cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forstheim
Etxebizitza
2007an 228 etxebizitza zeuden, 211 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 15 hutsik zeuden. 197 etxeak ziren eta 29 apartamentuak ziren. 211 etxebizitza nagusietatik 172 bere jabearen bizilekua ziren, 36 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 5 etxek bi zituzten, 24 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 143 etxek bost zituzten. 183 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 74 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 120 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 384 ziren, horien artean 300 aktiboak ziren eta 84 inaktiboak ziren. 300 pertsona aktiboetatik 281 lanean zeuden (160 gizon eta 121 emakume) eta 20 langabezian zeuden (7 gizon eta 13 emakume). 84 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Forstheim udalerrian 207 unitate fiskal zeuden, 558,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.319 euro zen.
Cavignac
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 39 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 autoeskolak, 1 igeltseroa, 3 margolariak, 1 iturgina, 4 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 6 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 24 establezimendu komertzialetatik, 3 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 4 harategiak, 3 liburu dendak, 1 arropa denda zen, 1 zapata-denda zen, 2 kirol-dendak, 2 drogeria eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Cavignac udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cephalochordata
Cephalochordatuak (Cephalochordata grezieratik κεφαλή kephalé, "burua" y χορδή khordé, "kordoia") kordatuen azpi-filum bat da sakonera gutxiko ur gazi epeletan bizi dena. Kordatuen subfilum murriztua da (33 espezie), bereizgarria notokorda gorputzaren aurreko alderaino iristen delako (luzera-sentsuan dortsaletik zehar), bere gainean nerbio kordoia kokatuz. Kordoi honek hanturan edo besikula zerebralean bukatzen da eta kordoi horietatik bi aldeetara nerbio-pareak gorputzeko segmentu muskularretarantz abiatzen dira.
Forstheim
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
Cephalochordata
Cephalokordatu nagusiena Anfioxoa da. Hainbat artikuluetan sinonimoak edo gauza bera direla esaten dute baina Anfioxoak Cephalokordatu mota bat da soilik.Garrantzi handia eman zaie, kordatuen lau ezaugarriak aurkezten dituelako modu simple batean.Gainera ornodunei antza gehien duten bizidunak direlako beraien eboluziotik sortu ginela pentsatu egin da. Baina,gaur egun, ornodunen hainbat ezaugarri ez dituztenez (ez garuna, ezta eskeletorik ere), ondorioztatu egin da anfioxoen arbaso batengatik sortu egin ginela ornodunak.
Forstheim
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 zurginak, 2 iturginak eta 1 eraikuntza enpresa.
Cephalochordata
Urochordatarekin batera Protochordata partaidetzai sailkatu dezakegu.
Forstheim
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Forstheim udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 576 hektarea erabiltzen.
Cephalochordata
Ezaugarriak
Cephalokordatuak tamaina txikiko (8cm gehienez), luzanga, garden, lateralki trinkotuak dauden eta bi muturretan zorrotzak diren animaliak dira. Segmentatutako itsas animaliak dira. Cephalochordatuetan notokorda bizitza osoan zehar daukate eta gorputzaren dorsal aldean kokatuta dago aurreko alderaino.
Liseri aparatua
Liseri apartua ahoa bentralez zirru-koroaz inguratuta eta hestea, heste brankialean, erdiko-hestean eta heste terminalez banatutako hesteaz osatuta dago. Digestio hestea zuzena da eta amaiera uzkian aurkitzen da, hegalaren ezkerreko aldean kokatuta dagoena.
Forstheim
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cephalochordata
Liseri aparatua
Pitzardura brankialetan muki moduko substantzia bat dago eta orduan, urarekin batera sartzen den elikadura muki horretan itsatsita gelditzen da. Muki hori hestera garraiatzen da eta bertan elikadura mukitik banatzen da. Azkenik elikadura gibelera doa bertan digeritzeko.
Arnas aparatua
Animali hauek iragazleak dira. Ura ahotik sartu egiten da aho-barrunbeko zilio batzuetatik bultzatuz. Ondoren hainbat pitzadura brankialetatik pasa egiten da faringeko bi aldeetara eta hortik kanporatu egiten da atrial barrunbeak dituen atrioporoetatik.
Zirkulazio sistema
Zirkulazio sistema itxia dute, baina bihotzik gabe. Odola aorta dorsal batetik jariatzen da atzeko eskualderaino eta gorputzeko ehunetan banatzen da mikrozirkulazio baten bitartez, ondoren zainek jasotzen dute. Hauek aorta bentralera doaz, paretetako uzkurdura peristaltikoengatik odola bonbeatzen dutena aurreruntz. Odola hodi brankialen bitartez zinta brankialetara doa, bertan oxigenatzen da eta azkenik aorta dortsalera doa.
Iraitz aparatua
Milioka nefridioen bitartez egiten dute iraitz aparatua.
Nerbio sistema
Nerbio sistema, nerbio kordoi dorsalean zentratuta dago, notokordaren gainean kokatuta dagoena.
Ugal aparatua
Sexuak bereiztuta dute. Bakoitzak 25 gonada ditu barrunbe atrialean kokatze direnak. Zelulak liberatutzen dira barrunbe atrialean eta ondoren kanporatzen dira atrioporoetatik, ernalketa gertatzen den lekutik. Larba eklosionatu egiten da denbora txikian eta gradualki heldu forma hartzen du.
[[Fitxategi:BranchiostomaLanceolatum PioM.svg|500px|thumb|erdian|
1 - garun besikula; 2 - notokorda; 3 - nerbio kordoia; 4 - isats-hegats; 5 - uzkia; 6 - digestio-hodia; 7 - zirkulazio sistema; 8 - sabel-poroak; 9 - barrunbe suprafaríngika; 10 - irekidura brankiala; 11 - faringe; 12 - aho-barrunbe; 13 - mimosa; 14 - aho-irekidura; 15 - gonadak; 16 - argi-sentsorea; 17 - nerbioak; 18 - abdominal-tolesdura; 19 - polsa hepatikoa]]
Vorges
Vorges Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 379 ziren. Familiak 152 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 68 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 181 etxebizitza zeuden, 155 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 175 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 155 etxebizitza nagusietatik 134 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 103 etxek bost zituzten. 114 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 69 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 76 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 236 ziren, horien artean 146 aktiboak ziren eta 90 inaktiboak ziren. 146 pertsona aktiboetatik 131 lanean zeuden (71 gizon eta 60 emakume) eta 15 langabezian zeuden (4 gizon eta 11 emakume). 90 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vorges udalerrian 158 unitate fiskal zeuden, 407 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.145 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra higiezinen agentzia zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nohant-Vic
Nohant-Vic Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Nohant-Vic udalerrian erroldatutako biztanleak 475 ziren. Familiak 202 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 83 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 55 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 280 etxebizitza zeuden, 211 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 53 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 271 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 211 etxebizitza nagusietatik 170 bere jabearen bizilekua ziren, 36 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 66 etxek lau zituzten eta 104 etxek bost zituzten. 195 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 95 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 91 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 300 ziren, horien artean 208 aktiboak ziren eta 92 inaktiboak ziren. 208 pertsona aktiboetatik 200 lanean zeuden (110 gizon eta 90 emakume) eta 8 langabezian zeuden (6 gizon eta 2 emakume). 92 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Nohant-Vic udalerrian 215 unitate fiskal zeuden, 494 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.034 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 iturginak, 1 argiketaria eta 2 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Nohant-Vic udalerrian 41 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.584 hektarea erabiltzen.
Saint-Martin-des-Champs (Yonne)
Saint-Martin-des-Champs Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Martin-des-Champs udalerrian erroldatutako biztanleak 280 ziren. Familiak 132 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 198 etxebizitza zeuden, 129 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 54 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 189 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 129 etxebizitza nagusietatik 94 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 33 etxek hiru zituzten, 40 etxek lau zituzten eta 49 etxek bost zituzten. 109 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 70 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 50 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 186 ziren, horien artean 146 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 146 pertsona aktiboetatik 133 lanean zeuden (69 gizon eta 64 emakume) eta 15 langabezian zeuden (8 gizon eta 7 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-des-Champs udalerrian 131 unitate fiskal zeuden, 293,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.608 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Martin-des-Champs udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.500 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kalifa
632. urtean, Mahoma hil zenean, ez zuen utzi inongo metodorik musulmanen agintari nagusia nork izan behar zuen erabakitzeko. Honen ondorioz bere aitaginarreba, Abu Bakr al-Siddiq aukeratu zuten Jalifatu Rasuli.llah (خليفة رسول الله, Jainkoaren Mezulariaren ondorengoa). Horren ondorengo agintari guztiak ere Kalifa izena hartu zuten.
Kalifak aldi berean agintari politikoak eta erlijiosoak ziren. Erlijioso moduan ez zuten inongo botererik dogmarik ezartzeko, Mahomak berak emandako errebelazioak nahikoak zirela uste baitzen. Kalifa baten lurraldeei kalifa-herri izena ematen zitzaien.
Sunnien arabera, islamiar munduko lehenengo lau kalifek lan bikaina egin zuten eta horregatik ondo gidatutako kalifak eta lau kalifa justuak izena ematen diete. Gainera sunniek hainbat irizpide jarri zituzten kalifa izateko:
Xiiek ordea ez dute hau onartzen. Euren ustetan Mahomak bere ondorengoa izendatu zuen hil aurretik. Hau bere suhia, Ali ibn Abi Talib, profetaren alaba Fatimaren senarra zen. Xiismoaren fededunentzat beraz, Ali eta bere ondorengoak dira benetako kalifak.
Bargen (Berna)
Bargen Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Erronbikosidodekaedro birgutxitu biratu
Johnsonen solidoak 92 dira; eta Norman Johnson-ek izendatu eta deskribatu zituen, 1966an.
Kanpo estekak
{{en:Gyrate bidiminished rhombicosidodecahedron]]
Loiolako Santutegia
Loiolako Santutegia Azpeitian (Gipuzkoa) dagoen arkitektura barrokoko santutegi eta basilika da. XVII. mendean hasi zen eraikitzen San Ignazio Loiolakoaren omenez, haren jaiotetxearen inguruan.
Carlo Fontana arkitekto erromatarrak diseinatu zuen eraikina eta hainbat arkitekto gipuzkoarrek eraldatu eta eraiki zuten, Inazio Ibero horien artean.
Historia
San Ignazio Loiolakoa 1556. urtean Erroman hil zenean, haren jaiotetxearen entzutea piztu zen, 1567an barnealdean mezak egitea onartzeraino. 1609an santu egiteko prozesua amaitu zenean, eraikin hau benetako Santutegi bihurtu zen.
1681. urtean Jesusen Lagundiak Carlo Fontana ri eskatu zion arkitektura multzo berriaren proiektua, jatorrizko dorretxea, eliza eta lagundiaren egoitza batuko zituena. Garai hartan, Carlo Fontana Erromako arkitekto ospetsuena zen. Fontana ez zen inoiz Gipuzkoan izan: horregatik eta burutze prozesu luzeagatik, proiektuak aldaketa batzuk izan zituen eraikuntza lanetan zehar.
Loiolatarren Oinetxea
Loiolatarren Oinetxea, Etxe Santua bezala ere ezaguna, eraikinaren eskuin hegalean dago, ia tenpluari itsatsia. Bertan jaio zen San Ignazio Loiolakoa eta honen bizitzaren erakusgarri da. Santutegiaren bihotza dela esan daiteke, izan ere, Santuaren figura eta eraikin hau goraipatzeko asmoz eraiki zen santutegi osoa, Etxe Santu honen inguruan.
Eraikin nagusia
Santutegiaren oinplanoa laukizuzena da, eliza biribila alde luzearen erdialdean kokatua. Basilikaren alde banatan luzatzen diren eraikinek 75 metroko luzera dute bakoitzak. Elizaren aurrealdean fatxada planotik irteten den arkupea eta harmailadia ditu. Laukizuzenaren beste aldean, planotik irtenda, jangela, jangela-aurrea eta sukaldea daude.Guztira 40.000 metro karratu daude eraikita 10.000 metro karratuko eremuan. Izarraitz mendilerrotik ateratako kareharria erabili zen eraikitzeko eta gaur egun posible da Loiolako Santutegia eraikitzeko atera zen harriak mendian utzitako zuloa ikustea.
Eskailerak
Carlo Fontanaren proiektuak izan zuen aldaketetako bat eskailera monumentalen eraikuntza izan zen. Eskailera zabaleko eta mailadi leuneko eskailera hauek ataria eta goiko solairuak lotzen dituzte, alde batetik gelak eta bestetik dorretxera emanez. Eskailera hauek hainbat estatuarekin apainduta daude, hegoaldekoak Jesusen Lagundi ko lehen santuekin eta iparraldekoak Jesuitekin harreman estua izan duten Aita Santu ekin. Estatua hauek direla eta, iparraldeko eskailerek Aita Santuena izena dute eta hegoaldekoak Santuena.
Eskailerak txandaka daude eraikita, solairu bakoitzaren artean alboetako lau sekzio bi erdikoekin osatzen dira. Eskailerak bi ertz-gange kin estalita daude, erdian egurrezko lore batekin apaindutako kupula bat dutela.
Basilika
Etxe Santua Loiolako santutegiaren barruko bihotza bada, basilika kanpoaldekoa da. Kupula handia du nagusi, eta, aurretik, hiru baoko arkupe handi bat, eskailera handi batetik igotzen dena. Barroko ak arkupea hartzen du, estilo txurriguereskoa du, eta apaingarri ugariz betetzen ditu hormak. Arku handi bat eskailera bikain baten gainean irekitzen da, simetria perfektua erakutsiz.
Austria ko etxea izan zen santutegiaren eraikuntzaren bultzatzailea, baina hau Borboien dinastiaren pean egin zen. Horregatik, elizpearen gainean, Borboien armarri handi bat dago. Elizpean, sabaiaren azpian, San Ignazio, San Frantzisko Javier, San Frantzisko Borjakoa, San Luis jangela eta San Estanislao de Kostkaren estatuak daude, Gaetano Pace eskultore italiarrak eta Miguel de Mazo kantabriarrak eginak.
Ate nagusiak Libanoko zedro zurezkoak dira, eta, instalazioaren gainerakoa kaoba egurrarekin osatzen da. Sarrera multzoaren alboetan bi zutabe salomoniko daude. Zutabe horien gainean frontoi kurbatu bat dago.Barrualdean, txurriguereskoak dena inguratzen du. Urre-koloreko marmolez egina dago, mosaiko handi bat marrazten duen material bereko pisu batekin. Oinplanoa zirkularra da, 33 metroko diametroa du eta bi tamainatako zortzi arkuz inguratuta dago, 20 metroko diametroa duen erdiko espazio bat utziz. Arkuen marmola beltza da eta bere zutabeen kapitelak korintoar ordenakoak dira. Dena guztiz apainduta. Arkuen gakoen gainean honako hizki eta silaba hauek markatzen dira: handienetan ignaziotar leloaren inizialak: AMDG, Ad Maiorem Dei Gloriam (Jainkoaren loria handienari), eta txikietan Viva Jesus esaldia osatzen duten "vi", "Va", "Je" eta "sus" silabak.
Tenpluaren perimetro osoan zehar, balkoi bat dago, burdin forjatuzko baranda bat duena. Balkoiaren hondoan friso bat dago, non gai militarrekin egindako marrazkiak eta Ignazio Loiolakoaren bi bizitzak agertzen diren. Kanela, sarrerako ateak osatzen dituena, kaobazkoa da. Bere gainean, 1889 an Aristide Cavaillé Colle k egindako organo bat duen korua dago. 2172 hodi ditu.
Tenplua 1738an inauguratu eta 1888 eta 1889an santutu zen. Loiolako santutegiaren tenplua basilika txiki izendatu zuen Benedikto XV.ak 1921ean.
Kupula
Kupula eusten duen danborra argitsua da. Bertan, zortzi leiho handi irekitzen dira. Leihoen arteko hormak oso apainduta daude, baita oihal bakoitza bereizten duten pilastrak ere, eta horien gainean eusten da kupularen nerbioa. Kupulak 20 metroko diametroa eta 50 metroko altuera ditu. 15 metroko linterna batek errematatzen du, eta, beraz, lurretik 65 metroko altuera du guztira.
Kupularen egitura bikoitza da. Kanpoko kupula bat dago, kareharriz egina, eta beste bat barrukoa, hareharrizkoa, askoz bigunagoa eta lan egiteko errazagoa. Bien artean metro erdiko tartea dago.
Kupularen hormak osatzen dituzten oihaletan Austriar eta Borboien etxeko armarriak irudikatu, landu eta polikromatuta daude. Egiturazko hainbat arrazoi direla medio, diseinuaren eta eraikuntzaren arazoen ondorioz, kupula biak, barrukoa eta kanpokoa, zaharberritu eta indartu egin behar izan dira XX. mendearen amaieran eta XXI. mendearen hasieran, altzairuzko kable-sare konplexu batekin, kanpoaldearekin, eta esku-hartze konplexu batekin, barnealdearekin.
Erretaula nagusia
Erretaula nagusia, barroko estilokoa, 1739-1747 bitartean egina da Inazio Iberoren marraketari jarraiki. Horma-konka batean landutako erretaula hau zizeiluaz, gorputz bakarraz eta erremateaz osatzen da. Hiru kaletan banatzen da, erdikoa nabarmenagoa eta albokoak baino aurreratuxeagoa agertzen delarik. Erdiko kalea eta albokoak binaka elkartutako zutabe salomondarren bidez bereizten dira. Zutabe hauek kapitel konposatua dute eta xingola eta izarrez osatutako dekorazioa. Alboko kaleen kanpo aldean fuste lisoko zutabeak agertzen dira. Errematea oskol formakoa da, eta dekorazio ugarikoa. Erretaula guztia marmolezko marketeria eta enbutizioez eta Ignazio Loiolakoaren bizitzari buruzko osagaiez estalita dago. Apaingarri horiez gain, altzariari aberastasun eta berezitasun paregabea ematen dioten beste zenbait edergarriz jantzia dago.Erdiko kalean hiru gingileko bi horma-hilobi agertzen dira elkarren gainean jarriak. Beheko aldean santutegia dago eta goikoan santuaren irudia. Santutegiak tenplete itxura du, eta Genoako jaspe urdinez egindako zortzi zutabetxoz osatutako zokaloan bermatzen da. Balaustrez osatutako kupula bat du. Sainduaren taila santutegian kokatuta dago, hiru gingileko horma-konka batean. Horma-konka honek frontoiaren zati bat hartzen du. Barroko klasizistako eskultura bikaina dugu santuaren taila, zilarrean landua. Caracasko Gipuzkoar Konpainiaren oparia da, eta José Bauerrek egin zuen, Francisco Bergararen diseinuari jarraikiz.
Alboko kaleetan, San Ignazioren taila baino beheraxeago, San Josefen eta San Joakimen eskulturak daude, zur polikromatuan landuak. Errematearen zatian Carrarako marmol zurian landutako eskultura-lan fin bezain efektista bat ageri da, autore ezezagunekoa eta eredu italiarretan oinarritua. Goiko aldean Jesukristoren eta Aita Betierekoaren irudiak ikusten dira, eta San Ignazioren horma-konka ixten duen frontoi hautsiaren gainean, Zuhurtziaren eta Itxaropenaren irudi bana agertzen dira. Multzo osoa itxiz, IHS letrak eta Izpiritu Sainduaren usoa irudikatzen dira giltzarrian, eta aingeruen koruaren alboetara, San Migel eta San Gabrielen irudiak ikusten dira.
Erretaula guztiz ezohikoa da, bai bertan erabilitako material nobleengatik –haitzurdinak, jaspea eta alabastroa–, bai marrazkiagatik –Iberoren erretaula aipagarriena dugu honakoa–, bai lanaren beraren maila bikainarengatik. Eskulturak ere nabarmentzeko modukoak dira, bereziki zilarrean landutako San Ignaziorena taila, Caracasko Gipuzkoar Errege Konpainiak oparitua. Azkenik, altzaria estaltzen duten edergarri oparoak aipatu behar ditugu. Erretaula hau, bada, maila bikaineko artelan oso-osoa dugu, eta ale bakan eta berezia izan zen euskal erretaulagintzaren baitan.
Loiolako Etxeko otoiztegi ohiko erretaula
Harroin txiki bat dauka, metalezko bozeldu-itxurako adornuz apaindua. Alboetan, zutabe txiki fin batzuk ditu, soka bihurritu baten itxurakoak. Goiko aldean, arkuak ertzetik behera irteten du pixka bat, eta gotiko erako trazeria batez dago apaindua.
Lehenengo atala hiru zatitan edo kaletan banaturik dago, eta zutabe txiki fin batzuk daude kale horiek bata bestetik banatzeko; zutabe horietako fusteak erronbo-itxuraz daude apaindurik. Hortxe tartean dago Deikundearen taula, erretaula honetako protagonista. Taula apartekoa, eskola flamenkokoa eta Jean Prevostek egina itxura denez. Goiaingerua eta Ama Birjina ageri dira, atzealdea leuna da, eta pitxar eta lirio batzuk ditu, konposizioa zentratzeko. Alboko kaleetan, Santa Katalina Alexandriakoaren eta Santa Katalina Sienakoaren irudi gotiko itxurakoak, buru gainean aureola moduko txirla bana dutela, Pizkundean gustukoa zutenez. Goiko atalean Pietateko eskulturak, eta gainean, beste txirla bat, lehengoak baino handiagoa, erretaula osoaren apaingarri.
Polikromia gotikoa eta erretaularen garai berekoa da. Urre-kolore ederra eta pigmentuak kalitate onekoak; hainbat motatako pintaketa-lanak ditu baina urre- eta azal-koloreak dira nagusi. Pietateko eskultura-taldean dago polikromiarik bariatuena. Kolore goxoak eta hotzak ditu bata bestearen ondoan: tuniketan kolore goxoak eta hil-oihala eta Jesukristoren gorpuan hotzak.
Karilloi eta ordularia
Loiolako basilikak kanpaiak ditu inauguratu zutenetik. Ia beti bezala, kanpaiek izen propioa dute; Loiolako kanpandorrean honako hauek ditugu: 1738 an, eliza inauguratu zen urtean, sortu zen San Luis Gonzaga kanpaia. Kanpaietako behe-soinua da.
San Frantzisko Javier izenekoa 113 cm-ko diametroko kanpaia da, nagusia bezala ezagutzen dena, et verbum caro factum est inskripzioarekin. 1760 an urtu zen, eta orduak ematen dituena da. .
Erlojua irratiz sinkronizatuta dago, horrela bere zehaztasuna ziurtatuz.
Lorategia
Santutegiaren ekialdean, basilikaren atzean, bertako lorategi pribatuak zabaltzen dira. Loiolako ikastetxetik eta espiritualtasun zentrotik sartzen da horietara. Lorategi horiek erabilera pribatukoak dira komunitatearentzat eta espiritutasun- eta prestakuntza-zentroen erabiltzaileentzat, bai eta bertan ostatu hartutakoentzat ere. Hala ere, irekita daude jendearentzat beti ere isiltasuna bermatzen badute. 1948 an erosi zituzten santutegiaren instalazioen ondoan zeuden Muniategi eta Aldakaitz baserrietako lurrak. Lur horien zati batek nekazaritza izaera zuten, baratzeko eta fruta-arbolak landatzeko erabiltzen ziren. 1982 ko aita santuaren bisitaren ondorioz egin ziren obrekin, lorategi bihurtzeko beharrezko urratsak eman ziren.
Erlepater mendiaren ertzean, 1895 ean, burdin urtuzko irudi bat jarri zen, Paris etik ekarritako Jesusen Bihotzeko Andre Maria ren irudia irudikatzen duena.
Monasterioko hilerria lorategien zati da, Erlepater mendiaren magalean dagoena. 1867 arte jesuitak Etxe Santuko beheko solairuan lurperatzen ziren. Urte horretatik aurrera hilerri berrian egin ziren hilobiratzeak, eraiki eta gutxira erabilerarik gabe geratu zena, Espainiatik bota baitzuten. 2002. urtean Barboari bi mosaiko jartzeko enkargua eman zitzaion nitxo batzuetan.
2003tik lorategia apaintzen etorri da, santutegian gordeta zeuden hainbat elementurekin: aldare nagusiaren antzeko zutabeak, ur bedeinkatuzko pilak, etab. Horrek guztiak inguru natural oparo batean integratutako multzo bat osatzen du, eta bertan herrialdeko zuhaitz tipiko ugari daude, pagoak eta haritzak, esaterako.
Garate Anaiaren Etxea
Garate anaiaren etxea edota Errekarte baserria Aizpuru auzora doan bidearen hasieran dago, Santutegiaren ondoan. Anaia Frantzisko Garate jesuita ren jaiotetxea da. Gaur egun, bertan, Deustuko Unibertsitatean urte luzetan atezain izan zenaren oroimenez irekitako museo-santutegi txikia dago.
Liburutegia
Loiolako Santutegi barruan aurkitzen den liburutegiak 150.000 liburutik gora ditu, horietatik 30.000 liburu XV eta XIX mende artekoak, batzuk inkunableak. Hiru sekzio nagusi ditu, Oñaz eta Loiola etxeen historiari buruz, Jesusen Konpainia ri buruz eta Nemesio Otaño izeneko liburutegi musikala (120.000 liburu eta partitura).
Gordetegia ere hiru ataletan dago antolatuta, batean antzinako liburuak (15.000 liburu inguru XV eta XVIII mende artekoak), bestean Ignaziotar Liburutegia (6.000 liburu inguru) eta azkenik euskal kulturari buruzko 10.000 liburu inguruko atala.
Irratia
Jesusen Lagundiak irrati-etxe bat ireki zen Santutegiaren bigarren solairuan, 1961. urtean, Loiola Irratia izenekoa. 1972an Radio Popular de San Sebastian-ekin bateratu zen (COPErena) eta 1993an biek COPE utzi zuten.
Irratia euskaraz eta gazteleraz zen, bere programen heren bat izaten zen euskaraz.
Ostatua
Loiolako Santutegiak 1690tik izan du ostatu zerbitzua, ariketa espiritualetarako soilik. Espiritualitate Zentrua santutegi aldamenean dago kokatuta eta pasabide bat dauka berarekin lotzen duena. Eraikin honek 111 logela eta 6 kapera ditu, hamabost bilera gela eta 4 jantokirekin batera.
Ibilbideak
Loiolako santutegia honako ibilbideen abiapuntua edo helmuga da:
Manot
Manot Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Manot udalerrian erroldatutako biztanleak 591 ziren. Familiak 232 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 80 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 72 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 390 etxebizitza zeuden, 239 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 86 bigarren erresidentzia ziren eta 65 hutsik zeuden. 384 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 239 etxebizitza nagusietatik 188 bere jabearen bizilekua ziren, 44 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 11 etxek bi zituzten, 33 etxek hiru zituzten, 81 etxek lau zituzten eta 113 etxek bost zituzten. 181 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 114 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 363 ziren, horien artean 240 aktiboak ziren eta 123 inaktiboak ziren. 240 pertsona aktiboetatik 206 lanean zeuden (115 gizon eta 91 emakume) eta 34 langabezian zeuden (17 gizon eta 17 emakume). 123 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 60 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Manot udalerrian 238 unitate fiskal zeuden, 560,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.417 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 arropa denda zen.
2000. urtean Manot udalerrian 36 nekazaritza-ustiategi zeuden, 636 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nafarroako Itzulia
Nafarroako Itzulia Nafarroako Foru Erkidegoan jokatzen den etapakako lasterketa da.
Lasterketa
Haren historian zehar, profesional zein amateurrentzako lasterketa izan da. 2005etik aurrera UCI 2.2. maila du, hau da, amateur zein UCI Europe Tourreko taldeentzat egokia.
San Joan Bataiatzailearen eliza (Setoain)
San Joan Bataiatzailearen eliza Esteribarko Setoain lekuan XIII. mendeko kristiau eliza bat da.
Nafarroako Itzulia
Lasterketa
Urtero, maiatzaren bukaeran edo ekainaren hasieran jokatzen da; helmuga Iruñean izaten ohi zen, baina 2017tik aurrera lekualdatu da.
San Joan Bataiatzailearen eliza (Setoain)
Eraikina
Erdi Aroko eraikuntza da (XIII. mendea), harriz egina, bere arkitekturari eta dekorazioari eragin zioten gehikuntzek eta berrikuntzek sakonki eraldatua. Habearte bakarra, burualdea burualde zuzenekoa eta oinplano karratuko kanpandorrea ditu oinaldean. Ebanjelioaren horman irekitako ate batetik sartzen da barrura, dorretik gertu, erdi-puntuko arkuarekin eta apaingarririk gabeko arkiboltekin. Burualdeari atxikita, ebanjelioaren aldetik, sakristia bat dago, estalki laua duena. Burualdeko eta habearteko estalkia luneto-gangaz egina da, hormari atxikitako mentsuletan bermatzen diren fajoiekin. Beharbada, eraberritu aurretik izango zuten jatorrizko ganga gotikoa hartuko dute.
Altzarien dekorazioari dagokionez, Birjina Haurrarekin eseriaren irudi txiki bat baino ez da nabarmendu behar, XIII. mende bukaerako eredu gotikoak errepikatzen dituena, nahiz eta erantsitako eta berriz margotutako eraldaketek nahikoa baloratzea eragozten duten.
Setoaindik datozen zazpi taula gordetzen ditu Nafarroako Museoak, San Joan Bataiatzailearen bizitzako lau eszenarekin, Santosen bi eszena parekaturekin eta Kalbarioarekin margotuak. Taula horiek Oscariztarren estiloa erakusten dute, tailerraren parte hartze zabalak zertxobait eraldatu zuena, Aldazen pinturaren ildoan kokatuz. Margolariaren beste lan batzuekin bat datozen ezaugarriak ikusten dira: giza mota bereizgarria, mugimendua, munstrorako joera eta paisaia hostotsuak obrari edertasuna eta sakontasuna ematen dioten hondoetan. Kalbarioan ederki antzematen da flamenkoaren eragina.
Guébestroff
Guébestroff Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Guébestroff udalerrian erroldatutako biztanleak 52 ziren. Familiak 15 ziren, horien artean 3 pertsona bakarrekoak ziren (3 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 3 bakarrik bizi ziren emakumeak), 3 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 6 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 3 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 28 ziren, horien artean 21 aktiboak ziren eta 7 inaktiboak ziren. 21 pertsona aktiboetatik 19 lanean zeuden (10 gizon eta 9 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 7 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 3 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra eraikuntza enpresa batena zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Clorindo Testa
Clorindo Manuel José Testa (Napoli, Italia, 1923ko abenduaren 10a - Buenos Aires, Argentina, 2013ko apirilaren 11) italiar jatorriko argentinar arkitektoa eta margolaria izan zen.
Biografia
Ikasketak Buenos Airesko Arkitektura eta Hirigintza unibertsitatean egin zituen. Arkitekto gisa, 1948an hasi zen Buenos Airesko Arautze Planerako taldean. Italian bi urtez aritu zen margolari ikasketak egiten.
Sari asko irabazia izan zen: 1956an La Pampako (Argentina) Zentro Zibikoko Lehiaketan lehenengo saria lortu zuen, urrezko domina Bruselako World's Fairren 1958an, Londresko eta Hego Amerikako bankuko bulego nagusiko lehenengo saria 1960an, pintura sari nazionala 1961ean, Amerikako Arteko saria 1965ean eta Sao Pauloko Biurteko saria 1977an.
Testaren arkitekturaren ezaugarri nagusia formaren indarra da, funtzioa alde batera utzi gabe. 1956-1961 urteen bitartean, La Pampako (Argentina) Santa Roas Autobus terminala egin zuen Gaido, Dabinovic eta Rossirekin batera. 1959-1966 urteen bitartean, Londresko eta Hego Amerikako Bankua egin zuen Buenos Airesen. 1962an, Buenos Airesko Liburutegi nazionala egin zuen F. Bullrich eta A. Cazzaniga de Bullrichekin batera. 1979an Boli Kostako Gobernu Ospitalea egin zuen.
Testaren beste lan batzuk: Catalinas Norteko Argentinar Airelineen Etxea (Buenos Aires), 1975ean, Lascara eta Rossirekin batera; Buenos Airesko Errekoletoen Pasealekua, 1982an; Salvadorreko unibertsitateko (Pilar, Buenos Aires) campusa (1998an), auditoriuma (2002an) eta liburutegia.
Bere margolanak ezagun egin ziren erreminta, bizikleta edota zubien gainean marrazkiak egiten hasi zenean, estilo primitibistan eta informalistan. Beranduago, ia guztiz abstraktuak ziren zuri-beltzeko margolanak egin zituen.
Disko optiko (informatika)
Disko optikoa prozedura optikoz irakur daitezkeen datuak gordetzen dituen diskoa da. Disko optiko unitate batek, imanen ordez laser izpiak erabiltzen ditu informazioa diskoaren azalean idazteko eta irakurtzeko. Disko gogorrak bezain azkarrak ez diren arren, disko optikoek leku handia dute datuak biltzeko, ez dira hain sentikorrak ingurumen-gorabeherekiko, eta biltegiratze handiagoa ematen dute kostu txikiagoan. Bere lehen aplikazio komertzial masiboa musika CDa izan zen, 1980ko hamarkadaren hasierakoa. Disko optikoek euren biltegiratze ahalmena aldatzen dute, mota askotakoak dauden arren, ohikoenak 700 MBko CDa, 4,7 GBko DVDa eta 25 GBko Blu-ray dira geruza bakarrean.
Borsele
Borsele Herbehereetako Zeelanda probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 22.643 biztanle zituen.
Zentral nuklearra
Borselen gaur egun Herbehereetan geratzen den zentral nuklear bakarra dago. Eraikuntza 1969an hasi zen eta lau urte beranduago zabaldu zuten 1973ko urriaren 26an.
Herbehereetako gobernuak 2033ra arte berandutu du zentralaren itxiera.
Précigné
Précigné Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Précigné udalerrian erroldatutako biztanleak 2.868 ziren. Familiak 1.053 ziren, horien artean 273 pertsona bakarrekoak ziren (99 bakarrik bizi ziren gizonak eta 174 bakarrik bizi ziren emakumeak), 309 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 404 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 67 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.177 etxebizitza zeuden, 1.058 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 56 bigarren erresidentzia ziren eta 63 hutsik zeuden. 1.079 etxeak ziren eta 95 apartamentuak ziren. 1.058 etxebizitza nagusietatik 710 bere jabearen bizilekua ziren, 332 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 55 etxek bi zituzten, 154 etxek hiru zituzten, 269 etxek lau zituzten eta 574 etxek bost zituzten. 753 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 429 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 537 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.791 ziren, horien artean 1.365 aktiboak ziren eta 426 inaktiboak ziren. 1.365 pertsona aktiboetatik 1.277 lanean zeuden (685 gizon eta 592 emakume) eta 89 langabezian zeuden (32 gizon eta 57 emakume). 426 pertsona inaktiboetatik 140 erretiraturik zeuden, 153 ikasten zeuden eta 133 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Précigné udalerrian 1.094 unitate fiskal zeuden, 2.842 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.174 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 84 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 13 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 6 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 25 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 6 margolariak, 1 zurgina, 4 iturginak, 2 ile apaindegiak, 1 jatetxe eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Iker Benito
Kirol ibilbidea
''2020ko Ekainaren 8an eguneratua. Datu ofizialak.''
Le Plessis-Bouchard
Le Plessis-Bouchard Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Plessis-Bouchard udalerrian erroldatutako biztanleak 7.623 ziren. Familiak 2.984 ziren, horien artean 764 pertsona bakarrekoak ziren (249 bakarrik bizi ziren gizonak eta 515 bakarrik bizi ziren emakumeak), 824 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.145 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 251 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 3.138 etxebizitza zeuden, 3.028 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 91 hutsik zeuden. 1.708 etxeak ziren eta 1.419 apartamentuak ziren. 3.028 etxebizitza nagusietatik 2.474 bere jabearen bizilekua ziren, 505 alokairuan okupaturik zeuden eta 49 doan lagata zeuden; 105 etxek gela bat zuten, 218 etxek bi zituzten, 775 etxek hiru zituzten, 896 etxek lau zituzten eta 1.034 etxek bost zituzten. 2.544 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.527 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.180 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 5.033 ziren, horien artean 3.919 aktiboak ziren eta 1.114 inaktiboak ziren. 3.919 pertsona aktiboetatik 3.675 lanean zeuden (1.846 gizon eta 1.829 emakume) eta 243 langabezian zeuden (117 gizon eta 126 emakume). 1.114 pertsona inaktiboetatik 373 erretiraturik zeuden, 510 ikasten zeuden eta 231 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Plessis-Bouchard udalerrian 2.985 unitate fiskal zeuden, 7.588,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 26.240 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 78 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 banku bulegoak, 1 funeraria, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 7 igeltseroak, 8 margolariak, 8 zurginak, 4 iturginak, 7 argiketariak, 5 eraikuntza enpresak, 5 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 8 jatetxeak, 4 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 5 apaindegiak.
2009an zeuden 14 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 liburu dendak, 1 arropa denda zen, 1 elektrotresna denda zen, 1 kirol-denda zen, 1 drogeria zen eta 4 lore-dendak ziren.
2000. urtean Le Plessis-Bouchard udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 4 osasun-ekipamenduak botika ziren.
Makula luteo
Makula luteoa edo orban horia erretinaren atzealdean eta erdian, kono-kontzentrazio handiena duen gunean, dagoen zona obal horixka da. Xehetasunen ikuspegi finean espezializatua; besteak beste, irakurtzeko eta pertsonen aurpegiak bereizteko balio digu. 5 mm-ko diametroa du gutxi gorabehera, eta aldi baterako arkuek mugatzen dute bertikalki. Beraz, disko optikoan aldi baterako hezurrera begira dago.
Le Plessis-Bouchard
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Le Plessis-Bouchard udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 388 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Isaak Levitan
Isaak Ilitx Levitan (Исаа́к Ильи́ч Левита́н; Kybartai, Batzarreko Polonia, Errusiar Inperioa, gaur egun Lituania, 1860ko abuztuaren 30agreg.abuztuaren 18ajul. - Mosku, 1900eko abuztuaren 4agreg.uztailaren 22ajul.) judu jatorriko errusiar paisaiako margolaria izan zen. Aldarteko paisaiako generoaren aitzindari bat zen.
1873an Moskuko margolaritzako, eskulturako eta arkitekturako eskolan sartu zen. Bere irakasleak Alexei Savrasov, Vasili Perov eta Vasili Polenov han izan ziren. Bere gurasoen heriotzaren ondoren familia pobrezian erori zen nahiz eta Isaacek beka jaso. Alexandro II.aren hilketako saioaren ondoren beste judu batzuekin deportatu zen. Artearen zaleetako eskaeraren ondoren itzultzea baimendu zitzaion.
Pavel Tretyakovek bere pintura Udazken eguna.Sokolniki erosi zuen 1880an. 1884an Peredvizhniki taldean sartu zen. 1897an Arteen Akademia Inperialan sartu zen.
Asteroide (3566 Levitan) bere ohorean aipatu da.
Hegoaldeko Itsasoa
thumb|250px|Hegoaldeko eta Iparraldeko itsasoen izendapenak adierazten dituen 1640ko [[Jodocus Hondiusen mapa.]] Hegoaldeko Itsasoa, Hegoaldeko Itsasoak edo Balboaren itsasoa, Mar del Sur, Mares del Sur edo Mar de Balboa, antzinako gaztelaniaz Mar de Sud, Espainiar Inperioaren Amerikako kolonizazio aroan Ozeano Bareak jaso zituen izendapenak dira. Izena Vasco Núñez de Balboa espainiar esploratzailearen omenez darama.