cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Europako mendiak
Naranjo de Bulnes eta Picu Urriellu, garrantzi handia dute Espainiako alpinismo aren historian.
Cornion, horrela deitzen da mendebaldetik ikusita adar forma hartzen duelako.
Bertan, Peña Santa nagusi da 2.596 metrorekin.
Geografia
Europako mendikatea, Kantabriar mendikatea hartzen du, mendebaldetik ekialderaa. 20 kilometro inguru hartzen ditu, gutxi gorabehera,angeluzuzen bat osatzen, 35 km iparraldetik hegoaldera eta mendebaldetik ekialdera, eta horrek 550 km karratu inguru hartuz.
2.600 metrotik gorako 14 gailur ditu, 40 gailur 2.500 metro gorakoak eta ia 200 itsas maila tik 2.000 metrotara daudenak.
Sella eta Dobra ibaiak mendebaldetik, eta ekialdean Deva mugatzen du Europako gailurrak.
Mendi horiek hiru eskualde ezberdin artean daude, Asturias, Kantabria eta Leongo probintzietan.
Europako mendiak hiru mendigunetan banatzen dira:
Flora
Europar mendikateak kostaldetik 30 kilometrora inguru egotean, aukera ematen du Atlantiko eta Mediterraneo landarea espezieak garatzea. Landaretza altueraren arabera banatu daiteke. Haritz a, pago eta arte nagusiak dira.
Roquedo-area handiak, landarediz ia biluzik, paisaiaren zati handia hartzen dute, 1.500 metroko altitudearen gainetik batez ere.
Behe altitudeetan, sastrak ak aurkitzen dira.
Arroken pitzaduretan Sedum eta Saxifraga espezieak daude.
Fauna
Goi eremuan, rebeco kantabriarra aurkitzen da, eremu eskuraezinetan.
Eremu eskuragarrietan, zenbait espezie aurki dezakegu, hala nola, orkatz ak, orein ak, basurde ak, azeri ak, hartza k edo otso ak.
Ibaietan, igaraba k, ur-zozo ak, martin arrantzale ak, izokin ak eta amuarrain ak ere.
Eta batez ere, basoilarra bereziaren presentzia. Nahiz eta Kantauri Mendietan gehiago egon arren, hemen ere ikus daitezke, baita bere kantua entzun. Basoetan bizi da, okil beltz a (Dryocopus martius), eper ra, basakatu a, muxar ra, urtxintxa eta katajineta batekin.
Hopedale (Illinois)
Hopedale  Illinoiseko herri bat da. Tazewell konderrian kokatua dago. 2010ean 865 biztanle zituen, 1.31 kilometro koadrotan banatuta.
Europako mendiak
Fauna
100 baino hegazti-espezie gehiago aurki daiteke parke naturalean, batez ere hegazti harrapari handiak; hala nola, arrano beltza, arrano sugezalea, sai zuria, sai eta ugatza bezala.
Alpino mokogorria, txolarre a, txirta, alpetar txolarrea eta belea egan egiten ikus dezakegu.
Kultura
Topografia eta klima bertako biztanleen ezaugarri zehatzak definitu dituzte denboran zehar. Abeltzaintza eta artzaintza, mendiko bazka ekoizpena eta neguko biltegiratzeak jarduera tipikoak dira. Era berean, konderri ezberdinetan egindako gazta ezberdinak, Picon, Cabrales, Gamonedo, Liebana eta Valdeón.
Goodmayes
Goodmayes Ingalaterrako Londreseko ipar-ekialdeko Redbridge udalerrian dagoen auzo bat da. Romfordetik hiru milia mendebaldera eta Ilfordtik bi milia ekialdera dago. Historikoki Essex-en parte da, Goodmayes Ilford udalerrikoa izan zen 1965era arte, Londres Handian sartu zen arte.
Le Plessis-Patte-d'Oie
Le Plessis-Patte-d'Oie Frantziako udalerria da, Oise departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Plessis-Patte-d'Oie udalerrian erroldatutako biztanleak 83 ziren. Familiak 32 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Loricariichthys nudirostris
Loricariichthys nudirostris Loricariichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Loricariidae familian.
Le Plessis-Patte-d'Oie
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 52 ziren, horien artean 39 aktiboak ziren eta 13 inaktiboak ziren. 39 pertsona aktiboetatik 36 lanean zeuden (22 gizon eta 14 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 13 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Louis Trousselier
Louis Trousselier (1881eko ekainak 29-1939ko apirilak 24) txirrindulari frantziar bat izan zen, Hauts de Seine departamenduko Levallois-Perret herrian jaioa. Iturriren batzuk urtarrilak 29an jaio zela diote, beste batzuk, berriz, ekainak 29an. Parisen hil zen.
1900ean 1900eko Parisko Olinpiar Jokoetan parte hartu zuen.
Le Plessis-Patte-d'Oie
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
Louis Trousselier
Trousselierrek, bere ospea, batipat 1905eko Frantziako Tourra irabazi izanari zor dio. Bere beste garaipen aipagarriak urte horretan bertan irabazi zuen Paris-Roubaix eta 1908ko Burdeos-Paris klasikoak izan ziren. 1906ko Frantziako Tourrean hirugarren amaitu zuen, eta bere kirol karreran zehar, Tourrean 13 etapa garaipen lortu zituen.
Bigarren izan zen Frantziako errepide txirrindularitzako txapelketan 1908an, eta hirugarren 1907an.
Le Plessis-Patte-d'Oie
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Le Plessis-Patte-d'Oie udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Erich Hackl
Erich Hackl (Steyr, 1954ko maiatzak 26) idazle eta itzultzaile austriarra da.
Erich Hackl Alemaniar Hizkuntza eta Poesiaren Akademiako kide da eta sari ugari jaso ditu, besteak beste, Presencia Gitana elkarte espainiarrakemandako Hidalgo Saria.
Irango bandera
Irango bandera 1980ko uztailaren 29an erabaki zen Irango Iraultzaren ondorio gisa. Kolore berde, txuri eta gorria XVIII. mendetik erabili dira eta 1906tik aurrera kolore horiek erabili dira banderatan.
Ruhollah Khomeinik egindako Iraultzaren ostean banderatik lehoia eta eguzkia kendu ziren eta horren truke lau ilargi erdi jarri ziren ezpata baten inguruan. Gainera zuriak gorria eta berdea ukitzen duen lekuetan zuriz Allahu Akbar (Allah handia da) esaldia jarri zen 22 aldiz, 11 kolore bakoitzaren gainean, Bahmanaren (11. hilabetea) 22an ihes egin baitzuen xaak herrialdetik.
Marián Flores
Marián Flores, jaiotzaz María de los Ángeles Flores Caballero (Madril, 1957ko urtarrilaren 18a) madrildar idazkaria eta telebistako aurkezlea da eta 1970eko hamarkadaren amaieran ospe handia lortu zuen. Mar Flores modelo eta aktorea ahizpa du.
Un, dos, tres ...responda otra vez saioa
1970eko hamarkadaren erdialdean hasi zen Televisión españolan idazkaritza-lanetan. 1976an Chicho Ibáñez Serradorrek aurkitu zuen han, Un, dos, tres ...responda otra vez telebista-lehiaketa ezagunean sartzeko casting batera aurkeztu ondoren. Saio horretan azafata lanak egiten zituen beste aurpegi ezagun batzuekin, hala nola Victoria Abril, María Casal, María Durán eta Beatriz Escudero.
Saioa eta eszena publikoa utzi
Programan jarraitu zuen 1978ko urtarrilean bigarren etapan bertan behera utzi arte. Garai hartan lortu zuen ospe handiena, eta gizarte-kronikako aldizkarien azaletan agertu ohi zen haren aurpegia.
Ospe handia lortu arren, eszena publikotik alde egin zuen.
1990eko hamarkadaren amaieran, Telemadrid telebista-kate autonomikoan hasi zen, erredakzio-lanetan.
Bizitza pribatua
1977an José Javier Ortegarekin ezkondu zen. 1979an banandu ziren. 1984an, bigarren aldiz ezkondu zen Kiko Matamoros merkataritza-agentearekin, eta 1998an banandu zen. Lau seme-alaba ditu: Lucía (1985), Diego (1986), Laura (1993) eta Irene (1998).
2016. urtean, gaurkotasun mediatikora itzuli zen, orduko horretan, Diego eta Laura semeek reality showetan lortutako garrantziaren ondorioz, non agerian utzi baitituzte familia-desadostasunak.
NGC 5186
NGC 5186 galaxia bat da, Virgo konstelazioan. Ernst Hartwigek aurkitu zuen n.
Maritxu Kajoi
Maritxu Kajoi Arrasaten urriko lehen egubakoitzean (ostiralean) ospatzen den txikiteroen jaia da, 1977tik ospatua. Errosarioko Ama Birjina da txikiteroen zaindaria eta bere irudia San Joan Bataiatzailea parrokiaren atzealdean dago. Zurezko kutxa edo kajoi batean dagoenez, hortik Maritxu Kajoi izena.
Egun horretan ohitura da dotore jantzita irtetea eta lepotik zintzilik urtero prestatzen duten eskapularioa eramatea. Eskapularioa urtero ezberdina izaten da eta mezu bat izaten du atzealdean.
Maritxu Kajoi egunean mirari bat egin ohi da arratsaldeko 8:30etan Ama Birjinaren aurrean.
CVS
Concurrent Versions System (CVS), baita Concurrent Versioning System bezala ere ezaguna, bertsioak kontrolatzen dituen sistema baten aplikazio informatiko bat da. Lan guztiaren erregistroak mantentzen ditu, baita proiektu bat osatzen duten fitxategien aldaketak ere, horrela oso urrun dauden garatzaileek parte har dezaten ahalbidetuz. CVS oso ezaguna egin da software librearen munduan. Bere garatzaileek sistema GPL lizentziapean zabaltzen dute.
Ezaugarriak
Bezero-zerbitzari arkitektura erabiltzen du: zerbitzari batek proiektuaren momentuko bertsioa gordetzen du eta baita historiala ere. Bezeroak zerbitzarira konektatzen dira proiektuaren kopia oso bat lortzeko. Hau egiten da, aldi batean kopia honekin lan egin ahal dezaten eta geroago aldaketak GNU komando bidez sartu.
Gehienetan bezeroa eta zerbitzaria Internet bidez konektatzen dira, baina CVS-rekin bezeroa nahiz zerbitzaria makina berean egon daitezke. CVS sistemak garatzaile lokalekin soilik du proiektuaren programaren bertsioen historiala erregistroetan mantentzeko lana. Hasera batean zerbitzariak Unix moduko sistema eragile bat erabiltzen zuen, nahiz eta gaur egun CVS-ren bertsio gehiago egon; Windows-erako ere badu. CVS bezeroek, gehien hedatutako sistema eragileetan funtziona dezakete.
Hainbat bezerok aldi berean proiektuaren kopiak atera ditzakete. Ondoren, aldaketak egiten dituztenean, zerbitzariak bertsio diferenteak akoplatzen saiatzen da. Honek huts egiten badu, bi bezerok artxibo bateko lerro bera aldatu nahi badute adibidez, zerbitzariak bigarren aktualizazioa ukatzen du eta bezeroari gatazka horren berri ematen dio, zeina bezeroak ebatzi beharko duen. Aktualizazioa ondo joan bada, azken bertsioaren fitxategien zenbakiak automatikoki gehitzen dira eta CVS-k aktualizazioari buruzko informazioa metatzen du. Informazioa hori bezeroak emandako deskribapen batek, datak, egilearen izenak eta log artxiboek osatzen dute. Bezeroek bertsio desberdinak konpara ditzakete, aldaketa guztien historiala eskatu edo “argazki” historiko bat egin data edo errebisio zenbaki konkretu batean zegoen bertsioari. Kode irekiko proiektu askok, irakurketa anonimoa baimentzen dute, bezeroek inongo pasahitzik eman gabe bertsioak lortu eta konparatzeko ahalmena izanez; aldaketak sartzeak soilik eskatzen du pasahitzaren beharra.
Bezeroek ere erabil dezakete aktualizatzeko agindua zerbitzarian dagoen azken bertsioa izateko. Honek proiektu osoa deskargatzeko beharra kentzen du.
Historia eta egoera
CVS, GNU-k garatu zuen. GNU-k programak banatzen ditu, aplikazioa basikoekin eta “GNU paketeak” deituz. Beste proiektuetan GPL lizentzia ematen da. Gaur egun CVS bertsio asko daude sistema eragile desberdinentzat.
CVS protokoloaren mugak
CVS plataformako artxiboak, ezin dira berrizendatu, hauek ezabatu egin behar dira eta berriro gehitu izen berriarekin. CVS protokoloak ez du biderik direktorioak ezabatu eta berrizendatzeko, artxibo bakoitza bere azpidirektorioan ezabatu eta berriro gehitu behar da izen berriarekin.
CVS erabiltzeko komando batzuk
Modulu berriak gehitu: “cvs import” Modulu berriak gehitu nahi badira, lehenik moduluak dauden direktoriora mugitu behar dugu eta ondoren agindu hau exekutatu:
cd fitxategiak-dauden-direktorioa cvs import moduluaren-izena saltzailearen-etiketa bertsioaren-etiketa
Modulu bat deskargatu lehen aldiz: “cvs checkout”
Honek direktorioen hierarkia bat osatuko du eta bertan gordeko da lanerako moduluaren kopia lokala. Hau modulu bakoitzeko behin bakarrik egin behar da. Behin eginda, CVS-k jakingo du modulu bakoitza identifikatzen hurrengoan eguneraketak egiteko. Hau da exekutatu beharreko agindua: cd modulua-aurkituko-den-direktorioaren-aita cvs checkout moduluaren-izena
Antonio Pérez del Hierro
Bizitza
Salamancan eta Italian egin zituen ikasketak. Filipe II.aren idazkari eta Estatu Idazkaria izan zen. Badirudi 1578ko martxoaren 31n Juan de Escobedo, Joan Austriakoaren idazkaria hilarazi zuela, eta Filipe II.a nahasi zuen hilketa horretan.
André Perchicot
André Perchicot (Baiona, – ib., ) lapurtar pistako txirrindulari eta abeslaria izan zen. Lehen Mundu Gerran hegazkinlaria izan zen eta, bere hegazkina bota zutenean, hanken erabilera galdu eta abesteari ekin zion. Hainbat abesti ospetsu grabatu zuen.
CVS
CVS erabiltzeko komando batzuk
Kopiak eguneratu: “cvs update” Kopia lokala eguneratu nahi dugunean beste erabiltzaile batzuk egindako aldaketekin agindu hau exekutatu behar dugu:
Gure aldaketak gehitu: “cvs commit” Agindu hau exekutatu behar da gure aldaketak zerbitzarian gorde daitezen:
Hau exekutatu ondoren, testu editore bat azalduko zaigu, eta bertan guk egindako aldaketen berri idatzi beharko dugu lerro bat edo bitan.
Hemen aipatutako komandoez aparte beste hainbat ere badaude:
cvs add: moduluei fitxategiak gehitzeko cvs remove: modulu batetik fitxategi bat kentzeko cvs diff: gure kopia lokalaren eta zerbitzariko kopiaren arteko konparaketa bat egiten du.
André Perchicot
Txirrindularitza
Baionan jaioa, André Perchicotek ingeniaritza ikasketak egin zituen. Gazte zela txirrindularitzan txapeldun bilakatu zen. 1912an Parc des Princesen abiadura txapelduna izatea lortu zuen, eta Munduko Txirrindularitza Txapelketan hirugarrena izatea lortu zuen Newarken, Ameriketako Estatu Batuak. 1913an Europako abiadura txapelduna izan zen, eta munduko hirugarren berriro ere Leipzigen.
Lehen Mundu Gerran pilotu izan zen. 1916an hegazkina bota zuten eta hanken erabilera galdu zuen, bizkarrean zaurituta. Osatzen ari zela abesteari ekin zion, bere kideen morala altxatzeko. Laster egin zuen Gurutze Gorriaren aldeko txirrindularien bilerak ere. Berriro lasterketak ezin zituenez egin, abeslari gisa hasi zen.
Monte Porzio
Mugakideak
Monte Porziok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Antonio Pérez del Hierro
Bizitza
Auzi luze baten eta torturak jasan ondoren, kartzelan sartu zuten, baina Perezek kartzelatik ihes egin zuen. Gaztelako justiziari ihes egiteko, Zaragozara alde egin zuen eta, arbaso aragoiarrak zituenez, Aragoin bilatu zuen geriza, eta erresuma hartako foruen babesean jarri zen. Gauzak horrela bertako foruei heldu zien horien arabera epaitua izateko.
Felipe II.ak Inkisizioaren aurrean salatu zuen Pérez; izan ere, auzitegi horrek eskumena zuen bai Gaztelan, baita Aragoin ere. Aldiz, haren kasua ez zen erlijiosoa eta, beraz, ez zen Inkisizioaren jurisdikziopekoa, erresuman erresumako foruei lotua baizik, baina erregeak auzia bihurritu zuen Antonio heretikotzat jo ahal izateko. Inkisizioak esku hartu eta heriotzara kondenatu zuen heretiko zelaren akusaziopean.
Zigorrak, baina, istilu larriak sortu zituen 1591ko Zaragozan, Aragoiko foruak hautsi zirela uste baitzuten: istiluek Aragoiko justizia zen Joanes V.a Lanuzakoa izan zuten buru. Felipe II.ak armada bidali zuen. Errege-tropek matxinada menperatu zuten, eta Joanes Lanuzakoa exekutatu egin zuten. Antonio Pérezek Aragoitik Nafarroa-Biarnora ihes egin zuen 1591n, eta Frantzian hil zen ahanzturan.
Hopewell (Illinois)
Hopewell  Illinoiseko herri bat da. Marshall konderrian kokatua dago. 2010ean 410 biztanle zituen, 2.94 kilometro koadrotan banatuta.
Alemaniako Urria
Alemaniako Urria terminoak Internazional Komunistaren Batzorde Exekutiboak egindako plan iraultzailea izen zen, 1923an Weimarko Errepublikak bizi zuen estatu-krisia probestu eta Alemanian iraultza komunista bat lortzeko. 1917ko Errusiako Urriko Iraultzaren adibideari jarraituz, komunistek boterea hartu nahi zuten eta, hartara, Erdialdeko Europan iraultza segida berri batekin hasi. Helburua mundu-iraultza komunista abiatzea zen. Alemaniako Alderdi Komunista (KPD), "Fronte Batua" ezkertiarraren lemapean, 1923ko urrian Alemaniako Alderdi Sozialdemokratarekin (SPD) elkartu zen Turingia eta Saxonia estatuetan, eta iraultzaileek altxamendu bat egiteko une egokia ikusi zuten. Iraultza 1923ko urrirako/azarorako aurreikusi zen, baina Reicheko gobernuak zapaldu zuen, Saxonia eta Turingiaren aurkako Reichsexekution delakoa erabili baitzuen, estatu-gobernu sozialisten agintea bertan behera utziz.
Carpentus
Carpentus, euskal mitologiako jainkoa; Akitania erromatarraren garaian Pirineo aldean.
Ez dugu berari buruzko ezaugarririk ezagutzen.
Etimologia
Baliteke aitzineuskararen "Car" edo "Kar" hitzarekin lotuta egotea, hau da, haitza edo harria.
Begira Gar
Berari buruzko inskripzioak Huos, Péguilhan eta Sarrecave herrietan topatu ziren, Garona Garaian.
Antoine Arnauld
Antoine Arnauld Paris en jaio zen 1612.urtean eta Brusela n hil zen 1694.urteko abuztuaren 8an. Grand Arnauld moduan ere ezaguna zen bere garaikideen artean, izengoiti hori bere aitarekin ez nahastearren jarri zioten. Apaiza, teologoa, filosofoa eta matematikari frantsesa izan zen, eta horrez gain Jansenisten lider nagusienetakoa ere bai eta baita XVII.mendeko jesuiten aurkari nabarmenetakoa ere.
Biografia
Parisko magistratu familian jaioa zen eta Angélique eta Agnes Arnaulden anaia, azken bi hauek Port-Royal-des-Champs eko abadesa k ziren.
Teologia ikasi zuen Sorbona n eta teologo nabarmena izan arren, Saint-Cyran en eraginez jansenismora gerturatu zen. Jendartearen gehiengoak mugimenduaren helburuak eta idealak ulertzeko giltza izan zen De la fréquente Communión (1643) izeneko bere liburua. Honen eraginez, arerio asko sortu zitzaizkion; eta hainbestekoa zen haiei zien beldurra, non hogei urtez Parisen publikoki agertzeaz utzi eta urte haiek ezkutuan igarotzera behartua ikusi baitzen.
Denboraldi hartan jansenismoaren aldeko opuskulu ak idazten jardun zuen. 1655.urtean Frantzia ko pare eta duke bati bidalitako gutunengatik Sorbonatik kaleratu zuten. Gutunak jesuiten metodo konfesionala ren ingurukoak ziren. Gertakizun honengatik sortu zituen Blaise Pascal ek “Probintzialak”, baina hala ere bere ahaleginak ez ziren laguna salbatzeko nahikoa izan, eta honenbestez, 1656.urtean Arnauld degradatu egin zuten. 12 urteren ostean berriz, Paz Clementina k amaiera eman zien bere arazoei, izan ere hari esker Luis XIV.a k lagunkiro hartu eta heroi moduan tratatu baitzuen herriak.
Antoine Arnauld 82 urte zituela hil zen gaixotasunak jota. Bere bizitzako ia azken bost urtean ez zen bere etxe apaletik atera, ozta-ozta ateratzen zen etxeko lorategi txikiraino, eta hura izarekin estalia edukitzen zuen, bere bizilagun zein pasadizoko oinezko begiluzeek ikus ez zezaten. Aldi hartan idatzi zuen ia guztia kontrabandoz eraman zuten Frantziara, saltzaile ibiltari eta azokatako merkatarien zerbitzu neketsu eta doakoari esker. Macias Fattoruso k honakoa dio Port-Royal des Champseko Abadiaren ingurko ikerketan:
"En las semanas previas a su despedida escribió tres testamentos. El primero de ellos, compuesto en años anteriores pero remozado en la ocasión, es el más importante, pues se trata de una memoria de sus acciones, de los motivos que tuvo en la vida para adoptar las decisiones que marcaron su destino. Allí, en una actitud contrita, de pecador que no sabe qué le espera pero que espera con alegría, pasa revista a su formación, a los libros que amó, a sus tratos con la vocación religiosa, a su amistad con Saint-Cyran. Como segundo texto importante de despedida, el otro testamento dispone de las pocas posesiones mundanas que lo acompañaron tales como un relicario, un reloj de repisa, un crucifijo de bronce y una pequeña renta por la venta de libros, ésta última en beneficio de su secretario. Al marqués de Roucy, pariente político a quien le había dedicado su tratado sobre las ideas de Malebranche, le dejó dos medallas que le regalara Luis XIV en ocasión de su sonada entrevista y “un par de curiosas piezas de cristal de Irlanda”. A Madame Fontpertuis, que es la ejecutora testamentaria, le pide que cumpla todas sus determinaciones, que los bienes no mencionados en el documento los done todos a las obras de caridad, salvo un cuadro del obispo de Milán, San Carlos de Borromeo, pintado por Philippe de Champaigne y que estuvo con Arnauld en varios de sus azarosos domicilios.La tercera pieza se trata de un testamento específico para la disposición final de los libros. Allí establece: “''mi resolución ha sido siempre que los libros de los heréticos que hay entre mis libros jamás sean vendidos, por temor a que caigan en manos a las pudieran persuadir. Por eso he decidido dejarle todos mis libros a cualquier persona que los considere útiles para servir a la Iglesia''”.Arnauld fue enterrado en secreto en Santa Catherine de Bruselas; su corazón lo llevaron a Port-Royal des Champs, donde fue enterrado y venerado. ”.
Bere liburuak ia mende bat beranduago izan ziren batuak eta “XVII.mendeko Europa pentsalariko pentsalari katoliko handiena”ren izenpean argitaratu ziren.
Teologo, filosofo eta matematikaria
Antoine Arnaulden energia amaiezina Nicolasi emandako erantzunagatik ezagutu dezakegu, hau oso nekatua zegoelako kexatzen ari zen, eta Arnauldek erantzun zion: Nekatuta! atseden hartzeko eternitate osoa izanda?. Arnauld ez zen auzi teologikoen ikerketetara mugatu, Descartes en filosofia bere egiten lehenengoetakoa izan zen, nahiz eta honen ortodoxiaren inguruan zenbait erreserba eduki; 1683.urtetik 1685.urtera arte Malebranchekin izandako eztabaida batean murgildu zen eta teologiak metafisika rekin izan zezakeen harremanaz jardun zuten. Eztabaida honetan, iritzi publikoa Arnaulden alde jarri zen. Malebranche atsekabetu egin zen bere arerioak ulertzen ez zuelako, eta orduan Boileau ek honakoa esan zion: “Monsieur, berorren ustez nork lortuko du berorri ulertzea A. Arnauldek egiten ez badu?”
Pierre Nicolerekin batera, Arnauld izan zen La logique ou l’art de penser  (Pentsatzeko artearen logika) liburuaren idazlea, jakintzagai honetako oinarrizko lana da honakoa, eta ospetsua bere kartesianismoaren eraginagatik.
Arnauld bere garaiko matematikari hoberenetakotzat hartu izan da, kritikari batek XVII.mendeko Euclides zela esan zuen. Baina, hil ostean, diziplina honetan bere ospeak gainbehera nabarmena izan zuen. Hala ere, bere adinkideek miretsi egiten zuten, arrazionamendu konplexua ren maisutzat hartuz; baina Bossuet en ondoren jakina, hau teologo bikainena baitzen, Aguesseau rekin (abokatu garrantzitsuenarekin) alderagarria. Kontuak kontu, azken finean, bere argumentuen defentsarako grina eta pasioa ez ziren besteen sinpatia lortzeko nahikoak izan.
Gaur egun, Antoine Arnaulden  oroimenez Boilearudek idatzitako hilartzak honela dio :.
Malaysiako bandera
Malaysiako bandera 1963ko irailaren 16an erabakitakoa da. Ameriketako Estatu Batuetako banderaren antzeko diseinua dauka. Azken honek bezalaxe, neurri bereko errenkada gorri eta zuriz osatuta dago, goi-ezkerraldeko ertzean koadro urdin bat duelarik. Koadroaren barruan Malaysiako monarkia adierazten duen kolore horiz, ilargi eta 14 puntadun izar bana ditu. 1997ko abuztuaren 31n Mahathir bin Mohammad lehen ministroak banderarentzako izen berri bat onartu zuen: Jalur Gemilang.
Iñaki Pérez Beotegi
Pedro Ignacio Pérez Beotegi —ezizenez Wilson— (Gasteiz, Araba, 1948ko uztailaren 31 – 2008ko martxoaren 11) etakidea eta politikaria izan zen.
Bizitza
1975eko uztailaren 30ean, Bartzelonan, ETA politiko-militarreko kide Juan Paredesekin lapurreta egiten ari zela atxilotu zuten. 1977ko Amnistiaren Legearen ondoren borroka armatua utzi zuen. Geroztik, politikan sartu zen, eta hasieran Mario Onaindiarekin batera Euskadiko Ezkerran parte hartu zuen. Gero Auzolanen zerrendetan 1984ko Eusko Legebiltzarrerako hauteskundeetan lehendakarigai izan zen baina ez zen legebiltzarkide hautatua izan.
Marina Vargas
Marina Rodríguez Vargas (Granada, 1980ko urriaren 28a), Marina Vargas izenez ezaguna, diziplina anitzeko artista espainiarra da. Bere lengoaia artistikoa ikonografia klasikoan, sakratuan, mitologian zehazten da, formatu monumentaletan egindako erreplikak sortuz, begirada feminista konprometitu batekin, bere lana osotasunean eraginez.
Ibilbide artistikoa
2003an Arte Ederretan lizentziatu zen Granadako Unibertsitatean; ondoren unibertsitate berean, master bat Ekoizpen eta Ikerketa Artean, 2011 urtean. 2001ean, hau da, lizentziatu baino lehen, bere ibilbide profesionala hasi zuen espazio ezberdinetan lan esperimentalak erakusten.
Bere proiektuak gauzatu aurretik jorratu egiten ditu azterketa luzeak, historiako gaiei buruzko ikerketak eta irakurketa espezializatuak eginez. Eskultura bakoitza gauzatu baino lehen, ordu asko inbertitzen ditu. Artista honen lana, neobarrokoan txertatua, eszenaratze zaindu batekin egiten da. Bere lanetan etengabeko elkarrizketak daude Mendebaldeko idolatria erlijioso judu-kristauen ideien inguruan, sexualitatea, feminitatea, indarkeria, maitasuna eta desioa, dramaz, basakeriaz eta edertasun uztartuz bere obratan; Identitate garaikideen sinbolismo errebisionista nagusi den obrak dira, kanon klasikoaren isiltasuna erabat ahaztu duen edertasun hibrido eta munstroaren eredu berri bat sortuz.
Lanak Bilduma publikoetan
ARTIUM Zentroa - Arte Garaikidearen Euskal Museoa, Vitoria – Gasteiz
CAAC - Andaluziako Arte Garaikideko Zentroa, Sevilla. Iniciarte Bilduma, Andaluziako Junta
CAAM - Arte Modernoko Atlantiar zentroa, Las Palmas de Gran Canaria
Malagako CAC - Malagako Arte Garaikideko Zentroa
Extremadurako Kutxa - Caja de Extremadura
Maria Adelaida Bragançakoa
Maria Adelaida Bragançakoa (Donibane Lohizune, – Lisboa, ) Portugalgo infanta izan zen, Bragantza etxeko kidea. 1945ean Vienan ezkondu eta erizain moduan lan egin zuen, non nazien aurkako erresistentzian parte hartu zuen.
Marina Vargas
Lanak Bilduma publikoetan
Essaouirako Arte Garaikideko zentroa - Centre d'Art Contemporain Essaouira, Ifitry, Maroko
Cordobako Antonio Gala Fundazioa, Cordoba
Aljerko Gudua
Aljerko Gudua 1957an gertatu zen Aljerren, Aljeriako Independentzia Gerraren barruan, eta aurrez aurre jarri zituen, batetik, frantses armadaren paraxutisten 10. dibisioa eta Nazio Askatasunerako Fronteko (FLN) aljeriarrak. FLNk egindako hainbat atentaturen ondoren, botere zibilak haren eskumen guztiak Massu jeneralaren eskuetan utzi zuen 1957ko urrian, legezko eremutik erabat kanpo, FLNren antolakuntza desegiteko eta atentatuekin behingoz amaitzeko.
Marina Vargas
Lanak Bilduma publikoetan
Andaluziako Gazteriaren Institutua Instituto Andaluz de la Juventud IAJ, Malagako Foru Aldundia
Marengo (Ohio)
Marengo Ohioko herri bat da. Morrow konderrian kokatua dago. 2010ean 342 biztanle zituen, 0.44 kilometro koadrotan banatuta.
Aljerko Gudua
1956tik bortizkeriak gorantz egin zuen Aljeria osoan, eta bereziki, Aljerren, Robert Lacoste, ministro egoiliar eta Algeriako gobernari orokorra, 1956ko martxoan Nazio Biltzarrak emandako botere bereziak erabiltzen hasi zen unetik. Lacostek Massuri, paraxutisten 10. dibisioko komandanteari, Aljer baketzeko mandatua eman zion. 1957ko urtarrilaren 8an Massu hirian sartu zen 8.000 paraxutisten laguntzarekin eta gerra-legea ezarri zuen. FLNek atentatu gehiagorekin erantzun zuen eta greba orokorrera dei egin zuen 1957ko urtarrilaren 28rako. Armadak, ordainean, hiria sektoreetan banatu eta auzo musulmanak zedarritu zituen. Errepresio zorrotza ezarri eta atxiloketa masiboak egiten hasi zen armada, eta atxilotutako askok torturak jasan zituzten. Estrategia horri esker Aljerko barruti autonomoko antolakuntzari kolpe handia eman zitzaion, eta ondorioz, buruzagi asko Aljer uztera behartu zituzten eta zenbait buruzagi atxilotu zituzten, besteak beste, Larbi Ben M'hidi eta Yacef Saadi.
Gudua frantses armadak irabazi zuen, izan ere, atentatuak eta FLNren gerrila urbanoa ezabatu eta ordena berriro ezarri baitzituen, baina krisi moral bat ireki zuen zeren eta erabilitako metodoak ez baitzituzten guztiek onartu. 1957ko martxoaren 28an, Jacques Pâris de Bollardièrek, torturaren erabilpenaren aurkakoa berau, funtzioetatik ordeztua izatea eskatu zuen. Intelektualek eta funtzionarioek, eta baita Aljerian aritutako zenbait erreserbistek ere, bat egin zuten berarekin. 1957ko irailaren 12an, Paul Teitgenek, erresistentziako kide ohiak, katolikoa eta Aljerko poliziako idazkari orokorra zenak, dimisioa eman zuen Massu jeneralak erabilitako metodoen aurkako protesta gisa.
Nahiz eta zentsura handia egon, frantsesek Aljeriako gerraren atal ezkutuenak ezagutu zituzten, eta bitartean, Aljerian, bertako populazioan FLNaren inguruko elkartasuna handitu zen. Bestalde, Aljeriako frantsesek, hiru hilabetez FLNren atentatuak jasan zituztenak, ez zuten ahantzi Massu jeneralak egindako lana eta "Aljerko batailaren irabazle" izendatu zuten eta babesa eman zioten 1958ko maiatzeko krisian, Osasun Publikorako Batzordea sortu zuenean, eta baita bigarren aldi batean ere, De Gaulle jeneralak Aljerian zeraman politika kritikatu ondoren, metropolira itzuli zenean, barrikaden astea delakoa piztuko zuena.
Marina Vargas
Lanak Bilduma publikoetan
Gregorio Prieto Fundazioaren Museoa - Fundación Gregorio Prieto, Ciudad Real
Banakako erakusketak
2018 Bertigoaren estetika - L'estetica della vertigine, Constantini Art Gallery, Milan; XXS irekita garaikidera, Palermo.
2016 Ez animali ezta aingeru ere - Ni animal ni ángel, GE Galería - VOLTA NY, New York. Xedearen lerroak - Las líneas del destino, Marrazketa eta Ilustrazioko ABC Museoa, Madril;
Aljerko Gudua
Aljerko gudua Aljeriako gerrako atalik odoltsuenetakoa izan zen. Gerra 1962an amaitu zen eta Aljeriak bere independentzia lortu zuen.
«Aljerko Gudua» adierazpenaren erabilpena
Borrokarako tresna nagusiak izan ziren, batetik, atentatuak, eta bestetik, atxiloketak eta galdeketak. Arrazoi horiengatik, zenbait historialarik uste dute hobe dela hitz egitea polizia operazio handi batez, beste batzuk, aldiz, inteligentzia gudu batez, gertaeraren biolentzia gutxietsi gabe, hiriko biztanleak zailtasun fisikoen eta psikologikoen aurrean jarri zuena, baina nolanahi ere landa eremuetan jasan zirenak baina txikiagoak gertatu zirenak. Massu jeneralak, bere La vraie bataille d'Alger (Aljerko benetako gudua) lanean dio «Aljerko gudua» adierazpena Yacef Saadiri hartu ziola maileguan, 1962an hark argitaratu zuen Souvenirs de la bataille d'Alger liburutik. Azken honek, ordea, adierazten du jeneralak dagoeneko erabili zuela termino hori 1957ko ekainaren 13ko gutun batean. Hala eta guztiz ere, terminoa argi agertzen da Robert Lacostek 1957ko apirilaren 3an bidalitako zuzentarau batean zeinetan bere burua zoriondu zuen «Aljerko gudua»n izandako garaipenagatik.
Marina Vargas
Banakako erakusketak
2015 Ez animali ezta aingeru ere - Ni animal ni ángel, CAC Málaga - Arte Garaikideko Zentroa.
2013 Heriotza eskuekin - La muerte por las manos, Javier López Aretoan, Madril
2012 Inortxo ere ez da inmunea - Nadie es immune, CAAM - Arte Modernoaren Zentro Atlantikoa, Kanaria Handiko Las Palmas; komisarioa: Omar - Pascual Castillo
Aljerko Gudua
«Aljerko Gudua» adierazpenaren erabilpena
Saadiren arabera, terminoaren sortzailea Radio Algerreko Jacques Le Prévost kazetaria izan zen, Saadiren ustez, FLNren aurka lerrokatu zena eta irratiaren aurkako bonba bat pairatu zuena 1957ko urtarrilaren 14an.
FLNek "bonba-sarerako" errekrutatutako emakumeak
Hassiba Ben Bouali Yacef Saadiren Aljerko barruti autonomoko bonba-sarean sartu zen. Ali la Pointe, Petit Omar eta Hamid Bouhmidi taldekideekin batera hil zen Kasbahan zuten ezkutalekuan, Abdérrames kaleko 5. zenbakian. Paraxutistek etxea dinamitatu zuten.
Testuingurua
1955ko martxoan, Rabah Bitat, FLNko burua Aljerren, garai horretan 585,000 biztanle zituena, atxilotua izan zen. Abane Ramdanek hartu zuen orduan hiriburuko zuzendaritza politikoa. Ramdane kartzelatik atera berria zen eta Kabiliatik bidali zuten espresuki. Denbora gutxian indarrak batu eta FLN hirian berrezartzea lortu zuen horretarako Aljerko barruti autonomoa (Zone autonome d'Alger, ZAA) sortuz. . Khalfa Mameri biografoaren arabera, Ramdanek estrategia bat ezarri nahi zuen martxan "errepresioaren bizkortze boluntarioa" zeritzona, horren bidez aljeriar guztiak FLNren inguruan biltzeko. 1956ko martxoaren 19an heriotzara zigortutako bi exekutatuak gertatu ondoren, mehatxu foileto bat zabalarazi zuen: «Gillotinatua den maki bakoitzeko ehun frantziar erailko dira inongo bereizketarik gabe». Ekainaren 20aren eta 22aren artean, 49 pertsona hil edo zauritu gertatu ziren hiriko kaleetan 72 atentaturen ondorioz. .
1956an, "Aljeriako afera" Nazio Batuen Erakundean eztabaidatua behar zela eta, Abane Ramdanek eta Larbi Ben M'Hidik erabaki zuten, Soummamen kongresuaren ondotik, gatazkari ikusgarritasun handiagoa ematearren, operazioak hiriburuan, Aljerren, biziagotzea eta kontzentratzea. .
Aldi berean, isilpeko negoziazioak abiatu ziren Belgraden eta Erroman 1956ko udan. Uztailaren 19an atentatu bat gertatu zen Bab El-Oued Aljerko europar auzoan: FLNren komando batek zibilak ametrailatu zituen eta hildako bat eta hiru zauritu gertatu ziren. . Errepresalia gisa, Arjelia frantsesaren aldeko erradikalenak talde paramilitarretan antolatzen hasi ziren André Achiaryren gidaritzapean, SDECEko ofizial ohia eta Sétifeko masakrean (1945) Constantinoiseko prefeta ordea izandakoa. Robert Martelek sortutako Ipar-Afrikako Batasun Frantseseko kideekin batera, Achiaryk Thèbes kaleko atentatua antolatu zuen, Aljerko Kasbahan, 1956ko abuztuaren 10ean. 16 hildako eta 57 zauritu suertatu ziren, eta norabide aldaketa bat eragin zuen Aljeriako gerran. Horrela, Patrick Rotmanek L'Ennemi intime (2002) filman zera nabarmentzen du, «[ekintza horiek] Aljeriako gerra baino bi urte lehenago hasteagatik, Aljerren behintzat kontra-terrorismoa terrorismoa bera baino lehenagokoa dela esan daiteke». Horri Guy Pervillé historialariak erantzuten dio esanez ahantzi egiten dela atentatu kontra-terroristak 1956ko ekainean hasitako atentatu sailari emandako erantzuna izan zirela. . Yacef Saâdik, garai hartan FLNren Aljerko barrutik autonomoko buruzagi militarra zenak, Marie-Monique Robin kazetariari honela adierazi zion:
Bake negoziazioak hautsi ziren, eta orduan, Guy Molleten (SFIO) gobernuak negoziazio politikak etetea erabaki zuen. Larbi Ben M'hidik ekintza terroristak europar hirira zabaltzea erabaki zuen, batetik, arabiar burgesia bereganatzeko, eta bestetik, Aljerren gertatu beharrekoak bai hiriguneko eta bai nazioarteko iritzi publikoan oihartzuna izateko. FLNko zenbait arduradun gillotinara bidaliak izan ondoren, jarraibide hauek eman zituen: «Akaba ezazue hemezortzi eta berrogeita hamalau urte bitarteko edozein europar. Emakumerik ez, haurrik ez, zaharrik ez.»
Atentatuak
Yacef Saadik Bonba-sarea sortu zuen eta emakumezkoak izan ziren bonba horiek jartzeko ardura izan zutenak. Horietako bat Annie Steiner, frantses aljeriarra izan zen. 1956Ko urriaren 15ean atxilotu zuten eta 5 urteko kartzelaldira zigortu zuten.
1956ko urriaren 22an FLNko kanpo ordezkaritzaren arduradunak, Hocine Aït Ahmed, Ahmed Ben Bella, Mohamed Boudiaf, Mohamed Khider eta Mostefa Lacheraf, atxilotu zituzten, zioazen hegazkinaren desbideratze baten ondorioz. Hegazkinak Rabatetik Tunisera eraman behar zituen ordezkariak, FLNko buruzagi historikoekin eta Marokoko sultanaren eta Habib Bourguiba presidentearen laguntzaz, irtenbide negoziatu baten bila bilduko zituen konferentzia batera. Abenduan, Suezko krisialdiko porrotaren ondoren, armadarentzat bereziki mingarria izan zena, kontrainsurjentziaren aldekoa zen Raoul Salan jenerala izendatu zuten armadaren komandante nagusia Algerian. Frantziar Batasunaren aldeko Gudarien Elkarteko (ACUF, Association des combattants de l'Union française) presidente ohia izanik, Salan Indotxinako gerrako beteranoz inguratu zen, horien artean, Dulac, Goussault, Allard jeneralak edo Roger Trinquier teniente-koronela, ''La Guerre moderne (1961) idatzi zuena. .''
Eskumen guztiak Massurentzat
1957ko urtarrilaren 4an, Guy Mollet kontseiluko presidenteak erabaki zen Massu jeneralari botere zibil eta militar osoak ematea. Erabaki hori Matignonen egindako bilera batean hartu zen eta bertan ziren Robert Lacoste, Aljeriako Gobernadore Orokorra ("Egoiliar Orokor" berrizendatua izango dena), Christian Pineau, kanpo arazoetarako ministroa, Paul Ramadier finantza ministroa, Maurice Bourgès-Maunoury defentsa ministroa eta Lecheroy koronelaren "kontrainsurjentzia gerraren" aldeko sutsua zena,, eta bere bi estatu idazkariak, Max Lejeune eta Louis Laforêt. Ministro kontseiluak François Mitterranden gain utzi zuen, garai hartan justizia ministro zena, Nazio Biltzarraren aurrean armadari botere bereziak emateko lege proiektuaren defentsa.
Ondorioz, Massu jeneralak, polizia eta bere paraxutisten dibisioa kontrolatu ez ezik, segurtasunerako eta defentsarako beste talde guztien kontrola erdietsi zuen: udaltzaingoa eta polizia judiziala, DSTa, Informazio eta Ustiapen Taldea (GRE), SDECE (kontra-espioitza zerbitzua) eta haren beso armatua, le Choc, le zouaves erregimendua Kasbahan ezarria zegoena, Afrikako Ehiztarien erregimenduko 350 zaldun, Dragoien erregimenduko 400 soldadu, Interbentziorako eta Errekonozimendurako taldeko 650 soldadu, 1.100 polizia, 55 jendarme, 920 CRS, Lurralde Unitateetako (UT) 1.500, funtsean, pied-noir ultrez osatua eta Jean-Robert Thomazo koronelak zuzendua.
1957ko urtarrilaren 7an, Serge Barret prefetak, Lacoste ministro egoiliarraren aginduz, Mussuren aldeko botere ordezkaritza bat sinatu zuen non adierazten duen «Aljerko departamentu osoan, eta agindu hau sinatzen unetik, ordena mantentzeko ardura agintaritza militarrari ematen zaio, eta azken honek, normalean agintaritza zibilari dagozkion polizia eskumenak egikarituko ditu».
Armadak, beraz, poliziari zegozkion eskumenak bereganatu zituen eta poliziaren zereginak bere gain geratu ziren, alde nabarmen batekin, eskumen horiek marko judizialetik kanpo egikari zitzakeela. Jacques Pâris de Bollardière jeneralak, metodo horiek errefusatzeagatik 60 eguneko atxiloketa izan zuenak, honela esan zuen: "Armadak, gutxinaka gutxinaka, boterearen tresna guztiak konkistatu ditu, judiziala barne, eta Estatuaren barruko Estatu bat bilakatu da". Pierre Vidal-Naquet historialaria are zorrotzagoa izan zen 1957ko urtarrilaren 7an, honela mintzatuz: "botere publikoa botere militarraren aitzinean kapitulatu zueneko eguna da hau, Errepublikarena jeneralen aitzinean".
Gatazkaren eztanda
1957ko urtarrilaren 7an Paraxutisten 10. dibisioko 8.000 soldadu sartu ziren Aljerren hiria "baketzeko" gertatzen ari ziren atentatuen aurrean. Egiptotik bueltan zetozen, izan ere, Egipton britainiarrekin batera, Nasser koronelaren (FLNren aliatua) aurka garaipena lortu baitzuten Suezko krisialdian. Dibisioaren buruzagia Jacques Massu jenerala zen, Robert Lacosterengandik eskumen osoak jaso zituena, eta laguntzaile gisa zituen koronelak ziren Marcel Bigeard, Roger Trinquier, Fossey-François Yves Godard eta Paul-Alain Léger.
Paraxutisten iritsierari FLNek atentatu kate batekin erantzun zion. Urtarrilaren 26koa izan zen bereziki hilgarria, bonbek hiriko hiru kafetan eztanda egin eta 5 hildako eta 34 zauritu utzi zituenean. Ondoren FLNk greba orokorrerako deia egin zuen urtarrilaren 28rako, termino hauetan «eskatzen den denboran zehar lanari uzten ez badiozu, Nazio Askatasunerako Armada gupidarik gabe zu ezabatzeko beharrean egongo da, zauden tokian zaudela». Paraxutistek greba hautsi zuten eta dendak irekitzera behartu zituzten dendariak. Horretarako, etxez etxe ibili ziren langileak eta funtzionarioak kamioietan bilduz eta lantokietara eramanez.
Aussaresses jeneralarean unitateak, heriotzaren eskuadroi gisa ere ezaguna izan zenak, 24.000 pertsona atxilotu zituela aitortu zuen Aljerko guduaren lehenengo sei hilabeteetan, eta horietatik 3.000 tirokatuak izan ziren. ,.
1957ko udaberrian zehar, batez besteko 800 atentatu hileko (tiroketak eta leherketak) gertatu ziren hirian. FLNren Tunisko CCEren (Comité de coordination et d'exécution) direktiba batek horrela zioen: «hamar pertsona hiltzen eta beste berrogeita hamar zauritzen dituen bonba baten baliokide psikologikoa frantziar batailoi oso baten desagerpena da».
Miaketak Kasbahan
Armadako tropek hiria patruilatzen zuten, leku publikoen sarrerak zaintzen zituzten eta Kasbah osoa alanbre-arantzadunez inguratu zuten. Neurri hauek gehiago ziren europarrei segurtasun irudia emateko FLN bera kaltetzeko baino. Trinquier koronelak martxan jarri zuen DPU delakoa (Disfositif de Protection Urbain, hiri babeserako dispositiboa), eta ondorioz, sistematikoki etxe bakoitzeko bizilagun guztiak fitxatzen hasi ziren eta bloke bakoitzeko arduradun bat izendatzen. Arduradunak mugimendu guztien berri eman behar zuen, irteeren eta sarreren berri, batez ere. Iristen zirenak sistematikoki miatuak izaten ziren lotura gisa etorritako klandestinoak edo makiak antzemateko. Jean-Charles Jauffret historialariaren arabera, «honek guztiak gogora ekartzen zuen Hirugarren Reichak eta Stalinek ezarritako hiri antolakuntza». Etxeratze-aginduen aukera ematen zuten susmagarriak euren etxean atxilotzeko, orduko legaltasunari kasurik egin gabe. Atxilotu extra judizial hauek, atxiloketa eta tortura zentroetan itaunduak izan ostean, exekutatu ala «leheneratu» egiten zituzten. Bigarren kasuan, bleus de chauffe edo hiri babeserako dispositiboen partaide izatera pasatzen ziren. Kasu gutxi batzutan agintaritza judizialaren aurrean eraman zituzten, eta kontrako probarik aurkitu ezean, askatzen zituzten. Alde batetik, exekuzioak disimulatu egiten ziren eta pentsarazten zen heriotzak ihes saiakeren ondorioz gertatu zirela, eta horrela, legezko itxura ematen zitzaien. Beste batzuk, klandestinoki egiten ziren: atxilotuak helikoptero batera igo eta itsasora jaurtitzen ziren (les «crevettes Bigeard» ). Agintari judizialek ere ez zekiten zenbat atxiloketa zentro zeuden, armadak erabat isilpean gordetzen baitzuten.
Otsailaren amaieran paraxutistek erabiltzeko prest zegoen bonbez betetako gordeleku bat aurkitu zuten. Bigarren bulegoak sarean gora egin eta goragoko karguak antzeman zituen, datuak bildu, susmagarriak atxilotu eta hitz eginarazten zien. Diru biltzaileak identifikatzen hasi ziren, eta pixkanaka pixkanaka, sarea desegiten hasi ziren. Otsailaren 16an, Bigeard koronelaren gizonek Larbi Ben M'hidi harrapatu zuten, Aljerko ekintza armatuen koordinatzailea. Torturatu ostean, egun batzuk geroago zintzilikatu eta exekutatu egin zuten (martxoaren 5ean). FLNren buruzagiek, bereziki Abane Ramdanek eta Krim Belkacemek, Aljertik alde egin zuten.
Torturaren erabilpena
Tortura (gégène, bainuontzia, etab.) sistematikoki erabili zen terroristei hitz eginarazteko. Independentista asko justiziaren aurrean jarri zituzten, baina beste batzuk epaiketarik gabe "desagertu" egin ziren. Aldi berean, poliziaren eta DSTren fitxategiak baliatuz, armadak FLN laguntzen zuten europarrak atxilotu zituen eta horietako batzuk kondenatuak eta fusilatuak izan ziren, atxiloketan bertan hilda gertatzen ez baziren, Maurice Audin matematikari gaztea bezala. Raphaëlle Branche historialariaren arabera:
Aljeriako gerraren hasieratik protestak egon ziren metropolian zenbait itaunketa metodoren aurka, baina oihartzunik ez zuten izan 1957ko urtarrila arte. Urtarrilaren amaieran, parlamentariz osatutako batzorde batek ikerketak hasi zituen Orango zerbitzu baten inguruan jatorri aljeriarreko edo europarreko atxilotuen kexen ondorioz. Batzorde honek gertakari kezkagarriak baieztatu zituen baina ez torturaren erabilpena, izan ere, «salbuespeneko legeak erabat justifikatzen baitira Aljerian eta ezingo genituzke zalantzan jarri DST ikertzaileei irekitako prozeduraren bitartez» Témoignage chrétien egunkariak eztabaida bat ireki zuen 1957ko otsailean, eta France-Observateur eta L'Express aldizkariek segida eman zioten ere eztabaidari. Hainbat pertsonalitatek euren jarrera adierazi zuten polemikan. Martxoaren 25ean, René Capitantek Parisko Unibertsitatean ematen zituen zuzenbide ikastaroak bertan behera utzi zituen Ali Boumendjel ikasle ohiaren heriotz susmagarriaren ondotik, izatez, bere buruaz beste egin zuela esan baitzuten. Jacques Pâris de Bollardière jeneralak bere desadostasuna agertzeko haren zereginetatik baztertua izateko eskaera egin zuen 1957ko martxoaren 28an. Paul Teitgenek, Aljerko poliziaren idazkari orokorrak, erresistentziako kide ohia eta katolikoa berau, gauza bera egin zuen irailean eta Aljerian gertatzen ari zen torturaren aurka mintzatu ere mintzatu zen. Vercors idazleak uko egin zion Ohorezko Legioa jasotzeari. Martxoaren hasieran, Guy Molleten gobernuak salbaguardia batzorde bat sortu zuen, zeinak 1957ko irailaren 7an txosten bat argitaratuko zuen non azpimarratzen zen «errebelioaren basakeria» baina onartzen zuen tarteka militarrek egindako gehiegikeriak egon zirela, arauen kontrakoak zirenak, nahiz eta sistema orokortua bat zenik baztertu.
Infiltrazioak FLNren sarean
1957ko uda puntu garrantzitsua izan zen da Aljerko guduan. Ekainaren 4an, faroletan ezkutatutako lau lehergailuk eztanda egin zuten 18:30 inguruan, bulegotik irteteko orduan, Aljerko autobus geltokitik gertu, eta ondorioz, 10 hildako (3 haur) eta 92 zauritu (33 anputatu) eragin zituen. Ekainaren 9an bonba berri batek egin zuen eztanda Aljerren, Erlaitzetako kasinoan. Tokia gazteentzako dantzaleko ezaguna zen, batez ere Bab-el-Ouedeko judutarren artean, baina garai horretan atxiloketa gunea ere bazen. Lehergailua orkestraren oholtzaren azpian ezarria zen, eta zortzi pertsona hil eta ehun inguru zauritu zituen. .
Gobernuak paraxutistak deitu zituen eta Massuri botere osoa eman zion berriro. Oraingoan, bazegoen berrikuntza bat: «Bleuite (infiltrazioa eta intoxikazio kanpaina)» eta haren bleus de chauffeak: FLNko militante ohi damutuak, Léger kapitainaren Informazio eta ustiapen taldearentzat lanean zihardutenak (GRE) Aljerko Kasbahan. Ez ziren informazioa pasatzera mugatu, sarean bertan infiltratu ere egin baitziren. Abuztuaren bukaerarako, 14 lehergailu aurkitu zituzten eta Aljerko barruti autonomoko estatu nagusikoa kideak, hilak, kartzelan edo damutuak ziren, bi hauek salbu: Yacef Saadi buruzagia, eta haren laguntzailea, Ali la Pointe. Irailaren 24an Yacef Saadi atxilotu zuten, eta urriaren 8an, Ali la Pointe hila gertatu zen haren ezkutalekua osorik lehertzeko prestatu bonba baten ondorioz. Ali la Pointen gorpua Hassène Guendrichek identifikatu zuen, goitizenez Zerrouk, Léger kapitainaren bleus-de-chauffe kolaboratzaileetako bat, garai batean Saadiren laguntzailea izandakoa eta 1957ko abuztuaren 6an atxilotu eta damutu zena, Saadik eta Ali la Pointek ezer jakin gabe. .