cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Rémy-l'Honoré
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Iruñea-Zangoza burdinbidea
Iruña — Zangoza burdinbidea edo Iratiko trena Euskal Herriko desagertutako burdinbide bat da, Iruña eta Zangoza lotzen dituena. Komunikazio-ardatz nagusia izan zen Iruñerriko ekialderako, Agoitzalderako eta Zangozerrirako. Gainera, euskal hiriburua eta Pirinioak zuzenean jakinarazi zituen burdinbide bakarra izan zen, Agoitzen barrena.
Burdinbidea bide bakarrakoa zen eta ibilbide osoan elektrifikatuta dago, trakzioa lurrunetan egiten zen. Izan ere, Iberiar Penintsulako lehen tren elektrikoa izan zen.
Burdinbidea 1911ko apirilaren 23an jarri zen martxan oso-osorik, nahiz eta Iruñeko barnealdeko zatiak behin baino gehiagotan aldatu ziren, azkena 1940ean Antsoaingo saihesbidearen eraikuntzarekin. Arazo ekonomikoen ondorioz, trenak bere azken bidaia 1955eko abenduaren 31n egin zuen, desegin zutenetik aurrera.
Historia
Iratiko trena, Iratiko oihana eta Ekai-Longidako zerrategia ustiatzeko trenbide bezala sortu zen. Hala ere, bidaiariak Agoitzera eta Zangozara garraiatzeko ere balio izan zuen, eta horrek gaur gogoratzen zaion izaera hunkigarria eman zion. Zonaldeko populazio dentsitate baxuak eta errepideko garraioaren konpetentziak, bere behin betiko itxiera eta gainbehera ekarri ahal izan zuten, 1955eko abenduaren 31n.
Eraikuntza
Iruña eta Zangoza lotuko zituen trenbide baten ideiak bere aurrekariak 1868an ezagutuak zituen, zuraren ustiapena handitzearekin batera, eta berriz ere indartsu ekin zitzaion XX. mendearen hasieran, 1900ean Domingo Elizondo Cajen enpresariak bultzatutako "Electra de Aoiz" konpainia sortuz. Zenbait gorabeheraren ondoren, eta behin edo behin proiektuarekin talka egiteko zorian egon ondoren, azkenik eta Nafarroako Foru Aldundiaren laguntzarekin, 1906an proiektuaren espedientea Gerra Ministerioan aurkeztu zen, onar zezan, eremu polemikoen gaiari dagokionez.
Foru Aldundien nahitaezko baimenak bildu ondoren, linearen balizko trazadurari eta kokapenari buruzko aurretiazko azterketak hasten dira, eta eraginpeko udalei lursailen lagapena eskatzen zaie.
1907ko urrian, argitaratu zen tranbia elektrikoaren lanaren esleipena, Daniel Mujika eta Cornelio Arellano ingeniariek egina. Mujika nafarra zen, probintzia osoan ezaguna bere lan ugariengatik, Arellano Zaragozan bizi zen bitartean, une horretan Lodosako ubideko zuzendaria zelarik. Aurtengo azaroaren 6an eratu zen formalki "El Irati S. A." enpresa- eta merkataritza-sozietatea, 5 500 000 pezetako kapital sozialarekin sortua. Administrazio Kontseilua Domingo Elizondok (presidentea), Severiano Blancok (presidenteordea), Felipe Ortigosak (batzordekidea) eta Eugenio Lizarragak (batzordekidea) osatzen zuten. Bizkaiko Labe Garaiak enpresari ematen zaio errailak egiteko ardura, eta trabesak, berriz, Iruñean eta Agoitzen ari dira lanean.
1908ko ekainaren 30ean, "Iruñetik Zangoza eta Agoitzera doan trenbide elektriko bat 99 urterako ematea" onartu zion El Irati S.A. enpresari; Nafarroako Foru Aldundiak ez du tranbia bat instalatzeko baimena ematen, askoz handiagoa den burdinbide bat instalatzekoa baizik, ekimen hau anbizio handiagoko beste nazioarteko proiektu batean kokatzen baitu, hots, Nafarroa eta Katalunia trenbidez lotzeko proiektuan. Gainera, zati elektrikoaren eta material mugikorraren behin betiko proiektua Carlos Lafitte Martinez ingeniari industrial donostiarrari eskatu zitzaion, bera izan baitzen tren korronte alterno monofasiko hori lehen aldiz Iberiar Penintsulan aplikatzeko arduraduna, denbora luzez bakarra, Madril-Sevilla abiadura handiko burdinbidean, 1992an.
Linea muntatzeko langile kualifikatuak ekarri behar izan ziren Espainia, Katalunia eta Alemaniatik; ez da ahaztu behar katenarioa eteteko sistema Alemaniatik zuzenean inportatu zela, AEG Siemens etxetik.
1909 eta 1911 artean, laute-lanak egin ziren, trenbideak eta katenariak jarri ziren, geralekuak, etab. Azkenik, 1911ko apirilaren 23an, inaugurazio-bidaia eta ospakizun bat egin ziren Iruñeko Sarasate geltokian, garaiko irudietan jasoa.
Bilakaera
1914ko otsailaren 12an, Nafarroako prentsak argitaratu zuen bide ingeniari ospetsu batzuk lurraldean zeudela, Zangozatik Jakara trenbidearen luzapena aztertzeko, horrela Aragoirekin lotuz. Urte berean, tren bat errailetik atera zen Mendiorotz–Urotz geltokian.
1921ean, Cornelio Arellano ingeniariak burdinbidea Jakaraino luzatzeko egindako proiektua ezagutzera eman zen. Zangoza hirian bilera bana egin zen, baina, itxaropenak onak izan arren, proiektuak ez zuen inoiz aurrera egin.
1923an, "El Irati, S. A." sozietateak lan osoa ordaindu zuen, baina modernizaziorako inbertsioak, hamarkada bat martxan egon ondoren, ez ziren existitzen. Hala, hurrengo hamarkadan, etxeko erremedioek eta ordezko piezek zerbitzuaren kalitatea pobretzen zutela ikusi zen.
1929ko urriaren 13an Domingo Elizondo Cajen hil zen, Iratiko trenaren eta XX. mendearen lehen laurdenean Nafarroako Pirinioetako haranetan gertatu zen baso-ustiapen osoaren sustatzailea.
1930ean bigarren aldaketa gertatu zen Iruñean, Sarasate pasealekuko geltokia kendu baitzuten.
Anna Frolina
Anna Alekseievna Frolina (Анна Алексеевна Фролина; Salekhard, Sobietar Batasuna, 1984ko urtarrilaren 11), Anna Alekseievna Bulygina (Анна Алексеевна Булыгина) jaiotza-izenez, errusiar biatleta da. 2015. urtera arte Errusiarekin lehiatzen zen, baina 2016az geroztik Hego Korearekin aritzen da.
Iruñea-Zangoza burdinbidea
Bilakaera
1936ko irailaren 18an, Espainiako ultraeskuindar talde batek 11 bizilagun atxilotu zituen Agoitzen, gehienak El Irati, S.A. enpresako langileak, eta Nafarroako hiriburuko Eskolapioen eraikineraino eraman zituzten. Hurrengo egunean, Elomendin fusilatuta agertu ziren. Hori dela eta, sozietateko presidentea Nafarroako Foru Aldundiarekin harremanetan jarri zen, eta akordio batera iritsi zen: Espainiar Estatuan bizi ziren eta Hego Euskal Herrian ere eragina zuten tirabirak eta gatazkak gorabehera, konpainiako langileek ez zuten inolako errepresaliarik edo ekintzarik egingo. Hala ere, Iruñeko Udaleko zinegotzi sozialista eta Iratiko trenaren lampista zen Corpus Dorronsoro Iruñeko Zitadelan fusilatu zuten.
Anna Frolina
2009an munduko biatloi txapelduna izan zen errelebo-lasterketan.
Iruñea-Zangoza burdinbidea
Bilakaera
1939. urtean Iratiko trenaren gainbehera hasi zen; autobusek indarra hartu zuten garraiobide publiko gisa eta herrien artean. Juan Jose Martinenak 1941ean egindako ikerketa baten arabera, "El Irati" trenbideak urtean batez beste 243 154 bidaiari eta 46 144 tona merkantzia garraiatzen zituen; hau da, 569 198 pezeta bidaiariengatik eta 736 453 pezeta merkantziengatik.
1940an Iruñeko sarbidea eta ibilbidea hirugarren aldiz diseinatu zen. Horrela, Antsoaingo saihesbidea eraiki zen, Atarrabian hasi eta ospitale psikiatrikoa (Txantrea auzoa) inguratzen zuena eta Antsoain udalerriko lurrak zeharkatzen zituena Plazaolako trenarekin lotzen zen lekura iritsi arte.
1945eko azaroaren 4an, beste istripu bat gertatu zen Uharten: Iruñetik goizeko 8etan irten zen trena errailetik atera zen aipatutako herriaren ondotik igarotzean, bagoi batzuk irauliz, eta 20 pertsona zauritu ziren. Haietako bati hanka bat moztu behar izan zioten.
1950eko ekainaren 15ean beste istripu bat gertatu zen burdinbidean. Esteban Perez Santamaria balaztazaina 9: 30ak aldera hil da, Billabetatik zetorren eta ikatza eta egurra zeramatzan tren bat errailetik atera ostean. Trena Iruñera zihoan, baina trenbidea Antsoaingo bidetik eta Kaputxinoetako bidetik igarotzen zen puntuan errailetik irten zen. Perez Santamaria, jatorriz Adios herrikoa eta iruindar Jarauta kalean bizi zena, konpainiako langileen semea eta biloba zen. Gertakariaren arrazoiak ez dira inoiz argitu.
Itxitera
1955eko apirilean, "El Irati S.A." sozietateak gutun bat bidali zien ibilbideko udal guztiei, laguntza ekonomikoa eskatzeko, eta urteko galerak milioi bat pezeta ingurukoak direla jakinarazi zien. Hilabete horretan bertan, enpresak trenbidea kentzeko eskatu zion Trenbideen Zuzendaritza Nagusiari, defizit handia zuelako. Orduan, burdinbidearen modernizazioak 24 milioi pezetako kostua izango zuela uste zen, enpresak zuen urteko defizit garrantzitsuari gehituta, jada diruz lagunduta baitzegoen, baina ez galerak arintzeko adinakoa.
Abenduan, iragarki hau jarri zen geltoki eta geraleku guztietan:
Egoera ekonomikoa onbideratzerik lortu ez zenez, 1955eko abenduaren 15ean, sozietate emakidadunak iragarri zuen abenduaren 31n izango zela Iratiren azken bidaia, eta berehala, 1956ko urtarrilaren 2tik, burdinbidea desegiteko lanak hasi ziren, trena berreskuratzeko itxaropen guztiak itotzen zituztenak, eta tentsio handiak eragin zituztenak kaltetutako antzinako erabiltzaile eta herriekin. Horren froga da geroago onartu zela Nafarroako prentsan zentsura-maila handia ezarri zela ekitaldi horiei dagokienez, giroa gehiago ez tentsionatzeko. 1956ko urriaren 12an trenbidea erabat deseginda geratu zen.
1972ko abenduaren 19an, Iruñeko Udalak erabaki zuen Iruña–Hiria geltokia eraisteko lehiaketa egitea, ordutik erabili gabe baitzegoen.
Azpiegitura
Burdinbide hau Iberiar Penintsulako bidaiarientzako lehen tren elektrikoa izan zen, bigarrena baino hilabete batzuk lehenago, Almerian. Egoera horrek garaiko egunkarietan eta entziklopedietan aipamen ugari ekarri zizkion. Iratiko trenak 58 kilometro elektrifikatu egiten zituen Iruña eta Agoitz edo Zangoza lotzeko. Erabilitako korrontea, 6 000 volteko monofasikoa zen, 600era murrizten zena ibilbideak kaleekin edo errepideekin bat egiten zuen tokietan, istripuak saihesteko. Lanetaren aurrekontua (1908-1911) 4 421 375 pezetakoa izan zen.
Konpainiaren trakzio materiala, garai hartan egiten zen onena, zazpi automotore handiz osatua zegoen, lau ardatzekin, eta beste bi txikiago, bi ardatzekin, zurezko karrozatuak, pantografo trolarekin eta Latour eta Winther-Eichbert motorrekin. Lurrunezko tren-makina txiki bat ere bazegoen, "La Vascongada" izenekoa, maniobra-zerbitzuetarako.
Atoian eramandako materiala honako hauek osatzen zuten: 2 jardin-auto, bidaiari-zerbitzurako 8 atoi, 4 furgoi, 34 merkantzia-bagoi itxi eta 38 bagoi ireki kargatzeko.
Bidea bide estukoa zen, hau da, 1 metroko tartea erreien artean. 26 kg-ko Vignole bide-zatiak osatzen zituzten ibilbidearen zatirik handienean, eta Phoenix motara jotzen zuten, 40 kg-koa, bidea galtzadan sartuta zegoenean, kaleen edo errepideen zorua aprobetxatuz. Linea elektrikoak hari bikoitza hartzen zuen, linea transbiarioetan ohikoa, bidea errepidetik zihoan tarteetan; bidearen gainerako zatian, berezko lur-berdinketaren gainean, hari bakarra, katenario-esekidurarekin, 6 metrotik behin galaraziz. Zutoinak hormigoi armatuzkoak ziren eta elkarrengandik 60 metrora zeuden. Hirian forma dotoreagoak hartzen zituzten, burdinurtuzkoak.
Aplonis mystacea
Aplonis mystacea Aplonis generoko animalia da. Hegaztien barruko Sturnidae familian sailkatua dago.
Cypselurus starksi
Cypselurus starksi Cypselurus generoko animalia da. Arrainen barruko Exocoetidae familian sailkatzen da.
Rosario de Acuña
Rosario de Acuña y Villanueva (Madril, 1850eko azaroaren 1a - Gijon, 1923ko maiatzaren 5a) espainiar idazle, librepentsalari eta kazetaria izan zen. Bere garaian, emakumeen eta gizonen berdintasun sozialaren eta, oro har, ahulenen eskubideen prozesuan abangoardistarik aurreratuenetakotzat hartu zen. Aristokraziarekin ahaidetutako familia batean jaioa, emakume zintzo, sortzaile eta menderaezin gisa agertu zen hasiera-hasieratik. Ideologia errepublikarreko izaera librepentsalariak eta antzerki-ekoizpen labur baina ausart eta probokatzaileak irudi polemiko bihurtu zuten, eta Espainiako sektore kontserbadoreenen haserrearen jomuga izan zen, XIX. mendearen bigarren erdialdean eta XX. mendearen lehen laurdenean.
Biografia
Dolores Villanueva y Elices eta Felipe de Acuña y Solis-en alaba bakarra, abolengo aristokratiko zaharrekoa eta buruzagi komunero ospetsua izan zen Acuña gotzainaren ondorengoa. 2000 baino lehenagoko iturrien arabera, Pinto herrian jaio zen, Madrildik gertu dagoen herrian, 1851n, eta Fernández Riera irakasleak 2005ean argitaratutako ikerketen arabera, Espainiako hiriburuko Sustapen kalean, 1850ean. Familia-giro ilustratuak eta begi-afekzio larriak nortasun kultua, sentikorra eta oinarri intelektual sendokoa sustatu zuten. Hamazazpi urte besterik ez zituela, atzerrira bidaiatu zuen, Parisko Erakusketa Unibertsala (1867) bisitatuz, eta, geroago, Erroman bizi izan zen denboraldi batez, non osaba, Antonio Benavides, enbaxadore espainiarra zen.
Lygodactylus conraui
Lygodactylus conraui Lygodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Rosario de Acuña
Biografia
Estreinatu eta bi hilabetera, Rafael de la Iglesia y Auset Madrilgo burgesiako gazte eta Infanteriako tenientearekin ezkondu zen. 1875eko urte hori amaitu baino lehen Zaragozara joan ziren, Rosarioren senarraren destino militarrera, baina laster Madrilera itzuliko ziren. Rosariok antzerkigintzan jarraitu zuen eta 1878ko azaroaren 27an Aragoiko aipatutako hiriburuan Amor a la patria bere bigarren drama estreinatu zuen (Remigio Andrés Delafón ezizenarekin sinatua). Eta bi urte geroago, 1880ko apirilaren 6an, Tribunales de venganza estreinatu zuen Madrilgo Teatro Españolen.
Garai hartan, ezkontza gero eta okerrago joan zen, eta senarraren behin eta berrizko desleialtasunak uzteko erabakia hartzera eraman zuen, erabaki pentsaezina Espainian une historiko hartan. Beste kolpe garrantzitsu bat bere aitaren heriotza izan zen, 1883ko urtarrilean.
Kazetari gisa, Rosariok emakumearen eta gizonaren arteko desberdintasun sozialaren aurkako eta erakundearen aurkako salaketa programa oso bat garatu zuen, "Horretarako aukera emateaz gain, elikatzen baitzuen". Lan horretan, 1884tik Ramón Chisek sortu eta zuzentzen zuen Las Dominicales del Libre Pensamiento astekariarekin egindako kolaborazioak nabarmendu ziren. Espiritu gerrazale horrek (edo pentsaezina, edo argia, edo ausarta, edo deabrutua, adjektiboa nork jartzen zuen kontuan hartuta) espainiar intelektual aurrerakoi maskulinoarengana hurbildu zuen, eta Madrilgo Ateneoak gaualdi poetikoa eskaini zion lehen emakumea izan zen. 1884ko udaberrian gertatu zen, eta ekitaldia bera irakurketa poetiko xume batetik igaro ez bazen ere, berehala bihurtu zen beste gertaera probokatzaile bat batzuentzat, eta enblematikoa aurkakoentzat.
Bere ekoizpena, bai sormenezkoa bai kazetaritzakoa, handituz joan zen. Bere bizitzako aldi nagusi horretan oso ohikoak dira kolaborazioak egunkari nagusietan (El Imparcial, El Liberal) eta Espainiako aldizkarietan (Revista Contemporánea, Revista de España). Idazle ezaguna eta aitortua, errepublikarrek babesten zuten pentsamendu askearen aldeko sektore sozial eta kulturaletan parte hartu zuen, Elizaren eta Estatuaren banaketa bezalako proposamen gatazkatsuekin. Ildo beretik, hogeita hamabost urte zituela, Rosario adopzio masonikoko logia batean sartu zen, Alacanteko Alona konstantean, «Hipatia» izen sinbolikoarekin, ordutik bere idazki askotan agertuko dena; logia horretan 1886ko otsailaren 15ean hasi zen. Madrilgo Hijas del Progreso logiari ere lotuta egon zen 1888an, eta Gijongo Jovellanos logiari ere bai 1909tik aurrera. 1880ko hamarkadaren azken urteetan jarduera handia egin zuen Galizia, Asturias, Andaluzia eta Espainiako Levantetik bidaiatuz.
El Padre Juan-en eskandalua
XIX. mendeko azken hamarkadaren atarian, Rosario de Acuñak bere dramarik ausartena idatzi zuen, eta, jakina, ospetsuena, lotsagabea eta eskandalagarria izateagatik. Konpainia egonkorrik eszenaratzera ausartzen ez zenez, egileak bere konpainia sortu zuen, Madrilgo Alhambra Antzokia alokatu zuen, eta El padre Juan estreinatu zuen 1891ko apirilean, arrakasta eta eskandalua goraipatuz. Obra antiklerikal nagusia, Eliza katolikoa "kontzientzien manipulatzaile eta moldatzaile" erakunde gisa salatuz eta gizarte burgesaren zutabe ukiezin asko hankaz gora botaz.
Baina aldez aurreko zentsura gainditu eta zegokion baimena izan arren, Madrilgo gobernadoreak antzerkia ixtea eta emanaldiak etetea agindu zuen. Rosariok Espainiako hiriburua uztea erabaki zuen orduan, eta bidaia labur bat egin zuen Europan barrena. Itzuli zenean, Rosario Cueto herrira joan zen bizitzera, Santanderren kanpoaldean. Bere amaz gain, Carlos Lamo Jimenezekin — Madrilen 1886an ezagutu eta sekula utziko ez zuen gaztea — eta bere arreba Reginarekin batera joan zen.
Hegazti-etxalde bat eta etxe bat itsasoaren aurrean
Rosario de Acuña, landa eta naturaren zalea, hegazti-hazkuntzan aditua eta bere garaian benetako berritzailea izatera iritsi zen. Madrilen 1902an egin zen lehen Abikultura Erakusketara joan eta Santanderreko El Cantábrico egunkarian nekazaritza-baliabide primitibo horri buruzko artikulu teknikoen bilduma argitaratu ondoren, domina bat jaso zuen hegazti-industriaren ikerketa praktikoengatik eta hedapen-lanarengatik, landa-eremuko emakumeentzako ordezko planteamendu gisa.
1905ean bere ama Santanderren hil zen, eta Rosariok berari eskainitako soneto bat idatzi zuen, 1907an idatzi zuen testamentuan sartuko duena, lauza baten gainean jartzeko berariazko nahiarekin, bere gorpuzkiak zeuden hilobiaren ondoan. Eskaintza osoak honela zioen: "Amari, Dolores Villanuevari, Acuñaren alargunari, hemen etzanda 1905etik".
Etxaldea muntatu zuen finkaren jabeek kontratua bertan behera utzi ondoren — beharbada, indar kontserbadoreen presiopean —, Rosario Asturiasera joan zen. Han, Gijongo Ateneo-Kasino Langilearen laguntzarekin, 1909an itsaslabar baten gainean bere etxe bakartiaren "La Providencia" (Gijon)  eraikuntza hasi zuen, eta bertan bizi izan zen 1911tik hil zen arte.
Erbestealdia eta testamentua
Erlijioari egin zion azken kritika testamentuan idatzita geratu zen:
"Habiéndome separado de la religión católica por una larga serie de razonamientos derivados de múltiples estudios y observaciones, quiero que conste así, después de mi muerte, en la única forma posible de hacerlo constar, que es no consintiendo que mi cadáver sea entregado a la jurisdicción eclesiástica testificando de este modo, hasta después de muerta, lo que afirmé en vida con palabras y obras, que es mi desprecio completo y profundo del dogma infantil y sanguinario, cruel y ridículo, que sirve de mayor rémora para la racionalización de la especie humana". Rosario de Acuña Testamento Garuneko enbolia baten ondorioz hil zen «la Providencia» etxean, 1923ko maiatzaren 5ean, eta Gijongo hilerri zibilean lurperatu zuten. Garai hartako egunkarietan, El Noroeste izenekoan esaterako, Asturiasko herriaren manifestazioa apartekoa izan zela irakur daiteke.
Lana
Rosario de Acuñaren obra osoak, oso zabala izanik, praktikan sorkuntza idatziaren genero gehienak hartzen ditu. Oso garrantzitsua izan zen bere bizitzan zehar bere antzezlanaren arrakasta eskandaluzkoa, baina ez da txikiagoa bere ekoizpenaren zati handi baten kalitatea. Lekukotasun gisa, honako hauek nabarmendu daitezke:
Testigantzak
"Ella ha abordado todos los géneros de la literatura, la tragedia, el drama histórico, la poesía lírica, el cuento, la novela corta, el episodio, la biografía, el pequeño poema, el artículo filosófico, político y social, y la propaganda revolucionaria."
Benito Pérez Galdós-en fitxa kritikoa. "Dichosa usted, señora, que puede brillar entre los hombres por su talento, y entre las mujeres buenas por su bondad. Natural es, por consiguiente, que merecer el afecto de usted, alegre y envanezca a su respetuoso y apasionado amigo y servidor."
Manuel Tamayo eta Bausen piropoa.
Omenaldiak
Asturiasen, Asturiasko Emakumearen Institutuak Rosario Acuña Eskola Feminista sustatzen du.
Asturiasko fundazio masonikoen hasierako saiakeren ondoren, 2004ko maiatzaren 1etik "logia Rosario de Acuña" ezarri zen Gijonen, Frantziako Ekialde Handiko Ordenaren mende.
Arenas del Rey
Arenas del Rey («Erregearen Hondarrak» euskaraz) Espainiako udalerria da, Granadako probintziakoa. 2008an 2.111 biztanle zituen.
Saint-Cirice
Biztanleria
2007an Saint-Cirice udalerrian erroldatutako biztanleak 163 ziren. Familiak 66 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 27 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 23 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 80 etxebizitza zeuden, 67 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 78 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 67 etxebizitza nagusietatik 57 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 48 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 29 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 104 ziren, horien artean 70 aktiboak ziren eta 34 inaktiboak ziren. 70 pertsona aktiboetatik 65 lanean zeuden (39 gizon eta 26 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 34 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Cirice udalerrian 64 unitate fiskal zeuden, 156 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.566 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Salvia lavandulifolia
Salvia lavandulifolia Lamiaceae familiako landare belarkara da, iparraldeko Iberiar penintsulan eta hegoaldeko Frantzian jatorria duena. Harrietako zuhaixketan, erromero, izpiliku eta isatsekin batera topa dezakegu.
Bizi!
Bizi! herritar mugimendu altermundialista da. Larrialdi ekologikoak eta justizia sozialak mundu edo tokiko mailan sortzen dituzten erronkei erantzunen ekartzeko urratsak egiten ditu. 2009ko ekainaren 24ean Kopenhageko gailurra aitzin sortu zen Manu Robles-Arangiz fundazioaren sostenguarekin, bere tokiko ekintza eremua Ipar Euskal Herria da eta bere komunikazioa elebitan egiten du (euskara/frantsesa). Bizi!-k ez du alderdi politikoen edo botere publikoen menpe izan nahi eta legez kanpoko estrategiak eta ekintza bortitzak ez ditu onartzen.
Antolaketa eta funtsezko oinarriak
Biziren hitzarmenaren arabera elkartearen ekintzak 6 oinarritan bermatzen dira:
Ibilmolde demokratikoa, "Kide bat berdin boz bat" oinarriaren arabera, erabakiak denei irekiak diren koordinaketa bilkuretan hartzen dira. Elkartea gai desberdinen inguruko lan taldetan eta tokiko eskualde desberdinetako taldetan.
Jardun eremuak
Orokorki Bizi! mugimendua trantsizio sozial eta ekologikoa (kontsumo arduratsua, banku etikoak, hondakinen kudeaketa, aztarna ekologikoaren murrizketa, trantsizio energetikoa …) plantan ezartzen aritzen da. Horretarako ekitaldiak, ekintza ikusgarriak eta tokiko hautetsiekilako lanak antolatzen ditu.
Disulfodadsonita
Disulfodadsonita mineral bat da.
Ezaugarriak
Disulfodadsonita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak.
Bizi!
Jardun eremuak
Ia etengabe antolatzen dituen hitzaldi ziklo batzuen bidez ( Hervé Kempf, Paul Ariès, José Bové, Geneviève Azam, Hervé Le Treut ), Bizi!-k parte hartzen du hiritarrei gaur egungo erronkak ulertzeko tresnak emaiten.
Elkartea gehienbat ezaguna da :
Bizi nazioartean
Bizi!k erregularki parte hartzen du nazioarte mailan eramanak diren kanpainetan : Klimari buruzko Kopenageko Konferentzian 2009an, Cancúneko Gailur Alternatiboan 2010an (klimari buruzko Cancúneko Konferentziaren ber momentoan), Nizako G20-aren kontra-gailurrean, 2011an, Rio + 20 –eko Populuen gailurrean (Nazio Batuen Garapen Iraunkorraren Goi Bilera), 2012an, 2013an, Tunisiako Munduko Foro Sozialean, maila globalean, aldaketa klimatikoaren aurka aritzeko, beste elkarte eta mugimenduekin batera.
Kolektiboak
Sortu denez geroztik, Bizi!-k parte hartzen du kolektibo ezberdinetan :
Gertakariak
Alternatiba, alternatiben herrixka, besta erraldoi bat da non publiko zabal bati ongi etorria egina zaion aldaketa klimatikoari eta krisi ekologikoari alternatiba zehatz batzuen aurkezpena eginez. Lehen edizioa, Susan Georges-en babespean egin zen 2010an. Bigarren edizioa Stéphane Hessel–ek babestu zuen eta 2013ko urriaren 6an iragan zen Baiona hiri erdian. Antolatzaileen arabera 10.000 pertsona hurbilarazi zituen. Bizi! ezaguna da ardura ekologikoa harrarazteko eramaiten dituen kanpaina handiei esker, hala nola Baionako bestetan (non milioika pertsona pasatzen baitira) eta maiatzaren leheneko mobilizazioetan.
Baionako Alternatiba-ren beste edizio bat iraganen zen 2018ko urriaren 6 eta 7an.
Urte hartako urriaren 6an, Alternatiba Itzuliaren heltearekin, Baionako alternatiben herrixkaren idekitzea eta herritar dinamika horren 5 urteak ospatu ziren. Edgar Morin soziologo eta filosofoak, baita ere Mariama Diallo segegaldar antropologoak edizio hori sustengatu zuten.
Norihiro Kawakami
Norihiro Kawakami (川上 典洋, 1987ko apirilaren 4a - ) Japoniako futbolaria da.
Bizi!
Gertakariak
Urriaren 7an, aldaketa klimatikoaren alternatiben herrixka izan zen, milaka eta milaka pertsonak parte harturik.
Norihiro Kawakami
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako JEF United Chiba eta Tochigi SC.
Metakarpo
Metakarpo eskuko hezur multzoa da, karpoaren eta hatzen artekoa, metakarpoaren bost hezurrek osatua. Oinean bere baliokidea metatartsoa da.
Eskolim
Eskolim, Frantziako lurraldetan hizkuntza gutxituak murgiltze ereduan irakasten duten elkarte estatutuko eskolen sarea da. 2009 otsailaren 8 an sortu zen Ziburun. Sei federazio biltzen ditu : Seaska (euskara), Diwan (bretainiera), Calandreta (okzitaniera), ABCM-Zweisprachigkeit (Alsaziera), La Bressola (katalana) eta Scola Corsa (Korsikera).
Eskola eta ikasle kopuruak
2022/2023 ikasturtean, Eskolim sareak 14.470 ikasle dituzten 187 ikastetxe biltzen ditu.
La del manojo de rosas
La del manojo de rosas (eusk.: «Arrosa sortarena») Pablo Sorozabalen bi aktoko zarzuela da, Anselmo C. Carreño eta Francisco Ramos de Castroren libretoa duena. Madrilgo Fuencarral antzokian estreinatu zuten 1934ko azaroaren 13an.
Seares (kraterra)
Seares kraterra Ilargiko talka-krater bat da. LQ01 lau-angelukoan dago. 99,5 kilometroko diametroa du. Izena Frederick Hanley Searesren omenez darama. Schwarzschild kraterreko lautada harresituaren ekialde-ipar-ekialdean dago, eta Karpinskiy krater gailenaren mendebaldean.
Krater zahar horren ertza hainbat talkek higatuta eta kolpatuta agertzen da, tontor, haran eta gailurrez osatutako eraztun irregularra osatuz barruko lurrean. Seares B krater sateliteak krater nagusiaren ipar-ekialdeko ertza zeharkatzen du, barautsaren beste zati batzuetan dauden beste krater txiki batzuk bezala. Ipar-mendebaldeko ertzak eta Seareseko kanpoko arrapalek krater zahar baten erdia estaltzen dute, ia tamaina berekoa.
Barruko lurzorua ia berdinduta ageri da hainbat eremutan, baina krater ñimiño ugarik markatzen dute. Gailur, ildo eta krater txiki batzuek banda bat osatzen dute, mendebaldetik ekialdera dagoen lurzoruaren erdialdean zehar.
Krater sateliteak
Krater sateliteak krater nagusitik hurbil dauden krater txikiak dira, eta krater horren izen bera hartzen dute letra larri osagarri batekin (baita horien eraketa krater nagusiaren eraketatik independentea bada ere). Konbentzioz, egitura horiek ilargi-mapetan identifikatzen dira, eta dagokien letra krater nagusitik hurbilen dagoen ertzaren erdian kokatzen da.
Corrombles
Corrombles Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Corrombles udalerrian erroldatutako biztanleak 237 ziren. Familiak 92 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 126 etxebizitza zeuden, 93 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 15 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 124etxeak ziren. 93 etxebizitza nagusietatik 79 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 20 etxek lau zituzten eta 57 etxek bost zituzten. 69 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 49 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 37 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 143 ziren, horien artean 118 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 118 pertsona aktiboetatik 107 lanean zeuden (58 gizon eta 49 emakume) eta 11 langabezian zeuden (6 gizon eta 5 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Corrombles udalerrian 97 unitate fiskal zeuden, 241 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.441 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2000. urtean Corrombles udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 468 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Rémy-en-Rollat
Saint-Rémy-en-Rollat Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Rémy-en-Rollat udalerrian erroldatutako biztanleak 1.583 ziren. Familiak 628 ziren, horien artean 111 pertsona bakarrekoak ziren (49 bakarrik bizi ziren gizonak eta 62 bakarrik bizi ziren emakumeak), 213 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 242 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 62 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 690 etxebizitza zeuden, 630 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 27 hutsik zeuden. 679 etxeak ziren eta 10 apartamentuak ziren. 630 etxebizitza nagusietatik 551 bere jabearen bizilekua ziren, 64 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 23 etxek bi zituzten, 77 etxek hiru zituzten, 223 etxek lau zituzten eta 304 etxek bost zituzten. 541 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 222 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 377 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.041 ziren, horien artean 769 aktiboak ziren eta 272 inaktiboak ziren. 769 pertsona aktiboetatik 715 lanean zeuden (388 gizon eta 327 emakume) eta 54 langabezian zeuden (19 gizon eta 35 emakume). 272 pertsona inaktiboetatik 109 erretiraturik zeuden, 77 ikasten zeuden eta 86 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 57 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 17 eraikuntza enpresak ziren, 13 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 18 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 3 zurginak, 3 iturginak, 3 argiketariak eta 2 ile apaindegiak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 kongelatu-denda zen.
2000. urtean Saint-Rémy-en-Rollat udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 988 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cubillo del Campo
Cubillo del Campo Burgosko udalerria da, Alfoz de Burgos eskualdean dagoena.
2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 101 biztanle zituen.
Rouleina eucla
Rouleina eucla Rouleina generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Alepocephalidae familian.
Zubrohlava
Zubrohlava Eslovakiako udalerri bat da, Námestovoko barrutian kokatuta. 15,26 km²ko azalera du eta 2295 biztanle 2017ko datuen arabera.
La Pellerine (Mayenne)
La Pellerine Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Pellerine udalerrian erroldatutako biztanleak 310 ziren. Familiak 136 ziren, horien artean 42 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 45 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 45 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Ken Matsumoto
Ken Matsumoto (松本 憲, 1987ko abuztuaren 28a - ) Japoniako futbolaria da.
La Pellerine (Mayenne)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ken Matsumoto
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako JEF United Chiba.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Saint-Hilaire-de-la-Noaille Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Sasha Alexander
Suzana Drobnjaković edo izen artistikoz Sasha Alexander (Los Angeles, 1973ko maiatzaren 17a) aktore estatubatuarra da. NCIS telesailean Caitlin Todd agentea eta Rizzoli & Isles telesailetan Maura Isles doktorearen papera betetzeagatik da ezaguna.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Biztanleria
2007an Saint-Hilaire-de-la-Noaille udalerrian erroldatutako biztanleak 362 ziren. Familiak 128 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 48 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
La Pellerine (Mayenne)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 195 ziren, horien artean 147 aktiboak ziren eta 48 inaktiboak ziren. 147 pertsona aktiboetatik 135 lanean zeuden (74 gizon eta 61 emakume) eta 12 langabezian zeuden (8 gizon eta 4 emakume). 48 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Etxebizitza
2007an 152 etxebizitza zeuden, 134 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 149 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 134 etxebizitza nagusietatik 110 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 92 etxek bost zituzten. 123 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 51 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 75 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Teddy Quinlivan
Theodora Quinlivan, ezagunagoa Teddy Quinlivan izenaz, (Boston, Massachusetts, 1994ko ekainaren 22a) estatubatuar emakumezko modelo transgeneroa da. 2015ean Nicolas Ghesquièrek, Louis Vuitton etxeko sormen-zuzendariak, Quinlivan ezagutu eta moda-desfileen munduan sartu zuen. Harrezkero, goi-mailako moda-diseinatzaileentzat desfilatu du, horien artean, Carolina Herrera, Jeremy Scott, eta Jason Wu.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 229 ziren, horien artean 161 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 161 pertsona aktiboetatik 150 lanean zeuden (77 gizon eta 73 emakume) eta 11 langabezian zeuden (6 gizon eta 5 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Teddy Quinlivan
Bizitza
2017ko irailean Quinlivanek emakume transgeneroa zela jakinarazi zuen.
La Pellerine (Mayenne)
Diru sarrerak
2009an La Pellerine udalerrian 128 unitate fiskal zeuden, 309 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.457 euro zen.
Exocoetus gibbosus
Exocoetus gibbosus Exocoetus generoko animalia da. Arrainen barruko Exocoetidae familian sailkatzen da.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Diru sarrerak
2009an Saint-Hilaire-de-la-Noaille udalerrian 140 unitate fiskal zeuden, 366 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.718 euro zen.
La Pellerine (Mayenne)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 1 zurgina eta 3 jatetxeak.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
La Pellerine (Mayenne)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean La Pellerine udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 950 hektarea erabiltzen.
Francesco Rosi
Francesco Rosi (Napoli, 1922ko azaroaren 15a - Erroma, 2015eko urtarrilaren 10a) italiar zinemagilea da. Antzezle, gidoigile eta marrazkilaria izan zen, Luchino Viscontiren eta Italiako beste zuzendari ospetsuen laguntzaile izan aurretik. Neorrealismoaren eragina izan zuen, Visconti eta Rosselliniren bidez. Lehenengo bi filmek Estatu Batuetako film beltzen eragin handia zuten. Salvatore Giuliano (1961) filmarekin, arrakasta handia izan zuen nazioartean, eta gero egin zituen film politiko eta sozialen ezaugarriak finkatu zituen. Francesco Rosiren lanek Lehen Mundu Gerraren ondoren Italiaren historian garrantzia izan duten gaiak eta gertaerak aztertu eta salatzen dituzte; heriotzaren aipua etengabea da film horietan. 2008ko Berlinaleak omenaldia egin zion Francesco Rosiri, haren hamahiru film emanez; horretaz gainera, Ohorezko Urrezko Hartza eman zioten Bizitza Osoko Lorpena saritzeko.
La Pellerine (Mayenne)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Francesco Rosi
Filmak: Le mani sulla città (1963, Eskuak hiriaren gainean), C´era una volta (1967, Behin batean), Uomini contro (1970, Gizonak aurka), Il caso Mattei (1972, Mattei kasua), Cristo si è fermato a Eboli (1979, Kristo Ebolin geratu zen), Tre fratelli (1981, Hiru anaia), Chronica de una muerte annonciata (1987, Heriotza iragarritako baten kronika).
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 margolaria eta 1 zurgina.
Dakar
Dakar (Ndakaaru) Senegalgo hiriburua eta hiri nagusia da. 83,38 kilometro koadroko eremua du, eta 2013an 1.146.053 biztanle zituen. Hala ere, 2021ean 3,94 milioi biztanle zituela kalkulatzen zen.
Unibertsitatea dauka, Afrika frantseseko zaharrena; artzapezpikuaren egoitza da.
Saint-Hilaire-de-la-Noaille
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra altzari denda bat zen.
2000. urtean Saint-Hilaire-de-la-Noaille udalerrian 34 nekazaritza-ustiategi zeuden, 748 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Dakar
Geografia
Ozeano Atlantikoren ertzean dago, herrialdeko mendebaldeko muturrean, Cap-Vert penintsulan. Afrikako hiririk mendebaldekoena da.
Sasha Alexander
Biografia
2010an Rizzoli & Isles telesaileko Maura Isles doktorea bihurtu zen. Telesailak 2016 artean iraun zuen eta People's Choice Awards sarietan emakumezko telebista-aktore onenaren saria jaso zuen. Azken denboraldian Shameless telesailean ere parte hartzen hasi zen ohiko aktore gisa.
Venarsal
Venarsal Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Kaoba (zura)
Kaoba Swietenia generoko zenbait zuhaitzen zura da, Amerikan jatorria duena. Zuraren kolorea gorri ilunetik arrosara izan ohi da.
Dakar
Historia
Dakar ingurua XV. mendean populatu zen. Portugalek Gorée uhartean ezarri zuen merkataritza gune bat, bereziki Atlantikoko esklabo merkataritzan aritzeko. Frantziak uhartea 1677an konkistatu zuen. Esklabotza ezezatatu eta gero Frantziak lur lehorra ere konkistatu zuen XIX. mendean eta Frantziako inperio kolonialaren parte garrantitsu bilakatu zen.
Kaoba (zura)
Kaoba zur finen adibide onena da, eta zurgindegitan oso estimatua da egur mota honekin erraz lan egin daitekeelako. Gainera, bizkarroien aurka iraunkorra da eta hezetasunaren kontra ondo mantentzen da. Hala dela eta, itsasontziak egiteko oso erabilia izan zen mendeetan zehar.
Sasha Alexander
Bizitza pertsonala
1999 urtean Luka Pecelekin ezkondu zen baina beranduago ezkontza hura baliogabetu zuen. 2007an Edoardo Ponti italiar zuzendariarekin ezkondu zen eta Lucia Sofia alaba eta Leonardo semea izan dituzte. Edoardo Ponti Sophia Loren aktorearen semea da.
Kaoba (zura)
Benetakoa zuhaitz honetatik ateratzen dute:
Zistertar
Zistertar Ordena (latinez: Ordo cisterciensis, o.cist.) ordena monastiko katolikoa da, 1098an sortutakoa. Urte horretan San Benediktoren erregela zorrozki bizi nahi zuten beneditar lekaide batzuek Cîteauxko abadia (Saint-Nicolas-lès-Cîteaux, Burgundia) eraiki zuten. Fundatzailerik ezagunena Roberto Molesmekoa da.
Dakar
Historia
Gotorleku militarra izatetik aurrera egin zuen 1862an, non hasi zen eraikitzen hiria.
Zistertar
Ordena honek aszetismoa eta liturgiaren soiltasuna sustatu eta lekaideen eskulanari garrantzi handia eman zion. XII. mendean izan zuen hedatze handian, San Bernardo Clairvauxkoa (1090-1153), Clairvauxko abadiaren sortzaile eta bertako lehen abadea, funtsezkoa izan zen. San Bernardo hil zenean, ordenak 338 monasterio zituen, eta horietatik 68 Clairvauxetik eraikiak ziren. 2015ean 2.450 kide zituen.
Historia
Roberto Molesmekoa beneditar abadeak, San Benitoren ordenaren zorroztasunera itzuli nahirik, monasterio bat eraiki zuen Cîteauxen (latinez: Cister), Dijon ondoan. Bernardo Clairvauxkoa ordenan sarturik (1112), zistertarrak mendebaldeko herrialdeetan zehar hedatu ziren. 1119an Eztebe Harding santuak, ordenako hirugarren abadeak, Carta caritatis izeneko konstituzioa idatzi zuen, ordenaren ezaugarriak eta eraketa finkatzen zituena: erabateko pobrezia, aszetismoa, esku lanaren garrantzia, ikasketa profanoen debekua, monasterio guztiek arau eta ohitura berberak izatea, etxe guztietako abadeak urtero Cîteaux-en egin beharreko batzarra eta abade nagusiak urtero etxe guztietara egin beharreko ikustaldia. 1120an emakumeentzako lehen monasterio zistertarrak sortu ziren.
XII. mendea zistertarren mendea izan zen, bere arkitektura soila ordenarekin batera Europan barreiatu zelarik: 1113-1115 bitartean lau abadetxe, 1153an 353, 1200ean 694. Zistertarrak landu gabeko lurretan kokatzen ziren eta eragin handia izan zuten Erdi Aro hondarreko nekazaritzan. Langintza horrekin aberastu ahala, beren ohituren zorroztasuna laxatuz joan zen eta XV. mendean ordenak gainbehera handia izan zuen. Zenbait erreforma saio alferrikakoak izan ziren, jatorrizko arauetara itzuli nahi zuten beste zenbait ordena bereizi zirelarik, haietatik garrantzitsuena trapatarrena.
Sasha Alexander
Bizitza pertsonala
Sasha Alexanderrek hainbat hizkuntza hitzegiten ditu: ingelesa, serbiera, italiera eta frantsesa.
Dakar
Historia
1902tik aurrera Mendebaldeko Afrika Frantsesaren hiriburu bilakatu zen, Saint-Louisen ordez. Garrantzi handiko militar portua izan zen Bigarren Mundu Gerran.
Aplonis cantoroides
Aplonis cantoroides Aplonis generoko animalia da. Hegaztien barruko Sturnidae familian sailkatua dago.
Salvador de Bahíaren hirigune historikoa
Salvador de Bahíaren hirigune historikoa Barsilgo Bahía estatuaren Salvador de Bahía hiriaren alde zaharra da. Auzoan garai kolonialaren eraikuntzak eta kaleak ikus daitezke. 1985tik Gizateriaren Ondarea da.
Deskribapena
Salvador de Bahíaren hirigune historikoa barruti hauekin osatuta dago: Pelourinho, Katedrala eta Pilar. Sartzeko bidea Rua Chile kaletik da, Castro Alves plazan hasita Katedraleko plazan bukatzeko.
Zistertar
Zistertarrak Euskal Herrian
Zistertarrak sortu eta berehala iritsi eta zabaldu ziren Euskal Herrian: Fitero (1140), Irantzu (1176), Oliba (1230), Leire, 1269an zistertarren eskuetara pasa zena, Martzilla, Tulebras, Barriako Andramari, Baionako San Bernardo (1245).
Salvador de Bahíaren hirigune historikoa
Historia
XX. mendearekin hirigune historikoa dekadentzia fase batean sartu zen. 1938 eta 1945 artean Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN) erakundeak eraikuntza desegoki baten bat bota zuen baina hori ez zen nahikoa izan degradazioa gera arazteko. Okerrerako prozesua 1960tik aurrera gogortu zen. Egoera horren buelta 1984an hasi zen; urte horretan IPHANek 80 hektarea bota zuen horrela, 1985an, Unescoren Gizateriaren Ondarearen kalifikazioa eskuratzeko. 1991an Pelourinho ingurua berreskuratzeko prozesuari ekin zioten, esaterako, aktibitate batzuk beste inguruetara eramanez.
Zistertar
Zistertarrak Euskal Herrian
Lazkaon (Gipuzkoa) moja zistertarren Santa Ana komentua dago.
Dakar
Historia
1959 eta 1960 artean Dakar Maliko Federazioaren hiriburua izan zen, baina Senegalen independentzia eta gero, herrialde horren hiriburu izan zen.