cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francesco Maria Del Monte
Francesco Maria Del Monte (Venezia, 1549ko uztailaren 5a - Erroma, 1627ko abuztuaren 27a) italiar kardinal eta diplomatikoa izan zen, Caravaggioren mezenas izateagatik ezaguna dena. Sixto V.ak 1588an kardinal izendatua, 1616tik eta bere heriotzaren egunera arte, Kolegio Kardenalizioren prefektua izan zen. Zortzi konklabetan hartu zuen parte eta 1621ean aita santua izatekotan izan zen.
Oryzias eversi
Oryzias eversi Oryzias generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Adrianichthyidae familian.
Santa Maria Nagusia
Santa Maria Nagusia basilika (Santa Maria Maggiore, Sanctae Mariae Maioris) Erromako lau basilika nagusietako bat da, San Joan Laterangoa, San Petri Vatikanokoa eta San Paulo Harresiz Kanpokoarekin batera. Hiriburuaren erdialdeko Monti rionean kokaturik dago.
1929ko Laterango Itunaren arabera, basilika italiar lurraldean dago baina jabetza Egoitza Santuaren da, eta lurraldez kanpoko estatusa du enbaxaden antzera. Bertan eman zuen bere aurreneko meza Ignazio Loiolakoak, 1538ko abenduaren 25ean.
Historia
IV. mendean Liberiar basilika izeneko eraikin bat izan zen bertan. Kondairak dioenez Liberio Aita Santuak ametsetan udako elurtea ikusi zuen eta ondoren prozesioa antolatu eta elurra egin zuen tokian bertan eraiki zuen eliza. Horregatik gaur egungo eraikinari Elurretako Andre mariaren basilika ezizena ere ematen zaio. Sicinini familiaren lurrak ziren eta erosi egin zituen. V. mendean Sixto III.ak eliza eraitsi eta berria altxatu zuen, Andre Mariaren omenezkoa. Kristautasunean Andre Mariaren omenez eraikitako aurrenekotako eliza bat da, 431 urteko Efesoko kontzilioa izan eta berehala eraikia, bertan erabaki baitzen Andre Maria zela Jesukristoren ama.
Gaur egungo basilikak V. mendeko eraikinaren nukleoa mantentzen du baina hainbat Aita Santuk handitu eta moldatu zuten basilika; Eugenio III.a (1145–1153), Nikolas IV.a (1288–92), Klemente X.a (1670–76), eta Benedikto XIV.a (1740–58). 1740. hamarkadan Ferdinando Fuga arkitekto italiarrak aurrealdea egin eta barnealdean ere aldaketa nabarmenak egin zituen.
1990 urtean UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zuen Erromako hirigune historikoaren barnean.
Arkitektura
Hainbeste moldaketa izan dituenez estilo ugari nabari dira basilikan, hasi paleokristauetik eta barrokoraino.
Hiru habearteko oinplanoa dauka eta habearteak bereizten dituzten zutabeak jonikoak dira. Antzinako Erromako edo Liberiar basilikakoak izan zitezkeen oinarria dute. Barnealdean mosaiko ederrak ditu, amabirjinaren bizitza adierazten dutenak (V mendekoak) eta Jesukristoren haurtzarokoak ere bai. Absideko mosaikoa Mariaren koroazioa da eta XIV. mendean egin zuen Jacopo Torriti monje frantziskotarrak. Sabaiko kasetoidura XVI. mendekoa da eta Giuliano da Sangallo arkitektoak dioseinatu zuen.
Kanpandorrea Erromako Erdi Aroko dorrerik garaiena da, 75 metrotako altuera du.
Elizaren aurrean zutabe marianoa dago, 1614an Carlo Maderno arkitektoak diseinatua eta mundu zabaleko hainbat zutaberen eredu izan dena.
Aita Santuaren basilika
Aita Santuaren basilika estatusa duenez Aita Santuak sarritan erabiltzen du. Aldare nagusia berak bakarrik erabil dezake eta urtero Andre Mariaren egunean (abuztuaren 15ean) meza ematen du bertan.
Kripta
Aldare nagusiaren azpian Belengo kripta dago. aldarea eta eserlekuak ditu eta bertako erlikia nagusia Jesukristok Belenen erabili zuen sehaska da. Bertan hilobiraturikoen artean garrantzitsuena Jeronimo Estridongoa da, Biblia grekeratik latinera itzuli zuena. Kripta honetan eman zuen bere aurreneko meza Ignazio Loiolakoak, 1538ko abenduaren 25ean.
Riolas
Riolas Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Ziortza Isasi
Ziortza Isasi Cristobal (Elorrio, Bizkaia, 1995eko abuztuaren 5a) bizkaitar txirrindularia da. Errepidean eta pistan aritzen da. 2020tik 2022ra Eneicat-RBH taldean aritu zen. 2023ko urtarrilean Be Pink Italiako taldeagaz urtebeterako sinatu zuen kontratua, errepidea eta pista uztartzen jarraituko du. Espainiako pistako selekzioagaz kontzentratu da Portugalen eta urteko lehenengo lasterketa urtarrilean bertan Anadiako (Portugal) belodromoan.
Riolas
Biztanleria
2007an Riolas udalerrian erroldatutako biztanleak 48 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Ziortza Isasi
Biografia
Ziortza Isasi Cristobal Isasi Elorrion jaio zen 1995eko abuztuaren 5ean. Gurasoak Jose Maria Isasi (Elorrio) eta Maria Sol Cristobal (Durango) dira. Neba-ahizpa nagusiagoak ditu, Eneritz eta Andoni.
Riolas
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ziortza Isasi
Biografia
16 urtera arte Elorrioko Lourdesko ama ikastetxean ikasi zuen. Batxilergoa Durangoko Maristak ikastetxean. Goi mailako zikloak, Kirola Eibarren eta Haur Hezkuntza Durangoko Ibaizabal ikastetxean egin ondoren UNEDen Gizarte hezkuntza.
Riolas
Etxebizitza
2007an 30 etxebizitza zeuden, 22 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 29etxeak ziren. 22 etxebizitza nagusietatik 19 bere jabearen bizilekua ziren, 1 alokairuan okupaturik zegoen eta 2 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 3 etxek hiru zituzten, 7 etxek lau zituzten eta 11 etxek bost zituzten. 18 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 9 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 10 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ziortza Isasi
Biografia
Hainbat kirol praktikatu ditu, baina batez ere, saskibaloia eta txirrindularitza. 8 urte zituela hasi zen Elorrioko txirrindularitza eskolan.
Vetiș
Vetiș Errumaniako udalerri bat da, Satu Mare konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Ziortza Isasi
Lepauztai ebakuntza eta jarraipena
2022ko martxo amaieran Elorrioko txirrindulariak lepauztaia apurtu zuen eta ebakuntza-gelatik pasa behar izan zuen. Eneicat taldeko txirrindulariak gogor egin zuen lan txapelketara ahalik eta mailarik onenean heltzeko. Abuztuaren 5ean Ziortza Isasik 3. postua lortu zuen 6 Giorni Delle Rose Espainaiko selekzioarekin taldeko kanporaketan. Ekainaren 17an, Basque Teameko txirrindulariak 24. postuan amaitu du Municheko Europako Txapelketako erlojupekoa. 34:49.63ko denborarekin (+3:50). Marlen Reusser suitzarrak irabazi du urrea eta titulua berretsi du, Ellen Van Dijk holandarrak zilarra poltsikoratu du eta Riejanne Markus herrikideak brontzea. Ekainaren 24an Mallorcan jokatutako Erlojupeko Espainiako Txapelketa lasterketan Isasik bosgarren denborarik onena egin zuen eta podiumetik 35 segundora gelditu zen. Txapelketa Mavi Garcíak irabazi du, bigarren Sheyla Gutiérrez sailkatu da eta hirugarren Sandra Alonso.
2022ko irailean urrezko domina bat eskuratu zuen Espainiako Txapelketako bakarkako jazarpenean Luis Puig belodromoan (Valentzia); scratch proban, ostera, laugarren postua eskuratu zuen. Bigarren domina Kanporaketa proban lortu zuen, hirugarren postua eta brontzezko domina irabazi baitzuen.
2023ko Espainiako Txapelketak Valentziako Luis Puigen egin ziren. Ekainaren 9an scratch proban zilarrezko domina jaso zuen Laura Rodriguezen atzetik heldu baitzen. Ekainaren 11n puntuaketan aztertuta, Espainiako 2023ko Txapelduna izan zen.
Taldeak
Talde hauexetan aritu ian da:
Errea
Errea Esteribar udalerriko leku bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Iruñerria eskualdeko Ibarrak azpieskualdean.
biztanle zituen.
Bertako biztanleak erreatarrak dira.
Izena
Errea toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Geografia
Errea Esteriberran dago administratiboki, baina geografikoki Erroiberran; izan ere, Txiporrondo errekak zeharkatzen duen ur-ibilgua Erro ibaian (Ardaitz eta Urritzelki artean) bizi da, eta ez Arga ibaian.
Ingurune naturala eta klima
Erroiberraren azalera handia dela eta bi klima ezberdin daude, iparraldeko klima azpiatlantiarra, pagadi ugari eta urte osoko prezipitazioekin, eta hegoaldeko klima azpimediterraneoa, basa pinuekin eta uda garaiko bi hilabete idorrekin. Urteko batez besteko prezipitazioak 1 200 mm dira hegoaldean, eta 2 000 mm ibarraren iparraldean. Batez besteko tenperatura 7 eta 10 gradu bitartekoa da.
Urteroko egun euritsuak 120 izaten dira ibarraren hegoaldean eta 140-150 egun iparraldean. Gunerik menditsuenetan egun euritsuak 150 baino gehiago izan daitezke.
Estazio meteorologikoak
Erroiberran dagoen Aurizperri kontzejuan, itsasoaren mailatik 871 metrora, Nafarroako Gobernuak 1972an jarritako estazio meteorologikoa dago. Gainera, 1975an, beste estazio meteorologiko bat inauguratu zen Erro kontzejuan, itsasoaren mailatik 672 metrora. Erroko estazioa da Errearako balio egokienak ematen dituena, hurbilen dagoena baita.
Historia
1802an, Esteribar ibarreko diputatuak eta etxeen txandaren bidez aukeratutako erregidore batek gobernatzen zuten, bertan zeuden bosten artean. Bertan zeuden Zugarraga eta Sairats herri hustuak. Hilerriak San Pedro Martiriaren ermita zegoen lekua hartu zuen.
Demografia
biztanle zituen Erreak.
Paracrocidura graueri
Paracrocidura graueri Paracrocidura generoko animalia da. Lehen Insectivora edo Soricomorpha deitzen zen taldearen barruan daude. Gaur egun Lipotyphla deitzen den taldearen barruko Crocidurinae azpifamilia eta Soricidae familian sailkatuta dago.
Errea
Euskara
Koldo Zuazok, 2010ean, Esteriberrak nafarrera euskalkian sailkatu zituen.
Riolas
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Eduardo García Máynez
Eduardo García Máynez (Mexiko Hiria, 1908ko urtarrilaren 11 - ib., 1993ko irailaren 2a) mexikar filosofo eta legegizona izan zen.
Zuzenbide-ikasketak Mexikoko Unibertsitate Autonomoan egin zituen (UNAM), eta Berlinen eta Vienan osatu zituen. 1939. urtean UNAMeko irakasle izendatu zuten, eta 1953tik aurrera, bertako Filosofia eta Letretako Fakultateko zuzendari izan zen. Hego Ameriketako zenbait unibertsitatetan honoris causa doktore izendatu zuten. Zuzenbidearen filosofiari buruz egindako lanarengatik da, batez ere, ezaguna. Hasierako lanetan alemaniar tradizioko egile objektibisten joerari jarraitu zion, oro har, eta axiologia juridiko, objektibo eta antiformalista finkatzearen alde agertu zen. Axiomatika modernoari jarraituz, García Máynezek askatasuna oinarri juridikotzat hartzen duen eta betebehar juridikoaren logikan oinarritzen den teoria bat osatu zuen, zuzenbidea printzipio ontologikoez eta ontologiko-juridikoez osaturiko sistema gisa egituratzeko. Bere ekarpenek eragin handia izan dute, Latinoamerikan bereziki. Lan aipagarriak ditu, besteak beste, Libertad como derecho y poder (1940, Askatasuna, eskubide eta ahalmen gisa), Introducción a la lógica jurídica (1951, Logika juridikoaren sarrera), Los principios de la ontología formal en el derecho (1953, Ontologia formalaren printzipioak zuzenbidean), Ensayos filosófico-jurídicos (1959, Saiakera filosofiko-juridikoak), Lógica del raciocinio jurídico (1964, Arrazoimen juridikoaren logika), El problema de la objetividad de los valores (1969, Balioen objektibotasunaren arazoa), Semblanzas, discursos y últimos ensayos filosófico-jurídicos (1989, Azalpen biografikoa, hitzaldiak eta azken saiakera filosofiko-juridikoak).
Isipu
Isipua edo ihinztailua ur bedeinkatua ihinztatzeko erabiltzen den tresna liturgikoa da, zenbait kristau zeremoniatan erabiltzen dena. Isipua bedeinkapen tresna bat da, apaiz batek objetuak, tokiak, animaliak zein pertsonak ur bedeinkatuz ihinztatu eta horrela bedeinkatzea da erremintaren xedea.
Izena latinetik hartua da, eta hebraieran du jatorria (hebraieraz, אזוב‎; latinez, hissopum).
Erabilpena
Ertzean zilarrezko bola duen makila izan ohi da, eta ur bedeinkatuzko ontzi edo ponte batean sartzean, bola urez betetzen da (batzuetan belakia dago bola barruan, laguntzeko). Ondoren, apaizak makila astindu eta bedeinatu nahi duen objetu, animalia edo gizabanakoa bustitzen du. Jatorriz landare usaintsu bat erabiltzen zen, isipu-belarra hain zuzen, erreminta honek ordeztu zuen arte.
Isipua kristau katoliko eta anglikanoen zeremonietan erabiltzen da, bereziki bataioan eta Bazkoko erritu batzuetan. Apaizak erabil dezake kandelak bedeinkatzeko Kandelario ospakizunean edo Erramu igandean palmondoak bedeinkatzeko. Baita hileta edo requiem batean hilkutxaren gainera ur bedeinkatua botatzeko ere. Inaugurazioetara ordezkari klerikal katoliko bat deitzen dutenean, ohikoa da halaber isipuarekin eta ur bedeinkatuarekin egitea zeremonia, inauguratuko den zernolako hori bedeinkatuz.
Ekialdeko Eliza Ortodoxoa n ontzi baten forma izan ohi du isipuak eta rantistirion esaten diote.
Jatorria
Isipuaren erabilerari buruzko erreferentzia zaharrena Biblian topa daiteke, Lebitarrenean, Itun Zaharrean :
Riolas
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 32 ziren, horien artean 23 aktiboak ziren eta 9 inaktiboak ziren. 23 pertsona aktiboetatik 22 lanean zeuden (14 gizon eta 8 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 9 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
Errea
Euskara
Erreako azpieuskalkia esteribarrera da, eta, zehazki, Erdiesteribartar aldaera. 2007ko udazkenean, euskaldun behintzat gabeak baziren ibarran.
Euskararen Foru Legea
Nafarroako Gobernuak onartutako Euskararen Foru Legeari jarraituz, Esteribar eremu euskalduneko udalerria da. 2001eko erroldan, herritarren % 25ek zekien euskaraz.
1986tik geroztik, Esteribar udalerriaren izen ofiziala Esteribar da.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Riolas
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Riolas udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kreditu sindikatu
Kreditu sindikatua mailegu modu bat da. Modalitate horretan, maileguaren zenbateko handia dela eta, hainbat entitate finantzariok hartzen dute parte multzoan. Sindikazioari esker, mailegua hainbat entitateren artean bana daiteke. Hartara, enpresa batek finantzazio gehiago lor dezake, eta bankuek arrisku handiak saihesteko modua dute, kredituaren bolumena hainbat entitateren artean banatzen baita. Enpresek epe luzerako finantzazioa lortzeko baliatu ohi duten bide bat da kreditu sindikatua. Ez zaio, ordea, edozein enpresari onartzen. Eskuarki, bolumen eta solbentzia handiko enpresei eman ohi zaie, kopuru handiko kredituak izaten baitira. Kreditu operazioak bostetik zazpira urteko iraupena izan ohi du.
Aisy-sur-Armançon
Aisy-sur-Armançon Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Kreditu sindikatu
Mailegu sindikatuek tasa bariableak izaten dituzte erreferentzia; batik bat, Euribor eta Libor tasak. Kreditu sindikatu hori antolatzerakoan, banku batek hartu ohi du bere gain kreditua antolatzeko ardura, eta hark proposatzen die operazioa beste banku batzuei. Banku agentea esan ohi zaio. Kreditu horretan kopuru handiekin parte hartzera konprometitzen direnei talde aseguratzailea esaten zaie, eta konpromisoa bermatu gabe parte hartu nahi dutenek talde ezartzailea osatzen dute.
Aisy-sur-Armançon
Biztanleria
2007an Aisy-sur-Armançon udalerrian erroldatutako biztanleak 267 ziren. Familiak 133 ziren, horien artean 47 pertsona bakarrekoak ziren (31 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 51 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 31 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 190 etxebizitza zeuden, 133 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 24 bigarren erresidentzia ziren eta 34 hutsik zeuden. 164 etxeak ziren eta 26 apartamentuak ziren. 133 etxebizitza nagusietatik 100 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 7 etxek bi zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 52 etxek bost zituzten. 86 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 43 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 165 ziren, horien artean 120 aktiboak ziren eta 45 inaktiboak ziren. 120 pertsona aktiboetatik 106 lanean zeuden (63 gizon eta 43 emakume) eta 14 langabezian zeuden (11 gizon eta 3 emakume). 45 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Aisy-sur-Armançon udalerrian 134 unitate fiskal zeuden, 275,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.545 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 2 garraio enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Aisy-sur-Armançon udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Rulyrana erminea
Rulyrana erminea Rulyrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Centrolenidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Aisy-sur-Armançon
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cocosko plaka
Cocosko plaka, Ozeano Barean dagoen plaka tektoniko bat da, Erdialdeko Amerikaren mendebaldeko kostaldea hartzen duena. Cocosko plaka, sorreran, Pazifikoko plakatik banatu zen, itsasoaren hondoan; zehazki, geologoek Nazca-Cocos Banaketa Sistema deitzen duten gune konplexuan. Subduzitzean, hain dentsoa ez den Karibeko plaka ekialderantz bultzatzen du. Subdukzioan, ertz nagusia gorantz berotzen da, eta bere ura gehitzen dio gaineko geruzari. Astenosferako geruzan, geruzako harkaitza urtu egiten da, magma sortzeko. Ondorioz, subdukzioaren ertzetik ipar-ekialdera, Costa Ricatik Guatemalarainoko sumendi arkua dago, bai eta iparraldean urrutirago hedatzen den eraztun sismiko bat ere, Mexikon.
Elxleben
Elxleben Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Phaeomyias murina
Phaeomyias murina Phaeomyias generoko animalia da. Hegaztien barruko Tyrannidae familian sailkatua dago.
Áo dài
Áo dài Vietnamiar soineko tradizionala da. Jantzi honen emakumezkoen bertsioa enblematikoa izatera iritsi da. Bestalde, lan-munduan, zenbaitetan, uniforme gisa erabiltzen da egun tradizionalki emakumezkoei esleitu zaizkien zenbait posturen artean (maistrak, ikasleak, hegalaldiko laguntzaileak, hoteletako harreragileak …). Ia emakume guztiek eramaten dute zeremonia ofizialetan, kongresuetan edo ezkontzetan. Vietnamgo hegoaldean, hitz hau "ao yaï" ahoskatzen da eta iparraldean "ao zaï". Ingelesezko hiztegiek termino hau eskuratu dute.
Jatorria
Áo dài jantziaren lehen bertsioak 1700ko hamarkadakoak dira. Garai hartan, Vietnam bitan banatua zegoen, Trinh dinastia iparraldean, non soinekoak Txinako jantzi inperialetatik kopiatuta zeuden, eta Nguyễn hegoaldean. 1744. urtean, Nguyễn Phúc Khoátek jantzi nazionalaren forma erabaki zuen iparraldearekiko bereiztasuna sendotzeko, baina Ming estilotik abiatuta. Jantziaren bertsio bat zegoen gizonentzat eta beste bertsio bat emakumezkoentzat. Prakak janztea derrigorrezkoa zen gizon zein emakumezkoentzat. Gaur egun gizonezkoen bertsioa oso une bakanetan erabiltzen da, esaterako ezkontzetan (baina ez zeremonia osoan) edo hiletetan.
Jantzi honek 1930 arte iraun zuen; urte hartan Hanoi ko Cát Tuòng, idazle eta moda diseinatzaile vietnamiendarrak (Frantzian, Monsieur Le Mur izenarekin ezaguna),. eredua aldatu egin zuen, sinplifikatuz: behealdea luzatu zuen, gorputzaren kurbetara hurbilduz, atalen kopurua bostetik bira murriztu zuen, ixteko botoiak alboan jarri -aurrean ziren lehenago- eta lepoaren forma ere aldatu zuen. Eredu honek eskandalua eragin zuen kontserbadoreen artean, lizuntzat jotzen baitzuten. Hala ere, arrakasta handia lortu zuen, eta laster bihurtu zen forma estandar.
Iparraldean, 1954ko independentziaren biharamunean, Alderdi Komunistaren eraginpean, áo dài jantzia baztertua izan zen lanerako egokia ez zelako eta soineko garestiegia zelako. Hegoaldean, ostera, haren ospea handitu egin zen, batez ere, Madame Nhu herrialdeko lehen andrearen eraginpean. Laster burgesiak imitatu zuen eta batxilergoko neskentzako derrigorrezko uniforme ere bihurtu zen. 1960an, Dung izeneko jostun saigondarrak teknika berri bat sartu zuen, raglan izenekoa, Ao Dai egiteko garaian zegoen arazorik zailena konpontzeko: zimurrak axalaren azpian. Teknika horri esker, oihala gorputzetik oso gertu eusten da, axaletik gerriraino, itxura perfektuagoa emanez. .
1975ean, Vietnamgo lurralde osoa elkartu ondoren, oso gutxitan ikusten zen, gainbeheraren sinbolo bihurtua zelako ordurako.
90eko hamarkadaz geroztik berpizkunea bizi zuen, bereziki Minh Hanh eta Sy Hoang estilistei esker. Jantzi tradizionala erabiltzea bultzatzen da orain. Jaialdietan agertzen da maiz, Têt-ean (urte berriko ospakizunean), baita turismo-sektorean lan egiten duten emakumezko langileen artean ere. Batxilergoko ikasle askorentzako derrigorrezko uniforme izaten jarraitzen du.
Ezaugarriak
Áo dài jantzia bi piezaz osatuta dago: soineko bat eta zetazko prakak, gehienetan zuriak. Soinekoa uniformea denean, kolore jakin baten kodea jarraitzen du (zuriak emakumezko ikasleentzat, zeru urdina Vietnam Airlines-eko hegazkin-laguntzaileentzat, etab.), beste kasu batzuk kolore anitzekoak dira, patroi ugari dituzte eta mota desberdinetako oihalekin egina dago. Jantzia osatzen duten elementuak hauek dira :
Ao dàiak gorputz osoa estaltzen du, burua, eskuak eta oinak izan ezik. Hala ere, tunikaren lerroa prakak baino 2 edo 3 zentimetro gorago kokatzen da normalean, eta, beraz, pelbisaren alde bakoitzean triangelu ireki txiki bat uzten da, "emozioen triangelua" izendatu ohi den irekidura.
Neska gazteenek, kolore zuri garbiko jantziak daramatzate, eta nabaria da ikasleen artean, garbitasunaren sinbolo direnak. Hazten diren heinean, baina oraindik ezkonduta izan ezean, kolore eta tonu leunetarantz mugitzen dira. Ezkondutako emakumeek erabiltzen dituzte kolore indartsuko jantziak, gehienetan galtza zuri edo beltzen gainean.
Sokolov
Sokolov Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 23.438 biztanle ditu eta 22,9 kilometro koadroko azalera. Sokoloveko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1321 urtean egin zen.
Ingelesen hilerria (Camariñas)
Ingelesen hilerria, Cemiterio dos Ingleses, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Camariñas udalerriaren kostaldean dagoen hilerri txiki bat da, itsasora begira dagoen Punta do Boi muinoan.
Bertan, 1890ean Costa da Morten hondoratutako HMS Serpent britainiar gerrontziko eskifaiaren kideen gorpuak lurperatuak daude.
Căuaș
Căuaș Errumaniako udalerri bat da, Satu Mare konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Octomys
Octomys Octodontidae animalia familiako generoa da, karraskarien barruan sailkatua.
Jose Luis Erdozia
Jose Luis Erdozia Mauleon (Etxarri-Aranatz, Nafarroa Garaia, 1956ko ekainaren 21a) hizkuntzalari, irakasle eta euskaltzalea da.
Obra
Aldizkari desberdinetan kolaboratu du: Fontes Linguae Vasconum: Studia et documenta, Euskera, Vianako Printzea... Halaber, liburu desberdinen egilea da:
Oryzias hadiatyae
Oryzias hadiatyae Oryzias generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Adrianichthyidae familian.
Hego-ekialdeko barrutia (Mosku)
Hego-ekialdeko barrutia (errusieraz: Юго-Восточный административный округ (ЮВАО)), Mosku hiriko barrutia da.
2002 erroldaren arabera 1.116.924 biztanle ditu.
Udal barrutiak
Hego-ekialdeko barrutia honako udal barrutiek osatzen dute:
Akasya Durağı
Akasya Durağı turkiar telesail komikoa da. Yaşar Serinerrek zuzenduta, Kanal Dan 2008 eta 2012 artean eman zuten.
Lengby (Minnesota)
Lengby Minnesotako hiri bat da. Polk konderrian kokatua dago. 2010ean 86 biztanle zituen, 0.62 kilometro koadrotan banatuta.
Sokolnice
Sokolnice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 2.357 biztanle ditu eta 11,35 kilometro koadroko azalera. Brno-Landako barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1430 urtean egin zen.
Interpretazioa Nurembergeko epaiketetan
Nurembergeko epaiketetan izan zuen sorrera interpretazio profesionalak. Nurembergeko prozesua edo epaiketak (die Nürnberger Prozesse) Bigarren Mundu Gerraren ostean Aliatuek nazi erregimeneko buruzagi nagusienetarikoen aurka egin zituzten epaiketak dira. Epaiketak 1945ean hasi eta 1946an amaitu ziren Alemaniako Nurembergeko hirian. Bakearen aurkako krimenak, gerra krimenak eta gizateriaren aurkako krimenak leporatu zitzaizkien epaituei. Herrialde eta hizkuntza askotako jendea zegoen eta elkar ulertzeko beharra.
Epaiketa hauetan, hain zuzen ere, erabili zen lehen aldiz aldibereko interpretazio sistema. Ordura arte, esan osteko interpretazioa (hitzaldia amaitutakoan beste hizkuntza batean errepikatzea) erabiltzen zen. Baina kasu honetan epaiketak gehiegi luzatuko zirelakoan, aldibereko interpretazioa (hitzaldia ahal bezain laster itzultzen du mezua sorburu hizkuntzatik xede hizkuntzara) erabiltzea erabaki zen.
Hizkuntza guztiak zuzenean transmititzeko sistema konplexu bat behar zen. Horregatik, 1945eko abuztuan, Leon Dostert (1904-1971) koronel estatubatuarra, Charles A. Horskyrekin (Jackson magistratuaren idazkaria Washingtonen) harremanetan jarri zen interpretazio sistema berria erakusteko. Bill Jacksonek eta Robert Gilek ere gomendatu zioten sistema jartzeko, eta horrela Jackson magistratuak halaxe egiteko agindua eman zuen. Gainera, Dostert koronela Nurembergeko itzulpengintza eta interpretazio zerbitzuen buru bilakatu zen. Interprete aritzeko, Genevako Unibertsitateko Interpretazio Eskolako ikasle eta irakasleak kontratatu zituen, baita hizkuntza ugari zekizkiten pertsonak ere bai.
Epaiketa hauek aldibereko interpretazioaren sorburutzat jotzen dira, lehen aldiz interpretazio mota hori lanbide kontsideratu zelako. Gainera, lan-baldintza batzuk ezarri ziren eta gaur egun erabiltzen jarraitzen dira. Kabinetan lan egiten da, bikoteka eta txandak egiten dira.
Jatorrizko hizkuntzako hitzaldia bakarrik grabatu zen, ez ordea interpreteen lana, presiopean egiten zutelako eta akatsak egitea saihestezina delako. Arrakasta handia izan zuen eta une horretatik aurrera interpretazio mota hau mundu mailako erakundeetan erabiltzen hasi zen; NBE edo EBean, esaterako. Baita konferentzia eta mota guztietako bileretan ere.
Napoliera
Napoliera (napolieraz, napulitano; italieraz, napoletano) hizkuntza erromantzea da, Italiako hegoaldean mintzatua. 1976an 7.047.399 hiztun zituen; azken ikerketen arabera, gaur egun 7.800.000 inguru bide dira.
Napoliera izena jaso du Italiako hegoaldeko dialekto multzo horrek, Napoli hiriburuaren inguruan Napoliko Erresuma zein Bi Sizilietakoa batu baitira. Hizkuntza italieraren entzutearen mendean geratu da, napolieraz canzone napoletana (Oh sole mio, esaterako) eta literatura ederra (hala nola, Giambattista Basile, Eduardo de Filippo, Salvatore di Giacomo edo Totò) egiten badira ere.
Pont-l'Abbé
Pont-l'Abbé (Pont-'n-Abad) Bretainiako Finistère departamenduko udalerri bat da, Bro Kernev lurralde historikoan dagoena. 2013ko erroldaren arabera 8.304 biztanle ditu.
Etimologia
Itsasadarra zeharkatzeko eraiki zen zubiak ematen dio izena, Pont-l'Abbé ("Abadearen zubia"). 1289ko agiri batean Pons Abatis izena agertzen da.
Geografia
Bigouden eskualdeko hiriburua da. Eskualde honek Odet ibaia eta Audierne badiaren arteko lurrak hartzen ditu.
Historia
Paleolito eta Neolito garaiko aztarnak aurkitu izan dira inguruan eta Keralio auzoan herrixka galiar baten hondarrak aurkitu dira.
XII mendean Pont-eko jaurerria eratu zen gerora baroierria bihurtu zena. XIV mendean gaztelua altxatu zen eta harresiek herria inguratu zuten. XIX mendean harresiak eraitsi ziren.
Guillaume Cornelis van Beverloo
Guillaume Cornelis van Beverloo (Lieja, 1922ko uztailaren 3a - Auvers-sur-Oise, Frantzia, 2010eko irailaren 5a) herbeheretar gurasodun belgikar margolari eta grabatzaile bat izan zen, Corneille ezizenagatik ezagunagoa.
Vavincourt
Vavincourt Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Guillaume Cornelis van Beverloo
Corneille artea noiz behinka ikasten 1940an hasi zen Amsterdamen. Han Karel Appel eta Constant Nieuwenhuys bezalako beste margolari batzuk ezagutu zituen.
Vavincourt
Biztanleria
2007an Vavincourt udalerrian erroldatutako biztanleak 461 ziren. Familiak 179 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 59 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 72 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Guillaume Cornelis van Beverloo
Édouard Pignon, Henri Matisse eta Pablo Picassoren lanagatik interesatua, Corneille bere lana erakusten 1946an hasi zen. Handik gutxira Hungaria bisitatu eta surrealismoa ezagutu zuen, era berean Paul Klee eta Joan Miróren lanean inspiratuz.
Vavincourt
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Guillaume Cornelis van Beverloo
Beste batzuen artean Appel eta Constantekin batera Corneillek herbeheretar "Experimental Group"eko (Talde Esperimentala) kide izan zen, baita Reflex aldizkarikoa ere. Jada aipaturikoekin Corneillek, ondoren, CoBrA mugimendua osatu zuen 1948an.
Vavincourt
Etxebizitza
2007an 188 etxebizitza zeuden, 184 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 4 hutsik zeuden. 176 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 184 etxebizitza nagusietatik 159 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 124 etxek bost zituzten. 151 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 63 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 109 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Guillaume Cornelis van Beverloo
Taldea 1951n desagertzen da, eta Corneille Parisera joan zen, afrikar artea erosiz 1949an Ipar Afrikara eginiko bidaia baten ondoren. Era berean, 1953an akuaforteetan grabatuak egiten hasi zen, baita zeramikazko lanak ere hurrengo urtean. Bere afrikar bildumaren eragina 1950eko hamarkadaren amaierako lanaren eboluzioan ikus daiteke, pixkanaka bere paisajismo abstraktua utziz eta estilo irudimentsu bat erakusten hasiz, hegazti begiekin ikusitako paisaiekin, animalia exotikoekin eta forma oso lirainduekin.
Vavincourt
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 313 ziren, horien artean 238 aktiboak ziren eta 75 inaktiboak ziren. 238 pertsona aktiboetatik 226 lanean zeuden (121 gizon eta 105 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 75 pertsona inaktiboetatik 40 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vavincourt udalerrian 192 unitate fiskal zeuden, 487 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.061 euro zen.
Sebastian Sasiain
Sebastian Sasiain Zubillaga — Paíno txerazko ezizenaz ezaguna Paraguain — (Leintz Gatzaga, Gipuzkoa, 1900 inguruan - Paraguai, 1976) Paraguaira lanera joandako gipuzkoar nekazaria izan zen. Ezaguna da Paraguaiko Misionesko departamenduko gastronomiako bi jan-edan tipikoren sortzailea izateagatik: batiburrillo platera eta siriki edaria.
Bizitza
1900 inguruan Leintz Gatzagan jaioa, 1900eko maiatzaren 14an bataiatu zuten.
1926an, 26 urte zituela, Paraguaira emigratu zuen bere emazte Brigida Zubia Erostarberekin batera eta San Juan Bautistan jarri ziren bizitzen. Urte berean, Paraguain kokatu eta gutxira, Sasiainek batiburrillo jakia eta siriki edari alkoholdun konbinatua sortu zituen. Sebastianek asmatutako jan-edanak Paraguaiko Misionesko departamenduko gastronomian errotu dira. 2001az geroztik San Juan Bautistako udalak eta Batiburrilloaren Batzordeak Batiburrilloaren, Sirikiaren eta Sanjoandar Txorizoaren Nazioarteko Jaialdia antolatzen dute urtero.
Vavincourt
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 2 okindegiak eta 1 harategia zen.
Sebastian Sasiain
Bizitza
1976an hil zen.
Vavincourt
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Vavincourt udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 852 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rulyrana flavopunctata
Rulyrana flavopunctata Rulyrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Centrolenidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Phaeomyias tumbezana
Phaeomyias tumbezana Phaeomyias generoko animalia da. Hegaztien barruko Tyrannidae familian sailkatua dago.
Paracrocidura maxima
Paracrocidura maxima Paracrocidura generoko animalia da. Lehen Insectivora edo Soricomorpha deitzen zen taldearen barruan daude. Gaur egun Lipotyphla deitzen den taldearen barruko Crocidurinae azpifamilia eta Soricidae familian sailkatuta dago.
Saihets arteko arteria
Saihets arteko arteria saihetsarteko espazio edo tarteak garaztatzen dituzten arterietako bakoitza da. Aurrealdean bederatzi bikote daude batetik (goiko eta beheko adarra bikote bakoitzean) eta goiko saihetsarteko arteria edo gorena bestetik. Atzealdean, ordea hamaika bikote simetriko dira.
Chillarón de Cuenca
Chillarón de Cuenca Cuencako udalerria da, Serranía de Cuenca eskualdean dagoena. 2015ean INEk egindako erroldaren arabera 567 biztanle zituen. Hedadura 39,41 km²koa da.
Solenice
Solenice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 392 biztanle ditu eta 7,54 kilometro koadroko azalera. Příbramgo barrutian dago.
Podemos hacernos daño
Podemos hacernos daño Juanes kolonbiar kantagileak idatzi eta abestutako abesti bat da. Abestia bere debut bilduma den Fíjate Bienen hiru irrati singletako bigarrena da.
Solenice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1300 urtean egin zen.
Port-Launay
Port-Launay (bretainieraz Meilh-ar-Wern) Bretainiako Finistère departamenduko udalerri bat da.
Podemos hacernos daño
Bere bigarren single honetan Juanesek, akordeoi, gitarra, tiple eta baxuen soinuekin bohemio eta rocker estiloen arteko uztarketa bat ikusarazten du.
Podemos Hacernos Daño abestiaren bideoa Kolonbiako hiriburua den Bogotan grabatu zuten. Han, bideoaren grabaketan ezagutu zuen Juanesek gaur egun bere emaztea den Karen Martínez.
Singleak Kolonbiatik irtetea lortu zuen, baina ez zuen arrakasta handirik izan, ondorengoen kasuan ez bezala.
Ciudad Bolívar
Ciudad Bolívar (gaztelaniaz ahoskatua; eusk.: Bolivar Hiria), lehen Angostura edo Santo Tomás de la Nueva Guayana en la Angostura del Orinoco deitua, Venezuelako hiria da, Bolívar estatuko hiriburua dena. Orinoko ibaiaren ertzea kokaturik, 2018an 567.953 biztanle zituen.
Solnice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1356 urtean egin zen.
Barinas
Barinas izan daiteke:
Pipanacoctomys
Pipanacoctomys Octodontidae animalia familiako generoa da, karraskarien barruan sailkatua.
Leonard (Minnesota)
Leonard Minnesotako hiri bat da. Clearwater konderrian kokatua dago. 2010ean 41 biztanle zituen, 1.13 kilometro koadrotan banatuta.
Larrivière-Saint-Savin
Larrivière-Saint-Savin Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Larrivière-Saint-Savin udalerrian erroldatutako biztanleak 580 ziren. Familiak 224 ziren, horien artean 41 pertsona bakarrekoak ziren (29 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 77 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 257 etxebizitza zeuden, 226 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 249 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 226 etxebizitza nagusietatik 177 bere jabearen bizilekua ziren, 43 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 11 etxek bi gela zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 146 etxek bost zituzten. 191 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 109 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 359 ziren, horien artean 276 aktiboak ziren eta 83 inaktiboak ziren. 276 pertsona aktiboetatik 240 lanean zeuden (120 gizon eta 120 emakume) eta 34 langabezian zeuden (16 gizon eta 18 emakume). 83 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 32 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren eta 1 jatetxe.
2000. urtean Larrivière-Saint-Savin udalerrian 28 nekazaritza-ustiategi zeuden, 850 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Copalnic-Mănăștur
Copalnic-Mănăștur Errumaniako udalerri bat da, Maramureș konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Chumillas
Chumillas Cuencako udalerria da, Serranía Media eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 431 biztanle zituen.
Leforest
Leforest Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Leforest udalerrian erroldatutako biztanleak 7.127 ziren. Familiak 2.600 ziren, horien artean 640 pertsona bakarrekoak ziren (196 bakarrik bizi ziren gizonak eta 444 bakarrik bizi ziren emakumeak), 652 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 988 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 320 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.812 etxebizitza zeuden, 2.666 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 142 hutsik zeuden. 2.637 etxeak ziren eta 122 apartamentuak ziren. 2.666 etxebizitza nagusietatik 1.479 bere jabearen bizilekua ziren, 984 alokairuan okupaturik zeuden eta 203 doan lagata zeuden; 59 etxek gela bat zuten, 133 etxek bi zituzten, 307 etxek hiru zituzten, 783 etxek lau zituzten eta 1.384 etxek bost zituzten. 1.927 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.272 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 827 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.493 ziren, horien artean 2.939 aktiboak ziren eta 1.554 inaktiboak ziren. 2.939 pertsona aktiboetatik 2.455 lanean zeuden (1.395 gizon eta 1.060 emakume) eta 484 langabezian zeuden (259 gizon eta 225 emakume). 1.554 pertsona inaktiboetatik 353 erretiraturik zeuden, 476 ikasten zeuden eta 725 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Leforest udalerrian 2.707 unitate fiskal zeuden, 7.184,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.408 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 159 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 6 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 49 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 13 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 9 zerbitzu enpresak ziren, 28 administrazio publikoko enpresak ziren eta 15 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 39 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 autoeskolak, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 2 eraikuntza enpresak, 6 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 7 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 21 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 4 arropa dendak, 1 zapata-denda zen, 4 altzari dendak, 2 drogeria, 1 bitxi-denda zen eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1, 3 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Leforest udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 513 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bagarn
Bagarn Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Oryzias haugiangensis
Oryzias haugiangensis Oryzias generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Adrianichthyidae familian.
Bagarn
Biztanleria
2007an Bagard udalerrian erroldatutako biztanleak 2.305 ziren. Familiak 878 ziren, horien artean 178 pertsona bakarrekoak ziren (77 bakarrik bizi ziren gizonak eta 101 bakarrik bizi ziren emakumeak), 321 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 317 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 62 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 988 etxebizitza zeuden, 895 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 48 bigarren erresidentzia ziren eta 45 hutsik zeuden. 906 etxeak ziren eta 77 apartamentuak ziren. 895 etxebizitza nagusietatik 682 bere jabearen bizilekua ziren, 188 alokairuan okupaturik zeuden eta 25 doan lagata zeuden; 9 etxek gela bat zuten, 17 etxek bi zituzten, 117 etxek hiru zituzten, 276 etxek lau zituzten eta 476 etxek bost zituzten. 771 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 368 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 478 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Elxleben (Ilm-Kreis)
Elxleben (Ilm-Kreis) Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Bagarn
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.465 ziren, horien artean 980 aktiboak ziren eta 485 inaktiboak ziren. 980 pertsona aktiboetatik 853 lanean zeuden (472 gizon eta 381 emakume) eta 127 langabezian zeuden (63 gizon eta 64 emakume). 485 pertsona inaktiboetatik 166 erretiraturik zeuden, 143 ikasten zeuden eta 176 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bagard udalerrian 909 unitate fiskal zeuden, 2.365 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.123 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 122 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 8 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 44 eraikuntza enpresak ziren, 28 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 8 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 47 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 10 igeltseroak, 6 margolariak, 3 zurginak, 5 iturginak, 8 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak, 2 aldi baterako lan enpresak, 3 jatetxeak eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 3 okindegiak eta 1 harategia zen.
2000. urtean Bagard udalerrian 31 nekazaritza-ustiategi zeuden, 468 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Carlos Echazarreta Larraín
Carlos Echazarreta Larraín Txileko Pichilemu udalerriko 21. alkatea izan zen, eta 1947ko maiatza eta 1950eko maiatza bitartean izan zuen kargua. Sergio Morales Retamal izan zen haren ordezkoa. Echazarreta Pichilemuko erregidore ere izan zen hainbat agintalditan.
Karrera politikoa
Carlos Echazarreta Pichilemuko alkate hautatu zuten 1947-50 legealdirako, eta kargua hartu zuen 1947ko maiatzaren 18an. 1950eko maiatzaren 21ean utzi zuen bulegoa. 1950-53 bitarteko hurrengo agintaldirako, erregidore hautatu zuten, eta berriro hautatu zuten 1953-56 eta 1956-60 agintaldietarako.
Bizitza pertsonala
Guillermo de la Cuadra Gormaz-en 1982an Txileko familiak liburuan ageri denez, Carlos Echazarreta Larraín José Ramón Echazarreta Aristía-ren —Mallocoko San Javier baserriko jabea— eta Josefina Larraín Larraín-en semea zen. De la Cuadrak ere esaten du nekazaria zela Colchaguan (ustez Pichilemu eremuan) eta, azken urteetan, Melipillan. Echazarreta María Iñiguez Infanterekin ezkondu zen 1930eko uztailaren 26an San Bizente Elizan. Echazarreta Iñiguez bikoteak hiru seme-alaba izan zituen: Lucrecia, Carlos eta José Horacio.
Bere semea Carlos, bera bezala, Pichilemuko alkate izatera pasako litzateke, 1963 eta 1967 artean, eta 1973ko iraila eta azaroa bitartean, Augusto Pinocheten gobernu militarrak izendatu ondoren.
Rulyrana mcdiarmidi
Rulyrana mcdiarmidi Rulyrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Centrolenidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.