cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Châteauroux
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 30.267 ziren, horien artean 21.547 aktiboak ziren eta 8.720 inaktiboak ziren. 21.547 pertsona aktiboetatik 18.644 lanean zeuden (9.547 gizon eta 9.097 emakume) eta 2.903 langabezian zeuden (1.307 gizon eta 1.596 emakume). 8.720 pertsona inaktiboetatik 2.715 erretiraturik zeuden, 2.905 ikasten zeuden eta 3.100 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Châteauroux udalerrian 22.427 unitate fiskal zeuden, 45.950,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.532 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2.371 komertzioetatik, 42 erauzte enpresak ziren, 46 janari enpresak ziren, 8 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 89 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 160 eraikuntza enpresak ziren, 549 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 87 garraio enpresak ziren, 178 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 40 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 161 finantziazio enpresak ziren, 127 higiezinen enpresak ziren, 340 zerbitzu enpresak ziren, 353 administrazio publikoko enpresak ziren eta 189 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 493 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 4 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoak, 3 lan bilaketa bulegoak, 1 jendarmeria, 6 posta bulegoak, 52 banku bulegoak, 3 funerariak, 35 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 6 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 5 ibilgailuen alokairu bulegoak, 12 autoeskolak, 20 igeltseroak, 22 margolariak, 16 zurginak, 36 iturginak, 12 argiketariak, 13 eraikuntza enpresak, 69 ile apaindegiak, 6 albaitariak, 17 aldi baterako lan enpresak, 102 jatetxeak, 30 higiezinen agentziak, 7 tintoreriak eta 15 apaindegiak.
2009an zeuden 250 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 9 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 12 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 33 okindegiak, 24 harategiak, 1 kongelatu-denda zen, 2 arraindegiak, 15 liburu dendak, 85 arropa dendak, 10 etxerako tresna dendak, 11 zapata-dendak, 9 elektrotresna dendak, 3 altzari dendak, 9 kirol-dendak, 2 drogeria, 7 lurrin-dendak, 6 bitxi-dendak eta 10 lore-dendak ziren.
2000. urtean Châteauroux udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 935 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 18 haur-eskola eta 19 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Châteauroux udalerrian 7 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 4 hezkuntza orokorreko lizeo eta 3 lizeo teknologiko.Bigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 2.944 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 3.070 eta lizeo teknologikoetan 691.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pilar Pérez Solano
Pilar Pérez Solano (Alacant, 1967ko irailaren 8a) zinema-zuzendari, ekoizle eta gidoilaria da. Las maestras de la República dokumentalaren gidoilaria, zuzendaria eta ekoizlea da. Lan horrek urteko film dokumental onenaren Goya saria jaso zuen 2014an eta La Defensa, por la Libertad, lanarekin 2019an.
Ibilbidea
Madrilgo Unibertsitate Konplutentseko irudi- eta soinu-lizentziaduna da, eta TAI Zinema Eskolan jarraitu zuen ikasten, argazkigintza- eta bideo-ikastaroetan.
1990ean hasi zen zinemagintzan.
Ekoizlea
1993an hasi zuen zinematografia-karrera profesionala, Canal+-en berezko produkzio-taldean.
Enpresa horretan produkzioko zuzendari izan zen dokumentalen sailean, eta 1995ean produkzio-buru aritu zen, Sogecinek ekoitzitako filmen sustapen-programa guztiak garatuz (making of, trailers, spots, etab.).
Produkzio-zuzendaria zela, Lisboa, faca no coraçao (1996) dokumentala, Manuel Rivasen gidoiarekin, New Yorkeko Zinemaldian saritu zuten 1999an. Eta Poeta en Nueva York (Poeta New Yorken) (1999), Federico García Lorcaren bizitzari buruzkoa, Emmy sarietarako izendatu zuten.
Garai hartan, hainbat gairi buruzko programa bereziak egin zituen: Óscar sariei buruzko Vivir y morir en las Vegas/Las Vegasen bizi eta hil (1997); publizitateari buruzko beste batzuk; arteari buruzko Especiales Feria de Arco/Arco Feriako bereziak; zineari buruzkoak, 1998an New Yorkeko Zinemaldiko saria izan zuen Auster y Wang/ Auster eta Wang (1996) eta Viaje alrededor del cine español/Espainaiko zinemaren inguruko bidaia (1996).
1996tik 2001era arte, Donostiako Nazioarteko Zinemaldiko galen produkzioko eta zuzeneko emanaldiko zuzendaria izan zen. Gainera, Código Plus izenburupean momentuko erreportaje batzuk egin zituen. Telebistako fikzioaren munduan, La rosa de piedra/Harrizko arrosa (1999) egin zuen, Manuel Palaciosek zuzendua, Canal+ eta Continentalek produziokide zirela.
2001ean Produce+ taldean sartu zen, herrialdeko ekoizle eta telebista nagusiekin lan eginez. Besteak beste, Chavela Vargas (2001); Picasso y sus mujeres/Picasso eta bere emakumeak (2002); Un siglo rojiblanco/Mende zuri-gorria (2003) eta 50 años esperando a Mr. Marshall/50 urte Mr. Marshallen zain (2002); Dalí,maestro de sueños/Dalí, ametsetako maisu (2004) dira urte horietako ekoizle eta ekoizlekide egindako lanak.
Zuzendari-errealizadore
2004an hasi zuen bere karrera proiektu-egile gisa. Urte horretako urrian egin zuen Presidentes de película/Pelikula-presidenteak dokumentala, TVEk  Hollywoodeko filmen bidez eman zituen presidentearen figurari buruzko dokumentala. Ondoren, Canal+ katerako bi dokumental egin zituen: Universo Hip-hop/Hip-hop unibertsoa (2005), hip-hop kulturari buruzkoa, eta Mil y una Lolas/ Mila eta bat Lola (2005), Lola Floresi buruzkoa.
Hamalau urtez SOGECABLE enpresarentzat lanean aritu ondoren, 2007an enpresa-taldea utzi eta bere enpresa sortu zuen, Transit Producciones, S.L., ikus-entzunezkoen ekoizpenean aritzeko.
Une horretatik aurrera, gidoiak zuzendu, ekoitzi eta idatzi egin ditu, hala nola Espainiako Suspiros dokumental-seriea (Gaztela-Mantxa TV) (2009) eta Murales dokumentala (2010), lehiaketarako aukeratua SEMINCIn (Valladolideko Nazioarteko Zinemaren Astea), "Tiempo de Historia/Historia Denbora" atalean, eta "Window to Spain/Leihoa Espainiara" programaren barruan New Yorken estreinatua.
Maistra errepublikarrak
2013an bat egin zuen Irakaskuntzako Langileen Federazioan sortzen ari zen maistra errepublikanoen proiektuarekin, Luz Martínez Ten federazioko Gizarte Politiketako idazkaria buru zela. Pérez Solano berehala poztu zen Martínez Ten-en proposamenarekin. Film labur txiki bat egiteko hasierako ideia Las Maestras de la República/ Errepublikako maistrak dokumentala bihurtu zen, Pilar Pérez Solanoren zuzendaritzapean, eta bere produkzio eta gidoiarekin, Josefina Aldecoaren testuetan oinarrituta. Alfontso Vigre, Julia Vigre Garcíaren neba, FETeko lehendakaria izan zen, Hilda Farfante, 1936an hildako maistra eta maisu errepublikanoen alaba, Elvira Ontañón, José Ontañón Arias instituzionalizatzailearen biloba eta María Sánchez Arbósen alaba, Irakaskuntza Erakunde Askeko maistra, irakasle horiek ezagutu zuten une historikoa eta hezkuntzaren bidez gure herrialdearen gizarte-eraldaketan izan zuten parte-hartzea azaltzen zen. "Historia hau zabaltzen eta ezagutarazten jarraitu nahi nuen. Uste dut beharrezkoa dela, batez ere bizi garen une honetan, mundu guztiak ezagutzea hain ausartak, hain konprometituak eta gizartea aldatzeko hainbeste desira dutenak" .
Prentsa dosierra Las maestras de la república/ Errepublikako maistrak dokumentalak Goya saria jaso zuen 2014. urtean. Estreinatu zenetik, izugarrizko arrakasta izan zuen. Kritikak eta ikus-entzuleek iritzia ona izan zen, eta herrialde osoko 800 aretotan baino gehiagotan egon zen ikusgai.
Azken lanak
2019ko apirilean estreinatu zuen La Defensa por la libertad/Askatasunaren aldeko defentsa dokumentala, Pilar Pérez Solanok zuzendua, ekoitzia eta gidoia idatza. 2019ko abenduan, Acijur Komunikatzaile eta Informatzaile Juridikoen Elkarteak Brontzezko Puñetas Saria eman zion Pilar Pérez Solanori, demokraziaren eraikuntzan abokatutzan emakumeek eta gizonek egindako ahaleginaren isla izateagatik.
2021eko urriaren amaieran, Caminos de la Música/ Musikaren bideak estreinatu zen, Marta Moll de Alba piano-jolearen zuzendaritzapean eta haren gidoiarekin. Musika jendearengana hurbiltzea zuen helburu serieak, kulturaren eta hezkuntzaren aldeko apustua eginez.
CIMA (Emakume zinema-zuzendari eta ikus-entzunezkoen elkartea)
Pilar Pérez Solano Asociación de mujeres cineastas y de medios audiovisuales CIMA Emakume zinema-zuzendari eta ikus-entzunezkoen elkarteko Zuzendaritza Batzordeko kidea da. Elkarte horren motibazio komuna emakumeek zinemaren eta telebistaren sorkuntzan, zuzendaritzan eta industrian ahotsa eta presentzia izatea da.
"Mujeres en Dirección" Cuencako Nazioarteko Zinemaldiko Zuzendaritza Kontseiluko kide izan zen, eta sortu zenetik (2006-2012) egin ziren edizio guztietan lagundu eta zuzendu zituen.
Kargu publikoak
2015eko irailean, Valentziako Komunitateko presidente Ximo Puigek presidentetzaren aholkulari gisa sartu zuen zinegilea, Radio Televisión Valencianako komisionatuari laguntzeko. 2018ko abuztuaren 31ra arte.
2015eko azaroaren 19an, Pilar Pérez Solano Alacanteko Ciudad de la Luz/Argiaren Hiria Administrazio Kontseiluko buru izendatu zuten, 2018ko abuztuaren 31ra arte.
Anselmo María Coyné
Anselmo María Coyné Barreras (Iruñea, - Zaragoza, ) nafar argazkilaria izan zen, Iruñean La Pamplonesa eta Zaragozan Coyné estudioak sortu zituena.
Biografia
Urbane Coyné (Tolosa Okzitaniakoa, 1804-Iruñea, 1859) eta Manuela Barrerasen semea, gurasoek izan zituen lau seme-alabetatik bigarrena zen. Bere aitona, Claude Coyne (Montauban, 1768-Iruñea, 1827), Tolosan alargundu, bi seme-alabarekin, eta Iruñera joan zen, Urbanok 16 urte inguru zituenean. Han, Arreko emakume batekin ezkondu zen eta bere aitak jarraituko zuen tindategiaren negozioan jardun zuen. Iruñeko San Joan Bataiatzailearen parrokian bataiatu zuten, katedral beraren barruan.
Iruñetik kanpo egon zen urte batzuetan, eta seguru asko Frantzian izan zen, argazkigintzako edo tinta-ontziko ofizioa ikasten, eta berriro agertu zen 1855ean, bere ama Manuelaren heriotzarekin batera. Aldi baterako itzuli zen Ameriketara joateko, agian Buenos Airesera, urte horietan argazkilaritza edo kimika egiten zuen ala ez jakiteko ziurtasun dokumentalik gabe.
Rosário do Sul
Rosário do Sul Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Scotstounhill
, 'Cnoc Baile nan Albannach', Eskoziako Glasgow hiriaren mendebaldean dagoen auzo bat da. Knightswood eta Scotstoun auzoen hegoaldean dago.
Odemira
Odemira Portugalgo Bejako barrutian dagoen udalerria da. 2011ean 26.036 biztanle zituen.
Geografia
Portugalen hegoaldean kokaturik dago. Azalera handia du, Portugal soko udalerri handiena da, horrela beraz fregesia ugari ditu, 17 guztira.
Historia
1256an jaso zuen foru gutuna eta hori hartzen da herriaren fundazio datatzat. Alfonts III.a Portugalgoak eman zion.
Ekonomia
XX mendean turismoa bihurtu da Odemiraren jarduera ekonomiko nagusia. Alemaniarrak eta herbeheretarrak etortzen ditra bereziki. Zambujeira do Mar oso ezaguna da bere hondartzegatik eta Festival Sudoeste Europako rock jaialdi handienetakoagatik.
Nekazal eremu zabalak ere baditu eta sektoreari loturiko enpresa handiek egoitza dute bertan, hala nola Vitacress entsalada konpainiak, munduko liderra denak.
Gobiobotia tungi
Gobiobotia tungi Gobiobotia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
José de la Hoz Lainz
José de la Hoz Lainz (Ajo, Bareyo, Kantabria, - ) kantabriar politikaria da. Euskal Herriko Unibertsitatean Ekonomian lizentziatua, eraikuntza sektoreko kudeatzaile gisa burutu zuen bere jarduera profesionala.
Ibilbide politikoa
1987an Koalizio Popularrak zinegotzi hautatu zuen. Zinegotzi karguari uko egin zion legealdi erdian. 1989an Kantabriako Alderdi Erregionalistan sartu zen, udalerriko lehen afiliatua izanik. Hala ere, 2007an Kantabriako Batasuneko (UCn) alderdiko zerrendaburu agertu zen, Kantabriako Alderdi Erregionalistarekin hainbat desadostasunen ondoren.
Bareyoko Udalean Kantabriako Batasunaren bozeramaile gisa legealdi osoa eman ondoren, 2007an Kantabriako Alderdi Erregionalistaren hautagaitza zuzendu zuen. Alkatetzan sartu zen, PSOErekin eta Zentro Liberal Demokratikoarekin batera hirukotea osatu ondoren, PRC bigarren indarra izan ondoren. Espainiako Trantsiziotik Antonio Díez Güemesek Bareyoko alkatetza galdu zuen lehen aldia zen, bere alderdiak, Alderdi Popularrak, hauteskunde haiek irabazi zituen arren (gehiengo absoluturik gabe).
2011n, 2015ean eta 2019an errepikatu zuen Kantabriako Alderdi Erregionalistako zerrendaburu gisa, gehiengo absolutua lortuz hiru alditan. 2020an, alkate kargua utzi zuen Ángela Ruíz Herreríaren mesedetan, Bareyoko historian lehen emakume alkatea izan zelarik. Hala ere, José de la Hozek ez dio uko egiten zinegotzi jarduteari, turismo eta kulturako zinegotzi delegatu bihurtu zen eta Tokiko Gobernu Batzordeko kide gisa eta Kontratazio Mahaiko presidente karguak mantentzen ditu.
Alkate gisa zuen ibilbidean egin zuen ekintzarik eztabaidagarriena Ajoko Itsasargia kolorez margotzea izan zen, Óscar 'Okuda' San Miguel artista kontratatuz.
Coregonus zugensis
Coregonus zugensis Coregonus generoko animalia da. Arrainen barruko Salmonidae familian sailkatzen da.
Yoshito Terakawa
Yoshito Terakawa (寺川 能人, 1974ko irailaren 6a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama Marinos, JEF United Ichihara, Albirex Niigata, Oita Trinita eta Shonan Bellmare.
Gunnbjorn Ulfsson
Gunnbjørn Ulfsson edo Gunnbjørn Ulf-Krakuson, norvegiar esploratzailea izan zen, Groenlandiako kostaldea (eta baita Amerika ere) ikusi zuen lehendabiziko europarra. IX. mende bukaeran edo X. mende hastapenean, Norvegia eta Islandiaren artean zebilela, bere itsasontziak mendebalderuntz eraman zuen, hortik groenladiar kostaldeko uharte txiki batzuk ikusi zituen. Baina, lur berri hauek ez zituen hunkitu.
Geroztik, bera eta gero Groenlandian izan den lehen pertsona ezagutua Snaebjörn Galti da 978an, eta Erik Gorriak aski fite segitu zion (982).
Three's Company
Three's Company estatubatuar komedia telesail bat izan zen. 1977 eta 1984 artean ABC katean aireratu zuten.
Man about the house (1973-1976) ingeles telesailean oinarritua dago. ETBk antzekoa zen Bi eta bat telesaila ere grabatu zuen.
Argumentua
Kaliforniako Santa Monica hiriko solairu bateanelkarrekin batera bizi diren Janet Wood (Joyce DeWitt), Chrissy Snow (Suzanne Somers) eta Jack Tripper (John Ritter) hirukote gaztearen pasarte umoretsuak, gaizki ulertuak eta maitasun istorioak kontatzen dira.
Lepidocephalichthys furcatus
Lepidocephalichthys furcatus Lepidocephalichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Cobitidae familian sailkatzen da.
Vireo flavoviridis
Vireo flavoviridis Vireo generoko animalia da. Hegaztien barruko Vireonidae familian sailkatua dago.
Westphalia (Missouri)
Westphalia Missourieko hiri bat da. Osage konderrian kokatua dago. 2010ean 389 biztanle zituen, 1.38 kilometro koadrotan banatuta.
Paparreko mikrofono
Paparreko mikrofonoa edo lavalier mikrofonoa neurri txikiko eta sentsibilitate handiko mikrofono pertsonala da, pintza batekin arropan edo lepoaren inguruan jarritako euskarri batean zintzilikatzen dena. Bular-aldean kokatzen den mikrofonoa, normalean berriemaileek erabili ohi dute estudio edo platoan. Erraz ezkutatzen da, soinua arin hartzea ahalbideratzen du eta kabledunak izan ohi dira. Mikrofono bat transduktore akustiko-elektriko bat da. Hau da, energia mekaniko bat, kasu honetan energia akustikoa energia elektrikoan bihurtzeko gaitasuna duen gailua da. Mikrofonoa arropan heltzeak, soinua atzematea era argi, zehatz eta trinko batean ahalbidetzen du, soinua emititutako norabidea kontutan hartu gabe. Honi esker, mugikortasuna eskaintzen du, eskuak libre izaten baitira.
Mikrofonoak sailkatzeko hiru irizpide izan ohi dira kontutan ; funtzionamendua (seinale akustikoak elektriko bihurtzeko era), soinua jasotzeko moduarengatik hau da, estaldura angelua eta erabilera. Erabilera irizpide izanik topatzen dugu paparreko mikrofonoa.
Historia
Mikrofono pertsonala da paparrekoaren aurrekaria eta erabileraren hastapena 30.hamarkadan kokatzen da. XX. mendean duela ia 100 urte erabiltzen asi zen, mugimendu askatasuna eskaintzen zuen tresna hau. Ingelesez ezaguna den lavalier izena, lepoko batean dauka jatorria. Izan ere, lepoan kokatzen zen bitxi bati, lavalier izenekoa egiten dio erreferentzia izenak. Lavalier lepoko estiloa hedatu zuen Vallière Dukesak, Frantziako Luis XIV-aren maitale izandakoak. Mikrofono hauek hasiera batean, lepotik zintzilik jartzen ziren, mugikortasuna areagotzeko eta ahotik hurbil egoteko. Antzekotasun horretan dauka jatorria izenak.
Ezaugarriak
Elkarrizketarako oso aproposa, asko erabili ohi dira telebista estudioetan, hain zuzen albistegietan. Erabilera erraza eta emaitza onak dituen tresna da soinua jasotzerako orduan. Paparrean kokatzen denez, kontuan izan behar dira arropak sor ditzakeen marruskadurak, hauek sortutako edozein zarata jasoko baitu mikrofonoak. Norabide guztietako soinuak jasoko ditu beraz, norabide orotakoa da, iturriaren norabidea edozein izanda berdin biltzen duelako soinua. Soinuaren diagrama zirkularra da. Ez du kanpoko korronterik behar, bateria propioa dauka funtzionatzeko eta ondo ezkutatu ahal izateko.
Pintza txiki bat daramatzate arropan eusteko, papar-hegalean, lepoan edota gorbatan ipintzen da soinua ahalik eta gertuen hartzeko. Tradizioz, kordoi batekin lepotik zintzilikatzen zen eta hizlariari gero eta mugikortasun gehiago eskaintzea lortu da orain.
Seinalea transmititzen duen kablea transmisio ekipo batekin konektatzen da, normalean arroparen barrutik agerian ez geratzeko. Ugarik dira transmisore bar daukatenak, hau, petaka bezala ezaguna da eta poltsiko ala gerrikoan kokatu daiteke.
Tamaina desberdinetako sarea eta hau babesten duen goma-apar batek estaltzen du mikrofonoa.
Callevophthalmus
Callevophthalmus Araneomorphae armiarma generoa da, Dictynidae familiakoa. Australian aurkitzen dira.
Espezien zerrenda
The World Spider Catalogo 12.0-ren arabera hauek dira:
São Domingos do Cariri
São Domingos do Cariri Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Raúl Vicente Amarilla
Raúl Vicente Amarilla (1960ko uztailaren 19a - ) Paraguaiko futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Real Zaragoza, Bartzelona, Club Olimpia eta Yokohama Flügels.
The Hitcher (2007ko filma)
The Hitcher (euskaraz Autoestopista), 2007ko Dave Meyers estatubatuar zinema zuzendariaren beldurrezko film bat da. Sean Bean, Sophia Bush, Zachary Knighton eta Neal McDonough aktoreek antzeztu zuten.
1986an Rutger Hauer, Jennifer Jason Leigh eta C. Thomas Howell aktoreek antzeztutako izenburu berduneko filmaren'' berregokitzapena da.
Argumentua
Jim Halsey (Zachary Knighton) eta Grace Andrews (Sophia Bush) udaberriko oporraldian AEBetan barna autoz bidai bat egiteari ekin diote, baina Mexiko Berriko basamortuko autobide bakarti batean autoestopista (Sean Bean) misteriotsu bat beren autoan jaso eta eramango dute.
Motxorro
Motxorro Legazpiko auzoa da. 2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 36 pertsona bizi ziren bertan.
Termoplastiko
Termoplastikoa plastiko mota bat da, beroarekin likido bihurtzen dena eta asko hozterakoan gogortu eta bere formara itzultzen dena. Termoplastiko gehienak polimeroak dira eta pisu molekular oso handia dute.
Jokaera hori duten gai naturalak landu gabeko kautxua, eta argizari eta koipe batzuk dira; sintesi bidez gai termoplastiko berri asko egin dira: polibinil kloruroa, nylona, poliestirenoa, polipropilenoa, erretxina akrilikoak, binilikoak eta zelulosikoak, fluorokarburoak eta abar; polimero garaiak dira guztiak.
Gobiobotia yuanjiangensis
Gobiobotia yuanjiangensis Gobiobotia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Rzeszów
Rzeszów ( ahoskatua) Poloniako hego-ekialdeko hiria da. Wisłok ibaiaren ertzean kokaturik dago. 1354an hiri titulua jaso zuen eta gaur egun, 1999tik, Behe Karpatoetako voivoderriko hiriburua da.
Rzeszów Eurocities Europar hirien sarearen kide da, eta Rzeszów-Jasionka aireportuaren bitartez dago komunikatuta.
Hiri senidetuak
Rzeszówek ondorengo hiriekin ditu senidetza-hitzarmenak:
Parc Nouko geltokia
Parc Nou Bartzelonako metroaren geltoki bat da, El Prat de Llobregat udalerrian dago.
Geltokia 2016n inauguratu zen.
Galvarino
Galvarino edo Calhuarëngo (?-1557ko azaroak 30) Lautaroren (1534-1557) armadako gerlari maputxe bat izan zen. Bere bizitzari buruzko daturik apenas ezagutzen den arren, Galvarino maputxeen kazikerik garrantzitsuenetako bat izan zen. Heroi moduan borrokatu zuen García Hurtado de Mendoza gobernariaren espainiar armadaren aurka eta Araucoko Gerrako Lagunillasko guduan harrapatua izan zen, Biobío ibaiaren ondoan.
Eskarmentu bezala, eskuak moztu zizkioten, gertaera hau Alonso Ertzilla olerkariak (1533-1594) La Araucana lanean kontatzen duelarik, ekintza honen ondoren, hil zezaten "horren mespretxu eta ezinikusiarekin burua luzatu eta lepoa jarri zuelarik", baina barkatua izan zen eta bereekin itzuli zen, mendekatuko zela zin eginez. Elezaharrak dioenez, moztutako bere eskuen tokian lantzak jarri zituen, eta suminez eta harrokeriaz araukaniarren artean jada oso handia zen espainiarren aurkako gorrotoa sustatu zuen.
Deskribapena
Mariño de Lobera (1528-1594) espainiar militar eta kronistak dioenez, "horrenbeste zen zuen kemena, eskuak falta zitzaizkiola eta, mingainarekin are gogorrago borrokatu zuela, gerra egiteko Herkulesen eskuak eta Zesaren industriak baino askoz eraginkorragoa zena".
Guduak
Hauen buru borrokatu zuen Santiago eta Tucapelgo guduetan. Lagunillasko guduan preso hartua izan zen. Insurrekzioagatik epaitua, bere eskuak moztuak izatera zigortua izan zen. Gainontzeko maputxeentzako eskarmentu bezala askatua izan zen, Arauco domado antzezlanean, Felix Lope de Vegak Galvarinoren ahotan jarriko ditu García Hurtado de Mendozari zuzendutako honako hitzak:
Itzultzean maputxeen senatuaren aurrean aurkeztu zen, bere esku moztuak erakutsiz, justizia eta maputxe altxamendu handiago bat aldarrikatuz, Lautarok egin zuen bezala. Bere ausardia eta kemenagatik kontseiluak kazike izendatu zuen, eskuadroi baten buruzagi eta moztutako bi eskuen tokian lotutako labanekin, iragankorki borrokatu zuen Caupolicanen ondoan hurrengo kanpainetan biak Millarapueko guduan harrapatuak izan ziren arte, eta García Hurtado de Mendozak zakurretara jaurtiz exekutatua izatea agindu zuen.
Galvarinoren heriotza
Millarapueko guduan, 1557ko azaroak 30ean, enfrentamendu krudel baten ondoren, Galvarino beste buruzagi indigena batzuekin batera harrapatua izan zen, eta Hurtado de Mendoza gobernariak, zigor neurri bezala, urkatzea agindu zuen.
Galvarino zuhaitz batetik esekia izatera zigortua izan zen; baina Alonso de Ercilla olerkaria Galvarino heriotzatik salbatzen saiatu zen, espainiar aldera pasatzen ikusi zuela argudiatuz. Galvarinok bere mantapean ezkutatua izan zituen bere esku moztuak erakutsiz euren bizitza ez zuela jaso nahi eta hortzekin txiki-txiki egin ez zituelako soilik heriotza sentitzen zuela erantzun zion. Konkistatzaileak asaldatu egin ziren kazikearen harrokeria ikustean eta sakrifizioa bizkortu zuten.
Txiletar historialariren batzuk, baina, Galvarino bere etsaiei bera hiltzeko poztasuna ez emateagatik suizidatu egin zela uste dute.
Batzar Nagusiaren 42/22 Ebazpena
Sarrera
Nazio Batuen Erakundearen Batzar Nagusiaren 42/22 Ebazpena, edo Nazioarteko harremanetan mehatxuaren edo indarraren erabileraren abstenzioaren printzipioaren eraginkortasuna hobetzeko adierazpena, NBEen Batzar Nagusiak 1987ko azaroaren 18an emandako ebazpena da. Bozketa gabe onartua.
Aurrekariak
Nazio Batuen Batzar Nagusiaren 42/22 Ebazpenak, mehatxuaren eta indarraren erabileraren abstentzioan sakontzea du helburu. Hau nazioarteko zuzenbidearen oinarrizko printzipioetako bat da. Hala dio Bruno Simma magistratuak, Petroleo Plataformen kasuan (1996) emandako iritzi disidentean: mehatxuaren eta indarraren abstentzioaren printzipioa “betebehar guztietatik oinarrizkoena da gaur egungo nazioarteko zuzenbidean” Baina ez da betidanik honela izan.
Nazioarteko zuzenbideak, Estatuek gerra deklaratzkeko eskumen diskrezionala dutela mantendu du tradizionalki. Arau baten ez betetzea edo eta nazioarteko konpromezu edo arau bat urratzea zigortzeko, edo beste edozein kausari erantzuteko erabili zitekeen eskumen hau. Diskrezionalki esan bezala. Beraz, indarraren erabilera juridikoki onargarria zen nazioarteko testuinguruan. Clausewitzen hitzetan, gerra “politikaren jarraipena zen, beste medio batzuen bitartez”. Aipatzekoak dira Salamancako eskolako Francisco de Vitoria, edo Hugo Grocio. Hauek behe Erdi Aroan eta Aro modernoan gudaren beste ikuspuntu bat uztartu zuten: Guda justua. Baina ez zuen jarraipenik izan zuzenbidean beranduagora arte. Indarraren erabileraren ulerkera hau, praktikan I Mundu Gerrara arte mantendu zen.
Lehen Mundu Gerran egondako giza galeren ondorioz, eta Gerran zehar (1914-1918) garatutako armamentu eta teknika militarrak zirela medio, Nazioarteko Zuzenbidearen jarrera aldatu egin zen gai honen inguruan, prozesu berri bati hasiera emanez.
Gerra Handiaren amaieraren ostean abiatutako prozesuak bi fase desberdin izan zituen. Lehen fasea Nazioen Ligaren marko barruan kokatzen da. Nazioen Ligak indarraren erabilera debekatu gabe, mugatu egiten du. Ligaren sisteman estatu kideak edozein gatazka nazioarteko arbitrajearen, edo Kontseiluaren ikerketa judizalearen eskuetan uztera derrigortuta zeuden (12. artikulua). Gerra debekatuta zegoen nazioarteko arbitrajearen menpe jartzen ziren Estatuen aurka (13.4 artikulua). Bukatzeko Gerra debekatuko da baita, gatazka Kontseiluaren menpe uzten duten Estatuen aurka, betiere hauek Kontseiluaren edukia onartzen badute. Honela, Estatuen gerra egiteko eskumen diskrezionala lausotzen hasten da.
Bigarren fasea, 1928ko Gerrari uko egiteko Tratatu Orokorrarekin, Briand-Kellog Hitzarmena ere deitua, hasten da. Hitzarmen hau iraultzailea izan zen, garaiko nazioarteko ordena juridikoarentzat. Hitzarmenaren lehen artikuluan zera esaten da: “gatazka initernazionalak konpontzeko gerrara jotzea gaitzesten dute, eta uko egiten diote politika nazionaleko tresna gisa gerrari elkarren arteko harremanetan”. Lehen artikulu honek argi uzten du nola indarraren erabilera jarduera ez zilegi bezala ulertzen dela, Nazioen Elkarteak ezarritako mugez askoz haratago. Briand-Kellog hitzarmena, Aristide Briand eta Frank B. Kellog Kanpo Harremanetako Ministro frantsez eta estatubatuarrak sinatutakoa, garai hartan mundua eratzen zuten Estatu gehienek onartu zuten. Indarraren erabilerari uko egiteaz gain, hitzarmen honen 2. artikuluan gatazken konponketa baketsuaren printzipioa ere aipatzen zen. Briand-Kellog hitzarmenaren akats handienetako bat, beronen ez betetzeak kontrolatu eta zigortuko zituen organo bat ez eratzea izan zen. Ez zen loteslea eta beraz ez zegoen betetzeko derrigortasunik.
Bigarren Mundu Gerraren ostean, munduko potentzia irabazleek jarrera bereziki zorrotza izan zuten 1944ko Dumbarton Oaks konferentzian, indarraren erabileraren inguruan. Indarraren erabileraren mehatxuak eta erabilera bera guztiz debekatzea behar beharrezkoa zela ulertu zuten. Honez gain, printzipio hauek betearazteko, segurtasun sistema kolektibo bat sortzearen beharra ere nahitaezkoa ikusi zuten. Honela 1945ean, San Frantzisko-ko Biltzarrean, printzipio hauek Nazio Batuen Gutunean (NBG) zizelkatu zituzten (ikusi NBGaren 1.1 eta 2.4 artikuluak). Ideia hauek NBGren VI eta VII kapituluetan garatuko ziren.
Nazioarteko jurisprudentziak 2.4 artikuluan aipatzen den printzipioaren inguruan (indarraren erabilera eza), arau konbentzionala, ohiturazko araua, eta ius cogens edo arau inperatibo bezala sailkatu du. Gainera Nazio Batuen  oinarri nagusi bezala sailkatu izan du Nazioarteko Justizia Auzitegiak (NJA)
Indarrean sartzeko prozesua
Ebazpen hau indarrean sartzeko prozesua luzea eta aldrebesa izan zen. NBEko hainbat estatu kide eta Nazioarteko erakunderen, eta Batzar Nagusiaren arteko hartuemanaren ondorio izan zen, baina ez dugu hartuemana bere osotasunean aztertuko gaia ulerterraz mantetzeko asmoz. Bai ordea prozesuaren hasiera, garapenaren zati bat, eta nola ez, prozesuaren bukaera.
1976ko irailaren 28an, Sobietar Errepublika Sozialisten Batasunak (SESB) Idazkari Nagusiari gutun bidez eskatu zion “Nazioarteko harremanetan indarra ez erabiltzeari buruzko mundu-hitzarmen baten amaiera” izeneko gaia Batzar Nagusiaren lehen bilkura-aldiko behin-behineko programan sartzeko, eta horretarako xedapenak jasotzen dituen tratatu-proiektua erantsi zuen (A/31/243). 1976ko urriaren 4an, Batzar Nagusiak gaia bere lehen bilkura-aldiko programan sartzea erabaki zuen, eta Batzar Nagusiko Lehen Batzordeari esleitu zion, gai hori, fase egokian, Seigarren Batzordeari bidaliko ziola uler zezan, haren ondorio juridikoak azter zitzan (A/31/PV.16).
1976ko urriaren 25ean, SESBk ebazpen-proiektu bat (A/C.1/31/L.3) aurkeztu zion Lehen Batzordeari, nazioarteko harremanetan indarra ez erabiltzeari buruzko mundu-itun bat egiteari buruz; Ebazpen-proiektua lau egun geroago onartu zuen Batzordeak (A/31/305). Lehen Batzordeak gomendatuta, Batzar Orokorrak 1976ko azaroaren 8ko 31/9 ebazpena onartu zuen. Bertan, mundu-tratatuaren proiektua kontuan hartu zuen, eta estatu kideei eskatu zien sakonago azter zezatela, gaia Batzordean aztertzean egindako beste proposamen eta adierazpen batzuekin batera. 31/9 ebazpenean, Batzar Orokorrak Estatu Kideei ere eskatu zien Idazkari Nagusiari gai horri buruzko iritziak eta iradokizunak jakinarazteko, 1977ko ekainaren 1a baino lehen, eta Idazkari Nagusiari eskatu zion hurrengo bilkura-aldian Batzarrari jakinarazteko “Nazioarteko harremanetan indarra ez erabiltzeari buruzko mundu-itun bat egitea” izeneko programaren gai bati buruz jasotako komunikazioei buruz.
1977an egin zen Batzar Orokorraren bigarren bilkura-aldian, gaia Seigarren Batzordeari esleitu zitzaion. Batzordeak Idazkari Nagusiaren txostena jaso zuen, nazioarteko harremanetan indarra ez erabiltzeko printzipioaren eraginkortasuna areagotzeaz arduratuko den Batzorde Berezia sortzea proposatzen zuena. 1977ko abenduaren 12an, Seigarren Batzordeak berrikusitako Ebazpen-proiektua onartu zuen eta Batzar Orokorrak bere proposamena onar zezan gomendatu zuen. 1977ko abenduaren 19an, Batzar Orokorrak 32/150 Ebazpena onartu zuen. Horren bidez, bost Estatu Kidek osatutako Batzorde Berezi bat eratzea erabaki zuen, edozein Estatuk aurkeztutako proposamenak eta iradokizunak aztertzeko, gai horri buruzko tratatu bat idazteko, eta bere hirugarren bilkura-aldiko behin-behineko programan “Hasierako erabileraren eraginkortasuna areagotzeaz arduratzen den Batzorde Bereziaren txostena” izeneko gaia sartzea erabaki zuen.
Honela, 1978an, Batzorde Bereziak aurrera eramango zituen 10 bilkuretako lehena ospatu zen. Bilkura horiek printzipioaren hedadura, zabalera eta irismena zehazteko balio izan zuten. Prozesu hau Batzorde Bereziaren hamargarren bilkuran bukatuko zen hamar urte beranduago.
1987an egindako bilkuren hamargarren eta azken aldian, Batzorde Bereziak gaiaren azterketa amaitu zuen, eta deklarazio-proiektu bat onartu zuen, nazioarteko harremanetan mehatxuaren edo indarraren erabileraren abstentzio-printzipioaren eraginkortasuna handitzeari buruzkoa (A/42/41). Batzar Nagusiaren bigarren bilkura-aldian, gaia Seigarren Batzordean eztabaidatzean (A/C.6/42.SR.16, 17, 18, 19, 20, 21 eta 50), Italiak ebazpen-proiektu bateratu bat aurkeztu zuen (A/C.6/42/L.4), Batzar Nagusiak aitorpen-proiektua onartzea gomendatuz. 1987ko azaroaren 13an, Seigarren Batzordeak proposamen hori onartu zuen eta, ondorioz, Batzar Nagusiak horretarako ebazpen bat onartzea gomendatu zuen (A/42/766). Ondorioz, 1987ko azaroaren 18an, Batzar Orokorrak 42/22 ebazpena bozkatu gabe onartu zuen.
Onartu ostean zera esan zuen Sobietar Errepublika Sozialisten Batasuneko NBko delegatua zen Petrovski jaunak Ebazpenaren inguruan: ''“Garrantzi politiko handiko dokumentua da. Nazioarteko harremanetan indarra ez erabiltzeko printzipioa zabaltzean eta garatzean, aro nuklearreko eta espazialeko errealitateen testuinguruan, Adierazpenak indarra ez erabiltzeko betebeharra azpimarratzen du, Nazio Batuen Gutunean ageri den bezala, baita alde anitzeko, eskualdeko eta alde biko eta gerraosteko garaiko hitzarmen batzuetan ere”.'' Ebazpenaren helmena eta garrantzia azpimarrau zituen, eta hala egin dute beste askok bere ostean.
Egitura eta edukia
Ebazpena 3 zati desberdinetan banatzen da (I, II, III), guztira 33 puntu garatuz. I zatian 1etik 13raino. II zatian 14tik 24raino eta III. zatian 25etik 33raino. Mehatxuaren eta indarraren erabileraren abstentzioaren printzipioaren irismena eta hedadura zehaztuko dira. Printzipioak zertan datzan eta Estatuek printzipio honekiko izan behar duten jarrera azaltzen ditu. Edukiaren azterketan Ebazpen honek printzipio honen garapenari gehitzen dion edukia ikusiko dugu.
''“Estatu orok uko egin behar dio, nazioarteko harremanetan, edozein estaturen lurralde-osotasunaren edo independentzia politikoaren kontra indarra erabiltzeko mehatxua egiteari edo indarra erabiltzeari, edo Nazio Batuen xedeekinbateraezina den beste edozein moduntan jokatzeari. Indarra erabiltzeko mehatxu edo indarra erabiltze horrek nazioarteko zuzenbidea eta Nazio Batuen Gutuna urratzen ditu eta nazioarteko erantzukizuna dakar.”''
“Nazioarteko harremanetan indarra erabiltzearekin mehatxatzera edo indarra erabiltzera jotzeari uko egitearen printzipioa unibertsala da izaeraz eta Estatu guztiak behartzen ditu edozein dela ere haien sistema politikoa, ekonomikoa, soziala edo kulturala eta edozein deirela haien itun harremanak.”
“Ez da baliatu ahal izango inolako kontsideraziorik Gutuna urratuz indarra erabiltzeko mehatxua edo indarra erabiltzea justifikatzeko”.
“Estatuek uko egin behar diote Estatuaren nortasunaren edo haren elementu politiko, ekonomiko eta kulturalen kontrkao esku-hartze armatu orori (esku-hartze zein mehatxu saiakuntza orori).”
“Ezein Estatuk ez dezake aplikatu neurri ekonomiko, politiko edo beste edozein eratakorik, ez eta haiek aplikatzea sustatu ere, beste Estatu bat hertsatzeko hark bere eskubide subiranoak besteren mende utz ditzan eta hartara harengandik edozein eratako abantailarik lortzeko.”
Nazioarteko zuzenbidearen printzipio orokorretako bat izanik denbora guztian aplikatua izatenari dela esan dezakegu. Edozein estatuk Tratatu baat sinatzen duenean, edo tratatu bat bere berne ordenamendura integratzen duenean, explizitu edo inplizituko printzipio honi jarraiki egiten ari da. Adibidez, Ipar Atlantikoko Itunaren Erakundearen (NATO, bere ingelesezko siglengatik) lehen artikuluan xedatzen da “(...) Nazio Batuen helburuekin bateraezina den edozein modutan, nazioen arteko harremanetan mehatxura edo indarra ez erabiltzea.” Tratatu honetan bezala, beste askotan egiten zaio erreferentzia printzipio honi. 42/22 Ebazpena printzipio hau indartzen duen ebazpena den heinean, printzipio hau errespetatzeko konpromezua hartzen den bakoitzean Ebazpen zehatz hau betetzekoa ere hartzen da.
Ikusi ere
Nazio Batuen Erakundea.
Nazio Batuen Batzar Nagusia
2625 (XXV) Batzar Nagusiaren Ebazpena
3314 (XXIX) Batzar Nagusiaren Ebazpena
Briand-Kellog Ituna
Hagako Konferentziak (1899 eta 1907)
Erreferentziak
A/RES/42/22 Nazio Batuen Batzar Nagusiaren Ebazpena, 1987ko azaroaren 18koa. Eskuragarri hemen: “https://documents-dds-ny.un.org/doc/RESOLUTION/GEN/NR0/519/41/IMG/NR051941.pdf?OpenElement ” [Azken kontsulta eguna: 22/12/08]
Nazio Batuen Gutuna (NBG). Eskuragarri hemen (gazteleraz): “https://www.un.org/es/about-us/un-charter ” [Azken kontsulta eguna 22/12/08]
Ipar Atlantiko Tratatua (NATO). Eskuragarrri hemen: “https://www.nato.int/cps/en/natohq/official_texts_17120.htm?selectedLocale=es ” [Azken kontsulta eguna: 22/12/08]
ANDRÉS SÁENZ DE SANTA MARÍA, Paz “Sistema de derecho Internacional Público” 2. edizioa. Thomas Reuters argitaletxea. [Azken konotsulta eguna: 22/12/08]
ABALDE CANTERO, Oscar eta IRURETAGOIENA AGIRREZABALAGA, Iñigo, Nazioarteko Zuzenbide Publikoa: Oinarrizko Testu Aukeratuak. Euskal Herriko Unibertsitateak argitaratua. [Azken kontsulta eguna: 22/12/08]
GENERAL ASSEMBLY RESOLUTION 42/22 DECLARATION ON THE ENHANCEMENT OF THE EFFECTIVENESS OF THE PRINCIPLE OF REFRAINING FROM THE THREAT OR USE OF FORCE IN INTERNATIONAL RELATIONS, Nazio Batuen Batzar Nagusia. Eskuragarri hemen: “https://digitallibrary.un.org/record/152626 ” [Azken kontsulta eguna: 22/12/08]
PUZZANO, Luciano. ​​PRINCIPLE OF ABSTENTION FROM THE USE OF FORCE AND AGGRESSION. Eskuragarri hemen: “https://ri.conicet.gov.ar/bitstream/handle/11336/25278/CONICET_Digital_Nro.8d189d88-881d-4a20-b371-5b6ab14c7c9b_A.pdf?sequence=2&isAllowed=y ” [Azken kontsulta eguna: 22/12/08]
TORRIJO, Ximena, Adolfo Ibañez Unibertsitatea (Txile). La prohibición de la amenaza y del uso de la fuerza por el derecho internacional. Eskuragarri hemen: “ https://revistascientificas.us.es › article › download” Azken kontsulta eguna: [22/12/07]
NIKARAGUAKO ETA NIKARAGUAKO JARDUERA MILITARREI ETA PARAMILITARREI BURUZKO KASUA (1986ko ekainaren 27ko Sententzia) Nazioarteko Justizia Auzitegia. Eskuragarri hemen: “https://www.dipublico.org/cij/doc/79.pdf ” [Azken kontsulta eguna: 22/12/07]
Takigrafia Akta A/42/PV .73 1987ko azaroaren 20koa, Nazio Batuen Batzar Nagusia. [Azken konsulta eguna: 22/12/08]
Nazio Batuen Erakundea, Ebazpen Bilatzailea. Eskuragarri hemen: “https://research.un.org/es/docs/ga/quick/regular/42 ” [Azken kontsulta eguna 22/12/08]
Granville konderria (Ipar Carolina)
Granville konderria (Granville County) Ipar Carolinako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Oxford da. 2010eko zentsuaren arabera 59,916 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Granville konderriak 138,952 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,277 ura dira. Beste 137,676 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 43,12 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 59,916 pertsonetatik 39,032 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 4,482 dira. 19,454 beltzak edo afroamerikarrak. 250 amerikar natiboak ziren eta 22 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 321 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 56 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 781 pertsonek kokatzen zuten.
José Martínez Berasain
Biografia
Banco de Bilbaoko zuzendaria zen Iruñean, eta El Pensamiento Navarro egunkari tradizionalistaren administrazio-kontseiluko burua zen.
Bigarren Errepublikaren garaian, Iruñeko tokiko batzorde karlistako lehendakari eta Nafarroako Eskualde Batzordeko presidenteorde izan zen. Nafarroako Eskuineko Blokearen buru ere izan zen. Era berean, Familia Gurasoen Elkarte Katolikoko, Eusko-Nafar Erlijiosoen Defentsa Elkarteko eta «La Cultural Navarra» (maristen ikastetxea ordezkatzea saihesteko eratutako elkartea) kidea zen.
1936ko uztaileko Errepublikaren aurkako altxamenduaren prestaketan aktiboki parte hartu zuen Mola jeneralarekin lankidetza estuan, eta Joaquín Baleztena eskualdeko buruzagi karlista buru zuen Nafarroako Gerrako Batzorde Karlistako presidenteordea izan zen. Bateratze Dekretuaren ondoren, Jose Martínez Berasain izango zen Nafarroako Mugimendu Nazionalaren lehen probintzia-burua.
Espainiako Gerra Zibilaren ondoren, 1943an Elkarte Tradizionalistaren izenean Franco jeneralari zuzendutako gutun baten hamasei sinatzaileetako bat izan zen. Gutun horretan, «saiakera totalitarioa» bertan behera uzteko, «Altxamenduaren hasierako espiritura» itzultzeko eta Espainiako monarkia tradizionala berrezartzeko eskatzen zioten, Espainia «sufragio ez-organikoaren "legezkotasun" faltsu demokratikoan berriro eror ez zedin».
1955etik hil zen arte, prokuradore izan zen Gorteetan, Francoren izendapenez. Tradizionalisten taldeko kide izan zen, «estorildarrak» izenez ezagutzen zirenak — Ricardo de la Ciervarentzat «karlismo frankista» ziren —, eta 1957an Alfontso XIII.aren semea, Joan Borboikoa, Espainiako errege legitimo gisa aitortu zuten.
Titaniceko orkestra
Titaniceko orkestra edo Wallace Hartley Band orkestra RMS Titanic transatlantiko ospetsuko orkestra izan zen, 1911ko maiatzaren 31n uretaratua eta inaugurazio bidaian hondoratua, 1912ko apirilaren 14tik 15erako gauean. Wallace Hartleyk zuzenduta, Theodore Brailey, John Hume, Percy Taylor, Frederick Clarke, John Woodward, Roger Bricoux eta Georges Krins musikariek osatzen zuten. Guztiak britainiarrak ziren, azken biak izan ezik (frantziarrak eta belgikarrak hurrenez hurren) eta orkestra ospetsuetan jo zuten, lehorrean zein itsasoan. Black Talent Agencyk kontratatu zituen, eztabaida handia izan arren, transatlantikoetako musika taldeen monopolioa zuena.
Titanicak nabigatzen zuen bitartean, orkestrak boskote eta hirukote moduan jotzen zuen, nahiz eta ez den zehazki ezagutzen taldeen konposizioa, ezta orkestraren emanaldi lekuak eta errepertorioa ere. Bere presentzia bereziki estimatzen zuten bidaiariek. Musikariak ez ziren itsasontziko tripulazioko kide eta bigarren mailako bidaiari gisa bidaiatzen zuten. Orkestrak bere ospea irabazten zuen apirilaren 14tik 15erako gauean, itsasontzia izozmendi batekin talka egin ondoren hondoratu zenean. Musikariek azkenera arte jo zuten izuaren ondorioak saihesteko. Horrela, orkestraren heroismoa elezahar bihurtu da, ukitutako azken pieza bezala, lekukotasun kontrajarrien arabera Zuregandik gertuago, Nere Jainkoa izan zena (Nearer, My God, to Thee). Hala ere, historialari batzuen ustez, orkestraren presentziak segurtasun sentsazio bat sortu zuen, jendeak ontzia garaiz ez uztea eragin zuena.
Zortzi musikariak hondoratzean hil ziren. Horietako hiruren gorpuak geroago berreskuratu zituzten Mackay-Bennettean, eta besteak ez zituzten aurkitu edo ez zituzten identifikatu. Bere hiletara, bereziki Hartleyrenera, jendetza joan zen. Publikoa eta prentsa oso pozik zeuden orkestraren heroismoarekin, hainbat monumentutan ospatzen dena, eta Titaniceko musikariak balio osasungarriak berreskuratzen dituen gazteriaren ikur bihurtu dira. Dramari eskainitako filmetan ere musikariek paper garrantzitsua izan ohi dute.
Orkestrako kideak
Orkestra boskote batean eta hirukote batean banatzen zen: lehenak Wallace Hartley, John Hume, John Woodward, Frederick Clarke eta, txandaka, Percy Taylor edo Theodore Brailey pianoan biltzen zituen. Bigarrena Roger Bricouxek, Georges Krinsek eta bi pianistetako batek osatzen zuten. Taldeen osaketa hau, historialariek gehien onartzen dutena, eztabaidarako irekia dago. Beraz, hirukotean biolinista bat sartu beharko zukeen, baina ezinezkoa da jakitea zein musikarik egin zuen rol hori eta, beraz, zein izan zen taldearen eraketa.
Bere kideetako bik, Theodore Braileyk eta Roger Bricouxek, aurretik, Carpathia transatlantikoan zerbitzatu zuten, Titanic ontziaren hondoratzetik bizirik atera zirenak jaso zituena. Horietako hiruk (Krins, Taylor eta Clarke) ez zuten inoiz itsasontzi batean jo.
Wallace Hartley
Wallace Henry Hartley (Lancashire, Ingalaterra, 1878ko ekainaren 2a - 1912ko apirilaren 15a) britainiar biolin-jotzailea eta orkestra-zuzendaria izan zen. Hartleyren aita, Albion Hartley, koruko zuzendaria eta Burnley Roadeko Betheleko Kapera Metodista Independenteko domingotar eskolako superintendentea zen, non familia gurtza zerbitzuetara joaten zen. Albionek berak sartu zuen ereserkia "Zuregandik gertuago, Nere Jainkoa" kongregaziora. Wallacek Colneko eskola metodistan ikasi zuen, Betheleko koruan abestu zuen eta kongregazioko kide baten biolina jotzen ikasi zuen. Eskola utzi ondoren, Colneko Craven&Union bankuan hasi zen lanean. Bere familia Huddersfieldera mugitu zenean, Hartley Huddersfieldeko Orkestra Filarmonikora batu zen. 1903an, bere etxea utzi zuen Bridlingtonen udal orkestrarekin bat egiteko, non sei urtez egon zen. Geroago Dewsburyra, West Yorkshirem joan zen eta 1909an Cunard lineara batu zen musikari bezala, RMS Lucania, RMS Lusitania eta RMS Mauretania transatlantikoetan zerbitzatuz.
Mauretanian zerbitzatzen zuen bitartean, Cunardeko musikarien enplegatzaileek C.W. & F.N. Black musika agentziari transferitu zuten, Cunard eta White Star Line-rako musikariak hornitzen zituena. Lekualdaketa honek, Hartleyren estatusa aldatu zuen ontzian, ez baitzen tripulazioko kide bezala zenbatu, bidaiari bezala baizik, agentziaren kontura bigarren mailako ostatu batean hartu zuten arren. Geroago jakin zen ontzi-konpainiak eta musika-agentziak ez zituztela musikariak aseguratu, bakoitzak bestearen erantzukizuna zuela argudiatuz.
Roger Bricoux
Roger Marie Bricoux (1891ko ekainaren 1a - 1912ko apirilaren 15a) frantziar biolontxelo jotzailea izan zen RMS Titanicen bere hasierako bidaian. Musikari baten semea zen, eta familia Monakora mugitu zen haurra zenean. Italiako zenbait erakunde katolikotan hezia izan zen. Bere ikasketetan zehar, bere lehen orkestrara batu zen, eta lehen saria irabazi zuen Boloniako kontserbatorioan, bere trebetasun musikalagatik. Pariseko kontserbatorioan ikasi ondoren, 1910ean Ingalaterrara joan zen Leedseko Grand Central Hotelean orkestrarekin bat egiteko. 1911 amaieran, Lillera (Frantzia) joan zen bizitzera, 5 Place du Lion d'Or-en, eta hiriko hainbat tokitan jo zuen.