cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ryan Cochran-Siegle
Ryan Cochran-Siegle, RCS goitizenaz ere ezaguna, (Burlington, Vermont, 1992ko martxoaren 27a). Ameriketako Estatu Batuetako Munduko Kopako eski alpinoko lasterkaria eta Cochrans eskiatzaile familiako kide da Cochran-Siegle eslalom erraldoian eta Super G-n espezializatuta dago, eta, jaitsieran eta konbinatuan ere, lasterketak egiten ditu. 2011ko azaroaren 26an egin zuen debuta Munduko Kopan. Neguko Olinpiar Jokoetan, 2018an debutatu zuen, eta 2022an, Super Gn zilarrezko domina irabazi zuen Neguko Olinpiar Jokoetan.
Ibilbidea
Cochran-Sieglek bi urte zituela ikasi zuen eskiatzen; bere amak, Barbara Cochranek, (1972ko Neguko Olinpiar Jokoetan, urrezko domina eslalomean, Sapporon, Japonia) irakatsi zion. 2010eko denboraldiaren ostean, AEBko Garapen Taldean sartu, eta, urtebete geroago, B Selekzio Nazionalera igo zen. Nor-Am Kopako Super Gko txapelduna izan zen 2011n, eta brontzezko domina lortu zuen AEBko txapelketa nazionaletan, Super Gn. Cochran-Sieglek 2011ko azaroan egin zuen debuta Munduko Kopan, Lake Louiseko jaitsieran, baina ez zuen amaitu. Astebete geroago, Coloradon, Munduko Kopako lehen puntuak lortu zituen Super G batean Beaver Creek-en, 29. postuan amaituz.
2012an, Cochran-Sieglek Nor-Am jaitsiera eta Super G tituluak irabazi zituen, eta urrezko bi domina ere irabazi zituen Juniorren Munduko Txapelketan, jaitsieran eta konbinatuan. Hala ere, bere aurrerapena eten egin zen 2013an, aurreko lotailu gurutzatuan eta erdiko lotailu albokidean lesioak jasan zituenean Munduko Txapelketako konbinatuaren jaitsiera zatian. 2014ko denboraldian itzuli zen lehiara, Nor-Am Kopa orokorra irabaziz; bigarren izan zen jaitsierako sailkapenean, eta hirugarren, Super Gn eta eslalom erraldoian.
Cochran-Sieglek 2015eko denboraldia hartu zuen alboko menisko transplante batetik errekuperatzeko; gero, 2016ko denboraldian itzuli zen, Munduko Kopan eslalom erraldoian debuta egin zuenean eta GSn Munduko Kopako lehen puntua lortu zuenean Kranjska Goran 30. postuarekin. Emaitza onekin amaitu zuen denboraldia Idahoko Sun Valleyko txapelketa nazionaletan, non txapeldunorde izan zen Super G eta eslalom erraldoian eta laugarren konbinatuan. 2018an, Cochran-Siegle AEBko Olinpiar taldeko kide izan, eta lau probatan lehiatu zen; bere emaitzarik onena, hamaikagarrena izan zen eslalom erraldoian.
Millas
Millas Katalan Herrietako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Millas udalerrian erroldatutako biztanleak 3.849 ziren. Familiak 1.527 ziren, horien artean 420 pertsona bakarrekoak ziren (164 bakarrik bizi ziren gizonak eta 256 bakarrik bizi ziren emakumeak), 487 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 443 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 177 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.887 etxebizitza zeuden, 1.567 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 146 bigarren erresidentzia ziren eta 173 hutsik zeuden. 1.536 etxeak ziren eta 293 apartamentuak ziren. 1.567 etxebizitza nagusietatik 1.075 bere jabearen bizilekua ziren, 433 alokairuan okupaturik zeuden eta 59 doan lagata zeuden; 25 etxek gela bat zuten, 104 etxek bi zituzten, 309 etxek hiru zituzten, 469 etxek lau zituzten eta 659 etxek bost zituzten. 1.093 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 757 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 518 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.264 ziren, horien artean 1.510 aktiboak ziren eta 754 inaktiboak ziren. 1.510 pertsona aktiboetatik 1.266 lanean zeuden (702 gizon eta 564 emakume) eta 244 langabezian zeuden (116 gizon eta 128 emakume). 754 pertsona inaktiboetatik 239 erretiraturik zeuden, 174 ikasten zeuden eta 341 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Millas udalerrian 1.592 unitate fiskal zeuden, 3.786 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.818 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 213 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 10 janari enpresak ziren, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 34 eraikuntza enpresak ziren, 42 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 9 garraio enpresak ziren, 9 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 6 finantziazio enpresak ziren, 14 higiezinen enpresak ziren, 31 zerbitzu enpresak ziren, 33 administrazio publikoko enpresak ziren eta 15 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 67 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 3 funerariak, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 11 igeltseroak, 7 margolariak, 6 zurginak, 4 iturginak, 2 argiketariak, 6 ile apaindegiak, 6 jatetxeak, 5 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 17 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 5 okindegiak, 3 harategiak, 1 arraindegi zen, 1 arropa denda zen, 2 etxerako tresna dendak, 1 zapata-denda zen, 1 lurrin-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cambon e Salvèrgas
Cambon e Salvèrgas Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Hérault departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cambon-et-Salvergues udalerrian erroldatutako biztanleak 85 ziren. Familiak 35 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (6 bakarrik bizi ziren gizonak eta 6 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 6 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 145 etxebizitza zeuden, 40 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 100 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 129 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 40 etxebizitza nagusietatik 25 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 8 etxek hitu gela zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 20 etxek bost zituzten. 30 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 18 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 17 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 60 ziren, horien artean 33 aktiboak ziren eta 27 inaktiboak ziren. 33 pertsona aktiboetatik 28 lanean zeuden (14 gizon eta 14 emakume) eta 4 langabezian zeuden (3 gizon eta 1 emakume). 27 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cambon-et-Salvergues udalerrian 29 unitate fiskal zeuden, 60 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 10.711,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2000. urtean Cambon-et-Salvergues udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 228 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Marta Cardona
Marta Cardona de Miguel (Zaragoza, Espainia, 1995eko maiatzaren 26a) futbolaria da. Real Madrid taldean jokatzen du, bizkarrean 11 zenbakia izanik. Txikitan golfeko Espainiako txapeldun izan zen; gerora, futbola aukeratu zuen bere kirol nagusitzat.
Zaragoza
Zaragozako B taldean hasi zen jokatzen 2010ean. Hiru urtez aritu zen han, eta 2012/2013 denboraldiaren amaieran lehen taldearekin debutatu zuen. 2007. urtea arte jardun zuen Zaragozako lehen taldean.
Reala
2018/2019 denboraldian Realak fitxatu zuen, eta 2019ko maiatzaren 11n klub horrekin Erregina Kopako titulua lortu zuen Granadan, Nuevo Los Cármenes estadioan. Aurkaria Atletico Madril izan zen, eta Reala 2-1 emaitzarekin irabazi zuen.
2019ko abuztuan, Realarekin Euskal Herriko Kopa irabazi zuen Azpeitian, Athleticen aurka 3-0 gailendu ostean.
2020ko otsailean, lehenengo Espainiako emakumezkoen Superkopa jokatu zuen, Salamancan. Finalerdietan Levanteri gailendu zitzaizkion; finala Bartzelonaren aurka galdu ostean, txapeldunorde geratu ziren.
Real Madrid
2020 urtean, Real Madrid taldeak fitxatu zuen (emakumezko Real Madrid taldearen lehen urtean).
Espainiako Selekzioa
2019an Espainiako selekzio nagusitik deia jaso zuen, bai eta debutatu ere.
Pierre de Fermat
Izan ere, XVII. mendeko matematikaririk ospetsuenetarikoa izan zen, René Descartes eta Johannes Keplerrekin batera. Nahiz eta horretara profesionalki ez dedikatu, kalkulu modernoan eta geometria analitikoan buruturiko ekarpenek eragin handia izan dute. Joseph-Louis Lagrangen esanetan, alegia, kalkuluaren asmatzailea dugu frantsesa. Horretaz gain, Blaise Pascalekin batera probabilitateen teoriaren fundatzailea ere badugu Fermat. Gaineratu beharra dago, Descartes beraren ikerketetatik at, geometria analitikoaren oinarrizko printzipioa ere aurkitu zuela pertsonaia honek. Hala ere, haren ekarpen nagusi eta ospetsuena bere azkeneko teorema dugu, buruhauste ugari ekarri izan dituen ezezagun matematikoa. Askok esaten dutenez, Diofantoren obraren jarraipena dugu Fermat, zenbakien teoria alor independiente gisa sortu baitzuen.
Bizitza
Pierre de Fermat 1601. urtean jaio zen, Beaumont-de-Lomagnen, gaur egungo Tarn eta Garona departamentuan kokaturiko herri gaskoian zehazki. Ez dakigu ziur ze egunetan jaio zen baina, Bellek dioenez, abuztuaren 14 an batailatua izan zen. Esan beharra dago, haren orduko etxea museo bihurtu dutela eta, gaur egun, turistestantzako prestaturiko atrakzioa dugula. Jatorriz, familia aberatsekoa zen Fermat, haren aitaren merkatari lana dela eta. Hain zuzen ere, Dominique Fermat larru merkatariaren garrantzia ikaragarria zen Beaumont-de-Lomangen, non lau kontsuletako bat izan zen hiru urtez. Bere amak, ostera, Claire de Long izena zuen. Fermatek hiru neba arreba zituen; anaia bat eta bi arreba. Nahiz eta bere ikasketen ibilbidea nahiko ezezaguna den, ia ziurtasunez esan genezake Montaubanen ikasi zuela, Pariseko Nafarroako Eskolan.
Haren prestakuntza unibertsitate ezberdinetan burutu zuen Fermatek; 1623 tik aurrera, 22 urte zituelarik, Orleanseko Unibertsitatean zuzenbide zibila ikasteari ekin zion pentsalariak. Honako titulu hau hiru urte beranduago jaso zuen, 1626 an. Ostera, Bordelen, matematikaren alorreko zenbait ikerketa jarri zituen abian. Nahiz eta matematikan profesionalki ez jardun, XVII. mendean zientzia honen gailurrean kokatzea eskuratu zuen Fermatek. Izan ere, garaiko unibertsitateen kudeaketa gaur egun ezagutzen dugunarekiko oso ezberdina zen eta, hala, aurrerapen zientifiko ugari halakoetara dedikatzen ez zirenen eskutik zetozen. Bordelen zegoelarik, antza denez, François Viete matematikariaren lana ikertzen hasi zen, haren ondorengo ekarpenetan idazkera sinbolikoak zekarren erraztasunaz baliatuz. 1629an, alegia, De Locis Planis Apolonioren obraren berrikusketa lekuan lekuko matematikari bati eskeini zion. Bestalde, Jean de Beaugrandekin kontaktuan egon zela ere esan ohi da. Dirudienez, gizon honekin harremanetan zegoen bitartean, funtzio baten muturren inguruko lan bat idatzi zuen Pierre de Fermatek. Lan honetan, esaterako, oso nabarmena da François Vieteren eragina. XVII. mendeko figura garrantzitsu askorekin harremandu zen Fermat. Carcavi matematikaria ezagutu zuen gaztaroan. Honi esker, gainera, Marin Mersennerekin harremanetan jarri zen, alorreko pentsalari askorekin konkaktuan zegoen gizona. Aitaren garaiko garrantzia dela eta, Roberval eta René Descartes bera ezagutu zituen. Jakina denez, Blaise Pascalen adiskidea izan zen.
1630ean, Tolosako Parlamentuko bulegoetako bat erosi zuen Fermatek, zinegotzi baten bulegoa hain zuzen ere, eta bere bizitza osoan zehar mantendu zuen. Honako hau, Tolosako Parlamentua, epaimahai garrantzitsuenetarikoa dugu Frantziako epailetzari dagokionez eta, hala izanda, Grand Chambre berak zina hartu zion Fermati 1631 ko maiatzean. Era honetan, Fermatek haren izena aldatzeko eskubidea bereganatu eta Pierre Fermat deitzetik, Pierre de Fermat deitzera igaro zen. Hizkuntzetan aditua izanik, sei hizkuntza baizekizkien (frantsesa, latina, ozitaniarra, greko klasikoa, italiarra eta espainola), pentsalariak zenbait bertso oso laudoriatu idatzi zituen, eta haren hitza kontuan hartua izan zen etengabe grekeraz idatzitako testuen berrikusketei dagokionez.
Mayo (Mayo konderria)
(irlanderaz Maigh Eó) Irlandako udalerri bat da, Mayo konderrian dagoena. 2002ko erroldaren arabera 426 biztanle zituen.
Pierre de Fermat
Bizitza
Lan egiteko modu bitxia zuen matematikari ez profesional honek: azalpen lanburren zale izanda, aurkikuntza batetik bestera igarotzen zen Fermat, emaitzak soilik eskeiniz eta argibide osoak baztertuz. Dakigunez, kultura grekoerromatarrarekiko interes bizia zuen. Noski, ardura hau agerikoa da oso ezagunak ditugun ikerketetan; Anders Hald estatistikariak hala deskribatu zuen Pierre de Fermaten lana; greziar klasikoen tratatuek eta François Vieteren metodoek osatutako obra. Oso gizon jakintsua genuen frantsesa, garaiko giza jakituriarekiko oso zalea. Hori dela eta, nahiz eta profesionala ez izan eta libururik ez idatzi, irakurritako obren gainean egiten zuen lan, oharrak idatziz eta, ondoren, haren zalantza edota aurkikuntzak eskutitzez beste zenbaitei jakinaraziz. Bere irakaslea Marin Mersenne izanik, ulergarria da oso zer dela eta ez zuen inolako formalizaziorik garatu bere ikerketei dagokionez; erronka gisa hautematen zuen matematika, azaleratu beharreko erronka gisa eta, hala izanik, ospearekiko nolabaiteko erdeinua sentitzen zuen, egia argitzea baitzuen helburu nagusi.
NGC 4216
NGC 4216 galaxia espiral bat da, Virgo konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Pierre de Fermat
Bizitza
Nahiz eta sekretismoa nahiko ohikoa izan garaian eta, gainera, haren lanen gehiengoa eskutitzen bidez bere lagunei soilik helarazi, Pierre de Fermaten lorpenak matematikaren arlo guztietara hedatzen dira gaur egun. Fenomeno hau azpimarragarria da zeharo, ogibidez abokatua izanda, matematika denbora pasa gisa erabiltzen baitzuen pentsalariak eta, hala ere, ideia berri ugari plazaratu baitzituen. Zehazki, geometria analitikoaren hastapenak hari zor dizkiogu, Descartesen garaian bertan eskeiniriko hastapenak, alegia: analisian maximo eta minimoak kalkulatzeko eta koadraturak egin ahal izateko zenbait metodo aurkeztu zituen, nahiz eta beranduago Leibniz eta Newtonek honako ekarpenak baliogabetu kalkulu infinitesimalen bidez. Horretaz gain, zenbakien teoria alor independiente gisa sortu zen hari esker eta, are gehiago, probabilitateen kalkulua aurkitu zuen Blaise Pascaleki n batera. Amaitzeko, Fermaten printzipioaren aurkikuntza ere aipatzekoa da, zenbait aldaketa noziturik, mekanikaren printzipio nagusienetarikoa hain zuzen ere. Aipagarria da oso, sekretismoaren eraginez, askotan eztabaidatuak izan direla honen aurkikuntzen originaltasuna, Descartes eta Wallisen garaikidea izanik, ez baitago erabateko ziurtasunik hiru pentsalarien ekarpenen lehentasunari dagokionez.
Castresen hil zen 1655 ean, urtarrilaren 12 an, 54 urte zituelarik, gaur egungo Tarn drepartamentuan. Haren lan nagusiak bere semeak argitaratu zituen 1679. urtean, denak Varia opera mathematica izenpean, liburu batean bildurik. Bertan, gaur egungo matematikan ere aztergai diren zenbait teorema eta printzipio azaltzen zaizkigu.
Lan matematikoak
Kontuan hartu beharra dagi, n-k beti arrunta izan behar duela. Hala, Pierre de Fermaten hipotesien arabera, halako forma betetzen duen zenbaki oro zenbaki lehena dugu. Baina, 1732an Fermaten akatsa azaleratu zuen Leonhard Eulerrek. Izan ere, n=5 kasuan, emaitza zenbaki konposatua dugula frogatu zuen.
Maitasun atsekabea
Maitasun atsekabea Donostiako Orfeoiak 78 RPMko 1924an plazaratutako diskoa da. Jesus Guridiren bi kanta biltzen ziren.
Cuas an Bhodaigh
Cuas an Bhodaigh (ingelesez Brandon Creek) Irlandako hego-mendebaldeko Kerry konderriaren mendebaldean dagoen herri bat da. Dingle penintsularen mutur-muturrean dago, Gaeltacht eremuaren bihotzean.
IX. mendeko San Brendan Nabigatzailearen Bidaia eskuizkribuaren arabera, VI. mendean San Brendan mendebalderuntz joateko asmoz Ozeano Atlantikoan barna nabigatu zuenean, leku honetan itsasoratu omen zen, hortik datorkio izena.
Brandon mendia, eta Baile na nGall eta An Fheothanach herrietatik hurbil dago.
Sheffield (Massachusetts)
Sheffield Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Berkshire konderrian dago, Massachusetts estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Urrutiko hezkuntza
Urrutiko hezkuntza ikasgelara gerturatu beharrik gabe ikasketak burutzeko aukera eskaintzen duen hezkuntzaren modalitatea da. Orokorrean, posta edo Internet bitartez burutu beharreko lanak bidaltzen zaizkio ikasleari, eta honek ere medio beretik bueltatzen ditu. Salbuespenetan bat izaten da, eta ikaslea ikasgelara noizbait joan behar izaten da, beti ere klase presentzialen bat jaso edo azterketaren bat egitera. Ikasketa mota hau maila guztietan eskaintzen den arren, ohikoena unibertsitate mailako ikasketetan ematea da. XX. mende bukaeran kontzeptua hau zalantzan jartzen hasi zen urrutikotasuna bera zalantzan jarriz, eta gailentzen hasi ziren beste batzuk hezkuntza birtuala, online, ordenagailuak lagunduriko hezkuntza edo beranduago e-learning ere bai.
Gaur egun e-learning modalitatea urrutiko hezkuntzatik bereizi eta horren bilakaera bezala definitzeko joera dago, bere baitan dituelako izaera konstruktibista eta kolaboratiboa, Internetekin lotura zuzena izanda ikasle eta irakasleen arteko hezkuntza-komunitateak sustatzen dituelako, ikasleei autonomia emanez, irakasleek gidari rola hartzea ahalbidetzen duelako.
Salbuespeneko egoera COVID-19a dela eta
2020. urtean mundu mailako COVID_19 pandemia ren ondorioz, Haur hezkuntza, Lehen Hezkuntza, Bigarren Hezkuntza, Lanbide Heziketa eta Unibertsitateek jarduera eten, ikastetxeak itxi eta urrutiko hezkuntzaren alde egin dute eta arrakala digitala gainditzeko neurriak hartu behar izna dira.
Bartzelonako Errege Ontziola
Bartzelonako Errege Ontziola (katalanez Drassanes Reials de Barcelona) Kataluniako Bartzelona hiriburuko El Raval auzoan dagoen arkitektura multzo bat da. XIII. mendean Petri III.a Aragoikoaren erregealdian zehar eraikitzen hasi zen.
Poloniar
Poloniarrak (Polacy, ahoskatua) Europako etnia bat da. Poloniarrak Poloniako herritarrak ez ezik poloniar jatorria duenak ere badira. Poloniarrek diaspora zabala (c. 21 miloi) dute munduan zehar, bai inguruko herrialdetan (Errusian, Alemanian, Bielorrusian, Ukrainan...) bai Amerikan (Estatu Batuetan, Kanadan, Brasilen...)
Étupes
Étupes Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Étupes udalerrian erroldatutako biztanleak 3.346 ziren. Familiak 1.390 ziren, horien artean 405 pertsona bakarrekoak ziren (195 bakarrik bizi ziren gizonak eta 210 bakarrik bizi ziren emakumeak), 450 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 443 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 92 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.077 ziren, horien artean 1.491 aktiboak ziren eta 586 inaktiboak ziren. 1.491 pertsona aktiboetatik 1.302 lanean zeuden (708 gizon eta 594 emakume) eta 188 langabezian zeuden (94 gizon eta 94 emakume). 586 pertsona inaktiboetatik 191 erretiraturik zeuden, 176 ikasten zeuden eta 219 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Étupes udalerrian 1.467 unitate fiskal zeuden, 3.543,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.580 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 267 komertzioetatik, 10 erauzte enpresak ziren, 5 janari enpresak ziren, 5 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 34 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 37 eraikuntza enpresak ziren, 55 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 12 garraio enpresak ziren, 10 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 8 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 8 finantziazio enpresak ziren, 12 higiezinen enpresak ziren, 49 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 54 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 1 banku bulegoa, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 8 margolariak, 6 zurginak, 5 iturginak, 8 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 3 ile apaindegiak, 1 aldi baterako lan enpresa, 7 jatetxeak eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 elektrotresna denda zen, 1 kirol-denda zen eta 3 lore-dendak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 3 osasun-ekipamenduak botika ziren.
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Étupes udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 412 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Armadore
Armadorea itsasontzi baten jabea da, ontzia bere izenean erregistratua duena. Berak ustia dezake itsasontzia, hainbat zerbitzutarako erabiliz, edota akuratu egin dezake, era bateko edo besteko kontratua eginez (aldi batekoa, bidaiakakoa, eta abar).
Ontzia errentan hirugarren bati lagatzen dion ontziaren jabea ez da armadorea, hark eratu dezan haren armadore (ontzia ekonomikoki ustiatzeagatik).
Ontzi-ustiatzailea ere ez da armadorearen denboraren araberako pleitatzean ontzi bat hartzen duen ontzi-ustiatzailea, nahiz eta ustiapen ekonomikoaz arduratu, baita hirugarren batzuei zerbitzuak eman ere. Armadoreak bere kontura eta arriskuaren arabera nabigarazten du.
Francisco Macías Nguema
Francisco Macías Nguema, jaiotzez Mez-m Ngueme (Nsegayong, Río Muni, 1924ko urtarrilaren 1a - Malabo, 1979ko irailaren 29a) Ekuatore Gineako politikaria izan zen. Ekuatore Gineako Herriaren Ideia alderdiaren buruzagi zelarik, Ekuatore Gineako burujabetzari buruzko konferentzian parte hartu zuen (1967-68), eta 1968ko irailean Errepublika berriko lehendakari egin zuten. 1972an bizitza guztirako lehendakari izendatu zuen bere burua. Aginpidean egon zen urteetan, behin eta berriro zapaldu zituen bere gobernuaren kontra zeudenen eskubide oro. 1979an aginpidetik bota zuen estatu kolpe batek. Epaitu, heriotzara kondenatu eta hil egin zuten 1979ko irailaren 29an.
Etxabakoizko igogailua
Etxabakoizko igogailua edo Concepcion Benitez kaleko igogailua Iruñeko igogailu bat da.
Igogailua 2016ko urriaren 14an inauguratu zuen, Iruñeko bederatzigarren igogailua izateko.
Sheboygan Falls (Wisconsin)
Sheboygan Falls Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Sheboygan konderrian kokatuta dago, Wisconsin estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Etxabakoizko igogailua
Igogailuak funtzionamendu guztiz autonomoa du, baina giza interakzioa behar du aktibatzeko.
Eraikuntza
Proiektu horren bidez, beraz, auzoko kaleen irisgarritasuna hobetu nahi zen, baita hiriko beste eremu batzuekin ere, hala nola, Ipar Etxabakoitzekin eta Mendebaldearekin edo Barañainekin. Ingurune horretan hainbat zerbitzu daude, hala nola osasun-zentroa eta Etxabakoitz Kirol Elkartea. Igogailuen lanaz gain, proiektuak urbanizazio-lanak barne hartzen zituen, ibilbide berriak eginez eta beste batzuk hobetuz, bankuekin egoteko guneak sortuz, zuhaiztiak berrantolatuz eta haurrentzako jolasgunea antolatuz.
2016ko martxoaren 20an, Iruñeko Udaleko Gerentziako eta Hirigintza Batzordeko zenbait kidek, Joseba Asiron orduko alkatea buru zutela, igogailuaren obrak bisitatu zituzten. Bertan, proiektuan aurreikusitako igogailuetako hiru pasabide jartzeko hormetan egindako ebakiak ikusi zituzten. Laugarrena eta azkena, 20 metroko luzerakoa eta Teodoro Otxoa Aldaoa kalean lehorreratzen dena, Aste Santua hasi baino lehen jarriko litzateke. Era berean, igogailuen 'kutxak' eginda zeuden. Igogailuetako bat ia instalatuta zegoen, eta bigarrena astebete baino lehen amaituko zen. Bi aparailuetan kabinaren aurrealdea jartzeko zain zeuden.
Azkenik, bi igogailuak 2016ko urriaren 14an inauguratu ziren.
Koronabirusaren krisia
2020ko martxoaren 13an, COVID-19 pandemiaren ondorioz konfinamendu orokorra deklaratu ondoren, Iruñeko Udalak hau eta hiri osoan zehar banatutako beste 9 igogailu ixtea erabaki zuen. Hala, konfinamendu osoan itxita egon ziren ekainaren 22ra arte, egun horretan berriz ireki baitzuten, baina edukiera txikiarekin.
Azpiegitura
Igogailua Concepcion Benitez kalearen paraleloan dago, Nafarroako Ospitalearen mendebaldean. Beheko barrutia Ibarbasako Ama kaleko bihurgunean dago. Erdigunea, non bi ibilgailuak konektatzen diren, Etxabakoitz goiena zeharkalearen parean dago, eta goialdea, berriz, Teodoro Otxoa Aldakoa kalean.
Goiburuak
Igogailu bi goiburu ditu:
Ustiapena
Igogailu honen funtzioa Ipar Etxabakoitz eta Etxabakoitz Beherearen artean dagoen desnibel edo malda zuzen-zuzenean igotzea da, honela Arostegi etorbidea eta Concepcion Benitez kalea saiestuz.
Etorkizuna
Oraingoz ez da neurri gehigarririk aurreikusi igogailuan.
Diastole
Diastolea bihotza uzkurtzen denean gertatzen da. Odola arteria handienetatik ateratzen da, aortatik eta birika arteriatik.
Meelick (Mayo konderria)
(irlanderaz Míleac) Irlandako udalerri bat da, Mayo konderrian dagoena.
7 vírgenes
Argumentua
Uda hegoaldeko hiri bateko langile-auzo marjinal batean. Tano, erreformatorio batean sartuta dagoen nerabeak 48 orduko baimen berezia jaso du Santacana bere anaiaren ezkontzara joateko.
San Martin eliza (Gazteluberri)
San Martin eliza Nafarroa Garaiko Gazteluberri udalerrian Erdi Aroko kristiau eliza bat da.
Eraikina
Herriaren goikaldean eliza dago, Erdi Aroko harresiek jarraitzen dutena, baina gaur egungo itxura XVI. mendean eta, batez ere, Barrokoan egindako lanen emaitza da, garai horretan estali baitzen eraikina. Barrualdean, XVIII. mendeko bigarren erdiko erretaula errokoko bat dago. Erretaula horretan, XVI. mendeko lehen hereneko aurreko erretaula bateko lau eskultura-multzo txiki daude, eta horietako batek titularra irudikatzen du, geruza zatituz. Antzeko kronologia eta estilo flamenizatzaile bereko beste bi talde daude alboetako erretaula banatan, eta Mendekoste eta Gurutziltzaketa irudikatzen dituzte, hurrenez hurren. Bertan, exekuzioaren zehaztasuna eta polikromia nabarmentzen dira. Era berean, garai hartako irudiak dituen erretaula barrokoa eta Biktimen Ama Birjinaren eskultura gotikoa ere kontserbatzen dira.
Oligosarcus brevioris
Oligosarcus brevioris Oligosarcus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.
The Byrds
The Byrds Estatu Batuetako 60. hamarkadako musika talde bat izan zen, rock psikodelikoaren eta country rockaren aitzindaria. 1964ean Los Angelesen (Kalifornia) sortuak, partaide aldaketa anitz izan zituen urteetan zehar. Roger McGuinn izan zen partaide egonkor bakarra taldea desegin arte, 1973an.
Beraien abestirik famatuenen artean ondokoak aipa daitezke: Bob Dylanen ''“Mr. Tambourine Man” eta “My Back Pages”, Pete Seegerren “Turn! Turn! Turn!” eta Carole Kingen “Goin’ Back”''. Beraiek idatzitakoen artean, "I’ll Feel a Whole Lot Better", "Eight Miles High" eta "So You Want to Be a Rock 'n' Roll Star" dira ezagunenetako batzuk.
Partaideak
Jatorrizko partaideak
Gainerako partaideak
Dibamus bourreti
Dibamus bourreti Dibamus generoko animalia da. Narrastien barruko Dibamidae familian sailkatuta dago.
Camus
Camus hitza deitura gisa erabiltzen da:
Leku izena ere bada:
NGC 4217
NGC 4217 galaxia bat da, Canes Venatici konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Selinonte
Selinonte (antzinako grezieraz: Σελινοῦς; latinez: Selinus) antzinako Greziako hiri bat zen, Siziliako ipar-mendebaleko kostaldean zegoena. K.a. 629. urtean, Megara Hibleako biztanleek sortu zuten, eta urte askotan oso hiri oparoa izan zen. Feniziarren aurka borrokatu zen, baina K.a. 409an, kartagotarrek suntsitu zuten. Hermokratesek berreraiki bazuen ere, K.a. 250. urtean kartagotarrek berriz suntsitu zuten. K.a. VI. mendetik aurrera zazpi tenplu eraiki zituzten hirian eta hiri ondoko muinoetan. Horien artean daude Apolori eraikitako Greziako arkitekturaren obra goren batzuk (113,34 m luze eta 54,05 m zabal).
Hiria Belice eta Modionen ibaietako haranen artean kokatuta dago. Gaur egun comune Castelvetranori dagokio. Inguruko barrutiak dira Triscina di Selinunte mendebaldean eta Marinella di Selinunten ekialdean. Akropoliko leku arkeologikoak bost tenplu ditu. Bost horietatik, bakarrik Hera Tenplua, “E” izenekoa, zaharberritu da. Hiriak, bere une gorenean, 30.000 biztanle izan zituen, esklabuak kontatu gabe.
Orokorrean uste da, aztarnategi arkeologikoa (haren gotorlekua eta antzinako doriar estiloko tenpluen aztarnak tartean) Italiako eta Europako handiena dela.
Historia
Selinonte izan zen Siziliako greziar kolonien garrantzitsuenetariko bat, irlaren hego-mendebaldeko kostan kokaturik, izen bereko ibaiaren bokalean eta Hipsas ibaiaren 6,5 km-tara (egungo Belice).
Tuzididesen arabera, Megara Hibleako kolonoek fundatu zuten K.a. 628an, Pamilok gidaturik, Megara Hiblearen fundazioaren 100 urte eta gero, Greziako Megara hiriko kolonen laguntzaz, beraz, Greziako Megara, Megara Hiblearen jatorrizko metropolia izan zen. Hala ere, Diodoro Sikulok uste zuen K.a. 650ean fundatu zela, eta Jeronimo Kardiakoak K.a. 654an. Litekeena da Tuzididesek emandako data seguruena izatea.
Hiriaren izena tokiko landare baten izenetik dator, selinon (σελινον) edo apio, hiriko txanpoietan agertzen dena. Garai hartan, mendebaldeko greziar koloniarik urrutiena zen eta horregatik laster jarri zen harremanetan Siziliako feniziar koloniekin eta jatorrizko biztanleekin, irlaren mendebaldean eta ipar-mendebaldean bizi zirenak. Ageri denez, ez zuten gatazkarik izan feniziarrekin, baina K.a. 580. urtean, hiriak gerra izan zuen Segestako populazio elimiarrekin. Azken honek garaipena lortu zuen Rodasko eta Knidoko emigranteen laguntzari esker, zeinek, beranduago, Lipari fundatu baitzuten. Segestaren kontrako gerrek denbora luze iraun zuten.
Mazaros ibaia (20 km mendebaldera) Segesta eta Selinonteren arteko muga zen. Azken honek merkataritza-gune nagusi bat zuen bokalean. Beste aldetik, Halikos ibaiaraino (gaurko Platani) hedatzen zen. Honen bokalean, Selinonteko kolonoek Heraklea Minoa fundatu zuten.
Barneko historiari buruz ezer gutxi dakigu. Hasieran, oligarkek gobernatzen zuten eta geroago, tiranoek. K.a. 510ean, Pitagoras tiranoa boterean zegoelarik, Espartako Eurileontek, Dorieoren laguntzarekin, Selinontetik bota zuen, baina laster herriko matxinada batek espartarra hil egin zuen.
Selinontarrek kartagotarrak lagundu zituzten Hamilkarren espedizioan (K.a. 480); are gehiago, afrikarrei agindu zioten gudaroste bat bidaliko zietela, baina hura berandu heldu zen, Hamilkar garaitua izan ondoren Himerako guduan.
K.a. 466an, hiria berriro aipatzen da sirakusarrak laguntzean Trasibulo boteretik kentzeko. Diodorok hitz egiten zuenean K.a. 454an, segestarrek Lilibeatarrekin (egungo Marsala) gerran zihardutela, selinontarrak aipatu nahi zituen.
K.a. V. mendean, Selinonte oparoa izan zen. Haren hiritarrak altxor bat eraiki zuten Olinpian eta Tuzididesen ustez, K.a. 416ko Atenastarren espedizioa baina lehenago, hiriak ondasun ugari zituela bai norberarenak bai tenpluenak. Diodoro Sikuloren arabera, kartagotar inbasioa baino lehen, hiriak lasaitasunezko denboraldiaz gozatzen zuen eta biztanleria handia zen.
Selinonteren harresiek 100 Ha-k inguratzen zituzten. Biztanleriari dagokionez, aipatutako mendean, 14.000-19.000 artekoa zen.
Atenastarren espedizioa
K.a. 416an, Selinonte eta Segestaren arteko gatazkek, atenastarren Siziliako espedizioa ahalbideratu zuten. Selinontarrek Sirakusari laguntza eskatu ondoren, gai izan ziren lehorrez eta itsasoz Segesta blokeatzeaz. Gauzak horrela, segestarrek atenastarrak deitu zituzten. Atenasek berehalako laguntza eman ez bazuen ere, ez dira Segestari buruz gatazka gehiago ezagutzen. Atenastarren espedizioa K.a. 415ean heldu zen Siziliara. Tuzididesen arabera, Nizias jeneralak nahi zuen espedizioa Selinontera abiatzea bertako populazioa, baldintza bigunetan, errenditu arazteko. Hala ere, aholku hau bete beharrean, espedizioa Sirakusara abiatu zen. Horrexegatik, Selinontek garrantzi eskasa izan zuen hurrengo operazioetan, baina noizean behin aipatua da Sirakusari tropak emanez. Peloponesoko tropak (Gilipo laguntzeko bidalitakoak) Selinonten lehorreratu ziren K.a. 413an. Gudaroste hau, lehenbiziz, ekaitz batek Afrikako kostara bidali zuen. Selinonten, armada bat osatu zuten bertako biztanleekin, Gela, Himera eta hiri sikulo ekin abiatu ziren Sirakusari laguntzera.
Kartagoren menpean
Peloponesoko gudariak gaindituak izan ondoren, Segesta selinontarren eskuetan geratu zen. Haiek lehian zegoen eskualdea galdu zuten, baina selinontarrak ase ez zeudenez, erasoekin jarraitu zuten. Orduan, Segestak ez zuen beste bide bat kartagotarren laguntza eskatzea baino. Nahiz eta hasieran Kartago dudan egon, azkenean armada bat bidali zuen eta segestarrekin batera Selinonte menperatu zuten.
Kartagotarrek, K.a. 409. urteko udaberrian, Hanibal Magon ek zuzendutako 100.000 soldadu bidali zituzten (Hamilkar Barkaren biloba) Himeran hil zena. Gudarostea Lilibean lehorreratu eta Selinontera abiatu zen. Selinontarrek ez zutenez hainbesteko etsai itxaron, ez zeuden prest haiei aurre egiteko. Honetaz gain, hiriko gotorlelua konpondu gabe zegoen zenbait tokitan eta jakin bazekiten Sirakusak, Agrigentok eta Gelak agindutako indarrak ez zirela garaiz helduko.
Han, harresien barruan, Hermokrates Sirakusakoak iheslarien kopuru bat onartu zituen. Laster, Hanibalek Selinonteko harresiak birrindu zituen, baina biztanleei itzultzeko baimena eman zien, beti ere Kartagoren menpeko gisa. Biztanle askok onartu zuten eskaintza, zeina K.a. 405ean berretsi baitzen kartagotarren eta Dionisio Sirakusakoaren arteko itunean. Edozein modutan, hiriak ez zuen antzineko boterea berreskutaru eta ekialdeko muga Halikos ibaian finkatu zen.
K.a. 397an, Kartagoren aurkako gerran, Selinonte Dionisio I.aren aldean egon zen, baina K.a. 383ko bake itunaren ondoren , hiria eta haren lurraldea Kartagoren eskuetara itzuli zen. Dionisiok, hil baino lehen, Selinonte indarrez berreskuratu zuen. Hala ere, Sirakusak ezin zuen luzaroan kontrolatu eta kartagotarren eskuetara itzuli zen.
Halikos ibaia kartagotarren ekialdeko muga izan zen nahiz eta zenbait eten gertatu. Muga hau berriro finkatu zen K.a. 314an Agatoklesekin sinatutako akordiotan. Itun horrek adierazten zuen, lehen legez, Selinonte, Heraklea eta Himera Kartagoren menpekoak zirela. Pirrok Siziliara egindako espedizioan, K.a. 276an, selinontarrak Epiroko erregearen alde kokatu ziren Heraklea kontrolatu ondoren.
Suntsipena
Lehenengo Gerra Punikoan, kartagotarrek Selinonte menperatu zuten, baina lurralde haietan kartagotar eta erromatarren arteko etengabeko batailak gertatu ziren. Gerra amaitzear zegoela eta Kartagok atzera egiten zuenean, ahaleginak zentratu ziren soilik defendagarrien ziren gotorlekuetan. Azkenean, Selinonteko biztanleak Lilibeora lekualdatu ziren eta hiria suntsitu zen.
Dirudienez, ez zen inoiz berreraiki. Plinio Zaharrak aipatzen du garai hartan existituko balitz bezala, baina Estrabonek desagertutakoen artean sailkatu zuen hiria. Ptolomeok Selinus ibaia aipatu zuen baina hiria ez.
Erromatar garaian, Thermae Selinuntiae ezagunak ziren (egungo Sciacca). Izena antzinako hiritik eratorri zen eta, ageri denez, jendea sarri joaten zen Selinontetik, 30 km-ra bazeuden ere. Gaur ere, ur sufretsuak medikuntzan erabiltzen dira eta, Siziliako iturri termal gehienak bezala, San Calogerori sagaratuta daude. Azken aldian, Aqua Labodes edo Larodes deitu ziren Ibilbideetan eta Tabula Peutingeriana n agertzen den moduan.
Aztarna arkeologikoak
Hiria itsasoaren ondoan dago, bi ibairen artean: mendebaldean Modione (antzinako Selinus) eta ekialdean Cottone. Hiria bi muinoren gainean zegoen mendi-lepo batekin konektaturik. Hegoaldeko hiriko zatian, itsasoaren ondoan, akropolia dago bi kale perpendikularrekin. Hor zenbait tenplu daude (A, B, C, D, O, R eta Y). Iparraldean, hiria plano hipodamiko baten arabera egin zen, nekropoli eta akropolien garaikidea (Galera-Bagliazzo eta Manuzza). Beste aztarna garrantzitsu batzuk ibaien arteko muinoetan agertu dira. Ekialdean, (E, F, G) tenpluak daude eta nekropoli bat (Buffa) gaurko Marinella hiriaren aldean. Mendebaldean, Selinonteko aztarnarik zaharrenak agertzen dira, hots, Demeter Maloforos santutegia, non botozko irudiak agertu baitziren. Honen iparraldean, beste tenplu bat zegoen, eta nekropoli arkaikoa (Pipio, Manicalunga, Timpone Nero). Hiriko bi portuak bi ibaien bokaletan zeuden.
Hegoaldean, Hera santutegia. Teoria baten arabera, tenplu kopuru handia erlazionatuta dago selinontarrek greziar polisaren izaera berrestu nahi zutelako, beste kulturaren lurrualdeaz inguratuta zeuden eta.
Parke arkeologikoa 40 Ha.ren zehar hedatzen da, hurrengo eremuetan banaturik :
Akropolia
Selinonteko akropolia mendixka batean kokatuta, Modione (antzinako Selinon) eta Cottone ibaien artean. Hor hiriko portua dago. Aurrean, “A” eta ”O” tenpluak, eta hauen ostean, “C” tenpluaren zutabe-lerro bat.
Harresiak bost dorre eta lau ate zituen. Iparraldea beste harresi batekin eta zenbait dorrez indartu zen K.a. IV. mendetik. Akropoliaren sarreran, Polux dorrea eraiki zen (XVI. mendean berbereen erasoetatik defendatzeko) antzinako itsasargiaren hondarren gainean.
Hiriko planoa bi errepide perpendikular nagusik (9 metroko zabalera) lau karratutan banatzen dute. Ipar-hegoaldeko kaleak 425 metro ditu eta eki-mendebaldekoak, berriz, 338. Beste kale batzuek (5 metroko zabalerakoak) 32 metrotik 32 metrora ebakitzen dituzte. Urbanizazio sistema horrek K.a. V. mendetik dator, hau da, Kartagoko alditik. Aldare kopurua eta santutegi txikiak koloniaren lehen urteetan eraiki ziren, baina 50 urte beranduago, tenplu handiagoak eta iraunkorrak egin ziren. Hauetariko lehena, Megaron izenekoa, “B” eta “C” tenpluen artean kokatu zen. “O” tenpluaren aurrean, kartagotarren sakrifiziozko eremu bat dago, K.a. 409 konkistaren ondoren egin zena. Horko eraikinak gelez osatuta zeuden, aglutinatzailerik gabeko harriekin egindakoak. Geletan, ontziak errautsekin eta anfora kartagotarrak (torpedo itxurakoak) aurkitu dira. Akropoliaren gainean, hainbat tenplu doriar daude.
“C” tenplua
Inguru honetako zaharrena da, K.a. 550. urtekoa. K.o. 1925-27 urteen bitartean, iparraldeko 14 zutabe eta taulamenduaren zati bat altxatu ziren. Peristilo bat zuen (24 x 63,7 metrokoa) 6 x 17 zubatekoa (8,62 metroko garaiera). Sarrerera heltzeko zortzi maila igo behar dira. Horrek baditu atari bat, zutabezko bigarren lerro batekin eta pronaos bat. Honen atzean naos eta adytona dago, egitura bakuna eta estukoak (ezaugarri arkaikoa). Oinplanoa ekialdeko muinoan dagoen “F” tenpluaren berdintsua da. Anitz elementuk adierazten dute egin den esperimentazioa eta dauden diferentziak doriar tenpluen eredutik: zutabeak baxuak eta sendoak dira (zenbaitetan harri berekoak), ez dute entasirik, arteken kopuruan aldeak daude, zutabeen artekoa ez da berdina, izkinetako zutabeen diametroa besteena baino handiagoa da, e.a. Tenpluan honako aztarna hauek aurkitu dira: erlaitzaren zenbait polikromatutako zatiak; frontoian kareharrian egindako 2,5 metroko gorgona baten burua; hiru metopa non azaltzen den Perseo Gorgona hiltzen, eta Apoloren koadrigaren aurrealdeko bista bat. Hauek guztiak Palermoko museoan daude. Aurkitu diren zigiluen kopuruaren arabera, litekeena da “C” tenplua artxibategi bat izatea eta eta epigrafiaren ebidentziek adierazten dutenez, Apolori edo Heraklesi sagaratuta egotea. Tenplu honen parte bat 1926an berreraiki zen.
“C” tenpluaren ekialdera laukizuzenezko aldare bat dago (20,4 x 8 metrokoa) eta honen oinarriak eta zenbait maila ere. Honen ostean, agora helenistiko baten tokia nabaritzen da. Urrunago, atari doriar batek (57 metro luze eta 2,8 sakon) terraza baten eta etxeen aztarnak inguratzen ditu. Hemendik akropoliaren harresia ikusgai dago.
“D” tenplua
Tenplu hau K.a. 540 urtean eraiki zen. Haren mendebaldeko aldea ipar-hegoaldeko kalera begira dago. Peristiloak 24 x 56 metro ditu eta 6 x 13 zutabe (7,51 metroko garaiera). Hor pronaos in antis bat dago eta luzaturiko naos bat, adyton batean bukatzen duena. Hobeto jarraitzen ditu orden klasikoen arauak “C” tenpluak baino (zutabeak zenbait inklinazio dute, lirainagoak, eta entasi dute, bi distilo pronaos in antisek atariari eusten diote), baina badu zenbait ezaugarri arkaiko, hala nola, irregulartasuna zutabeen arteko aldean, zutabeetako diametroan eta zutabeen arteken kopuru ezberdina.
“C” tenpluan bezala, peristilo eta naosen zoruan zulo karratu eta zirkular batzuk daude nahiz eta zertarako balio zuten ez jakin. “D” tenplua, ebidentzia epigrafikoen arabera, Atenari edo Afroditari sagaratuta zegoen. Kanpoko aldare handiak tenpluko ardatza jarraitu beharrean, zeharka kokaturik dago, hego-mendebaldeko izkinaren ondoan. Honek adierazten du beste tenplu bat leku berean zegoela baina beste ardatz batekin.
“Y” tenplua
“D” tenpluaren ekialdean, aldare txiki bat aurki dezakegu antzinako santutegi bateko basamentuaren aurrean, hau da, “Y” tenplua, edo Metopa txikien tenplua izenekoa ere. Berreskuraturiko metopek 84 zentimetroko garaiera dute, data K.a. 570. urtekoa izanik. Hauetan honako irudi hauek agertzen dira: profilezko eta makurturiko esfinge bat, Delfosko Triada (Leto, Apolo eta Artemisa) aurrealdeko zurruntasunez, eta Europaren bahiketa. Beste bi metopak, K.a. 560. urtekoak, birziklatu ziren Hermokratesen harresia eraikitzean. Hauek Demeter eta Koreren koadriga erakusten dute (Helios, Selene edo Apolo agian?) eta eleusiar misterioak, non emakumeek zereal-buruak baitzeramatzaten (Demeter, Kore eta Hekate?, Moirak?). Hauek guztiak Palermoko Museo Arkeologikoan daude.
“C” eta “D” tenpluen artean, K.o. V. mendeko herri bizantziar baten aztarnak daude, birziklatutako harriekin eraikita. Lurrikara batek “C” tenpluaren zutabeak etxeen gainean bota zituen. Horrek azaltzen du Selinonteko tenpluen erorketa Erdi Aroan gertatu zela.
Akropoliaren iparraldean bi auzo zeuden (bata mendebaldean eta bestea ipar-hegoaldeko kale nagusiaren ekialdera). Hermokratesek K.a. 409. urtearen ostean berreraiki zituen. Etxeak xumeak dira, birziklatutako materialekin egindakoak. Hauetariko batzuk grabatutako gurutzeak dituzte, kristauek erabileraren seinale.
Iparralderago, bizileku garrantzitsuenen baino lehenago, izugarrizko gotorlekuak daude, akropoliaren defentsarako. Paraleloki galeria luze bat zegoen (hasieran estalita) hainbat gangazko pasarterekin eta lubaki sakon batekin, zubi baten bidez gurutzatzen zena. Sistema honek bazituen mendebaldean, iparraldean eta ekialdean hiru dorre erdizirkularrak. Ipar-dorrearen kanpoaldean eki-mendebaldeko lubakien sarrerak daude, igarobideekin bi harresietan. Bakarrik gotorlekuaren zati txiki bat antzinako hiriari dagokio, Hermokratesek berreraiki zituenak eta beste zaharberritze batzuk K.a. IV. eta III. mendean egin zirenak. Arkitekturazko elementu batzuk birziklatzeak adierazten du zenbait tenplu bertan behera utzi zirela K.a. 409an.
Manuzza mendixka
Akropoliaren iparraldean Manuzza mendixkan, gaurko kaleak profilatzen du zonalde bat trapezoide formakoa non antzinako agora kokatuta baitzegoen. Urbanizazioa plano hipodamikoaren arabera eginda zegoen (aireko argazkiaren bidez berreginda), eta akropoliaren orientazioa ezberdin samarra zen, insulae luzeekin (190 x 32 metrokoak), ipar-hego orientaturik. Agian, hor kokatuko zen antzinako agora, defentsarako harresi batez inguratuta.
Inguru horretan ez dira indusketa sistematikorik egin baina zunda batzuk erakutsi dute tokia populatuta zegoela Selinonteko fundaziotik (K.a. VII. mendetik eta gero hiria ez zen hedatu), baina horren hondamendiaren ondoren, K.a 409an, hiriko zati hau ez zen birpopulatu. Hermokratesek ekarritako errefuxiatuak, bakarrik akropolian kokatu ziren defendagarriagoa zelako. K.o. 1985ean, toba egitura bat aurkitu zen muinoan, baliteke K.a. V. mendeko eraikin publiko bat izatea. Iparralderago, bizilekuen harago, bi nekropoli daude : Manuzza eta beste zaharrago bat (K.a. VII. edo VI. mendekoa) Galera-Gagliazzon.
Ekialdeko mendixka
Ekialdeko mendixkan hiru tenplu daude. Nahiz eta leku berean eta ipar-hego ardatzean egon, badirudi toki sakratu ezberdinak (temenos) zirela “E” eta “F” tenpluen artean horma bat zegoelako. Gune-sakratu honek antza handia du Megarako akropoliaren mendebaldeko maldekin, hots, Selinonteren metropoliarekin. Hau ikusita, errazago da tenplu bakoitzeko kultoa jakitea.
“E” tenplua, hiruetatik berriena, K.a. 460-450ean eginda, akropoliaren “A” eta “O” tenpluen oso antzekoa. Gaurko egoera anastilosis (eraikin baten zaharberritzea jatorrizko materialak erabiliz) eztabaidatsu baten ondorioa da, 1956-1959 artean gauzatu zena. Peristiloak (25,33x67,82 metrokoa, 6x15 zutabeduna eta 10,19 metroko garaiera) estaltzen zuen estukoaren aztarnak, oraindik zenbait partetan daude.
Tenplu honetan sartzeko eskailerak daude: ekialdean hamar maila ditu, pronaos in antisen ondoren, beste sei maila daude naosera heltzeko eta, azkenean, beste sei gehiago adytoneraino, naosaren atzean. Adytonaren atzean, horma batez aldenduta, opistodomos in antis bat dago. Friso doriar baten, naosen hormen gainean, metopetan gizakiak irudikatuta daude. Buruak eta emakumeen parte biluziak Parosko marmolez eginda daude eta gainontzekoa, tokiko harriz. Lau metopek irauten dute: Herakles Antiope amazona hiltzen; Hera eta Zeusen ezkontza; Akteon, Artemisen ehiza-txakurrek urraturik; Atena Entzelado erraldoia hiltzen eta beste zati bat, agian, Apolo eta Dafne irudikatuz. Hauek guztiak Palermoko Museo Arkeologikoan daude. Tenplu horretan egindako indusketen arabera, bazeuden beste eraikin sakratu batzuk, hauetariko bat K.a. 510ean suntsitu zen. “E” tenplua Heraren ohorrez eraiki zen inskripzio batek adierazten duen moduan. Hala ere, beste ikertzaileen ustez, Afroditari sagaratuta zegoen.