cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erromatar Inperioa
Hizkuntza lokalak eta latinaren eragina
Grezierak Bizantziar Inperioko hizkuntza izaten jarraitu zuen arren, Ekialdeko banaketa linguistikoa konplexuagoa izan zen. Greko-hiztun gehienak Greziako penintsulan eta uharteetan, mendebaldeko Anatolian, hiri handietan eta kostaldeko zenbait lekutan bizi ziren. Grekoa eta latina bezala, traziera indoeuropar jatorrikoa zen, Anatoliako zenbait hizkuntza jada desagertuak bezala, inperio garaiko inskripzioek adierazten dituztenak. Albaniera ilirieraren ondorengotzat jo ohi da, nahiz eta hipotesi hori hizkuntzalari batzuek zalantzan jarri duten, dazieratik edo trazieratik datorrela argudiatuz (agian hiru hizkuntzak aldaerak baino ez ziren). Zenbait hizkuntza afroasiar (batez ere koptoa Egipton eta aramera Sirian eta Mesopotamian) ez ziren inoiz grezierarekin ordezkatu. Grekoaren nazioarteko erabilera, ordea, kristautasunaren hedapena ahalbidetu zuen faktoreetako bat izan zen, Pabloren Epistoletarako grekoaren erabilerak adierazten duen bezala.
Antzinate berantiarrean galoari buruzko zenbait aipamenek adierazten dute hitz egiten jarraitzen zela. K.a. II. mendean esplizituki onartzen da zenbait forma juridikotan, igartzapenean eta farmakologian erabiltzen dela. Sulpizio Severok, V. mendean Galia Akitanian idazten zuena, galoa eta latinoaren elebitasuna ohikoa zela aipatu zuen. Jeronimok (331-420), Treverisko hizkuntza ezagutzen zuen lehen eskutik, eta aipatu zuen Anatolian galaziarrek antzeko hizkuntzaz ari zirela. Tokiko kultura materialaren erromanizazio nabarmena gorabehera, galiar hizkuntzak bizirik iraun zuela uste da, eta Galia erromatarren mendean egon zen mendeetan hitz egindako latinarekin batera existitu zela. Galoari buruzko azken aipamena Zirilo Eszitopoliskoak egin zuen, esanez izpiritu gaizto batek monje bat hartu zuela eta galieraz bakarrik hitz egiteko gai egin zuela; Frantziako galoari buruzko azken aipamena, berriz, Gregorio Tourskoak egin zuen, 560 eta 575 bitartean, "galoz Vasso Galatae" deitzen zuten Auverniako santutegi bat suntsitu eta erre egin zela adieraziz. Elebitasun aldi luze baten ondoren, hizkuntza galo-erromantze azaleratu berriek, frantsesa barne, galoaren eragina jasan zuten; frantsesaren kasuan, maileguak eta kalkoak (oui, "bai" hitzarentzat), soinu-aldaketak eta hitzen konjugazioan eta ordenan izandako eraginak dira.
Baskoien hizkuntza, aitzineuskara edo akitaniera erromatarren konkistatik bizirik atera zen eta latinezko maileguekin gaur egungo euskarara aldatu zen. Irulegiko eskua bezalako aurkikuntza berriek erakusten dute hizkuntza hau erromatarren konkistan ere idatzizko hizkuntza zela, nahiz eta ondorengo idazkunetan ez den ezagutzen antroponimo eta jainko izenik baino.
Ekonomia
Moses Finley ikerlea izan zen Erromako ekonomia "azpigaratua eta errendimendu txikikoa" zela zioen iritzi primitibistaren defendatzaile nagusia. Ekonomia horren ezaugarri nagusiak dira biziraupeneko nekazaritza, merkataritza- eta industria-arloan ekoizten zutena baino gehiago kontsumitzen zuten hiriguneak, estatus baxuko artisauak, garapen moteleko teknologia eta "arrazionaltasun ekonomiko falta". Gaur egungo ikuspegia konplexuagoa da. Lurralde konkistek lurraren erabilera eskala handian berrantolatzea ahalbidetu zuten, eta horrek nekazaritza soberakinak eta espezializazioa ekarri zituen, batez ere Afrika iparraldean. Hiri batzuk industria edo merkataritza-jarduera jakin batzuengatik ezagutzen ziren, eta hiriguneetako eraikuntza-eskalak eraikuntza-industria garrantzitsu bat adierazten du. Papiroek arrazionalismo ekonomikoko elementuak iradokitzen dituzten kontabilitate-metodo konplexuak gordetzen dituzte, eta Inperioa oso monetarizatua zegoen. Antzinaroan komunikabideak eta garraiobideak mugatuak ziren arren, I. eta II. mendeetako garraioa izugarri hedatu zen, eta merkataritza-ibilbideek eskualdeko ekonomiak lotzen zituzten. Armadarako hornidura kontratuak, Inperio osoan zehar hedatzen zirenak, tokiko hornitzaileengana jotzen zuten kanpatuta mzeuden lekutik gertu (castrum-a), probintzia osoan zehar eta probintziako mugetan zehar. Inperioa ulertzeko modurik onena eskualdeko ekonomien sare bat bezala da, "kapitalismo politiko" forma batean oinarritua, non Estatuak merkataritza kontrolatzen eta arautzen zuen bere diru-sarrerak bermatzeko. Hazkunde ekonomikoa, ekonomia modernoekin alderatu ezin den arren, industrializazioaren aurreko gizarte gehienetakoa baino handiagoa izan zen.
Sozialki, dinamismo ekonomikoak mugikortasun sozialaren bideetako bat ireki zuen Erromatar Inperioan. Beraz, gizarte-klasean gora egitea ez zegoen jaiotzaren, erromatar patronazgoaren (clientela sistema), zorte onaren edo aparteko gaitasunaren mende bakarrik. Balio aristokratikoek gizartearen maila guztiak zeharkatzen zituzten, errolda maila jakin bat lortzeko eskatzen ziren aberastasun-eskakizunek plutokraziarako joera handia adierazten dute. Ospea lortzeko, aberastasuna behar bezala iragartzeko moduak erabil zitezkeen: landa-finka handiak edo etxe handia hirigunean, luxuzko artikulu iraunkorrak, hala nola bitxiak eta zilarrezko objektuak, herritarrei ikuskizuen publikoak oparitzea, familiakoentzako edo lankideentzako hileta-monumentuak eraikitzea eta erlijio-eskaintzak erostea, adibidez, aldareak. Gremioek (collegia) eta korporazioek (corpora) banakoei laguntzen zieten arrakasta izan zezaten, sareak sortuz, enpresa-jardunbide egokiak partekatuz eta lan egiteko borondatearen sustatuz.
Moneta eta bankuak
Inperioaren lehen fasean, ia edozein eremutan erabiltzen zen txanpona, dirua, prezioak eta zorrak adierazteko modu bezala erabiltzen baitziren. Sestertzioa (plurala sestertii, HS ikurrarekin erabilia) IV. mendera arte balioa kalkulatzeko oinarrizko unitatea izan zen, nahiz eta zilarrezko denarioa, lau sestertzioko balioarekin, Severotar dinastiatik aurrera, kontabilitaterako ere erabili zen. Zirkulatzen zuen txanponik txikiena brontzezko asa zen, sestertzio laurden bat. Dirudienez, lingoteak ez ziren pecuniatzat hartzen ("dirua"), eta mugetan soilik erabiltzen ziren merkataritza-transakzioak egiteko edo jabetzak erosteko. I. eta II. mendeetako erromatarrek txanponak pisatu beharrean zenbatzen zituzten, eta horrek adierazten du txanpona bere balio fiduziarioaren arabera baloratzen zela, eta ez zeukan metal kopuruaren arabera. Diru fiduziariorako joera horrek, azkenik, erromatar moneta doilortzera eraman zuen, metal garestiena gutxituz, ondorengo Inperioan ondorioak izan zituelarik. Inperio osoko monetaren estandarizazioak merkataritza eta merkatuen integrazioa sustatu zituen. Zirkulazioan zegoen txanpon metaliko kopuru handiak handitu egiten zuen merkaturatzeko edo aurrezteko eskaintza.
Erromak ez zuen banku zentralik, eta banku-sistemaren erregulazioa oso txikia zen. Antzinate klasikoko bankuek bezeroen gordailu guztiek baino erreserba gutxiago izaten zuten. Banku tipiko batek nahiko kapital mugatua zuen, eta sarritan zuzendari bakarra, nahiz eta banku batek sei eta hamabost zuzendari artean izan zitzakeen. Senecak uste zuen merkataritzan parte hartzen zuen edonork kreditua beharrrezkoa zuela.
Gordailuak egiten zituen bankari profesional batek (argentarius, coactor argentarius, edo, geroago, nummularius) epe finkoko edo mugagabeko gordailuak jaso eta mantentzen zituen, eta hirugarrenei dirua mailegatzen zien. Senatu-elitea oso inplikatuta zegoen mailegu pribatuetan, bai hartzekodun gisa, bai mailegu-hartzaile gisa, eta bere aberastasun pertsonalen kontura maileguak ematen zituen, gizarte-harremanetan oinarrituta. Zor baten titularrak zor hori beste zerbait ordaintzeko erabil zezakeen, zorra beste norabait transferituz, dirua eskuz aldatu gabe. Nahiz eta batzuetan pentsatu izan den antzinako Erromak ez zuela "paperik" edo dokumentu-transakziorik, Inperio osoko bankuen sistemak ere diru kopuru oso handiak trukatzea ahalbidetzen zuen, txanponen transferentzia fisikorik gabe, neurri batean eskudiruaren kopuru handiak, batez ere itsasoz, lekualdatzeko arriskuagatik. Inperioaren hasieran kreditu eskasia larri baten berri baino ez dago, 33. urteko kreditu krisia. Honek hainbat senatari arriskuan jarri zituen; gobernu zentralak merkatua erreskatatu zuen Tiberio enperadoreak bankuei (mensae) emandako 100 milioi sestertziotako mailegu baten bidez. Eskuarki, erabilgarri zegoen diru kopuruak mailegu-hartzaileek behar zutena gainditzen zuen. Gobernu zentralak berak ez zuen dirurik eskatzen maileguan, eta zor publikorik gabe defizitak eskudiruaren erreserbekin finantzatu behar zituen.
Meatzaritza eta metalurgia
Inperioko meatzaritza eskualde nagusiak Iberiar Penintsula (urrea, zilarra, kobrea, eztainua, beruna), Galia (urrea, zilarra, burdina), Britania (batez ere burdina, beruna, eztainua), Danubioko probintziak (urrea, burdina), Mazedonia eta Trazia (urrea, zilarra) eta Asia Txikia (urrea, zilarra, burdina, eztainua) ziren. Augustoren erregealditik III. mendearen hasiera arte, inperioaren ezegonkortasunak ekoizpena eten zuenean, eskala handiko meatze-ustiapen intentsiboak egin ziren, estratu alubialetan zein aire zabalekoak eta lurpekoak. Daziako urre meategiak, adibidez, ez zeuden eskuragarri jada 271ean Aureliano probintzia errenditu ondoren. Badirudi meatzaritza neurri batean IV. mendean berrabiarazi zela.
Pliniok ruina montium ("mendien hondamendia") izena eman zion meatzaritza hidraulikoari. Teknika horri esker oinarrizko metal preziatuak atera ahal izan ziren eskala proto-industrial batean. Urtean 82.500 tona burdina ekoizten zirela kalkulatzen da. Urterao 15.000 tona kobre eta 80.000 tona berun erauzten ziren, bi ekoizpen-maila horiek ez dute parekorik izan Industria Iraultzara arte  ; Hispaniak bakarrik zuen % 40ko kuota zuen munduko berun ekoizpenean. Berun ekoizpen handia zilarrezko meatzaritza zabalaren azpiproduktua zen, urtean 200 tonara iristen zena. Puntu gorenean, K.o. II. mendearen erdialdean, Erromatar zilar-erreserbak 10.000 tonakoak ziren, Erdi Aroko Europako eta Kalifatoko zilar-masa konbinatua baino bost eta hamar aldiz handiagoa. Metalen erromatar ekoizpenaren handitasunaren erakusgarri, Groenlandiako izotz-geruzaren berun bidezko kutsadura laukoiztu egin zen inperio garaian historiaurreko mailekiko alderatuta, eta gero berriro jaitsi zen.
Garraioak eta komunikazioa
Erromatar Inperioak erabat inguratzen zuen Mediterraneoa, "gure itsasoa" (Mare nostrum) edo "barruko itsasoa" (Mare internum) deitzen zutena. Erromatar belaontziak Mediterraneoan eta Inperioko ibai nagusietan nabigatzen zuten, hala nola Guadalquivir, Ebro, Rodano, Rhin, Tiber eta Nilo ibaietan. Ur bidezko garraioa nahiago zen ahal zen guztietan, eta merkantziak lehorretik eramatea garastiago eta motelagoa baitzen. Ibilgailu, gurpil eta itsasontzi kopuruak arotz trebe ugari zeudela adierazten du.
Lurreko garraioak "viae" izeneko galtzada erromatarren sistema aurreratua erabiltzen zuen. Galtzada horiek helburu militarrekin eraikitzen ziren batez ere, baina helburu komertzialetarako ere balio zuten. Konkistatutako komunitateek ordaindutako zeharkako zergen barruan, Augustok cursus publicus-erako (posta eta garraioko estatuko zerbitzua) ezarritako langileak, animaliak edo ibilgailuak hornitzea sartzen zen. Errelebu estazioak galtzadetan zehar zazpi-hamabi milia erromatarretan zehar kokatzen ziren, eta, askotan, herrixka edo postu komertzial bihurtzen ziren. Mansio bat (pluralen, mansiones) kudeaketa pribatuko zerbitzugune bat zen, burokrazia inperialak cursus publicuserako frankiziatua. Horrelako instalazioetako laguntzaileek mandazainak, idazkariak, errementariak, orgariak, albaitari bat eta polizia militar eta mezulari batzuk zituzten. Mansioen arteko distantzia orga batek egun batean egin zezakeen distantziaren arabera zehazten zen. Mandoak ziren gurdiei tira egiteko gehien erabiltzen zen animalia, eta 6 km/h-ko abiaduran mugitzen ziren. Komunikazioen erritmoaren adibide gisa, mezulari batek gutxienez bederatzi egun behar zituen Germania Garaiko probintzian zegoen Magontiacumetik (egungo Mainz), Erromara bidaiatzeko (c. 1.250 Km.), baita larrialdietan ere. Mansioez gain, taberna batzuek ostatua, janaria eta edaria ere eskaintzen zuten; egonaldi bateko kontu erregistratu batean, ardoak, ogiak, mandoentzako pentsuak eta prostituta baten zerbitzuak agertzen ziren.
Merkataritza eta merkantziak
Erromatar probintziek elkarren artean egiten zuten merkataritza, baina, modu berean, merkataritza mugetatik kanpo hedatzen zen Txina eta India bezalako eskualde urrunetaraino. Merkantzia nagusia alea zen. Txinako merkataritza batez ere lurrez egiten zen Zetaren Bidean, bitartekarien bidez; indiarren merkataritza, ordea, itsasoz ere egiten zen Egiptoko Itsaso Gorriko portuetatik. Ibilbide komertzial horietan barna, zaldia zen gaixotasunak hedatzeko bide nagusietako bat, baina abere horren menpe zeuden erromatarren hedapena eta merkataritza. Merkataritzan oliba-olioa, hainbat elikagai, garuma (arrain-saltsa), esklaboak, mineralak eta metalezko objektu manufakturatuak, zuntzak eta ehunak, zura, zeramika, beirateria, marmola, papiroa, espeziak eta materia medikoa, marfila, perlak eta harribitxiak ere ibiltzen ziren.
Probintzia gehienak ardoa ekoizteko gai ziren arren, eskualdeko aldaerak desiragarriak ziren eta ardoa merkataritzaren funtsezko elementua zen. Ardo arruntaren eskasia arraroa zen. Erromako hornitzaile nagusiak Italiako mendebaldeko kostaldea, Galiako hegoaldea, Kreta eta Hispaniako Tarraconense eskualdeak ziren. Alexandriak, bigarren hiri garrantzitsuena, Siriako Laodizeatik eta Egeotik inportatzen zuen ardoa. Txikizkako merkataritzan, ardotan (ardogintzan) espezializatutako tabernek edo dendek ardoa saltzen zuten, eramateko pitxarrekin edo lokalean bertan hartzeko, kalitatea islatzen zuten prezioen bidez.
Lana eta lanbideak
Inskripzioek 268 lanbide ezberdin erregistratzen dituzte Erroman eta 85 Ponpeian. Badira hainbat elkarte profesional edo gremio (collegia) okupazio mota askotarako, hala nola arrantzaleak (piscatores), gatz-merkatariak (salinatores), oliba-olioaren merkatariak (olivarii), animatzaileak (scaenici), abere-merkatariak (pecuarii), urregileak (aurifices), eskorgak (asinarii edo muliones) eta harginak (lapidarii). Batzuetan oso espezializatuak dira: Erromako collegium bat bolia eta zitrikoen zura lantzen zuten artisauetara mugatzen zen.
Esklaboek egindako lanak bost kategoria orokorretan banatzen dira: etxekoak, gutxienez 55 etxeko lan erregistratzen dituzten epitafioek; zerbitzu inperial edo publikoa; artisautza eta hiri-zerbitzuak; nekazaritza; eta meatzaritza. Presoek meategi edo harrobietan ematen zuten eskulanaren zati handi bat, baldintzak oso basatiak baitziren. Praktikan, esklaboen eta pertsona libreen artean ez zegoen alde handirik, lanari dagokionez, eta langile gehienak analfabetoak ziren eta ez zuten trebetasun berezirik. Langile arrunten kopuru handiena nekazaritzan erabiltzen zen: nekazaritza industrialaren sistema italiarrean (latifundioa), baliteke hauek gehienak esklaboak izatea, baina Inperio osoan, nekazaritza lan esklaboa teknikoki esklabo ez zeuden pertsonen mendeko beste lan mota batzuk baino garrantzi gutxiagokoa zen.
Ehungintzaren eta jantzien ekoizpena enplegu-iturri garrantzitsua zen. Bai ehunak, bai amaitutako jantziak, Inperioko herrien artean merkaturatzen ziren, hauen produktuek sarritan egilearen edo hiri jakin baten izena zeramatelarik, modako "etiketa" moduko zerbait. Egindako jantzirik onenak negozioak zituzten pertsonek esportatzen zituzten (negotiatores edo mercatores), eta ekoizpen-zentroetako egoiliar erosoak izaten ziren. Akabatutako jantziak txikizka sal zitzaketen beren merkataritza-agenteek, bezero potentzialengana joaten baitziren, edo vestiarii bidez, gehienak libertoak ziren arropa-merkatariak; edo saltzaileek kalez kale sal zitzaketen.. Egipton, ehungintzako ekoizleek ikastunak, soldata kobratzen zuten langile libreak eta esklaboak erabiltzen zituzten enpresa txiki oparoak zuzendu zitzaketen. Arropa garbitzaileek (fullonica) eta tindategiek (coloratores) beren gremioak zituzten. Centonarii gremioko langileak ziren, ehungintzan eta arropa zaharra birziklatzen espezializatuak, oihalgintzako produktu berri bihurtzeko.
BPG eta aberastasunaren banaketa
Historialari ekonomikoak ez datoz bat Inperioaren garaiko barne produktu gordinaren kalkuluetan. 14., 100. eta 150. lagin-urteetan, biztanleko BPGaren estimazioak 166 eta 380 HS artekoak dira. Italiako per capita BPGa Inperioko gainerako herrialdeetakoa baino %40 —%66 handiagoa zen, probintzien transferentzia fiskalengatik eta eliteen errenta herrialdearen erdialdean kontzentratzeagatik. Italiari dagokionez, "zalantzarik gabe, Ponpeia, Herculano eta Erromatar Inperioko beste hiri probintzial batzuetako behe klaseek bizi maila altua izan zuten, Mendebaldeko Europan XIX. mendera arte berriro berdindu ez zena".
Scheidel-Friesen eredu ekonomikoan, Inperioak sortutako urteko guztizko diru-sarrerak 20.000 milioi HS ingurukoak ziren, eta horietatik % 5 inguru administrazio zentralak eta tokiko administrazioak ustiatzen zuten. Errentaren banaketa handiena zuten % 1,5 etxe-unitateek diru-sarreren % 20 inguru biltzen zuten. Beste % 20 biztanleriaren % 10 ingururentzat izan zen, elitetzat har ez daitekeen klase ertaineko populazioarentzat. Gainerako "gehiengoak" diru-sarrera guztien erdia baino gehiago ekoizten zuen, baina biziraupenetik gertu bizi zen. Eliteak, populazio osoaren % 1,2 eta % 2,7 artean osatzen zuen, eta klase ertainak, berriz, "bizi-maila apal eta erosoak zituen, baina ez muturreko aberastasuna, % 6-12ra igotzen zen (...) eta gehienak biziraupenaren inguruan bizi ziren".
Gobernua eta indar armatuak
Erromako Estatu inperialaren hiru elementu nagusiak gobernu zentrala, armada eta gobernu probintzialak ziren. Armadak lurralde baten kontrola ezartzen zuen gerraren bidez, baina behin hiri edo herri bat itun baten menpe geratuz gero, misio militarra poliziala izatera pasatzen zen: erromatar hiritarrak (212. urte eta gero Inperioko biztanle guztiak aske jaiotakoak ziren), haiek elikatzen zituzten soroak eta leku erlijiosoak babestea. Komunikazio edo hedapen masiborako tresna modernorik gabe, erromatarrek ez zuten beren nagusitasuna indarrez inposatzeko adina langile edo baliabiderik. Tokiko eliteekiko lankidetza beharrezkoa zen ordena mantentzeko, informazioa biltzeko eta diru-sarrerak lortzeko. Erromatarrek, sarritan, barne-banaketa politikoak ustiatzen zituzten, alderdi bat beste baten gainenik babestuz: Plutarkoren iritziz, "hirien barruko fakzioen arteko desadostasunak eragin zuen autogobernua galtzea".
Erromarekiko leialtasuna erakusten zuten komunitateek beren legeak gordetzen zituzten, beren zergak tokiko mailan biltzeko aukera zuten eta, kasu bakanetan, erromatarren zergapetzetik salbuetsita zeuden. Pribilegio legalak eta independentzia erlatiboa pizgarri ziren Erromarekin harreman onean jarraitzeko. Gobernu erromatarra, beraz, mugatua zen, baina eraginkorra bere baliabideen erabileran.
Gobernu zentrala
Antzinako Erromako gurtza inperialak enperadoreak eta haien familietako kide batzuk Estatu erromatarraren jainkozko autoritatearekin (auctoritas) identifikatzen zituen. Apoteosiaren erritoak (consecratio ere esaten zaio) hildako enperadorearen jainko bihurtzea esan nahi zuen, eta herriaren aita gisa zuen papera aitortzen zuen, bere seme-alabek ohoratutako pater familias edo manes kontzeptuaren antzera.
Enperadorearen nagusitasuna, zenbait kargu errepublikarren hainbat botere jakinen sendotasunean oinarritzen zen, hala nola, plebeioen tribunoen bortxaezintasuna eta zentsoreen autoritatea erromatar gizartearen hierarkia manipulatzeko. Enperadorea, pontifex maximus bezala, agintari erlijioso zentrala ere bihurtu zen, eta gerra deklaratzeko, itunak berresteko eta atzerriko buruzagiekin negoziatzeko eskubidea zentralizatu zuen. Funtzio hauek argi eta garbi definituta zeuden Printzerrian, baina, denborarekin, enperadorearen botereak ez ziren hain konstituzionalak eta bai, ordea, monarkikoagoak, eta Dominatuaren sistema ezarri zen arte.
Enperadorea zen politikaren eta erabakiak hartzearen arloko autoritate gorena, baina Printzealdiaren hasieran espero zen Enperadorearengandik edonolako gizabanakoengana iristea eta arazo ofizialei eta eskaerei pertsonalki erantzutea. Bere inguruan burokrazia bat sortu zen pixkanaka. Julio-Klaudiotar enperadoreek aholkularien gorputz informal bat zuten, senatari eta zaldunak (equites) ez ezik, konfiantzazko esklabo eta libertoak ere biltzen zituena. Neronen ondoren, azken hauen eragin estraofiziala susmagarritzat hartu zen, eta enperadorearen kontseilua (consilium) izendapen ofizialaren xede bihurtu zen, gardentasun handiagoaren mesedetan. Senatuak eztabaida politikoetan ahots kantaria Antoninotar dinastiaren amaieraraino eraman zuen arren, zaldikoek gero eta paper garrantzitsuagoa bete zuten consiliumean. Enperadorearen familiako emakumeek sarritan zuzenean esku hartzen zuten beren erabakietan. Plotinak eragina izan zuen Trajano senarrarengan eta Hadriano ondorengoarengan. Haren eragina gai ofizialei buruzko gutunak argitaratuz iragartzen zen, enperadorea bere agintea erabiltzean arrazoizkoa zela eta bere herriari entzuten ziola adierazteko.
Beste pertsona batzuk enperadorearengana sarbidea izan zezaketen eguneroko harreran (salutatio), bezero batek bere patroiari egiten zion omenaldi tradizionalaren bilakaeran, jauregian egindako oturuntza publikoetan eta zeremonia erlijiosoetan. Herri xeheak, sarbide hori ez zeukanak, taldean adieraz zezakeen bere onespena edo higuin orokorra esparru handietan egindako jokoetan. IV. mendean, hiriguneen gainbeherarekin, enperadore kristauak ebazpen orokorrak ematen zituzten eta jada banakako eskaerei erantzuten ez zieten urruneko irudi bihurtu ziren.
Senatuak enperadorearen borondatea hausteko hilketa eta matxinada irekia baino askoz gehiago egin ezin bazituen ere, Printzealdiaren garaki osoan beren zentraltasun politiko sinbolikoa mantentzeko, Augustoren errformetatik eta berandugao gerftatu zen Lau Enperadoreen Urte zurrunbilotsu hartatik bizirik ateratzea lortu zuen. Senatuak enperadorearen gobernua legitimatzen zuen, eta honek senatarien esperientzia behar zuen legatu (legati) gisa, jeneral, diplomatiko eta administratzaile postuetan jarduteko. Karrera arrakastatsu batek lehia eskatzen zuen administrari gisa eta enperadorearen edo, denborarekin, enperadore batzuen mesedeaz gozatzea.
Enperadore baten boterearen eta agintearen iturri praktikoa armada zen. Legionarioek altxor inperialetik kobratzen zuten eta enperadorearekiko leialtasunaren urteroko zin militarra egiten zuten (sacramentum). Enperadore baten heriotzak ziurgabetasun eta krisi garai erabakigarri batera eramaten zuen. Enperadore gehienek oinordeko bat aukeratu zutela adierazten zuten, normalean gertuko senide bat edo adopziozko oinordeko bat. Enperadore berriak bere estatusaren eta autoritatearen aitorpen azkar bat bilatu behar zuen panorama politikoa egonkortzeko. Enperadore batek ere ezin zuen bizirautea espero, are gutxiago erreinatzea, Pretoriar Guardiaren eta legioen leialtasunik gabe. Leialtasuna ziurtatzeko, enperadore batzuek donativuma ordaindu zuten, diru-saria. Teorian, Senatuak enperadore berria aukeratzeko eskubidea zuen, baina armadaren edo pretoriarren gorespena kontuan hartuta egiten zuen.
Legioa
Armadaren aginte gorena enperadoreari zegokion. Probintzietan, gobernadore probintzialari zegokion agintea (baina hau, aldi berean, enperadorearen menpe zegoen, nahi zuenean baztertu zezakeena), aldi baterako enperadoreak ere bere gain har zezakeelarik. Legioen kopurua garai inperial osoan aldatu zen, gehienezko kopurua hogeita hamarretik gertu zegoelarik.
Zaldun eta senatarien klase altuak armadatik pixkanaka desagertu ziren, eta legioak hiritarren artean errekrutatu behar ziren, lehenik Italian eta gero, aoika, kantonatuta zeuden probintzietan (mauroak, traziarrak eta batez ere iliriarrak nabarmendu ziren), honela, Hadrianoz geroztik, erreklutamendua, ia soilik, legioa zerbitzatzen zen probintzietan egin zen; azkenik, mertzenarioetara jo zen. Proletarioen sarrerarekin armada profesionalizatu egin zen, soldadu hauek matxinada eta arpilaketarako erraztasun gehiago zuten arren. Igoerak merituengatik, mesedeengatik edo diruagatik irabazten ziren. Zerbitzu-epea luzatuz joan zen pixkanaka, eta ez ziren salbuespenezkoak hogeita hamar urte edo gehiagoko zerbitzuak; horren ondoren, sari ekonomikoa, herritartasuna eta pribilegioak lortzen ziren, hala nola, udal-kargu batzuk eskuratzea.
Kanpalekuak plaza indartsu bihurtu ziren. Harresiak eta dorreak zituzten, eta barrutik lau zatitan banatzen ziren, bi bide perpendikularrez markatuak. Bainugela, bilera-gela, kaperak, bulegoak, kartzela, ospitalea eta biltegiak zituzten. Merkatariak, artistak, prostitutak eta beste batzuk beren inguruetara joaten ziren eta hiri-pilaketak eratzen ziren, eta kanpoko auzoak hazten ziren biztanle zibilentzat (canabae), bainu-etxeekin, anfiteatroekin eta beste eraikin publiko batzuekin. Inguruko lurrak ganadurako larre gisa erabiltzen ziren, eta horiek inguruko nekazariei alokatzen zitzaizkien.
Itsas armada
Lehen gerra punikoan, itsas armada masiboki hedatu zen eta berebiziko garrantzia izan zuen erromatarren garaipenean eta Erromatar Errepublika Mediterraneoko nagusitasunean. K.a. II mendearen lehen erdian, Erromak, Kartago suntsitu eta Mediterraneo ekialdeko erresuma helenistikoak azpiratu zituen, Mare Nostrum deitu zuten barneko itsasoko ertz guztien erabateko nagusitasuna lortuz. Erromatar flotek paper garrantzitsua izan zuten berriz ere K.a. I. mendean "piraten" aurkako gerretan eta Errepublikaren erorketa eragin zuten gerra zibiletan, hauen kanpainak Mediterraneoan barrena hedatu zirelarik. K.a. 31. urtean, Aktiumgo guduak gerra zibilei amaiera eman zien, Augustoren azken garaipenarekin eta Erromatar Inperioaren ezarpenarekin.
Inperio garaian, Mediterraneoa «erromatar laku» baketsua izan zen, itsas aurkaririk ez zegoelako, eta ontzidia, gehienbat, patruilatzera eta garraio-lanetara mugatu zen.
Hala ere, Inperioaren mugetan, konkista berrietan edo, gero eta gehiago, barbaroen inbasioen aurkako defentsan, erromatar flotak erabat inplikatu ziren. III. mendean Inperioaren gainbehera sentitu zen itsas armadan, eta bere eraginkortasuna murriztua geratu zen, bai tamainari bai borrokarako gaitasunari dagokienez. Inperioaren mugen aurkako herri barbaroen ondoz ondoko olatuetan,batez ere, ipar eta ekialdeko lurreko mugak erasotzen zituztenez, itsasoko armadak bigarren mailako papera baino ezin izan zuen bete. V. mendearen hasieran, inperioaren mugak hautsi egin ziren, eta laster agertu ziren erresuma barbaroak mendebaldeko Mediterraneoaren ertzetan. Horietako batek, bandalo herriak, flota propio bat sortu zuen eta Mediterraneoko kostaldeak eraso zituen, baita Erroma arpilatu ere. Bitartean, erromatar flota gutxituak ez zen erresistentzia eskaintzeko gai izan. Mendebaldeko Erromatar Inperioak kolapsatu egin zuen V. mendean eta ondoren Ekialdeko Erromatar Inperio iraunkorreko erromatar armadari Bizantziar Armada esaten diote historialariek.
Gobernu probintziala
Anexionatutako lurralde bat erromatar probintzia bihurtzen zen hiru urratseko prozesu batean: hirien erregistro bat egiten zen, biztanleriaren errolda eta lurraren neurketa. Gainera, gobernuak jaiotza eta heriotzen, higiezinen transakzioen, zergen eta prozedura juridikoen erregistro bat zeraman. I. eta II. mendeetan, gobernu zentralak 160 funtzionario inguru bidaltzen zituen urtero Italiatik kanpo gobernatzera. Funtzionario hauen artean, gobernadore erromatarrak zeuden: Erroman aukeratutako magistratuak, erromatar herriaren izenean, probintzia senatorialak gobernatzen zituztenak; edo gobernadoreak, normalean zaldunen gizarte-mailakoak, inperiuma probintzia inperialetan, batez ere Erromatar Egipton, enperadorearen izenean gauzatzen zutenak. Gobernadore batek gobernatzen zuen herriarentzat irisgarri izan behar zuen, baina hainbat eginkizun beste norbaiten eskutan utzi zitzakeen. Hala ere, langile gutxi zituen: laguntzaile ofizialak (apparitors), liktoreak, heraldoak, mezulariak, eskribak eta bizkartzainak barne; legatuak, zibilak zein militarrak, normalean zaldunak eta adin eta esperientzia desberdineko lagunak, estraofizialki laguntzen ziotenak.
Beste funtzionario batzuk gobernuaren finantzetako ikuskatzaile izendatzen zituzten. Erantzukizun fiskala justiziatik eta administraziotik bereiztea inperioaren garaiko erreforma izan zen. Errepublikapean, gobernadore probintzialek eta zerga-biltzaileek askatasun handiagoz ustiatu ahal zituzten tokiko herriak euren mesederako. Prokuradore zaldunek, jatorrian "judizioz kanpoko eta Konstituzioz kanpoko" agintea zutenak, estatuaren ondasunak eta enperadorearen jabetza pertsonal zabala (res privata) kudeatzen zituzten. Gobernu erromatarreko funtzionario kopuru urria zela eta, lege auzi batean edo zigor kasu batean laguntza behar zuen probintziar batek kargu ofizialen bat egozten zitzaion edozein erromatar abtengana jo zezakeen, izan prokuradore edo ofizial militarra, zenturioi batetik hasi eta polizia militar xumeraino (Stationarius).
Erromatar zuzenbidea
Erromatar auzitegiek jatorrizko eskumena zuten erromatar hiritarrek inperio osoan zituzten auzietan, baina funtzionario judizial gutxiegi zeuden erromatar zuzenbidea probintzietan uniformeki ezartzeko. Ekialdeko Inperioaren zati gehienek jadanik bazituzten lege-kode eta prozedura juridikoak. Oro har, politika erromatarra zen mos regionis ("eskualdeko tradizioa" edo "bertako legea") errespetatzea eta tokiko legeak aurrekari juridiko eta gizarte-egonkortasunaren iturri gisa hartzea. Uste zen erromatar eta tokiko zuzenbidearen bateragarritasunak azpian ius gentium bat islatzen zuela, "jendeen zuzenbidea" edo nazioarteko zuzenbidea, gizarte guztien artean komuna eta ohikoa dena. Zuzenbide probintzialaren berezitasunak erromatar lege edo ohiturarekin kontraesanean baldin bazeuden, auzitegi erromatarrek apelazioak entzuten zituzten, eta enperadoreak erabaki bat hartzeko azken aginpidea izaten zuen.
Mendebaldean, legea oso modu lokalizatuan edo tribalean administratu zen, eta jabetza pribatuko eskubideak erromatarren garaiko berritasuna izan zen kasu askotan, batez ere herri zelten artean. Erromatar zuzenbideak erraztu egin zuen erromatar elite batek aberastasuna eskuratzea, hiritar gisa zituzten pribilegio berriak onuragarriak zirela uste baitzuen. Hiritartasun unibertsala Inperioko biztanle libre guztietara zabaldu zenean, 212an, erromatar zuzenbidea uniformeki aplikatu behar izan zen, hiritarrak ez zirenei aplikatu zitzaizkien tokiko lege-kodeak ordezkatuz. Dioklezianok, III. mendeko krisiaren ondoren, Inperioa egonkortzeko egin zituen ahaleginetan, bi lege bilduma garrantzitsu sartu zituen, lau urtetan, Codex Gregorianus eta Codex Hermogenianus, probintzietako administratzaileak arau juridiko koherenteak ezartzen gidatzeko.
Erromatar zuzenbidea Mendebaldeko Europa osoan erabiltzeak eragin handia izan zuen mendebaldeko tradizio juridikoan, eta horren isla izan zen latinezko terminologia juridikoa oraindik erabiltzen delaegungo zuzenbidean.
Zergak
Inperioaren mendeko fiskalitatea Inperioaren produktu gordinaren % 5 inguru zen. Partikularrek ordaindutako ohiko zerga-tasa % 2tik % 5era bitartekoa zen. Zerga-kodea "nahasgarria" zen, zuzeneko eta zeharkako zergen sistema konplexua zuelako, batzuk eskudirutan ordainduak eta beste batzuk produktuetan. Zergak probintzia batekoak edo jabetza mota batekoak izan zitezkeen, hala nola arrantza rena edo gatza lurruntzeko urmaelena, eta indarrean egon zitezkeen denbora mugatu batez. Zergen bilketa armada mantentzeko beharrak justifikatzen zuen, eta zergadunek batzuetan diru-itzulketa bat lortzen zuten armadak harrapakina eskuratzen bazuen. Diru gutxiago zuten zonetako gauzazko zergak onartzen ziren, batez ere armadaren kanpamentuei aleak edo ondasunak eman ziezazkieketenak.
Zuzeneko zergen bidezko diru-sarreren iturri nagusia gizabanakoak ziren, kapitazio-zerga bat eta beren lurren gaineko zerga bat ordaintzen baitzituzten, beren ekoizpenaren edo ekoizpen-ahalmenaren gaineko zerga gisa interpretatuta. Salbuespen jakin batzuk izateko eskubidea zuten pertsonek inprimaki osagarriak aurkez zitzaketen; adibidez, nekazari egiptoarrek, Niloko ur-goraldien arabera, alorrak lugorri eta zergetatik salbuetsita bezala erregistra zitzaketen. Betebehar fiskalak erroldaren bidez zehazten ziren. Erroldaren arabera, familia-buru bakoitza bera buru zuen funtzionarioaren aurrean agertu behar zen, eta bere familiaren zenbaketa bat eman behar zuen, bai eta zituen eta nekazaritzarako edo bizitzeko egokiak ziren jabetzen zerrenda bat ere.
Zeharkako zergen diru-iturri garrantzitsu bat portoria zen, aduanak eta inportazioen eta esportazioen gaineko bidesariak, baita probintzien artean ere. Esklaboen merkataritza zerga bereziekin zergapetzen zen. Bere agintaldiaren amaiera aldera, Augustok esklaboen salmentaren gaineko % 4ko zerga ezarri zuen, Neronek eroslearengandik merkatariei eman ziena, eta hauek prezioak igo egin zituzten. Esklabo bat askatzen zuen jabeak "askatasun zerga" ordaintzen zuen, balioaren % 5ean kalkulatua, vicesima libertates izeneko zerga.
Oinordetza-zerga bat, % 5ekoa, erromatar hiritarrek ondare jakin baten gainetik beren hurbileko familiako kide ez zen edonori jabetzak uzten zizkiotenean kobratzen zen. Oinordetza-zergaren eta enkanteen gaineko % 1eko zergaren ondoriozko diru-sarrerak beteranoen pentsio-funtsera bideratzen zen (aerarium militare).
Zerga baxuek erromatar aristokraziaren aberastasuna handitzen laguntzen zuten, gobernu zentralaren diru-sarrerak berdindu edo gainditzen zituena. Batzuetan, enperadore batek bere altxorra berrezartzen zuen "superaberatsen" jabetzak konfiskatuz, baina ondorengo aldian, aberatsen zergak ordaintzeko erresistentzia izan zen Inperioaren kolapsoan lagundu zuten faktoreetako bat.
Gizartea
Erromatar Inperioa gizarte multikulturala zen, kohesiorako gaitasun harrigarria zuena, herri ezberdinenak bereganatuz nortasun komunaren zentzua sortzeko gai zena. Jendeari irekitako monumentu eta espazio komunitarioak, hala nola foroak, anfiteatroak, zirkoak edo bainuetxeak, «erromanitate» komunaren sentimendua ezartzen lagundu zuen. Erromatar gizarteak hierarkia-sistema konplexua bazuen ere, hori nekez da bateragarria «gizarte klase» kontzeptu modernoarekin.
Augustoren gobernuaren aurreko bi hamarkadetako gerra zibilak nahasmen eta asaldura egoeran utzi zuen erromatar gizarte tradizionala. Hala ere, errepublikaren hierarkia zurrunaren diluzioak, erromatarren artean, gorantz zein beherantz, gero eta mugikortasun sozial handiagoa ekarri zuen, eta dokumentatutako beste edozein gizarte zaharretan baino adierazkorragoa. Emakumeek eta esklaboek lehen debekatuta zituzten aukerak izan zituzten. Inperioko gizarte-bizitza, bereziki baliabide mugatuak zituztenentzat, hainbat helburutarako eratutako elkarte boluntarioen eta ermandadeen (collegia eta sodalitates) ugaritzeak bultzatu zuen: gremio profesional eta komertzialak, beteranoen taldeak, elkarte erlijiosoak, elkarte gastronomikoak, klubak eta konpainia artistikoak. Neronen gobernuan ez zen arraroa esklabo bat libre jaiotako hiritar bat baino aberatsagoa izatea, edo senatari bat baino eraginkorragoa.
Herritartasuna
Gaio legelariaren arabera, zuzenbide erromatarreko pertsonen arteko bereizketa nagusia hiritar askeen (liberi) eta esklaboen (servi) artekoa zen. Herritar libreen estatus legala oraindik ere zehaztu liteke herritarren arabera. Inperioaren hasieran, gizon kopuru mugatu batek bakarrik zuen erromatar hiritartasunerako eskubide osoa, eta horrek botoa ematea, hauteskundeetara aurkeztea eta apaiz ordenatuak izatea ahalbidetzen zien. Herritar gehienek eskubide mugatuak baino ez zituzten, baina legezko babeserako eskubidea zuten, baita herritartasuna ez zutenei debekatuta zeuden beste pribilegio batzuk ere. Inperioaren barruan bizi ziren baina hiritartzat hartzen ez ziren gizon libreak peregrinus ziren, «ez-erromatartzat» hartzen zirenak. 212an, Karakalaren Ediktuaren bidez, enperadoreak hiritartasun eskubidea inperioko biztanle guztiengana hedatu zuen, hiritarrak eta ez-hiritarrak bereizten zituzten lege guztiak ezeztatuz.
Esklabotza
Augustoren garaian, Italian bizi zirenen % 35 inguru esklabo ziren. Esklabotza erakunde konplexua eta ekonomikoki praktikoa zen, Erromako gizarte-egiturari eusten ziona, industria eta nekazaritza haren mende baitzeuden. Hirietan, esklaboek lanbide desberdinak izan zitzaketen, irakasleak, medikuak, sukaldariak eta kontulariak barne, nahiz eta gehienek kalifikazio gutxiko lanak bakarrik egiten zituzten. Italiatik kanpo, esklaboak biztanleriaren % 10-20 ziren batez beste. Esklabotza III. eta IV. mendeetan gutxitu zen arren, Erromako gizartearen zati integrala izaten jarraitu zuen V. mendera arte, VI eta VII. mendeetan pixkanaka desagertuz. Hiriguneen gainbeherarekin eta sistema ekonomiko konplexuaren desintegrazioarekin batera gertatu zen hori.
Erromatarren esklabotza ez zen arraza-diskriminazioan oinarritu. Errepublikaren hedapenean, esklabotza orokortu zen garaian, esklaboen iturri nagusia etnia desberdinetako gerrako presoak izan ziren. Greziaren konkistak esklabo asko ekarri zituen Erromara, oso ondo kalifikatuak eta heziak. Esklaboak ere saldu ahal izango ziren merkatuetan eta, batzuetan, piratek jandea bahitu eta saltzen zuten. Esklaboen beste iturri batzuen artean, abandonatutako haurrak eta pobreenek euren burua esklabo bihurtzea ziren. Vernak (vernae) ama esklabo batetik jaiotako haurrak ziren, beren jabeen etxean jaio eta hazten zirenak. Babes juridiko berezirik ez bazuten ere, gizarteak gaizki ikusten zuen tratu txarrak ematea edo ez zaintzea, familiaren zatitzat hartzen baitzituzten, eta familiako gizon libreen seme-alabak ere izan zitezkeelako.
Esklabotzari buruzko legeria nahiko konplexua zen. Erromatar zuzenbidearen arabera, esklaboak jabetzatzat hartzen ziren eta ez zuten nortasun juridikorik. Esklabo bati herritarrei debekatutako gorputz-zigorrak ezar zekizkioken, hala nola sexu-esplotazioa, tortura eta exekuzioa. Legeari dagokionez, esklabo bat ezin zen «bortxatu», bortxaketa pertsona askeen gainean bakarrik egin zitekeelako; jabeak esklabo baten bortxatzailea salatu zezakeen kalte materialengatik. Esklaboek ez zuten ezkontzeko eskubiderik, nahiz eta batzuetan elkarketak onartzen ziren eta biak askatuz gero ezkondu ahal izaten ziren. Teknikoki, esklabo batek ezin zuen jabetzarik izan, nahiz eta negozioak egiten zituen esklabo batek funts edo kontu indibidual (berezi) bat eskura zezakeen, libreki eskura zezakeena. Honen terminoak aldatu egin ziren jabearen eta esklaboaren arteko konfiantza-harremanaren arabera. Negozioetarako gai den esklabo batek autonomia handia izan zezakeen enpresak eta beste esklabo batzuk administratzeko. Egoitza edo tailer baten barruan, esklaboen artean hierarkia bat izatea ohikoa zen, eta esklabo horietako batek gainerakoak gidatzen zituen. Esklabo arrakastatsuek nahikoa diru metatu zezaketen askatasuna erosteko edo emandako zerbitzuengatik askatuak izateko. Emantzipazioa (esklaboen askapena) hain ohikoa bihurtu zen, ezen, K.a. II mendearen hasieran, lege batek mugatu egin baitzuen jabe batek aska zitzakeen esklaboen kopurua.
Libertoak
Polis grekoek ez bezala, Erromak esklabo askatuak hiritar bihurtzea ahalbidetu zuen, baita botoa emateko eskubidea izanda ere. Libertas lortzen zuen esklabo bati liberto (libertus; «pertsona liberatua») esaten zioten, eta bere lehengo ugazabarekin lotzen zen, patroia zena (patronus). Hala ere, bi aldeek legezko betebeharrak izaten jarraitzen zuten. Libertoen klase soziala "libertino" (libertini) bezala ezagutua izan zen, geroago liberto eta libertino (libertinus) terminoak berdin erabili ziren arren. Libertino batek ezin zuen kargurik bete administrazio publikoan edo Estatuko apaizgoan, nahiz eta apaizgoa egin zezakeen kultu inperialean. Liberto bat ezin zen senatu-ordenako familia bateko emakume batekin ezkondu, ezta familia horretako kide izan ere, nahiz eta inperioaren hasieran libertoak administrazioko postu garrantzitsuetan egon.
Emakumea
Antzinako Erromako emakume asko hiritarrak ziren, ez hiritarrek edota esklaboek ez zuten pribilegio eta babes juridikoekin. Hala ere, erromatar gizartea patriarkala zen, eta emakumeek ez zuten bozkatzeko, herri-karguan edo armadan parte hartzeko eskubiderik. Baina emakumeek jarduera politikoetan indar zuzena ez zuten arren, goi-mailako familiakoek negoziazio pribatuen bidez eragina izan zezaketen. Errepublikan zenbait emakume eredugarriak izan ziren, hala nola, Kornelia Afrikarra, Grako anaien ama, eta Fulvia, txanpon erromatarretan azaldu zen lehen emakumea. Inperio garaian, enperadorearen familiako emakumeek botere politiko handia lor zezaketen, eta sarritan artean eta txanpon ofizialetan irudikatzen zituzten.
Gizonezkoekin gertatzen den bezala, goi mailako emakumeen bizitza eta usadioen erregistroek behe mailakoenak estaltzen dituzte. Latinezko literaturan emakumeen eguneroko bizitzari buruzko egoerak azaltzen dira, beti ere, gizonekoen begietatik ikusita.
Ordenak
Erromatar Inperioaren testuinguruan, ordo (pluralean, ordine) klase aristokratiko esan nahi du. Errolden helburuetako bat pertsona jakin baten ordena zehaztea zen. Erroman, estatus altuena zuten bi ordenak senatu-ordena (ordo senatorius) eta zalduen ordena (ordo equester) ziren. Erromatik kanpo, dekurioiak (ordo decurionum) tokiko aristokraziaren ordezkari ziren. Ordena familia osoari aplikatzen zitzaion, hau da, senatu-ordena, kasu, senatari izateko eskubide zeun gizonezkoari zein bere senitarteei. «Senatari» kargua ez zen hautapenezko kargu bat. Hiritar bat Senatuan onartua izango zen, hautatua izan eta magistratu gisa gutxienez aldi batez jardun ondoren. Senatari batek ere gutxienez milioi bat sestertzioko aberastasuna izan behar zuen. Senatuaren agindua betetzen zuten gizon guztiek ez zuten Senatuko eserleku bat onartuko, Erroman egoitza behar zuelako. Senatuak 600 eserleku zituenez, enperadoreek izendapen zuzenaren bidez betetzen zituzten hutsik zeuden eserlekuak. Senatari baten semea senatuaren ordenekoa zen legitimoki, nahiz eta bere merezimenduengatik kalifikatu behar zuen senatuan onartua izateko. Senatariak kanporatuak izan zitezkeen jokabide moralaren arauak hausteagatik; adibidez, ezin ziren emakume liberta batekin ezkondu edo joku publikoetan borrokatu. Neronen garaian, senatariak nagusiki Erromatik eta Italiako beste alde batzuetatik zetozen, iberiar penintsulatik eta Frantziako hegoaldetik zetozen beste talde batzuekin. Vespasianoren agintaldian, ekialdeko probintzietako senatariak batzen hasi ziren. Severar leinuaren garaian, italiarrak senatuaren erdia baino gutxiago ziren.
Erromatar senatari kargua kargu gorena zen eta ibilbide politikoaren gailurtzat hartzen zen (cursus publicus). Hala ere, zaldun-ordenako kideek, kasu askotan, aberastasun eta botere handiagoa zuten. Ordenarako onarpenaren irizpidea pertsona baten aberastasuna eta jabetzak ziren, zentsu-balioespen baten bidez 400.000 sestertzio eta gutxienez hiru belaunaldi jaiotza libre kalifikatzen zituena. Eques-ek aurrera egiten zuten karrera militar batean (tres militiae), administrazio inperialeko prefektu eta fiskal bihurtzeko helburuarekin.
Probintzietako gizonen ordenetan sartzeak, inperio goiztiarrean izan zen mugikortasun soziala agerian uzten du. Aristokrazia erromatarra lehian oinarritzen zen eta, geroko europar noblezian ez bezala, familia erromatar batek ezin zion bere estatusari eutsi titulu edo lurren herentziaren bidez bakarrik. Goragoko aginduetara onartu izanak pribilegioak eta prestigioa ez ezik, hainbat erantzukizun ere ekarri zituen. Estatutuari eusteak gastu pertsonal handiak eskatzen zituen, erromatar hirietako obra publikoen, ekitaldien eta zerbitzuen finantziazioa bertako herritar nabarmenenen ardurapean baitzegoen, eta ez bildutako zergen kontura, horiek batez ere armada finantzatzera bideratuta baitzeuden.
Ezkontza
Cum manum ezkontzaren forma arkaikoa, zeinaren bidez emakumea senarraren autoritatearen menpe baitzegoen, erabilerarik gabe geratu zen inperio garaian. Emakume erromatar ezkondu batek ezkontzara eramaten zituen ondasunen jabe izaten jarraitzen zuen. Teknikoki, senarraren egoitzara joan ondoren ere, oraindik aitaren agindupean zegoen, eta aita hiltzen zenean bakarrik emantzipatzen zen legez. Printzipio honek emakume erromatarraren independentzia maila erlatiboa erakusten du, antzinako beste kultura batzuekin alderatuta eta Aro Modernora arte. Emakume erromatarrak lege kontuetan aitaren aurrean erantzun behar izaten bazuen ere, berak libre zuen eguneroko bizitza gobernatzea, eta senarrak ez zuen legezko botererik harengan. Behin bakarrik ezkondu izana harrotasun sozialeko kontua bazen ere, dibortzioari edo ezkontza berriari buruzko estigma soziala ia ez zen existitzen.
Arkitektura eta ingeniaritza
Arkitekturari egindako ekarpen erromatar nagusiak arkua, ganga eta kupula izan ziren. 2.000 urte baino gehiago igaro ondoren ere, egitura erromatar batzuk oraindik zutik mantentzen dira, neurri batean zementuak eta hormigoiak fabrikatzeko metodo sofistikatuengatik. Erromatarren galtzadak XIX. mendearen hasiera arte eraikitako bide aurreratuenak izan ziren. Errepide-sistemak zaintza militarra, komunikazioak eta merkataritza erraztu zituen. Errepideak uholdeekiko eta beste ingurumen-arrisku batzuekiko erresistenteak ziren. Gobernu zentrala kolapsatu ondoren ere, errepide batzuk mila urtez baino gehiagoz erabili ahal izan ziren.
Zubi erromatarrak lehen zubi handi eta iraunkorren artean zeuden, arkua oinarrizko egituratzat hartuta harriz eraikiak. Gehienek zementua erabiltzen zuten. Erromako zubirik handiena Danubio beherearen gaineko Trajanoren zubia izan zen, Apolodoro Damaskokoak eraikia, eta milurteko bat baino gehiagoz iraun zuen eraiki den zubirik luzeenak, bai bere tamainan, bai luzeran.
Erromatarrek ura biltzeko urtegi eta gordailu ugari eraiki zituzten, hala nola Subiacoko Urtegia. Horietako bik Anio Novus elikatu zuten, Erromako akueduktu handienetako bat. 72 presa eraiki zituzten Iberiar Penintsulan, eta beste asko Inperio osoan dira ezagunak, batzuk oraindik erabiltzen direnak. Frantzian Gard ibai gainean eraiki zutena eta egun ia osorik kontserbatzen dena, ezagunena da. Lur-presa batzuk Britainia Handiko erromatarren garaikoak dira, eta Longoviciumetik (Lanchester) ongi kontserbatutako adibide bat ere badute.