cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barrokoa
Barrokoa Italian
Aristokraziaren eta Eliza Katolikoaren handitasuna eta oparotasuna bihurtu ziren lege. Arkitektoek, eskultoreek eta pintoreek indarra eta handitasuna adierazi behar zituzten edertasunez, espazioa eta bolumena elkarri egokituz eta, handi-beharrak astun itxurarik izan ez zezan, mugimendua adieraziz. Horiek elementu gaiztoak dira, noski, beti adiskide ibiltzeko, elkarrekin gozo lotzeko, eta ez dira erosoak, gainera, garai horretakoa ez den batek zuzen uztartu diren ala ez argi ikusteko. Hori dela eta, adiera makurrak erantsi izan zaizkio estilo barrokoari, baina nork esan gaur egun Bernini batek, Borromini batek, Rubensek, Velázquezek edo Zurbaránek, adibide batzuk jartzearren, beste estiloetako handienen maila eman ez zutenik.
Barrokoa Europan eta Ameriketan
Izan ziren gerrateengatik eta zegoen giro estu zorrotzarengatik, XVII. mendeko egoera barrokoa garatzeko aproposena ez zela esan izan da. Baina agian giro horretantxe aurkitu zuen estilo horrek dramatismorako eta samintasunerako lurra. Izan zen, gainera, giroak baino eragin handiagoa zuen elementurik; elizak eta gainerako eraikuntza handiak edo bestelako obrak eginarazteko modua zuten errege, printze, kardinale, merkatari eta beste aberats jendearen handinahia zen horietako bat, artistei lana eman ziezaiekeen elite bat izatea, alegia.
Baldintza egokiak, ordea, ez ziren Europako eskualde guztietan aldi berean gertatu. Erdialdeko Europan, adibidez, gerrak bukatu eta XVII. mende erdialdean bakarrik izan zen arteari erraztasun handiagoa eskaintzeko egokiera; Ingalaterran, iraultza politiko bat eta puritanismorako joera gogor bat izan ziren mende horren erdialdean; Kalbinismoa onartu zuten lurraldeetan ere, nahiz eta estiloa bera gaitzetsi ez, berandu sartu zen, eta Italian eta baino molde zorrotzagoak hartu zituen; eta orobat Frantzian, gauza askotan Italiako joeren eta gustuen hartzaile zen arren, garai hartan sortu ziren lantegiek eta akademiek autonomiaz, arauen arabera eta orekaren alde, hau da, arrazionaltasunaren alde, jokatzea erabaki zuten, klasizismoaren muturreneko adierazmoldeak baizik agertu ez ziren arren.
Aldiak aldi, barrokoa zabalduz joan zen Italiatik kanpora ere, Espainian, Portugalen eta erdialdeko Europan, Polonian eta Errusian, Frantzian (1660ko joera klasikoa arte), Ingalaterran (1660tik aurrera), eta Espainiatik nahiz Portugaldik abiatuta Ameriketako lurraldeetan, azkenik.
Espainia
Garai horretan, oro har, giro bikoitza zegoen Espainian, zuhurtasunerako eta zorroztasunerako giroa, batetik, eta handitasunerakoa eta oparotasunerakoa, bestetik. Unibertsitateak, jakintsuen elkarteak etab. zirela eta, Erasmoren dotrinak aurrera egin behar zuela zirudienean, Inkisizioa, Jesusen Lagundia, erlijio ordenak edo, zena zelako, katolizismo zorrotz estua nagusitu zen, baina sentiberatasunezko erlijio praktikak lehenean jarraitu zuen. Joera bikoitz bera nabari izan zen artean ere, eta zaila da Greko bat, bere veneziar kutsuarekin, edo Zurbarán bat, Caravaggio gogorarazten duena, barrokoaren barnean kategoria jakin zehatz batzuetan sailkatzea.
Bikoiztasun horretan, erlijio kontuan dena estutzera, nobleziaren aurreiritziengatik aurrerabideak ixtera eta ekonomia mailan dena gainbehera zihoan garaian, orduantxe hasi ziren erretaulak, ataurreak, arkuak, gainerako eranskinak eta irudiak elizetan ugaritzen eta apaingarriz aberatsagotzen, eta hartan sortu zen José Benito Churrigueraren estilo oparoa ere. Horretan, zeresan handia izan zuen gorteak, zeren, egin ere erregeen eta handikien enkarguz egin baitziren gero ospetsu bihurtuko ziren eraikuntza, koadro eta erregeen familiako edo bestelako erretratu gehienak.
Aipatu den bikoiztasun hori koadroetan nabari da garbienik, gaiaren eta gaia tratatzeko moduaren arteko kontrastean, Velázquez (1599-1660) eta Murilloren (1617-1682) lanetan, besteak beste. Felipe IV.aren eta Fernando Infantearen erretratuen edo Bredako errendizioa-ren ondoan, Atsoa arrautzak frijitzen eta gisa horretako gai herrikoiak pintatu zituen, adibidez, lehenengoak; eta Ama Birjina Sortzez Garbia eta Aingeruen sukaldea-ren ondoan Mutikoak meloia eta mahatsa jaten, bigarrenak. Gauza bertsua esan daiteke, José de Riberaren Zangokerra eta beste hainbatengatik.
Flandes eta Herbehereak
Pinturari dagokionez, Rubens da ospetsuena, Rembrandtek, Van Dyckek eta abarrek ere Caravaggioren ukiturik baduten arren. Rubensek Mantuako eta Erromako eskoletan, eta Filipe IV.aren Madrilgo italiar pintura bilduman hartu zuen inspirazioa, baina jakin zuen orobat maisutasunez erabiltzen zituen argi zuri-gorriez, eskultura itxurako gorputzez eta horien mugimenduaz, bere obrari kutsu propioa eratxikitzen. Arkitekturari dagokionez, berriz, manierismoko elementuak hartu eta handitasuna adierazteko eran uztartzekoa izan zen Flandriako joera.
Portugal
Portugalgo barrokoan bi aldi bereiz daitezke, independentzia bitartekoa (1640) bata, eta urte horretatik aurrerakoa, bestea. Manueldar estiloa barrokoan sartzen dela ere, sensu stricto hala ez den arren, lehenengo garai horretan oso barroko gutxi izan zen. Estilo hori independentziarekin hasi zen indartzen; handik aurrera egin ziren eliza biribilak, piramidez edo maskor handiz apaindutako fatxadak, hormak zur landuz estalirik dituzten eliza barruetako zutabe karratuak eta hainbat erretaula ere.
Frantzia
Frantzian, gune ofizialetan eta arkitektura zibilean, nork bultzatu gutxi izan zuen barrokoak. Probintzietan eta erlijio gaietako obretan, aldiz, hego-ekialdean Espainiako kutsuarekin, Proventzan Italiakoarekin eta Franche-Comtén Flandriakoarekin baina, nahiko sakon errotu zen estilo hori, eta herri xumeak ikusteko ziren erretaula eta elizako beste irudi asko egin ziren. Ezin dira, bestalde, Nicolas Poussin pintore ospetsua eta Simon Vouet, aipatu gabe utzi, gaztetan bederen Caravaggioren eragin handia izan baitzuten.
Europako beste herrialde batzuk
Europako erdialdean, Suabia, Bavaria, Austria, Bohemia eta Hungaria gailendu ziren, Hogeita Hamar Urteko gerraz (1618-1648) gero, batez ere. Goi mailako aristokraziaren (J.F. Wallenstein artzapezpikua, Leopoldo I.a etab.) nahiz jesuiten eragina, eta Italiako nahiz bertako artisten lana zela bide, Praga eta Viena barrokoaren erdigune bilakatu ziren XVII. mendearen erdialdean. Danubio ibaiaren inguruko beste herrialdeetara ere indartsu zabaldu zen gero, 1690etik aurrera. Aipagarriak dira, besteak beste, Johann Bernhard Fischer von Erlach, Johann Lukas von Hildebrandt eta Jakob Prandtauer austriar arkitektoak, Karel Škréta txekiar pintorea, Paul Troger, Bartolomeo Altomonte eta Daniel Gran austriar pintoreak, Mathias Braun eta Ferdinand Brokoff, Pragako Karlos Zubiko eskulturen egileak.
Polonia eta Errusian ezaugarri bereziak izan zituen barrokoak, baina ez berberak. Herri eslabiarren barrokoa edo esperientzia barrokoak ere aipatu izan dira arrazoi horregatik. Aristokraziak, elizek (katolikoak nahiz ortodoxoak) eta nekazariek hainbesteko indarra izanik, lurralde egokiak ziren barrokoa garatu ahal izateko, eta berandu izan bazen ere (1680tik aurrera) nahiko indartsu zabaldu zen. Besteak beste artista eta obra aipagarriak dira, Wilanow gaztelua (Varsovia), eta Neguko Jauregia eta Smolny monasterioa (San Petersburgo).
Aurreko lurralde horietan adinako garrantzirik izan ez zuen arren, ezin dira Alemania eta Ingalaterra ere bazterrera utzi. Lurralde horietan, barrokoa XVII. mendearen erdialdetik aurrera sartu zen oro har. Bertako artisten artean, Alemanian Balthasar Neumann eta Ingalaterran Christopher Wren arkitektoak dira ospetsuenak.
Latinoamerika
Barrokoko lan asko da Espainia eta Portugalen mende egon ziren lurraldeetan. Obra asko egin ziren, esaterako, Mexikon XVII. mendean (Acatepeceko San Frantzisko elizako erretaula), eta Brasilen XVIII. mendean (Salvador da Bahia eta São Bentoko elizak).
Barrokoaren loraldia, ordea, gainerako leku gehienetan bezala, kolonietako egoera baretu, Espainiatik eta Portugaldik joandakoen semeak agintea beren esku hartu eta fundazioak sortzen eta elizak nahiz kaperak egitea bultzatzen hasi zirenean, 1650-1770 bitartean edo, izan zen. Mexiko, Puebla, Arequipako elizak orduan egin ziren, ez lehengo estilo oparoan, baina bai egoki zeritzaten hartan indiarren ekarria, zeramika, ehungintza, apaingarri geometriko eta beste, aprobetxatuz, oraingoan.
Barrokoa Euskal Herrian
XVI. mendearen bukaerako Espainiako gizarte krisi sakonaren ondoren, Kontraerreformarekin, eta Jesusen Lagundiari esker batez ere, arteak berpiztu egin ziren. Hala, euskal barrokoaren gorena XVIII. mendean etorri zen, Indietako Konpainiak eta Caracasko Errege Konpainiak bultzatuta. XVI. mendearen bukaeran Euskal Herriko Berpizkundeko urrezko aroa amaitu zen, XVII. mendea ia osorik iraun zuen azken Austrien krisi politiko eta ekonomikoarekin. Erregeen gobernu okerrak, horrek Espainia barnean eta kanpoan ekarri zituen gerrek, Ameriketan lorturiko aberastasunen erabilera gaiztoak, eta diruaren debaluazio hondamendi ekonomikora eraman zuten nazioa. Egoera horrek ondorio nabariak izan zituen arteetan.
Hego Euskal Herrian eten egin ziren XVI. mendean hain oparoak izan ziren eraikuntza lanak, eta jadanik hasiak zirenak bukatu besterik ez ziren egin. Aldi berean, erlijio ordena asko eta asko, karmeldarrak, jesuitak, kaputxinoak eta abar, zabaldu ziren garai honetan, eta eragin handia izan zuten arteetan eta kulturan oro har; barrokoaren hasierako garai honetakoak dira Euskal Herriko komentuetako eliza gehienak.
Erlijio ordenek estilo berezia ekarri zuten, Juan de Herrerarengandik eta Kontraerreformaren izpiritutik hartua. Estilo honetako elizak nabe-bakarrak dira; gurutze oinak dituzte, kanoi erdiko gangez estaliak, eta kupula izan ohi dute gurutzean eta kaperak alboetan. Oin mota hori XVIII. mendean eraikitako tenplu batzuetan ere agertuko da, nahiz eta, orokorrean, euskal gotiko edo Berpizkundekoareto eliza (Hallenkirche) ez den desagertuko. Eraikinaren barne espazioa antolatzeko modu honekin batera, ordena erlijiosoek fatxada lauki-zuzena erabili zuten, frontoi batez burutua. Euskal Herrian, barrokoaren hasieran, Zeraingo Migel Aranburu frantziskotarrak eraikuntza eredu bat sortu zuen, bere ordenako eliza asko egin baitzituen; aipagarrienetako bat Tolosako San Frantzisko Komentukoa da. Bestalde, XVII. mendearen azken urteetan hasi ziren erabiltzen lehen igeltsu lan barrokoak, apaingarritzat landare gaiak dituztenak.
XVII.-XVIII. mendeen artean beste dinastia batek, Borbondarrak, hartu zuen Espainiako erregetza. Borbondarren monarkiak neutraltasuna eta bakea ekarri zituen, eta horren ondorioz ekonomia suspertu egin zen; arteetan, bete-betean garatu zen arkitektura barrokoa, eta churriguerescoa zabaldu zen. XVIII. mendearen bigarren hamarralditik aurrera churriguerescoa bat dator frantses rokokoarekin, eta baita Jesusen Lagundiak Italiatik ekarri zituen forma berriekin ere.
Euskal Herrian lan asko egin zen urte hauetan, Ameriketako administrazio, merkataritza eta industria negozioek ekarri zuten ekonomiaren loratzeak bultzatuta. Garai honetako arkitekto garrantzitsuak izan ziren Carreratarrak, Beasaingoak, eta Iberotarrak, azpeitiarrak. Bestalde, orduan hasi zen (1681) euskal barrokoaren monumentu nagusiaren eraikuntza, Loiolako San Ignazioren basilikarena; beste askoren eredu izan zen, hala nola Bilboko Bariko San Nikolas elizarena eta Tuterako katedraleko Santa Ana eta Espiritu Santuaren kaperena. Berniniren dizipulu zen Carlo Fontanak egin zuen; elizak ardatza oinean du, kupulaz burutua da, eta oso apaingarri oparoak ditu. Barrokoko beste egitura ohikoak gurutze grekoko oinak dira, erdian kupula handi bat duen lauki baten barnean ezarriak.
Badira, halaber, euskal gotikoko eliza asko XVII. eta XVIII. mendeetan aldatu, zabaldu edo berritu zirenak, hala nola Gasteizko San Frantzisko, Corellako San Migel, Lantziegoko parrokia, eta abar. XVI. mendeko estiloari jarraitzen zioten eliza batzuk ere egin ziren garai honetan, Donostiako Santa Maria basilika adibidez, edota Elgoibar, Andoain eta Pasai San Pedroko parrokiak.
Nolanahi dela ere, euskal barrokoko emaitza interesgarrienak ataurreak eta dorreak dira. Lehenetan, aipagarria da Donostiako Santa Mariako abside ataurre barneratu rococoa, edota Tolosako Santa Maria elizakoa, churriguerescoa. Kanpandorre barrokoak Euskal Herri osoan eraiki ziren, Ibero eta Carreratarren ereduen arabera sarritan; era honetakoak eraiki ziren gero Errioxan eta Gaztelan ere. Euskal lurretan gotikoan jadanik erabiltzen ziren ataurre gaineko kanpandorreak, fatxadaren gorputzarekin bat datozenak, Elgoibar, Andoain, Eskoriatza, Bergara, Lesaka, Portugalete eta abarretan daude. Horiek ez bezalakoak dira, mudejar estiloa baitute, Tuterako katedraleko dorrea eta Alesbesko Santa Eufemiakoa, XVII. mende bukaerakoak biak.
Asko dira halaber Ameriketan aberasturiko indianoek, edota finantza eta burokraziako nobleek, egin zituzten etxe eta jauregiak. Bi eratako oinak izaten dituzte: batetik, patiorik gabea, erdian zurubi handi bat dela, Bizkaian eta Gipuzkoan sarrien ikusten dena, eta erdian patioa duena, aurrekoarekin batera Nafarroan eta Araban erabilia. Fatxadetan Herreraren ondoko estiloa nagusitzen da; dorretxeetatik zetozen almenak eta desagertu, eta apaingarri barrokoak agertzen dira armarrien ondoan. Nafarroako Erriberan Aragoiko eragina duten jauregiak daude, adreiluzko osagai geometrikoekin, buruan arku txikiko galeriak dituztela.
XVI. mendearen azken herena oso oparoa izan zen euskal eskulturagintzan, Juan Antxieta eskultore erromanistari esker. Antxietaren arteak halako arrakasta izan zuen, non XVII. mende erdialdea arte nabarmentzen baita haren eragina, jarraitzaile asko izan baitzituen; ez ziren gauza izan, ordea, manierismoaren aurka erreakzionatzeko, Juan Baskardo izan ezik, agian.
Hori izan liteke forma errealistak (Valladolideko Gregorio Fernándezenak batez ere), eta baita barroko churriguerescoa eta rococoa bera ere, berandu heldu izanaren arrazoia. Hala, obra handiak egin nahi izan zirenean, Fernándezengana eta haren jarraitzaileengana jo zuten aurrena, eta madrildar artistengana gero. Gregorio Fernándezen etorrerak (1624) eragin zuzena izan zuen euskal herritar eskultore manieristengan, forma barrokoak erabiltzen hasi baitziren erretauletan XVII. mendetik aurrera; hala, Nafarroa Garaian, mende bukaeran, oparotasun handiko erretaula sail bat agertzen da. XVIII. mende erdialdean erretaulen dekorazio barrokoak rococoaren ezaugarriak beretzen ditu. Euskal Herrira Madrilen lan egina zen Miguel Irazustak ekarri zuen rococoa; haren erretaulak eredutzat hartu zituzten leku askotan.
Pizkundeko margolaritza ahitu egin zen XVI. mende bukaeran, eskola gisa erabat desagertu zen arte. XVII. mendean, arkitekturan eta erretaulagintzan erlijo ordenek fraide diseinatzaileengana jotzen duten bezala, margolanak ere kanpoko margolariei eskatu zitzaizkien, Madrilgo gortekoei gehienetan. Badira, hala ere, margolari euskaldun aipagarri batzuk: hala, Vicente Berdusán, Tuterakoa, XVII. mendeko madrildar eskolan ikasia, eta Erriberan lantegi bat sortu eta lan handia egin zuena. Garrantzitsua izan zen, halaber, Ignacio Iriarte azkoitiarra, batez ere koadroen atzealdeak eta paisajeak egiten zituena. Herreraren dizipulu izan zen, eta Murilloren lankidea.
Neufvillage
Neufvillage Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Neufvillage udalerrian erroldatutako biztanleak 40 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 16 etxebizitza zeuden, 14 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 16etxeak ziren. 14 etxebizitza nagusietatik 13 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 1ek hiru gela zituen, 2 etxek lau zituzten eta 11 etxek bost zituzten. 11 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 6 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 7 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 32 ziren, horien artean 26 aktiboak ziren eta 6 inaktiboak ziren. 26 pertsona aktiboetatik 20 lanean zeuden (12 gizon eta 8 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 6 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen eta 5 ikasten zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra eraikuntza enpresa batena zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2000. urtean Neufvillage udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Málaš
Málaš Eslovakiako udalerri bat da, Leviceko barrutian kokatuta. 15,98 km²ko azalera du eta 463 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1156. urtekoa da.
Zetona
Zetona bat bi karbono atomo karbonilo talde funtzional batera loturik duen konposatu kimikoa da, aldehidoarekin kontrajarriz, non karbonilo taldeari gutxienez hidrogeno atomo bat batu zaion. . Karbonilo taldea konposatu organiko horretako errelebanteena denean zetonek izena -ona atzizkia gehitzen izendatzen dira (hexanoarentzat, hexanona; heptanoarentzat, heptanona...). Beste aukera bat zetona bukaeran gehitzea da, adibidez metilfenil zetona. Karboniloa garrantzitsuena ez denean oxo- aurrizkia erabiltzen da, adibidez, 2-oxopropanal.
Karbonilo taldea lotura bikoitzaren bidez lotutako bi karbono atomo oxigeno atomo batekin batzen denean ematen da.
Bi erradikal karbonilo taldeari loturik ditu, eta horrek bereizten du azido karboxilikotik, aldehidoetatik eta esterretatik. Oxigenoarekin duen lotura bikoitzak bereizten du alkohol eta eterretatik. Zetonak ez dira aldehidoak bezain erreaktiboak, talde alkilikoek elektroiak emateko joera baitute.
Erabilera
Azetona da zetonarik ezagunenetako bat, baina askok garrantzia dute biologian zein industrian. Adibidez, hainbat azukre (ketosak) edo esteroide (testosterona) zetonak dira.
Peggy Bacon
Margaret Frances "Peggy" Bacon (Ridgefield, 1895eko maiatzaren 2a - Kennebunk, Maine, 1987ko urtarrilaren 4a) irudigile, margolari, marrazkilari eta idazle estatubatuarra izan zen. Bere marrazki ironiko eta umoristikoengatik ezaguna izan zen, baita 1920 eta 1930eko hamarkadetan ospetsuak izan ziren pertsonaien karikatura satirikoengatik ere.
Oso artista emankorra zen. 1919an, 24 urte zituela, bere lehen liburua idatzi zuen, The True Philosopher and Other Cat Tales (Egiazko filosofoa eta katuen beste ipuin batzuk). Ia 60 liburu ilustratu zituen, eta horietatik 19 berak idatzi zituen, tartean The Inward Eye arrakastatsua, 1952an Edgar sarirako izendatua, beldurrezko edo misteriozko nobelarik onenari. Bere marrazki batzuk The New Yorker, New Republic, Fortune eta Vanity Fair bezalako argitalpenetan agertu ziren, baita museo eta galerietan maiztasun handiz erakutsi ere. 1934an Guggenheim beka eman zioten arte grafikoetan egindako lanagatik. 1947an Diseinu Akademia Nazionaleko kide gisa sartu zuten. 1975ean, Arte Ederren Bilduma Nazionalak, gaur egun Amerikako Arte Nazionaleko Museoak, Bacon saritu zuen "Peggy Bacon: Personalities and Places" izeneko atzera begirako erakusketa batekin.
La Dantako piramidea
La Dantako Piramidea, baita Guatemalako Piramide handia edota Peténgo Piramide Handia izenaz ere ezaguna, Aro Aurreklasikoan Maia herriak eraikitako arkitektur eraikin bat da. El Mirador hiri maian dago, Guatemalako Petén departamenduan. K.a. 300. urtean eraikitzen hasi zela uste da. "Danta" hitzak tapirra esan nahi du: eremu honetako oihanean bizi den basapizti handiena. Antzinako gainontzeko hiria bezala, egitura hau ere oihanean ezkutaturik dago.
Eraikinaren bolumen osoa 2,800.000 m³.koa dela kalkulatu da. Egiptoko Gizako Piramide Handia 200.000 m³-tan gaindituz. Piramide hau bera (alboko beste biekin batera) beste piramide itxurako oinarri batean gainean eraikia dagoela nabarmentzekoa da. Eraikin guztiak 19 egitura handi eta eraikin txiki asko sustengatzen ditu, denera 170 metroko garaierara iritsiz. Halere, egitura ordokian edota muino naturalen bat aprobetxatuz eraiki zen ezezaguna da, beste mesoamerikar piramideetan ohitura zen legez. Garaieraz Amerikako piramiderik altuena da, 64 metroko garaiera duen Tikal aztarnategi arkeologikoan dagoen Bi Buruko Sugearen piramidea gaindituz.
Tenplu aurrekolonbiar honen eta oraintxuki El Miradorren topatutako beste aurkikuntzek Aro Aurreklasiko Maiarrean kultura oso sofistikatua zegoela egiaztatzen dute., orain gutxi orokorrean uste zena irauliz.
El Mirador aztarnategiko Richard D. Hansen zuzendaria eta ikertzailearen arabera, El Mirador hiria Kan Erresumaren (Sugearen Erresuma) hiriburua omen zen.
Bousselange
Bousselange Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
The King of Comedy (1983ko filma)
The King of Comedy (euskaraz Komediaren Erregea), 1982ko Martin Scorsese estatubatuar zinema zuzendariaren umore beltzeko komedia film bta da. Robert De Niro, Jerry Lewis, Tony Randall, Diahnne Abbott eta Sandra Bernhard aktoreek antzeztu zuten.
Grandas de Salime
Grandas de Salime Asturiasko mendebaldean dagoen udalerria da, Eo-Naviako eskualdean kokatutakoa.
Bousselange
Biztanleria
2007an Bousselange udalerrian erroldatutako biztanleak 56 ziren. Familiak 32 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
The King of Comedy (1983ko filma)
Argumentua
Rupert Pupkin (Robert De Niro) ospea eta bere lanbidean onena bilakatzeaz obsesionatua dagoen umorista bat da. Egun batez, Rupertek bere idoloa ezagutuko du, Jerry Langford (Jerry Lewis), The Jerry Langford Show telebista saioko umorista arrakastatsua, eta haren ikuskizunean agertzeko aukera eskatuko dio, baina Jerryk ezezkoa emango dio. Halere, Pupkin egoskor mantendu, eta bere asmoa eta ospe minutu batzuk lortzeko Masha (Sandra Bernhard) adiskidearen laguntzaz Jerryri jazarpena egiten hasiko zaio.
Bousselange
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Grandas de Salime
Asturias Printzerriko mendebaldeko eskualdearen barnealdean dago, Galizia ko Lugo probintziaren hegoaldean eta Santalla d'Ozcos, Pezós eta Allande udalerriek mugatuta.
950 biztanle inguru ditu. Bere hiriburua Grandas hiria da.
Bousselange
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Grandas de Salime
Salime urtegia, 1954ean inauguratua, Navia ibaia n eraikia, udalaren eta eskualdearen ezaugarri garrantzisua da.
Bousselange
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 34 ziren, horien artean 30 aktiboak ziren eta 4 inaktiboak ziren. 30 pertsona aktiboetatik 29 lanean zeuden (14 gizon eta 15 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 4 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Grandas de Salime
Udalerria, Doneiakue bidea ren etapa bat bezala ere da ezaguna. Bide primitiboaren Asturiaseko azkenengo tramoa da, Galiziako “Puerto del Acebo”-ra sartu baino lehen.
Eonaviego (galiziera-asturianoa) hitz egiten den udalerrietako bat da.
Bousselange
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Grandas de Salime
Historiaurrea eta Erromanizazioa
Aro-kastreinua, Chao San Martin kastroa, Pelou kastroa edota Valabilleiro kastroa utzi zituen.
Kastro hauek Lucense sekotearen barruan zueden, herri galaiko prerromanikoen bizilekua zen. Bertan zeltak bizi izan zire. Gaur egun, Asturiaseko talde arkeologiko batek kastroak aztertzen ditu.
Garai erromanikoa, eragina izan zuen sektore hauetan, zona haueta meatzari aktibitatea oso garrantzitsua zelako arnaztegi auriferoak zeudelako. Oraindik kontserbatzen dira Penafuradan egindako tunelak, Valabilleiroko meatzagietara ura eramateko.
Erdi Aroa eta Aro Garaikidea
Esaten da Erdi Aroa n bazegoela Granda deituriko eskualdea, gaur egungo hiria baino azalera handiagoa zuena. Vilanova d'Ozcos Monastegi a eragin handia izan zuen lur eta eskualde mugakide hauetan.
Fernando II.a Leongoa, Oviedo ko katedralari San Salvador de Grandako lurrak eta Bouróngo Gaztelua egiletsi zion, eta bere boterea hedatu zuen mendebaldeko zona guztian zehar. Donejakue Bidearen eraginez, eskualdea aberaztu zen.
XVI eta XVII garaietan Felipe II.a ren  beherakadarekin batera, eliza ovetensea bere hegemonía galdu zuen.
XVIII garaiaren ostean
XVIII eta XIX garaien tartean, Granda eta Salime eskualdeei ordenantza berriak ematen zaizkio, eta hauek gutxi iraungo dute, Grandas-eri emango zaiolako partidu judiziak baten ordenantza. 1836. Urtean, Salime udalerria Grandarekin baterabildu ziren, gaur egungo Grandas de Salime eskualdeari izena ematen.
Aldaketa berriak egongo dira, eta 1883 an Grandas de Salime, Cangas del TIneo distritoarekin bat egingo dute.
1945 aren amaieran enbalsea eraikitzen hasten dira. Gerraren ostean, zinegotzia suspertzen saiatu zen, eta Presa de Grandas de Salime eraiki zen. Lurraldeak gorakada izugarria jasan zuen, eraikinaren eraginez, éxodo rural bat sortu zen, aurretiko prezedente barik, lur emankorren beherakadaren, herrien galera uren azpian edota herrien arteko komunikazio faltaren eraginez. 685 hektarea urperatu ziren. 1995 finkak 3.000 partzela baino gehiagorekin, 25.360 egurrezko zuhaitzak, 13.800 frutalak, 8 zubi, 5 eliza txiki, 5 hilerri eta zenbait kapilla urperatuta geratu ziren oroimenean. Garai hartan honen balorea 17 milloi pesetakoa zen.
Geografia
Errepidearen aldetik, AS-12 rio Navia jarraitzen du eta AS-28 Galizia ra joaten da. Oviedo rako 149 km-ko distantziara dago.
Biztanleriaren zati gehiena, Grandas herrian biltzen da.
Lurraldea 400 eta 800 metroko erliebean kokatzen da. Sierra del Acebo lurralde osoa zeharkatzen du. Alde garaiena Pedras Apañadas mendian dago, 1204 m-ko garaierarekin. Mendikate honek barrera gisa jarduten du klima ozeanikoa ren eraginen contra. Prezipitazio kopurua txikiagoa da Asturiaseko gainerako udaleekin konparatuz, Cangas del Narcea eta Ibias salbuespenak dira, klima kontinentala dutelako. Navia eta Agueira ibaien arroak dira. Ibai hauek trutxa arrantzagatik dira ezagunak. Navian udak eguzkitsu eta lehorrak dira. Egoera klimatiko honek, gariaren kultiboa, mahatsondoa eta alkornokea bultzatu ditu.
Lurraldean arroka nagusia pizarra da.
Fauna: mendietan basurdeak, orkatzak eta azeriak aurkitzen dira. Bertan ehiza praktikatzen da. Erbia eta eperra ere espezie nabarmenak dira
Bertako zuhaitzak, haritza eta gaztainondoa dira. Zona zehatz batzuetan pinu ak landatu dira, hauek berreskuratzeko.
Lurralde rurala da eta antolazio ekonomiko guztia Grandas de Salime herrialdean dago.
Parrokiak
2.010eko nomenklotarraren arabera, udalerria 7 parrokia ditu: - Grandas de Salime (800 bizt.)
- La Mesa (A Mesa) (33 bizt) - Negueira (22 bizt)
- Peñafuente (Penafonte). (87 bizt)
- Trabada (72 bizt)
- Villarpedre (5 bizt)
- Vitos (17 bizt).
Hazkunde demografikoa
Grandas de Salime 1.842 eta 2.010 urteen arteko hazkunde demografikoa.
Udalerriak, populazio egonkorra zuen 1.960 urtera arte; 3.500 biztanle inguru zituen. 1.952.an puntu maximoalortu zuen 3.785 biztanlerekin. Garai horretan biztanleria oso altua zen emigrazioa zegoelako presa de Salime eraikitzen ari zelako. Baina lurralde hauek urteratu ziren eta biztanleria nabarmen behera egin zuen.
1.960an 1.085 biztanle galdu zituen, geroago 600 biztanle inguru eta azkenean 200 biztanle. Pertsona gazteen emigrazioa zen gehienbat, eta horren ondorioz jaiotzak behera eta zaharkitzeak gora egin zuen. %55-ko biztanleria 40 urte baino gehiago zituen.
Ekonomia
Gutxi gorabehera biztanleriaren erdia lehen sektorean dago, abeltzaintza nabarmentzen da.
Bigarren sektorea %25-ko biztanleriarekin eta hirugarren sektorea %30.
Azken urteetan, sektore turistikoa gora egin du ostatuen (etxe ruralen) eraginez.
Politika
Grandas de Salime udalerrian 1979. urtetik aurrera gehien gobernatu duen partidua PSOE izan da. 1983 eta 1987 artean eta 2004-tik aurrera PSOE-ko Eustakio Revilla izan da alkatea.
Festak
Lurralde bakoitzak bere festa partikularra du.
Martxoak 19: San José festa, Villarellon.
Maiatza: 15.ean San Isidro, Fogosan; Los Remedios festa, Santa Maria, azken igandean.
Ekaina: 13an, San Antonio festa, Villabollen. Ezaguna da produktu tipikoen subastagatik; Festa Patronala, San Pedro de la Mesa.
Uztaila: 2 eta 3an, Nuestra Señora del Carmen-ko festa, Trabadan; 21-ean Santa Marina festa, A Covan; San Antonio festa, Peñafuenten, lehenengo asteburuan.
Abuztua: lehenengo asteburuan gira kanpestrea, La Farrapan  eta Grandas-en. 16ean San Roque Festa, Escanlaresen. Hilabetearen azken igandean, sardinaren festa Grandas-en; 31-an La Bellido festa, Teixeiran; 10ean San Lorenzo Nogueiroun; Salvador festak, San Lazaro elizan, Pedrairan 7 eta 8an; El Feiron, bigarren igandean merkatu tradizionala.
Abendua: 31an, Santa Colomba festa Villarmayor en.
Museo etnografikoa
Aspaldi batea,  etxe errektorala zegoen tokian dago Museoa. 1989. Urtean, Jose Maria Naveiras Escanlar, “Pepe el Ferreiro” inauguratu zuen. Bertan artisauak lan egiten dute. Lurraldearen bizitza tradizionalaren adibideak ikus ditzakegu.
Lehendabizi museoa Grandas-eko etxe konsistorialaren behe aldean kokatuta zegoen, baina lekua txikiegia zen eta etxe errektoralera eraman zen. Momentu hartatik, Museoa handitzen joan da. Gaur egun hiru espacio hauekin aurkitzen gara.
Etxe Errektorala: lehenengo solairuan sukalde tradizionala eta sala textila. Beheko solairuan, zapata-denda, bodega, egurrezko aretoa, tornería, fragua eta kantina (taberna).
Errotazainaren Etxea: (denborazko erakuskizuna da). Bertan errota dago.
Museoan, Pepe el Ferreiro bere lagun batzuekin, Asturiaseko eta Galiziako lurralde batzuetan jasotako materialekin sortu zen. Ahaztuta dagoen mundu rural bat birsortu du. Dibertsitate kulturala erreflejatzen du.
Espainiako museo etnografikoen artean hoberenetarikoa da.
Castro eta Chao Sanmartin museoa
Chao Sanmartin 1990. Urtean ezaguna egin zen. Momentu hartatik, urtero lanean aritzen dira, agerian ipintzen izugarrizko poblatu kastreinua. Informazio oso baliotsua gordetzen du haren hondarearen artean, material kantitate handia.
Chao Sanmartinaren jatorriaz jakiteko, Brontze Aroa n begiratu behar dugu, Burdin Aroa n defentsak zenbait aldiz berriztu ziren.
Hobi, harresia k, solairu bakarreko kabainak, sauna, urre, burdin  eta brontzearen transformazioak  egiteko tailer metalurgikoak, aurkitu ahal ditugu K.A. IV garaikoak.
Hiriburu administratiboan bilakatu zen garai erromanikoan. Material eta teknika berriak gehitu ziren, esate baterako: plaza, sauna handitu eta domus en bizitza eraiki. K.O. II. mendean, poblatua zapuztu zen, izugarrizko lurrikara jasan zuelako. Erdi Aroan, Asturiar monarkia zegoenean, Necropolis bat eraiki zen.
Chao Sanmartin museoa Castron dago, aztarnategiaren alboan, aldapa baten gainean. Poblatuaren bista panoramikoa eskaintzen digu.
Colegiata de el Salvador
XII. mendean eraikitako eliza primitiboa da. Oraindik kontserbatzen da barrualdeko portada erromanikoa. Bertan gordetzen dira Salime tenploaren argazki zaharrak, enbalsearen uretan desagertuak.
Xorengaren Petroglifoak
Neolitoa n eta Brontze Aroa n egindako monumento artistiko sinpleak dira. Ez dakigu zertarako erabiltzen ziren.
Penafuradako tunelak
Eraikin erromanikoa, Sierra del Aceboko urak Valabilleiroko meatzategi zaharrera kanalizatzen duena.
Antonio Mingote
Antonio Mingote Barrachina (Sitges, Bartzelona, Katalunia, 1919ko urtarrilaren 17a - Madril, 2012ko apirilaren 3a ) gaztelaniazko idazlea, marrazkilaria, umorista eta Espainiako Errege Akademiako kidea izan zen. Zenbait eleberri —Las palmeras de cartón (1948), Los revólveres hablan de sus cosas (1953), Adelita en su desván (1991)—, ipuinak eta antzezlanen bat edo beste —El oso y el madrileño (1973)— idatzi zituen, baina umorezko marrazkilari gisa egindako lan handiagatik da ezaguna eta ospetsua.
Kazeta eta egunkari askorentzat egin zuen lan, La Codorniz aldizkariarentzat eta ABC egunkariarentzat, besteak beste, eta dibulgazio historiko-umoristikoko liburu asko argitaratu zituen: Historia de la gente (1955), Historia de Madrid (1961), Historia del traje (1963), 5 años de Madrid (1978), El mus: historia, reglamento, técnica, vocabulario (1980), Mingoterapia (1994) eta Pierna creciente, falda menguante.
Gainera, antzerkirako eszenografiak eta jantzietarako ereduak egin zituen, margolanak, eraikuntzetarako muralak, zinema eta telebistarako gidoiak eta abar. Mingoteren estilo grafiko eta literarioan sotiltasuna eta ironia nabarmentzen dira. Marrazki-lerro azkar eta zehatzen bidez, maisu izan zen nortasuna eta ideologia deskribatzen.
Mingotek sari ugari jaso zituen, hala nola, Elisabet I.a Katolikoaren Ordena (1961), Lanaren Urrezko Domina (1996), "Quevedos" Umore Grafikoko Iberoamerikako Saria (1998), Arte Ederretako Merituaren Urrezko Domina (2002), Luca de Tena saria (2002) eta FAPEren Espainiako Kazetaritza Sari Nazionala (2003). 1988tik Real Academia Españolako kidea izan zen.
Gabriela Agúndez
Gabriela Belem Agúndez García (La Paz, Hego Kalifornia Beherea (Mexiko), 2000ko abuztuaren 4a) jauzietan lehiatzen den kirolari mexikarra da.
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), brontzezko domina eskuratu zuen 10 m-ko plataforma sinkronizatuan, Alejandra Orozco herrikidearekin batera, Txinako bikotearen (urrezkoa) eta AEBkoaren atzetik (zilarrezkoa) sailkatuz.
Authon-Ébéon
Authon-Ébéon Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Authon-Ébéon udalerrian erroldatutako biztanleak 388 ziren. Familiak 180 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 76 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 232 ziren, horien artean 158 aktiboak ziren eta 74 inaktiboak ziren. 158 pertsona aktiboetatik 149 lanean zeuden (80 gizon eta 69 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 74 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Authon-Ébéon udalerrian 175 unitate fiskal zeuden, 390 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.571 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 2 argiketariak eta 1 ile apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Authon-Ébéon udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.176 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Crennes-sur-Fraubée
Crennes-sur-Fraubée Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Crennes-sur-Fraubée udalerrian erroldatutako biztanleak 193 ziren. Familiak 74 ziren, horien artean 14 pertsona bakarrekoak ziren (7 bakarrik bizi ziren gizonak eta 7 bakarrik bizi ziren emakumeak), 34 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 26 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 97 etxebizitza zeuden, 78 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 96 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 78 etxebizitza nagusietatik 70 bere jabearen bizilekua ziren eta 7 alokairuan okupaturik zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 50 etxek bost zituzten. 67 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 28 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 48 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 115 ziren, horien artean 84 aktiboak ziren eta 31 inaktiboak ziren. 84 pertsona aktiboetatik 81 lanean zeuden (42 gizon eta 39 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 31 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Crennes-sur-Fraubée udalerrian 81 unitate fiskal zeuden, 222 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.554 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 argiketaria.
2000. urtean Crennes-sur-Fraubée udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 305 hektarea erabiltzen.
Chavéria
Chavéria Frantziako udalerria da, Jura departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Crennes-sur-Fraubée
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Chavéria
Etxebizitza
2007an 97 etxebizitza zeuden, 78 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 95 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 78 etxebizitza nagusietatik 70 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 20 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 72 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 37 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 124 ziren, horien artean 99 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 99 pertsona aktiboetatik 91 lanean zeuden (45 gizon eta 46 emakume) eta 8 langabezian zeuden (4 gizon eta 4 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chavéria udalerrian 81 unitate fiskal zeuden, 220 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.100 euro zen.
Pleine-Selve (Gironda)
Pleine-Selve Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Pleine-Selve udalerrian erroldatutako biztanleak 210 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Chavéria
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 garraio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
Pleine-Selve (Gironda)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Chavéria
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 argiketaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra drogeria bat zen.
2000. urtean Chavéria udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pleine-Selve (Gironda)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 130 ziren, horien artean 86 aktiboak ziren eta 44 inaktiboak ziren. 86 pertsona aktiboetatik 75 lanean zeuden (42 gizon eta 33 emakume) eta 11 langabezian zeuden (7 gizon eta 4 emakume). 44 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pleine-Selve udalerrian 82 unitate fiskal zeuden, 196 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.564,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Pleine-Selve udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Aghione
Aghione (korsikeraz Aghjone) Frantziako administrazioaren menpeko Korsika Garaia departamentuko udalerri bat da, Korsika eskualdean kokatua.
Maillet (Allier)
Maillet Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Maillet udalerrian erroldatutako biztanleak 374 ziren. Familiak 141 ziren, horien artean 45 pertsona bakarrekoak ziren (33 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 42 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 50 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 183 etxebizitza zeuden, 143 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 181 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 143 etxebizitza nagusietatik 103 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 28 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 66 etxek bost zituzten. 111 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 65 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 240 ziren, horien artean 182 aktiboak ziren eta 58 inaktiboak ziren. 182 pertsona aktiboetatik 156 lanean zeuden (89 gizon eta 67 emakume) eta 24 langabezian zeuden (14 gizon eta 10 emakume). 58 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Maillet udalerrian 143 unitate fiskal zeuden, 352,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.409 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 4 margolariak, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Maillet udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.650 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Catherine Tizard
Dame Catherine Anne Tizard, Maclean jaioa (Auckland, 1931ko apirilaren 4a - ibidem 2021eko urriaren 31) zeelandaberritar politikaria izan zen. Zeelanda Berriko 16. gobernadore orokorra izan zen 1990etik 1996ra.
Aucklanden jaio zen eskoziar emigranteen familia batean eta zoologian lizentziatu zen Aucklandeko Unibertsitatean. 1962tik 1983ra unibertsitateko irakaslea izan zen.
1971n Aucklandeko Udaleko zinegotzi hautatu zuten eta 1974, 1977 eta 1980an berriz hautatu zuten eta 1983tik 1990era hiriko alkate izan zen.
1990etik 1996ra Zeelanda Berriko gobernadore orokorra izan zen.
Le Mesnil-Saint-Denis
Biztanleria
2007an Le Mesnil-Saint-Denis udalerrian erroldatutako biztanleak 6.622 ziren. Familiak 2.448 ziren, horien artean 512 pertsona bakarrekoak ziren (176 bakarrik bizi ziren gizonak eta 336 bakarrik bizi ziren emakumeak), 784 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 972 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 180 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak