cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liniez
Biztanleria
2007an Liniez udalerrian erroldatutako biztanleak 314 ziren. Familiak 123 ziren, horien artean 27 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 19 bakarrik bizi ziren emakumeak), 46 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 46 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Pando udalerria
Pando Uruguaiko Canelones departamenduko udalerrietako bat da. Udalerriaren hiriburua izen bereko herria da.
Pompei (Napoli)
Pompei Italiako udalerri bat da. Napoliko probintzian kokatuta dago, Campania eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Liniez
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Paraconger macrops
Paraconger macrops Paraconger generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Liniez
Etxebizitza
2007an 190 etxebizitza zeuden, 128 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 27 hutsik zeuden. 183 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 128 etxebizitza nagusietatik 104 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek gela bat zuten, 9 etxek bi zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 69 etxek bost zituzten. 111 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 61 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 60 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
The Hunger Site
The Hunger Site (Gosearen Webgunea) Ameriketako Estatu Batuetako ongintzako webgunea da. Publizitatearen eta salmenten bidez jasotzen duen dirua gosearen aurkako ekimenetan erabiltzen du.
Liniez
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 185 ziren, horien artean 146 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 146 pertsona aktiboetatik 135 lanean zeuden (81 gizon eta 54 emakume) eta 11 langabezian zeuden (3 gizon eta 8 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
The Hunger Site
Historia
Webgunea John Breenk 1999an sortu zuen. Breen Indianako programatzailea da. Ondoren GreaterGoodek erosi zuen eta, 2001ko maiatzean CharityUSA.com webguneak erosi zuen multzo osoa. Dagoeneko 200 milioi bisitari baino gehiago izan ditu, 50.000 baino gehiago hilabeteko, eta, horrek sortutako diruaz, 300 milioi janari-katilu banatu dute. Webguneak sortutako dirua elkarte desberdinei eman die: lehen America's Second Harvest eta Mercy Corps; egun Feeding Americari ematen dio.
Liniez
Diru sarrerak
2009an Liniez udalerrian 132 unitate fiskal zeuden, 325,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.775 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren eta 1 iturgina.
2000. urtean Liniez udalerrian 22 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Pompei (Napoli)
Mugakideak
Pompeik honako udalerri hauekin egiten du muga:
Pando udalerria
Historia
Pando udalerria 2010eko martxoaren 15eko 18.653 Zenbakidun Legearen ondorioz sortu zen, 2.000 biztanletik gorako herriek udalerriak eratzea agintzen zuen 18.567 Zenbakidun Legea betearaziz.
The Hunger Site
Funtzionamendua
Eguneroko erabiltzaile bakoitzak botoi batean klikatu behar du. Horrek, automatikoki, doako emaitza aktibatzen du. Halaber, banner desberdinak dituen publizitate orri bat irekitzen da. Emaitza bakoitza 1.1 katilu-janariaren parekoa da.
Pando udalerria
Politika eta administrazioa
Alkateak eta lau zinegotzik osatzen dute udalbatza.
The Hunger Site
Antzeko webguneak
Ongintzako beste webguneak:
Pando udalerria
Herriak
Udalerria ondorengo herriek osatzen dute:
Secale
Secale Poaceae familiako landare belarkara da. Mediterraneoan du jatorria, Europako ekialdetik Asiako zentruraino eta Hego Afrikaraino hedatzen delarik. Izena zekale eta espelta izendatzeko latinez erabiltzen zen izenetik dator.
Liburutegi mitologikoa
Liburutegi mitologikoa (antzinako grezieraz: Βιβλιοθήκη, Bibliothēkē, "liburutegi"), hiru liburutan, greziar mitologia tradizionalaren eta elezahar heroikoen bilketa handi bat da. Antzinaro klasikotik mantentzen de bere erako lan bakarra, Liburutegia, greziar mitologiaren gida bikain bat da, unibertsoaren hasieratik Troiako Gerraraino.
Edukia
Liburutegi mitologikoa, klasizistek, erreferentzia bezala erabili dute, bildu zen garaitik, K.a. I. eta K.a. II. mendeetatik egundaino, idazleengan eragina izanez, antzinarotik Robert Graveseraino. Greziar mitoen istorio sakon bat ematen du, mitologia heroikoko dinastia handi guztien eta heroi nagusien istorioak kontatuz, Jason eta Perseotik hasi eta Herakles eta Helena Troiakoara arte. Greziar mitoentzako jatorrizko iturri bezala, erreferentzia lan bezala eta antzinako idazle greziarrek eurek, euren ohitura mitikoak ikusten zituzten moduaren zantzu bezala, Liburutegi mitologikoa, mitologia klasikoa interesatzen zaion edonorentzako ezinbesteko lana da.
Kontserbatutako eskuizkribuetan, egile bezala, "Apolodoro" izeneko bat aipatzen da. Apolodoro hau, modu okerrean baina, Apolodoro Atenaskoarekin identifikatua izan da (K.a. 180an jaioa), Aristarko Samotraziakoaren ikasle bat, nagusiki, Homerori buruzko eskolio txikian agertzen diren erreferentziengatik, honek, mitologiari buruzko antzeko bilketa sakon bat egin zuela ezagutzen delako, hitz neurtu kronika eran. Testu honek, egile erromatar bat, Kastor Rodaskoa aipatzen du, Zizeronen garaikidea izan zen K.a. I. mendean. Emate oker hau, Konstantinoplako aitalehen izan zen Fozioren adituetatik aurrera egiten da. Arrazoi kronologikoen ondorioz, Apolodoro Atenaskoak liburu hau ezin izan zuenez idatzi, Liburutegi mitologikoaren idazlea, Sasi-Apolodoro deitzen ohi da, zorrozki zuzenak izan nahi dutenen aldetik. Erreferentzia tradizionalek, soilik "Liburutegia" eta "Epitomea" aipatzen dituzte.
Zoritxarrez, Liburutegi mitologikoa, lau liburutan, ez da, egundaino, osorik iritsi. Hirugarren liburuaren zati bat eta laugarren liburu osoa, galdu egin ziren. Beste alde batetik, edizio osotik abiatuta eginiko epitome bat dago, galdutako zatia barne, bere edukiaren laburpen on bat uzten duena.
Dimbsthal
Dimbsthal Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Dimbsthal udalerrian erroldatutako biztanleak 317 ziren. Familiak 113 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 57 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 132 etxebizitza zeuden, 115 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 124 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 115 etxebizitza nagusietatik 99 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 13 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 81 etxek bost zituzten. 103 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 36 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 73 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 202 ziren, horien artean 166 aktiboak ziren eta 36 inaktiboak ziren. 166 pertsona aktiboetatik 156 lanean zeuden (87 gizon eta 69 emakume) eta 10 langabezian zeuden (5 gizon eta 5 emakume). 36 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Dimbsthal udalerrian 115 unitate fiskal zeuden, 302,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.158 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bustablado (Cabezón de la Sal)
Bustablado, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de la Sal udalerrian dagoen herri bat da. 2014ko erroldaren arabera 61 biztanle zituen.
The Pied Piper (1972ko filma)
The Pied Piper 1972ko Jacques Demy frantziar zinema zuzendariaren filma da, Hamelingo txirulariaren ipuinean oinarrituta.
Argumentua
1349ko uda. Europa izurrite beltzak astinduta. Batetik bestera ibiltzen den aktore talde bat Hamelin aldera abiatuko da. Bidean txirula jotzen duen trobalari bat elkartuko zaie.
Harrison konderria (Ohio)
Geografia
Harrison konderriak 106,388 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,183 ura dira. Beste 104,205 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 14,91 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 15,864 pertsonetatik 15,248 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 79 dira. 324 beltzak edo afroamerikarrak. 13 amerikar natiboak ziren eta 1 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 22 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 12 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 244 pertsonek kokatzen zuten.
Cabrojo (Cabezón de la Sal)
Cabrojo, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de la Sal udalerrian dagoen herri bat da. 2015eko erroldaren arabera 239 biztanle zituen.
Aliota handi
Deskribapena
Hegan ari dela lepoa luzatzen du eta burua gorputza baino beherago kokatzen du. Hegaldatzeko distantzia luzean egin behar du korrika eta lurreratzerako orduan ere torpea da, izan ere hankak oso atzean baititu kokatuta, murgiltzeko egokiak izateagatik. Hegan aldiz oso abila da eta 120 km/h-ko abiadura erehar dezake. Igerian ari denean flotazio-lerro baxua du eta sabelaldeko luma zuriak ikusten zaizkio, ubarroiek ez bezala.
Habitata
Tundra eta taigako eremu zabaletako aintzira handietan bizi da. Elikagai ugari duten aintzirak aukeratzen ditu eta habiak ezartzeko uharteak izango dituztenak. Neguaren garai gogorrenetan ibaiak jarraituz kontinente barnerantz edota hegoalderantz jotzen du. Euskal Herriko kostaldean ere agertu ohi da tarteka, adibidez Txingudiko badian , Urdaibaien , edota Donostia eta Getariako kaietan.
Elikadura
Bere dietaren gehiengoa arrainek osatzen dute, lutxoak, perkak, zentrarkidoak, amuarrainak, platuxak eta sardinak besteak beste. Uretan murgiltzen da eta hankak eta hegoak erabiliz harrapakinari jarraitzen dio ehizatzen duen arte. 60 metrotako sakoneraraino sartu daiteke eta hiru minutuz egon daiteke ur azpian. Dieta osatzeko anfibioak, moluskuak, krustazeoak eta anelidoak ere jaten ditu. Ur azpian harrapatzen dituen animaliak bertan irensten ditu baina harrapakina handia bada edo arriskua sor badiezaioke (karramarroak kasu) lehorrera ateratzen ditu, han hobeto manejatzeko.
Ugalketa
Habia uraren ertzean kokatzen du, landare artean ezkutatuta. 37-47 cm diametrodun plataforma bat izaten da eta guraso biek eraikitzen dute adaxka, goroldio, alga eta beste hainbat landare hondarrekin. Urtetik urtera habia bera erabiltzen du.
Bi edo hiru arrautza jartzen ditu, kolore arre edo berdexka dutenak eta orban batzuk agertzen dituztenak. 25 egunetan zehar txitatzen dituzte eta txitak bi egunetik behin jaiotzen dira. Jaio eta bi egunetara gai dira ur azpian murgildu eta igeri egiteko. Hurrengo 42 egunetan gurasoek elikatzen dituzte eta 70 egun dituztenean hegan egiteko gai dira. Bi urte dituztenean ugaltzeko heldutasuna lortzen dute.
Normalean kumaldi bakarra izaten dute urtero baina ez da arraroa bigarren bat izatea ere.
Taxonomia
Morten Thrane Brünnich zoologo daniarrak deskribatu zuen aurreneko aldiz 1764. urtean. Colymbus immer izena eman zion. XX. menderarte Colymbiformes ordenean kokaturik egon zen murgilekin batera, baina ondoren hegazti talde biak banatu eta Gaviiformes ordena sortu zen eta aliotari izena aldatu zitzaion.
Gavia izena latinezko hitz batetik dator, identifikatu gabeko hegazti itsastar bat izendatzeko erabiltzen zen. Espeziearen immer izenak bi jatorri ditu; hizkuntza germaniar eta eskandinaviarretan "errautsak" esan nahi du, lumaia ilunaren adierazgarri, eta latinez aldiz immergo murgiltzea da.
Ez zaio azpiespezierik ezagutzen.
Folklorea
Ipar amerikako hainbat herriren ipuin tradizionaletan agertzen da. Ojibwa herriaren arabera aliota batek sortu zuen mundua. Mikmak herriaren saga batean Kwee-moo aliota Glooskap heroiaren mezulari maiteena zen. Columbia Britainiarrean bizi diren herri indigena askok uste dute alioten abestiek euria erakartzen dutela. Horregatik agian, Kanadako dolar bateko bileteetan aliotaren irudia agertzen da.
Arthur Ransome idazle ingelesak Great Northern? eleberriaren protagonista bihurtzen du. Kanpoko Hebridak uharteetako (Eskozia) haur talde batek aliotaren habia babestuko du arrautzak batu eta eraman nahi dituen adituarengandik.
Nafarroako handiki lehenak
Nafarroako handiki lehenak Nafarroako Erresumako nobleziako talderik pribilegiatuena izan ziren, maila sozial, ekonomiko eta politikoa kontuan hartuta. Nafarroako Foru Zaharrak, haien eginkizunak zehazteaz gain, zuzenbide pribatuko zenbait kapitulu eskaini zizkien.
XVI. mendeko Libro de Armería del Reino de Navarra izeneko liburuak hamabi leinu aipatzen zituen: Almorabit, Gebara, Oibar, Baztan, Urrotz, Leet, Subiza, Arrada, Bidaurre, Cascante, Monteagudo eta Maule. Denboraren poderioz, Urrotz eta Maule leinuak desagertu ziren (Tibalt II.a Nafarroakoaren erreinaldian hain zuzen ere) eta Cascante eta Monteagudo leinuak elkartu ziren. Gehienak Nafarroako errege-erreginen ahaide ziren. Bigarren mailako nobleziak, ordea, era zirkunstantzial batean lortzen zituen ohoreak, oro har zerbitzu militarrak egin ondoren.
Denboraren poderioz ere, Nafarroako handiki lehenen eragina galduz joan zen: alde batetik, leinu berriak agertu ziren (agaramontar eta beaumondarrak, adibidez); eta, bestetik, estamentu guztiek osaturiko Nafarroako Gorteek haien aholkularitza eskubideak ordeztu zituzten.
Zipreko bandera
Zipreko bandera kolore zurikoa da, eta erdialdean Zipreko uhartea eta olibondoaren bi adar ditu.
Vatikano Hiriko bandera
Vatikano Hiriko bandera bi zutabez osatuta dago: horia eta zuria. Zati zuriaren gainean giltza hori eta zuri bana ageri dira gurutzatuta eta soka urdin edo gorri batez lotuak. Giltzen gainean Aita Santuen tiara bat dauka.
Kazuyo Sejima
Kazuyo Sejima (Mito, ) japoniar arkitektoa da. Ezaguna da bere diseinuak arinak eta gardenak direlako, kolore neutralak eta soilak erabiltzen dituelako, eta bere eraikinek beiraz, marmolez eta metalez egindako gainazal garbi eta distiratsuak dituztelako. Gainera, asko erabiltzen ditu laukiak eta kuboak ere. Kazuyo Sejimaren arkitektura oso garbia da, aszetikoa, eta garrantzia handia ematen die xehetasunei. Nolabait ere, esan daiteke modernitatea berrinterpretatzen duela, japoniarren ikuspegitik. Arreta berezia ematen dio diseinatzen dituen espazioetako erabiltzaileen arteko komunikazioa errazteari.
Bizitza
Kazuyo Sejima 1956ko urriaren 29an jaio zen Miton, Ibaraki probintziako hiriburua. Japoniar Emakumeen Unibertsitatean lortu zuen diplomatura 1981ean, eta urte berean Toyo Ito japoniar arkitektoaren estudioan hasi zen lanean, eta bertan ibili zen1987an bere estudioa sortu zuen arte, Kazuyo Sejima & Associates, alegia. 1995ean SANAA arkitektura agentzia sortu zuen Ryue Nishizawarekin batera, hainbat proiektu elkarrekin egiteko, beste proiektu batzuk bere kasa egin izan baditu ere. 2010ean SANAAk Pritzker Arkitektura Saria jaso zuen. Bera da sari hori jasotzen duen bigarren emakumea, eta kontuan hartu beharra dago nazioartean arkitektoei ematen zaien sari garrantzitsuena dela, arkitektoen Nobel Saria ren parekoa nolabait esatearren. Urte horretan bertan amaitu zuten Rolex Learning Center eraikina. 2004an Kazuyo Sejimak Urrezko Leoia irabazi zuen Veneziako Arkitektura Bienal ean, eta 2010ean bienal horretako zuzendari izendatu zuten.
Kazuyo Sejima irakasle izan da zenbait arkitektura eskoletan:
Leuciscus leuciscus
Leuciscus leuciscus Leuciscus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Phrynocephalus versicolor
Phrynocephalus versicolor Phrynocephalus generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Azterain (Esteribar)
Azterain Esteribar udalerriko herri hustu bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Iruñerria eskualdeko Ibarrak azpieskualdean.
Erdi Aroan jada despopulatu bezala agertzen zen. Bere lurrak Esteribarko Udalara pasa ziren.
Bertako biztanleak azteraindarrak ziren. Ez dakigu non dagoen.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Hiroshi Noguchi
Hiroshi Noguchi (野口 裕司, 1972ko otsailaren 25a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Purple Sanga eta Omiya Ardija.
Ogi-txigorki
Ogi-txigorkia edo ogi­pusketa txigortua hirugiharrarekin batera, edo hutsik, oliotan edo gantzetan frijitutako ogi­zatia da, zopari edo pureari nahasteko balio duena. Entsaladetan ere tipikoak dira, adibidez Cesar entsaladan.
Carrejo
, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de la Sal udalerrian dagoen herri bat da. 2015eko erroldaren arabera 293 biztanle zituen.
Auzuko Zerrenda
Historikoki Italia eta Frantziaren arteko kolonietako itunetan aipatua izan da, Italiaren esku utziz de iure baina Frantziaren menpe jarraituz de facto.
Parque del Plata udalerria
Parque del Plata Uruguaiko Canelones departamenduko udalerrietako bat da. Udalerriaren hiriburua izen bereko herria da.
Historia
Parque del Plata udalerria 2010eko martxoaren 15eko 18.653 Zenbakidun Legearen ondorioz sortu zen, 2.000 biztanletik gorako herriek udalerriak eratzea agintzen zuen 18.567 Zenbakidun Legea betearaziz.
Politika eta administrazioa
Alkateak eta lau zinegotzik osatzen dute udalbatza.
Herriak
Udalerria ondorengo herriek osatzen dute:
Río de Losa
Río de Losa Lausa Haraneko herria da, Burgosko probintzian. Arabako Gaubeatik gertu kokatuta, Espainiako Estatistika Institutuaren arabera, 2016an 25 biztanle zituen.
Volkswagen
Historia
Alemania nazian jaio zen enpresa, herritar bakoitzari auto bana emateko nahian. Hori dela eta, izenak alemanez "herriaren autoa" esan nahi du. Bigarren Mundu Gerraren ostean, Volkswagen herrialdearen mirari ekonomikoaren ikurra bilakatu zen. Ferdinand Porsche aita-semeek 1934an diseinaturiko auto txiki merke bat produzitzeko. Hasieran, autoari KdF-Wagen izena jarri zioten, Kraft durch Freude ("indarra alaitasunaren bidez") nazien ikur-hitzean oinarriturik, baina mundu osoan "labezomorro" deitu zitzaion. Nolanahi ere, auto gutxi ekoiztu ziren nazien garaian, Volkswagen fabrika eta hartarako propio eraikitako hiria, Wolfsburg, enpresaren bulego nagusiak eta bere fabrika handienetako bat dituena material militarra ekoizteko erabili baitzen Bigarren Mundu Gerra osoan. 1943tik 1945era enpresak bere gain hartu zituen, halaber, Frantziako Peugeot fabrikak. 1978an bertan behera utzi zuen labezomorroaren produkzioa Alemanian, baina ez ordea beste herrialde batzuetan. 1990erako mota bereko 20 milioi auto baino gehiago saldu zituen. Volkswagen Europako auto fabrikatzaile nagusietako bat izan da gerora ere, ekimen hauei esker besteak beste: Audi AG luxuzko auto enpresaren erosketa (1965); Golf eta beste auto mota batzuk ekoizpena (1974); SEAT enpresa espainiarraren kontrola (1986); Trabanteko instalazioen erosketa Alemaniako ekialdean; lankidetza hitzarmenak Ford, Toyota, Skoda eta beste auto fabrikatzaile batzuekin.
Takashi Nagata
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Purple Sanga.
Paraconger notialis
Paraconger notialis Paraconger generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Vendeuil
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 908 ziren. Familiak 338 ziren, horien artean 84 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 121 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 125 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 398 etxebizitza zeuden, 349 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 389 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 349 etxebizitza nagusietatik 296 bere jabearen bizilekua ziren, 48 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 15 etxek bi zituzten, 69 etxek hiru zituzten, 92 etxek lau zituzten eta 170 etxek bost zituzten. 230 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 158 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 139 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Vendeuil udalerrian 358 unitate fiskal zeuden, 898 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.270 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 ile apaindegia eta 3 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Vendeuil udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Salento (Campania)
Salento Italiako udalerri bat da. n kokatuta dago, eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Salentok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Saint-Pierre eta Mikeluneko Lurralde Kontseilua
Saint-Pierre eta Mikeluneko Lurralde Kontseilua (Conseil Territorial de Saint-Pierre-et-Miquelon) frantziar kolektibitate hartako gobernuaren adar legegilea da. 2007ko otsailaren 22ra arte Kontseilu Orokorra (Conseil Général) izena zuen, baina ordutik aurrera eta botere handitzearen ondorioz izena Lurralde Kontseilura (Conseil Territorial) aldatu zen.
Lurralde Kontseiluaren egoitza Saint-Pierreko elizaren plazan dagoen bi solairuko eraikin laranja da.
The Beach Boys
The Beach Boys (euskaraz Hondartzako Mutilak) estatubatuar pop-rock musika talde ospetsu bat da. 1961ean Kaliforniako Hawthorne udalerrian sortu zen, hasierako kideak Brian, Dennis eta Carl Wilson anaiak, Mike Love lehengusua, eta Al Jardine laguna izan zirelarik. Beranduago Bruce Johnston elkartuko zitzaien. Talde hau eta bere musika sarritan Kaliforniako hondartzak eta surfarekin lotu izan da.
Saint-Pierre eta Mikeluneko Lurralde Kontseilua
Osaketa
Lurralde Kontseilua 19 kidek osatzen dute non 15 kidek Saint-Pierre udalerria (commune) eta 4 kidek Mikelune-Langlade udalerria ordezkatzen dituzten.
The Beach Boys
Garai horretan bandak hainbat izen izan zituen, besteak beste, Carl & The Passions, Kenny & The Cadets eta The Pendletons. Mike (ahotsa), Briane (baxua), Dennis (bateria), Carl eta Al (gitarrak) eskoletako jaietan hasi ziren jotzen.
Saint-Pierre eta Mikeluneko Lurralde Kontseilua
Osaketa
2010ean presidentea Stéphane Artano da, Archipel demain ("Uhartedia bihar") alderdikoa.
The Beach Boys
Ibilbidea
1962. urtean Surfin, lehen singlea, kaleratu zuten The Pendletons izenarekin. Kanta nahiko ezaguna izan zen eta abesti entzunenen zerrendan postu bat eskuratu zuen. Arrakasta txiki horri esker, taldeak (Beach Boy izenarekin dagoeneko) Capitol Records diskoetxearekin sinatu zuen.
Hastapena
Garai hori boskotearentzat oso emankorra izan zen, bi urtetan 10 disko kaleratu zituzten (surf gaia nagusi zen disko horietan: hondartza, eguzkia, neska politak...). Aldi horretakoak dira, besteak beste, hurrengo diskoak: Surfin' Safari (1962), Surfin U.S.A (1963), Surfer Girl (1963), Little Deuce Coupe (1963), Shut Down, Vol (1964), All Summer Long (1964), Beach Boys Concert (1964) eta The Beach Boys's Christmas Album (1964) (lan honek disko salduenen zerrendan lehen postua eskuratu zuen AEBetan).
Brianek sortzeko ahalmen handia zuen eta bera zen taldeko liderra. Baina oso dudatsua, sinotia eta lotsatia zen Brianek nerbioetako gaixotasuna zuen eta atsedenaldia hartzea gomendatu zioten medikuek. 1965ean taldeak birak egin zituen Europan eta Amerikan zehar baina Brian etxean geratu zen. Glenn Campbellek eta Bruce Johnstonek ordezkatu zuten abeslaria.
Saint-Pierre eta Mikeluneko Lurralde Kontseilua
Harremanetan jartzeko
F97500, Saint-Pierre et Miquelon
The Beach Boys
Britainia Handiko inbasioa AEBetara iritsi zen
1964an Britainia Handiko inbasioa, The Beatles taldea buru zuena, AEBetara iritsi zen. Brian Wilsonek lehiari beldur zion eta ekoizpen lanetan buru-belarri sartu zen. Garai horretako lanak dira, besteak beste: The Beach Boys Today! (1965), Beach Boys Party (1965) eta Pent Sounds (1966) (pop-rockaren historiako diskorik garrantzitsuenetakoa).
Saint-Pierre eta Mikeluneko Lurralde Kontseilua
Harremanetan jartzeko
Tel + 508 41 01 02 Fax + 508 41 22 97
The Beach Boys
Britainia Handiko inbasioa AEBetara iritsi zen
"Smile" Brianen proiektu berriak, Sgt. Peppers Lonely's Hearts Club Band The Beatles ingeles taldearen disko arrakastatsuari erantzun nahi zion. Segurtasun-faltak eta abesti bikaina konposatzeko larritasunak abeslaria oso urduri jartzen zuen eta barbiturikoekin lasaitzen zen. Smiley Smile (1967) kaleratu eta gero, taldean inflexio-puntu bat egon zen. Brianen asmo handiko proiektuek taldekideen ideiekin topo egin zuten (Love eta Jardinek, neskak, eguzkia, hondartza gai nagusia zuten abestietara bueltatu nahi zuten).
1960ko hamarkadaren azken urteetan Wild Honey (1967), Friends (1968), Stack-O-Tracks (1968) eta 20/20 (1969) lanak argitaratu zituzten.
1970eko hamarkada
Capitolek ez zien kontratua berriztatu salmentek nabarmen behera egin zutelako baina, Reprise diskoetxearekin sinatzea lortu zuten The Beach Boys taldekoek. Sunflower (1970), Surf's up (1971) eta Carl and The Passions: So tough (1972) (Blondie Chapin gitarrista eta Ricky Fataar bateria sartu ziren taldean) diskoak argitaratu zituzten garai horretan Kaliforniakoek eta, lortutako arrakasta handia izan zen.
Gordy
Gordy ingelesez eginiko drama eta komediako film bat da, Mark Lewisek filmatua eta 1995ean estreinatua.
The Beach Boys
1970eko hamarkada
Holland (1973) lana kaleratu ondoren, The Beach Boys bandakoek zuzenekoak eman zituzten munduan zehar. 1973ko udan, bestalde, Murry Wilson bihotzekoak jota hil zen eta, urte bete beranduago, lehen postua eskuratu zuen taldeak AEBetan Endless Summer diskoarekin.
Gordy
Sinopsia
Gordy baserri bateko txerritxoa da. Familia galdu eta bere bila aterako da.
L'Événement le plus important depuis que l'homme a marché sur la Lune
L'Événement le plus important depuis que l'homme a marché sur la Lune 1973ko Jacques Demy frantziar zinema zuzendariaren filma da.
The Beach Boys
1970eko hamarkada
1976an 15 Big Ones (Brian Wilsonek ekoitzitako lana) grabatzeko estudioetara itzuli ziren. 1977. urtean The Beach Boys Love You diskoa argitaratu zuten, 1970eko hamarkadako lanik onenetarikoa eta, urte berean, Dennis Wilsonek Pacific Ocean Blue (1977), bakarkako lana, kaleratu zuen.
L'Événement le plus important depuis que l'homme a marché sur la Lune
Argumentua
Marco eta Irène elkarrekin bizi dira. Marcok autoeskola bat dauka, eta Irènek, berriz, ile-apaindegi bat. Marco ez dago oso ondo, eta medikuarenera joango da.
The Beach Boys
1970eko hamarkada
The Beach Boys Love You azken lan garrantzitsua izan zen.
Diskoak
Kaliforniako taldearen hurrengo lanak hauek izan ziren: M.I.U. Album (1978), Light Album (1979), Keepin' The Summer Alive (1980) (Dennis Wilsonek taldea utzi zuen) eta The Beach Boys (1985). Lan horiek ez zuten arrakasta handirik izan eta, taldeak zuzenekoak emateari ekin zion.
1980ko hamarkada: Gainbehera
1980ko hamarkadako lehen urteak oso txarrak izan ziren boskotearentzat, Dennisek kokainarekiko atxikimendua zuen eta, Carl, Al eta Mike taldekideekin zuen harremana erabat gaiztotu zen. Carlek ere drogarekin arazoak zituen eta Brianek buruko gaitza zuen. Mike Love eta Al Jardine izan ziren taldeko buruak garai horretan. Azkenik, Dennis Wilson 1983an hil zen.
Bandaren egoerak hobera egin zuen 1980ko hamarkadaren bigarren zatian. "Wipeout", Fat Boys taldearekin abestutako kantak eta, 1988an kaleratutako "Kokomo" singelak, gorengo postuak eskuratu zituzten abesti entzunenen zerrendan. Brian Wilsonek (sendatuta zegoen dagoeneko), Brian Wilson (1988) diskoarekin bakarkako bideari ekin zion. Brianek kaleratutako hurrengo lanak hauek izan ziren: I just wasn't made for these times (1995), Orange Crate Art (1995) eta Imagination (1998).
Guizengeard
Guizengeard Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Guizengeard udalerrian erroldatutako biztanleak 167 ziren. Familiak 66 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 31 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 23 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Poilly-sur-Serein
Poilly-sur-Serein Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Guizengeard
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Poilly-sur-Serein
Biztanleria
2007an Poilly-sur-Serein udalerrian erroldatutako biztanleak 270 ziren. Familiak 115 ziren, horien artean 34 pertsona bakarrekoak ziren (15 bakarrik bizi ziren gizonak eta 19 bakarrik bizi ziren emakumeak), 50 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Guizengeard
Etxebizitza
2007an 99 etxebizitza zeuden, 69 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 95etxeak ziren. 69 etxebizitza nagusietatik 52 bere jabearen bizilekua ziren, 14 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 41 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 29 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Poilly-sur-Serein
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Guizengeard
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Poilly-sur-Serein
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 217 etxebizitza zeuden, 116 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 82 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 216 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 116 etxebizitza nagusietatik 102 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 29 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 46 etxek bost zituzten. 77 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 51 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 51 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Guizengeard
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 105 ziren, horien artean 79 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 79 pertsona aktiboetatik 68 lanean zeuden (40 gizon eta 28 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Guizengeard udalerrian 63 unitate fiskal zeuden, 141 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.043 euro zen.
Poilly-sur-Serein
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 155 ziren, horien artean 116 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 116 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (58 gizon eta 50 emakume) eta 8 langabezian zeuden (1 gizon eta 7 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Hegazkintzaren ingurumenaren gaineko eragin
Abiazioaren ingurumen-inpaktua aireontzi-motorrek beroa, zarata, partikulak eta gasak igortzen dituztelako gertatzen da. Horrek klima-aldaketaren fenomenoan eragin nabarmena du. Besteak beste, hegazkinek karbono dioxidoa ( CO 2), ur-lurruna, hidrokarburoak, karbono monoxidoa, nitrogeno oxidoak, sufre oxidoak eta karbono beltza botatzen dituzte atmosferara.
Poilly-sur-Serein
Diru sarrerak
2009an Poilly-sur-Serein udalerrian 129 unitate fiskal zeuden, 290 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.945 euro zen.
Hegazkintzaren ingurumenaren gaineko eragin
Abiazio zibilak azken urteotan izan duen hazkuntza nabarmenak (1992 eta 2005 urteen artean % 5 handitu da urtero bidaiarien kopurua) areagotu du arazoa. Eta Europar Batasunean, berotegi-efektuko gasen isuriak (abiazioarenak) 1990 eta 2006 urteen artean % 87 areagotu dira.
Poilly-sur-Serein
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 igeltseroak eta 1 iturgina.
Hegazkintzaren ingurumenaren gaineko eragin
Abiazio komertzialaren hazkundeak kezkatzeko arrazoiak ematen ditu. Munduan, 8,3 milioi pertsonak hegazkina hartzen dute egunero (3.000 milioi bidaiari urtero), 1999ko bolumenaren bikoitza. Horrek erregai asko kontsumitzera behartzen du, eta CO2 ugari sortzen.
Poilly-sur-Serein
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Poilly-sur-Serein udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.512 hektarea erabiltzen.
Guizengeard
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Hegazkintzaren ingurumenaren gaineko eragin
Abiazioaren ondorioak Lurreko kliman
1999an hegazkin-hegaldi zibilen ekarpena CO2-ren isuri globaletan % 2 inguru zela kalkulatu zen. Hegazkin-hegaldi horiek batez ere lau mekanismoren bidez eragiten dute klima-aldaketan: karbono dioxido (CO2) isurien bidez, nitrogeno oxidoen (NOx) isurien bidez, ur-lurrunaren bidez (hidrokarburoak erretzean sortzen dena) eta kedar eta sulfatoen partikulen bidez.
Klima Aldaketari Buruzko Gobernu Arteko Taldea (Intergovernmental Panel of Climate Change) (IPCC) erakundearen ustez, hegazkin-hegaldi zibila gizakiak sortutako klima-aldaketaren % 3,5 ingururen erantzulea da, kontuan hartuta CO2ren isuriak eta beste isuri batzuk ere. 2050. urterako portzentaje hori igo daiteke neurri zehatzak hartu ezean, % 5–% 15eraino, ereduen arabera.
Fonera
Fonera Niger-Kongo familiako hizkuntza da, batez ere Beninen mintzatzen dena. Hizkuntza isolatzailea da, SVO motakoa. 1.435.500 eta 2.020.000 hiztun artean ditu.
Hegazkintzaren ingurumenaren gaineko eragin
Abiazioaren ondorioak Lurreko kliman
Hegazkinak gero eta eraginkorragoak dira, hegazkin bakoitzak hegaldian egiten duen kilometro bakoitzeko duela 30 urte baino erregai gutxiago kontsumitzen duelako eta CO2 gutxiago ere isurtzen duelako. Hala ere, hegazkin-hegaldien kopurua urtez urte gehituz doanez, hegaldien kutsadura gero eta handiagoa da, Jevonsen paradoxari jarraituz.
Hegazkinez bidaiatzeak ingurugiroari egiten dion kaltearen jakitun, ekologiaz arduratuta dauden pertsona batzuek hegazkinak saihestu eta beste garraiobide batzuk hobesten dituzte. Fenomenoari izen bat bat eman zaio munduko hainbat hizkuntzatan eta euskaraz "hegaldatzeko lotsa" esapidea proposatu da.
Guizengeard
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Guizengeard udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 324 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Poilly-sur-Serein
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cissa jefferyi
Cissa jefferyi Cissa generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.
Rennesko metroa
Rennesko metroa (frantsesez: métro de Rennes; galoz: métro de Resnn; bretainieraz: metro Roazhon) Bretainiako Rennes hiriburuan dagoen burdinbide metropolitar sarea da. Sarea bi line osatzen du, "X" formako erradiazioa, guztira 2 geltoki partekatzen dituzte Rennesen.
Metroa 2002ko martxoaren 15an inauguratu zen rennes alinearekin, J.F. Kennedy eta la Poterie geltokien artean, eta 2022ko hasieran rennes blinea inauguratu izango da Saint-Jacques–Gaîté eta Cesson–Viasilva artean.
28 geltokietatik, 2n bi lineak gelditu eta 2n SNCFrekin lotura dago.
Aurrekariak
1960ko hamarkadan, garai hartan Rennesko alkate zen Henri Grevillek tranbia hirian berriz sartzeko aukera aztertu zuen, bere aurretik izan zen Yves Milonek kendu zuena. 1969ko martxoaren 31an, Charles de Gaullek hiria bisitatu zuen eta alkateari esan zion « milioi bat biztanle dituzuenean, metro bat izango duzue ».
1986ko ekaina eta iraila bitartean, Rennesko garraioaren agintaritzak azterketa batzuk egin zituen toki propioan garraiobide bat sortzeko (IAB, tranbia, metro, etab.), autobus-sareko bidaiari kopuruaren gorakadari erantzuteko. Ikerketa horren ondoren, beste batzuk egin ziren, eta bi aukera desberdin argitu ziren: metro (Lillen bezala) edo tranbia (Nantesen bezala).
Integrazio aukera ezberdinak jorratu ondoren, 1987ko irailean hiriko udalak garraiobide berriak hiriaren erdigunea lurrazpitik zeharkatzea eskatu zuen. Horrela, metroaren aldeko tranbiaren ideia pisua galtzen hasi zen, nahiz eta garestiagoa izan, arrazoizkoa izaten jarraitzen baitzuen. Gainera, ordura arte konponbiderik gabe zeuden bi oztopo handi konpondu ahal izango zituen: Rennesko erdigune historikoko kaleen estutasuna (bi tranbia ezingo lirateke gurutzatu) eta Rennesko geltokirako zerbitzua (tranbia batentzat zaila).
1989ko urriaren 25ean, zortzi orduz udalean eztabaidatu ondoren, Rennes hirian metro-sare bat eraikitzea bozkatu zen.
Eraikuntza
Lanak 1997ko urtarrilaren 8an hasi ziren, bi urteko atzerapenarekin, eta guztira bost urte iraun zuten. Linearen tunela 573 tonako tunelagailu batekin egin zen, bere ebaketa diskoa Saint-Nazairen egin eta lau konboi berezitan garraiatua izan zelarik 1997ko udazkenean. Lilleko metroaren zati bat zulatu zuen tunelatzaile bera izan zen.
7,73 metroko diametroa zuen, eguneko 500 metro kubiko lur industen zituen, 17 pertsonaren arreta behar zuelarik. 1997ko abenduaren 19an "Pertzeval" izendatu zuten. 1998ko urtarrilaren 12an, Clemenceauko geltokiaren inguruan indusketak egiten hasi zen, 1998ko apirilaren 20an Jacques Cartierreko geltokira iritsiz, tunelaren 3,765 kilometroren ondoren.
Igarotzean, 9 erorketa izan ziren, batez ere galtzadan, eta batzuek kalteak eragin zituzten inguruko eraikinetan. Honen arrazoia Rennesko lurra nahiko ahula dela da, lur azpiko barrunbe asko daudelako, Bigarren Mundu Gerran bonbek eragindako kalteen ondorioz handituak.
Hauen ondoren beste istilu batzuk gertatu ziren. 1998ko uztailaren 24an eragin handia izan zuen Rennesko geltokiko 5. bideak, Garesko geltokia industu eta hamaika egunera. 1998ko irailaren 18an, indusketa hilabete batez gelditu zen hondoratze baten ondorioz, eta, ondoren, beste bat agertu zen. Horrela, tunelagailua 1999ko uztailaren 26an iritsi zen Républiqueko geltokira, urtarrilean iritsi beharrean.
Cova da Beira
Cova de Beira Portugalgo azpieskualdea da, Erdialdeko eskualdean kokatuta dagoena. 2001eko erroldaren arabera 93.580 biztanle bizi ziren 1.373 kilometro koadroko azaleran.
Rennesko metroa
Eraikuntza
Rennesko erdigune historikoa zeharkatuz, Pont-aux-Foulons kaleko biztanleak eta merkatariak bi alditan eta denbora luzez ebakuatu zituzten, milaka urteko etxeak eraitsi ahal izateko lurzoruaren iraunkortasuna ahalik eta hobekien bermatzeko. Gainerakoan, Pertzeval azaroaren 12an iritsi zen Sainte-Annera eta Anatole Francera 2000ko otsailaren 10ean.
Pertzevalekin egindako indusketa, 2000ko martxoaren 15ean amaitu zen. Horren ondoren, geltokiak egokitzeko eta eraikitzeko, bideak jartzeko, elektrifikatzeko eta abarrerako lanak egin ziren, eta 2000ko eta 2001eko uztailean entregatu ziren ibilgailuak.
Rennesko metro sarearen lehen linea 2002ko martxoaren 15ean inauguratu zen, doako sarbidea 2002ko martxoaren 18ra arte izan zelarik, non merkataritza ustiapena ofizialki hasi zen. Inauguratu zenean, eta 2100 00 biztanlerekin, Rennes munduko hiririk txikiena bihurtu zen metro batez hornitzen.
Proiektuaren kostu orokorra 2 942 milioi liberakoa izan zen 1995ean, hau da, 449 milioi euro inguru. Proiektua Frantziar Estatuak diruz lagundu zuen 390 milioi liberatan eta Europako Inbertsio Bankuak 1 400 milioi liberako mailegua eman zion.
Metroak erdigunea autobus linea askotatik askatzea ahalbidetu zuen, hiriko arteria nagusiak asko asetzen zituztenak. Horrela, autobus sarea berregituratu egin zen.
Bigarren linea
2001ean, Rennesko orduko alkateak aipatu zuen sarearen hedapena, bigarren garraio-linea baten bidez, toki propioan. 2003ko uztailean, bigarren metro linea bat eraikitzea erabaki zen. Behin betiko ibilbidea 2009ko apirilaren 24an finkatu zen. Orduan, lineak 1 194 milioi euro inguru balioko zuela kalkulatu zen. Lanak 2014an hasi ziren, eta 2019rako amaitzea aurreikusten da. Hala ere, hasieratik 2020ra atzeratu zuten.
Oraingoan aukeratutako tunelagailua, 1 450 tonakoa, Alemaniako Schwanautik Rennesera mugitu zuten 70 kamioitan, 2014ko uda eta udazken artean. 44 metroko diametro batekin "Élaine" bataiatu zuten 2014ko abenduaren 19an. Elaine 2015eko urtarrilaren 9an hasi zen Saint-Jacques–Gaîté geltokian industen.
2015eko otsailean, zenbait pitzadura agertu ziren Berri Ongo Ama Birjiniaren basilikaren hormetan, Sainte-Anneko geltokiko bigarren linearen nasak gogortzen ari zirenean. 2015eko maiatzean, tunelagailuak antimonio filoiak aurkitu zituen. Oso harri toxikoa da, eta leku berezietan garraiatzen eta gordetzen da; 8 milioi euroko gainkostua du eta bost hilabeteko atzerapena.
2015eko abenduan, geltoki guztiak eraikita zeuden, hiru izan ezik, baina ekipatu eta elektrifikatu gabe. Prozesua 2016ko urtarrilean hasi zen Cleunayko geltokian.
Hainbat istiluren ondoren, 2020ko abenduaren 21erako aurreikusitako inaugurazioa 2021eko udaberrira atzeratu zen COVID-19 pandemiaren ondorioz, azkenean 2021eko ekainaren amaieran eta ondoren 2022ko lehen hiruhilekora aldatu zen arren.
Sarea
Sareak bi linea ditu, guztira 3 udalerri, 28 geltoki eta 23,50 kilometro egiten dituzte.
Geltokiak
Dauden 28 geltokiak hurbileko erreferentzia leku baten izena jasotzen dute. Hala, Rennesko tren eta autobus geltokietaren ondoan dagoen geltokiak Gares du izena, eta Errepublika plazan dagoen tokian dagoenak, République.
Disuasio-aparkalekuak
Sareak 7 disuasio-aparkaleku ofizial ditu guztira, seinaleztatuta eta araututa.
Ustiapena
Gaur egun, Keolis enpresak ustiatzen du sarea.
Flota
Sarean 55 ibilgailuk egiten dute lan guztira.
Tarifak
Sarearen tarifikazioa hiriko autobusen berdina da, eta garraio-titulu berberekin dago eskuragarri.
Etorkizuna
Bi lineen luzapenak daude aurreikusita, bai iparraldean, bai hegoaldean.
Duña (Cabezón de la Sal)
Duña, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de la Sal udalerrian dagoen herri bat da. 2015eko erroldaren arabera 26 biztanle zituen.
Lurraren historia egun bakar batean
Lurraren historia egun bakar batean laburtuko bagenu, historiako gertakari guztiak azkeneko segundoan gertatuko lirateke. Garai geologiko guztien hedapena 4,5 mila milioi urtekoa da, gutxi gorabehera.
Saint-Paul-la-Coste
Saint-Paul-la-Coste Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Paul-la-Coste udalerrian erroldatutako biztanleak 264 ziren. Familiak 92 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 244 etxebizitza zeuden, 111 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 119 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 230 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 111 etxebizitza nagusietatik 95 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 7 etxek bi zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 57 etxek bost zituzten. 67 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 44 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 57 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 162 ziren, horien artean 112 aktiboak ziren eta 50 inaktiboak ziren. 112 pertsona aktiboetatik 99 lanean zeuden (60 gizon eta 39 emakume) eta 13 langabezian zeuden (7 gizon eta 6 emakume). 50 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Paul-la-Coste udalerrian 112 unitate fiskal zeuden, 265 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.264 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 7 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 3 administrazio publikoko enpresak ziren.
2000. urtean Saint-Paul-la-Coste udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.