cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pizkundeko filosofia
Pizkundeko filosofia, edo filosofia errenazentista, nagusiki XV. eta XVI. mendeen artean garatu zen filosofia da, Italian hasi eta Europako gainerako herrialdeetarantz aurrera eginez.
Errenazimentuan (berpizkunde ere deitua), filosofia oraindik oso eremu zabala zen, gaur egun hainbat zientziari eta teologiari esleitzen zaizkien ikerketak biltzen zituena. Hori kontuan hartuta, filosofia politikoa, humanismoa eta filosofia naturala izan ziren arreta eta garapen handiena jaso zuten filosofiaren hiru arloak.
Filosofia politikoan, estatu nazionalen arteko lehiek, haien barne-krisiek eta Amerikaren europar kolonizazioaren hasierak, botere politikoaren izaera eta moralitateari, batasun nazionalari, barne segurtasunari, Estatuaren botereari eta nazioarteko justiziari buruzko arazoekiko interesa berritu zuten.
Humanismoa gizakiak unibertsoan duen balioa eta garrantzia azpimarratu zuen mugimendua izan zen, Erdi Aroko filosofiarekin kontrastean, zeinak Jainkoa eta kristautasuna beti erdigunean jarri zituen. Mugimendu hau, hasteko, mugimendu moral eta literario bat izan zen, Erasmo Rotterdamgoa, Thomas More, Bartolomé de las Casas eta Michel de Montaigne bezalako figurek protagonizatua.
Errenazimentuko naturaren filosofiak Erdi Aroko natura kontzeptuarekin hautsi zuen, helburuei eta ordenamendu jainkotiarrari zegokienez. Aldi berean, indarrei, kausa fisikoei eta mekanismoei buruz pentsatzen hasi zen. Gainera, Platonen autoritatera itzuli zen partzialki, Aristotelesen gainetik, bai haren filosofia moralean, bai estilo literarioan, bai matematikari natura aztertzerako orduan emandako garrantzian. Nikolas Koperniko, Giordano Bruno, Johannes Kepler, Leonardo da Vinci eta Galileo Galilei aitzindari eta protagonista izan ziren iraultza zientifiko horretan, eta Francis Baconek oinarri teoriko bat eman zuen iraultzaren ezaugarri izango zen metodo enpirikoa justifikatzeko. Bestalde, medikuntzan, Andreas Vesaliusek giza anatomian egindako lanak diziplina biziberritu zuen eta metodo enpirikoari babes handiagoa eman zion. Errenazimentuko naturaren filosofia, beharbada, hobeto azaltzen da Leonardo da Vincik bere koadernoetan idatzitako bi proposamenen bidez:
Berpizkundeko beste filosofo eraginkor batzuk Pico della Mirandola, Nicolas Cusakoa, Michel de Montaigne, Francisco Suárez, Erasmo Rotterdamgoa, Pietro Pomponazzi, Bernardino Telesio, Johannes Reuchlin, Tommaso Campanella, Gerolamo Cardano eta Luis Vives izan ziren.
Humanismo errenazentista
Humanismo errenazentista mugimendu intelektual eta filosofiko europarra da, Errenazimentuari hertsiki lotua, eta bere jatorria XV. mendeko Italian kokatzen da (bereziki Florentzian, Erroman eta Venezian), aurreko aitzindariekin, hala nola Dante Alighieri, Francesco Petrarca eta Giovanni Boccacciorekin. Antzinate Klasikoaren ereduak bilatzen ditu eta antzinako humanismo greko-erromatarra berrartzen du. Europako zati handi batean bere nagusitasuna XVI. mendearen amaierara arte mantentzen du. Ordutik aurrera, eraldatuz eta dibertsifikatuz joan zen garapen sozial eta ideologikoak eragindako aldaketa espiritualekin: Erreforma protestanteak (luteranismoa, kalbinismoa, anglikanismoa) eta Kontrarreforma katolikoak bultzatutako printzipioak; eta aurrerago (XVIII. mendearen amaiera arte) Ilustrazioa eta Frantziako Iraultza.
Mugimenduak, funtsean ideologikoa, inprimatutako estetika paraleloa ere izan zuen. Hau esaterako letra forma berrietan islatu zen hala nola borobila, Letra humanistikoa bezala ezagutzen dena. Hau Fraktur letra tardogotikoen bilakaera da eta florentziar humanisten (Poggio Bracciolini besteak beste) eta aita santuaren kantzilertza inguruan garatu zen. Inprentaren bidez Erdi Aroko letra gotikoa ordezkatu zuen.
Cardenden
, Eskoziako udalerri bat da, Fife konderrian.
Pizkundeko filosofia
Humanismo errenazentista
Humanitatis studia adierazpena Coluccio Salutatik ikasketa teologiko eta eskolastikoei kontrajarria izan zen bere lagun Francesco Petrarcaren joera intelektualei buruz hitz egin behar izan zuenean. Bertan, “humanitasek”, grezierazko filantropia terminoak (gure hurkoenganako maitasuna) esan nahi zuena adierazten zuen, baina Erdi Aroko klero-kulturaren teozentrismoaren aurkako funtsezko ardatz bat adieraziz, antropozentrismoa. Horregatik, terminoa hertsiki lotuta zegoen litterae edo letra klasikoen azterketarekin. XIX. mendean, Humanismus neologismo germaniarra sortu zen 1808an hezkuntzaren teoria bat izendatzeko. Termino hori eskolastikaren aurkakotzat erabili zen ondoren (1841), eta, azkenik, (1859) Georg Voigtek ikerketa klasikoen berpiztearen garaian aplikatu zuen. Garai horri buruzko bere liburuak Humanismoaren lehen mendea azpititulua zuen, eta gai honi buruz funtsezkotzat hartua izan zen mende batean.
Humanismoak, Aita Santuen latin berantiarra imitatzen zuen prosazko eliz kanonaren aurrean, zeinak Bibliako testu itzulien hiztegi eta sintaxi soila erabiltzen zuen, humanitatis studia-k defendatzen zituen, hau da, iturri klasiko grekolatinoetan (haietako asko orduan liburutegi monastikoetan bilatuak eta Europako kontinente osoko monasterioetan aurkituak) oinarritutako gizakiaren formazio osoa. Kasu gutxitan itzuli ziren testu horiek, besteak beste, Averroesen lanari esker eta Europa osoko monasterioetan monje humanista adituek eskuizkribuen bilaketa nekaezinari esker. Humanismoaren aldeko zereginaren helburua latin garbiago, distiratsuago eta jatorrago bat lortzea zen, baita greziera berraurkitzea ere, bizantziar jakintsuen Europarako erbestealdi behartuari esker, Konstantinopla eta Ekialdeko Inperioa turkiar otomandarren esku erori baitzen 1453an. Bigarren eta tokiko zeregina XV. mendearen bigarren herenean Antzinate Klasikoaren hondar materialak bilatzea izan zen, aztarnategi aberatsak zeuden lekuetan, eta horiek Arkeologiaren metodologiaren oinarriekin aztertzea, eskultura eta arkitektura hobeto ezagutzeko. Ondorioz, humanismoak Antzinaro Klasikoko autore horiek hobeto ezagutzen eta ulertzen lagunduko zuten diziplina guztiak berrezarri behar zituen (Erdi Aroan ahuldua baino jakintza-eredu garbiagotzat jotzen zen), pentsamendu filosofiko grekolatinoko eskolak birsortzeko eta idazle klasikoen estiloa eta hizkuntza imitatzeko. Horregatik izugarri garatu ziren gramatika, erretorika, literatura, filosofia morala eta historia, giza espirituari estuki lotutako zientziak, filosofiaren esparru orokorrean: arte liberalak edo gizaki askearen jakintza duin guztiak teologiaren dogmatismo itxiaren aurrean (zeina ikuspegi ugari, elkarrizketaren eta epistolaren hitz bizia eta ahozkoa baztertzen zituzten tratatu sistematiko eta abstraktuetan azaldua zegoen); genero literario humanistiko tipikoak, heroi eta pertsonaia ospetsuen biografiarekin batera, zeinak gizakiarekiko interesa erakusten baitu Erdi Aroko santuen hagiografia edo bizitzaren kontakizunen aurrean; mitologiak, humanistentzat elezahar jainkozale zikiratuak edo hagiografiek baino iradokitzaileagoa den giza jokabidearen errepertorio aberatsa adierazten du. Prestakuntza mota hori humanistatzat hartzen da gaur egun ere.
Horretarako, humanistek bi modutan imitatu zituzten estilo eta pentsamendu grekolatinoak. Alde batetik imitazio zizeroniarra deiturikoa zegoen, hau da, Zizeron autore bakar baten imitazioa kultura klasiko osoaren eredu gisa, italiar humanistek bultzatua. Beste aldetik imitazio eklektikoa, autore grekolatino bakoitzaren onena imitatzea, Erasmo de Rotterdam buru zuten humanista batzuek aldarrikatua.
Testuingu historikoari dagokionez aldaketa ugariko garaia zen.
Jarraipena, berdintasunak
Pizkundeko filosofiaren egiturak, iturriek, metodoak eta gaiek antzekotasun ugari zituzten aurreko mendeetako filosofiarekin.
Filosofiaren egitura
Batez ere, XII. eta XIII. mendeetan idazki aristoteliko asko berreskuratu zirenez geroztik, argi geratu zen Aristotelesek logikari buruz idatzi zituenez gain, bazirela beste asko filosofia naturalarekin, filosofia moralarekin eta metafisikarekin zerikusia zutenak. Arlo horiek eman zuten sortzen ari ziren unibertsitateen filosofiako ikasketa-planerako egitura. Oro har, filosofiaren adar "zientifikoenak" teorikoenak zirela suposatzen zen, eta, beraz, aplikazio handienekoak. Errenazimentuan ere, pentsalari askok uste zuten horiek zirela filosofia-arlo nagusiak, eta logikak adimenaren entrenamendua ematen zuela beste hirurei heltzeko.
Filosofiaren iturriak
Antzeko jarraipena ikus daiteke iturrien kasuan. Aristoteles inoiz autoritate ukaezina izan ez zen arren (gehienetan eztabaidarako tranpolin bat zen, eta bere iritziak beste batzuenekin edo Eskritura Santuen irakaspenekin batera eztabaidatzen ziren), fisikako erdi aroko ikasgaiak Aristotelesen Fisikaren irakurketan zetzan, filosofia moraleko ikasgaiak bere Nikomakorentzako Etikaren (eta askotan bere Politikaren) azterketan zetzan, eta metafisika bere Metafisikaren bidez jorratzen zen. Aristotelesen lanak filosofia ulertzeko funtsezkoak zirela onartzeak ez zuen behera egin Errenazimentuan, bere lanen itzulpen, iruzkin eta bestelako interpretazio berrien loraldia ikusi baitzuen, bai latinez, bai herri hizkuntzan. Erreformaren ondoren, Aristotelesen Nikomakorentzako Etika izan zen unibertsitate protestanteetan etikaren diziplinarako autoritate nagusia XVII. mendearen amaierara arte, 1682 baino lehen Nikomakorentzatko Etikari buruz argitaratutako berrogeita hamar iruzkin protestante baino gehiagorekin.
Filosofiaren metodoa
Metodoari dagokionez, Behe Erdi Aroan, ikasgaiaren hiztegi teknikoan trebatutako pertsonek ikerketa sendoa eskatzen zuten. Testu eta arazo filosofikoak unibertsitate-hitzaldien eta "galderen" bidez lantzen ziren normalean. Azken hauek, nolabait ere eztabaida modernoen antzekoak, posizio edo interpretazio filosofiko jakin batzuen alde onak eta txarrak aztertzen zituzten. Metodo eskolastikoaren harribitxietako bat ziren, galderak proposatzen edo erantzuten zituzten ikasleak beren lanean azkar ibil zitezen eragiten zuten, eta ezagutzen zuten tradizio filosofiko guztiarekiko ezagutza sakona eskatzen zuten, sarritan argudio espezifikoen alde edo kontra egiten zena. Filosofia estilo honek jarraitzaile asko izan zituen Errenazimentuan. Pico della Mirandolako Sesioak, adibidez, tradizio horren mende zeuden zuzenean, eta tradizio hori ez zen unibertsitate-geletara mugatzen.
Filosofiaren gaiak
Filosofia aristotelikoaren zabaltasun nabarmena zela eta, Erdi Aroko eta Errenazimentuko filosofian era guztietako gaiak eztabaida zitezkeen. Aristotelesek zuzenean tratatu zituen misilen ibilbidea, animalien azturak, ezagutza nola lortzen den, nahimenaren askatasuna, bertutea zoriontasunarekin nola lotzen den, ilargiaren eta sublunatzearen munduen arteko harremana. Zeharka, kristauak bereziki kezkatzen zituzten bi punturi buruzko eztabaida piztu zuen: arimaren hilezkortasuna eta munduaren betierekotasuna. Horiek guztiak interes handikoak izan ziren pentsalari errenazentistentzat, baina kasu batzuetan emandako irtenbideak oso desberdinak izan ziren, kultura- eta erlijio-panoraman izandako aldaketen ondorioz.
Filosofiaren egitura
Oro har filosofiaren adarren egitura aristotelikoa mantendu egin zen arren, bere baitan garapen eta tentsio interesgarriak gertatu ziren. Filosofia moralean, adibidez, Tomas Akinokoak eta bere jarraitzaile ugariek sistematikoki eusten zioten jarrera bat zen bere hiru azpieremuak (etika, ekonomia, politika) gero eta eremu zabalagoekin (gizabanakoa, familia eta komunitatea) lotuta zeudela. Politika etika baino garrantzitsuagoa zela pentsatzen zuen Tomasek, kopuru handienaren ongia kontsideratzen zuelako. Posizio hori gero eta tentsio handiagoaren mende egon zen Errenazimentuan, pentsalari batzuek adierazi baitzuten Tomasen sailkapenak ez zirela zehatzak eta etika zela moralaren zatirik garrantzitsuena.
Beste figura garrantzitsu batzuek, Francesco Petrarcak (Petrarca) (1304-1374) adibidez, zalantzan jarri zuten filosofiaren alderdi teorikoak garrantzitsuenak zirelako uste osoa. Horren aurrean etikaren alderdi praktikoen balioa azpimarratu zuen, adibidez. Petrarcaren jarrera, bere ezjakintasunaz eta beste askorenaz (De sui ipsius ac multorum ignorantia) irmotasunez adierazia, beste arrazoi batengatik ere garrantzitsua da: filosofiak erretorikaren gidaritzapean egon behar duelako uste osoa adierazten du, filosofiaren xedea ez dela, beraz, egia erakustea, pertsonak ongiaren atzetik ibiltzera animatzea baizik. Italiar humanismoan hain tipikoa den ikuspegi honek filosofia guztia etikara mugitzera erraz eraman lezake, Platonen Sokrates eta Zizeron gogorarazten dituen mugimendu batean.
Filosofiaren iturriak
Beraz, baliagarria da iturri filosofikoei buruz lehen aipatutakoa berriz aztertzea. Errenazimentuan, iturriak asko handitu ziren. Platon, zuzenean Erdi Aroko bi elkarrizketa eta erdiren bidez bakarrik ezagutua, XV. mendeko Italiako latinezko itzulpen ugariren bidez ezagutua izatera pasa zen. 1484.an Marsilio Ficinok Florentzian idatzitako bere lan osoen itzulpenarekin asko lagundu zuen horretan. Petrarca, halaber, Virgilio eta Horazio bezalako erromatar poeten eta Zizeronen miresle handia izan zen latinezko prosa idazteko. Humanista errenazentista guztiek ez zuten bere eredua jarraitu gauza guztietan, baina Petrarkak bere garaiko "kanona" zabaltzen lagundu zuen (poesia paganoa arinkeriatzat eta arriskutsutzat hartua izan zen lehenago), filosofian ere gertatu zena. XVI. mendean, bere burua "au fait"-tzat zeukan edozeinek irakurtzen zituen bai Platon eta bai Aristoteles, ahal zen neurrian (eta ez beti arrakasta handiz) biak elkarren artean eta kristautasunarekin bateratzen saiatuz. Hori da, ziur asko, Donato Acciaiuolik Aristotelesen Etikari buruz egindako iruzkinak (1478an argitaratu zen lehen aldiz) hainbesteko arrakasta izateko arrazoi nagusia: hiru tradizioak zoragarri nahastu zituen.
Filosofiaren metodoa
Esan bezala, eskolastikak loratzen jarraitu bazuen, humanista italiarrek (hau da, humanitateen maitaleek eta praktikatzaileek) beren nagusitasunari aurre egin zioten. Ikusi dugunez, uste zuten filosofia erretorikaren hegalaren azpian jar zitekeela. Beren garaiko diskurtso akademikoak eredu klasikoen dotoretasunera eta zehaztasunera itzuli behar zuela ere uste zuten. Horregatik, filosofia bere aurrekoena baino arropa erakargarriagoz janzten saiatu ziren, hauen itzulpenak eta iruzkinak latin teknikoan egiten zirelarik eta batzuetan grekoa transliteratzera mugatzen zirelarik. 1416-1417an, Leonardo Brunik, bere garaiko humanista nagusi eta Florentziako kantzilerrak, Aristotelesen “Etika” latin jariakor, idiomatiko eta klasikoago batera itzuli zuen. Aristotelesen grekoaren dotorezia komunikatzea helburutzat zuen, eta, aldi berean, testua heziketa filosofikorik ez zutenentzat eskuragarriago bihurtzea. Beste batzuk, hala nola Nicolò Tignosi Florentzian 1460 inguruan, eta Jacques Lefèvre d 'Étaples frantsesa Parisen 1490eko hamarkadan, humanistei atsegin ematen saiatu ziren, bai Aristotelesi buruzko iruzkinetan adibide historiko erakargarriak edo poesia-aipamenak sartuz, bai galderen formatu eskolastiko estandarra saihestuz.
Beste pertsonaia garrantzitsu batzuk Benedetto Varchi, Bernardo Segni eta Giambattista Gelli izan ziren, guztiak Florentzian aktiboak. Platonen doktrinak herri hizkuntzan aurkezteko ahaleginak ere abian jarri ziren. Herriko filosofiaren sorrera hori, ikuspegi kartesiarra baino dezente lehenagokoa dena, ikerketa-eremu berri bat da, eta haren nondik norakoak nekez argitzen dira.
Filosofiaren gaiak
Oso zaila da Errenazimentuan gai filosofikoei buruzko eztabaidak aldatu ziren moduei buruz orokortzea, batez ere hori egiteko aldiaren mapa zehatza behar delako, oraindik ez daukaguna. Badakigu borondatearen askatasunari buruzko eztabaidek piztuta jarraitu zutela (adibidez, Erasmo eta Martin Luteroren arteko trukaketa ospetsuetan), pentsalari espainiarrak gero eta obsesionatuago zeudela nobleziaren nozioarekin, dueluak literatura handia sortu zuen praktika izan zirela XVI. mendean.
Aurreko istorioek, beharbada, behar ez bezalako arreta eskaini zieten Pietro Pomponazzik arimaren hilezkortasunari buruz egindako adierazpenei (kristautasunarekin modu koherentean filosofikoki konpon ezin zitekeen gai gisa), edo Pico della Mirandolaren Gizakiaren duintasunari buruzko otoitzari, garaiko sekularismo edo ateismoaren seinale balira bezala. Izan ere, garaiko filosofia natural arrakastatsuenaren bilduma (Compendium philosophiae naturalis, lehen aldiz 1530ean argitaratua) Frans Titelmansek idatzi zuen, Herbehereetako fraide frantziskotar bat, zeinaren lanak kutsu erlijioso handia duen. Ez da ahaztu behar garaiko filosofo gehienak gutxienez kristau nominalak zirela, elizkoiak ez baziren ere, XVI. mendea erreforma protestantearen eta katolikoaren lekuko izan zela, eta filosofia errenazentista Hogeita Hamar Urteko Gerraren garaiarekin (1618-1648) amaitzen dela. Bestela esanda, erlijioak garrantzi handia izan zuen aldi hartan, eta nekez azter daiteke filosofia hori gogoratu gabe.
Horixe da, besteak beste, Marsilio Ficinoren (1433-1499) filosofiaren kasua, Platon bere lehen komentarista grekoen eta kristautasunaren argitan berrinterpretatu zuena. Ficinok espero zuen filosofia araztu batek erlijio-berrikuntza eragingo zuela bere gizartean, eta, beraz, filosofia platonikoaren alderdi desatseginak (adibidez, Sinposioan goretsitako maitasun homosexuala) maitasun espiritual bihurtu zituen (hau da, maitasun platoniko). Ondoren, Pietro Bembok eta Baldassare Castiglionek gizonen eta emakumeen arteko harremanei ere aplika dakiekeen zerbait bihurtu zuten hori, XVI. mendearen hasieran. Ficinok eta bere jarraitzaileek "ezkutuko ezagutzaz" ere interesatu ziren, batez ere antzinako ezagutza guztia elkarrekin lotuta zegoela uste zutelako (Moisesek, adibidez, greziarrengandik jaso zituen bere ezagutzak, eta hauek, aldi berean, beste batzuengandik jaso zituzten, hori guztia Jainkoaren planaren arabera, eta, beraz, elkarrekiko koherentea; kasu honetan, Hermetismoa garrantzitsua da). Nahiz eta Ficinoren astrologiaren interesa eta praktika bere garaian ezohikoak ez izan, ez da nahitaez filosofiarekin lotu behar, biak elkarrengandik nahiko bananduak eta sarritan kontraesankorrak zirela uste baitzen.
Laburbilduz, pentsamenduaren historiako beste edozein une bezala, ezin da kontsideratu Errenazimentuaren filosofiak zerbait guztiz berria ekarri duenik, ezta bere aurrekoen ondorioak mendeetan zehar errepikatzen jarraitu duenik ere. Historialariek "Berpizkundea" deitzen diote garai honi, antzinako ikuspegi, iturri eta jarreretatik (bereziki klasikoak) literaturarekiko eta arteekiko izan zen berpizkundea adierazteko. Aldi berean, konturatzen gara birjabetze oro gaur egungo kezka eta aurreiritziek mugatzen eta gidatzen dutela. Hemen aztertzen ari garen aldian ez zen ezberdina izan: antzinakoa berriarekin nahastu eta aldatu egin zen, eta filosofian iraultza-abiapuntu berri bat dagoenik baieztatzerik ez dagoen arren, zentzu askotan Tomas Akinokoak eskainitako kristautasunaren, aristotelismoaren eta platonismoaren sintesia urratu egin zen, iturri osoago eta anitzagoetan oinarritutako eta, errealitate sozial eta erlijioso berriekin zein askoz ere publiko zabalagoarekin bat zetorren bati ateak zabalduz.
Deux arabesques
Deux arabesques (frantsesez Hamabi Arabesko) Claude Debussy frantziar musikagileak pianorako konposatutako musikalana da. 1888-1891 artean eta oraindik hogei urte betetzear zituela idatzi zuen. Nolabaiteko giro onirikoa duen doinu patxadatsua da.
1974an musika elektronikoaren aitatzat jo ohi den Isao Tomita japoniar musikagileak "Arabesque No. 1" izeneko bertsio elektronikoa konposatu eta Snowflakes Are Dancing ("Elurmalutak Dantzan Dabitz") diskoaren argitarau zuen, jatorrizko abestia bera baina oraindik ezagun eta ospetsuagoa bilakatuz. Konposizio elektroniko hau TVE kateko Planeta Imaginario (1983-1986) kataluniar saioaren soinu banda izan zen.
Ibititá
Ibititá Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sanet i els Negrals
Sanet i els Negrals, izen arruntaz Sanet (espainieraz Sanet y Negrals) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Marina Alta eskualdean eta Alacanteko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 734 biztanle zituen.
La grotta di Trofonio
La grotta di Trofonio (euskaraz: Trofonioren leizea) opera buffa gisa sailkatuta dagoen opera da. Giovanni Battista Casti libreto baten gainean, Antonio Salierik konposatu zuen. Vienan 1875eko urriaren 12an taularatu zen lehen aldiz. Lanak bi ekitaldi ditu, bost eszena.
Argumentua
Dori eta Ofelia ahizpak maiteminduta daude Plistene eta Artemidoro adiskideekin. Bi pareek kontrastatzen duten dituzten pertsonalitateengatik: Dori eta Plistene bitxiak eta sutsuak dira, Ofelia eta Artemidoro barnerakoiak eta isilpekoak. Trofonio magoak bere kobazulo magikora gonbidatzen ditu, non beren karaktereak alderantzizkoak diren, lehenik gizonak eta gero emakumeak. Azkenean dena konpontzen da eta amaiera zoriontsua da.
Sequatchie konderria (Tennessee)
Sequatchie konderria (Sequatchie County) Tennesseeko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Dunlap da. 2010eko zentsuaren arabera 14,112 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Sequatchie konderriak 68,905 kilometro koadro ditu. Horietatik 48 ura dira. Beste 68,857 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 20,48 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 14,112 pertsonetatik 13,864 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 462 dira. 19 beltzak edo afroamerikarrak. 47 amerikar natiboak ziren eta 4 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 40 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 4 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 134 pertsonek kokatzen zuten.
Eduardo Abaroa probintzia
Eduardo Abaroa probintzia (Provincia de Eduardo Abaroa) Boliviako Oruro departamenduko probintzia bat da. 4015 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 27675 biztanle zituen.
Raiamas moorii
Raiamas moorii Raiamas generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Serrasalmus spilopleura
Serrasalmus spilopleura Serrasalmus generoko animalia da. Arrainen barruko Serrasalmidae familian sailkatzen da.
Oso Fan
Oso Fan Donostiako musika taldea da pop estiloa jorratzen duena.
Ibilbidea
Giorgio Bassmattiren proiektu berria da. Aurrez baditu bi diska kaleratuak eta hainbat jaialditan jo izan du, hala nola, Kutxa Kultur Festibala eta Heineken Jazzaldian. Japonian ere bira egindakoa da.
Zabalateko santutxoa
Zabalateko santutxoa Arabako Zanbranako Zabalate herrian dagoen guruztoki ezaguna da. Guruztoki edo Santutxo honek Gurutzadura-Santutxo izena jasotzen du nerbiodun galga batez estalirik baitago. Herriaren sarreran dago, Miranda Ebrotik Zanbranara zihoan bide zaharrean.
Ezaugarriak
Joera pizkundekoa, oinplano karratua du, lau alboetatik irekita dago puntu erdiko arkuekin azkendutako kofadurekin. Gela guztiz zabaldua dago bere barnera sartzeko aukera emanez. Estaldurak nerbio diagonalak ditu eta bere zokoen mentsulak hegodun aingeruekin apainduta daude; kanpoaldera lauzak dituen isurialde triangeluarren itxura du. Mota honetako gurutzadurek, estaldutako gurutze batez osatuak eta harlanduzko harriekin eraikiak, Guruztoki edo Santutxo izena hartzen dute, non otoitz egitera eta penitentzian joaten zen. Zanbranako bizilagun batzuk Aste Santuan Guruztokira otoitz egitera joan izanaz oraindik oroitzen dira.
Kerluhirreko zutarria
Kerarako menhirra edo zutarria (Menhir de Kerluhir) Morbihan departamenduko Carnac herrian, Bretainian, dagoen Neolitoko monumentu megalitikoa da. 1889tik Frantziako Monumentu historikoaren izendapena du. Estatuaren jabetza da.
Deskribapena
Zelai batean kokatuta, Kerluir herrixkatik 200 metrotan eta Cloucarnacetik 300 metrotan, 80 metrotan Roch-Vihan trikuharria dago. Gutxi gorabehera hiru metrok garaiera du, 1,2 × 1 mko luzera oinarrian. Erosioak menhirraren alde bat asko markatu du.
Noshaq
Noshaq, Nowshak edo Nōshākh, pertsieraz, urdueraz eta paxtuneraz نوشاخ‎, Hindu Kusheko mendi bat da, Afganistan eta Pakistanen arteko mugan, Wakhan korridorean. 7.492 metroko garaiera du.
Marcos Gomes de Araujo
Marcos Gomes de Araujo, Marquinhos (1976ko martxoaren 23a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Tokyo Verdy, Kashima Antlers, Yokohama F. Marinos eta Vissel Kobe.
Noshaq
1960an Japoniar espedizioko buru zen Sakato irakasleak eta Goro Iwatsubo eta Toshiaki Sakai mendizaleek lehenbizikoz igo zuten.
Jule Goikoetxea Mentxaka
Jule Goikoetxea Mentxaka (Donostia, Gipuzkoa, ) filosofo politikoa eta irakaslea da. Donostian jaio zen, hiria utzi zuen 15 urte zituela, eta azken hamarkadan ikertzaile gisa ibilia da Europako eta Kanadako unibertsitateetan. Bere azken ikerketak Cambridgeko Unibertsitatean egin ditu. Ezaguna da bere ekoizpen teoriko eta literarioengatik eta hedabideetan egiten dituen kolaborazioengatik, esaterako Berrian, Diagonalen, eta EITBn. Gaur egun, ikertzaile eta irakaslea da Euskal Herriko Unibertsitatean.
Prestakuntza eta ibilbide profesionala
Cambridge Unibertsitatean eta Euskal Herriko Unibertsitatean (UPV-EHU) hezita, filosofian doktoregoa lortu zuen 2009. urtean. Ikertzaile elkartua izan da Londres, Edinburgoko eta Lancasterko unibertsitateetan. 2010-2013 urte bitartean doktorego osteko ikertzaile gisa lan egin du Cambridgeko Unibertsitatean (Erresuma Batua) eta Queen's-eko Unibertsitatean (Kanada).
Irakasle gisa aritu izan da hainbat unibetsitatetan: UPV-EHU, Oxford, Pompeu Fabra eta Bartzelonako Unibertsitatean.
Politika
Aralar alderdiko kidea izan zen. Aralarren Gipuzkoako exekutibako kidea izan zen. 2008ko hauteskunde orokorretan Senaturako hautagaia izan zen, eta 2011ko udal hauteskundeetan Donostiako hautagaitzan hirugarren postuan aurkeztu zen. 2011ko Espainiako hauteskunde orokorretan, aldiz, Amaiur koalizioaren hautagaia izan zen Diputatuen Kongresurako.
Ikerketak
2019an Emakunderen beka batekin Goikoetxeak gidatuta, Lore Etxeberria, Estitxu Garai, Zuriñe Rodriguez eta Nora Mirallesekin "EAEko demokrazia patriarkala" azterlana argitaratu du. Bertan, Araba, Bizkai eta Gipuzkoakoak ongizate sistemarik «sexistenen» artean dagoela ondorioztatzeaz gain, despatriarkalizazio-prozesua martxan jartzeko hainbat proposamen bildu dituzte, adibidez, estatu federal feminista bat sortzea, eta egitura publikoa federalki antolatzea, emakumeek botere handiagoa izan dezaten.
Parte Hartuz taldearen barruan egiten du ikerketa.
Mami Lebrun
Mami Lebrun Kepa Erraztik idatzi eta interpretatutako antzezlana izan zen, Xake Produkzioak taularatu zuena. 2018ko Donostia Antzerki Saria lortu zuen.
Antzezlanaren sorgunea amonaren heriotzak sortutako zirrara pertsonala da. Heriotzaz, doluaz, eta iraganaz aritzen da obra, baina batez ere maitatutako amona haren memoria landu beharraz, eta aurreko belaunaldi hark bizitzako arazoei eman behar izan zien erantzunaz.
Gidoia lizentzia irekiarekin (CC-BY-SA) argitaratu zuten Susa argitaletxeak eta EHAZE elkarteak 2020an.
Sinopsia
Iraganeko sekretuek heriotzari eta memoriari buruzko gogoeta hunkigarri baterako bidea zabaltzen dute
Hori izango da obraren ardatza. Hala ere, badago sekretu bat, Egoitzek Mireni kontatu ez diona.
Dolua, pertsona maiteen desagerpena, haiek agurtzea, haien memoria bizirik mantentzea… Horiexek dira obra hunkigarri honen kontakizunean biltzen diren gaietako batzuk, gaur egunetik 1940ko hamarkadara jauzi egin eta memoriari, damuari eta heriotzari buruzko gogoeta egiten duen obra honetan biltzen direnak.
L'Église-aux-Bois
L'Église-aux-Bois Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an L'Église-aux-Bois udalerrian erroldatutako biztanleak 37 ziren. Familiak 18 ziren, horien artean 7 pertsona bakarrekoak ziren (7 bakarrik bizi ziren gizonak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 7 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 48 etxebizitza zeuden, 20 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 43 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 20 etxebizitza nagusietatik 12 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek hiru zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 12 etxek bost zituzten. 17 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 14 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 6 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 25 ziren, horien artean 14 aktiboak ziren eta 11 inaktiboak ziren. 14 pertsona aktiboetatik 13 lanean zeuden (7 gizon eta 6 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 11 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Sevier konderria (Tennessee)
Sevier konderria (Sevier County) Tennesseeko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Sevierville da. 2010eko zentsuaren arabera 89,889 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
L'Église-aux-Bois
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra eraikuntza enpresa batena zen.
Sevier konderria (Tennessee)
Geografia
Sevier konderriak 154,808 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,351 ura dira. Beste 153,457 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 58,06 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 89,889 pertsonetatik 87,161 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 4,787 dira. 640 beltzak edo afroamerikarrak. 295 amerikar natiboak ziren eta 15 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 769 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 71 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 938 pertsonek kokatzen zuten.
L'Église-aux-Bois
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean L'Église-aux-Bois udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Villeneuve-les-Genêts
Villeneuve-les-Genêts Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villeneuve-les-Genêts udalerrian erroldatutako biztanleak 307 ziren. Familiak 134 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 61 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 37 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 178 ziren, horien artean 111 aktiboak ziren eta 67 inaktiboak ziren. 111 pertsona aktiboetatik 100 lanean zeuden (55 gizon eta 45 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 67 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villeneuve-les-Genêts udalerrian 129 unitate fiskal zeuden, 279 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.970 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren.
Lars Gustafsson
Lars Erik Einar Gustafsson (Västerås, 1936ko maiatzaren 17a - Stockholm, 2016ko apirilaren 3a) suediar eleberrigile eta olerkaria izan zen.
Villeneuve-les-Genêts
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
Lars Gustafsson
Literatura, estetika, soziologia eta filosofia ikasi zituen Uppsalako Unibertsitatean eta, ondoren, Unibertsitateko gobernu-organoetan lan egin zuen.
Villeneuve-les-Genêts
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Villeneuve-les-Genêts udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.696 hektarea erabiltzen.
Lars Gustafsson
1960tik aurrera poesia eta eleberriak aldizka argitaratu zituen, eta 1962tik 1972ra Bonniers Litterära Magasin aldizkariko editore burua izan zen. 1983tik 2003ra, germaniar ikasketen irakasle izan zen Austingo Unibertsitatean. Identitatearen arazoa eta kritika soziala gai nagusiak dira bere lanetan. Bere funtsezko lana Erlezain baten heriotza da, 1978koa.
Sari ugari jaso zituen: Gerard-Bonnier-Preis (2006), Goethe Domina (2009), Thomas Mann Saria (201, Italiako Nonino (2016).
Villeneuve-les-Genêts
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kilstett
Kilstett Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
François Faurie
Paul Faurie eta Jeanne Cabarrus François Cabarrus bankari ospetsuaren arrebaren semea zen. Baionan bertan aritu zen merkatari, bere familiak aspalditik egiten zuen bezala.
Karrera politiko laburra
Bere hiria ordezkatzeko Legebiltzarrerako diputatu hautatu zuten 1834ko irailaren 18an 1837 arte orduan Behe Pirinioak deitzen zen departamenduko 2. barrutitik. 238k zuten boto emateko eskubidea eta 180k parte hartu zuten; haietatik 93k egin zuten Faurieren alde eta 36k Michel-Charles Chégarayren alde. Oposizioaren eserlekuetan kokatu zen ; berarekin bat egin zuen, adibidez 1835eko iraileko legeen edo "Xehatze legea" deitu zenaren kontra.
Kilstett
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
François Faurie
Karrera politiko laburra
Hauxe izan zen bere legegintzaldi bakarra.
Kilstett
Etxebizitza
2007an 928 etxebizitza zeuden, 894 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 30 hutsik zeuden. 700 etxeak ziren eta 225 apartamentuak ziren. 894 etxebizitza nagusietatik 731 bere jabearen bizilekua ziren, 151 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 35 etxek bi zituzten, 149 etxek hiru zituzten, 179 etxek lau zituzten eta 528 etxek bost zituzten. 825 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 316 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 528 etxetan bat baino gehiago zituzten.
François Faurie
Kalea Baionan
Baiona jaioterriak karrika bat bere izenaz bataiatu zuen San Leon auzoan. Bertan Maurice Ohana Lehen Hezkuntzako eskola publikoa dago.
Kilstett
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Kilstett udalerrian 905 unitate fiskal zeuden, 2.333,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.712 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 86 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 20 eraikuntza enpresak ziren, 15 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 17 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 27 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 6 margolariak, 5 zurginak, 4 iturginak, 3 argiketariak, 2 ile apaindegiak eta 3 jatetxeak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Kilstett udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 620 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Elefanta Leizeak
Elefantearen Leizeak Indiako leize eta tenplu multzo bat da, UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatua. Shiva jainkoari daude eskainiak, batez ere. Mumbaiko portuan daude, Mahārāshtra estatuan, hiritik 10 kilometrora, Elefanta Uhartean. Uhartea Jawaharlalal Nehru portutik bi kilometrora dago, eta bost leize hinduista eta K.a. II. mendeko hainbat estupa budista ditu, eta budisten bi leize, ur tangaz hornituta.
Elefanta Leizeetan haitzean egindako eskulturak daude, hinduismoaren eta budismoaren ideia eta ikonografien sinkretismoa erakusten dutenak. Materiala basalto solidoa da. Gutxi batzuk izan ezik, artelan gehiena kaltetuta dago, eta aurpegi gehienak ezabatuta daude. Tenpluaren orientazioa eta inguruan dauden beste tenplu batzuekiko duen kokapena mandala baten forman daude. Eskulturek hinduismoaren mitologia aipatzen dute, 6,1 metroko Trimurti Sadashivaren, Natarajaren eta Yogishvararen monolitoekin. Monolito hauek V. eta IX. mende artean eraiki ziren, eta Hinduen dinastia batek baino gehiagok hartu zuen parte bere eraikuntzan. Ikerlari gehienek uste dute 550 urtean jada amaituta zegoela.
Portugaldar kolonoek Elefante izena eman zioten eta, hortik laster aldatu zen Elefanta izenera. Uhartean base bat ezarri zuten, eta euren soldaduek eskulturak eta kobazuloak kaltetu zituzten. Kobazulo nagusia hinduen gurtza gunea izan zen portugaldarrak iritsi zen arten, baina ondoren funtzio hori galdu zuen. 1909an Britainiar Rajeko agintariek kaltea murrizteko lehen neurriak hartu zituzten. 1970ko hamarkadan monumentuak berrosatu ziren. 1987an Gizateriaren ondare izendatu zuten.
Kyselica
Kyselica Eslovakiako udalerri bat da, Dunajská Stredako barrutian kokatuta. 3,65 km²ko azalera du eta 153 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1205. urtekoa da.
Elur-berdantza
Elur-berdantza (Plectrophenax nivalis) Calcariidae familiako hegazti paseriformea da, eskualde artikoetan bizi dena. Artikoko espezialista da, lurralde osoan zehar hedatua. Talde isolatu txikiak daude artikotik hegoaldera, adibidez Eskozian edo Alaska-Yukoneko mugan. Passeriformes guztien artean iparralderago bizi den espeziea da.
Taxonomia
Elur-berdantzak lau azpiespezie ditu:
Albert Bandura
Albert Bandura (Mundare, Kanada, 1925eko abenduaren 4a - Stanford, Ameriketako Estatu Batuak, 2021eko uztailaren 26a) kanadar psikologoa izan zen.
1949an Columbia Britainiarreko Unibertsitatean graduatu ondoren, Psikologia Klinikoko ikasketak egin zituen Iowako Unibertsitatean; gero, Wichita eta Stanfordera joan zen. Unibersitateko irakaslea izan zen Standforden.
Psikologia Kognitiboaren aita, konduktismoatik haratago jaon zen barruko prozesu kognitiboei garrantzia emanez.. Ikaskuntza sozialaren arloko garrantzi handiko teorialaria eta esperimentatzailea izan zen. Bere ustez umeek behaketaren bidez ikasten dute, behatu eta gero imitatu egiten dituzte besteen portaerak. Horretarako ereduak prestigiodunak izan behar dira.
Haurren munduko erasoen zergatiak ikertu zituen Muñeco boboren esperimentuan, batez ere. Datu ugari eskaini zituen beste ikerlarien argudioak ezeztatzeko: autore hauen arabera, haurren erasoek barruko emozio eta indarren adierazpen patologikoa direla eta, gainerako aukerek porrot egitean, erasotzaileak berak nahi duena lortzeko bidea direla. Aurre egin zien, halaber, frustrazioaren eta erasoen artean lotura bat zegoela uste zuten psikologoei, Dollarren eta Millerren teoriei. Berak uste zuen oldarkortasunaren jatorria behaketa eta imitazioan zegoela.
Idazlan garrantzitsuenak hauek ditu: Handbook of Socialization Theory and Research (1969, Sozializazio teoria eta ikerketen gidaliburua), The Control of Aggression (1973, Erasoaren kontrola), Aggression: A Social Learning Analysis (1973, Erasoa: ikasbide sozialetik eginiko analisia), Social Learning Theory (1977, Ikasbide sozialari buruzko teoria) eta Social Foundations of Thought and Action (1985, Pentsamenduaren eta ekintzaren oinarri sozialak).
Bere garaiko psikologorik garrantzitsuenetakotzat hartua, eragin handia izan zuen bere arloan. Europa eta Amerikako unibersitate askotako honoris causa doktore tituluak jaso zituen: Berlin, Leiden, Salamanca, Indiana eta Erroma.
Ikaskuntza sozialaren teoria barruan modelaketari buruz hitz egin zuen. Bere ustez ikaskuntza prozesuan fase batzuk daude:
-lehenengo eredua behar da, eta honen jokaeretan arreta jarri behar da.
-gero oroimena behar da gero errepikatuko duguna gogoratzeko.
-orduan errepikapena edo imitazioa dator
-baina errepikapena motibatzeko garrantzitsuak dira emango diren errefuertzoak.
Bere iritziz, faktore pertsonalek (sinesmenak, itxaropenak, jarrerak eta jakintzak), ingurumenak (baliabideak, ekintzen ondorioak eta baldintza fisikoak) eta jokabideak (norberaren jarduerak, hautaketak eta ahozko adierazpenak) elkarri eragiten diote nortasuna osatzeko. Jokabidea eta inguruneko elkareragin horri elkarrekiko determinismo izena eman zion.
Autoregulazioa eta autokontrol terapia.
Bere ikaskuntza sozialaren printzipioak terapian erabili zituen, autorregulazioa edo autokontrol izeneko terapian. Gure jokaera aldatu dezakegu gure buruari emandako sari eta zigorren bidez. terapia honek 3 pauso ditu: autobehaketa, planing eta autorrefortzua. Autobehaketan pertsonak jakin behar di zein egoeretan ematen den aldatu nahi duen jokaera desegokia eta taula batean idatzi behar dira datuak. Gero planing bat egin behar du dituen helburuak zehazteko eta bilatzeko ingurune egokiena nahi duen emaitza lortzeko. Plan hau martxan ipintzeko autokontratu idatzi bat egin behar da; hor zehaztuko da gure burua saritu behar dugula lortu nahi dugun jokaera abiarazten dugunean, eta zigortu behar dugula gure burua lortzen ez dugunean.
Villedieu-sur-Indre
Villedieu-sur-Indre Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
L'Année Sociologique
Durkeimentzat aldizkiri hau bere ikerkuntzak zabaltzeko modu bat izan zen. Era berean, bere ikasle eta beste irakasleentzat ere beren ikerkuntza zabaltzenko euskarri bihurtu zen paradigma soziologiko berriaren gerizpean. Hala, aldizkariaren adiera bat ere bada talde horrek XX. mendearen hasieran jorratu zuen ikusmolde soziologikoa izendatzeko.
Hastapenetan parte hartu zutenen artean, zenbait ikertzaile ospetsu aipa daitezke, besteak beste, Émile Durkheim bera, Paul Fauconnet, Célestin Bouglé, Marcel Mauss, Henri Hubert, Robert Hertz, Maurice Halbwachs eta François Simiand.
Villedieu-sur-Indre
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.354 etxebizitza zeuden, 1.156 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 53 bigarren erresidentzia ziren eta 145 hutsik zeuden. 1.200 etxeak ziren eta 150 apartamentuak ziren. 1.156 etxebizitza nagusietatik 749 bere jabearen bizilekua ziren, 391 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 40 etxek gela bat zuten, 75 etxek bi zituzten, 238 etxek hiru zituzten, 408 etxek lau zituzten eta 395 etxek bost zituzten. 859 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 493 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 474 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.622 ziren, horien artean 1.208 aktiboak ziren eta 414 inaktiboak ziren. 1.208 pertsona aktiboetatik 1.120 lanean zeuden (605 gizon eta 515 emakume) eta 88 langabezian zeuden (39 gizon eta 49 emakume). 414 pertsona inaktiboetatik 178 erretiraturik zeuden, 121 ikasten zeuden eta 115 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villedieu-sur-Indre udalerrian 1.178 unitate fiskal zeuden, 2.709,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.940 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 113 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 18 eraikuntza enpresak ziren, 29 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 9 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 16 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 36 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 5 igeltseroak, 2 margolariak, 4 zurginak, 2 iturginak, 3 argiketariak, 6 ile apaindegiak, 3 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 3 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 1 etxerako tresna denda zen, 1 altzari denda zen, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Villedieu-sur-Indre udalerrian 42 nekazaritza-ustiategi zeuden, 4.340 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ladislao Cabrera probintzia
Ladislao Cabrera probintzia (Provincia de Ladislao Cabrera) Boliviako Oruro departamenduko probintzia bat da. 8818 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 11698 biztanle zituen.
Draco bourouniensis
Draco bourouniensis Draco generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Kazuya Ikeda
Kazuya Ikeda (池田 一也, 1978ko ekainaren 23a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Tokyo Verdy.
Ulsterko Esku Gorria
Ulsterko Esku Gorria (irlanderaz Lámh Dhearg Uladh eta ingelesez Red Hand of Ulster) Irlandako heraldika ikur bat da, gaur egun Ulster probintziaren ikur ezaguna. Goranzko norabidea duen bost hatzdun esku gorri batez osatua dago. Ulsterko errege familietako bat izan zen O'Neill leinuaren ikur heraldikoa ere bada, ondorioz O'Neilldarren Esku Gorria izendapena ere jasotzen du.
Gaur egun, Ipar Irlandan bai irlandar errepublikarrek nahiz loialistek batera erabiltzen duten ikur bakarrenetakoa da.
Jatorri mitologikoa
Irlanda gaelikoan jatorria duen ikurra da, kristautasuna iritsi aurretik Irlandako uhartea jentil edo paganoa zen garaikoa. Hain zuzen ere, irlandar mitologiako Fenian zikloan eta Ulstergo zikloaren kontakizun eta ipuinetan aipatua da.