cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zeelanda Berria
Hizkuntzak
Bigarren Mundu Gerraren ondoren, bertako hizkuntza (maorí) eskoletan eta lantokietan ez hitz egiteko esan zitzaien maoriei, urruneko eskualde batzuetako hizkuntza komunitarioa gisa utziz. Azken hiru-lau hamarkadetan biziberritze-prozesu bat izan du hizkuntzak. 1987an Zeelanda Berriko hizkuntza ofizialetako bat izendatu zuten, eta biztanleen %4,0k hitz egiten du. Gaur egun, maorien hizkuntzan murgiltzeko eskolak daude, eta bi telebista-kate, batez ere maoriz emititzen dutenak. Leku askotako izen ofizialak maoriz eta ingelesez daude.
Literatura
Gehien bat ingelesez idazten da, eta maori kultura eta maorien hizkuntzaren erabilera aurki daiteke idazlanetan. Europarrak XIX. mendean Zeelanda Berrira iritsi eta finkatu baino lehen, maori kulturak ahozko tradizio handia zuen. Lehen kolono europarrek Zeelanda Berria esploratu eta bidaiatzeko esperientziei buruz idatzi zuten. Literatura ingelesak ez bezala, Zeelanda Berriko literatura kontzeptua ez zen XX. mendera arte sortu, autoreak paisaiaren, isolamenduaren eta Zeelanda Berriko identitate nazionalaren gaiak aztertzen hasi zirenean. XX. mendearen azken erdian maori idazleak gailendu egin ziren, eta maori hizkuntza eta kultura Zeelanda Berriko literaturaren zati gero eta garrantzitsuagoa bihurtu dira. [2]
Zeelanda Berriko kultura modernoaren zati garrantzitsu bihurtu da Zeelanda Berriko literatura, irakurle kopuru gero eta handiagoaren, literatura-sari eta -beken bidez, baita aldizkari literarioen garapenaren bidez ere.
Zeelanda Berriko idazle askok ospe lokala eta nazioartekoa lortu dute urteetan zehar, besteak beste, Katherine Mansfield, Frank Sargeson eta Jaquie Sturm ipuinetan, Janet Frame, Patricia Grace, Witi Ihimaera, Maurice Geet, Keri Hulme eta Eleanor Catton eleberritan, James K. Baxter, Fleur Adcock, Selina Tusitala Marsh eta Hone Tuwhare poesian, eta Margaret Mahy eta Joy Cowley gazte-literaturan.
Kirolak
Mundu osoan ospe handikoa da Zeelanda Berriko errugbi selekzioa, All Blacks izenaz ezaguna, titulu ugari bereganatu baititu eta partiden aurretik haka (maori dantza) ikusgarria egiten baitu.
Sukaldaritza
Hāngī esaten zaio maori tradizioan kozinatzeko erabiltzen den metodoari, harri beroekin egindako lurreko labe batean prestatua. Oraindik erabiltzen da talde handientzat festatan, tangihanga hiletetan esaterako.
Hubice
Hubice Eslovakiako udalerri bat da, Dunajská Stredako barrutian kokatuta. 5,36 km²ko azalera du eta 597 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1245. urtekoa da.
Takuro Nishimura
Takuro Nishimura (西村 卓朗, 1977ko abuztuaren 15a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Urawa Reds eta Omiya Ardija.
1590eko iraileko konklabea
1590eko iraileko konklabea aita santua hautatzeko egindako bilera izan zen. Bileraren lekua Jauregi Apostolikoa (Erroma) izan zen eta Urbano VII.a hautatu zuten aita santu gisa.
Vigoux
Vigoux Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2007an 465 biztanle zituen.
Lusarretako garaia
Lusarretako garaia Artzibarko Lusarreta lekuan XIX. mendeko garai bat da.
Eraikina
Bi isuriko teilatua duen harrizko eraikina da. Inposta batez banaturiko bi solairuz osatua dago. Bigarren solairuan atea dago, bertara harrizko eskailera batzuetatik iritsi daiteke. Beheko solairuan erdipuntuko hiru arkuz osatua dago, haietako bi itsuak.
Jales
Jales Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Vigoux
Biztanleria
2007an Vigoux udalerrian erroldatutako biztanleak 465 ziren. Familiak 200 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 72 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 68 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Ibn Taymiyah
Biografia
1268an Damaskoko hirira jo zuen, mongoliarren erasoetatik babesteko, eta han egon zen ikasle eta, geroago, irakasle. Tirabira handiak izan zituen Damaskoko agintariekin, eta mongoliarren aurkako borroka gidatu zuen 1299tik 1303ra bitarteko urteetan. Alexandriara jo zuen 1309. urtean, eta Egipto aldeko politika-arazoez arduratu zen, 1313. urtean mongoliarren erasopean zegoen Damaskora itzuli zen arte. Zailtasun handiak izan zituen hiri hartan, bere erlijio ideiengatik, eta kartzelan ere eduki zuten hainbat alditan.
Vigoux
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ibn Taymiyah
Biografia
Liburu asko idatzi zuen Ibn Tayniyahek, islamaren eta lege-iturrien ikuspegitik betiere. Obra nagusiak: Minhaj as-sunnah ("Tradizioaren bidea") eta As-Siya-sat ash-shar´iyah ("Politika Juridikoaren tratatua").
Vigoux
Etxebizitza
2007an 256 etxebizitza zeuden, 202 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 251 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 202 etxebizitza nagusietatik 169 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 43 etxek hiru zituzten, 55 etxek lau zituzten eta 93 etxek bost zituzten. 141 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 79 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 101 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ibn Taymiyah
Biografia
Ibn Taymiyahek aurkari asko izan zuen bere garaian, baina berebiziko eragina izan dute bere ideiek azken bi mendeotako islamiarren artean (1792. urtean hil zen Abd al-Wahhaben ondoko wahhabita integristen artean bereziki).
Vigoux
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 296 ziren, horien artean 225 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 225 pertsona aktiboetatik 213 lanean zeuden (116 gizon eta 97 emakume) eta 12 langabezian zeuden (5 gizon eta 7 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vigoux udalerrian 202 unitate fiskal zeuden, 478 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.325 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 2 higiezinen enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 argiketariak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Vigoux udalerrian 35 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.260 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Racoma ramzani
Racoma ramzani Racoma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Phylloscopus herberti
Phylloscopus herberti Phylloscopus generoko animalia da. Hegaztien barruko Phylloscopidae familian sailkatua dago.
Serrasalmus manueli
Serrasalmus manueli Serrasalmus generoko animalia da. Arrainen barruko Serrasalmidae familian sailkatzen da.
Aphanius baeticus
Aphanius baeticus Aphanius generoko animalia da. Arrainen barruko Cyprinodontidae familian sailkatzen da.
Vallon
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Calotes bachae
Calotes bachae Calotes generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Aphanius burdurensis
Aphanius burdurensis Aphanius generoko animalia da. Arrainen barruko Cyprinodontidae familian sailkatzen da.
1590eko udazkeneko konklabea
1590eko udazkeneko konklabea aita santua hautatzeko egindako bilera izan zen. Bileraren lekua Jauregi Apostolikoa (Erroma) izan zen eta Gregorio XIV.a hautatu zuten aita santu gisa.
Gualberto Villarroel probintzia
Gualberto Villarroel probintzia (Provincia de Gualberto Villarroel) Boliviako La Paz departamenduko probintzia bat da. 1935 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 15975 biztanle zituen.
Hard Luck Woman
"Hard Luck Woman" Kiss hard rock talde amerikarraren abestia da eta beraien 1976ko Rock and Roll Over albumeko single nagusia. Abestia Kisseko gitarjole den Paul Stanleyk idatzi zuen Rod Stewartek abestu zezan, baina Stewartek interesik jarri ez zuenean, Kissek bere albumen batean sartzeko gorde zuen.
Peter Criss bateriak abestua, taldeak urte horretan lehenago atera zuten "Beth" singlearekin lortu zuten arrakastarekin jarraitzen ahalegindu ziren, Crissek abesten duen beste amodio abesti bat kaleratuz. Plana ondo irten zen, izan ere singlea AEBetako Top 20an sartu zen, 15. postua lortu zuelarik.
"Zuzeneko" bertsio bat agertzen da 1977ko Alive II albumean; hala ere, geroago jakin izan zen bertsio hori jende gabe grabatu zela, eta gero zaleen hotsak gainetik jarri zirela.
São Francisco do Conde
São Francisco do Conde Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Rojales
Rojales (valentzieraz Rojals) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Baix Segura/Vega Baja eskualdean eta Alacanteko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 20.510 biztanle zituen.
1591eko konklabea
1591eko konklabea aita santua hautatzeko egindako bilera izan zen. Bileraren lekua Jauregi Apostolikoa (Erroma) izan zen eta Inozentzio IX.a hautatu zuten aita santu gisa.
Gymnophthalmus vanzoi
Gymnophthalmus vanzoi Gymnophthalmus generoko animalia da. Narrastien barruko Gymnophthalmidae familian sailkatuta dago.
Saint-Urcisse (Tarn)
Biztanleria
2007an Saint-Urcisse udalerrian erroldatutako biztanleak 219 ziren. Familiak 91 ziren, horien artean 38 pertsona bakarrekoak ziren (15 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 30 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 15 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 115 etxebizitza zeuden, 98 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 110 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 98 etxebizitza nagusietatik 75 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 54 etxek bost zituzten. 73 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 39 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 43 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Inquisivi probintzia
Inquisivi probintzia (Provincia de Inquisivi) Boliviako La Paz departamenduko probintzia bat da. 6430 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 59495 biztanle zituen.
Saint-Urcisse (Tarn)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 125 ziren, horien artean 90 aktiboak ziren eta 35 inaktiboak ziren. 90 pertsona aktiboetatik 75 lanean zeuden (41 gizon eta 34 emakume) eta 14 langabezian zeuden (9 gizon eta 5 emakume). 35 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Urcisse udalerrian 97 unitate fiskal zeuden, 212 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.934 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 iturginak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Urcisse udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 400 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Niccolò Paganini
Niccolò Paganini edo Nicolò (Genova, Italia, 1782ko urriaren 27a - Niza, Sardiniako Erresuma, 1840ko maiatzaren 27a) italiar biolin-jotzaile, biola-jotzaile, gitarra-jotzaile eta musikagilea izan zen.
Biografia
XIX. mendeko biolin-jotzaile nagusia izan zen, eta biolinaren teknikaren eraberritzailea. Txikitatik hasi zen biolinerako idazten eta kontzertuak ematen. 1797. urtean Lombardian zehar ibili zen aitarekin biolina jotzen, eta gero eta ezagunago bihurtu zen.
1805. urtean Luccako gortean aritu zen biolin-jotzaile eta orkestra-zuzendari.
Hurrengo urteetan aurkezpena egin zuen Milanen (1813), Vienan (1828), Parisen eta Londresen (1831), eta berebiziko arrakasta lortu zuen.
Lan aipagarriak ditu: 24 Capricci, 6 biolin kontzertu, 12 sonata biolin eta gitarrarako; 6 kuarteto biolin, biola, txelo eta gitarrarako, eta bariazioak.
Pablo Sarasatek eta Eugène Ysaÿek erabili zituzten, besteak beste, Paganiniren berrikuntza teknikoak.
Ingavi probintzia
Ingavi probintzia (Provincia de Ingavi) Boliviako La Paz departamenduko probintzia bat da. 5410 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 95906 biztanle zituen.
Serrasalmus marginatus
Serrasalmus marginatus Serrasalmus generoko animalia da. Arrainen barruko Serrasalmidae familian sailkatzen da.
Hviezdoslavov
Hviezdoslavov Eslovakiako udalerri bat da, Dunajská Stredako barrutian kokatuta. 10,50 km²ko azalera du eta 1348 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1924. urtekoa da.
Villeneuve-la-Guyard
Villeneuve-la-Guyard Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villeneuve-la-Guyard udalerrian erroldatutako biztanleak 2.924 ziren. Familiak 1.150 ziren, horien artean 338 pertsona bakarrekoak ziren (161 bakarrik bizi ziren gizonak eta 177 bakarrik bizi ziren emakumeak), 323 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 416 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 73 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.397 etxebizitza zeuden, 1.181 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 126 bigarren erresidentzia ziren eta 90 hutsik zeuden. 1.123 etxeak ziren eta 249 apartamentuak ziren. 1.181 etxebizitza nagusietatik 844 bere jabearen bizilekua ziren, 311 alokairuan okupaturik zeuden eta 26 doan lagata zeuden; 28 etxek gela bat zuten, 133 etxek bi zituzten, 255 etxek hiru zituzten, 325 etxek lau zituzten eta 439 etxek bost zituzten. 772 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 570 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 445 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saint-Avit (Charente)
Saint-Avit Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Villeneuve-la-Guyard
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Saint-Avit (Charente)
Biztanleria
2007an Saint-Avit udalerrian erroldatutako biztanleak 179 ziren. Familiak 73 ziren, horien artean 23 pertsona bakarrekoak ziren (19 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 23 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 23 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Villeneuve-la-Guyard
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.840 ziren, horien artean 1.397 aktiboak ziren eta 443 inaktiboak ziren. 1.397 pertsona aktiboetatik 1.239 lanean zeuden (677 gizon eta 562 emakume) eta 159 langabezian zeuden (66 gizon eta 93 emakume). 443 pertsona inaktiboetatik 148 erretiraturik zeuden, 135 ikasten zeuden eta 160 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Saint-Avit (Charente)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Villeneuve-la-Guyard
Diru sarrerak
2009an Villeneuve-la-Guyard udalerrian 1.222 unitate fiskal zeuden, 2.996,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.041 euro zen.
Saint-Avit (Charente)
Etxebizitza
2007an 95 etxebizitza zeuden, 70 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 95etxeak ziren. 70 etxebizitza nagusietatik 62 bere jabearen bizilekua ziren eta 8 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 8 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 34 etxek bost zituzten. 64 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 34 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Villeneuve-la-Guyard
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 143 komertzioetatik, 8 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 24 eraikuntza enpresak ziren, 27 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 9 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 19 zerbitzu enpresak ziren, 15 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Saint-Avit (Charente)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 112 ziren, horien artean 62 aktiboak ziren eta 50 inaktiboak ziren. 62 pertsona aktiboetatik 60 lanean zeuden (34 gizon eta 26 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 emakume eta 2 emakume). 50 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Avit udalerrian 71 unitate fiskal zeuden, 161 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.025 euro zen.
Teshub
Teshub (Teshup, Teššup edo Tešup) panteoi hurritaren, jainkoen erregea da, jainko nagusia da.
Villeneuve-la-Guyard
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Villeneuve-la-Guyard udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 736 hektarea erabiltzen.
Teshub
Eginbeharrak, atributuak, pareko jainkoak
Bera da Ekaitzaren jainkoa, hau da, euria, haizea, tximista, trumoia bezalako fenomeno klimatikoena, bere armak direnak hain zuzen. Teshub-ek, beraz, bere panteoian leku garrantzitsua betetzen duten antzeko jainkoekin antzekotasun handiak ditu, hala nola Adad (Mesopotamia), Addu (Amorritena), Hadad/Baal (Canaan), Tarhun (Hititak) edo Teisheba (Urartu). horiek bezala, askotan zezen batek irudikatzen du, emankortasunaren sinboloa baita.
Saint-Avit (Charente)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
Villeneuve-la-Guyard
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Teshub
Eginbeharrak, atributuak, pareko jainkoak
Hebat du Teshubek bikotekide, eta elkarrekin seme bat dute, Sharruma, mendiaren jainkoa.
Saint-Avit (Charente)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 zurgina, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
Villeneuve-la-Guyard
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Villeneuve-la-Guyard udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 393 ikaslekin.
Teshub
Eginbeharrak, atributuak, pareko jainkoak
Teshub Tesheba bezala agertu zen Urartu erresuman (hurriten ondorengoen erreinua), euren jainko nagusietako gisa; Urartiar artean, zutik, zezen baten gainean irudikatzen dute.
Kalhausen
Kalhausen Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Teshub
Gurtza lekuak
Teshuben gurtza-leku nagusia Kummen zegoen, egungo Kurdistanen. Baina, oro har, ekaitzaren jainkoari emandako tenpluetan ere gurtzen zen, hala nola Alepon, Arraphan, Kummanin (Kizzuwadnan) eta Yazilikayako labar-santutegian.
Kalhausen
Biztanleria
2007an Kalhausen udalerrian erroldatutako biztanleak 858 ziren. Familiak 321 ziren, horien artean 68 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 96 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 141 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Nix (argipena)
Nix hitzak hainbat esanahi ditu:
Kalhausen
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 355 etxebizitza zeuden, 325 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 312 etxeak ziren eta 43 apartamentuak ziren. 325 etxebizitza nagusietatik 272 bere jabearen bizilekua ziren, 41 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 69 etxek lau zituzten eta 230 etxek bost zituzten. 299 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 127 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 163 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 573 ziren, horien artean 408 aktiboak ziren eta 165 inaktiboak ziren. 408 pertsona aktiboetatik 373 lanean zeuden (210 gizon eta 163 emakume) eta 35 langabezian zeuden (17 gizon eta 18 emakume). 165 pertsona inaktiboetatik 54 erretiraturik zeuden, 46 ikasten zeuden eta 65 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Kalhausen udalerrian 311 unitate fiskal zeuden, 853 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.142 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 zurginak, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Kalhausen udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 768 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Avit (Charente)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Avit udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Elvira Dyangani Ose
Elvira Dyangani Ose (Kordoba, 1974) Espainiako arte-komisarioa da, eta 2021eko uztailetik Bartzelonako Arte Garaikidearen Museoa zuzentzen lehen emakumea.
Biografia
Elvira Dyangani Ose Espainiako Kordoba hirian jaio zen 1974an. Ekuatore Gineako familia baten alaba da. Artearen Historian lizentziatu zen Bartzelonako Unibertsitate Autonomoan, eta Arkitektura, Historia eta Arkitekturaren Teoriako Ikasketa Aurreratuen Diplomarekin osatu zituen ikasketak Kataluniako Unibertsitate Politeknikoan. Gainera, Artearen Historian eta Ikusizko Kulturan masterra egin zuen, Sage beka batekin, New Yorkeko Cornell Unibertsitatean, eta doktoretza-ikaslea izan zen unibertsitate horretako Artearen Historia eta Ikusizko Ikasketen Sailean.
2004 eta 2006 bitartean, Las Palmas de Gran Canariako Arte Modernoaren Zentro Atlantikoko (CAAM) Arte Garaikideko kontserbadorea izan zen. Bertan, Olvida Quién soy / Erase Me From Who I Am izeneko erakusketa antolatu zuen, ordezkaritza-arazoei buruzko proiektua, besteak beste, Nicholas Hlobo, Zanele Muholiren eta Moshekwa Langa-ren lanekin.
Saint-Avit (Charente)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Elvira Dyangani Ose
Biografia
2006 eta 2008 bitartean Andaluziako Arte Garaikideko Zentroan (CAAC) lan egin zuen, eta bertan Alfredo Jaar, Lara Almárcegui eta Ábalos & Herrerosen erakusketak koordinatu zituen. Aldi berean, Centre d’Art Sant a Mónican Attempt to Exhaust an African Place proiektua koordinatu zuen. Bere erakusketen eta ondorengo proiektuen artean daude Arte Invisible o Carrie Mae Weems: Social Studies/Arte Ikusezina edo Carrie Mae Weems: Social Studies (2010) eta Doualako (Kamerun) SUR-Salon Urbain hirurtekorako kontserbatzaile gonbidatua izatea.
2011. urtean, Nazioarteko Artearen kontserbadore gisa, Londresko Tate Modern-ekin bat egin zuen, erosketa-sailarekin lankidetza estuan, Afrikako diasporari buruzko museoaren politika garatzeko. Postu horrek Nigeriako Guaranty Trust Banken laguntza izan zuen.
2012tik 2014ra Across the Board proiektuaren arduraduna izan zen, Londres, Acra, Douala eta Lagosen arteko diziplinarteko proposamena, eta Ibrahim Salahira: A Visionary Modernist 2013ko erakusketaren koordinazioan parte hartu zuen. 2013. urtean Rencontres Picharen zuzendari artistikoa izan zen. Guaranty Trust Bank of Nigeria de la Bienal de Lubumbashi, Kongoko Errepublika Demokratikoan. Goteborgeko Nazioarteko Arte Biurteko komisarioa ere izan zen.
2018tik 2021era bitartean, Londresko The Showroomeko zuzendari eta kontserbadore izan zen, Londresko Goldsmiths unibertsitateko Kultura Bisualen irakasle eta Fondazione Pradako Thought Council delakoaren Kontseiluko kide.
2019an, Turner Sariaren epaimahaiko kide izan zen, Alex Farquharson, Alessio Antoniolli, Victoria Pomery eta Charlie Porter aktoreekin batera. Lau finalistak saritu zituen: Lawrence Abu Hamdan, Helen Cammock, Oscar Murillo eta Tai Shani. 2020an eta 2021ean, Argazkigintza eta Ikusizko Arteen Nazioarteko Jaialdiko komisario gonbidatua izan zen.
2021eko uztailean, Bartzelonako Arte Garaikidearen Museoko zuzendari izendatu zuten, Ferran Barenbliten ordez, eta postu horretako lehen emakumea bihurtu zen.
Ikerketa
Bere ibilbide osoan, ikerketa eta bere erakusketa komisario (gaztelaniaz curador de arte) lana  tartekatu ditu. Interes berezia du arte globalen, kolonialen eta museoen ondoko ikasketen eta pentsamendu kuratorialaren arteko erlazioan, eta arreta berezia jarri dio Afrikako arte moderno eta garaikidean duen eraginari. Doktore-tesia aurkeztu zuen 2021ean, La poética del infraordinario. La estética del reconocimiento en África urbana contemporánea/Aitorpenaren estetika Afrika urbano garaikidean izenekoa. Horretarako, artista afrikarren kolektiboek eremu publiko baten eraketan eta Afrikako espazio publikoaren definizioan duten zeregina ikertu du.
Teshub
Lotutako mitoak
Teshub Kumarbiren zikloaren parte den hurriten mitoen aktore nagusia da: Zeruko erregetzaren abestia (batzuetan Hurriten teogonia ere esaten zaio). Aita duen Kumarbi jainkoaren aurka borrokatzen da, eta ehizatzera iristen da beste jainkoei boterea hartzeko. Beste bi mitok, Hedammuko mitoak eta Ullikummiko kantuak, Kumarbi semeaz mendeku hartu nahian dabilela, baina ez du lortzen. Bigarren mitoan, Teshubek Ullikummi garaitu behar du, beste jainkoak garaitzeko aitak sortutako erraldoia. Lehen aldiz garaitu ondoren, Ea jainkoaren laguntzarekin irabaztea lortzen du.
Villeneuve (Friburgo)
Villeneuve Suitzako udalerria da. Friburgo kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Isola Tiberina
Isola Tiberina (Insula Tiberina) Tiber ibaian dagoen uharte bakarra da. Sedimentuen metaketen ondorioz sortu zen.
Txalupa itxura du eta gutxi gorabehera 270 m luze eta 67 m zabal da.
Historia
Kondairaren arabera, uhartea K. a. 510. urtean sortu zen Tarquino erregearena zen Campo Marzio izeneko zelaian garia segatu ondoren geratu ziren lasto hondarren metaketen ondorioz. Hala ere, ikerketa batzuek frogatu dute uhartea ustezko gertakizun hori baino lehenago sortu zela. Uharteak hiriko bizitzarekin loturarik ez zuenez, Eskulapioren (medikuntzaren jainkoa) tenplua eraiki zuten. Jainko hau gurtzen K. a. 292. urtean hasi ziren, izurrite baten ondoren. K. a. I. mendearen hasieran, opus quadratum teknika erabiliz monumentalizatu egin zuten, ponte Fabrizio eta ponte Cestio zubiak eraiki zituzten aldi berean. Bi zubiek Vicus Censorius delakoak batzen zituen. Monumentalizazio horretan, uharteak berez zeukan itsasontzi itxura nabarmendu egin zuten eta gaur egun ere itsasontziaren branka antzeman daiteke. Itsasontziaren kanpoaldea trabertinozko blokeez osatuta zegoen; barrualdea, ordea, peperino harriz osatuta. Horretaz gain, apainketa batzuk zeuden, Eskulapio bere sugearekin eta seguru aski itsasontziak lotzeko erabiltzen zen zezen buru batekin irudikatzen zutenak. Uhartearen erdian obelisko bat zegoen, masta nagusi sinboliko bat irudikatzeko eta esandako jainkoa K. a. 292. urtean Epidaurotik iritsi zela gogorarazteko. Izan ere, bi urte lehenago Erromako hainbat jakintsu Greziako hiri horretara joan ziren izurrite baten ondoren jainkoari aholkua eskatzeko; mitoak dioenez, suge bat (jainkoaren sinboloa) tenplutik atera eta itsasontzira igo zen. Behin Erromara iristean, sugea uhartera zuzenean joan eta bertan hartu zuen bizilekua; jainkoari eskainitako tenplua eraiki ondoren, izurritea mirariz desagertu omen zen.
Tenpluak
Eskulapioren tenplua uhartearen hegoaldean eraiki zuten K. a. 289. urtean. Leku horretan, gaur egun, San Bartolomeo eliza dago: barrualdean dagoen putzuaren lekuan antzinako santutegiko iturria zegoen. Tenpluaren alboetan bi atari zeuden erromesei eta, bereziki, gaixoei harrera emateko. Bestalde, eraikuntzaren iparraldean hainbat santutegi txiki zeuden: K. a. 194. urtean Fauno eta Veioveri eskanitako bi tenpluak; jatorri sabinoa duen Sancus jainkoari eskainitako aldarea eta Iuppiter Iuralius ("zinen bermatzailea") jainkoarentzako kapera bat, orain San Giovanni Calibita eliza kokatzen den lekuan, hain zuzen ere.
Izan ere, egun Fatebenefratelli ospitalearen zimenduen artean daude aipatutako santutegiak. Uhartean bertan beste jainko batzuk ere gurtzen zituzten, esate baterako, Tiberino jainkoa eta Gaia eta Belona jainkosak.
Haemodracon riebeckii
Haemodracon riebeckii Haemodracon generoko animalia da. Narrastien barruko Phyllodactylidae familian sailkatuta dago.
Isola Tiberina
Tenpluak
Obeliskoa desagertu ondoren, zutabe bat jarri zuten haren lekuan eta bertan urtero abuztuaren 24an pazkokoa egin ez zutenen zerrenda ipintzen zen. Geroago, zutabea San Bartolomeo elizaren atarira eraman zuten eta 1867. urtean puskatu zen, gurdi baten kolpe baten ondorioz. Gaur egun uhartearen erdialdean gurutze bat zuen tenplete txiki bat dago. Pio IX.a aita santuak Ignazio Giacomettiri eskatu zion tenplete hori eraikitzea 1869. urtean eta haren lau nitxoetan uhartearekin lotutako santuak daude irudikatuta, esaterako, San Bartolome, San Paolino Nolakoa, San Frantzisko Asiskoa eta San Joan Jainkoarena. Abuztuaren 24an angurrien festa ere ospatzen zen eta hainbat saltzailek beren salgaiak erakusten zituzten. Bitartean, pertsona batzuek igeriketa lehiaketak egiten zituzten, Fabricio zubitik Ponte Rottora arte angurriak hartzeko. Jokoak 1870. urtean debekatu ziren, ibaiko ur-lasterrengatik egondako ezbeharren ondorioz.
San Bartolomeoren eliza
Elizan, ezkerreko lehenengo kaperan, Argiontziaren Birjinaren freskoa kontserbatu da (1557ko uholdeari eta orduan gertatutako mirariaren tradizioari lotua). Freskoa XIII. mendearen bigarren zatian margotu zen, eta bertan Amabirjina Jesus Haurrarekin agertzen da, harkaitz handi baten gainean; horregatik, Harkaitzeko Amabirjina bezala ere ezagutzen zuten. Kondairaren arabera, ur goraldi baten ondorioz, urak irudia estali zuen baina aurrean zuen argiontzia piztuta mantendu zen gertakizuna amaitu arte. Sakramentuaren Kaperan, aldiz, hamalau zentimetroko diametroa duen kanoi bala bat dago, 1849ko Erromaren setioan jaurti eta han erori zena: osorik eta bizirik geratu zirenek leku hartan utzi zuten kanoi bala hura gertakaria gogoratzeko.
Joan Paulo II.ak, 2000. urteko Jubileu Nagusiaren prestakuntzan, erabaki zuen “Martiri Berrien” batzorde bat ezartzea, XX. mendeko kristau martiriak aztertzeko. Batzordeak bi urte eman zituen lanean San Bartolomeoren elizaren barnean, eta martiri eta fedearen lekukotasunei buruzko 12.000 bat txosten bildu zituen, mundu osoko elizbarrutietatik bidaliak.
Jubileu Nagusia amaitu ondoren, Joan Paulo II.ak nahi izan zuen XX. mendeko fedearen lekukotasun horien oroigarria San Bartolomeoren Basilikan ikusgai egotea; ondorioz, 2002ko urrian, ospakizun ekumeniko bat antolatu zen eta aldare nagusian XX. mendeko martiriei eskainitako ikono handi bat ipini zen. Ikonoak, Apokalipsitik hartutako sinbologia erabiliz, batzordeari esker ezagutu diren martirien istorioak irudikatzen ditu. Martirien beste oroigarri batzuk alboko kaperetan ipini ziren, kapera bakoitza garai historiko berezi bati eskainiz.
Fatebenefratelli ospitalea
San Bartolomeo elizaren parean dagoen ospitale hau 1583an sortu zuten Jainkoaren San Joan-en jarraitzaileek eta Cesare Bazzanik zaharberritu zuen 1930-1934. urteetan. Ospitalearen eskuinaldean San Giovanni Calibita eliza dago, Iuppiter Iurarius jainkoaren tenpluaren hondakinen gainean eraikia, eta 870. urte inguruan santuari eskainia. Aurrealdea Luigi Barattonik 1640. urtean hasi eta 1711. urtean Romano Carapecchiak bukatu zuen.
Norihiro Yamagishi
Norihiro Yamagishi (山岸 範宏, 1978ko maiatzaren 17a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Luis María Salazar
Luis María Salazar Salazar (Gasteiz, – Madril, ) arabar militar eta politikaria izan zen. Bergarako Errege Mintegian ikasi ondoren, Espainiako Itsas Armadan sartu zen. 1793an Aljerreko bonbardaketan parte hartu zuen. Hainbat kargu politiko izan zituen, baita ministro ere.
Norihiro Yamagishi
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Urawa Reds eta Montedio Yamagata.
Calotes irawadi
Calotes irawadi Calotes generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Hegoaldeko Ayrshire
Mugakideak
Ekialdeko Ayrshire, Iparraldeko Ayrshire eta Dumfries eta Galloway eremuekin mugatzen du.
Politika
30 zinegotzi aukeratzen dira. Hona hemen 2012ko hauteskundetako emaitzak:
Harison da Silva Nery
Harison da Silva Nery (1980ko urtarrilaren 2a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Imaruí
Imaruí Brasilgo udalerri bat da, Santa Catarina estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Vaucheria litorea
Vaucheria litorea alga hori-berdeen barruan sailkatzen den alga bat da. Modu filamentotsuan hazten da, zelula tubular luzeak sortuz, alde bakarretik bakarrik lotuak. V. litorea Ipar Atlantikoko kostako marearteko gunearen espezie ohiko bat da, bai Ipar Amerikan baita Europan ere. Ozeano Barean ere aurki daiteke, Washington Estatuaren kostatan. Eurihalinoa da.
Alga gehienek bezala bere energia fotosintesiaren bitartez lortzen du, kloroplastoen lanari esker. V. litorearen kloroplastoek klorofila a, klorofila c, β-karoteno eta diadinoxantin karotenoidea dute.
Elysia chlorotica itsas-barraskiloak alga hau jan eta kloroplastoak liseritu beharrean erlazio endosinbiotikoa hasten du, fotosintesia egiten duten barraskiloak izatera iritsiz.
Polk konderria (Tennessee)
Geografia
Polk konderriak 114,564 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,983 ura dira. Beste 112,581 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 14,69 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 16,825 pertsonetatik 16,495 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 233 dira. 50 beltzak edo afroamerikarrak. 57 amerikar natiboak ziren eta 1 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 23 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 3 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 196 pertsonek kokatzen zuten.
Lochore
, Eskoziako meatzari udalerri ohi bat da, Fife konderrian.
Phylloscopus budongoensis
Phylloscopus budongoensis Phylloscopus generoko animalia da. Hegaztien barruko Phylloscopidae familian sailkatua dago.
José Ramón Loayza probintzia
José Ramón Loayza probintzia (Provincia de José Ramón Loayza) Boliviako La Paz departamenduko probintzia bat da. 3370 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 43731 biztanle zituen.
General José Manuel Pando probintzia
General José Manuel Pando probintzia (Provincia del General José Manuel Pando) Boliviako La Paz departamenduko probintzia bat da. 1976 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 6137 biztanle zituen.
Raiamas ansorgii
Raiamas ansorgii Raiamas generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
1605eko martxoko konklabea
1605 martxoko konklabea aita santua hautatzeko egindako bilera izan zen. Bileraren lekua Jauregi Apostolikoa (Erroma) izan zen eta Leon XI.a hautatu zuten aita santu gisa.
Jahodná
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1539. urtekoa da.
Vuissens
Vuissens Suitzako udalerria da. Friburgo kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Semur-en-Vallon
Semur-en-Vallon Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Semur-en-Vallon udalerrian erroldatutako biztanleak 476 ziren. Familiak 205 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 85 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 64 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Aphanius chantrei
Aphanius chantrei Aphanius generoko animalia da. Arrainen barruko Cyprinodontidae familian sailkatzen da.
Semur-en-Vallon
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 272 etxebizitza zeuden, 203 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 48 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 263 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 203 etxebizitza nagusietatik 140 bere jabearen bizilekua ziren, 60 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 20 etxek bi gela zituzten, 56 etxek hiru zituzten, 64 etxek lau zituzten eta 61 etxek bost zituzten. 175 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 86 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 99 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 293 ziren, horien artean 221 aktiboak ziren eta 72 inaktiboak ziren. 221 pertsona aktiboetatik 203 lanean zeuden (107 gizon eta 96 emakume) eta 18 langabezian zeuden (6 gizon eta 12 emakume). 72 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 22 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Semur-en-Vallon udalerrian 205 unitate fiskal zeuden, 477 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.241 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Semur-en-Vallon udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 325 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Takahiro Takagi
Takahiro Takagi (高木 貴弘, 1982ko uztailaren 1a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Omiya Ardija eta Consadole Sapporo.
Sheldon Cooper
Sheldon Lee Cooper The Big Bang Theory eta Young Sheldon telesailetako fikziozko pertsonaia da. Jim Parsons aktoreak antzezten du lehenengoan eta Iain Armitagek egiten du haurra zeneko papera. Pertsonaia hau dela eta, Parsonsek Primetime Emmy saria lau aldiz irabazi du, Golden Globe saria eta TCA saria behin eta Critics' Choice Television Award saria birritan. Pertsonaiaren haurtzaroko ibilbidea Young Sheldon seriean jarrai daiteke, 1989an kokatutako telesaila, lau ikasturte aurrera egin dituen Sheldonek bere anaia nagusiarekin ikasturtea hasten duenean.
Sheldon Cooper Caltech unibertsitateko fisikari teorikoa da, eta bere lankide eta lagun Leonard Hofstadterrekin pisua partekatzen du. Saioak aurrera egin ostean, bere neska-lagun Amyrekin bizitzera doa, eta Leonard Pennyrekin doa bizitzera. Inteligentzia oso altuko pertsonaia da, baina ez du inolako gaitasun sozialik, ez du umorea ulertzen eta ironia eta sarkasmoa ulertzeko arazoak ditu, nahiz eta askotan erabiltzne dituen. Tolerantzia eza du, eta umiltasun zein enpatia falta nabarmena. Askotan Asperger sindromea duela esan ohi da, baina telesailaren sortzaileetako bat den Bill Pradyk dio ez zela euren helburua inolako sindrome erakustea.
Aphanius danfordii
Aphanius danfordii Aphanius generoko animalia da. Arrainen barruko Cyprinodontidae familian sailkatzen da.
Brejões
Brejões Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Van de Graaff sorgailua
Van der Graff-en sorgailua korronte elektroestatikoa sortzen duen makina da. Mugimenduan dagoen uhal bati esker gai da karga elektrikoak goiko esfera metalikoan pilatzeko. Aparatu honek 20 milioi Volta inguru sortu ditzake intentsitate baxuan.
Historia
Robert J. Van de Graaff-ek 1929an diseinatu zuen bere izena Massachusettseko Teknologia Institutuan (MIT) esperimentuak fisika nuklearraren eremuan egiteko eramango lukeen sorgailu elektrikoa. Esperimentu hauetan, konklusioak atera nahi zuten atomoen nukleoei buruz kolisioen bidez, hartarako, partikula kargatuak bizkortu egin behar zuten; eta abiadura handia lortu ondoren zuri finko batzuen kontra talka egiten zuten.
1931n jada aipaturiko sorgailua hel zedila MV eta guzti 1eko potentzial desberdintasunetara lortu zuen. Gaur egun pelletron-a 25MV-tentsioetara heltzera heltzen daitezkeen sistemak aurkitzen ditugu.
Ezaugarriak
1.  Goialdeko esfera metaliko hutsa
2.  Zutabe isolatzaile laguntzailea, muntaketa jasateko dena.
3.   Material desberdineko bi arrabol: goikoa, libre biratzen duena uhalak arrastatuta; eta behekoa, konektatutako motorrak bere ardatzera mugiarazitakoa.
4.  Bi “orrazi” metaliko (goiko eta beheko) airea ionizatzeko. Behekoa lurrera eta nagusia esferaren barnerako konektatuta daude.
5.  Material isolatzaileko uhal garraiatzailea (kolore argiko izateak dio gidari egingo luketen karbono osagairik ez duela eramaten).
6.  Motor elektriko bat, zeinen ardatza beheko zilindroko ardatza ere den oinarri isolatzailearen gainean prestatuta. Motorraren ordez engranaje bat biraderarekin jar daiteke dena eskuz mugitzeko.
Funtzionamendua
Motorrak eragingo du uhal isolatzailearekin harremanetan sartzerakoan kargetatik bereiztea produzituko duen behealdeko arrabola biratzea, triboelektrico efektu bezala ezagutzen dena da. Bai arrabolak bai uhalak karga berak erosiko dituzte baina kontrako zeinuko, hau beretan erabilitako materialen mendean egongo da.
Arrabolak zeinu desberdineko kargei eragiten die beheko sare metalikoan, bi elementu hauen artean eratzen den eremu elektriko biziak inguratzen dituen airea ionizatzen du.
Aluminio-sareko kargek ez dute metala uzten, baina plasma gidaria eratzen da sortutako eremu elektriko sendoagatik, azkenik karga hauek (Korona efektua) aldara daitezela eragiten duenagatik.
Karga-dentsitatea arrabolean handiagoa izango da uhalean azken honengatik, gainera, azal handiagotik hedatuko direnez gero arraboleko karga oso bizia izango dela aipaturiko karga aipaturiko zonan metatuko denez gero.
Honela zinta isolatzaileak goiko arraboleranzko karga negatiboko fluxu jarraitua joan garraiatu. Goiko arrabola material neutroko denez gero ez du kargarik garraiatuko uhalaren jaitsieran.
Iristerakoan goiko arrabolera kargak pasatuko du esferaren barnean aurkitzen den aluminioko sare gidarian zehar, doa airea sarearen eta zintaren artean ionizatzeko eremu behar bezain bizia sortuz. Hor esferaren (Faraday efektuaren) barneko airea joan kargatu ere.
Chion-in
Chion-in (知恩院) Higashiyama-ku, Kioto (Japonia) tenplu budista ospetsua da. Tenplua Jōdo shū edo Lur Garbiaren Sektaren egoitza da; Jōdo shū Hōnenek (1133-1212) sortu zuen. Tenpluaren espazioan Hōnenek bere irakaspenak zabaldu zituen tokiak daude eta, baita ere, hil zen lekua.
Historia
Jatorrizko eraikina Hōnenen jarraitzailea zen Genchi-k 1234an altxatu zuen. Tenplua bere maisuaren ohorez eraiki zuen eta Chion-in izena eman zioten. 1619an, Sanmon atari erraldoia eraiki zen. 1633an, sute handi batek eraikin ugari erre zituen tartean Sanmon atea. Guztia Tokugawa shogunerriaren Iemitsuk berreraiki zuen eta hori da gaur egun ikus daitekeen eraikin-multzoa.
Sanmon ataria horrelako Japoniako egitura handiena da. Nazio-Altxor Japoniarra gisa onartua dago.
Donzenac
Donzenac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Donzenac udalerrian erroldatutako biztanleak 2.387 ziren. Familiak 988 ziren, horien artean 293 pertsona bakarrekoak ziren (119 bakarrik bizi ziren gizonak eta 174 bakarrik bizi ziren emakumeak), 322 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 311 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 62 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.212 etxebizitza zeuden, 1.018 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 77 bigarren erresidentzia ziren eta 117 hutsik zeuden. 1.105 etxeak ziren eta 102 apartamentuak ziren. 1.018 etxebizitza nagusietatik 802 bere jabearen bizilekua ziren, 173 alokairuan okupaturik zeuden eta 43 doan lagata zeuden; 11 etxek gela bat zuten, 49 etxek bi zituzten, 171 etxek hiru zituzten, 318 etxek lau zituzten eta 470 etxek bost zituzten. 778 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 444 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 464 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.488 ziren, horien artean 1.094 aktiboak ziren eta 394 inaktiboak ziren. 1.094 pertsona aktiboetatik 1.012 lanean zeuden (534 gizon eta 478 emakume) eta 82 langabezian zeuden (30 gizon eta 52 emakume). 394 pertsona inaktiboetatik 161 erretiraturik zeuden, 128 ikasten zeuden eta 105 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Donzenac udalerrian 1.049 unitate fiskal zeuden, 2.437,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.171 euro zen.