cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antikomunismo
Antikomunismo faxista eta nazionalsozialista
Edozein eratara, garbi dago Stalinek ez zuela espero alemaniarrek 1942ra arte eraso egingo zutenik; ondorioz, ezustean harrapatu zuten 1941eko ekainean Alemania Naziak Sobietar Batasuna inbaditu zuenean. Faxismoa eta komunismoa arerioak izatera itzuli ziren.
Antikomunismo kristaua
Eliza katolikoak historia luzea dauka antikomunismoari lotuta. Eliza katolikoaren 1922ko katekesiak dio: "Elizak ideologia totalitario eta ateoak errefusatzen ditu, "komunismoa" edo "sozialismoari" lotuta daudenak. Bestalde, "kapitalismoaren", kapitalismoaren eta merkatu librearen gehiegikeriak ere errefusatzen ditu. Ekonomiak planifikazio zentralizatua badu, harreman sozialen oinarria apurtzen du; izan ere, pertsonek hainbat behar dituzte, merkatuak asetu ezin dituenak. Beharrezkoa da merkatuaren eta ekimen ekonomikoen zentzuzko erregulazio bat lortzea, balioen hierarkia justu batekin eta denon ongizatean pentsatuz".
Juan Pablo II Aita Santuak oso gogor kritikatzen zuen komunismoa, eta beste hainbat Aita Santuk ere ikuspuntu hori partekatzen zuten. Pio IX-ek Quanta cura argitaratu zuenean komunismo eta sozialismoari "akats larriena" dei egiten zien.
Espainiako Gerra Zibilean zehar, Eliza katolikoak talde matxinatua babestu zuen gerrari "gurutzada" bezala kalifikatuz.
Antikomunismo liberal edo demokratikoa
XX. mendeko sozialismo errealeko gobernuak, orientazio komunistakoak, oso gogor kritikatuak izan ziren liberal europearren eskutik, totalitarioak zirela egotzita. Gobernu komunisten aurkako mugimendu demokratikoak munduan zehar zabaldu ziren 80. hamarkada, Mikhail Gorbachoven Sobietar Batasunean izandako aldaketa batzuk baliatuta. Horietako batzuk:
Mugimendu hauen helburuak gobernu komunistak abolitzea eta kapitalismoa ezartzea ziren.
Antikomunismo garaikidea
Think tank kontserbadore askok, komunikabide kontserbadore askok bezala, antikomunismoaren argudio klasiko batzuk izaten jarraitu dute. Argudio horiek porrot ekonomikoetan eta giza eskubideen urraketetan oinarrituta daude. Hala ere, mugimendu komunista europearrek sustatutako puntu tradizional batzuk (hezkuntza publikoa edo errenta baxuko pertsonak babestea) herrialde kapitalistetan ezarri izan dira. Arrazoi horren ondorioz, antikomunismo garaikidea beste alor batzuetan zentratzen da; hala nola, sektore industrial publikoaren interesak edo ondasunen birbanaketan.
Antikomunismoa aitzakia gisa
Noizean behin, iritzi publikoaren ikuspuntu komunistaz baliatuta, komunismoaren arriskua aitzakia izan da esku hartze belikorako Estatu Batuen eskutik. "Mehatxu komunista" honako hauek justifikatzeko erabili zen:
Gstaad
Gstaad (alemanikeraz ahoskatua) Berna kantonamenduan dagoen herria da, aleman hizkuntza duena. Saanen udalerrian kokaturik, eski estazio ezaguna da, nazioarteko jet set erakartzen duena. Gstaadek 9.200 biztanle inguru ditu eta itsas mailatik 1.050 metrotara dago.
Pita Taufatofua
Pita Nikolas Taufatofua (1983ko azaroaren 5a, Tonga) taekwondo eta eskian, tongar atleta da, UNICEFen enbaxadore eta motibazio hizlaria ere bada, eta Brisbanen (Australia) bizi da.
Taufatofua, nazioartean, ospetsu egin zen gerrian bildutako Tongako taʻovala tradizionalarekin agertu ondoren, bularra biluzik eta olioztatuta, Tongako bandera-eramaile gisa Rio de Janeiron, Brasil, 2016ko Udako Olinpiar Jokoak irekitzeko ekitaldian. 2018ko Neguko Olinpiar Jokoetan eta 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan ere bandera-eramailearen papera errepikatu zuen, azken hauetan Malia Paseka tongar emakume taekwondolariarekin batera.
Bizitza goiztiarra
Taufatofua Australian jaio zen 1983ko azaroaren 5ean, eta Tongan hazi zen. Tonga Side School eta Tonga High School-en ikasi zuen, eta Brisbaneko Saint Peter's Lutheran College-n graduatu zen 2000. urtean. Aita tongarra da, eta ama, berriz, britainiar jatorriko australiarra. Bost urterekin hasi zen taekwondoa praktikatzen. .
Haurtzaroan, Tongako jarduera tradizionaletan sartu zen, hala nola manioka uztan lan egiten.
Taekwondo ibilbidea
2016ko Ozeaniako Taekwondo Olinpiar Sailkapen Txapelketan, otsailean, Port Moresby-n (Papua Ginea Berria), bere finalaurrekoa 4 eta 3 irabazi zuen, 2016ko Olinpiar Jokoetarako sailkatze-borrokan munduko 15. borrokalari onenaren aurka finalean irabazi aurretik. Aurretik, Olinpiar Jokoetarako sailkatzen saiatu zen bitan. Olinpiar Jokoetan, Taekwondo diziplinan lehiatzen zuen Tongako lehen atleta izan zen. Tongako bandera-eramaile izan zen inaugurazio ekitaldian.
Piraguismo ibilbidea
2019ko apirilean, Taufatofuak 2020ko Udako Olinpiar Jokoetarako sailkatzen saiatuko zela jakinarazi zuen, oraingoan esprint piraguismoan. BBCri esan zion: "Nire bihotzetik hurbil dagoen kirola da; nire arbasoek milaka urtez egin zuten Polinesiako uharteak kolonizatu zituztenean". Taufatofuak, gizon bakarreko (K-1) kayak ekitaldian, 200 metrorako sailkatzea espero zuen.
2019ko abuztuan Hungariako Munduko Kanoa Esprint Txapelketan, Taufatofua azken postuan sailkatu zen. 2021eko Olinpiar Jokoetarako sailkatzeko, 2020ko otsailean, Ozeaniako kontinenteko kanporaketan, K-1 200 metroko proba irabazi beharko zuen. Saiakera horrek ez zuen emaitza onik izan.
Hala ere, 2020ko otsailean, 2020ko Udako Olinpiar Jokoetarako sailkatu zen, taekwondorako; kirol honetarako, bere bigarren olinpiar lehiaketan, gizonen + 80 kg-ko urrea irabazi zuen.
2016ko Udako Olinpiar Jokoak
Taufatofua Tongako banderadun gisa agertu zen Nazioen Alardean, 2016ko abuztuaren 5ean Rio de Janeiron ([Brasil]) egin zen Olinpiar Jokoak irekitzeko ekitaldian. Desfilean zehar, taʻovala (gerrian inguran eramaten den tongar esterilla) bat besterik ez zuen jantzi, aurpegiak eta gorputz-enborrak distiratsuak ziruditen. Hasieran, izerdi bizian zegoela uste zuten askok, baina agerian geratu zen olio kopuru ugari emana zuela gorputz-enborrean. Taufatofuak, alkandorarik gabe eta olioztatutako itxurarekin, bere agerpenaren irudia sare sozialetan birala bihurtzea lortu zuen.
Taekwondo txapelketan, Sajjad Mardani irandarrak kanporatu zuen bere lehen borrokan Taufatofua, puntuazioa 16-1era igo zenean. Taufatofua, jokoen amaiera-ekitaldian ikuskizun-musikalaren ondoren egin zuen agerraldian, Nazioen Alardean jantzi zuen jantzi berarekin agertu zen.
2018ko Neguko Olinpiar Jokoak
2018ko otsailaren 16an, ostirala, eskiatzeko 15 kilometroko proba librean lehiatu zen, eta 114. postuan sailkatu zen 119 eskiatzailetik.
2020ko Udako Olinpiar Jokoak
Taufatofuak bere nazioaren taldea gidatu zuen 2020ko inaugurazio ekitaldietan, berriro ere alkandorarik gabe eta, ohi duen bezala, olioztatua; oraingoan, baina, Malia Paseka emakumea zuen alboan; hura ere taekwondon lehiatzeko zegoen Tokion. Taufatofuak hirugarren aldiz ospatzen zituen Olinpiar Jokoak Tongako, bere herrialdeko, banderarekin, tapa-oihalez jantzirik (Tongako jantzi tradizionala). Taufatofuak bere gorputz oliatua erakutsiz gain, perlazko lepokoa ere jantzi zuen berriki pasatutakoaren omenez (COVID-19 pandemiaren ondorioz, hain zuzen ere), baita guraso eta familiarekiko arduraldiagatik ere. Lepokoan agertzen zen perla beltzak garrantzi pertsonala zuen berarentzat eta bere familiarentzat. Inaugurazio ekitaldiaren aurretik, Taufatofuak lepoko argazki bat partekatu zuen Instagramen, eta izenburua honela zioen: "GALDU DITUGUNENTZAT - beti izango zara perla gure bihotzaren segurtasunean".
Hiru olinpiar joko desberdinetan, hiru kirol desberdinetan, esku hartzen zuen lehen olinpiarra izan zen, eta, gainera, Tokioko Kayak esprinterako sailkatzen saiatu zen. Zoritxarrez, Kayaken entrenatzeak ez zuen olinpiar sailkapenik ekarri; azkenean, Taufatofua Tokioko Olinpiar Jokoetan Taekwondon lehiatzea soilik lortu zuen.
Bizitza pertsonala
Taufatofua gurasoekin eta sei anaia-arrebekin hazi zen familiak ekaitz tropikalean galdu zuen Tongako logela bakarreko etxe batean. Heldu gisa, bere jaioterriaren eta Brisbane-ren (Australia) artean banatzen du bere denbora.
Taufatofua UNICEFen enbaxadorea da, eta etxerik gabeko erakundeekin lan egiten ematen du bere denbora, Sandgate House-n, barne etxerik gabeko haurrak trebatzen, bizimodu independenteko trebetasunak garatzen laguntzeko. Berotze globala ezagutzera ematen ere, lan egiten du, horrek bere Tonga uharteko nazioa mehatxatzen baitu.
Motibazio hizlaria ere bada, eta, 2018an, The Motivation Station: An Essential Guide to Becoming Your Greatest Version izeneko liburua argitaratu zuen. MIT Solve-n hizlaria izan zen 2018an, Justin Trudeau Kanadako lehen ministroa buru zela.
Ingeniaritza lizentziaduna da, eta, 2016. urtetik, masterra egiten ari da. Hemezortzi urtetik aurrera, erakusburu gisa egin du lan.
Junts per Catalunya (alderdi politikoa)
Junts per Catalunya (euskeraz, Batera Kataluniagatik) edo bakarrik Junts (JxC) 2020ko uztailean aurkeztutako alderdi katalan eta independentista da, Kataluniako lehendakari ohi den Carles Puigdemonten eskutik. 2020ko uztailaren 2an aurkeztu zen alderdia, Kataluniako Europar Alderdi Demokrata edo PDeCATekin izandako tira-biren ondorioz, eremu post-konbergentearen isla den Junts per Catalunya aterki-koalizioaren birmoldaketaren testuinguruan.
Alderdiaren fundazio-kongresua uztailak 25aren eta urriak 3ren artean emango da, Elsa Artadik eta Marta Madrenasek, uztailaren 18an, korporazio-izaera berri osoa eta korporazio-irudi berri guztiak, logo eta erabilera arrunterako kolore berria barne, lehen aldiz publikoki erakutsi ostean. Hala ere, kontutan hartu beharrekoa da alderdia Espainiako Barne-Ministerioan 2018ko uztailetik dagoela inskribaturik, eta, beraz, alderdi hau ez dela JxC koalizioarekin konfunditu behar.
Alderdi berri honetan, Carles Puigdemontez gain, Crida Nacional per la República (CNxR) (JxC-en barruan integratutakoa; esaterako, Jordi Sànchez edo Elsa Artadi),  Acció per la República (AxR),  Els Verds–Alternativa Verda (EV–AV) eta PDeCATetik alde egindako bazkide ugari agertzen dira (Jordi Turull, Josep Rull eta Joaquim Forn, adibidez),  Reagrupament (RI) alderdi politiko txikiaren kasu. Era berean, Independente modura, Demócrates de Catalunyako (DC) zein Herri Batasuneko Hautagaitzako (CUP) izenak (bereziki Poble Lliure jatorrikoak) ere agertu dira. Alderdiaren helburua 2017an huts egindako independentismoaren alderdi bateratu bat sortzea da, "katalanismoaren ardatz zentral" modura, "gidaritza" argi batenpean.
Esan bezala, alderdiaren jaiotza JxC koalizio zaharra oraindik bizirik dagoen testuinguruan bizitzera beharturik dago, Puigdemonten eta PDeCATen arteko tira-biren ondorioz; izan ere, lehenak alderdi-izena eskuratu badu ere, azkenekoak mantentzen ditu hauteskunde-eskubide eta diru publikoa jasotzeko titularitatea.
Testuingurua (2015–2018)
2015eko ekainean Kataluniako Konbergentzia Demokratikoaren (CDC) eta Kataluniako Batasun Demokratikoaren (UDC) edo Unió-ren arteko CiUren banaketaren ostean, CDC alderdia Junts pel Sí koalizioaren parte izatera pasako da, bestelako alderdi indeependentistekin batera (bereziki aipagarri da ERC), 2015eko Kataluniako Parlamentuko Hauteskundeetara aurkezteko.
Ostean, 2016ko ekainean, CDCko kideek alderdiaren aktibitatea gelditu, eta Kataluniako Europar Alderdi Demokrata (PDeCAT) sortu zuten, hilabete berdinean. Hala ere, CDC zaharra modu formalean bizirik mantenduko da, PDeCATekin batera Junts per Catalunya (JxC) koalizioko parte izatera pasaz, 2017ko Kataluniako Parlamentuko Hauteskundeetan.
Mugimendu guzti hauek Puigdemonten eragina PDeCATaren zein Kataluniako independentismoaren gainean emendatu bazuten ere, CNxRren helburuak ez ziren bete, CUP eta ERC alderdiek mugimenduak proposatutako ibilbide bateratuari uko egin ziotenean.
Alderdiaren erregistroa, baina JxC koalizioaren barruan (2018ko uztaila–2020ko uztaila)
Alderdi politiko modura formalki erregistratu ostean, Junts per Catalunya JxC koalizioaren itzalean mantenduko da, PDeCAT eta CDCrekin batera koalizioaren parte izango bada ere. Hala, alderdiaren bizitzaren lehen bi urteetan, alderdiak ez ditu ez akto propiorik, ez organigrama finkaturik, ez sinbologia edo koalizioarekiko ezberdintasun nabarmenik edukiko, bi entitate independente badira ere.
Bi urteko tarte honetan, alderdia JxC aterki-koalizioaren barruan hurrengo hauteskundeetara aurkeztuko da:
Tarte honetan zehar ere, PDeCAT alderdiaren eta Puigdemonten CNxRaren arteko negoziazioek aurrera jarraitzen zuten, JxCat koalizioaren berrantolatze-prozesuaren testuinguruan. PDeCAT alderdia alderdi politiko modura disolbatzearen aurkako posizioak, Puigdemontek PDeCATekin negoziazioak apurtzea eraman zuen, 2020ko uztailaren lehen egunetan.
JxCen eta PDeCATen arteko erlazioa (2020ko uztaila–2020ko iraila)
Esan bezala, 2020ko uztailaren hasieran, Puigdemonten CNxRaren eta PDeCAT alderdiaren negoziazioek huts egiten dute, JxC koalizioaren berrantolatze-prozesuan. PDeCATek Koalizio-Ereduarekin jarraitzea proposatzen zuen bitartean, alderdia zentro-eskuineko alderdi independente modura, Puigdemont berak zein bere zirkulu hurbilak alderdi politiko berri baten beharra ikusten zuten, PDeCAT alderdiaren de facto disoluzioa zekarrena, alderdi aurrerakoiago eta, modu argian, aldebakartasunaren aldekoa.
Negoziazio-zailtasun hauen testuinguruan, Puigdemonten zirkulua Junts per Catalunya alderdiaren kontrolarekin egiten da, alderdiaren egoitza aldatuz (Katalunia Hiribidetik Etorbide Diagonalera pasaz) eta alderdiaren lehendakaritza aldatuz, Laia Canet izatetik Balenyà-ko alkate eta Puigdemonten zirkulu estuaren parte den Carles Valls izatera pasaz. Erregistro-mugimendu guzti hauek modu gogorrean izan ziren kritikatuak PDeCAT alderdiaren aldetik, Junts per Catalunya alderdia "bere propietateko markatzat" hartzen zuelako.
Gertakari guzti hauekin eta internet bidezko kanpaina gogor baten ostean, alderdi politiko berriaren Kongresu Fundazionalaren prozesua 2020ko uztailaren 25ean hasi zen, on-line sesio batekin non, esan bezala, Elsa Artadik, Marta Madrenasek, Laura Borràsek, Meritxell Budók eta Carles Puigdemonten holograma batek parte hartu zuten, 2020ko urriaren 3an amaituko den prozesu bati hasiera emanez. Gutxienez egun horretara arte, alderdiak militantzia bikoitza (JxC+PDeCAT) onartuko du, momentu horretan bere organigrama eta estatutuak finkaturik eduki beharko baititu, bai eta egunera arte bere sozio politiko den PDeCATekin edukiko dituen erlazioak zeintzuk diren ere. Edozein kasutan, Puigdemontek alderdi berriaren agerpenak, Kataluniako Europar Alderdi Demokrataren afiliatu-kopurua %5 batean murriztu zuen 2020ko abuztuaren 3rako, PDeCATeko militante-kopurua 14,250 inguruan utziz. Kataluniako Europar Alderdi Demokrataren zuzendaritza utzi eta Juntsera pasa diren pertsonalitate ezagunen artean, aipagarri dira Míriam Nogueras (momentura arte, PDeCATeko lehendakariordea), Toni Postius (Lleidako eskualdeetako arduraduna), Lourdes Ciuró (Bartzelonako eskualdeetako arduraduna) eta Montse Morante (Eremu Tematikoko arduraduna).
Elsa Artadik, abuztuaren 9an, PDeCATekin batera "koalizioan joateko" atea itxi zuen; "[alderdiaren] nahia hori ez dela" argudiatuz. Honi erantzunez, PDeCATeko Zuzendaritzak "koalizioan edo zerrenda bakarrean hauteskundeetara joatea gero eta zailago ikusten zuela" onartu zuen, "[ alderdien arteko eztabaidei] hamabost eguneko epe maximoa emanez", "erabakia hartu gabe irailera iritsi gabe, inoiz ere". Abuztuaren 20an, "JxCeko zenbait buruk" Mas klausula (Artur Mas-en homenean) bat proposatzen dute, PDeCATekin itundu ahal izateko. Mas klausula izeneko itzultze-klausula horren arabera, "JxC-PDeCAT akordioa [edozein momentutan] bertan behera utzi daiteke", "bi alderdietako edozein ez bada eroso sentitzen edo bere nahiak betetzen ez direla ikusten badu". Abuztuaren 20an ere, PDeCATek JxCekin batera aurkezteko aukera ixten zuen edo ez abuztuaren 31ean erabakiko zela argitaratu zen.
Abuztuaren 29an, PDeCATek JxC alderdiaren marka tribunaletara erateko prozesua hasi zuela helarazi zuen komunikabide ezberdinetan, 2020ko hasieran alderdiaren titularitate-aldaketan egondako ustezko iruzurraren ondorioz. Hala, alderdiak titularitate-aldaketa horren ostean gertatutako organigrama-aldaketa guztiak bertan behera uzteko eskatzen dio epaileari; bai eta marka-erabileraren blokeoa ezartzeko, kautela-neurri modura. Alderdi konbergentearen judizializazioaren-bidearen hartzeak erantzun azkarra sortu zuen bi alderdien inguruan kokatzen diren kargu publiko askotan; hala, adibidez, JxCeko bost senatariek PDeCAT utzi egin zuten 29an bertan,  Twitterren argitaratutako deklarazio bateratu baten bidez. Ordu gutxitara ere, PDeCATeko (JxSí-ren barruan) kultura-kontseilari izandako Lluís Puig-ek alderdiaren karneta ere hautsi zuen, "[ alderdiaren] exekutibak hartutako erabakien" ondorioz. Bartzelonako metropoli-barrutiko PDeCATeko errejidoreek ere karnetari uko egi zioten, eta, modu gogorrean, "alderdikide guztioi karneta apurtzeko deia" helarazi zuten, Bonvehíren "autoritarismoaren" aurka. Aipatutako guzti hau, de facto, JxC eta PDeCATen arteko erlazioen amaiera-puntutzat hartzen dute askok. Hasiera batetan irailaren lehenerako programatutako auzia, Bartzelonako hirugarren instrukzio-auzitegian, hurrengo irailaren 25ean ospatuko da, KJANak adierazi bezala.
Hala, abuztuaren 31ean, PDeCATen judizializazio-bideak sortutako hasitako en masse karnet-haustearedn testuinguruan, Carles Puigdemontek PDeCATeko karneta hautsi zuen ere,   Quim Torraren gobernukide anitzekin batera: Meritxell Budó (lehendakaritza-kontseilaria), Damià Calvet (lurralde- eta jasangarritasun-kontseilaria), Jordi Puigneró (politika digitalen kontseilaria) eta Miquel Buch (barne arazoen kontseilaria). Testuinguru honetan ere, hamaika diputatuk, Kataluniako parlamentuan, PDeCAT alderdia utzi zuten ere,     JxCren talde parlamentarioan PDeCATeko bi diputatu soilik utziz: Marc Solsona (PDeCATeko bozeramailea) eta Lluís Font, PDeCATeko zuzendaritzakidea. Preso politikoa eta Puigdemonten gobernukide-ohia den Jordi Turull kontseilari-ohiak ere karneta hautsi zuen 31ean bertan. Tirabira guzti hauek PDeCAT alderdiari bere militantziaren "%7a galtzea eragin dio", Marc Solsonaren hitzetan,   "800 militanteetan zenbakitu daitekeena". Hala ere, Artur Mas bezalako pertsonalitateek alderdiaren militantzian mantendu direla aitortu du Solsonak.
Kongresu Fundazionala (2020ko abuztua–2020ko urria)
2020ko uztailaren 25 eta 26 artean, besteak beste, Kongresu-Mahaiaren bozketa egin zen, bai eta aurrerago bozkatu ziren zuzendaritza-organoen osaera eta zuzendakideen hautatze-prozesua definitzen duten ponentzien bozketa ere. Lehen bozkaketa horietan, Kongresu-Mahaiaren lehendakari Lluís Puig izan zen hautatua, boz-emaleen %96.83ko oniritziarekin. Hautatutako bestelako mahaikideak hurrengoak izan ziren: Elena Fort eta Montse Rosell lehendakariorde modura; eta Raül Garcia, Imma Gallardo, Jordi Sendra, Glòria Freixa, Ricard Pérez eta Meritxell Masó batzordekide modura. Era berean, aipatutako zuzendaritza-organoen osaera (%95.92) eta bertako zuzendarikideen hautatze-prozesuak ere (%94.37) aurrera atera ziren. Amaitzeko, aurrera ateratako bestelako dokumentuen artean, hurrengo urriaren 3an bozkaketara eramango diren bi ponentziak (Ponentzia Antolatzailea eta Ponentzia Politiko eta Estrategikoa) idatziko dituzten bi taldeek ere afiliatuen oniritzia jaso zuten ere: %94.63ko eta %96.89ko aldeko boz-ehunekoarekin, hurrenez hurren. Uztailaren 26tik abuztuaren 1erarte, alderdiaren zuzendaritza-organoetarako (Lehendakaritza eta Zuzendaritza Nazionala, non Idazkaritza Nagusia kokatzen den) hautagaitza-zerrendak aurkeztu zitezkeen. Bi izan ziren agertutako zerrendak: Carles Puigdemont-ek aurkeztutako zerrenda eta Josep Sort-ek (RI) aurkeztutako zerrenda, abuztuaren 2an alderdiaren Kongresu Fundazionaleko Kongresu-Mahaiak onarturikoak. Era berean, Sortek aurkeztutako Zuzendaritza Nazionaleko 18 kideetarako hautagaitza-zerrenda ez zen onartua izan, forma-akatsak zirela eta. Hala ere, abuztuaren 2an bertan, aipatutako Kongresu-Mahaiak Josep Sortek aurkeztutako Idazkaritza Nagusirako hautagai-zerrendari (Qualsevol nit pot sortir el sol –Edozein gautan atera daiteke eguzkia–) uko egin zionaren errenuntzia-mezua jaso zuen. Beraz, abuztuaren 3an hasi zen "hauteskunde-kanpainaren" ostean, "erabat telematikoa" izango dena, abuztuaren 7 eta 9 artean ospatu zen hauteskundean soilik hautagaitza bakarra izango da bozkagai. Abuztuaren 7aren goizeko 9etatik aurrera, JxCeko afiliatu guztiek bozkatu ahal izaten zuten; non, lehenik, Lehendakaritza bozkatuko zen. Lehendakaritza-hautaketa hautagaitza bakoitzeko zerrenda itxi eta desblokeatu batekin burutu zen; hala, Lehendakariordetza bakoitzak (eta, gehienez, lau) hautagaitza horren alde bozkatu zuten bozen %50aren oniritzia, gutxienez, eduki behar izan zuen.
Lehendakariaren kasuan, bestalde, hautagaitza bozkatuenean agertutako kidea izango zela alderdiko lehendakari erabaki zen. Gainera, Idazkaritza Nagusirako hautagaitza ezberdinak ere zerrenda itxi eta desblokeatuekin bozkatu ziren; non, aurreko kasuan bezala, antolaketa-idazkaria (Secretari d'Organització) eta finantza-idazkaria (Secretari de Finances) hautagaitzaren aldeko bozen %50eko oniritzi minimoa jaso behar izan zuten, idazkari nagusia hautagaitzarik bozkatueneko kidea hautatu zen bezala. Amaitzeko, "Zuzendaritza Nazionalerako bestelako 18 kideak" Zuzendaritza Nazionalerako hautagaitza guztien artetik eta Idazkaritza Nagusira aurkeztu ez zirenetik 18 kiderik bozkatuenak hautatuak izan ziren; hau da, zerrenda irekien bidez hautatuko ziren. Abuztuaren 9an, arratsaldeko 3tan, bukatu zen hauteskunde-epea. Hauteskunde-emaitzen arabera, Carles Puigdemont izan zen hautatua Juntseko lehendakari modura, %99.3ko aldeko botoekin. Era berean, Jordi Sànchez alderdiko idazkari nagusi modura izan zen ere hautatua, botoen %94.23arekin. Lehendakariordeei dagokienez, bestalde, lau lehendakariordegaiak izan ziren hautatuak (Elsa Artadi, Anna Erra, Josep Ruis eta Jordi Turull), %73 eta %94 arteko oniritziarekin (detaile guztiak azpiko taulan).
Aipagarri da, gainera, aurkeztutako zuzendaritzakide guztien afiliatuek aprobatutako %50eko boz-langa minimoa gainditu zutela. Bestelako zuzendaritza-organoak (Òrgans de Govern modura ezagunak) horrela geratu ziren: Abuztuaren 6 eta 9 artean erabakitako zuzendaritza-organoak osatzen dituzten funtzio konkretuak ezjakinak dira oraindik, orokorrean. Jakina den gauza gutxien artean, Saldoniren (antolaketa-idazkaria) funtzioetako bat "herrialdean zeharreko alderdiaren ezartzea" izango da, "herri- eta eskualde-politiken arduradun" den heinean. Lehendakariordeei dagokienez, aipagarri da Elsa Artadik bere lehendakaritzaorde-kargua alderdiaren bozeramaile izatearekin partekatuko duela. Bestelako kideen funtzio konkretuen zehazpenean, bereziki bestelako Zuzendaritza Nazionaleko kideen kasu, Ponentzia Antolatzailean agertuko da azaldurik. Bertan, Kontseilu Nazional eta Eskualde-Kontseiluen sorreraren inguruan aipatuko dela espero da. Horretarako, Ponentzia Antolatzailean zuzendaritzakide diren Calvetek, Jubertek, Errak, Violant Cerverak, Jordi Fàbregak, Gemma Geisek, Mònica Salesek eta Toni Morralek ponentzia hori erredaktatuko dute (seguraski, "vegueria-, eskualde- eta hiri-taldeen bidez" burutuko da alderdiaren ezartzea). Paper horretan garrantzi handia izango du David Saldonik, Associació Catalana de Municipis-eko (ACM) lehendakari izandakoa.
Bestalde, Ponentzia Politiko eta Estrategikoaren idazleak zuzendaritzakiderik eta alderdiko izenik pisutsuenak izango dira: Sànchez, Artadi, Josep Rull, Toni Comín, Marina Geli, Marta Madrenas, Josep Maria Forné eta Glòria Plana. Bigarren ponentzia honek "procésa azeleratzeko" helburua dauka "borroka- eta konfrontazio-tresna modura", "Espainiarekin dialogatzeko mesfidati".
Zuzendaritza-organoak bozkatu ostean, Kongresu Fundazionaleko bi ponentziak erredaktatuko dira. Horretarako, alderdi-afiliatuak uztailaren 26tik abuztuaren 15era beren proposamenak aurkez zitzaketen, Kongresu-Mahaiak moderatu eta antolatu zituena, gaiz gai. Hala, abuztuaren 20an uztailean hautatutako idazle-komisioek ponentzien lehen testuak argitaratu zituzten, "hasiera-testu" (text inicial) modura. Lehen testu hauek, abuztuaren 21etik irailaren 10era arte, zuzengarriak izango ziren, abuztuaren 18a baino lehen afiliatu diren pertsona guztien enmienda ezberdinen bidez. Ostean, irailaren 11tik 20ra idazle-komisio bakoitzak enmienda guztiak transakzionatu zituen pertsona afiliatuekin. Irailaren 21-27 artean enmienda ez-gehituak bozkatu ondoren, urriaren 3an bi ponentziak, enmienda ezberdinekin transakzionatuak, bozkatu ziren, "behin-betiko testu" modura. Bi ponentziak, modu independentean aprobatuak izan ziren urriaren 3an, biak %90ekoa baino oniritzi altuagoa jasoz.
Alderdiaren zerrendaburu, 2021eko Kataluniako Parlamentuko hauteskundeetara (2020ko urria–2020ko azaroa)
Joan Canadell, Bartzelonako Komertzio Ganbarako presidente, alderdi berriarekin kolaboratzeko prest zegoela adierazi zuen, zerrendakide modura bere burua ikusten ez bazuen ere. Jordi Puigneró, egungo Politika Digital eta Herri-Administrazio sailburua Kataluniako Gobernuan, Juntseko hautagai modura proposatua izan da zenbait ahotsen arabera, Puigdemonten atzean, zerrendaburu sinboliko modura aurkeztuko litzatekeena. Edozein kasutan, Juntsek 2021eko Kataluniako Parlamentuko hauteskundeetarako zerrendaburu efektiborako primario-deia egitean lau izan ziren hautagai-proposamenak: Laura Borràs, Damià Calvet, Joan-Ramon Colomines-Company eta Jordi Ferrés. Lau hautagai-proposamenetatik hirugarrenak, Joan-Ramonena, bertan behera geratu zen abal nahikorik ez lortzearen ondorioz. Hala, eta primario-kanpainian hiru hautagaiek parte hartu ostean, azken momentuan Jordi Ferrések bere hautagaitza bertan behera utzi eta Laura Borràsen aldeko botoa eskatu zuen.
Hala, 2020ko azaroaren 29an, Laura Borràsek boto-kopuruaren %75.8a lortu ostean –Calveten %20.5arekin alderaturik) Junts per Catalunyaren zerrendaburu efektibo modura –eta Kataluniako Generalitateko lehendakari izateko alderdi-hautagai modura– aurkeztu zen Borràs.
2021eko Kataluniako Parlamentuko hauteskundeak (2020ko azaroa–2021eko otsaila)
Kongresu Fundazionala amaitu eta gutxira, Joventut Nacionalista de Catalunya (JNC) izeneko gazte-erakundeak momenturarte PDeCATekin zuen akordioa amaitutzat eman eta Junts alderdiaren alde posizionatu zen, bi formazioen arteko kolaborazio-konbenio bat bultzatuz. Garai hartan ere, alderdiaren lurralde-egituraketa bermatu zen, Katalunia osoan zehar vegueria- eta eskualde-zuzendaritza ezberdinak bozkatuz eta hautatuz.
2021eko otsailaren 14ko hauteskundeetan, Junts per Catalunya alderdiak 570,733 boto lortu zituen (%20.07), hirugarren posizio xume bat lortuz PSC eta ERC alderdien atzetik, Girona eta Lleidako probintzietan alderdirik bozkatuena izan arren.
Pere Aragonèsen Gobernuaren legegintzaldia (2021eko otsaila–)
2021eko hauteskundeen ostean, urte bereko uztailean, Juntsek Unitat Catalana (UC) alderdi frantsesarekin kolaborazio-konbenio berri bat sinatu zuen ere, Ekialdeko Pirinioetako departamentuan jarduten duena. Modu honetan, Juntsek duen alderdi independentisten aukeretatik, bere kolaborazio-sarea emendatu zuen.
Osaera
Uztailaren 23an, Acció per la República alderdi txikiak JxC koalizioa utzi eta JxC alderdira sartu zen. Alderdira Reagrupament (RI) alderdia gehitu zen ere uztailaren 24ean, 2013. urtetik aurrera lehenengo CDCrekin eta, ostean, PDeCATekin zuen kolaborazio-akordioa hautsiz.
Ponentzia-aurreko usteak (2020)
Alderdiaren ideologia zehatza zein den jakitea zaila zen; izan ere, egun dugun alderdiaren ideologiaren inguruko informazio guztia argitaratutako manifestuetatik eratorritakoa zen. Manifestu horietan autodeterminazio-eskubidearen defentsa, aldebakartasunaren ezarpena "U-1aren betebeharra" (El mandat de l'ú d'octubre) bermatzeko, Kataluniaren independentzia lortzeko helburuarekin, eta "katalanismo osoa biltzeko gura" planteatzen ziren, "helburu handiak dituen herrialde txiki baten agenda sozial eta ekonomiko aurrerakoi bat artikulatzeko", demokrazian funtsatutako subiranotasunaren, demokrazia zuzenaren eta korrupzioaren aurkako borrokaren bidez.
Aipatutako negoziazioen haustearen arrazoietako bat ideologia-auzia izan zen; izan ere, PDeCATek "zentroko" proiektu politiko bat proposatzen zuen, "Puigdemonten plataformak gehiegizko jito ezkertiar bat" jasaten ari zela defendatuz, "azken urteotan".
Paris Grau-ren hitzetan, Bartzelonako Unibertsitateko (UB) Sistema Politiko eta Konstituzionaleko unibertsitate-irakasle laguntzailea, Puigdemontek bultzatutako alderdi berriak independentziaren aldeko alderdi gehienekin gertatzen den bezala "konponbide-errango ezberdinak proposatzen dituzte, aldebakartasun sinetsienatik konponbide aldebikoagoetara", 'Eskoziako bide' modura ere ezaguna dena. Harrigarriena, haatik, hurrengoa da: "horietako zenbait [ alderdik], Kataluniako zentro-eskuin independentistaren ordezkari ohi direnak, zentro-ezker edo ezker politikorako bidea aurkitzen ari dira, halako ideia progresistak hobe hartzen dituztenaren ideia" emanez. Grauren hitzetan, hau "ERCri bozak kentzeko mugimendu argia" izan liteke ere.
2020ko uztailaren 19an AxR-k edukitako ohiz-kanpoko batzarrean (alderdian sartzeko erabakia hartu zen batzar berdinean), hala deskribatu zuen Junts: "balore progresistak" dituen organizazioa, "modu argian errepublikanoa eta, ideologikoki, ororen alderdia, [ Kataluniako] gehiengo zentro-ezkertiarraren ardatzean".
Ponentzia politiko eta estrategikoa (2020ko abuztua–2020ko urria)
Abuztuaren 19an El Periódico egunkariak argitaratutakoaren arabera, Kongresu Fundazionalean proposatutako bi ponentzien hasiera-testuek alderdiaren ideologia markatzen dute jada, "gai arantzatsuenetan sartu gabe". Egunkariaren arabera, "elkarrizketaren bidea" medio bat liteke, ez helburua; "ezinbestekoa" izango den "desobedientzia zibila" defendatuz, alderdiaren "korpus teoriko" modura. Era berean, jada aipatutako "transbertsalitatea" defendatzeko, alderdia "zentroezkertiar" modura autodefinitzen bada ere bere ponentzia politikoaren hasiera-testuan, kargu politikoa izango duten pertsonalitateek boto-askatasuna izango dute.
Abuztuaren 28an prentsak ezkutuan jaso bezala, militantziak jasotako hasiera-testuak "negoziazioaren eta unilateralitatearen bideei" egiten die erreferentzia, mugarri bakar modura biolentzia ezarriz:
U-1eko erreferendumari ere egiten dio erreferentzia, "Kataluniako Errepublikaren jaiotegun" modura izendatuz, bai eta "amaitu gabeko independentzia-prozesu" baten inflexio-puntu.
Ideologia ekonomikoari dagokionez, jatorri ideologiko ezberdinetako politikarien arteko oreka-puntua dugu hasiera-testua. Klase ertainaren defendatzaile, hezkuntza-kalitatearen eta kalitatezko zerbitzu publikoen alde kokatzen da, "sozialki arduratsuak diren enpresetan" funtsatutako "merkatu-ekonomiaren" alde. Era berean, neoliberalismoaren aurkako kritika egiten du, bestelako ideologiak kritikatzen baditu ere: "huts egin duena ez dira ideologiak izan, baizik eta klase politikoaren zati baten botere-nahiaren desio mugagabea".
2020ko urriaren 3an, Juntsen behin-betiko ponentzia politikoa bozkatu eta argitaratu zen, botoen %96.59aren oniritzia lortu ostean. Bertan, Juntsen ideologia-ardatzak hiru modura agertzen dira definiturik:
Kataluniaren independentzia eta Estatu Espainolarekiko "konfrontazioa"
Juntsen ildo politiko nagusia Kataluniaren nazio-askapena da:
Helburu horretara ailegatzeko, alderdiak hurrengoa defendatzen du:
Puntu ezberdinetan agertutako konfrontazioaren inguruan, bestalde, Juntsek hurrengoa dio:
Hala ere, alderdiak ez du "ekintza" hauek zeintzuk diren zehazten, "jendarteak eta funtzionario publikoek konfrontazio honek sakrifizio pertsonal eta patrimonialak dakarrela kontziente izan behar dute[la]" gogoratzeaz aparte (44 or.).
Kataluniar nazionalismoa eta "euroexijentzia"
Aipatutakoaz gain, modu honetan ulertzen du Juntsek Kataluniaren eta katalanaren kokapena munduan:
Europa eta Europar Batasunaren inguruan, alderdia Europar Batasunaren alde kokatzen da, eurogunean mantenduko litekeen Katalunia independente bat defendatuz. Hala ere, alderdia euroexijente modura definitzen da; izan ere:
Hala, Junts per Catalunyak "Estatu txikiagoen alde Estatu-nazio handien ordezkapena" defendatzen du, "Katalunia Europa barruan" kokatzea defendatuz (32 or.). Prozesu honetan, eta Kataluniako Europarako nazioartekotasun-estrategiaren barruan, alderdiak Errepublikaren Kontseilua "aktore gako" modura du (47 or.).
Transbertsalitatea eta justizia soziala
Juntsek bere burua alderdi "transbertsal" modura definitzen du, "justizia sozialaren" inguruan oinarritutakoa (6–7 orr.). Hala, aipatutako transbertsalitatearen barruan, kontrakotzat har daitezkeen postulatuak defendatzen ditu, liberalismotik gertu kokatzen diren zein ezker politikoaren propioak diren ideiak aldiberean defendatuz:
Jendartearen erabaki-hartzeen inguruan, eta, orokorrean, zuzeneko demokraziaren eta erradikalitate demokratikoaren inguruan, alderdiak hurrengoa defendatzen du:
Alderdiaren establishmentaren aurkako posizio honek, alderdiak ezker-eskuin ardatzean ez kokatzeko duen nahiarekin batera, analista askori alderdia populista konsideratzeko balio izan die, Juntsek "populismo berrietatik ihes egiten" duela dioen arren (4. or.).
2020-2021eko Bielorrusiako afera (2020)
Alderdiaren Zuzendaritzak, organoa antolatu osteko bere lehen jakinarazpenean, Bielorrusiako aferan alderdiak duen posizioa agertu du. Abuztuaren 18an sinatutako jakinarazpenean bertan, "azken hauteskundeetako hauteskunde-iruzurraz" hitz egiten da, non "Europar Batasuneko herrialdeei eta Europako Batzordeari" Aleksandr Lukashenko-ren gobernuari "zigorrak ezartzeko" eta "iruzurrik gabeko hauteskunde-dei berri bat behartzeko" adorea eskatzen den. Era berean, "exiliatutzat" hartzen du jakinarazpenak Bielorrusiako Gobernuaren oposizio-liderra den Svetlana Tikhanovskaya politikaria. Alderdiko diputatu den Aurora Madaularen (AxR) hitzetan, "Bielorrusiako erregimenaren aurkako oposizio demokratikoa" da Tikhanovskayaren burua, "disidentzia kartzelaratu eta manifestaldiak edo protestak debekatzen dituen erregimen diktatorialaren" hauteskunde-iruzurraren aurrean "[ Bielorrusia] demokraziarako trantsiziora eramango duena".
Almirantearen etxea (Tutera)
Almirantearen etxea edota Cabanillas Berrozpetarren etxea Nafarroako Tutera udalerrian dagoen eraikin bat da. Tuterako Alde Zaharrean dago, Plaza Zaharra eta Rua kalearen artean, Tuterako udaletxea eta Ibáñez de Lunatarren etxetik hurbil. Gaur egun María Forcada Fundazioaren egoitza da.
Historia
Aurretik XV. mendeko jauregi bat ordezkatzeko 1550ean eraikia. 1997an zaharberritua eta txukundua, bere fatxada bikaina egokituz. Gerora, 2010ean Belén Esparza arkitektoaren eskutik bere barnealdea zaharberritzeari ekin zitzaion, María Forcada Fundazioaren egoitza izan zedin, eta 2010ko abenduan inauguratu zen. Data horretatik aurrera Almirantea aipatutako María Forcada Fundazioaren egoitza da, Tutera hiriko kultura jardueren kokalekua, bertan arte plastiko eta garaikidearen erakusketak, ikastaroak, mintegiak, hitzaldiak, etab. burutu ohi dira. Zaharberritzeak eraikinaren birbaloraketa eta bere erabilera osoa suposatu du, eta Maria Forcada Fundazioak kudeatzen du.
Áncora elkartea
Áncora elkartea Donostiako arkitekturaren aldeko arkitektoen erakundea da, ondareare babeserako elkartea. 2015eko abenduaren 4an sortua, hiriko urbanismoaren defentsan oso jarrera aktiboa du: Udalaren politikarekin oso kritikoak agertu dira sarritan.
"Galdu genuen hiria"
2019an Galdu genuen hiria izenburuko erakusketa antolatu zuten. Erakusketak 1950etik gaur arteko dokumentazio grafikoa bitzen zuen, gehiena eraitsi diren eraikinen gainekoa. 70 urteetan hiri ondareak izan zuen bilakaera laburtzen zuten Áncora elkarteko kideek, hamalau auzotako 800 irudiren bitartez. Erakusketa Donostiak izandako itxuraldaketaren erradiografia bat zen.
Elkartearen datuak
Presidentea Alberto Fernandez D'Arlas da.
Telefonoa: 688 62 10 74. Posta elektronikoa: agrupacioncivicaancora@gmail.com.
Rhamdiopsis krugi
Rhamdiopsis krugi Rhamdiopsis generoko animalia da. Arrainen barruko Heptapteridae familian sailkatzen da.
Freissinières
Freissinières Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Alpe Garaiak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Freissinières udalerrian erroldatutako biztanleak 183 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Etxebizitza
2007an 250 etxebizitza zeuden, 81 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 166 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 188 etxeak ziren eta 62 apartamentuak ziren. 81 etxebizitza nagusietatik 62 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 29 etxek bost zituzten. 50 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 43 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 31 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 115 ziren, horien artean 84 aktiboak ziren eta 31 inaktiboak ziren. 84 pertsona aktiboetatik 77 lanean zeuden (42 gizon eta 35 emakume) eta 7 langabezian zeuden (3 gizon eta 4 emakume). 31 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Freissinières udalerrian 88 unitate fiskal zeuden, 207,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.352 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren eta 1 jatetxe.
2000. urtean Freissinières udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 835 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Torpedo californica
Torpedo californica Torpedo generoko animalia da. Arrainen barruko Torpedinidae familian sailkatzen da.
San Diego del Pitiquito misioa
San Diego del Pitiquito misioa Sonorako basamortuko jesuiten misioetako bat da. Jatorriz, 1694an sortu zen, Eusebio Francisco Kino aita jesuitak egindako bisitarekin batera. Orduan San Diego del Pequín izena eman zitzaion. Eraikina Pitiquito herriko plazan dago, Sonorako ipar-mendebaldean. Pitiquito Heroica Caborca eta Altar herrien artean dago. Denborarekin, zehaztu ez den datan, misioa suntsitu egin zuten, baina frantziskotarrek berreraiki egin zuten.
Historia
1706ko martxoaren 14an, tenplua eraikitzen ari ziren, baina 1730erako ez zegoen. 1760an beste eraikin bat altxatu zen, baina ez zen nahikoa apaizaren egoitzarako. 1768an frantziskotarrek hartu zuten elizaren ardura eta lekua Pitikitoko San Antonio izenez ezagutzen zen. Herriko tradizioaren arabera, herriak "Piti" edo "Pitic" indiar buruzagi ospetsuaren izena hartzen duela esaten da; eliza eraiki zen hura bizi izan zen arrantxerian.
Eremias lalezharica
Eremias lalezharica Eremias generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.
San Diego del Pitiquito misioa
Deskribapena
Elizak ez du apaingarririk kanpoaldean, baina ezaguna da XVIII. mendean santutegiko hormetan margotutako antzinako irudi sinbolikoengatik. Ate nagusiak zirkuluerdiko arkua du, zutabe pare batez markoztatuta, eta, horien gainean, landarez apaindutako friso bat eta erlaitz bat. Erlaitz horren gainean koru erako leiho bat dago.
1966an, horma zurien koloregabetzeak uste den XIX. mendekoak direla horma-irudi batzuk agerian utzi zituen: Ama Birjina, ebanjelisten irudiak, Kristoren pasioa, deabruaren irudia, eskeleto baten irudia, letra batzuk. Agerian dauden beste sinbolo batzuk ez dira deszifratu.
Grand Parc (Bordeleko tranbia)
Grand Parc Bordeleko tranbiaren geltoki bat da, Bordele udalerrian dago.
Argia Garrido
Argia Garrido Beristain (Zaragoza, Espainia, 1972) historialaria eta irakaslea.
Biografia
Zaragozan (Espainia) jaio zen 1972an, baina gurasoak ondarroarrak ditu. Historian lizentziatu zen 1996an.
Ahozko historian aritu da, eta historia eta feminismoari buruzko tailerrak eman ditu Mallorca eta Zaragozan. Fundación de Investigaciones Marxistas elkartean lagundu du, ahozko dokumentuen artxiboa sortzen. Nazien kontzentrazio-esparruetan egondako espainiarrak elkarrizketatu zituen.
1999an Aragoiko Gorte etako hauteskundeetara aurkeztu zen, IU ren zerrendetan, bigarren postuan.
2000. urtean Ondarroako Historia Zaleak elkartearen sortzaile izan zen. 2004an Ondarroako Celedonio Arriola eskolari buruzko ikerketa bat argitaratu zuen, bertan ikasitakoen testigantzak jasoz.
Irakaslea da Aragoin, bigarren hezkuntzan.
Caramagna Piemonte
Caramagna Piemonte Italiako udalerri bat da. Cuneoko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Caramagna Piemontek honako udalerri hauekin egiten du muga:
Guido Bontempi
Guido Bontempi (Gussago, 1960ko urtarrilak 12) txirrindulari italiar ohia da, profesionala 1981 eta 1995 bitartean, denbora horretan 78 garaipen lortu zituelarik.
Zaletu mailan zegoela, 1980ko Udako Olinpiar Jokoetan parte hartu zuen Moskun, non 4. amaitu zuen erlojupeko kilometroaren eta taldekako jazarpen probetan.
Errodadore bikaina zen, abiadura punta handia zuena. Hiru Itzuli Handietan lortu zituen etapa garaipenak.
Txirrindularitza profesionaletik erretiratu ondoren, Bontempik txirrindularitzarekin lotua jarraitu zuen kirol zuzendari bezala. Gaur egun Lampre-ISD taldea zuzentzen du, UCI ProTourreko taldeen artean dagoena.
Shogo Iike
Shogo Iike (伊池 翔吾, 1988ko martxoaren 15a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako YSCC Yokohama.
Fiesta Alegre pilotalekua (Madril)
Fiesta Alegre pilotalekua Madrilgo pilotalekua izan zen, egungo Marqués de Urquijo kalean zegoena. 1892ko maiatzaren 6an ireki zuten. Francisco Andrés Octavio arkitektoak bere fatxada neoklasikoa diseinatu zuen. Frontoi estaliak 5.500 laguneko edukiera zuen. 1901ean kuartel bilakaturik, XX. mendean eraitsi zuten.
Hemidactylus parvimaculatus
Hemidactylus parvimaculatus Hemidactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Euzko Enda
Euzko Enda 36ko Gerraren garaian argitaratutako aldizkaria izan zen. Haren lemak garaiko ideologia ondo asko azaltzen zuen: "Bulletin mensuel dedié à l´union de la race basque". Nahiz eta Lapurdin atera, edukiak zein kolaboratzaileak Hegoaldekoak ziren; aldizkarian, beraz, ez ziren mugaren bi aldeetako euskaldunak bildu eta hori, neurri handi batean, Iparraldean abertzaleen kontra zabaldu zen propaganda bortitzaren ondorioa izan zen. Euzko Enda aldizkaria, Comité Basque de Secours aux Refugiés elkarteak bultzatua, 1939ko urtarrilean kaleratu zen lehenengo aldiz. Erredakzio batzordea Angeluko Villa Endara etxean zegoen, eta Baionako Sud-Ouest egunkariaren inprimategian egiten zen. Ekimenak bi urte iraun zuen; denbora horretan, hamabost zenbaki agertu ziren. Aldizkariak hiru hizkuntzetako testuak biltzen zituen, baina gehienak gaztelaniaz zetozen. Nahiko aldizkari apala zela esan daiteke: hamasei orri, oso marrazki gutxirekin. Lortzen zuten dirua Bureau de Recensement de la Race elkartearen eskuetan gelditzen zen.
Oro har, EAJri lotuta zegoen. Kolaboratzaileen artean izen hauek aipa ditzakegu: Jose Miguel Barandiaran, etnografoa, euskaltzaina eta onomastikaz aditua; Juan Gorostiaga; Jose Javier Leguia, historialaria eta aldizkariaren zuzendaria; Adolfo Larrañaga, Espainiako literaturaz aditua; Juan Egileor; Inazio Eizmendi "Basarri", bertsolaria; Jesus Maria Leizaola euskal literaturaz aditua; Orixe; eta abar.
Orrialde gehienak gaztelaniaz baziren ere, zenbaki guztietan euskaraz eginiko atala aurkituko dugu. Honela dio Javier Diaz Nocik: "Guztira, euskarazko testuak 70 bat dira: aurkibidean "Euzkel-idazkijak", "Euskeralogía y lingüística" eta "Filosofia" arloetan agertzen direnak. Gehienak, aldiz, literatur testuak ditugu, ipuinak, poesiak, atsotitzak eta abar. (...) Errose Bustintzak, esaterako, ipuinen bat argitaratu zuen Euzko-Endaren ia ale guztietan". Erroserekin batera Inazio Eizmendi, Juan Jose Zubimendi, Manu Ziartzolo "Abeletxe" sinadurak eta zenbait izengoiti agertu ziren ("Jokin", "Pagota"...).