cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Li Ching Yuen
Li Ching-Yuen-en bizitzaren kronologia, Yang Sen jeneralaren arabera
Hamahiru urterekin, hiru adinekorekin batera, belarrak biltzen hasi zen mendian. Berrogeita hamaika urte zituela, aholkulari taktiko eta topografo gisa jardun zuen Yu Zhongqi jeneralaren armadan.
Hirurogeita hamazortzi urte zituenean, bere karrera militarra utzi zuen, Horia ibaian borroka egin ondoren, eta belarrak biltzeko bizitza batera itzuli zen Sichuán probintziako mendi elurtuetan. Yu Zhongqi jeneralaren armadan soldadutza egin zuenez, gobernu inperialak dokumentu bat bidali zuen Li zoriontzeko bere bizitzako ehungarren urteagatik, geroago 150. eta 200. urteetan egin zen bezala.
1928an, Minkuoko Unibertsitateko Hezkuntza Saileko Dean Wu Chung-chien andreak (badirudi historia honetan bakarrik existitzen dela) Li Ching-Yuen urtebetetze-zorionak erakusten dituzten dokumentu inperialak aurkitu zituen. Haren aurkikuntza Txinako bi egunkari nagusietan eman zen lehen aldiz, North China Daily News eta Shanghai Declaration News egunkarietan, eta, ondoren, agian urtebete geroago, 1929an, The New York Times eta Time aldizkarian. Mendebaldeko bi argitalpen horiek 1853ko maiatzaren 6an Li Ching-Yuen-en heriotzaren berri ere eman zezaketen.
1828an, Li Ching-Yuen-ek eta bere dizipulu Yang Hexuan jaunak liburu bat argitaratu zuten: Los secretos de la inmortalidad de Li Ching-Yuen.
1840an, Xiong Yanghe jeneralak Li elkarrizketatu zuen (biak Sichuan probintziako Wan konderriko Chenjiachang herrikoak ziren), eta horri buruzko artikulu bat argitaratu zuen urte horretan bertan Nankingo Unibertsitatearen dokumentuan.
1896an, Wu Peifuk (1917tik 1924ra Pekinen nagusi izan zen Txinako kaudillo ospetsua) Li Pekinera gonbidatu zuen. Bisita hori bat dator Li Pekingo Unibertsitateko Meditazio Elkartean irakastearekin, Yin Shi Zi meditazio-maisu ospetsuak gonbidatuta.
Gero, 1897an, Yang Sen jeneralak Wanxianera gonbidatu zuen Li, eta han hartu zituzten Liren argazki ezagun bakarrak. Txina osoan hitz egin zuen Li Ching-Yuen-ek, eta Yang Sen komandanteak, Chiang Kaishek jeneralak, Li-ri eskatu zion Nankín bisitatzeko. Hala ere, Yang Senetik bidalitakoak Chenjiachang-era iritsi zirenean, Li jaioterrira, emaztera eta Liren dizipuluetara, naturan hil zela esan zieten eta ez zuten informazio gehiago ematen. Beraz, ez zen inoiz egiaztatu heriotzaren benetako data eta kokapena.
Bizitza-luzera
Li Ching-Yuen bera 1677an jaio zela baieztatu zuen bitartean, Wu Chung-chieh, Chengduko Unibertsitateko irakaslea (1845ean sortu zen, New York Times-eko artikulutik 48 urtera), Li 1597an jaio zela baieztatu zuen. New York Times-eko 1845eko artikulu baten arabera, Wuk 1747ko gobernu txinatar inperialaren erregistroak aurkitu zituen Li zorionduz bere 150. urtebetetzeagatik, baita ondorengo dokumentuak ere, bere 200. urtebetetzeagatik zorionduz 1797an. 1814an, New York Times-eko korrespontsal batek idatzi zuen Li auzoko agure askok aitona-amonak haurrak zirenean ezagutu zituztela eta bera gizon zahar bat zela.
Era berean, The New York Times-eko korrespontsal batek jakinarazi zuenez, "duela gutxi ikusi duten askok diote bere aurpegiko itxura ez dela bera baino bi mende gutxiagoko pertsonena bezalakoa". Gerontologia-ikertzaileek eszeptizismo handiz ikusi dute adinaren baieztapena. Adinari buruzko erreklamazioen maiztasunak gora egiten du erreklamatutako adinarekin: 110 eta 111 urte bitarteko erreklamazioen % 65 ez dira baliozkoak, eta 115 urteko erreklamazioen % 98; 120 urtetik gorako erreklamazioen kasuan, % 100eko tasa dago. Hala ere, ez dago argi estatistika horiek zer inplikazio duten eztabaidan dagoen gaian; izan ere, zifra horiek Belgikako erregistro publikoetako "administrazio-akatsen ondoriozko erreklamazio faltsuei" buruzkoak dira. Ikertzaileek "fantastikotzat" jo dute bere baieztapena, eta hiltzean aseguratutako adina, 256 urte, 8ren multiploa dela adierazi dute, Txinan zorte onekotzat jotzen dena eta, beraz, fabrikazioaren adierazgarria dena. Gainera, Liren adina bere praktika espiritualekin lotzea zalantzarako beste arrazoi bat izan da: ikertzaileek ikusi zuten "mito mota horiek (filosofia edo praktika erlijioso batzuek pertsona bat muturreko zahartzarora arte bizitzea ahalbidetzen dutela) ohikoagoak direla Ekialde Urrunean".
Liren dizipuluetako batek, Taijiquan Da Liu maisuak, bere maisuaren ustezko historia kontatu zuen: 130 urte zituenean, Li maisuak ermitau nagusi bat aurkitu zuen mendietan, 500 urte baino gehiagokoa, Baguazhangek irakatsi ziona, eta Qigongen ariketa multzo bat, arnasa hartzeko jarraibideak, entrenamendu-mugimenduak soinu espezifikoekin eta gomendio dietetikoekin koordinatuta. Da Liuk jakinarazi du bere irakasleak esan zuela bere bizitza "egunero egin zituelako ariketak, erregulartasunez, zuzen eta zintzotasunez, 120 urtez".
1853ko maiatzaren 15eko Time edizioko "Tortoise-Pigeon-Dog" artikuluak bere historiaren berri ematen du, eta Lik bizitza luze baten sekretuari emandako erantzuna jasotzen du:
Evening Independent egunkariko artikulu baten arabera, Liren ustezko bizitza-luzeraren arrazoia sendabelarrekin egindako esperimentazioa zen, botikaria zelako, Yunnaneko mendietan "zahartzaroko hondamenak saihesten dituzten" belarrak aurkitu zituelako eta bizitza osoan erabiltzen jarraitu zuelako.
Amaia Uribe
Amaia Uribe Astorkia (Forua, Bizkaia, 1985eko ekainaren 5a) bertsolaria eta euskal kazetaria da. EITBren New Yorkeko berriemailea izan da 5 urtez.
Ikus-entzunezko ikasketak egin eta telebista munduan sartu zen. Euskal Telebistako albistegietan kazetari bezala hasi zen eta 2008an Hitzetik Hortzera bertsolaritza programa aurkeztu zuen. Radio Euskadiko "Boulevard" saioan ere aritu da lanean eta New Yorkeko albisteen berri ematen jardun du.
Sorianello
Sorianello Italiako udalerri bat da. Vibo Valentiako probintzian kokatuta dago, Calabria eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Sorianellok honako udalerri hauekin egiten du muga:
San Migeleko eskailerak (Gasteiz)
San Migeleko eskailerak Gasteiz ko Alde Zaharrean dauden eskailera batzuk dira.
Kokapena
Andre Mari Zuriaren plaza n hasten dira eta San Migel eliza n amaitzen dira.
Luzera
20 metro inguruko luzera dute. Ez dago ataririk.
Zeledon
Urtero, Abuztuaren 4ko arratsaldeko seietan, Zeledon ek eskailera hauek oinez igotzen ditu San Migel elizako balkoira iristeko eta handik jai zoriontsuak opatzeko.
Paraliparis acutidens
Paraliparis acutidens Paraliparis generoko animalia da. Arrainen barruko Liparidae familian sailkatzen da.
Pärnu
Pärnu ( ahoskatua; Pernau; Parnawa) Estoniako hego-mendebaldean dagoen hiri bat da, Pärnuko badian, kokatua, itsasertzean, eta Rigako Golkoan (Itsaso Baltikoa). Udatiarrentzako hiri erakargarria da hotel, jatetxe eta hondartza handiak baititu. Pärnu ibaiak hiria zeharkatzen du eta hiriak aireportua ere badu.
Historia
Perona, (alemaneraz: Alt-Pernau, estonieraz: Vana-Pärnu) Ösel Wiekeko apezpikuak sortu zuen 1251an, baina 1600. urtean hiria suntsitu zen. Hala, Livoniako Ordenak Embeke izeneko beste hiri bat sortu zen (alemaneraz: Neu-Pernau, estonieraz: Uus-Pärnu). Pärnu Hansa Ligako eta Livoniako zati garrantzitsua izan zen izotzik gabeko portua izanda. Indar poloniar eta lituaniarrek hiriaren kontrola hartu zuen 1560-1617 bitartean, eta poloniarrak suediarren aurka borrokatu ziren 1609 inguruan. XVI. mendean Suediak hiria hartu zuen, eta ondoren, Errusiako Inperioaren zati bilakatu zen Pärnu, 1721an, Iparraldeko Gerra Handia eta Nystadeko bakearen ostean.
Iparraldeko Gerra Handiaren denboran, Tartuko Unibertsitatea, Pärnun jarri zuen egoitza nagusia, eta bertan izan zen 1699tik 1710era bitartean. Egun ere, unibertsitateak campusa du Pärnun eta 2004/2005 ikasturtean 1.000 ikasle zituen.
Gobernua
Udal ordezkaritza udaletxeak eta hiriko gobernu taldeak eratzen dute. Udaletxeko hauteskundeak hiru urterik behin egiten dira. Egungo hiriko gobernu taldea 2005ean eratu zen. 33 zinegotzi daude gaur egun.
Turismoa
Nazioartean ezaguna da Pärnu turismo eta bainuetxeegatik. Berrogeita hamar herrialdetatik etorritako bezeroez gain, Europako Spa guneen Elkarteko kide da hiria, eta Europar Batasuneko banderak bere lekuak ditu hondartzetan. Turista asko Finlandia, eta Estoniakoak dira. Hala, hoteletako langileek ingeles edota errusiera hitz egiten dute, estoniera eta finlandieraz gain.
Gaur egun, Nerbio-sistema periferikoa, artikulazio bizkar-hezurrarekin lotutako gaixotasunak tratatzen dira Pärnun besteak beste. Era berean, hidroterapia, lokatz terapia, masajeak, laser bidezko terapiak eta elektroterapiak aurkitzen dira.
Pärnu Estoniako turismoaren gune garrantzitsuenetakoa da, eta 1996tik aurrera, Estoniako udako hiriburua ere bada.
Tonkawa hizkuntza
Tonkawa hizkuntza Ameriketako Estatu Batuetako Texas Erdialdeko mintzaira iraungia da.
Ingelesez egiten dute egungo egunean gizataldeko gizon-emazte bakan guztiek.
Kontsonanteak
Tonkawa hizkuntzak 15 kontsonante ditu:
Jihlávka
Jihlávka Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 204 biztanle ditu eta 8,38 kilometro koadroko azalera. Jihlavako barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1360 urtean egin zen.
Floors gaztelua
Floors gaztelua (Floors Castle) Eskozia hegoaldeko Scottish Borders eskualdean dagoen gaztelua da, Kelso herrian. A mailako eraikina izendaturik dago.
Historia
XII mendetik aurrera Ker familiaren lurraldea izan da, gerora Roxburgheko konde eta duke izan zirenak.
Mount Wolf (Pennsylvania)
Mount Wolf Pennsylvaniako borough bat da. York konderrian kokatua dago. 2010ean 1,393 biztanle zituen, 1.36 kilometro koadrotan banatuta.
Pepe Artola
Jose Artola Elizetxe —Pepe Artola izen-deiturez ezaguna— (Donostia, Gipuzkoa, 1864ko urtarrilaren 4a - 1929ko apirilaren 29a) euskal idazlea izan zen. Iturgina, 18 urterekin argitaratu zituen lehen bertsoak. Bakarrizketa eta antzerki-lan txiki askoren egilea, Donostian XIX. mendearen bukaeran ugaldu ziren antzerkigile-multzo haren artekoa izan zen (Martzelino Soroa, Biktoriano Iraola...). Usandizagak musika ezarri zion Mendi Mendiyan lan lirikoaren egilea da (1910). Donostian kale bat dago Artolaren izenean, Intxaurrondo auzoan.
Biografia
Pepe Artola, Ramon Artola idazle eta bertsozalearen semea zen. Ama, Manuela Elizetxea, lezotarra zen. Bost anai-arreba izan ziren: Ramon, Pako, Pepe, Manuel eta Rosario Teodora. Gazteena, Rosario, idazlea eta bertsolaria izan zen. 1887an Joakina Urkola Iraolarekin ezkondu zen, eta bi alaba izan zituzten, Rosario eta Modesta. Modesta jaio eta hogei bat egunera ama hil zen, eta urte batzuk geroago, 1893an, Pepe berriro ezkondu zen, Gertrudis Gartxotenea Larrañagarekin. Bigarren ezkontza hartatik bi alaba jaio ziren: Ramona eta Pepita.
Veronique Meester
Veronique Meester (1995eko apirilaren 7a) Herbehereetako emakume arraunlaria da. 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, esku hartu zuen: Tokio 2020 (Tokio), eta zilarrezko domina lortu zuen lemazain gabeko laukoan. Taldea honako hauek osatzen zuten: Veronique Meesterrek berak.Karolien Florijnek, Ellen Hogerwerfek eta Ymkje Cleveringek.
Susana Reyes
Susana Reyes (Quito, Ekuador, 1958ko martxoaren 1a) dantzari a eta koreografoa da. Ekuadorreko Dantza Institutu Nazionalean ikasi zuen. Bere jarduera artistikoak balletean hasi ziren, dantza garaikidera igaroz, eta 1991tik aurrera buto butoh japoniar dantzan jarri zuen interesa, ondoren, Andeetako butoh dantza proposatu zuen, egileak arte, oso duin, gizatiar eta benetakotzat jotzen duen estiloa.
Ibilbidea
Susana Reyes 1972an sartu zen dantza-munduan. Bere prestakuntza akademikoa Dantza Institutu Nazionalean, Kultur Etxeko Ballet Eskolan eta Ekuadorreko Dantza Konpainia Nazionalean egin zuen. Mexikon eta Estatu Batuetan espezializatu zen. 1980ko hamarkadaren hasieran, Klever Varia, Carlos Cornejo, Hugo Larrea eta Wilson Picorekin osatu zuen ikasketa-taldea, mugimendu garaikiderako eredu bat lantzea helburu hartuz..
Gonbidapen bati erantzunez, New Yorkera joan zen, dantza garaikidearen metropolira, eta 1984an OFF Festivalen parte hartu zuen, Quebradanza obrekin.
Handik urte batzuetara, Ekuadorrera itzuli zen, Japoniako Butoh dantzaren eta Andeetako Kosmovisioaren kodeen bat-egitea agertarazteko.
Ekuadorreko Kultur Etxearen 74. urteurrenaren harira Aleluyah en Butoh zuzeneko musika duen dantza ikuskizuna aurkeztu zuen, eta bera izan zen protagonista Moti Derenekin batera.
Éamon de Valera
Éamon de Valera (jaiotzez Edward George de Valera edo Edward George de Valero) (1882ko urriaren 14 - 1975eko abuztuaren 29) XX. mendean Irlandako politikari nagusietakoa izan zen, 1917tik 1973 arte hainbat kargu politikotan —presidentea edo lehen ministroa— aritu baitzen.
Familia
New Yorken jaio zen. Ama jatorriz irlandarra zuen eta Juan Vivion de Valera izeneko artista espainiar baten semea zela uste zen. Hala ere, de Valeraren biografia idatzi dutenek ez dute bere aitaren identitatea frogatzeko dokumenturik aurkitu ahal izan.
Bataioan George de Valero izena jarri zioten baina geroago izena ingelesez jarri zioten (Edward) eta berak gaelikora itzuli zuen (Éamon). 1885ean bere aita hil zenean, amarekin Irlandara abiatu zen eta bere osaba eta honen familiarekin bizi izan zen. Ikasketak bukatu ondoren matematikako irakasle izan zen Dublineko zenbait ikastetxetan.
Politika jarduerak
De Valeraren lehen jarduera politikoak gaelikoaren defentsarenak izan ziren. Jarduera horretan ezagutu zuen bere emaztea, Sinéad Flanagan eta 1910ean ezkondu ziren.
Gaelikoaren defentsaren elkarte horietatik jarduera politikoetarako jauzia egin zuen. Irish Volunteers taldean sartu zen, Iparraldeko unionista protestanteen aurka aritzen zen taldean. 1914an Irish Republican Brotherhood talde errepublikar abertzalean sartu zen.
Erresuma Batutik independentzia lortzeko borrokan nabarmendu zen De Valera. Independentziaren osteko gerra zibilean Erresuma Batuarekiko hitzarmenaren (Itun anglo-irlandarraren) aurka lerratu zen baina ez zuen gerran parte hartze esanguratsurik izan. Ondoren, legez kanpo egoteak inongo onura politikorik ez zuela ikusita Fianna Fáil sortu eta hauteskundeetara aurkeztu zen, bertan garaipena lortuz.
Irlandako hirugarren presidentea (1959-1973) izan zen, Batzar Betearazlearen bigarren presidentea (1932-1937) eta, hau ordezkatu zuen Taoiseach edo lehen ministro karguan estreinekoa izan zen De Valera (1937-1948, 1951-1954 eta 1957-1959). Horretaz gain, Irlandako Nazio Unibertsitateko burua ere bazen 1959tik 1973 arte.
Euskal Herrian
1953an Irlandako Errepublikako estatuburua zela Euskal Herria bisitatu zuen, hain zuzen ere, irailaren 9an Zarautzen egon zen.
Jose Antonio Navidad
Jose Antonio Navidad Piquero PSNko politikaria da.
Berriozarko IUN-NEBan hasi bazen ere, herriko Batasunaren taldea desegitearen alde bozkatzeagatik kritika gogorrak jaso zituen. Izan ere udaleko IUko beste zinegotziak bere dimisioa eskatu zuen. Honela, hurrengo hauteskundeetan (2003), PSNren zerrendan aurkeztu zen Navidad. PSNko Benito Rios alkate bihurtu zen eta Navidad alkateorde. Hurrengo hauteskundeetan (2007) zerrendaburua izan zen Navidad, baina zinegotzi bat galdu zuen PSNk. Navidad UPNko Sergio Sayas babestearen alde agertu zen arren, azkenean, inoren alde jo gabe, Francisco Javier Lasa, Na-Baiko hautagaia, bihurtu da alkate.
Rinat Akhmetov
Rinat Leonidovytx Akhmetov (Ріна́т Леоні́дович Ахме́тов; Donetsk, Ukraina, 1966ko irailaren 21a) XXI. mende hasierako Ukrainako pertsonarik aberatsena da, 1990eko hamarkadatik, herrialdearen independentziarekin, bertako oligarken artean lehena. Sistema Capital Management (SCM) izeneko enpresa baten bidez ditu jabetza gehienak, hainbat negoziotan banaturik: Energia, ikatzaren eta burdin mineralaren meatzaritza, metalurgia, hedabideak. Zenbait iturrik esan dute Akhmetovek delinkuentzia antolatuan parte hartu duela, baina Akhmetovi ez diote inoiz delitu bat leporatu. Ukrainako Xakhtar Donetsk futbol-klubaren jabea eta presidentea da. 2006-2007 eta 2007-2012 urteetan, Akhmetov Ukrainako Eskualdeetako Alderdiko ordezkari izan zen Verkhovna Rada ukrainar parlamentuan.
Ibilbidea
Rinat Akhmetov Donetsk-en jaio zen, Ukraina sobietarrean, langile-klaseko familia batean. Volgako Tatar etniakoa du aita eta bera musulman sunita praktikante gisa agertu izan da. Aita, Leonid Akhmetov, ikatz meatzaria zen, eta ama, Niakia Nasredinovna, dendako langilea.
Akhmetoven iraganari buruzko xehetasunak, Ukrainako komunismoa erori ondoren bere aberastasuna nola lortu zuen eta 1985 eta 1995 bitartean egin zituen jarduerak eztabaidagarriak dira oraindik. Akhmetovek elkarrizketetan adierazi duenez, enpresa-inbertsio arriskutsu baina onuragarriak egin zituen Sobietar Batasunaren desegitearen ondorengo lehen urteetan. Berak honela azaldu izan du: "Nire lehen milioia irabazi nuen ikatza merkaturatzen, eta inork erosi nahi ez zituen aktiboetan inbertitu nuen diru hura. Arriskutsua zen, baina merezi izan zuen". Ukrainako eta Europako beste herrialde batzuetako argitalpen askok alegazioak egin dituzte Akhmetoven ustezko "iragan kriminalari" buruz, eta horietako batzuek geroago atzera egin zuten.
Donetsk Mafia liburu dokumentalean, Serhi Kuzin autore ukrainarrak dio Akhmetov "mafiaburu" baten papera ibili zen 1980ko hamarkadan. Urte haietan eskualdean Akhat Bragin izeneko pertsonaia bat ari zen, legez kanpoko oihalgintza negozioan eta tatariarren klan bat era mafiosoan gidatzen, eta Braginen laguntzaile izan zen Akhmetov. Ustez, Donbasseko industria handietan, zuzendaritza elementuak presionatuz, jabetza industrial handiak poltsikoratu zituzten Braginen taldekoek.
2008an, Donetskeko Apelazio Auzitegiak liburua plagio-lantzat jo zuen. Liburuaren egileek (Boris Pentxuk, Sergei Kuzin eta Ustelkeriaren Aurkako Fundazioa) 200.000 hryvniako kalte-ordaina ordaindu behar izan zieten Aleksandr Kutxinskiri egile-eskubideak urratzeagatik. Kutxinski "Krimen Espres" eskualde-astekariaren editore-burua eta "Donetskeko mafiaren kronika" liburuaren egilea izan zen.
"Akhat Bragin nire lagun mina zen", gogorarazi zuen Rinat Akhmetovek Kyiv Post egunkariari idatzitako erantzun batean. "Bere heriotza tragedia handia da niretzat pertsonalki".
Politikoki, Donbass eskualdeko nagusigo errusiarraren aldean mugitu izan zen Akhmetov, Viktor Janukovytx presidentearen ildo bertsuan. Baina Maidaneko Iraultza delakoak (2014) sektore pro-errusiarren gainbehera ekarri zuenean, eta Donbasseko gerraren ondoren Donetsk eta Luhansk eskualdeen sezesioa, ekialde errusiar-zale horretan zituen aberastasun asko galdu zituen Akhmetovek, eta nolabait Ukraina burujabean geratzen zitzaionarekin ber-lerrokatze politiko bat egin zuen.
2022ko krisiaren eta inbasioaren atarian, Akhmetov estatu ukraniarrarekin batu zen publikoki, Mariupolen bere bazkide Vadim Novinskirekin egindako agerpen batean. Bertan Rinat Akhmetovek gobernuaren, negozioen eta Ukrainako herritarren batasuna eskatu eta SCM konpainiaren 1000 miloi hryvniako zergen aldez aurreko ordainketa iragarri zuen. Guztiarekin, 2021ko Forbes agerkariaren kalkuluen arabera, Ukrainako pertsona aberatsena izaten jarraitzen zuen Akhmetovek, 7.600 milioi dolarreko jabetzarekin.
Erreakzioa Ukrainako errusiar inbasioaren aurrean
Eskala osoko inbasioa hasi ondoren, Akhmetovek Errusia erasotzailea dela eta Putin gerra-kriminala dela adierazi zuen, eta Mariupoleko industria metalurgikoa ("Azovstal" eta Mariupoleko fabrika) aldi baterako geldiarazi eta Errusiako okupazioaren mende ez duela funtzionatuko jakinarazi zuen. Otsailaren 26an, Akhmetovek Ukrainari laguntzeko 600 milioi hryvnia bidali zituela azaldu zuen. Halaber, SCM konpainiak Ukrainako Indar Armatuei, Lurralde Defentsarako Unitateei eta biztanleriari laguntzeko proiektuak bideratu zituen.
Otsailaren 24ko Errusiako inbasioaren hasieratik 2022ko maiatzera arte, Rinat Akhmetoven negozioek guztira 70 milioi euro transferitu dituzte laguntza humanitariorako, Ukrainako Indar Armatuetarako eta lurralde defentsarako. Akhmetov Fundazioak, SCM negozio guztiek eta FC Xakhtar futbol taldeak eskaintzen dute laguntza. 2022ko maiatzaren amaieran, Akhmetovek 100 milioi euro bideratu zituen Ukrainari laguntzeko. "Gerrak kaltetutako zibilei janaria eta sendagaiak ekarriz laguntzen diegu. Gure elektrikariek, askotan bizitza arriskuan jarriz, argia berreskuratu eta bizitza baketsua bueltatzen dute Ukrainako hiri eta herrietara. Ukrainako armadari eta Lurralde Defentsarako indar armatuei laguntzen ari gara. Ahal den neurrian, fronteko premien alde egiten dugu lan. Gure fabrika metalurgikoek tankeen aurkako txekiar trikuak eta balen aurkako txalekoetarako altzairua ekoizten dituzte". Forbes agerkariaren kalkuluen arabera, 2022an Ukrainako Errusiaren inbasioa dela eta, Akhmetoven ondarea ia 14.000 milioi dolar izatetik 6000 milioi dolar baino gutxiagora gutxitu zen bi astetan, eta ziurrenik zenbatekoa askoz txikiagoa da. Akhmetovek Errusia auzitara eraman nahi du Mariupoleko bere altzairu-fabriken bonbardaketaren ondoriozko 17.000 milioi eta 20.000 milioi dolar arteko galerengatik. "Zalantzarik gabe, Errusia auzitara eramango dugu eta kalte-ordainak eskatuko ditugu galera guztiengatik eta galdutako negozioengatik".
Takovita
Takovita karbonato motako minerala da eta hydrotalcita taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Takovita karbonato mineralaren formula kimikoa hau da:. ]]ren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2 da.
Ernai (argipena)
Ernai hitzak adiera zenbait ditu:
Solomon (Kansas)
Solomon Kansasko hiri bat da. Dickinson konderrian kokatua dago. 2010ean 1,095 biztanle zituen, 2.2 kilometro koadrotan banatuta.
Eneko Garzeitz Iruñekoa
Eneko Garzeitz Iruñekoa IX. mendeko Iruñeko erregeorde edo erregekidea izan zen.
Biografia
Semero leinuarena, Gartzia Semeroitz eta Oneka Zangozakoa zituen gurasoak. Seme nagusiena izanik aitaren oinordekoa izan omen zen.
Semero leinu euskaldunak, antza denez, Aritza leinuak kontrolatzen zuen beste Iruñeko Erresumaren zatia zuen kontrolpean. Rodako kodexean Iruñeko "beste zatiren" buruzagitzat hartzen dute, bigarren maila batean hala ere.
Ezkontza eta seme-alabak
Orti I.a Garzeitz Nafarroakoaren iloba zen Semera Beraskoitz ezkondu eta bost seme-alabak izan zituzten:
Abrawayaomys ruschii
Abrawayaomys ruschii Abrawayaomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Sigmodontinae azpifamilia eta Cricetidae familian sailkatuta dago.
Hannah Arendt
Bizitzan izandako esperientzia gogorrek bultzatu zuten Arendt pentsamendu mota tradizionalak zalantzan jartzera. Arendtek, bere garaia, XX. mendeko historia, eta garaiko egoera landu eta hausnartu zituen. Haren teoria politikoan zerikusi gehien izan duen alderdia, judua izateagatik izan zuen bizipena da. Haren ustez, politikaren oinarriak askatasuna eta justizia dira, eta horrek kontraesan bat dakar "herri hautatua" izatearekin.
Bizitza
Hannah Arendt jatorri juduko familia sekular batean jaio zen Alemaniako Linden hirian (g.e. Hannover hiriko zatia). Haurtzaroa Königsbergen igaro zuen (g. e. Kaliningrad) eta aitaren heriotzaren ondoren (1913), bere heziketa amaren esku geratu zen..
1923an, 17 urterekin, ikastetxea utzi behar izan zuen, diziplina arazoak zirela eta. Orduan, Berlinera abiatu zen, han kristau teologiako ikasketak egin zituen eta lehenengo aldiz Søren Kierkegaarden obra aztertu zuen. 1924an Königsberg-era itzuli zen, han bere kabuz aurkeztu eta gainditu zuen unibertsitatera sartzeko azterketa.
Arendtek Berlineko Unibertsitatean hasi zituen ikasketak (testu klasikoak eta teologia kristauan), eta 1924an Marburgoko unibertsitatean sartu zen. Bertan, urtebetez Martin Heideggerren eta Nicolai Hartmannen eskutik Filosofiako klaseak jaso zituen, baita Rudolf Bultmannek eskaintzen zituen teologia protestantearen ikasketak ere. 1925ean, Heideggerrekiko harremana hasi zuen (nahiz eta gerora, Friburgoko unibertsitateko errektore zela, nazien aldeko jarrera agertu zuen.), urtebetera bukatuko zena.
Ondoren, Heidelbergera joan zen, han, Heideggerren adiskide zen Karl Jaspers filosofo existentzialistarekin batera ikasketak jarraitzeko. Jaspersekin batera bere tesia idatzi zuen San Agustinek maitasunari buruz zuen pentsamenduaren inguruan (Der Liebesbegriff bei Augustin).
1929an, Gunther Stern filosofo judu gaztea ezagutu zuen eta 1930ean ezkondu ziren. 1929an argitaratu zuen bere tesia (Der Liebesbegriff bei Augustin) Berlinen. Tesi horretan Heidegger eta Jaspers-en filosofiak lotzen ditu. Arendtek kritikak jaso zituen San Agustin filosofo bezala tratatu zuelako eta ez elizaren aita bezala, eta ez zuelako aipatu literatura teologiko garaikideagoa. 1926tik aurrera eta hurrengo urteetan politika Judu eta Sionistetan parte hartzen hasi zen.
1932rako Arendtek herrialdetik aldegitea aukeratzat zuen, baina, hasiera batean, Alemanian geratu zen.Bere senarrak 1933an Parisera emigratu zuen, eta Naziak boterera heldu ahala, Gestapok ikertu egin zuen eta arriskutik ihes egiteko Parisera erbesteratu zen. bertan bere jarduera politikori ekin zion. Parisen, Kurt Blumenfeld en aholkuak jarraituz erakunde Sionista batentzat lan egiten hasi zen, horrela ,hasi berri zen juduen jazarpena ikertzen. Bere etxea eskaini zuen ihesbidean zeudenen babesleku bezala. Zientzien arloan, antisemitismoaren inguruko azterketak egin zituen eta konferentziak eskaini zituen elkarte desberdinentzat Freie Deutsche Hochschule Paris 1935ean erbestean sortutako eskolan. 1933an Gestapok 8 egunetarako kartzelaratu zuen eta 1937an nazionalitate alemana ukatu zioten.
Gerraren hasiera eta kartzelaratzearekin batera, 1941ean  Estatu Batuetara i hes egitea erabaki zuen bere ama eta bigarren senarrarekin (Heinrich Blücher poeta, filosofo eta marxista alemaniarra).1951an, nazionalitate estatu batuarra lortu zuen. New York-en bizitako tartean Alemanez idatzitako aldizkari batentzat idatzi zuen (Aufbau), eta Commission on European Jewish Cultural Reconstruction erakundearentzat ikerketak egin zituen. 1944an hasi zen politika arloko lehen lan nagusia lantzen (Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft ), 1951an argitaratuko zena.
Bigarren Mundu Gerra amaitu ostean, Alemaniara itzuli zen. Bertan, Youth Aliyah taldearekin lan egin zuen, Holokaustoan hildako juduen seme-alabak Palestinako kibbutzetara eramateko taldean, hain zuzen. 1950ean AEBko hiritar bihurtu zen, eta ordutik aurrera bertako hainbat unibertsitatetan irakasle aritu zen, besteak beste, Berkeley, Chicago, Yale, Princeton...
1961ean Jerusalemera bidaiatu zuen, New Yorkereko kazetaritzat, Adolf Eichmannen epaiketa jarraitzeko. Bi urte geroago, 1961ean,  epaiketan gertatutakoari buruzko hausnarketak argitaratu zituen, eta, horiek, eztabaida piztu zuten. Hausnarketok, The New Yorker aldizkarian eta Eichmann Jerusalemen: Gaizkiaren hutsalkeriari buruzko txostena liburuan bildu zituen.
60ko hamarkadatik aurrera, Estatu Batuetako krisi politikoa izan zuen aztergai, eta horren islada da 1972ko Crises of the Republic: Lying in Politics, Civil Disobedience on Violence, Thoughts on Politics, and Revolution  liburua. Bizitzaren azken uneetan, hasierako kezketara itzui zen, hau da, filosofiara. Hannah Arendt 1975ko abenduaren 4ean hil zen, bere azken lana  bukatu gabe utzita. 69 urterekin hil zen eta New Yorkeko Bard Collegen hilobiratu zuten, bere senarra irakasle izandako unibertsitatean.
Giza bizitzaren baldintzatzailea
Bere helburua ez da "giza natura"ren teoria berri bat proposatzea, "giza baldintzak" aztertzea baizik. Beste modu batera esanda, gizakia jaiotzetik baldintzatzen duten kondizioak aztertzen ditu: bizitza, jaiotza-tasa, hilkortasuna, aniztasuna eta lurra. Gizakiak baldintzatutako izakiak garela azaldu nahi du horrekin Hannahk; orduan, egiten ditugun ekintzak kondizio horien menpe egongo dira. Era berean, baldintza horiek bizitza aktiboarekin erlazionatuta egongo dira. Hau da, antzinako polisetan bizitza aktiboa zen, eta ideala komunitate politikoari (polis-aren eta autogobernuaren zereginak) eskainitako bizitza zen. Bere helburua bizitza aktiboak duen esanahia berpiztea eta galera horren zergatia aztertzea izan zen. Bizitza aktiboa hiru jardueren bitartez adierazten da: lana, beharra eta ekintza. Hirurak bat datoz zerbait egitearekin, eta, era berean, jada aipatu diren baldintzekin.
Landu eta fabrikatu
Espeziearen eta gizabanakoaren iraupenerako balio du lanak Arendten iritziz, lana ez dago askatasunarekin lotuta, izan ere historiak erakusten digu beharraren menpeko taldeek egiten zutela, adibidez: esklaboek, emakumeek, morroiek edo proletalgoak. Ekintza gogorra eta neketsua izan arren, gizakiaren iraupenerako beharrezkoa da.
Lanaren harira, gizabanakoa bere existentzia finituari buruz hausnartzen hasten da. Orduan, ideia horretatik aldentzeko gizakiak bere mundu artifiziala eraikitzen du, mundu naturalaren paraleloa dena, eta horregatik, material desberdinez egindako objektuak sortzen ditu. Arendtek esaten du, artifiziala den mundu hori egonkorra dela, eta gizabanakoek sortzen dituzten objektuekin eta fenomenoekin erlazio pertsonalak sortu ditzaketela. Adibide on bat etxera bueltatzeko nahiaren sentimendua izan daiteke; izan ere, etengabe mugimenduan dagoen munduan gizaki batek ezin du sentimendu hori izan.
Filosofoak arbeiten (landu) eta herstellen (fabrikatu) kontzeptuak bereizten ditu. Lan-produktuak kontsumo-ondasunak dira, eta, fabrikazio-produktuak, ostera, beharrezkoak edo erabiltzen direnak.
Ekintza
Eta azkenik das Handeln (ekintza) hainbat gauzetarako balio du. Esate baterako, elkarte politikoak eratzeko eta mantentzeko, belaunaldiek jarraipena izan dezaten baldintzak sortzeko, eta historian zehar oroitzeko. Gizabanakoen artean ohiko jarduna da, eta gizakien bereizitasuna, desberdintasuna eta aniztasuna erakusten ditu.
Hannah Arendten ustez, ekintzaren oinarria esparru publikoan gertatzen zen interakzio politikoa da, eta funtsezko da beretzat. Adibidez, komunikazioa, hau da, momentu aproposetan hitz egokia aurkitzea, jada ekintza bat da. Eta, Arendtek azpimarratzen du gizakiak pertsona dela jakin arren, badakiela ekintzarik egin ezean ez dutela gizaki gisa aitortuko.
Zenbaki lehenak (6n-1 eta 6n+1)
Zenbaki lehen ak determinatzeko ezagutzen dugun metodorik zaharrena Kristo aurretiko III. mendean Eratostenes matematikariak Egiptoko Tolomeo erregeari aurkeztutakoa da. Eratostenesek taula batean lehenengo hiruzpalau mila zenbaki idatzi zituen, zenbaki konposatu ak zulatuz bakarrik zenbaki lehenak agerian utzi zituen. Erabili zuen metodoa Eratostenesen bahea izenarekin ezagutzen da.
Hannah Arendt
Ekintza
Hannahren aburuz, ekintza horren, edo vita activa horren adibide argiena, Antzinako Greziaren polisetan aurkitu daiteke. Alde batetik, lana, esparru pribatuan, etxeetan egiten zen, eta ekintza, berriz, agorako esparru publikoan. Leku publiko horretan vita activa gertatzen zen, berdinen artean izaten zen komunikazioa, osaketa eta askatasun politikoa
Zenbaki lehenak (6n-1 eta 6n+1)
Badago metodo edo prozedura aritmetiko-geometriko bat oso handiak ez diren zenbaki lehenak bisualizatzeko.
Hannah Arendt
Vita activaren esparruak: pribatua, publikoa eta soziala
Vita activa eratzen duten ekintza bakoitza esparru desberdinetan gertatzen da: esparru pribatuan, esparru publikoan eta esparru sozialean. Oso argi uzten ditu hiru esparru horien mugak, izan ere, ekintza horietako bat bere esparrutik kanpo gauzatzen bada ondorio latzak eragin ditzake.
Alde batetik, esparru pribatua, etxearen eta familiarekin lotzen du, eta bertan lana izaten da oinarri, bizitza zikloa mantentzen duena. Arendtek azaltzen du esparru horretan kanpoko gertaeren aurrean babesa aurkitu daitekeela eta naturala den esparru bat dela.
Zenbaki lehenak (6n-1 eta 6n+1)
Sei zutabeko taula batean zenbaki arrunt ak idazten dira, honela zutabe bakoitzeko elementuek diferentzia 6 duen segida aritmetiko bat eratzen dute, n-garren gaia zutabeka ondokoa delarik:
Zera ondorioztatzen da:
Hannah Arendt
Vita activaren esparruak: pribatua, publikoa eta soziala
Beste aldetik, esparru publikoak besteekiko existentzia ahalbidetzen du. Hau da, ekintzaren eta diskurtsoaren bitartez gure existentzia ezagutarazten diegu besteei. Baina, era Modernoan esparru publikoaren eta pribatuaren mugak borratu dira eta hirugarren esparru bat sortu da: esparru soziala. Eta Hannahren ustez, esparru horren sorrerak esparru pribatuan zegoena esparru publikora pasatzea eragin du.
Guztiok ez gara Eichmann
Filosofia arendtiarrarentzat, munduarekiko dugun ardura medio, beharrezkoa da oso herritarren konpromisoa.
Taldearen eta gizabanakoaren erantzukizuna
Arendten iritziz, mundua zaintzeko eta mantentzeko ardura dugu, amor mundi deritzona, eta iraganetik etorkizunera luzatzen den ardura da. Gehien bat etorkizunari dagokio, hau da, gizakiok indarkeriaren ondorioz gure baitako aniztasuna ez deuseztatzeko ardura dugu. Baina, Hannahk erruduntasuna eta ardura bereizten ditu. Erruduntasuna guztiz pertsonala da, hau da, ekintzaren araberako subjektu bat seinalatzen du; gainera, guztiz ezeztatzen du erruduntasun kolektiboa. Eta ardura, aldiz, beste bati edo talde bati egozten dio.
Pentsatu eta epaitu
Epaitzeko dugun gaitasuna, zalantzarik gabe, pentsatzeko ahalmenarekin lotuta dago. Pentsamendua azterketa eta galdetzearekin uztargarria da. Baina, era berean, epaiketa on bat izateko hiru baldintza bete behar dira: lehenengoa, mendekotasunik eta aurreiritzirik gabeko pentsamendua izatea; bigarrena, pentsamendu kontsekuentea izatea; eta, azkena, enpatiaz pentsatzea, pentsaera zabala deritzona. Azken hori, Hannahren iritziz, pentsamendu politiko perfektua izango litzateke, Eichmannek ez zuena.
Iraultzari buruz
On Revolution liburuan, Arendtek modernitatean izan ziren iraultza prozesuak ikertzen ditu, garaian izan ziren askapen prozesuak (constitutio libertatis) analizatzeko; batez ere, AEBtako eta Frantziako iraultzak aztertu zituen. Bere ustez, iraultzaren ideia nagusia askatasuna lortzea da, alegia, askatasuna agerikoa den egoera politiko berria eskuratzea. Eta, berak iraultza horien ondorioz sortu ziren gizarteak kritikatzen ditu, eta horretarako, iraultza hitzaren definizio ezohikoa erabiltzen du. Lan honen helburu nagusia espiritu iraultzailearen ezaugarriak determinatzea da, nolakotasun horietan aurkitzen duelako gizakien ekintza eta zerbait berria sortzeko aukera.
Frantziako Iraultza eta Ameriketako Estatu Batuen Independentzia Gerra alderatzen dituenean, lehenengoaren porrota eta bigarrenaren garaipena azpimarratzen ditu. Bien arteko desberdintasunaz konturatzen da, lehena iraultza soziala izan zela, eta bigarrena, politikoa. Hannahk esaten duen moduan frantziar iraultza aurretik oinarrian arazo soziala (txirotasunaren ondorioz bazegoen gosea) zegoen. Baina, AEBtako iraultza aurretiko egoera desberdina zen eta askatasuna lortzeko egoera mesedegarriagoa, ez baitzegoen indarkeriarekin kutsatuta. Bada, bi iraultzak konparatzean, AEBtako iraultzari buruz honako ezaugarria azpimarratzen du: politika, taldean egindako ekintza bezala ulertzen dutela.
Langile kontseiluen sistema elementuak agertzen dira iraultza guztietan. Kontseilu horiek bakezale gisa deskribatzen ditu, alderdikoi bezala eta Estatu berria sortzeko nahitaezkoak.
Filosofia existentzialari buruzko lanak
Gerra ostean, Arendtek bi artikulu idatzi zituen filosofia existentzialari buruz. 1946. urtearen hasieran, French Existentialism («Existentzialismo frantsesa») agertu zen Nation aldizkarian, eta Albert Camus en pentsamendua aztertu zuen bertan batez ere. Jaspersen aurrean, «Europako nazionalismorik» gabe europarra den eta Europako federalismoa ren alde borrokatzen duen pertsona mota berri batengan duen itxaropen handia adierazi zuen. Haien artean Camus zegoen, frantziar erresistentzia tik zetorrena eta zintzotasuna eta ulermen politiko sakona ziurtatzen zituena.
Palestina eta Israelen aurrean jarrera hartzea
Hannah Arendtek 1948ko amaieran Frieden oder Waffenstillstand im Nahen Osten? artikulua idatzi zuen («Bakea ala armistizioa Ekialde Hurbilean?»), AEBetan argitaratua. 1950eko urtarrilean, Palestinako historiari eta Israelgo Estatua ren sorrerari buruzkoa da artikulua. Testuaren arabera, bakea arabiarren eta juduen arteko ulermenaren eta bidezko akordioaren bidez bakarrik lor daiteke. 1907tik immigrazioaren historia deskribatzen du, eta, ordutik, bi taldeak aurrez aurre daudela azpimarratzen du, eta, otomandar ren inbasioagatik eta geroago Erresuma Batua rengatik ere, inoiz ez dutela maila berean egotea pentsatu, edo are gehiago, inoiz ez dutela elkar pertsonatzat hartu. Aberririk edo mundurik eza (Weltlosigkeit) juduen arazo nagusitzat deskribatzen duen bitartean, buruzagi sionisten gehiengoa kritikatzen du, arabiar herriaren arazoak ikusi ez dituztelako.
Haren ikuspegia bi nazioko Palestina bat da, nazionalista ez den politika batean oinarrituta, federazio bat, Ekialde Ertain eko beste estatu batzuk barne har ditzakeena. Arabiar jatorriko biztanleriaren zati baten immigrazioa eta kanporatzea hipoteka morala da; berdintasunean eta justizian (kibbutz) eta Jerusalemgo Unibertsitate Hebrear rean eta industrializazioan oinarritzen diren kolektiboak, berriz, aktiboaren zutabean daude.
Arendten arabera, Israel kapitalismoa ren legeetatik libra zitekeen, AEBtik egindako donazioek finantzatzen baitzuten, eta, beraz, ez zutelako irabaziak maximizatzeko beharrik. Bere kezka zen Israelek politika hedatzaile oldarkor bati jarraitzea, irabazitako gerra baten ondoren, zeinak zorigaitza ekarri baitzien juduei eta arabiarrei, bi herrietako sektore ekonomiko guztiak suntsitzeaz gain. Baina judaismoaren espiritu unibertsalista n eta estatu arabiarren elkar ulertzeko prest zeuden indarretan zuen itxaropena.
Garai hartan, alde judu eta arabiarretako oso pertsona ospetsu gutxik babesten zuten Palestina binazionala. Arendtek Judah Leon Magnes, Hebrear Unibertsitateko lehen presidentea, eta Charles Malik, Libano ko politikaria eta filosofiako katedraduna aipatzen ditu. Biek argi eta garbi babestu zuten juduen eta arabiarren arteko elkar ulertzea Palestinako arazoa konpontzeko, Magnesek 1946an eta Malikek NBEko Segurtasun Kontseilua ren aurrean 1948ko maiatzean.
1948ko abenduan, Menajem Beguin Irgun erakunde terrorista antibritainiarreko buruzagi ohia New Yorkera iritsi zenean, Herut alderdi berrirako dohaintzak lortzeko asmoz, hogeita sei intelektualek, horien artean judutar jatorriko batzuk, gutun ireki gogor bat idatzi zuten, 1948ko abenduaren 4an New York Times-en argitaratua, eta sinatzaileen artean zeuden,besteak beste, Hannah Arendtez gain, Isidore Abramowitz, Albert Einstein, Sidney Hook eta Stefan Wolpez. Gutunean argi eta garbi adierazi zuten alderdi horren aurka zeudela, «eskuin muturrekotzat» eta «arrazistatzat» jotzen zutela.
Bestalde, hogei urte geroago, Arendtek Mary McCarthy idazle estatubatuarrari idatzi zion Israel pertsonen arteko berdintasunaren adibide ikaragarria zela esanez. Garrantzitsuagotzat jotzen zuen herri juduaren «biziraupenerako grina», antzinatik bertan zegoena. Holokaustoa errepikatuko ote zen beldur zen. Uste du Israel beharrezkoa dela babesleku gisa eta antisemitismoaren aurkako erregaitza dela eta. Arendtek dio Israelen benetako edozein hondamendik ia beste ezerk baino gehiago eragiten diola.
Gai etikoei buruz
Arendtek dio gizakia berez ez dela ez ona ez txarra. Arendten kontzepzioaren arabera, norbanakoak bakarrik darama bere ekintzen erantzukizuna. Horregatik, krimenak zigortu behar dira, baina baita «gezur» politikoak ere. Bizitza politikoa arautzen duen konstituzioa duten estatuetan, errazagoa da gizabanakoarentzat «patroi moral» baten arabera jokatzea, «garai ilunetan» baino. Hain zuzen ere, are zailagoa da gobernu ez-demokratikoen gobernuetan pentsatzea, epaitzea eta jardutea.
Politikoki egiazkotasun pertsonalean oinarrituta elkarreragiten duten pertsonek ez dute nahitaez moralki jarduten eremu pribatuan. Arendtek uko egiten dio transzendentziara edo kontzientzia moral era (Gewissen) jotzeari moralaren oinarri gisa, ziur baitago bide horiek sortutako balioak manipulagarriak direla. Bere ustez, totalitarismoa ordura arte nagusi zen kode morala berrinterpretatzen den sistema bat da.
Khasaviurt
Khasaviurt (Хасавюрт, Хасав-юрт, Хасавхъала, Хасавюрт, Хаси-Эвл; kumikeraz "Khasav-en herria") hego-mendebaldeko Errusiako hiria da, Dagestan Errepublikan dagoena. Dagestango bigarren hiririk handiena da, Makhatxkala hiriburuaren ondoren.
Hannah Arendt
Gai etikoei buruz
Nazionalsozialismoarekin kolaboratu ez zutenek beren buruari galdetzen zioten zenbateraino bizi zitezkeen beren buruarekin bakean ekintza jakin batzuk egin izan balituzte. Banantze-lerroa modu ortogonalean igarotzen zen gizarte-, kultura- eta hezkuntza-desberdintasun guztietara. «Sozietate ohoragarria» erabat kolapsatu zela egiaztatu zen.
Arendtek Kanten inperatibo kategorikoa aipatzen du eta berekoikeria komunitatearen eskakizunei kontrajartzen die. Prozesuan, etika komunitario baten ideia garatzen du, behin eta berriz negoziatu behar dena. Gizakiaren aniztasunaz gutxiegi arduratu izana aurpegiratzen die Arendtek filosofoei. Gainera, filosofo gehienen etsaitasun moduko bat dago politika mota ororen aurka. Beste pentsalari batzuek ez bezala, Arendtek, totalitarismoaren garaiaren ondoren ere, munduarentzako itxaropena  ikusten du, jaiotzen den eta berriro has daitekeen gizaki bakoitzari esker.
Gaiztakeria eta gaizkia Arendtek zentzugabekeriatzat hartzen du. Gizakia beti dago beste batzuekin lotuta – Baita krimenean ere –, besteen borondateari aurre egiten dion borondatea garatzen du, eta bere ekintzei buruz hausnartu behar du; bestela, zuzendutako norbait bihurtzen da (getriebene).
1965eko Über das Böse (Gaizkiari buruz) klase magistralean, hil ondoren argitaratua, gaizkiaren definizio bat eskaintzeaz arduratzen da Arendt, alderdi askotakoa, nazionalsozialismoaren eta haren sarraski-eremuen alderdi partikularra zein Kanten «gaitz unibertsala» barne hartzen dituena.
Argitalpen eta hitzaldi publikoak, askatasunaren eta zuzenbidezko estatuaren aldeko borroka
Arendten liburuak eta artikuluak ingelesez eta alemanez argitaratu ziren, erredakzio partzial desberdinekin. Adibidez, Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft (Totalitarismoaren jatorriak, 1951, 1955) eta Macht und Gewalt (1970). Bere testu batzuk berak itzuli zituen, eta aldi berean hobetzen zituen; beste batzuk, berriz, profesionalek itzuli zituzten eta, ondoren, Arendtek zuzendu zituen. Bere lagun Mary McCarthyk ingelesez idatzitako lan batzuk errepasatu zituen. Neurri batean, aldizkarietan argitaratutako artikuluak zeuden, batez ere AEBetan,  Alemanian eta Frantzian. Bere klaseetan ere etorkizuneko argitalpenetako materiala erabiltzen zuen, argitaratu aurretik ikasleekin pasarteak komentatzen zituen, bere korrespondentzian egiten zuen bezala. Hitzaldiek, elkarrizketek, kongresu eta mahai-inguruetan parte hartzeak haren ideiak zabaltzeko balio zuten.
Hannah Arendten adierazteko modua arrazionala eta soila da. Askotan, ohiko hizkuntza arruntean edo zientifikoan duten esanahia ez den beste batekin erabiltzen ditu kontzeptuak. Batzuetan, esanahi arrunta alderantzizkoa bihurtzen du. Bere tesiak argi eta zuzen azaltzen ditu.
Bere truke epistolarra, zeinetan batzuetan bere garaikide batzuei buruzko kritika gogorrak egiten zituen, bere bizitza arlo pribatuaren parte zela zuen. Jaspers, Blücher, McCarthy, Blumenfeld eta Johnson ekin korrespondentzia ia osorik argitaratu ahal izan den bitartean, Heideggerrekin eta Broch-ekin trukatzen zituen gutun ia guztiak falta dira. Beste lagun batzuei bidalitako gutun asko ere argitaratu gabe daude.
Arendti estutasuna eragin zion Karl Jaspersen laudatioa egiteak, Jaspersek 1958an Friedenspreis des Deutschen Buchhandels saria jaso zuenean, batez ere berarekin zuen adiskidetasuna zela eta – Beharbada baita Heideggerrekin zuen adiskidetasunagatik ere –. Baina Jaspersek espreski berari eskatu zion. Egoera horretarako, «Arlo publikoa», «Pertsona» eta «obra» kontzeptuak azaldu zituen: Zizeron en arabera, laudatio batean «pertsona baten duintasuna» ospatzen da «arlo publikoan», eta ez bakarrik lankideekiko erlazioari dagokiona. Aro modernoan, «Obra» bakarrik esfera publikoari dagokiola dioen «aurreiritzia» zabaldu da. Arendten ikuspuntutik, nahiz eta «Lan-prozesua» ez izan gai publikoa, aldiz, akademiko hutsak ez diren lanetan, baizik eta «ekintza eta hitz bizien» emaitzan, «Gizatasun» bat agertzen da (Personhaftigkeit), latinez humanitas, Kantek eta Jaspersek Humanität deitzen dutena. Gizatasun hori bere pertsona eta obra «publikoaren arriskuaren» eraginpean jartzera ausartzen direnek bakarrik lor dezakete.
Jaspers filosofiaz gain, politikaz ere esparru akademikotik haratago ere mintzatu zen, esparru publikoan. Norbanako gisa, besteekin elkartruke askea bilatu zuen. Horrela bakarrik izan daiteke «arrazionala», bere aburuz. Jaspersek, horrela, indarkeria nagusi zen garaian «existentzia argitzen» lagunduko zuen, ez Alemaniaren ordezkari gisa, baizik eta arrazoiaren ordezkari gisa. Arendtek izpiritu askeko pertsona baten ideia irudikatzen du, honela dioenean: «Humaniten erreinua da, zeinetara edonor irits baitaiteke berezko duen jatorritik. Sartzen direnak, elkar  antzematen dituzte»
1969ko martxoan Basileako unibertsitatea n Jaspersen heriotza oroitzeko egin ziren ekitaldietan, Arendt gai honetara itzuli zen: Jaspersek ezin hobeto irudikatuko zuen arrazoiaren, askatasunaren eta komunikazioaren «hirutasuna».
Hannah Arendtek ez zuen bere burua marxista tzat ikusi. Bere jatorria filosofian nabarmentzen zuen. Hala ere, Marx i, XIX. mendeko beste «ideologo» batzuei ez bezala, «Balioa» eta «justiziaren zentzua» egozten zizkion, eta bere analisiak eta bere burua «errebelde eta iraultzailetzat» jotzen zituen. Hala ere, komunismo aren «fikzioa»-ri uko egiten zion. Pentsamendu utopiko bati buruzko aipameneik ez baitugu aurkitzen Arendten obran. Ezker eta eskuin terminoak, kategoria politiko gisa, ez dira agertzen, oro har, bere obran.