cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bushranger
Beren urrezko aroa 1850eko hamarkada eta 1860ko hamarkadan bizi izan zuten, Hego Gales estatuko Ben Hall, Frank Gardiner eta John Gilbert bidelapurrak nabarituz. Australiar Mutil Kolonial hauek Erresuma Batuko highwayman eta AEBetako Mendebaldeko Urruneko legeskanpokoen nolabaiteko parekideak izan ziren. Australiako beste bidelapur nabarmenak Dan Morgan eta Clarke anaiak izan ziren, dena den, denetan ospetsuena eta mundu mailan ere ezaguna bilakatu dena, irlandar jatorriko Ned Kelly australiar bidelapurra izan da.
1870eko hamarkadatik aurrera garraiobideen hedapena eta telegrafoaren ezartzeak Legeari eta australiar poliziari herrialde zabal eta handi honetan barna bidelapur hauek atzematea erraztu zioenez, bushrangerren gainbehera hasi zen. 1880ko hamarkadan Ned Kellyren urkapenak bushranger aroaren amaieraren mugarria adierazi zuen.
Halere, gaur arte australiar herri kultura bizi-bizirik mantendu izan den pertsonaia izan da.
Oratoria
Jatorrian, oratoria hitzaldi, sermoi, panegiriko eta publikoaren aurreko beste hitzezko adierazpenei dagokien literatura-generoa da. Jatorrian, hitzaldiak emateko artea da, etorri handiko hizlari batek entzuleak atsegindu, erakarri, hunkitzeko egiten duena. Hain zuzen, oratoria hitza latinetik dator, "hitz ederrei dagokion artea". Antzinako Grezian eta Antzinako Erroman garrantzi handia izan zuen, eta garai hartako hezkuntza hizlari trebeak lortzera bideratua egon zen. Orduko hizlarien artean aipatzekoak dira, beste batzuen artean, Perikles, Platon (Gorgias, Fedro), Demostenes, Eskines, Zizeron (De oratore) eta Kintiliano (Institutio oratoria). Kintiliano izan zen erretorika klasikoa sistematizatu eta oratoria hitza bera erabilgarri bihurtu zuena.
Historia
Erretorika Greziako heziketaren irakasgai nagusietako bat bihurtu zen. Platon ez zegoen ados horrekin. Haren ustez heziketak Filosofia izan behar zuen bere oinarria; behintzat sofistek erretorika ulertzen zuten moduan. Aristoteles Platon eta sofisten arteko sintesia saiatu zen; erretorikari buruzko tratatu sistematizatua prestatu zuen eta bertan oratoriaren ikaskuntzaren oinarriak definitzen zituen, formazio filosofikoa eta poetikoa uztartuz.
Laster oratoria botere politikoa eta prestigioa lortzeko bidea bihurtu zen. Arrakasta horrekin lotuta auzitegi aurrean erabiltzeko hitzaldiak idazteko profesionalak agertu ziren, logografoak. Haien artean ezagunena Lisias izan zen. Sokratesek, bestetik, Atenaseko Oratoria Eskola sortu zuen. Haren ustez oratoriaren oinarriak ez ziren hain interesatuak izan behar. Pertsona jakintsuak ondo erabili behar zuen oratoria baina aberriaren alde lan egiteko, ez bere interes propioen alde. Ikuspuntu horretatik Demostenes izan zen oratoria mota honetan izen nagusia.
Aleksandr Puxkin
Aleksandr Sergeievitx Puxkin —Александр Сергеевич Пушкин— (Mosku, Errusiar Inperioa, 1799ko ekainaren 6a – San Petersburgo, Errusiar Inperioa, 1837ko otsailaren 10a) errusierazko poeta, nobelagilea, dramagilea eta istorio motzen idazlea izan zen. Errusiar literatura modernoaren sortzailetzat jotzen da.
Oratoria
Historia
Erroma garaian irakaspen hauek perfekzionatu egin ziren, bereziki, Errepublika garaian, Marko Tulio Zizeroni esker. Haren lan nagusiak ia osoak heldu dira gure egunetara eta horri esker ondo asko ezagutu dezakegu idazle honen trebezia hizlari bezala. Erromako Inperioarekin batera oratoriak garrantzia galdu zuen: enperadorearen guztiahaltasunaren aurrean gutxi ahal zuen oratoriak. Dena dela, garai horretan oratoriako goi mailako espezialista aurki dezakegu: Marko Fabio Kintiliano. Kintilianok generoa teoria mailan bere gailurrera eraman zuen; harenak dira oratoriari buruzko hamabi liburukiak.
Aleksandr Puxkin
Bere poema eta lanetan herri-hizkuntzaren erabileran aitzindaria izanik, estilo narratibo bat sortu zuen, dramaren, maitasun-istorioen eta satiraren nahasketa. Estilo hori ordutik errusiar literaturarekin bat joan da, eta eragina izango zuen geroago etorriko ziren Gogol, Dostoevsky, Tolstoi, Tiutxev... idazleengan eta Txaikovski, Musorgski... musikagileengan. Hainbat musikagile Puxkinen lanetan oinarritu ziren musika idaztean.
Oratoria
Oratoria generoak
Anaximenes Lampsakoak hiru arlotan sailkatzea proposatu zuen eta Aristotelesek ideia bera jaso zuen bere Erretorikan:
Aleksandr Puxkin
Haurtzaroa eta gaztaroa
Aleksandr Sergeievitx Puxkin 1799an Moskun jaio zen. Kronika zaharretan askotan aipatu izan da aristokraziako sendi batekoa zela, baina olerkaria jaiotzerako, puxkindarrek ez zuten itzal handirik Errusiako gizartean. Amaren aldetik birraitona bitxi bat zuen, abisiniarra jatorriz, agi danean, turkiar soldaduek Konstantinoplako esklabo-merkatuan saldua, eta han, Errusiako diplomazialari batek erosia. Denborarekin, Alexanderren abisianar birraitona esklabo eta morroi izatetik Petri Handia tsarraren itsas armadako amiral-mailara iritsi ere zuen.
Puxkinen sendiak lehenagotik zuen harremana literaturarekin. Alexanderren aitak liburutegi ona zuen etxean, frantses egileen liburuz osatua, batik bat, eta horiexek izan ziren, hain zuzen, olerkariaren lehen irakurketak. Errusiako aitoren semeen ohiturari jarraituz, irakasle frantsesak izan zituen Puxkinek, eta errusiera baino lehenago irakatsi zioten frantsesa. Zortez, Arina Rodionovna (Арина Родионовна) izeneko haurtzain batek zaintzen zuen, eta hark irakatsi zion errusiar hizkuntza eta haren inguruko folklore aberatsa.
1811n, Alexandro I.a Errusiakoa tsarrak Lizeo izeneko ikastetxe bat sortu zuen aristokraziako haurrentzat Tsarkoie Selon (Царское Село), tsarraren udako egoitzaren ondoan. Asmoa zera zen, noizbait administrazioko kargu gorenetan egongo zirenei maila oneko hezkuntza eskaintzea.
Nahiz eta tsarra zegoen atzetik, Lizeoko programa nahiko liberala zen, eta orobat irakasleak. Puxkin ez zen ikasle distiratsua izan, interes handiagoa baitzuen historian eta literaturan, matematikan baino.
Lizeoko egonaldian nabarmen geratu zen Puxkinen izaeraren funtsezko ezaugarri bat: gauzak azken muturreraino eramateko joera zuen. Guztiz samurra edota neurrigabea izan ohi zen, oso erraz pasatzen zen bozkariotik atsekaberik hitsenera, jokoaren grinak mendean hartzen zuen sarri, eta horrekin batera, oso langilea zen, beti zerbait berria ikasteko prest, bai agiritegi zaharretan, politikako tratatuetan edo hizkuntzetan (hiruzpalau ezagutzen zituen).
Lehen argitalpenak
1812an, Errusiaren bizitzan eragin handia izango zuen gauza bat gertatu zen. Napoleonen aurkako gerra eta garaipena. Gertakari horrek asko goratu zuen Errusiako gizartearen sentimendu abertzalea eta askatasun desira berriak piztu zituen gazteengan.
1814an argitaratu ziren Puxkinen lehen olerkiak, eta Lizeoaz haraindiko ospea bildu zuen. Garai hartako idazle entzutetsuenek —Derzhavinek, Karamzinek, Zhukovskik eta abarrek— etorkizun oparoa iragarri zioten.
"Ruslan i Liudmila (Руслан и Людмила)" (1820, "Ruslan eta Liudmila") olerkiak (errusiar folklorearen kutsu handia du, nahiz eta Puxkinek asmatutako argumentua izan) eztabaida sutsua piztu zuen irakurle zaharzaleen eta eraberritzaileen — artean. Olerki horretan herri hizkera biziari eman zion lehentasuna Puxkinek, eta, bere obra horretatik aitzakia harturik, errusiera ikasteko aldarria egin zuen, baina ez handikien bilera-aretoetan, plazetan eta ferietan baizik.
Deserriturik
1820an, Errusia hegoaldera deserritu zuten, hiru urterako, administrazioko kargu txiki bat emanda. Orduan korritu zituen Moldavia, Krimea eta Kaukaso aldea. Aldi hartan idatzi zituen Puxkinek Lord Byronen eragin handia zuten olerki erromantiko batzuk, hala nola "Kavkazski plennik (Кавказский пленник)" (1822, "Kaukasoko gatibua"), "Bakhtxsaraiski fontan (Бахчисарайский фонтан)" (1824, "Bakhtxisaraiko iturria") eta "Tsigani (Цыганы)" (1827, "Ijitoak").
Garaitsu hartan hasi zuen Puxkinek bere olerki lan luzeena eta garrantzizkoena, neurtitzez egindako eleberri oso bat: "Evgeni Onegin (Евгений Онегин)" (1833). Deserritua egon arren, Puxkinek errespeto gutxiz tratatzen zituen administrazioko eskalan gainetik zituenak.
Beharbada, horregatik bota zuten zerbitzutik eta Mikhailovskoieko bere jabetzara urrundu zuten, Letoniako mugara. Hantxe bizi izan zen 1824tik 1826ra. Arina Rodionovna (Арина Родионовна), Puxkinen haurtzain zaharra ere hantxe bizi zen. Bitxia bada ere, Puxkinek olerki mordoa eskaini zizkion bere haurtzain zaharrari, eta hakar bat ere ez bere amari. "Auzotar gutxi ditut —idatzi zien San Petersburgoko lagunei—, familia bakarra ezagutzen dut, eta horiek ere ez ditut maiz ikusten. Egunez zaldiz ibiltzen naiz, eta gauez, nire haurtzainak kontatzen dizkidan istorioak entzuten ditut [...] huraxe da nire lagun bakarra, harekin ez beste guztiekin aspertu egiten nahiz." Eta liburuak eskatzen zizkien etengabe: "Liburuak, jainkoagatik, bidal iezazkidazue liburuak; olerkiak, olerkiak, bidal iezadazue Lord Byron, Walter Scott..." Bien bitartean, lanak argitaratu ahala, Puxkinen ospea geroz eta handiagoa zen.
Errusiaren historiak pizten zion interesak bultzatuta Boris Godunov antzerki lana idatzi zuen, XVI. mendearen azkenetan eta XVII. mendearen hasieran jazotako benetako gertakari batean oinarriturik. Hona hemen istorioa. Ivan Izugarriaren semea, Teodoro I.a Errusiakoa, Boris Godunov handikiaren arrebarekin ezkondurik zegoena, oinordekorik gabe hil zen.
Ivan Izugarriaren beste semea, Dimitri, mutiko bat, era arraroan hil zen: jolasean zebilela, sastakai bat lurrean sartzen, epilepsia atake bat izan zuen, lurrera erori, sastakaia sartu zitzaion eta hil egin zen. Boris Godunovek hartu zuen orduan tsarraren aulkia.
1825eko abenduaren 14an, Puxkin Mikhailovskoieko erretiro derrigortuan zegoela, San Petersburgon, Nikolas I.a Errusiakoa tsar herriaren aurrera zin egitera joandako guardia inperiala matxinatu zen. Aitoren seme gazteak ziren matxinatuak, Puxkinen lagunak, haren pentsaera berberekoak. Berehalaxe zapaldu zuten jazarraldia eta matxinoei zigor gogorrak ezarri zitzaizkien. Tsar berriak, orduan, poetarekin adiskidetu nahi izan zuen: Mikhailovskoieko desterrua kendu zion, eta bere koroatzea zela-eta Moskun ospatu ziren festetara gonbidatu zuen.
Gainera, mesede berezi gisa, Puxkinen zentsore lana tsarrak herak egitea erabaki zuen.
Deserritiko itzulera
Horrela itzuli zen Puxkin Moskura, bere jaioterrira, geroz eta ugariago zituen miresleei pozbidea ematen ziela. Tsarraren adeitasunari erantzuteko, poema ospetsu batzuk eskaini zizkion, eta, berorietan, Petri I.a Errusiakoa tsarra jarraibidetzat erabil zezan eskatzen zion, nekaezina eta irmoa izateko, hura bezala, eta bekaitzik gabea. Baina Siberian zituen lagunak ere ez zituen ahaztu, eta lagun baten emaztearen bitartez Siberiako ineatze sakonetan izenburuko olerkia igorri zien. 1828 aldera, Puxkinek Natalia Gontxarova ezagutu zuen, Moskuko emakumerik ederrentzat zeukatena; maitemindu zen eta ezkontzeko eskatu zion. Erraz maitemintzen omen zen eta gonazale fama zuen, eta Gontxarovaren amak ez zion baiezko garbirik eman. Puxkinek ez zuen etsi, hala ere, eta azkenean lortu zuen nahi zuena. Aitak, ezkonsaritzat, Moskutik sortaldera dagoen Boldinoko jabetza eman zion. 1830eko irailean, herri horretara joan zen olerkari bere jabetza berrien kargu egitera, egun batzotarako asmotan, presaka baitzegoen Moskura itzuli eta ezkontzeko. Baina hiru hilabetez geratu behar izan zuen Boldinon: kolera izurri batek hartu zuen Mosku mendean eta debekatu egin zuten hara sartzea edo handik irtetea.
Udazken emankorra
Geroztik "Boldinoko udazkena" deitu zaion hura izan zen, zalantzarik gabe, Puxkinen bizitza guztiko aldi garrantzizkoena eta emankorrena. Boldino izadi zekenez inguratutako herrixka miserable bat zen.
Gainera, euriteen eraginez, eskualde guztia lokazti handi bat bilakatu zen. Hala ere —edo, beharbada, horregatixe—, Puxkinek egun guztia idazten ematen zuen. Genero guztietan idatzi zuen hiru hilabete haietan, eta maisu lanak egin zituen denetan. Prosan "Povesti pokoinogo I. P. Belkina (Повести покойного И. П. Белкина)" (1839, "Belkingo ipuinak") idatzi zituen. Neurtitzez, egileak berak "trajedia txikiak" izendatu zituenak: "Skupoi ritsar" (Скупой рыцарь) (1836, "Zaldun zekena"), "Mozart i Salieri (Моцарт и Сальери)" (1831, "Mozart eta Salieri"), "Kamenni gost (Каменный гость)" (1839, "Harrizko gonbidatua") eta "Pir vo vremia txumi (Пир во время чумы)" (1832, "Oturuntza izurri garaian"). Beste olerki asko idatzi izanaz gainera, orduan amaitu zuen "Evgeni Onegin" izeneko neurtitzezko eleberri ospetsua ere.
Belkingo ipuinak dira errusiar prosa errealistaren aitzindari eta hasierako zutabe. Errusian kokatzen dira istorioak eta erromantizismoko elementu asko dituzte.
Tragedia txikiak, aldiz, obra dramatiko labur batzuk dira, sei orritik pasatzen ez direnak, eta denak Errusiatik urrun gertatzen dira.
Azken urteak
Berrogeialdia amaitu zenean, Puxkin Moskura itzuli zen eta 1831ko otsailean ezkondu zen, azkenean. Handik laster San Petersburgora joan ziren bizitzera, eta hango gorte-bizitzako ohiko partaide bilakatu ziren ezkonberriak. Poetaren bizitzako azken aldi honetan ordu arte egin gaheko lanei ekin zien. Hasteko, estatuko agiritegiak arakatzen hasi zen Petri I. aren istoriorako datuen bila. Baina denboran atzerago ere jo behar izan zuen, Iemelian Pugatxov buruzagi nekazariaren bizitza idatziko bazuen. Azterketa hauetatik jaio ziren "Istoria Pugatxova (История Пугачёва)" (1834, "Pugatxoven historia"), eta "Kapitanskaia dotxka (Капитанская дочка)" (1836, "Kapitainaren alaba").
Garaitsu hartan, gorteko bizitzak sortzen zizkion gastu ugariei aurre egitearren, saiakerak eta literatur kritikak argitaratzen hasi zen aldizkari batean. Ordu arteko Errusiako literatura handikien zeregina zen, eta, jakina, denak "amateurrak" ziren. Puxkin izan zen Errusiako lehenengo literato profesionala. Hona hemen haren lema: Inspirazioa ez da saltzen, baina eskuizkribua bai".
Poeta aspertuta zegoen gorteko bizitzaz baina tsarrak ez zion aldentzen uzten, poetaren emaztearen edertasunak distira berezia ematen baitzien gorteko ospakizunei.
1834an Georges D. Anthes izeneko frantses aristokrata gazte bat azaldu zen San Petersburgon. Mihi gaiztoek ziotenez, Puxkinen emazte gaztea gorteiatzen hasi zen Anthes. Irainezko hiruzpalau gutun izengabe jaso ondoren, duelurako desafioa egin zion Puxkinek emaztearen ohorea garbitzeko. Azaroaren 4an, erronka bat bidali zion Georges d'Anthès-i, Dantes-Gekkern bezala ere ezaguna. Jacob van Heeckerenek, d'Anthesen aita adoptatzaileak, duelua bi aste atzeratzeko eskatu zuen. Tximista bezala zabaldu zen berria eta errusiarrek nahigabe ikaragarria izan zuten, eta poetaren lagunen ahaleginekin, duelua bertan behera geratu zen.
Azaroaren 17an, d'Antesek ezkontza-proposamen bat egin zion Natalia Gontxarovaren arrebari, Ekaterineri. Ezkontzak, baina, ez zuen gatazka konpondu. D'Anthesek Natalia Gontxarovaren atzetik jarraitu zuen jendaurrean, eta, haren ospea gordetzeko, d'Anthès Nataliaren arrebarekin ezkondu zela zioten zurrumurruak zabaldu ziren.
1837ko urtarrilaren 26an (otsailak 7 gregoriotar egutegian), Puxkinek oso gutun iraingarria bidali zion Gekkerni. Gutun horren erantzun bakarra duelurako erronka izan zitekeen, Puxkinek ongi zekien bezala. Puxkinek duelurako erronka formala jaso zuen bere koinata Ekaterina Gekkernaren bitartez, d'Anthesek onartua egun berean d'Archiac Frantziako enbaxadako ordezkariaren bitartez.
D'Anthesen aurkako borroka urtarrilaren 27an (otsailak 8) izan zen Ibai Beltzean, Puxkinentzat bigarrengorik izan gabe. Borroka mota hura hesi-borroka bezala ezagutzen zen. Hasteko seinalea egin ondoren, elkarrengana hurbiltzen ziren distantzia gutxituz. Nahi zutenean egin zezaketen tiro, baina lehen tiro egiten zuenak geldi egon behar zuen eta, gero, besteak bere nahierara tiro egin arte itxaron.
D'Anthesek egin zuen tiro aurrena, Puxkin kritikoki zaurituz; bala aldakatik sartu, eta sabelean sartu zitzaion. D'Anthès arin zauritu zuen eskuineko besoan Puxkinen tiroak. Bi egun geroago, urtarrilaren 29an (otsailak 10), 14:45ean, Puxkin peritonitisak jota hil zen.
Puxkinen emazteak hala eskatuta, gaueko soinekoz jantzi zuten hilkutxan, ez kamara-kadete uniformez, enperadoreak emandako uniformea. Hileta elizkizuna San Isaaken katedralari esleitu zitzaion hasieran, baina Konyuxennaya elizara eraman zuten. Jende asko bildu zen. Hiletaren ondoren, zerraldoa sotora jaitsi, eta han egon zen otsailaren 3ra arte, Pskov probintziara eraman zuten arte.
Poliziaren buruak, desordenak saihestearren, gauez eta isilka eraman zuten poetaren hilotza Mikhailovskoietk hurbileko Sviatogorskeko monasteriora, eta hantxe hilobiratu zuten, gaur egungo Puxkinskiye Goryn, Pskoven ondoan, amaren ondoan. Bere azken etxea museoa da.
Zenbait historialarik diotenez, Anthens hori tirari trebea zen, eta hura San Petersburgora azaltzea eta haren erronkak, nobleziako zati batek Puxkinen kontra, hura hiltzeko, antolatutako maniobrak ez ote ziren izan.
Zinpoetaera doitu diren Puxkinen lanak
La Compôte
La Compôte Frantziako udalerria da, Savoia departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Compôte udalerrian erroldatutako biztanleak 218 ziren. Familiak 93 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (26 bakarrik bizi ziren gizonak eta 11 bakarrik bizi ziren emakumeak), 11 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 30 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 15 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 183 etxebizitza zeuden, 101 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 160 etxeak ziren eta 23 apartamentuak ziren. 101 etxebizitza nagusietatik 65 bere jabearen bizilekua ziren, 34 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 12 etxek bi gela zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 43 etxek bost zituzten. 72 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 43 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 146 ziren, horien artean 119 aktiboak ziren eta 27 inaktiboak ziren. 119 pertsona aktiboetatik 114 lanean zeuden (70 gizon eta 44 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 27 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Compôte udalerrian 105 unitate fiskal zeuden, 224,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.954 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean La Compôte udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NGC 851
NGC 851 galaxia bat da, Cetus konstelazioan. Edward D. Swiftek aurkitu zuen n.
Jan Harold Brunvand
Jan Harold Brunvand (Cadillac, Michigan, 1933ko martxoaren 23a) Utahko Unibertsitatearen irakasle emeritoa, gaur egungo folkloreari eta, bereziki, hiri kondairei buruzko ikerketei esker egin da ezaguna mundu osoan.
Biografia
1961n Indianako Unibertsitatean folklorean doktoratu zen. Ameriketako Estatu Batuen unibertsitate desberdinetan lan eginez gero, Utahko Unibertsitatean finkatu zen 1961tik. Erretiroa 1996an hartu zuen baina, hala ere, lanean jarraitu du, idazten eta hitaldiak ematen.
Haren aportazio nagusia gaur egungo folklorearen inguruko ikerketan datza: lehen ipuin eta ohitura tradizionalei egokitzen ziren metodologiak errealitate garaikedetara aplikatu ditu, bereziki hiri kondairaren kontzeptua landuz; horren arabera ipuin tradizionalen eta gaur egungo hiri kondairen arteko lotura aztertu du.
Gerardo Luzuriaga
Gerardo Luzuriaga Sánchez (Nazar, Nafarroa Garaia, 1956ko urriaren 26a) liburuzaina da. Filosofia eta Letretan lizentziaduna, Euskal Herriko Unibertsitatean. Eusko Jaurlaritzaren Ekonomiaren Garapen eta Lehiakortasun saileko Liburutegia, Dokumentazio gune eta Artxibo zerbitzuaren arduraduna. Euskaltzain urgazle izendatua 2013ko otsailaren 22an. Joana Albret Bibliotekonomia Mintegiko kidea, eta Berrotza blogaren kudeatzailea.
Les Groseillers
Les Groseillers Frantziako udalerria da, Deux-Sèvres departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Les Groseillers udalerrian erroldatutako biztanleak 70 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 28 etxebizitza zeuden, 23 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 5 bigarren erresidentzia ziren. Etxebizitza guzti hauek 28etxeak ziren. 23 etxebizitza nagusietatik 21 bere jabearen bizilekua ziren eta 2 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek hiru gela zituen, 5 etxek lau zituzten eta 17 etxek bost zituzten. 21 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 8 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 15 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 49 ziren, horien artean 37 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 37 pertsona aktiboetatik 36 lanean zeuden (21 gizon eta 15 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 12 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden eta 9 ikasten zeuden.
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2000. urtean Les Groseillers udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Arnaud Desplechin
Arnaud Desplechin (Roubaix, ) frantses zinemagilea da.
Biografia
1984an hasi zen zinemagintzan lanean, hainbat zuzendariren antzeztokiak prestatzen (Éric Barbier, Pascale Ferran eta Éric Rochant). Bere lehen filmak, La Vie des morts (1990), berrogeita hamar minutu baizik irauten ez duen arren, sekulako ospea eman zion. Film horretan, elkar ezagutzen ez duten zortzi gazte eta zortzi heldu biltzen dira etxe burges batean heriotzari, sentimenduei eta maitasunari buruz hitz egiteko. Beste film batzuk: La Sentinelle (1992), Pascale Ferran, Noémie Lvosky eta Emmanuel Salingerrekin batera idatzita.
Limon (Colorado)
Limon Coloradoko herri bat da. Lincoln konderrian kokatua dago. 2010ean 188 biztanle zituen, 7.904 kilometro koadrotan banatuta.
Alphonse Mucha
Alfons Mucha ( ahoskatua; Ivančice, Moravia, Austriar Inperioa, 1860ko uztailaren 24a - Praga, Bohemia eta Moraviako protektoratua, 1939ko uztailaren 14a) txekiar margolari eta artista dekoratiboa izan zen. Ilustrazioak, iragarkiak, afixa apaingarriak eta diseinuak sortu zituen, eta Art Nouveau edo Frantziako Modernismoaren adierazgarririk onenetakoa da.
Biografia
Bere abesteko gaitasunak bigarren mailako hezkuntza Brnon (Moraviako hiriburua) egitea ahalbidetu arren, txikitatik marrazketan interesa zuen. Moravian lan egin zuen margoketa dekoratiboan 1879a arte, noiz Vienara joan zen, hango antzerki diseinu konpainia batekin.
Hasierak
1887an Parisera joan zen eta Academie Julian eta Academie Calarossi-n jarraitu zituen bere ikasketak. Aldi berean, ilustrazioak egiten zituen aldizkari eta publizitateentzat. Sarah Bernhardt aktorearekin Gismonda obrarentzat egindako iragarkiarekin ospea hartu zuen. Horren ondoren aktoreak Muchari sei urteko kontratu bat eskaini zion.
Ez zituen bakarrik kartel publizitarioak egin, Théâtre de la Renaissanceren eszenografiak eta jantziak ere diseinatu zituen. 1910ean Pragara bueltatu zen, non, beste gauzen artean, Arte Ederretako Antzokia apaindu zuen.
Obra
Muchak Art Nouveau bezala ezagutzen den estiloan hainbat pintura, poster, ilustrazio egin zituen, bitxi, alfonbra, tapiz eta antzerki dekoratuen diseinu batzuekin batera. Askotan, bere lanetan, emakume gazte, eder eta osasuntsuak ageri dira, jantzi neoklasikoekin, askotan lorez inguraturik eta ileak hauen inguruan uhinak egiten dituzte. Dekorazioz betetako obrak egiteko joera zuen (Horror Vacui), eragin bizantziarretik etorria. Markoak ere berak diseinatzen zituen eta formatu oso estu eta luzeak gogoko zituen. Artea mezu espiritual bat transmititzeko existitzen zela adierazi zuen eta etsitua sentitzen zen bere fama arte komertzial batetik lortu izanagatik.
Slovanská epopej (eslabiar epopeia) bere maisulantzat hartzen zuen. Urte asko pasa zituen Eslaviar herrien historia deskribatzen zituzten margo serie handi hauek egiten. Muchak serie hau bukatzea gaztetatik amestu zuen.
Eva Baltasar
Eva Baltasar (Bartzelona, 1978ko abuztuaren 26a) poeta eta idazle katalan bat da. Pedagogiako lizentziatua Bartzelonako Unibertsitatean. 2008an plazaratu zuen bere aurreneko poesia lana, Laia izenekoa, Miquel de Palol saria irabazi zuena. 2009 tik 2017 ra beste bederatzi poema-liburu argitaratu zituen, denak sarituak.
Ibilbide literarioa
Bere poesia intimistatzat jo izan da, gorputzaren poesiatzat, ezaugarri filosofiko eta kontzeptualekin. Maiz ageri dira bertan lesbianismoa, norberaren gorputzean bizitzeko esperientzia, amatasuna edo imajinario intimo bat izatea, errealitatea jasateko bide gisa.
Vida limitada poema bildumagatik Miquel Àngel Riera (Ciudad de Manacor) poesia saria irabazi zuen 2013 an.
2016. urtean, berriz, Mallorca sarietako poesia saria irabazi zuen, Invertida lanagatik.
2018an Permagel argitaratu zuen, eta Llibreter eta L'Illa dels Llibres sariak eskuratu zituen irakurleek eta kritikak goretsi zuten lan horri esker.
Permagel trilogia baten lehen eleberria da. Bertan, emakumeen ahotsa da nagusi. Arrakasta handiko lana izan zen. 2020an Boulder argitaratu zuen, triptikoaren bigarren alea, eta urteko eleberri onenaren Òmnium saria irabazi hari esker. 2021ean Mamut lanarekin itxi zuen trilogia. 2023an Boulderren ingelesezko itzulpena nazioarteko Booker sarirako finalista izan zen, baina ez zuen irabazi.
Bere lana dozena bat hizkuntzatara itzulita dago, gaztelaniara eta ingelesera, besteak beste.
Yabu
Yabu zaldia edo Kabouli Afganistango bertako zaldi arraza bat da. Kabouliak mendiko poniak dira, itxuraz trinkoak.
Bere tamaina zein gainontzeko ezaugarriengatik Yabu zaldia ponien sailkapen taldean sartzen da.
Kabul probintzian dute jatorria, baina Irango hainbat eskueladetan ere agertzen dira. Antza bere jatorria turkomandar zaldietan dago. Gero Afganistango mendietan garatu ziren bertako baldintzetara egokitzen.
Gerla zaldi zein zela zaldiak bezala erabiliak izan dira.
Carlazzo
Mugakideak
Carlazzok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Scleronema angustirostre
Scleronema angustirostre Scleronema generoko animalia da. Arrainen barruko Trichomycteridae familian sailkatzen da.
Pako Pozueta
Francisco "Pako" Pozueta Mate (Zumarraga, Gipuzkoa, 1938ko urriaren 4a - Logroño, Errioxa, 2021eko urtarrilaren 5a) gipuzkoar politikaria izan zen, Euzko Alderdi Jeltzalekoa. EAJren senataria izan zen 1982tik 1989ra.
Urretxu Zumarraga Ikastolaren sortzaileetako bat izan zen 1966an, garai hartan Lourdesko Ama Ikastola zeritzona.
Alfontso X.a Jakitunaren Ordena
Alfontso X.a Jakitunaren Ordena espainiar ohorezko ordena bat da. Bere lehen erregulazioa Errege Dekretu bidez ezarri zen 1902ko maiatzak 23an, heziketa, zientzia, kultura, irakaskuntza eta ikerketa alorretan lortutako merituak saritzeko asmoz. Bere funtzionamendua Espainiako historiarekin batera eboluzionatuz joan da, 1944ko urtarrilak 26, 1945eko apirilak 14, 1953ko abuztuak 11 eta 1955eko abuztuak 10eko Errege Dekretuen arauen arabera.
Erregulazio berriak berrikuntzarik esanguratsuena bezala sexu diskriminazioa suposatzen duten zenbait mailen bateraketa du, eta horren ondorioz ordurarte eman izan ziren distintzio erabat femeninoak ezabatu ziren.
Xedea
Alfontso X.a Jakitunaren Ordena Zibilak heziketa, zientzia, kultura, irakaskuntza eta ikerketa alorretan pertsona fisiko eta juridikoek eta espainiar zein atzerriko erakundeek izan dituzten merituak, edo horietako edozeinetan Espainian edo nazioartean eman dituzten zerbitzuak saritzeko ematen da.
Sariak
Honako mailak ditu:
Ordenako mailak hautagaiek ordenako eremu zehatzetan izan dituzten merituen arabera ematen dira. Lepoko, Gurutze Handi, Enkomienda plakarekin eta Gorbata mailak oso izaera mugatua dute, eta euren kopurua ezin da 6, 500, 700 eta 350 baino gehiagokoa izan hurrenez hurren.
Antolaketa
Ordenaren Maisu Handia Espainiako Erregea da, ordenako maila guztiak honen izenean ematen direlarik, eta, nori, eskubidez, Lepokoa eramatea dagokion. Ordenako Kantziler Handia Espainiako Heziketa Gizarte Politika eta Kirol Ministerioko arduraduna da, eta Kantzilerra ministerio bereko Departamenduko Azpidazkaria.
Aholkularitza eta partehartze organo bezala, Kontseilu bat dago, Presidenteak (Departamenduko Azpidazkaria eta Kantzilerra) zenbait bozeramale (Gurutze Handi, Enkomienda plakarekin, Enkomienda eta Gurutze mailetatik bina kide, Heziketa, Gizarte Politika eta Kirol Ministroak bere gogoz izendatuak; eta ordezko zortzi bozeramale) eta idazkari batek (Heziketa, Gizarte Politika eta Kirol Ministerioko Ofizial Nagusia) osatua.
Alfontso X.a Jakitunaren Ordenarekin zerikusia duten kontu guztien tramitazioa Ofizialtza Nagusiari dagokio, Heziketa departamenduko sarien Kantzileria eta protokoloarekin zerikusia duten eskumenak dituen unitate administratiboa.
Sari ematea
Alfontso X.a Jakitunaren Ordenan honela sartzen da:
Alfontso X.a Jakitunaren Ordenan sartzeko proposamenak, honen Kantzileriara bidaltzen dira, eta honako datuak izan behar dituzte:
Lepokoa, Gurutze Handia eta Gorbata Errege Dekretu bidez emango dira, Heziketa eta Zientziako Ministroak proposatuta. Gainontzekoak Heziketa eta Zientziako Ministroaren agindu bidez emango dira.
Protokolo eraginak
Ordena honetako kide izateak honako protokolo tratamenduak dakartza ondorio bezala:
Gymnogeophagus caaguazuensis
Gymnogeophagus caaguazuensis Gymnogeophagus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Dendrogale
Dendrogale Scandentia generoko Tupaiidae familian sailkatuta dago.
Hiroki Mawatari
Hiroki Mawatari (馬渡 洋樹, 1994ko abuztuaren 16a - ) Japoniako futbolaria da.
Gymnothorax ypsilon
Gymnothorax ypsilon Gymnothorax generoko animalia da. Arrainen barruko Muraenidae familian sailkatzen da.
Hiroki Mawatari
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Ehime FC.
Dendrogale
Ezpeziea
Espezie hauek biltzen ditu:
Zientzien Bavariar Akademia
Historia
Akademia 1759an sortu zuen Maximiliano III.a Jose de Bavierakoak, orduko Printze hautesleak. Proiektua Johann Georg von Lori kontseilariak hasi zuen, Bavariako Bayerische Gelehrten Gesellschaft elkartearen sortzailea. Jatorriz, Akademiak bi atal zituen, Historia Klasea (Historische Klasse) eta Filosofia Klasea (Philosophische Klasse); natur zientziak, matematika eta fisika barne, Filosofia Klasearen zati gisa hartzen ziren. Gaur egun, Akademia bi klasetan banatuta dago oraindik, baina gaur egun Filosofia eta Historia Gela (gizarte eta giza zientziak biltzen dituena) batetik, eta Matematika eta Natur Zientziak bestetik dira.
Partaideak
Klase bakoitzean ohiko partaideen multzoa 45ekoa da. Berezko partaideen kopurua 80koa da, bestetik. Dena dela, errealitatean, 70 urte baino gehiago dituzten partaideak ez dira zenbatzen; ondorioz, partaideak, 120 inguruko dira.
Akademiak akademiko ospetsuak izan zitu haren historian zehar. Hemen aipatuko ditugu batzuk:
Sailak
Gaur egun Akademiaren partaide guztiak lau sailetan antolatzen dira:
Presidenteak
Lehen Presidentea Sigmund von Haimhausen izan zen, Monetaren etxearen eta Meatzaritza Batzordearen burua. Presidenteen artean izen hauek aipa daitezke: Friedrich Heinrich Jacobi, Friedrich Wilhelm von Schelling, Justus von Liebig, Ignaz von Döllinger, Max von Pettenkofer eta Walther Meißner.
Helbidea
Alfons-Goppel-Str. 11
80539 München
Germany
Tel. +49-89-23031-1141
Liotyphlops wilderi
Liotyphlops wilderi Liotyphlops generoko animalia da. Narrastien barruko Anomalepididae familian sailkatuta dago.
Gilles Andriamahazo
Gilles Andriamahazo (Fort Dauphin, 1919ko maiatzaren 5a - Antananarivo, 1989ko irailaren 13a) Madagaskargo presidentea izan zen. Merina etniaren kidea izan zen. Frantziako Armadan sartu zen eta Bigarren Mundu Gerran parte hartu zuen. Aljeriako Independentziaren Gerran ere parte hartu zuen Frantziako Armadan. 1960tik aurrera, bere karrera militarra Madagaskargo Armadan jarraitu zuen. 1972an Philibert Tsiranana presidenteak hiriburuko gobernadore militar izendatu zuen eta ministro izan zen gobernu militarrean. 1975eko otsailaren 12an, Richard Ratsimandravaren hilketaren egunean, direktorio militar batek estatuburu izendatu zuen. Urte bereko ekainaren 15ean Didier Ratsirakak ordezkatu zuen.
Royal Academy of Music
Royal Academy of Music (euskaraz: Musika Errege Akademia edo batzuetan ingelesezko siglengatik RAM laburtua) Londresen (Erresuma Batua) dagoen Kontserbatorio bat da, Londresko Unibertsitateko atala eta mundu osoko musika erakunde nabarmenetako bat. Lord Burghersh- ek sortu zuen Nicolas Bochsa arpa-jotzailarekin batera 1822an, eta 1830ean errege-gutun bat eman zion Jorge IV.a erregeak "musika-zientzien hedapena sustatzea, eta bertan perfekzioa lortzeko erraztasunak eskuratzea, irakaskuntza orokorraren bidez ezagutza hori eskuratu nahi duten pertsona guztiei lagunduz". Harrezkero musikari ugarik ikasi dute akademia honetan.
Saint-Polycarpe (Aude)
Biztanleria
2007an Saint-Polycarpe udalerrian erroldatutako biztanleak 171 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 111 etxebizitza zeuden, 70 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 104 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 70 etxebizitza nagusietatik 50 bere jabearen bizilekua ziren, 16 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 3 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 53 etxek bost zituzten. 48 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 31 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 105 ziren, horien artean 72 aktiboak ziren eta 33 inaktiboak ziren. 72 pertsona aktiboetatik 62 lanean zeuden (34 gizon eta 28 emakume) eta 10 langabezian zeuden (5 gizon eta 5 emakume). 33 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Charina umbratica
Charina umbratica Charina generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Saint-Polycarpe (Aude)
Diru sarrerak
2009an Saint-Polycarpe udalerrian 71 unitate fiskal zeuden, 152 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.749,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Polycarpe udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nalda
Nalda Errioxako udalerria da, 2005ean 1.004 biztanle zituena.
NGC 852
NGC 852 galaxia espiral bat da, Eridanus konstelazioan. John Herschelek aurkitu zuen n.
Shickley (Nebraska)
Shickley Nebraskako herri bat da. Fillmore konderrian kokatua dago. 2010ean 341 biztanle zituen, 0.76 kilometro koadrotan banatuta.
Littleton (Colorado)
Littleton Coloradoko hiri bat da. Arapahoe konderrian kokatua dago. 2010ean 41,737 biztanle zituen, 32.985 kilometro koadrotan banatuta.
Jules Feiffer
Jules Feiffer (New York, 1929ko urtarrilaren 26a) estatubatuar marrazkilaria da.
Art Students Leaguen eta Pratt Institutuan ikasi zuen. 1949tik 1951ra bitartean, Clifford izeneko lana argitaratu zuen egunkarien igandeko gehigarri ilustratuetan. Armadan egin zituen bi urteetan, marrazki bizidunak egin zituen transmisio-taldearentzat. 1956an, New Yorkeko The Village Voice astekari intelektualean hasi zen lanean. Aldizkari horretarako egindako lehen marrazkiak bi liburuotan daude bilduta: Sick, Sick, Sick (1958) eta Boy Girl, Boy Girl (1961). Horiez gainera, beste lan hauek ere egin zituen: Passionella and Other Stories (1959), Munro, George´s Moon eta Boom! Music-Hallerako ere hainbat ikuskizun satiriko egin zituen.
Royal Charter
Royal Charter (errege-gutuna) monarka britainiar batek emandako dekretua da gorputz erantsi bat, hala nola hiri bat, konpainia bat edo unibertsitate bat, legitimatzeko. Erdi Aroan errege-gutunak ziren hiri bat sortzeko modu bakarra.
Hauek dira errege-gutuna duten 400 erakunde baino gehiago:
Lipinia albodorsalis
Lipinia albodorsalis Lipinia generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
NGC 853
NGC 853 galaxia espiral bat da, Cetus konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
King Mafrundi
King Mafrundi, 1994an sortutako Reggae, afrikar musika eta karibetar musika talde lapurtarra zen. Euskara, mandinga, wolofera eta ingelesa entzuten ahal dira haien diskoetan. Haien kantetan hainbat gai lantzen dira, tartean arrazismoa, Malcolm X, apartheida eta bestelako gai sozialak.
Afrikar eta reggae musikak uztartu zituen 1990eko hamarkadaren erdialdean. Jimmy Arrabit bateria jotzaileak (Itoiz) sortu zuen, Ipar Euskal Herrian bizi ziren Senegal, Afrika Erdiko Errepublika eta Guadalupe Uharteko musikari batzuekin batera. Horregatik, euskaraz ez ezik, wolofera eta mandinga hizkuntzetan ere kantatzen zuten. Bi disko argitaratu zituzten desegin aurretik.
Taldea
Estudioan sei taldekide izan arren, zuzenekoetan bost aritzen ziren, Diakhate Toure abeslariak maiz arazoak izaten baitzituen muga pasatzeko. Irunen (Gipuzkoa) bizi zen, eta taldearen entseatzeko lokala Hendaian (Lapurdi) zegoen. Paperik ez zuelako aitzakian, poliziak entseguetara joatea eragozten zion senegaldarrari. Hortaz, Alain Michelek hartu zuen abeslariaren rola taldean.
Taldekideetako batzuek pairatzen zuten egoerak eragina izan zuen King Mafrundiren kantuetan; zehazki, euskaraz, woloferaz eta mandingaz abestutako kantuetan jorratutako gaiak aukeratzeko orduan: arrazakeria, bazterketa, herrialde txiroen zapalkuntza... Musika aldetik, ez zen reggae talde soil bat; afrikar musikaren eragin handia baitzuen; esate batera, Senegalgo kantu tradizionalarena ("Afrika itzala").
Eryx colubrinus
Eryx colubrinus Eryx generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
King Mafrundi
Taldea
1997an hamabi kontzertuz osaturiko bira egin zuen taldeak Italian zehar, Erroman eta Milanen jo zuen, besteak beste; Herrialde Katalanetako U-Zona Reggae jaialdi entzutetsuan parte hartu zuen; Bartzelonan eta Madrilen diskoa aurkeztu zuen; eta Euskal Herriko hainbat tokitan ere aritu zen.
Taldeak ez zuen luze iraun; bigarren diskoa kaleratu eta gero, berehala banandu zen, eta nork bere bidea jarraitu zuen. Jimmy Arrabitek hainbat talde eta abeslarirekin kolaboratu du (Sustraia, Petti, Triki Traka...), eta, gaur egun, Arrabit Trio hirukotea gidatzen du, piano eta kontrabaxu jotzaile banarekin; Philippe Bouthemyk funk eta disco musikako diskoak kaleratu ditu Magoo izenpean; Matthieu Haramboure Magoo, Doktor Deslaï, Triki ta Ke eta Gu Gira taldeetan aritu da baita Xabi San Sebastian abeslariarekin; Jean Marc Halsouet bere lehen ambient musikako diskoa kaleratu du Xano izenpean.
Oligonicella brunneri
Oligonicella bruneri Thespidae familiaren Mantodea intsektu espeziea da. Kolonbian aurki daiteke.
King Mafrundi
Taldea
1999an Korrikaren 11. ekitaldiko "1 eta 1 hamaika" kantuan parte hartu zuten Joxe Ripiaurekin batera.
East Singhbhum barrutia
Mugakideak
Honako barrutiekin egiten du muga:
Carugo
Carugo Italiako udalerri bat da. Comoko probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Carugok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Elosman Euller Silva Cavalcanti
Elosman Euller Silva Cavalcanti (1995eko urtarrilaren 4a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Avispa Fukuoka.
Sholes (Nebraska)
Sholes Nebraskako herri bat da. Wayne konderrian kokatua dago. 2010ean 21 biztanle zituen, 0.36 kilometro koadrotan banatuta.
Mai-Ndombe
Mai-Ndombe (frantsesez: Lac Mai-Ndombe) Kongoko Errepublika Demokratikoko aintzira da, Bandundu probintzian dagoena. 1972ra arte Leopoldo aintzira zuen izena baina urte hartan egungo izena hartu zuen, lingalaz "ur beltz" esan nahi duena.
Lochbuie (Colorado)
Lochbuie Coloradoko herri bat da. Weld konderrian kokatua dago. 2010ean 4,726 biztanle zituen, 9.633 kilometro koadrotan banatuta.
Gros (argipena)
Gros izenak adiera zenbait ditu:
Tichey
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 90 etxebizitza zeuden, 77 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 85 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 77 etxebizitza nagusietatik 66 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 8 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 54 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 38 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 115 ziren, horien artean 83 aktiboak ziren eta 32 inaktiboak ziren. 83 pertsona aktiboetatik 72 lanean zeuden (44 gizon eta 28 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 32 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Tichey udalerrian 82 unitate fiskal zeuden, 206,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.485 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra garraio enpresa batena zen.
2000. urtean Tichey udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 655 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Čejkaita
Čejkaita karbonato motako minerala da.
Ezaugarriak
Čejkaita karbonato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak.
Willer
Willer Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Willer udalerrian erroldatutako biztanleak 328 ziren. Familiak 128 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 139 etxebizitza zeuden, 125 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 13 hutsik zeuden. 125 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 125 etxebizitza nagusietatik 106 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 38 etxek lau zituzten eta 80 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 40 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 76 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Willer udalerrian 129 unitate fiskal zeuden, 342 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.390 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean Willer udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 429 hektarea erabiltzen.
Kamrup Metropolitan barrutia
Kamrup Metropolitan barrutia Indiako barruti bat da, Lower Assam dibisioan, Assam estatuan. biztanle ditu kilometro koadrotan.
Willer
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Kamrup Metropolitan barrutia
Mugakideak
Honako barrutiekin egiten du muga:
Willer
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Navajún
Navajún Errioxako udalerria da, 2005ean 17 biztanle zituena.
Steve Mackey
Stephen Patrick "Steve" Mackey (Sheffield, 1966ko azaroaren 10a - 2023ko martxoaren 2a) ingeles baxu-jotzailea eta diko ekoizlea izan zen, Pulp rock alternatibo taldeko kidea.
Eskolan Richard Hawley ezagutu zuen, 1989tik aurrera gero Pulp taldean jo zuenarekin. Musikari gisa egindako lanaz gain, M.I.A., Florence + the Machine, The Long Blondes eta Arcade Fire taldeen abestiak eta diskoak ekoitzi zituen.