitu eta beste herrialde batzuetara eramaten dituzte prostituzioan sartzeko eta pertsona hauek saltzeko. Drogaren eta Delituaren aurkako Nazio Batuen Bulegoak (ONUDD) hainbat ekimen jarri ditu abian pertsonen trafikoaren gaitz horren aurka borrokatzeko, bereziki emakumeen eta haurren trafikoan. Nazio Batuek, 1949an, prostituzioa kontrolatzeko eta esklabu bihurtutako pertsonen trafikoaren aurka borrokatzeko konbentzioa sustatu zuten. Nazio Batuek 2009an adierazi zuten kalkuluek adierazten dutela Europar Batasunean 270.000 pertsona salerosketaren biktima izan zitezkeela.
Legez kanpoko immigrazioa
Herrialde garatu askotan prostituta migratzaileen aurrean zailtasun bat emakume horietako batzuen legez kanpoko bizileku-estatusa da. Deportazio potentzialari aurre egin behar diote, eta, hala, ez dute legerik. Beraz, badira burdelak osasun publikoa eta langileen segurtasuna babesteko ohiko legezko arauei atxiki ezin zaizkienak.
Grimbosq
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Prostituzio
Legez kanpoko immigrazioa
Sexu-zerbitzuak saltzen dituzten pertsonen migrazio-estatusa —bereziki Mendebaldeko Europan— gai politiko eztabaidagarria eta oso eztabaidatua da. Gaur egun, herrialde hauetako gehienetan, prostituta gehienak etorkinak dira, batez ere Erdialdeko Europan eta Ekialdean; Espainian eta Italian, prostituten %90 migratzaileak direla kalkulatzen da, Austrian %78, Suitzan %75, Grezian %73, Norvegian %70 (2009ko TAMPEPen Work Pe-Europing txostenaren arabera).
Grimbosq
Etxebizitza
2007an 140 etxebizitza zeuden, 118 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 139etxeak ziren. 118 etxebizitza nagusietatik 96 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 63 etxek bost zituzten. 94 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 46 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 64 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Prostituzio
Bizirauteko prostituitzea
Prostituziora janaria edo aterpea bezalako oinarrizko beharrak direla-eta eramaten denean gertatzen da. Prostituzio-mota hori ohikoa da etxerik gabeko pertsonen eta errefuxiatuetan.
Zaharren artean
Adineko pertsonen arteko prostituzioa Hego Korean ezagututako fenomenoa da, eta Bacchus Ladies izeneko emakume helduek prostituziora jotzen dute beharragatik. Estatuko pentsioek, 200.000 dolar ingurukoak (168 dolar estatubatuar), oinarrizko diru-sarrera ematen dute, baina askotan ez dira aski zahartzaroko faktura medikoak ordaintzeko. 1997ko Asiako finantza-krisiaren ondoren sortu zen lehenik, eta garai hartan zailagoa egin zitzaien haurrei eta bilobei zaharrei laguntzea. Bezeroak seniorragoak izaten dira. Behin eta berriz erabilitako orratzekin erekzioa eragiten duten injekzioak erabiltzeak sexu-transmisiozko gaixotasuna hedatzen lagundu du.
Grimbosq
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Burgthann
Burgthann Alemaniako udalerria da. Bavaria estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Prostituzio
Biolentzia
Prostituta gehienak eraso fisikoen edo bortxaketen biktimak dira. Kaleko prostitutek erasoak jasateko arrisku handiagoa dute.
Legez kanpoko erabilera
Prostituzioa, sarritan legez kanpokoa denean, estortsionistak mehatxua egiten dio biktima bati haren senideei buruzko informazioa ezagutarazteko, informazio hori potentzialki deserosoa, sozialki kaltegarria edo inkrimatzailea denean, diruaren, jabetzaren edo zerbitzuen eskaria betetzen ez bada. Estortsioaren gaia manipulatu egin daiteke, edo nahita eskatu prostituzioaren erabilera. Prostituzioa dirua estortsionatzeko edo irabaziak beste modu batera lortzeko erabiltzen da.
Grimbosq
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 186 ziren, horien artean 145 aktiboak ziren eta 41 inaktiboak ziren. 145 pertsona aktiboetatik 136 lanean zeuden (71 gizon eta 65 emakume) eta 9 langabezian zeuden (5 gizon eta 4 emakume). 41 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Prostituzio
Jarrerak
Jarrerak lau talde nagusiren inguruan biltzen dira: debekualdia, abolizionismoa, erregulazionismoa eta legalizatzailea.
Jonathan Coulton
Jonathan Coulton (New York, Ameriketako Estatu Batuak, 1970eko abenduaren 1) abeslari estatubatuarra da. Ezaguna da geek kulturaren gaiei buruz abesten duelako.
Prostituzio
Debekualdia
Debekualdia prostituzioa alderdi guztietan jazartzea da. Prostituzioa moralik gabeko jardueratzat hartzen du, eta bai prostitutak bai bezeroak kriminaltzat hartzen ditu. Hori izan da posiziorik hedatuena XIX. mendetik, eta bertan oinarritzen dira mundu osoan indarrean dauden legeak. Posizio horiek korronte ideologiko kontserbadoreekin lotuta daude.
Grimbosq
Diru sarrerak
2009an Grimbosq udalerrian 112 unitate fiskal zeuden, 271 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.153 euro zen.
Prostituzio
Erregulazionismoa
Jarrera erregulazionisten helburua prostituzioa legezko lanbide gisa arautzea da. Erregulazionismoaren defentsa pentsamendu liberal, aurrerakoi eta feministen hainbat korronteren bidez egiten da. Ikuspuntu liberaletik, prostituzioa debekatzeak prostituten, proxeneten eta bezeroen banakako askatasuna mugatzea esan nahi du. Ikuspegi aurrerakoitik argudiatzen da, prostituzioa desiragarria ez izan arren, debekuak ez duela lortzen prostituzioa desagertzea, baizik eta prostitutak klandestinitatera bultzatzen dituela, non haien bizi-baldintzak okerragotzen baitira.
Grimbosq
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 argiketaria.
Prostituzio
Legalizatzailea
Prostituzioa legeztatzen duten jarrerak erregulazionismoaren oinarrizko kontzeptuei egindako kritika gisa sortzen dira. Erregulazionismoak prostituzioa "gaitz txiki" gisa tratatzen du, eta ahalik eta kalterik txikiena eragiteko irtenbiderik onena hura arautzea dela dio, baina hura desestigmatizatzen edo estigma gordina suntsitzen lagundu gabe; bestetik, lan-ondorioei dagokienez, legalizatzaileek erregulazionismoari egozten diote enpresaburuen interesak sexu-langileen interesen gainetik jartzea, enpresaburuak langile-klasetzat hartzen baitituzte.
Erlijioa eta prostituzioa
Oro har, ugaltzeko asmorik gabe sexua baztertzen duten erlijioek argi eta garbi gaitzesten dute prostituzioa, nahiz eta prostitutekiko jarrera aldatu egin den historian zehar.
Grimbosq
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Grimbosq udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 350 hektarea erabiltzen.
Prostituzio
Erlijioa eta prostituzioa
Erdi Aroan eta Aro Modernoan, ezkongabeen arteko sexu-ekintzak bekatua ziren. Baina seigarren aginduaren barruan bekatu txikiena dela diote, eta larrienak sodomia, adulterioa eta zoofilia dira. Elizak inoiz ez du honen aldeko edo kontrako iritzirik ematen. Emakume publikoen legezkotasunak edo ilegaltasunak ere eragin handia du Elizaren eta haren sinestunen iritzian, delitu-nozioak ezinbesteko korrespondentzia baitu bekatuaren nozioarekin. Eliza katolikoak, prostitutei erabateko zorroztasuna eman ondoren, orain esklabutza baten mende daudela uste du, eta hortik askatu behar direla. Espainian, XVII. mendean, “Damututako Etxeak” sortu ziren. Erakunde horiek beren borondatez lanbidea utzi nahi zuten prostitutak bildu nahi zituzten, janaria eman eta lana bilatzeko; batzuetan, gizonei ordaindu ere egiten zieten, haiekin ezkontzeko eta, hartara, lehengo bizitza uzteko. Era berean, aurkako erakundeak ere agertzen dira, “Zuzenketa-etxeak” deiturikoak. Hauek “jokabide txarreko emakumeentzat edo bekatudun publikoentzat," dira non "sarrera nahitaezkoa eta helburua emakumeen delinkuentzia ezabatzea" den.
Legezko egoera
1949an, Nazio Batuen Batzar Nagusiak pertsonen salerosketa eta inoren prostituzioaren ustiapena zigortzeko hitzarmena onartu zuen.
Publizitatea
Estatu Batuetan, prostituziorako estaldura gisa erabiltzen diren masaje-itzalkinek "zerbitzu osoa" iragartzen dute. Hau koitoarentzako eufemismoa.
Las Vegasen, prostituzioa modu irekian sustatzen dute sarritan Las Vegasko Strip-ean, eta beste langile batzuek ziztu bizian banatzen dituzte eskorten argazkiak eta telefono-zenbakiak (nahiz eta prostituzioa legez kanpokoa izan Las Vegas eta Clark konderrian) Prostitutek beraien presentzia iragartzen duten modua asko aldatzen da. Batzuek, zenbakiak edo kokapena ematen dituzte phoneboxetan, lineako iragarkietan edo egunkarietan. Sexualki permisiboagoak diren gizarteetan, prostitutek jendaurrean iragarri dezakete, bistaratze-leihoen bidez. Sexualki murriztaileak diren gizarteetan, ahoaren eta beste bitarteko batzuen bidez iragartzen dute.
Legedia herrialdeka
Herrialde bakoitzak bere legedia du gai horretan:
Osasuna eta arriskuak
Prostitutek bezero askorekin harremanak izan ohi dituztenez, prostituzioa sexu-transmisiozko gaixotasunak zabaltzearekin lotzen da. Horien artean, GIBak du gaur egun arrisku handiena. Prostituta gehienak eraso fisikoen edo bortxaketen biktimak dira. Gainera, indarkeria honi trauma osteko estresaren nahasmenduaren garapena eta drogen abusua lotzen zaizkio.
Prostituzioa Euskal Herrian
Euskal Herrian, prostituzioan diharduten gehienak beren borondatez aritzen dira jarduera horretan, eta pertsona salerosketa ez da batere ohikoa. Hego Euskal Herrian, sexu langileen profil zabalduena hau da: Latin Amerikako emakumea (Brasilgoa edo Paraguaikoa batik bat), 25-40 urte bitartekoa, bere herrialdean seme-alabak utzita etorri dena. Herriz herri ibili ohi dira, bezeroek prostituta berriak nahi izaten dituztelako.
Percina aurolineata
Percina aurolineata Percina generoko animalia da. Arrainen barruko Percidae familian sailkatzen da.
Canhac (Lauragués)
Canhac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Duzey
Duzey Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Duzey udalerrian erroldatutako biztanleak 51 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Canhac (Lauragués)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Duzey
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Canhac (Lauragués)
Etxebizitza
2007an 111 etxebizitza zeuden, 94 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 106 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 94 etxebizitza nagusietatik 78 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 49 etxek bost zituzten. 66 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 34 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 56 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Duzey
Etxebizitza
2007an 21 etxebizitza zeuden, 18 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 3 hutsik zeuden. 20 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 18 etxebizitza nagusietatik 14 bere jabearen bizilekua ziren eta 4 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 2 etxek lau zituzten eta 15 etxek bost zituzten. 11 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 7 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 7 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Canhac (Lauragués)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Duzey
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Canhac (Lauragués)
Diru sarrerak
2009an Caignac udalerrian 96 unitate fiskal zeuden, 249 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.045 euro zen.
Duzey
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Duzey udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Canhac (Lauragués)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
Duzey
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Canhac (Lauragués)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Caignac udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 595 hektarea erabiltzen.
Tiran (argipena)
Tiran terminoak hainbat adiera du:
Canhac (Lauragués)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
San Francisco Telixtlahuaca (udalerria)
San Francisco Telixtlahuaca Mexikoko udalerri bat da. Oaxaca estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Cabó
Cabó Kataluniako udalerria da, Alt Urgell eskualdean eta Lleidako probintzian kokatua. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 95 biztanle zituen. 80,33 km²-ko azalera du.
Centrophorus uyato
Centrophorus uyato Centrophorus generoko animalia da. Arrainen barruko Centrophoridae familian sailkatzen da.
Orléans-4 kantonamendua
Orléans-4 kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
San Francisco Teopan (udalerria)
San Francisco Teopan Mexikoko udalerri bat da. Oaxaca estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Jeandelize
Biztanleria
2007an Jeandelize udalerrian erroldatutako biztanleak 406 ziren. Familiak 164 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 25 bakarrik bizi ziren emakumeak), 49 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 70 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 168 etxebizitza zeuden, 162 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 5 hutsik zeuden. 156 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 162 etxebizitza nagusietatik 137 bere jabearen bizilekua ziren, 24 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 4 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 91 etxek bost zituzten. 124 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 76 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 249 ziren, horien artean 176 aktiboak ziren eta 73 inaktiboak ziren. 176 pertsona aktiboetatik 166 lanean zeuden (95 gizon eta 71 emakume) eta 10 langabezian zeuden (4 gizon eta 6 emakume). 73 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Burgwindheim
Burgwindheim Alemaniako udalerria da. Bavaria estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Orléans-2 kantonamendua
Orléans-2 kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Jeandelize
Diru sarrerak
2009an Jeandelize udalerrian 154 unitate fiskal zeuden, 391,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.850 euro zen.
Burk (Bavaria)
Burk Alemaniako udalerria da. Bavaria estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Jeandelize
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Orléans-3 kantonamendua
Orléans-3 kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Jeandelize
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 iturginak ziren, 1 argiketaria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Jeandelize udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 788 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Centrophorus tessellatus
Centrophorus tessellatus Centrophorus generoko animalia da. Arrainen barruko Centrophoridae familian sailkatzen da.
Burkardroth
Burkardroth Alemaniako udalerria da. Bavaria estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Martin-Lestra
Saint-Martin-Lestra Frantziako udalerri bat da, Loira departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Bavarois
Bavaroisa postre gozo hotza da, gelatina, krema ingelesa eta esne-gain harrotua izaten dituena. Orokorrean, bavaroisak, fruta tropikalekin egiten dituzte, mango edo anana kasu, baina beste fruitu batzuekin ere egin daitezke.
Saint-Martin-Lestra
Biztanleria
2007an Saint-Martin-Lestra udalerrian erroldatutako biztanleak 847 ziren. Familiak 314 ziren, horien artean 72 pertsona bakarrekoak ziren (30 bakarrik bizi ziren gizonak eta 42 bakarrik bizi ziren emakumeak), 83 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 136 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 23 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Bavarois
Historia
Frantziarren esanetan, suitzar asmakuntza bat da, baina Marie-Antoine Carêmeren errepertorioan sartu zenez, batzuetan autoretzat hartzen dute. XIX. mendearen hasieran egungo izenak hartu zuen Bavariagatik, edo, beharbada, goi sukaldaritzaren historian, Wittelsbach etxeko bavariar bazkaltiar ospetsu batengandik.
Saint-Martin-Lestra
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Pithiviers kantonamendua
Pithiviers kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Saint-Martin-Lestra
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 525 ziren, horien artean 411 aktiboak ziren eta 114 inaktiboak ziren. 411 pertsona aktiboetatik 384 lanean zeuden (223 gizon eta 161 emakume) eta 27 langabezian zeuden (9 gizon eta 18 emakume). 114 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 35 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-Lestra udalerrian 324 unitate fiskal zeuden, 850 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.056 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 43 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Martin-Lestra udalerrian 48 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.254 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Objektuaren iraunkortasuna
Objektuaren iraunkortasuna, objektuak existitzen direla ulertzeari deitzen zaio nahiz eta objektu hauek ez ikusiak, entzunak edo ukituak izan. Kontzientziaren jabe izan eta gerora gertatzen da, gorputza izanik lehen objektu iraunkorra. Hau, garapenaren psikologiako alorrean aztertuta izan den funtsezko kontzeptua da, hau da, umeen ahalmen sozial eta mentalen garapenaz arduratzen den psikologiaren alorrean. Oraindik ez dago adostasun zientifikorik objektuaren iraunkortasunaren ulermena giza garapenean noiz sortzen den ezartzeko. Ikertzaile batzuek diote bizitzaren lehenengo bi urteetan lortzen dela, beste batzuek, aldiz, jaiotzezko ulermena edo jaiotzan zehar lortutakoa dela uste dute. iraunkortasuna aztertu zuten lehen psikologoak Watson eta Pavlov izan ziren, eta objektuak eragindako estimuluak iraunkortasunaren eragileak zirela adierazi zuten XIX. mendean.
Jean Piaget ek, objektuaren iraunkortasuna umeengan lehen aldiz aztertu zuen psikologo suitzarrak, haurtxoen lorpen garrantzitsuenetakoa zela esan zuen, ulermen hau gabe, objektuek ez luketelako existentzia independienterik eta iraunkorrik izango. Piageten garapen kognitiboaren teorian, umeek ulermen hau garatzen dute estadio sentsomotorra deituriko epean. Piagetek uste zuen umeen munduaren pertzepzioa eta ulermena garapen motorraren mendekoa zela eta haurrak objektuen ikusizko irudikapena, ukipenezkoa eta motorra lortzekoa beharrezkoa zela. Ikuspuntu honen arabera, objektuen ukimenaren eta manipulazioaren bitartez garatzen dute haurrek objektuaren iraunkortasuna.
Ikerketa goiztiarra
Jean Piaget ek, haurren garapenean aditua, umeen portaeren frogak pilatu zituzten esperimentuak eraman zituen aurrera. Piagetek objektuaren iraunkortasuna aztertu zuen haurrei beraien objektu edo jostailu gogokoena aurkezten zitzaienean eta ondoren, hauek manta batekin estaltzen zituenean edukitzen zituzten erreakzioak behatuz. Objektuaren iraunkortasuna lanaren memoriaren ebaluazio metodo guztietatik lehenengotarikoa kontsideratzen da. Objektuaren iraunkortasuna garatzen hasi den haur bat jostailua eskuratzera edo jostailua estaltzen duen manta eustera iritsi liteke. Ulermen hau garatu ez duten haurrek nahastuta daudelakoaren itxura eman dezakete. Piagetek portaera seinale hauek interpretatu zituen objektuak desagertzeari utzi diolakoaren ustearen ebidentzia bezala. Objektuaren iraunkortasuna garatzen hasitako haurren gehiengoaren erreakzioak frustraziozkoak ziren, hauek bazekitelako objektuak existitzen jarraitzen zuela, baina ez non zegoen. Hala ere, objektuaren iraunkortasuna garatzen hasiak ez ziren haurren erreakzioa, gaia haiekin joango ez balitz bezalakoa zen. Haur batek objektua bilatzen bazuen, sinisten zen haurrak uste zuela objektua oraindik existitzen zela.
Centrophorus westraliensis
Centrophorus westraliensis Centrophorus generoko animalia da. Arrainen barruko Centrophoridae familian sailkatzen da.
Saint-Étienne-sur-Usson
Saint-Étienne-sur-Usson Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Puy-de-Dôme departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 259 etxebizitza zeuden, 114 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 127 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 256 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 114 etxebizitza nagusietatik 104 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 24 etxek hiru zituzten, 50 etxek lau zituzten eta 36 etxek bost zituzten. 88 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 46 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 58 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 168 ziren, horien artean 112 aktiboak ziren eta 56 inaktiboak ziren. 112 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (60 gizon eta 48 emakume) eta 4 langabezian zeuden (1 gizon eta 3 emakume). 56 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.