cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolina Coronado
Corona poética omenaldia
Emakume gazte batek XIX. mendearen erdialdean jasotzen zuen prestakuntza eta instrukzioa oso mugatua zen, “apainduraren kultura” zeritzonera bideratua. Hala ere, batzuen presioari esker, emakumeen hezkuntza-eskuliburuak eta aldizkariak argitaratu ziren. Gutun horietan ere, Carolinak bere lagunari aholkua eskatu zion trebakuntza osatzeko.'
Ermandade lirikoa
Coronado buru ikusgarrienetako bat izan zen, haietako batzuen aholkulari izateaz gain, "Hermandad Lírica" delakoa osatu zuten poetena. Ezaugarri komunak zituen idazle-talde batek osatzen zuen: 1820 inguruan jaiotakoak, burgesiako familietakoak, autodidaktak, eta haien artean sororitate-, laguntza- eta elkarrekiko hats-sareak ezarri zituzten, gehienetan epistolarra baino ez zena. Elkarren laguntza behar zuten, batez ere gizonezkoena zen munduan sartzen ari zirela baitzekiten. Prentsan argitaratzea lortu zuten, eta horietako askok Pensil del Bello Sexo egunkarian Víctor Balaguerren El Genio aldizkariaren gehigarri bat argitaratu zuten. Espainiako idazleen lehen antologia da. Besteak beste, hauek sinatu zuten: Carolina Coronado, Amalia Fenollosa, Manuela Cambronero, María Cabezudo Chalons, María Josefa Massanés, Ángela Grassi eta Gertrudis Gómez de Avellanedak.
Emakume idazle horiek elkarri eskaintzen zizkioten poemak, beren liburuetarako hitzaurreak idazten zituzten, korrespondentzia erregularra zuten, eta beren artean "ahizpak" hitza erabiltzen zuten. Coronado, horietako askorentzat jarraitu beharreko eredu bihurtu zen; hala, Vicenta García Mirandak poesia idaztea erabaki zuen bere poema bat irakurri ondoren. Harreman horien barruan sartzen da Coronadok Robustiana Armiñoren lehen poesia-liburukiaren hitzaurrea idaztea.
Prentsan
Asko argitaratu zuen prentsa garaikidean, baina haren lanak hurbilago zeuden literaturatik eta pentsamendutik, kazetaritza-kroniketatik baino. Bere garaikideak bezala, prentsa erabili zuen kezkatzen zuten gaiei buruzko ideiak eta gogoetak plazaratzeko: emakumea, politika eta gizartea.
Literaturaren kalitatea, era berean, bere kazetaritza-kroniketarako erabiltzen zen, 1849ko irailean bultzada bati jarraituz, erbestean hil zen Carlos Alberto Cerdañako erregearen gorpuen lekualdaketa azaldu zuen prosa lirikoan, El Clamor Públicorako.
Horrez gain, Badajozen aldizkari elebidun bat sustatu zuen, portugesa-gaztelania, bizitza laburrekoa, El Frontero (1849), eta sarritan lagundu zuen Espainia eta Amerikako argitalpenetan: El Clamor Público, La Ilustración Artística, El Siglo Futuro, Crónica Hispano-Americana, La Regeneración, La Discusión, La Ilustración, El Liberal, La Época, El Semanario Pintoresco Español, El Estandarte, La Risa, El Laberinto, etbar.
Haren presentzia El Pensamiento eta El Álbum de las Damas bezalako argitalpen literarioetan nabarmendu zen, Gertrudis Gómez de Avellanedak zuzendua. 1849an El Bardo fundazioan parte hartu zuen. Azken urteetan, XX. mendean, Lisboatik idatzi zuen Unión Ibero-Americana, El Álbum Ibero Americano eta La Revista Blancan.
Lanak
Coronadoren produkzio garrantzitsuena poetikoa da. Bere olerkiak apurka-apurka aldizkarietan jaso ziren, eta geroago, 1843an, Hartzenbuschen hitzaurrea zuten poesiak liburukian bildu ziren. 1852 eta 1872ko hurrengo edizioetan poema berriak sartu ziren. Hala ere, orain dela gutxi arte ezin izan da obra osoa ezagutu. "La rosa blanca", "Tú eres el miedo", "Se va mi sombra, pero yo me quedo" eta "El amor de los amores" olerkiak bere lanik onenak bezala gogoratzen dira.
Prosan, guztira hamabost eleberri idatzi zituen, Luz, El bonete de San Ramón, La Sigea, Jarrilla, La rueda de la desgracia (1873) eta Paquita (1850), kritikari batzuek denetan onena bezala kontsideratzen dutena.
Antzerki-lanak ere idatzi zituen, hala nola; El cuadro de la esperanza (1846), Alfonso IV de León, Un alcalde de monterilla eta El divino Figueroa baina lehena estreinatzea besterik ez zuen lortu.El cuadro de la esperanza izan zen bere lanik ezagunena.
Estilo erromantiko argikoa, sentsualitate-karga handiko konposizioak lortu zituen, naturalismotik oso gertu, bere El amor de los amores, poema ezagunenean bezala. Alberto hil ondoren Sierra Jarillan idatzitakoa.
Carolina Coronadok, gazte-gaztetatik, bere bertsoen konposizioan ez ezik, autore garrantzitsuen irakurketan ere jardun zuen. Autore horien alde egin zuen eta inspiratu egin zen, autodidakta izan baitzen. Oso gustuko izan zuen Tasso, Petrarca eta Lamartine irakurtzea, eta Italiako lanak gaztelaniara itzuli zituen. Gainera, Santa Teresa, Fray Luis de León, Garcilaso, San Juan de la Cruz, Menéndez Valdez eta beste batzuen lanak zituen gogoko, eta haietatik ikasten zuen.
Obrak
Gaiaren ikuspuntutik, bere lana askotarikoa da: natura, maitasuna, erlijioa, konpromiso zibiko, sozial eta are politikoa, eta, batez ere, feminismoa, bere lanaren arrazoi pertsonal eta etengabeenetako bat. Haren poesia-lanak “polimorfismoak” (aniztasunak) ezagun egiten du metrikan, eta adjektiboak eta “sinestesiak” erabiltzen ditu (kokapen baten askotariko sentsazioa).
Carolina Coronadok idatzi zuen beste saiakera bat Los genios gemelos: Safo eta Santa Teresa. Seminario Pintoresco Español aldizkarian argitaratu zen. Bi irudien aukeraketak eztabaidatutako lana: Santa Teresa Jesusena eta Lesbosen poetisarena, Safo. Bai bi irudiak aukeratzeak, bai egiten zituen gogoetek, kontrapuntu gisa balio zioten Carolinari, literatura-kezkatik haragoko sentimenduak aldarrikatzeko.
Paquita eta Adoración batera argitaratu ziren, biak ere eleberri historikoak. Baina Paquita Errenazimentuko Portugalgo gortean girotzen den bitartean, Adoracionek denbora-garapen hurbilagoa du. Paquitan, Carolina Coronadok fikzio narratiboa sortu zuen Francisca de Ovando dama portugaldarraren (Paquita) eta Sá de Miranda poeta lusoaren (Carolinak ezagutu zuen) artean. Pakitaren historia tristeak borondaterik gabeko eta menderatutako emakume bihurtu zuen, eta amaiera tragikoduna. Adoración lanean, eleberriko emakume-pertsonaiak aukera eman zion idazleari gogoeta egiteko eta gizarte-harremanen ankerkeria eta zenbait moda eta konbentzionalismoren pisua salatzeko.
Jarilla
Carolina Coronadoren nobela ezagunenetako bat da Jarrilla, 1850ean argitaratu zen eta harrera eta hedapen azkarra izan zituen. Atariko oharrean Francisco eta Pedro Romero osaba-izebei eskaintzen die obra. Juan II.a eta haren anaiak eta Álvaro de Luna nabarmentzen diren egitura historiko batean, fideltasunari hertsiki obeditu gabe, autorearen beraren hitzetan, Roman, Joan II.aren dontzelaren eta Jarilla arteko maitasun ulertezina nahasten ziren. Eleberriak lau zati ditu. Azken horretan, bi gazteen heriotza gertatu da.'Kontakizun historiko-erromantiko horretatik haratago, garai hartako egoera politikoaz gogoeta egiteko baliatu zen autorea.
Giro historikoko La Sigea eleberria lehen aldiz argitaratu zen Semanario Pintoresco Español delakoan, hainbat saiotan. Natalia Falcóni eskaini zion, idazlearen lehengusinari. Eleberria 1849an hasi zen idazten eta lau urte beranduago amaitu zuen, hitzaurrean azaltzen duen bezala. Liburuaren argitalpena (2 liburuki) 1854 arte atzeratu zen. Carolina Coronadok Luisa Sigea XVI. mendeko humanista erreskatatu zuen bere eleberrirako. Bere bizitzaren zati bat Portugalgo gortean eman zuen, Maria infantaren zerbitzura. Garai historiko horren hautapena, Urrezko Aro kulturalarena, idazlea hemeretzigarren mendeko liberalismoarekin lotzeagatik azal liteke, aldi hori goraipatu baitzuen. Carolina Coronadok eleberri historiko bati aurre egiteko hartu zuen erabakia bat dator gaur egungo literatura-estetikarekin, genero erromantikoa baitzen. Halaber, zenbait autoreren ustez Luisa Sigearen pertsonaiak idazlea kezkatzen zuten hainbat alderdiri buruz hitz egiteko balio izan zion.
Aitortza
Garai hartan, poetisa batek bere lanak argitaratzea ez zen oso onartua, baina Carolinak bidea hartu zuen literaturaren munduan, eta horregatik hainbat aitorpen jaso zituen. Adibidez, “En honor de una extremeña” artikuluan, astekarietan argitaratutako erantzun guztiak biltzen dira, Nicolás Díaz eta Pérezek Badajozko Probintziako Diputazioko lehendakari Manuel Balmaseda jaunari zuzendutako gutun batean sustatutako proposamenaren inguruan. Carolina Coronadori omenaldia egitea da ekimen hori, Lisboako erretiroan bizi baitzen. Desioa Extremadurako poeta gorestea izan zen, beste poeta batzuek bezala: Manuel José Quintana, Lista, José Zorrilla. Azken horrek Carolinaren merezimendua aitortu zuen, Madrilgo Lizeoko saio batean bere endekasilabo batzuk irakurri ondoren. Hala ere, Carolina Coronadok, omenaldi zintzo hori onartu beharrean, bere ezezko sakonena adierazi zuen, Díaz y Pérez jaunari zuzendua.
La Discusión egunkarian, Carolina Coronado «Galería de Poetisas Contemporánea» argitaratzen hasi zen, eta lan horrek jarraipena izan zuen beste argitalpen batzuetan. Anbizio handiko lan hori beste idazle garaikide batek ere definitzen du, lan zehatz eta merezimendu handikoa.
Semanario Pintoresco Español-ean (1836-1857), garaiko idazle garrantzitsuenek hartu zuten parte. Carolina Coronadoren kasuan, La Sigea eleberria ezagutarazteaz gain, beste lan batzuk argitaratu zituen, hala nola Los genios gemelos saiakera edo "El amor de los amores” poema. La Ilustración argitalpenean idazleak Frantzia, Ingalaterra, Belgika eta Alemanian egin zuen bidaia luze baten inpresioak azaldu zituzten.
Charnas
Biztanleria
2007an Charnas udalerrian erroldatutako biztanleak 683 ziren. Familiak 241 ziren, horien artean 42 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 71 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 120 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 272 etxebizitza zeuden, 252 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 267 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 252 etxebizitza nagusietatik 210 bere jabearen bizilekua ziren, 38 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 28 etxek hiru zituzten, 92 etxek lau zituzten eta 124 etxek bost zituzten. 215 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 89 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 149 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Charnas udalerrian 272 unitate fiskal zeuden, 721 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.972 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 22 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Charnas udalerrian 31 nekazaritza-ustiategi zeuden, 221 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Maurin
Saint-Maurin Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot eta Garona departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Maurin udalerrian erroldatutako biztanleak 434 ziren. Familiak 192 ziren, horien artean 51 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 35 bakarrik bizi ziren emakumeak), 74 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 55 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 282 etxebizitza zeuden, 191 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 69 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 268 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 191 etxebizitza nagusietatik 141 bere jabearen bizilekua ziren, 45 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 40 etxek hiru zituzten, 44 etxek lau zituzten eta 96 etxek bost zituzten. 143 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 95 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 76 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 251 ziren, horien artean 172 aktiboak ziren eta 79 inaktiboak ziren. 172 pertsona aktiboetatik 150 lanean zeuden (80 gizon eta 70 emakume) eta 22 langabezian zeuden (10 gizon eta 12 emakume). 79 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 35 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Maurin udalerrian 204 unitate fiskal zeuden, 458 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.851 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 6 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 iturginak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Saint-Maurin udalerrian 35 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.482 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Megachile atrella
Megachile atrella erle espezie bat da, Megachile generoan eta Megachilidae familian.
Cacela Velha
Cacela Velha (portugesez "Cacela Zaharra" esan nahi duena) Vila Nova de Cacela freguesian dagoen herrixka bat da, Vila Real de Santo António udalerrian, Algarven, Portugal hegoaldean. Cacela Velha muino baten gainean dago, Ria Formosako ekialdeko aintzirara begira. Cacelako gotorlekua dagoen lekua da.
Historia
Cacela Velha eta inguruko herriak geldigunean izan ziren greziar eta feniziar nabigatzaileentzat, eta autore batzuen arabera, Conistorgisen kokalekutik gertu egon daiteke, oraindik-aurkitu gabeko Conii ko hiriburua. Erromatar eta arabiar okupatzaileek ere garrantzi handia izan zuten eskualdearen hedapenean.
2007ko maiatzaren 7tik uztailaren 4ra egindako indusketa arkeologikoek zehaztu zuten herria Qast'alla Daraj-eko Medina zela ( Ibn Darradj al-Qastalli ), X. mendeko herri islamiarra, Iberiar penintsulako zati handi bat Afrikako iparraldetik iritsi ziren mairu eta bereberrak kontrolatua. Arkeologoek zehaztu zuten eremua nekazaritza gune bat zela, eta indusketaren zati batek zerealak eta aleak gordetzeko erabiltzen ziren zazpi arto hobi berreskuratu zituen.
Turismoa eta garapena
Urte askotan zehar arrantza komertziala izan da Cacela Velharen merkataritza iturri nagusia. Azken urteotan, herriak diru sarrera gehigarriak izan ditu turismoarekin. Cacela Velhako hondartzaren kokapena eta gehiegizko garapen ez izateak erakargarri bihur du bisitari askorentzat. Herriko arrantzaleak bertako itsaski, ostrak, txirlak, otarrainxkak eta txipiroiak hornitzen dituzte jatetxeak.
Cacela Velharen kultur ekitaldi nagusia urteroko Noites da Moura Encantada da (euskaraz: Sorgindutako mairuaren gaualdiak), eskualdeko ondare arabiarra eta berebera omentzen duten musika gaualdiak, kale azokak eta artisau erakusketak eskaintzen ditu. Beste kultur ekitaldi batzuen artean, Clássica em Cacela, Cacela Velha elizako kontzertu sorta eta Erdi Aroko eta musika garaikideko musika klasikoaren kontzertuak izan diren beste kokapen historiko batzuk daude. 2008an, herriak bost izarreko lehen hotela inauguratu zuen, Quinta da Ria.
Cacela Velha hondartza, penintsula txiki baten erdian dago, eta ezaguna da gay turisten artean.
Cacela Velha eskualdeko garapen batzordeak (CCDR) berritzeko aukeratu duen Portugalgo hamar herrietako bat da, portugaldar biztanle gehiago eskualdera lekualdatzera animatu nahian.
Raiford (Florida)
Raiford Floridako herri bat da. Union konderrian kokatua dago. 2010ean 255 biztanle zituen, 1.4 kilometro koadrotan banatuta.
Asymblepharus eremchenkoi
Asymblepharus eremchenkoi Asymblepharus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Villaroger
Villaroger Frantziako udalerria da, Savoia departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villaroger udalerrian erroldatutako biztanleak 405 ziren. Familiak 163 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 51 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 321 etxebizitza zeuden, 175 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 125 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 188 etxeak ziren eta 130 apartamentuak ziren. 175 etxebizitza nagusietatik 134 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 9 etxek gela bat zuten, 25 etxek bi zituzten, 42 etxek hiru zituzten, 45 etxek lau zituzten eta 54 etxek bost zituzten. 118 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 77 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 75 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Villaroger udalerrian 151 unitate fiskal zeuden, 350 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.348 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 30 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 8 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 4 zurginak, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 6 jatetxeak.
2000. urtean Villaroger udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 162 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cuy (Oise)
Cuy Frantziako udalerria da, Oise departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cuy udalerrian erroldatutako biztanleak 227 ziren. Familiak 84 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 89 etxebizitza zeuden, 82 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 85 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 82 etxebizitza nagusietatik 73 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 8 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 44 etxek bost zituzten. 58 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 36 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 43 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 143 ziren, horien artean 106 aktiboak ziren eta 37 inaktiboak ziren. 106 pertsona aktiboetatik 99 lanean zeuden (53 gizon eta 46 emakume) eta 7 langabezian zeuden (4 gizon eta 3 emakume). 37 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cuy udalerrian 83 unitate fiskal zeuden, 226 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.498 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 1 higiezinen agentzia.
Hoplitis anthocopoides
Hoplitis anthocopoides erle espezie bat da, Hoplitis generoan eta Megachilidae familian.
Cuy (Oise)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Cuy udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NGC 2785
NGC 2785 galaxia bat da, Lynx konstelazioan. Édouard Stephanek aurkitu zuen n.
Corno Giovine
Corno Giovine Italiako udalerri bat da. Lodiko probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Bojadła udalerria
Bojadła Poloniako Lubuszeko voivoderriko landa-udalerri bat da, Zielona Góra barrutian kokatuta. 102,27 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 3292 biztanle zituen.
Phelps (New York)
Phelps  New York estatuko herri bat da. Ontario konderrian kokatua dago. 2010ean 1,989 biztanle zituen, 3.04 kilometro koadrotan banatuta.
Nule
Mugakideak
Nulek honako udalerri hauekin egiten du muga:
Mariza
Mariza Reis Nunes (Maputo, Mozambike, 1973ko abenduaren 16an) abeslari fadista da, Portugalgo hiritartasuna daukana.
Juan Bautista Egusquiza
Juan Bautista Luis Egusquiza Isasi (Asuncion, Paraguai, 1845eko abuztuaren 25a - 1902ko abuztuaren 24a) paraguaitar militarra izan zen, 1894 eta 1898 bitartean Paraguaiko Errepublikako presidentea izan zena.
Mariza
Beste estilo batzuk ere landu izan ditu.
Juan Antonio Escurra
Juan Antonio Escurra (Caraguatay, Paraguai, 1859ko maiatzaren 6a - Villa Hayes, Paraguai, 1919ko abuztuaren 24a) paraguaitar politikaria eta militarra izan zen. 1902ko azaroaren 25a eta 1904ko abenduaren 19a bitartean Paraguaiko Errepublikako presidentea izan zen.
Arguel (Doubs)
Arguel Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Arguel udalerrian erroldatutako biztanleak 246 ziren. Familiak 102 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 43 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 39 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Parnay (Cher)
Parnay Frantziako udalerri bat da, Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Arguel (Doubs)
Etxebizitza
2007an 102 etxebizitza zeuden, 99 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 2 hutsik zeuden. 95 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 99 etxebizitza nagusietatik 89 bere jabearen bizilekua ziren eta 10 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 14 etxek lau zituzten eta 77 etxek bost zituzten. 91 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 29 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Parnay (Cher)
Biztanleria
2007an Parnay udalerrian erroldatutako biztanleak 62 ziren. Familiak 17 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak) eta 13 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Arguel (Doubs)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Parnay (Cher)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Arguel (Doubs)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 155 ziren, horien artean 111 aktiboak ziren eta 44 inaktiboak ziren. 111 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (57 gizon eta 51 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 44 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Parnay (Cher)
Etxebizitza
2007an 25 etxebizitza zeuden, 19 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 25etxeak ziren. 19 etxebizitza nagusietatik 15 bere jabearen bizilekua ziren eta 4 alokairuan okupaturik zeuden; 4 etxek hitu gela zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 12 etxek bost zituzten. 14 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 6 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 13 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Arguel (Doubs)
Diru sarrerak
2009an Arguel udalerrian 94 unitate fiskal zeuden, 255,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.201 euro zen.
Parnay (Cher)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Arguel (Doubs)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Arguel udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Parnay (Cher)
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa batena zen.
Arguel (Doubs)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Parnay (Cher)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Parnay udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tropheus polli
Tropheus polli Tropheus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Boiga forsteni
Boiga forsteni Boiga generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Glencoe (Wisconsin)
Glencoe Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Buffalo konderrian kokatuta dago, Wisconsin estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Saint-Préjet-Armandon
Saint-Préjet-Armandon Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Loira Garaia departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Préjet-Armandon udalerrian erroldatutako biztanleak 107 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 72 etxebizitza zeuden, 45 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 65 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 45 etxebizitza nagusietatik 37 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 17 etxek bost zituzten. 15 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 13 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Hesi Handia uhartea
Hesi Handia uhartea edo Great Barrier uhartea (Great Barrier Island; Aotea) Zeelanda Berriko laugarren uharterik handiena da. Ozeano Bareko uharte hau Aucklandeko Udalaren menpean dago. Uharteak guztira 285 km²-ko azalera du eta gune altuena Hobson edo Hirakimata mendia da.
Saint-Préjet-Armandon
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 68 ziren, horien artean 50 aktiboak ziren eta 18 inaktiboak ziren. 50 pertsona aktiboetatik 46 lanean zeuden (26 gizon eta 20 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 18 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak jatetxe ziren.
2000. urtean Saint-Préjet-Armandon udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Acanthistius pictus
Acanthistius pictus Acanthistius generoko animalia da. Arrainen barruko Serranidae familian sailkatzen da.
Neopasiphae simplicior
Neopasiphae simplicior erle espezie bat da, Neopasiphae generoan eta Colletidae familian.
Glendale (Utah)
Glendale Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Kane konderrian dago, Utah estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Bojanów udalerria
Bojanów Poloniako Behe Karpatoetako voivoderriko landa-udalerri bat da, Stalowa Wola barrutian kokatuta. 179,33 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 7504 biztanle zituen.
Acanthistius sebastoides
Acanthistius sebastoides Acanthistius generoko animalia da. Arrainen barruko Serranidae familian sailkatzen da.
Philadelphia (New York)
Philadelphia  New York estatuko herri bat da. Jefferson konderrian kokatua dago. 2010ean 1,252 biztanle zituen, 2.34 kilometro koadrotan banatuta.
Agirre (Bermeo)
Agirre Bermeoko (Bizkaia) auzoa da. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, auzoak 78 biztanle ditu.
Lucia Ixchíu
Ana Lucia Ixchíu Hernández, edo Lucia Ixchíu, (Guatemala, Totonicapán, 1990) Maya Kitxe herriaren parte den emakume feminista, ekintzaile, arkitekto, kultur kudeatzaile eta herri kazetaria. Mujeres en Movimienta eta Festivales Solidarios ekimenen sortzaileetako bat. Erdialdeko Amerikako aktibista ezaguna feminismoa, ama lurraren zaintza eta herri indigenen defentsan aritzeagatik.
Biografia
2012ko urriaren 4an, hogeita bat urte zituela, Alaskako sarraskia eta gero, non Guatemalako Armadak Totonicapángo herri indigenaren kontrako erailketak burutu zituen, Ixchíuk herri kazetaritzara eta ekintzailetzara jo zuen gertaera salatzeko asmoz.
2012. urtean ikasle mugimenduan antolatu zen eta 2014tik 2016ra urte bitartean San Carlos Guatemalakoa Unibertsitateko (USAC) Goi Kontseiluko ordezkaritza hartu zuen. 2012tik 2017ra, Oliverio Castañeda de León, unibertsitateko ikasleen elkartearen demokratizazio prozesuaren alde egin zuen. Garai berean, Usac Es Pueblo, unibertsitateari lotutako ekimen batean aritzen hasi zen. Unibertsitatea utzita, ikasle mugimenduan bizitako indarkeria eta emakumeen parte-hartze urriaren aldagaietako bat izanik, beste kide batzuekin batera, Julia Silvestre adibide, Mujeres en Movimienta sortu zuten emakumezko ikasleen bidelagun izateko. Mugimengu hau ELLA latinoamerikako ekimen feministan barnebiltzen da.
Kazetaritzari dagokioenez, irratian zein egunkarietan aritu da, horren adierazle dira Prensa Comunitaria aldizkarian eta Maya K'at irrati albistegi indigenean aritu izana. 2015ean, Santa Cruzeko presa hidroelektrikoaren aurkako mobilizazio indigenen testuinguruan herri kazetaritzaren aurkako mehatxuak, irainak eta indarkeria fisikoa salatu zuen.
Hainbat ekimen parte izan da ere, besteak beste, Una Abya Yala, Latinoamerica Romper el Cerco, La Internacional Feminista eta Encuentro Feminista Diverso. 2016an, Latinoamerikako Emakumeen Topaketan parte hartu eta gero, Ixchíuk bere burua feminista gisa aitortu zuen.
Festivales Solidarios
Festivales Solidarios ekimenaren sortzailea da, memoria historikoa, lurraldearen defentsa eta espetxe politikoa lantzen duten artista, kudeatzaile, kazetari eta ikertzaile indigenen eta mestizoen taldea, arte-adierazpena ekintza-bide gisa ulertzen duena.
2020an "Vivas nos queremos" bezalako jaialdi ugari antolatu zituen Emakumeen Nazioarteko Egunaren barruan non Guatemalako artista askoren parte-hartzea bultzatu eta 150 talde indigenekin topaketa birtual bat burutu zuen.
2020ko irailaren 22an, Giza Eskubideen Defendatzaileen Babeserako Behatokiak (OMCT- FIDH) eta UDEFEGUA-k Ixchíuk eta lurralde indigenaren beste defendatzaile batzuek jasandako mehatxuak eta erasoak salatu zituzten. Totonicapán-eko "Alta" baso komunitarioan dokumental bat filmatzen ari zen ahiztekin, Gabriela eta Andrea Ixchíu, eta Carlos Ernesto Canorekin batera legez kanpoko zuhaitz-mozketa batekin egin zuten topo eta aurre egitean mehatxatu bait zituzten.
Egun, Euskal Herrian dago, Carlos Ernesto Canorekin batera, giza eskubideen defendatzaileak babesteko harrera programa batean. Salatzen dutenez Alejandro Giammattei ren gobernuaren errepresioa dela eta Guatemalatik alde egin dute.
Sariak eta Aitortzak
2016an, The New York Times-ek argitaratutako Guatemalako politikaren aurpegiak artikuluan (The faces of the new politics in Guatemala) beste lidergo gazte eta berritzaile batzuekin batera aipatu zuen, besteak beste, Briseida Milán, Gabriel Wer, Joel Morales, Gabriela Carrera, Ivonne Monterroso eta Libertad Garridorekin batera.
Shen Yun
Shen Yun Performing Arts, Shen Yun bezala ere ezaguna (txinera sinplifikatua: 神 韵 ; txinera tradizionala: 神 韻 ; pinyin: Shényùn; euskaraz: 'izaki jainkotiarren edertasuna dantzan'), dantza ikuskizunak eta kontzertu sinfonikoak irudikatzen dituen arte eszenikoen konpainia bat da. 2006an sortua, New Yorken du egoitza eta Txinako kultura tradizionalean eta Falun Gong praktika espiritualean inspiratutako hainbat lan ematen ditu mundu osoan. Eszenako saioetan badira hainbat dantza mota, hala nola txinatar klasikoa, etnikoa edo folklorikoa, orkestrak eta abeslari bakarlariek lagunduta. 2022an, zortzi talde osaturik zituen, eta haietako bakoitzak bere nazioarteko birak egiten zituen. Guztira, bostehun artista inguru ziren.
Konpainiaren bira jendetsuak 200 hiri baino gehiagoko antzokietan izan dira lau kontinentetan, eta kritika onak jaso dituzte; dena den, Shen Yun-en emanaldiek polemika piztu dute eta, horrela, hedabide eta gizarte zibileko pertsona batzuen kritikak jaso dituzte doktrina sektarioak sustatzeagatik. Bestalde, Txinako Gobernuak, konpainiak Falun Gong-eko praktikanteekin (bere jatorrizko herrialdean jazarpena egiten die) duen lotura dela eta, zenbait antzerki-enpresari eta beste herrialde batzuetako ordezkari politiko presionatu ditu, diplomatiko txinatarren bidez, taldearen jarduerak bertan behera utz zitzaten.
Historia
Konpainiaren lehen izena Divine Performing Arts izan zen, eta 2006an sortu zen New Yorken, Falun Gong praktikatzen zuten txinatar jatorriko elite-artista batzuen eskutik; haietako asko Txinako erregimenaren disidenteak. Erregimen komunistaren aurreko Txinako kultura eta tradizioak biziberritu nahi zituzten.
Lehen bira 2007. urtean egin zuten, eta 90 dantzari, musikari, bakarlari eta ekoizle zituen. Ikuskizunak «Holiday Wonders» edo «Chinese New Year Spectacular» izenburuen bidez aurkezten ziren. Dagoeneko, 2009an hiru konpainia eta orkestra oso zeuden eratuta, eta haietako bakoitzak bere birak programatzen zituen mundu osoan zehar.
2021ean, konpainia honela hasi zen bere ikuskizunak sustatzen: «Txina komunismoa baino lehen».
Errepertorioa
Urtero, Shen Yun-ek jatorrizko lanak sortzen ditu, bi ordu eta erdikoak. Lan bakoitzak hogei ekitaldi inguru ditu, hots, txinatar dantza klasikoa, dantza etnikoa, musikari bakarlariak, opera-kantua, eta wushu defentsa-artearen erakustaldiak. Ospakizun-maisuek mandarinez eta tokiko hizkuntzan aurkezten dute emanaldi bakoitza.
Dantza
Konpainia bakoitzeko dantza-kidegoa 30 dantzari inguruk osatu ohi dute.
Errepertorioan, nagusiki, badira ekialdeko herrialdeko istorioak, eleberriak edo kondairak, hala nola Mulan-en elezaharra, Mendebaldera Bidaia, Zingirako gaizkileak edo Hiru Erresumen erromantzea. Halaber, koreografia batzuetan erretratatuak izan dira Tang dinastiako enperadore batzuk, Shaolingo monjeak, Yue Fei jenerala, Li Bai olerkaria edo Wu Song legendazko heroia, bai eta budismoari buruzko erreferentziak ere. Bestalde, Txinako dantza klasikoaz gain, Shen Yun-ek halaber yi eta miao dantzen osagaiak ematen ditu, bai Tibeteko edo Mongoliako dantzarenak ere.
8 konpainietako zuzendari atxikietako batek, Vina Leek, Txinako dantza klasikoaren hiru elementu nagusiak ekartzen ditu gogora: yun (jokabide pertsonala edo barne-karisma), forma fisikoak (mugimendu eta jarrera adierazkorrak) eta trebetasun teknikoa (itzulipurdiak eta jauziak), eta deitoratu du yun-eko adierazpen batzuk galdu izana (gizabanakoaren jarrerari dagozkionak), iraultza komunistarekin batera etorritako kultur aldaketen ondorioz.
Musika
Banakako emanaldien artean, badira erhu interpretazioak, eta bel cantoko abestiak gai espiritual edo erlijiosoen gainean, Falun Gong sinesmenari erreferentziak eginez.
Shen Yun-en lehen antzezpenetako batek (2007), kantuaren atalean, Jing Xian eta Junyi Tan-en konposizio bat sartu zuen Chakravartin-ari buruz, dharmaren gurpila birarazten duen budismoaren irudia. Guan Guimin-en ahotsa, konposizio hori interpretatu zuen tenorea, Beniamino Gigli tenore italiarraren ahots- eta ahoskera-erregistroarekin alderatu da.
Shen Yun-eko talde bakoitzak bere orkestra dauka, 40 musikari inguruz osatua. Bere publizitatea egitean, konpainiak esaten du munduko lehenbizikoa izan dela Mendebaldeko eta Ekialdeko musika klasikoaren elementuak iraunkorki txertatzen. Horrela, Europako orkestretako hari, perkusio eta haize instrumentuekin batera, badira Txinako instrumentu tradizionalak, hala nola gonga, pipa edo suona. Emaitza soinu bikaina, paregabea eta indar dramatiko handikoa da.
Orkestra sinfonikoa
Shen Yun Symphony Orchestra izenarekin, Shen Yun-eko orkestra sinfonikoak bere birak ere egiten ditu. Lehen kontzertua 2012ko urrian eman zuen, New Yorkeko Carnegie Hall aretoan, hain zuzen. Zehazki, hiru zuzendari aritu ziren, Milen Nachev, Keng-Wei Kuo eta Antonia Joy Wilson, eta programan lan klasikoak eman ziren, hala nola Beethovenen Egmont-en Obertura edo Antonio Vivaldiren Bi tronpetarako kontzertua, bai eta mendebaldeko eta Txinako instrumentuak konbinatzen dituzten konposizio berriak ere. 2013an, bira bat eskaini zuen Estatu Batuetako zazpi hiritan zehar. Carnegie Hall aretoan aritzeaz gain, Washingtongo Kennedy Center-en ere jardun zuen DC, bai eta San Frantziskoko Louise M. Davies Symphony Hall aretoan ere. 2016ean, orkestrak Saint-Saëns eta Dvořák konpositoreen lanak jokatu zituen, Shen Yun-en konposizioekin batera. Errepertorioari dagokionez, 2019an, baziren orkestraren beraren konposizioak, hala nola estilo inperialeko martxak eta folk melodiak, eta, era berean, Europako maisu klasikoen interpretazioak, hala nola Txaikovski, Smetana edo Gounod.
Jantziak eta hondo animatua
Dantzariek jantzi nabarrak daramatzate dantza egitean, maiz era askotako osagarriekin batera: koloretako zapiak, plataforma-zapatak, danborrak, abanikoak edo txotxak. Jantziak eskuz josten dira, dantzari bakoitzaren neurrira, eta hainbat etniatako arropatan inspiratu ohi dira; beste jantzi batzuek, berriz, antzinako dantzariak, soldaduak edo istorio klasikoetako gorte txinatarreko pertsonaiak irudikatzen dituzte.
Ikuskizuneko pasarte bakoitzak proiekzio eszenikoak ditu, teknologia digitalarekin sortuak 9 metroko altuerako pantaila baten gainean, ; horri esker, dekoratuak era askotako agertokiak simulatzen ditu: loretan diren gereziondoz osaturiko zelaiak, mendiko aintzirak, Mongoliako belardiak, jainkoen erresuma etereoak, tigreak bizi diren oihanak, gorte inperialak edo tenpluak. Proiekzioetako batzuek jarduketarekin bat egiten duten elementu mugikorrak dituzte.
Komunikabide
Komunikabidea informazioa edo datuak gorde eta emateko bideak edo tresnak dira. Askotan, izen hau hedabideren sinonimotzat erabiltzen da, baina hedabideak komunikabide mota bat baizik ez dira: hedabidea beti da jende askori informazioa edo datuak helarazteko; komunikabidea, berriz, izan daiteke bi pertsonen artekoa ere (telefonoa, esaterako).
Komunikabideak uneoro eboluzionatzen ari dira. Lehenengo komunikabideak, gizakion artean, keinuak eta seinaleak izango ziren, historiaurrean ziurrenik. Historiaurreko hainbat aurkikuntza egin dituzte eta horietan, adierazpen ezberdinak aurkitu dituzte. Historiaren mugarri gisa, idatzi baten agerpena hartzen da kontuan. Hortik aurrera, komunikabide berriak sortzen eta garatzen joan dira aldaketa ekonomiko eta sozialen ondorioz. Idatzietatik hasi eta ikus-entzunezko bideetara, elektrizitate urteekin loturik egon dira (XX. mendearen lehenengo zatia). Informatika eta telekomunikazioen iraultzak (iraultza zientifiko-teknikoa edo hirugarren industria iraultza; XX. mendekoa bigarren zatia) globalizazio prozesuan eragin nabarmena izan zuen.
Shen Yun
Birak
Urtean zazpi hilabetez, Shen Yun-eko zortzi konpainiek hainbat herrialdetako 200 hiri baino gehiagotan egiten dituzte birak. Konpainiak emanaldiak egin ditu Ipar Amerikan, Latinoamerikan, Europan, Ozeanian eta Asian. 2007an, Shen Yun-ek bere lehen bira egin zuen 31 hiritan barna eta, kalkuluen arabera, 200.000 lagunek ikusi zuten ikuskizuna. Gero, 2014an, kopurua igo zen, milioi eta erdi lagunek ikusi baitzuten.
James B. Sumner
James Batcheller Sumner (Canton, Massachusetts, 1887ko azaroaren 19a - Buffalo, New York, 1955eko abuztuaren 12a) estatubatuar biokimikaria izan zen.
Shen Yun
Birak
Shen Yun aritu den antzokien artean daude Berlingo Opera Alemana, Torontoko Four Seasons Centre zentroa, Bartzelonako Gran Teatre del Liceu, Erromako Opera Antzokia, Mexiko Hiriko Auditorio Nazionala, Napoliko San Carlos Antzokia, London Coliseum edota New Yorkeko Lincoln Center.
James B. Sumner
Ithacako Cornell unibertsitatean biokimikako irakasle izan zen. Entzimak aztertu zituen; entzimak kristaldu daitezkeela aurkitu zuen (1926). Entzimei eta birusei buruz egin zituen azterketengatik, 1946an Kimikako Nobel saria irabazi zuen W.M. Stanley eta J.H. Northropekin batera.
Tylochromis aristoma
Tylochromis aristoma Tylochromis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Shen Yun
Harrera
Shen Yunek, oro har, kritika onak jaso ditu,  baina kritikarik ere jaso du eboluzioaren, ateismoaren eta homosexualitatearen aurkako ideia jakin batzuk sustatzeagatik; izan ere, beren ikuskizunetan ematen dituzten iritzien artean esaten da ateismoa eta eboluzioa «ideia hilgarriak» direla.
2007an, BroadwayWorld-ek hauxe idatzi zuen Shen Yun-i buruz: «familientzako ekoizpena hirurogeitik gora pertsonaz osaturiko nazioarteko konpainia baten eskutik iritsiko da; haren ekoizpen saio zoragarriek, dekoratu koloretsuek, jantzi liluragarriek, koreografia distiratsuek, eta Tang dinastiaren danbor burrunbatsuek, iraganeko Txina tradizionalaren bizimodu liluragarria eta dotorezia mitikoa erakutsiko dituzte, egungo mendebaldeko munduaren eragin garaikidearekin batera».
Sarah Crompton The Daily Telegraph-eko kazetariak, hauxe idatzi zuen Shen Yun-en emanaldi bati buruz 2008an: «show txinatar bat bezala iragartzen da» baina «Falun Gong-en propaganda-ariketa da»; halaber, emanaldia familientzako ikuskizun bat bezala aurkezten zela, eta nabarmendu zuen oso zaila dela «ongietorria ematea estralurtarrak gure artean bizi direla eta homosexualitatea eta arraza arteko ezkontzak endekatuak direla uste duen gizon baten irakaskuntzei».
Chicago Tribune egunkariko Sid Smith-ek hauxe idatzi zuen Shen Yun-i buruz: «emakumeek, berriz, multzo eder eta kezkagarria osatzen dute. Azkarrak bezain delikatuak dira, eta haien trebetasunen artean, talentu tradizionalak arin menderatzen dituzte, hala nola abanikoaren dantza klasikoa».
Garai hartan Birminghameko Errege Balleteko dantzari zen Chi Cao-k esan zuenez, «arteetan erreinu gorena erakutsiz, Shen Yun-ek arte eszenikoen mundua inspiratzen du». Shen Yun-en ikuskizuna ikusi ondoren, Cate Blanchett aktoreak hauxe adierazi zuen: «Trebetasun maila, baina halaber arketipoen boterea eta kontakizunak harrigarriak izan ziren. Eta, jakina, eder-ederra zen». Donna Karan moda-diseinatzaileak esan zuen Shen Yun «ikuskizun liluragarria» dela eta «arimara iristen denean» izugarri maite zuela. Robert Stromberg zinemagileak hauxe adierazi zuen ikuskizuna ikusi ondoren «hura hain da inspiratzailea... Avatar hurrengo filmerako ideia batzuk aurkitu ditudala uste dut».
Laura Falcoff kazetariak, Clarín egunkarian, hauxe esan zuen Shen Yun-i buruz: « ikuskizun arranditsua, non Txinako milaka urteko tradizioak bat egiten duen egungo baliabide teknologikoekin », eta «Shen Yun oso ikuskizun egokia da haurrentzat».
2012an eta 2013an, Shen Yun ikuskizunerako hainbat emanalditako sarrerak agortu ziren Lincoln Center-en.
Carmen del Val El País egunkariko kazetariak hauxe esan zuen 2014an: «Shen Yun kolore eta energia leherketa da. (...) Oihala altxatzearekin batera, ikuskizunaren hasieran, publikoak txalo zaparrada handia jo zuen, lehen irudien indarra ikusirik. Jantziak eder-ederrak dira, dena eskuz egina dago, eta koloreak dotoreziaz daude konbinaturik. Zetek eta brodatuek agertokia argitzen dute».
Txekiar errepublikako kultura ministro ohiak, Daniel Herman-ek, adierazi zuen Shen Yun-ek «itxaropen handia dakarrela» eta «egiazki Zeruaren ukitu bat» dela.
Orthriophis moellendorffi
Orthriophis moellendorffi Orthriophis generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Shen Yun
Harrera
Petrina D'Souza Darpan Magazine-ko erredaktoreak hauxe idatzi zuen Shen Yun-i buruz 2017an: «Dantza saio guzti-guztiek hunkitu ninduten. Ikuskizuna ederra da begietarako, eta ederki dago osatua dantza-mugimendu finekin, hainbat dantza motarekin, istorio intrigagarriekin eta orkestra bikainarekin». Stage Whispers-eko Koral Drouyn-ek hauxe esan zuen: «bi orduko ikuskizunean, bizitza sendotu eta aldatzen duen ikuskizuna bizi izan dugu. Esperientziak zure ondoan iraungo du luzaro azken oihala jaitsi ondotik».
Edukiaz esan da «eboluzioaren kontrakoa» dela, bai eta «prediku erlijiosoa» eta «sinesmen baten propaganda» dela ere. Ikusle eta kritikari batzuk kexatu dira eta esan dute elementu horiek ikuskizunaren publizitatearen bidez desitxuratzen direla, eta azkenean ikuskizun hori «gehiago sentitzen dela propaganda gisa, itzulingururik gabe aurkezten den kultur ondare gisa baino». Alix Martichoux Houston Chronicle-ko kazetariak hauxe idatzi zuen: «Shen Yun-ekin pozik ez dauden ikusle askorentzat, kontua ez da ikuskizuna bera txarra izatea, nahiz eta, zuzenak izateko, batzuk hala dela kexatzen diren. Kritika negatibo gehienak atsekabetutako pertsonak ziren, eduki politikoak harritu zituelako». The Ledger-eko Walter Whittemore kazetariaren iritziz, nahi gabe, ikuskizunagatik ordaintzea «bilakaera eta zientzia ukatzen dituen, Lurrean estralurtarrak bizi direla dioen, ateoak eta homosexualak deabrutzen dituen eta arraza arteko ezkontzak gaitzesten dituen mugimendu erlijiosoa» laguntzea izan zen.
David Robertsonek, Dundeeko San Pedro Eliza Libreko ministroa zenean, 2019an idatzi zuen ikuskizuna gozatu zuela, nahiz eta «gurtza-mezuz beterik dagoen». Honako une hau nabarmendu zuen, hots, Li Hongzhi-ren itxura zuen argi batek Karl Marxen irudia lausotu zuen unea. Li Hongzhi jauna Falun Gong-aren sortzailea da.