cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santigny
Santigny Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Santigny udalerrian erroldatutako biztanleak 115 ziren. Familiak 45 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 21 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 67 etxebizitza zeuden, 50 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 66 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 50 etxebizitza nagusietatik 36 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 27 etxek bost zituzten. 34 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 21 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren eta 1 argiketaria.
2000. urtean Santigny udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.065 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Characidium heinianum
Characidium heinianum Characidium generoko animalia da. Arrainen barruko Crenuchidae familian sailkatzen da.
The Scotsman hotela
The Scotsman hotela, ingelesez The Scotsman Hotel, Eskoziako Edinburgh hiriburuan dagoen hotel bat da, Edinburgheko Hiri Zaharran, North Bridge zubiaren parean eta Royal Mile eta Princes Street etorbideen artean. Izena 1905-2001 artean The Scotsman egunkariaren egoitza izanarengatik datorkio.
Iffwil
Iffwil Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
The Scotsman hotela
1899-1902 artean James Dunn eta James Finlay arkitektoek eraikiarazi zuten, eta 2001ean hotel bilakatua izan zen.
Kevin Flynn
Michael Kevin Flynn (Dublin, 1939ko martxoaren 20a - ibidem, 2022ko urtarrilaren 16a) irlandar errugbilaria izan zen, erdiko postuan aritzen zena.
Banknock
, 'Baile nan Cnoc', Eskoziako udalerri bat da, Falkirk eremu administratiboan.
Affogato
Affogatoa (italiera: "ito") Italiako kafe-postrea da. Bainila izozki koilarakada bat kafe espres bero zurrusta batekin burututa edo "ito" da. Aldaera batzuk daude amarettorekin, bicerinekin edo bestelako pattarren batekin.
Affogato Italiako jatetxe eta kafetegietan postretzat jotzen den arren, Italiatik kanpoaldean dauden jatetxe eta kafetegi batzuetan edaritzat jotzen da. Batzuetan beste izozki zapore batzuk erabiltzen dira, hala nola, kokoa, marrubia eta eztia.
Super-8
Super-8, bere izendapenak adierazten duen bezala 8 mm zabalerako filma erabiltzen duen zinema film formatua da. Doble 8 formatuaren bilakaera da, zabalera bedineko filmarekin, baina irudi eremua eta izkinako zuloen banaketa ezberdinarekin.
Etxeetan erabiltzeko sortua izan zen, halere zinezale apalek nahiz zinemagile hasiberriek erabili eta maila bikaina izatera ailegatu zen. Zinta magnetikoetako irudi erregistroen sistema berrien iritsiarekin, alegia bideoa deritzona, formatu honen gainbehera hasi zen. Baina gaur egun nolabaiteko pizkunde bat bizi du, batez ere laburmetrai egile eta bideo artistek bideotik ezberdina den estetika bat lortzeko asmoz erabiltzen baidute.
Fantikorena
Fantikorena XVII. mendeko jauretxe bat da, 1641. urtean eraikia, Arteta (Ollaran) herrian dagoena. 1986. urtetik, Joxe Ulibarrena artistaren ekimenez, bertan kokatua dago Nafarroako Erresumako Museo Etnografikoa.
Bere berezitasun arkitektonikoa honetan datza: harrizko oinarriak dituzten zortzi zutabeetan eta beste hainbeste fuste montatu pisu bakoitzean habeen eta habetzan gangadunekin, modu horretara ez dagoelarik euskarri hormak beharrik. Teilatua lau isuritakoa da. 21. mendeko etxeak egitura jatorrizkoa gordetzen du neurri handi batean, nahiz eta aurrealdearen eskuinaldea, adibidez, berria den.
Sphenomorphus sibuensis
Sphenomorphus sibuensis Sphenomorphus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Priziac
Priziac (bretainieraz Prizieg) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Brejo dos Santos
Brejo dos Santos Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Inoki
Inoki, Inoki Ness ere deitua, Fabiano Ballarin (Erroma, 1979ko urriaren 2a) rap abesle eta ekoizle italiarraren ezizena da.
Inokik bere burua ezker muturreko kide dela esan izan du, ideia komunistak eta anarkistak partekatuz.
Lehen urteak
Inoki ezizena bere Enok tag zaharrari zor dio, Itun Zaharreko Enoch pertsonaiarekin lotzen duena; Gainera, "ness" Bolonian "badaki" adierazteko erabiltzen zen esamoldea zen, Inoki Japoniako borrokalari ezagun baten izena zen bitartean. Faliero Ballarin aktore erromatarra zen bere aita, 1983an Amore tossico film neorrealista ospetsuan agertzen dena.
Erroman jaio bazen ere Imperia n hazi zen, eta gero Boloniara joan zen bizitzera. Hip hop kulturan barneratzen hasi zen lehenik grafiti mundura eta ostera rap musikara, Assalti Frontali taldearen entzunez besteak beste. Bolognan Gianni KG break dance dantzari eta rap abeslaria eta Paniko grafiti egileak ezagutu zituen. Haiekin batera Porzione Massiccia Crew (PMC) osatzen du, artista ugari biltzen zituen Bologniako hip hop kolektibo historikoa.
1996an Joe Cassano rap abeslaria ezagutu zuen, eta harekin Flick Flack Mobb sortu zuen. Handik denbora gutxira Turineko The NextOne DJ eta break dantzariaren Next Level Enternainment kolektiboan sartzen da. 1998an Fritz da Cat- en Novecinquanta diskoan zegoen Giorno e notte abestian parte hartu zuen; abesti hau Cassanoren hil osteko Dio lodato diskoan ere sartzen da. Urte berean Porzione Massiccia Crew taldearen Demolizione 1 mixtape a ere kaleratu zen. Garai berean, Inokik hainbat kolaborazio egin zituen Italiako eskola zaharreko artista garrantzitsu batzuekin, hala nola Zippo (Vicchio), DJ Skizo eta Camelz Finezza Click.
5. Dan
2001ean estudioko lehen diskoa kaleratu zuen, 5º Dan izenekoa, autoekoiztua eta Inokines ezizenarekin, eta ondoren PMC bigarren mixtape-a, Demolition 2 (2002).
2003 / 2004an (eta 2006ko azken ediziora arte) Inoki 2theBeat antolatzeaz arduratu zen, Bologniako Link aretoan egiten zen eta italiar estatuko artistak biltzen zituena "freestyle" borroka ekitaldi entzutetxua.
Urte berean Tekno Mobil Squad kolektiboarekin lankidetzan aritu zen, Lou Chanorekin batera (DJ eta Truce Klan kolektibo erromatarreko ekoizlea) lehen tekno-rap nahasketa sortuaz. Eurekin festa askotan parte hartu zuen eta bi abesti grabatu zituzten (horietako bat Fuori vena filmaren soinu banda).
2004an Porzione Massiccia Crew-ek Club Dogo-rekin kolaboratu zuen PMC VS Club Dogo -The Official Mixtape diska eginaz. Urte berean, Inokik Italiako RAI telebistako Hip Hop Generation saioan aurkezle gisa parte hartu zuen eta L'ispettore Coliandro telesailean agertu zen.
Fabiano detto Inoki eta Nobiltà di strada
2005ean Fabiano detto Inoki, bakarkako bigarren diskoa atera zuen, 2003 eta 2004 artean grabatutako abestiak biltzen dituena. Diskoa Relief Records zigilupean atera zen eta rap eszenako ordezkari garrantzitsuen partaidetza izan zuen: ekoizpena Shabloren, DJ Shocca eta Don Joe-ren esku izan zen, Club Dogo-ren eskuartzearekin. Inokiren heltze artistikoa markatzen duen lana izan zen. Gai sozialak eta pieza autobiografikoak ditu diskak, beti ere bere aztarna estilistikoa mantenduz.
2006ko urrian Warner Music Italy-rekin sinatuko zuela iragarri zen. Handik gutxira, Sentimento reciproco singlearen behin-behineko bertsioa sarean hedatzen hasten da Inokik jakin gabe. Handik urte batzuetara, diskoaren salmentan igotze aldera disketxearen marketin mugimendu bat besterik ez zela izan adierazi zuen.
2007ko otsailean hirugarren diskoa kaleratu zuen Nobiltà di strada, arrakasta nazionala izan zena, besteak beste MTV telebistaren laguntzari esker ere, "2007ko MTV-ren apostua" bezala izendatu baizuen. Diskoak G Max, il Turco, Mic Meskin eta Tek Money-en kolaborazioak zituen, ekoizpenak DJ Skizo, Bassi Maestro, Lou Chano, Bonnot, Big Aim & Yaky-ren esku egon ziren bitartean. Lehen singlea Sentimento reciproco izan zen, eta bigarrena Il mio paese se ne frega, zaleen eta kritiken erantzun ona jaso zutenak.
2007an Radiocittà Fujikoko irrati katean Street Kingz izeneko underground irratsaio bat sortzen ere ikusi zuen.
Undergroundera itzulera eta Rap Pirata
2008an Inokik Warnerrekin zuen kontratua amaitu eta autoekoizpenera itzultzen da, disko-industria ren mundua eta mainstream ean jarraitzea aukeratu duten raperoak gogor kritikatuz. 2009an lehia indartsu bat hasi zuen Vacca izeneko rap kantariarekin, Myspace sare sozialaren bitartez elkarri kritika gogorrak eginez.
2010ean Salentoko Mad Dopa rap kantariarekin egindako Pugni in faccia mixtapea argitaratu zuen, doan deskargatzeko aukera emanez. Hurrengo urtean Assalti Frontali taldeko Profondo rosso diskoan parte hartu zuen (beraien biran ere ibili zen). Gainera berak sortutako Rap Pirata diskoetxe independentearekin argitaratutako Flusso di Conscience mixtapea kaleratu zuen.
2012ko urtarrila 26ean aurkako dissing bat argitaratu zuen aurreko urtetan berarekin kolaboratu zuen Club Dogo-ko Gué Pequenoren aurka, bere burua diskoetxe nagusien menpera saldu izana salatuz. Urtetan zehar hainbat tirabira ere izan ditu beste hainbat raperoekin, batez ere Salmo, Marracash, eta Fedez-ekin.
Fòrumgo geltokia (Bartzelona)
Fòrum Bartzelonako tranbiaren geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Sant Martí barrutian dago.
Geltokia 2004n inauguratu zen.
Inoki
Undergroundera itzulera eta Rap Pirata
2016ko abenduaren 25ean Basso Profilo - The Mixtape, autoekoitzitako nahasketa kaleratu zuen, 2017ko otsailaren 20an Basso Profilo abestiaren bideoa kaleratu zen, eta ondorengo hilabeteetan It's War eta We Goin 'On. Urte berean Inoki berak eta Mad Dopak osatutako Call2Play taldearen diskaren kaleratzea iragartzen da, Fabio Mustaren ekoizpenaz eta Caparezzaren gainbegiratzea artistiko izango dituena. Lehenengo singlea Fallo tu izenekoa, Caparezarekin elkarlanean sortu zen eta ekainaren 6an kaleratu zen YouTuben.
2018ko urtarrilean Vacca rap abeslariaren Don diskoko Blood a Blood abestian hartu zuen parte, berarekin zituen tirabirak amaitzutak emanez. Urte bereko azaroak L'Elfo rap abeslariaren Gipsy Prince diskoko Capo abestian parte hartu zuen.
Diskoetxe handi batera itzulera
2020ko martxoaren 13an Inokik grabazio kontratua sinatu zuen Sony Music-en filiala den Asian Music-ekin, eta horrela zigilu garrantzitsu batera itzuli zen. Aldi berean, Trema singlea argitaratuko zuela iragarri zuen, estudioko bosgarren diskoa aurreikustea helburu zuena.
Brooke Burns
Brooke Elizabeth Burns (Dallas, 1978ko martxoaren 16a) aktore eta modelo estatubatuarra da. Baywatch telesailean Jessie Owensen rola betetzeagatik egin zen ezagun.
Biografia
Texasen hazi zen familia kristau batean. Aita petrolio munduko enpresaria da. Out of the Blue telesailean egin zuen debuta. Ondoren 1998 eta 2001 artean Baywatch telesailean aritu zen, baita Baywatch: Hawaii spin-offean ere.
Ordutik aurrera telebistan egin zuen lan batez ere. Telesail aipagarreinak Dog Eat Dog, North Shore, Hole in the Wall, Melrose Place eta The Chase izan ziren.
Bellagio (hotela eta kasinoa)
Bellagio, AEBetako Las Vegas hirian dagoen luxuzko hotel eta kasinoz osatutako multzoa da, Las Vegas Stripen.
Real (Ribera Alta)
Real Valentziako Erkidegoko udalerria da, Ribera Alta eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua. Herriak lehenago izan dituen izenak Real de Montroi eta jatorri arabiarreko Rahal dira.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 2367 biztanle zituen.
Sevignéko markesa
Marie de Rabutin-Chantal (Paris, 1626ko otsailaren 5a - Grignango gaztelua, 1696ko apirilaren 17a), ezagunagoa Sevignéko markesa edo Madame de Sévigné moduan. Frantses idazlea izan zen (gutunak idatzi zituen) eta garaiko saloietan parte hartu zuena (batez ere Fouquetenetan).
Biografia
Borgoñako zaldun baten alaba zen eta finantzatan aritutako familia bateko ondorengoa. Txikitan galdu zituen gurasoak. Francisco de Salesekin batera, Bisitarien ordenaren sortzaile zen Joana Frantziska Frémyot de Chantalek amaren familiarengana eraman zuen eta horri esker heziketa ona jaso zuen.
1651ko otsailaren 4an, senarrak dueloa izan zuen Albret zaldunarekin, Madame de Gondran maitaleagatik. Zauriengatik, hurrengo egunean hil zen Henri de Sévigné. Handik aurrera Madame de Sévigné bere bizimoduaren jabe izan zen bere bi seme-alaben heziketaz arduratu zen.
Saloietara joaten hasi zen, batik bat Fouqueten saloira, bizitzaren gozamen guztiak bizi nahian bere lehengusu Bussy-Rabutinek esan zuen moduan. 1657an Madeleine de Scudéryk idatzi zuen Clélie bere lanean agertzen zen Clarinte pertsonaia, Sévignéko markesa zen.
Sévignéko markesa Parisen eta senarrarengandik jasotako Bretainiako Vitrén zeukan Rochers-Sévigné gazteluaren artean bizi ohi zen.
1669ko urtarrilak 27a, bere alaba Françoise-Marguerite de Sévigné ezkondu egin zen François Adhémar de Monteil Grignan-go kondearekin, Probentzako familia garrantzitsu bateko ondorengoarekin. Azaroan, François Adhémar de Monteil Probentzako teniente general izendatu zuten, eta hara joan ziren bizitzera (karguak behartuta). Asko maite zuen alaba urruntzea oso gogorra egin zitzaion Sévignéko markesari. 1671ko otsailaren 6an, Madame de Sévignék alabari lehen gutuna bidali zion eta 1696an hil arte gutun ugari elkartrukatu zituzten. 20 urte pasatxoko gutun-harreman hartan, amak Luis XIV.aren garaiko Versailleseko gorteko bizitzaren deskribapen zehatza egiten zion alabari.
Madame de Sévigné Grignango familia panteoian lurperatu zuten.
En 1793an, balak egiteko berunaren bila zebiltzala iraultzaile batzuk bere hilkutxa ireki zuten eta garezurra espezialista batzuek ireki omen zuten ikertzeko, baina ez dago gertaera horren frogarik. 2005eko maiatzean Grignango kolegiataren zaharberritze lanetan, hilkutxa ireki zuten eta hezurdura osorik aurkitu zuten.
Lana
Madame de Sévignéren gutunak ezkutuan argitaratu zituzten 1725ean: 28 gutunekin edo zatiekin. Horregatik, Pauline de Simiane-k, Madame de Sévignéren bilobak, bere amonaren gutunak ofizialki argitaratzea erabaki zuen. Aix-en-Provenceko Denis Marius Perrin editorearen esku utzi zuen lan hori. 1734-1737 artean 614 gutun argitaratu ziren eta beste 722 gutun 1754an. Madame de Simianek aukeratu zituen argitaratuko ziren gutunak: familiarentzat eragin hurbila zutenak edo maila literariorik ez zutenak kendu zituen eta argitaratutako gutunak zuzendu egin zituzten garaian egin ohi zen moduan. Hori dela eta, zalantzan jarri izan da haien zinezkotasuna: ezagutzen diren 1120 gutunetatik, bakarrik %15 dira autografoak eta, gainera, argitaratu ostean suntsituak izan ziren.
1873an antikuario baten dendan eskuz idatzitako bere gutunen lote bat aurkitu zen (ia bere alabari zuzendutako gutunen erdia inguru).
Villevieille
Villevieille Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villevieille udalerrian erroldatutako biztanleak 1.582 ziren. Familiak 618 ziren, horien artean 135 pertsona bakarrekoak ziren (55 bakarrik bizi ziren gizonak eta 80 bakarrik bizi ziren emakumeak), 210 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 214 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 59 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 723 etxebizitza zeuden, 643 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 45 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 681 etxeak ziren eta 42 apartamentuak ziren. 643 etxebizitza nagusietatik 509 bere jabearen bizilekua ziren, 109 alokairuan okupaturik zeuden eta 24 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 23 etxek bi zituzten, 90 etxek hiru zituzten, 180 etxek lau zituzten eta 346 etxek bost zituzten. 493 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 285 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 316 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 945 ziren, horien artean 679 aktiboak ziren eta 266 inaktiboak ziren. 679 pertsona aktiboetatik 599 lanean zeuden (325 gizon eta 274 emakume) eta 81 langabezian zeuden (38 gizon eta 43 emakume). 266 pertsona inaktiboetatik 85 erretiraturik zeuden, 85 ikasten zeuden eta 96 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villevieille udalerrian 681 unitate fiskal zeuden, 1.671 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.577 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 82 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 18 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 2 igeltseroak, 3 margolariak, 1 zurgina, 3 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen eta 2 etxerako tresna dendak ziren.
2000. urtean Villevieille udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 285 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Verquigneul
Verquigneul Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Verquigneul udalerrian erroldatutako biztanleak 1.971 ziren. Familiak 629 ziren, horien artean 127 pertsona bakarrekoak ziren (50 bakarrik bizi ziren gizonak eta 77 bakarrik bizi ziren emakumeak), 169 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 268 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 65 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 664 etxebizitza zeuden, 628 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 35 hutsik zeuden. 632 etxeak ziren eta 24 apartamentuak ziren. 628 etxebizitza nagusietatik 479 bere jabearen bizilekua ziren, 140 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 17 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 161 etxek lau zituzten eta 402 etxek bost zituzten. 506 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 243 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 311 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.425 ziren, horien artean 881 aktiboak ziren eta 544 inaktiboak ziren. 881 pertsona aktiboetatik 781 lanean zeuden (439 gizon eta 342 emakume) eta 99 langabezian zeuden (57 gizon eta 42 emakume). 544 pertsona inaktiboetatik 78 erretiraturik zeuden, 347 ikasten zeuden eta 119 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Masuji Ibuse
Masuji Ibuse (Fukuyama, 1898ko otsailaren 15a - Tokio, 1993ko uztailaren 10a) japoniar idazlea izan zen.
Ruillé-en-Champagne
Ruillé-en-Champagne Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ruillé-en-Champagne udalerrian erroldatutako biztanleak 322 ziren. Familiak 127 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 168 etxebizitza zeuden, 128 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 166 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 128 etxebizitza nagusietatik 96 bere jabearen bizilekua ziren, 32 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek gela bat zuten, 10 etxek bi zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 60 etxek bost zituzten. 102 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 60 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 204 ziren, horien artean 154 aktiboak ziren eta 50 inaktiboak ziren. 154 pertsona aktiboetatik 148 lanean zeuden (82 gizon eta 66 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 50 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ruillé-en-Champagne udalerrian 130 unitate fiskal zeuden, 330 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.077 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Ruillé-en-Champagne udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.575 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Champs (Aisne)
Champs Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 286 ziren. Familiak 106 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 37 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 41 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 122 etxebizitza zeuden, 111 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 122etxeak ziren. 111 etxebizitza nagusietatik 90 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 39 etxek lau zituzten eta 59 etxek bost zituzten. 76 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 59 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 39 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 163 ziren, horien artean 113 aktiboak ziren eta 50 inaktiboak ziren. 113 pertsona aktiboetatik 98 lanean zeuden (57 gizon eta 41 emakume) eta 15 langabezian zeuden (7 gizon eta 8 emakume). 50 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 17 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Champs udalerrian 112 unitate fiskal zeuden, 286 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.449 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren eta 3 eraikuntza enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 iturgina eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Champs udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 810 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Binniehill
, 'Am Binnean', Eskoziako udalerri bat da, Falkirk eremu administratiboan.
Kasserineko igarobideko bataila
Kasserine igarobideko baitala 1942ko abenduaren 25 ean hasi zen, Eisenhower jeneralak, Afrikako iparraldeko indar aliatuen komandanteak, bere tropei iparralderako aurrerapena eteteko agindu zienean, eta Jurgen von Arnim teniente jeneralak bere lehen erasoa mendebalderantz egin zuenean,
Arnimek bere gain hartu zuen alemanek eta italiarrek tunisiar zubi-buru deitzen zioten sektorearen agintea abenduaren hasieran, eta denbora zehaztugabean mantentzea espero zuen, lehen Mundu Gerran Salonikarekin gertatu zen bezala. Bere defentsak sendotzeko, Arnim altuera-kate baten nagusitasuna ziurtatzera prestatu zen, adibidez, ekialdeko dortsala, Tunisiaren hegoaldean hedatzen dena eta itsasoaren ondoko lautada menderatzen duena, mendi-pasabideak okupatuz, bere indarren eta erretiratzen ari den Rommel mariskalaren artean kontaktu sendoa ezar zezakeelako. Arnimek helburu horrekin hasitako lehen ekintza 1942ko abenduaren 25ean amaitu zen, frantziarrek Picho pasabidea utzi ondoren, Tunisiatik 120 km hegoaldera baitago.
Historia
Arnimek Eisenhower behartu zuen bere arreta guztia hegoaldeko sektorean jartzera, bereziki Tebessa eta Kasserine arteko mugan. Barrualdera doan errepidean dago Tébessa, hego-ekialderantz korrika, Konstantinatik Gabesera, eta Bon lurmuturra duen triangeluaren oinarria irudikatzen du. Behin Tunisiara iritsita, Rommelek bi errepide aukeratu beharko lituzke: iparraldera doan kostaldeko errepidea, Tunisiara doana, Arnimen indarrekin elkartzeko, eta ipar-mendebalderantz doan barruko errepidea, Konstantinarantz doana, hegalean eta atzeguardian sakon sartuz. Rommelek azken aukera hau aukeratu ez zezan. Eisenhowerrek Frantziako unitateak indartzea erabaki zuen, eta Tébessa ingurura ere lekualdatu zituen Ipar Amerikako II. Armada Kidegoaren agintea, baita tropak ere, 1. Dibisio Korazatuko esperientziarik gabeak, infanteriako zenbait erregimentuz gain.
Afrikako eragiketen mapa 1943
1943ko urtarrilaren hasieran, Eisenhower Aljerren zegoenez, frontetik 640 km-ra, aginte-postu aurreratu bat ezarri zen konstantinan, dibisioko jeneralak Truscott, Jr. Eisenhower guduaren garapenaren jakinaren gainean eduki beharko luke, eta unitate borrokalarien artean irudikatu. Baina Truscott jeneral izendatu berria zen, eta gainera Konstantina frontetik 320 kilometrora zegoen.
Praktikan, kanpainako agintearen ardura sir Kenneth Anderson teniente jeneralari egokitu zitzaion, britainiar 1. Armadako komandantea, bere menpe Ingalaterrako V. Armada, Frantziako XIX. Armada eta Ipar Amerikako II.
Itxuraz, kanpainako agintearen artikulazio argi eta normal hori ez zen, egia esan, oso funtzionala, koalizio-gerrak berezko zituen zailtasunengatik: beti bat ez zetozen interes politikoengatiko desadostasunak, ezaugarri nazionalak, Estatu Nagusi bat eta aginte-prozedura desberdinak, eta abar: horri guztiari, frantzesen kasuan, hizkuntza-desberdintasuna gehitzen zitzaion. Gainera, unitate britainiarrak, iparramerikarrak eta frantsesak oso nahastuta zeuden frontearen lerro osoan, nahiz eta Andersonen etengabeko kezka izan – berak geroago esango lukeen bezala – nahasmen hura ordenatzeko eta hiru nazioetako bakoitza sektore bat izendatzeko. Frantsesek, oraindik ere Mers-1l-Keverren aurkako erasoak minduta, britainiarren agindupean borrokatzeari uko egin zioten, eta beren operazioak koordinatzeko prest agertu ziren.
Giraudek eta Eisenhowerrek Aljeriako operazioak koordinatzen zituzten bitartean, Juinek eta Truscottek gauza bera egiten zuten Konstantinan, Anderson saiatzen zen, bere logikan oinarrituta.
Hala ere, unitate estatubatuarrek lehorrez tunisiar fronteraino zeraman ibilbide luzea bete baino lehen. Arnimek eraso egin zuen berriro. Urtarrilaren 30ean hegoalderantz egin zuen, eta Faid pasabidea defendatzen ari ziren frantsesak atzera egitera behartu zituen; biharamunean, Pitxon pasabideko saiakera errepikatu zuen, frantsesek defendatutako sektorea bitan moztea mehatxatuz. Indar amerikarrak, inolako esperientziarik gabe, Faid pasabidea konkistatzeko ahalegin trakets eta alferrikakoak egiten ari ziren bitartean, hegoaldetik eta iparraldetik zetozen beste unitate amerikar eta britaniar batzuk Pitxonera joan ziren, eta, batasunik gabe, nekez itxi zuten arrakala, baina Arnimek, ekialdeko dortsalaren pasabideez jabetu ondoren, abenduaren 25ean hasitako erasoak burutu ahal izan zituen, eta zubi-burua finkatzeaz gain, esku probidentzial bat luzatu zion Rommeli. Horrekin amaitu ziren Kasserineko batailaren atariko ekintzak.
Bestalde, ardatzaren bi potentziek, anglo-frantziar-amerikarrek bezala, koalizio-gerra batek ezarritako arazoei aurre egin behar zieten. Hitler, Sobietar Batasunaren aurkako kanpainaren martxarekin kezkatuta zegoenez, Mussolinik bere gain hartu zuen Mediterraneoko gerraren zuzendaritza, Italiako Indar Armatuen Aginte Gorenaren bidez, zeinaren egoitza Erroman baitzegoen. Erroman, Albert Kesselring mariskal alemaniarra zegoen, Mediterraneo alderako alemaniar komandante burua, zeina, ofizialki aginte eskasez hornitua izan arren, alemaniarren eta italiarren iritzi kontrajarriak bateratzeko prestatzen ari baitzen.
Von Arnimek, batez ere defentsa-ikuspegitik abiaturik, 1943ko otsailaren hasieran 100.000 gizon inguru zituen, zalantzarik gabe gehiago izango zukeen Stalingradeko guduak, urtarrileko punturik gorenera iritsia zenak, erreserben gainean eraginik izan ez balu.
Bere aldetik, Rommelek, beti erasotzeko prest zegoenak, bere Panzer armeeko 70.000 gizonak Maretheko lerroko gotorlekuetara eramaten zituen, Tunisiako hegoaldean. Defentsa horiek okupatzeko, Montgomeryko 8. Armadaren zain egongo zen, eta bi aste inguru beharko zituen.
Tunisian zeuden indar aliatuek 150.000 gizon inguru batzen zituzten.
Otsailaren 4an, Rommelek proposatu zuen Arnimek ekialdeko dortsalean egindako erasoak handiagoak izatea; izan ere, Arnimek 32 kilometrotan mendebalderantz, Faid eta Sbeitla artean, aurrera egingo zuen bitartean, Rommelek Gaísa erasoko zuen. Operazio hauek, arrakasta izanez gero, Tébessarantz egin litezke, duela gutxi bertara bidalitako Ipar Amerikako banaketa korazatua suntsitzeko, ingelesei Tunisia eta Bizertarantz aurrera egitea eragozteko eta iparraldeko kostaldean Bona konkistatzea ahalbidetzeko. Afrikako iparraldean lortutako garaipen handi batek, beharbada, partzialki konpentsatuko luke von Paulusen eta bere armadaren kapitulazioa. Jakina, Rommelen proposamena ausarta zen. Astebete baino ez zen igaro agintetik kenduko zutela jakin zuenetik. Bere indarrak, Italiako Armada I izendapenaren pean, Giovanni Messe jeneralaren aginduetara igaroko ziren. Italiako Aginte Gorenak Arnim eta Messeko tropekin osatutako Armada Taldearen aginte baten eraikuntza azpimarratzen zuen; Rommel, Armada Taldearen buruzagitzarako hautagairik egokienetako bat izan arren, Afrika Iparraldeko Ardatzaren buruzagi zaharrena zenez, aberrira itzuli behar zuen, bere osasun txarragatik eta, esaten zen bezala, soldadu italiarraren ohorearen balioaz eta sentimenduaz adierazi zituen zenbait estimaziogatik. Aginte Gorenak – eta gauza harrigarria dirudi – Rommelen aholkua zuhurtzia handiz onartu zuen, agian Kesselringek onartutako argudio sinesgarriei amore emanez, zeinak elkarrizketa bat izan baitzuen bi komandante alemanekin. Elkarrekin, operazio txiki bat abiatzea erabaki zuten, bi eraso mugatutan oinarritua: Arnimek 19 bat km egingo zituen, Faid eta Sidi Bou Zid artean, bi dibisio korazaturekin; Rommelek Gatsa aldera joan behar zuen, italiar eta alemaniar unitate batekin, Afrikakorpsen destakamendu izenarekin izendatua. Bai Kesselring eta bai Rommel konturatzen ziren arrakasta batek neurri handiagoko operazio batera eramango zituela, zeinaren helburua Tébessa okupatzea izango baitzen, eta Arnim, berriz, ekialdeko dortsalaren urrats nagusien jabegoa finkatzearekin askietsiko zen. Arnimek Andersonekin bat egiten zuen Tunisiako erdialdeko eta hegoaldeko sektoreekiko interes faltarekin, eta uste zuen borroka erabakigarria iparraldeko sektorean borrokatuko zela, Tunisiara eta Bizertara sartzeko bideetan zehar. Otsailaren lehen bi asteetan, fronteko jarduera barealdi batean sartu zela zirudien. Aliatuen komandanteek eta Estatu Nagusiek, urduri, alemanek hurrengo kolpea noiz eta non emango ote zuten galdetzen zioten beren buruari. Baina, bat-batean, Eisenhower-eko Informazio Zerbitzuko ofizialak iragarri zuen ziur zekiela zein ziren etsaiaren barneratzeak. Oraindik misterioa da aliatuen kontroleko gailuek aurkariaren komunikazio bat atzeman ote zuten edo informazioa agintari alemaniarren artean zegoen agente batek eman ote zuen, baina kontua da albistea eztabaidatik kanpo zegoela ematen zuela: alemanek Fondouken zehar erasotzeko asmoa zuten, ipar-mendebaldera joateko, Frantziako difensetan zulo bat irekiz eta, ondorioz, britainiar indarren saihetsean eroriz.
Andersonen berehalako erreakzioa harengandik espero zitekeen energia guztiarekin erantzuteko prestatzea izan zen. Frantsesak ahulegiak zirela uste zuenez, eta iparramerikarrak trebeegi ez zirela erreakzionatzeko, Fredendalli eta Koeltzi ohartarazi zien etsaien indarren mugimendu zantzurik sumatu orduko defendatzen zituzten posizioak bereganatzeko, eta mendebaldeko dortsalerantz azkar bihurtzeko.
Ez batak ez besteak ez zuten atsegin handiz hartu agindu hura. Koeltz komabtir gabe lurra uztearen aurka agertu zen, eta, gainera, borrokarik egin gabe lurra uztera argudiatzen zuen eta, gainera, bere indarrak erretiratzean oso mekanizatuta zeuden alemaniar indarrek biltzeko arriskua izango zutela esaten zuen. Fredendallek etsaien erasoari aurre egitea espero zuen, nahiz eta bere tropak nahiko urriak izan, eremu zabal bat osatzen zuen hedapen batean barreiatuta zeuden, 160 km-ko fronte batekin.
Batailaren bigarren fasea
Andersonek espero zuen kolpea iparralderago eroriko zela, eta eraso hori maniobra dibertigarritzat jo zuen. Hala ere, galera iparramerikarren kopuru handiak, bai gizonetan, bai materialetan, eta Fredendalli deituriko premiazkoek, frantziar sektorean korazatutako indar iparramerikarren gurdi-batailoi bat berehala nabarmentzea eragin zioten.
Dena lasai zegoen Gaisatik hurbil. Andersonek, Eisenhowerren onespenarekin, Fredendalli hiritik alde egiteko aginduak eman zizkion, bere indarrak zehazteko eta eskuineko hegala indartzeko. Exodo desordenatu bat izan zen, halabeharrez iluntasunik osoenean garatu zena. Feizianarantz abiatu ziren, 64 km-ra, non atzerapausoko instalazioak zaintzen zituzten indarrek lasaitasuna galdu zuten eta, izuak hartuta, hornigai-biltegiak suntsitzen hasi ziren.
Orlando Wardek kontraerasoa egin zuen Sbeïtatik Sidi Bou Zid konkistatzeko, baina emaitza negatiboarekin. Saiakerak beste batailoi bat eta gurdiak galtzea ekarri zuen – borrokan sartu ziren 58 gurdietatik 4 bakarrik salbatu ziren –, baita 15 ofizial eta tropako 298 gizon ere. Bi egunetan, Wardek 98 gurdi, 57 ibilgailu erdi beldar eta 29 artilleria pieza galdu zituen. Defentsa lerro bat mantentzen laguntzeko, Andersonek korazatutako gainerako unitateak esleitu zizkion, frantziar sektoretik kenduz.
Gau hartan, 231 amerikarrek ezkutuan utzi zuten Yébel Lessouda eta salbu jarri ziren, beste 1600ek Ksairako garaiera isolatuan eusten jarraitu zuten bitartean. Bitartean, Rommelek, Gafsa zeharkatu ondoren, Féridanarantz, Egiptotik erretiratze luzea amaitu zuen, eta bere atzeguardiak Marethen lerroa zeharkatzea lortu zuen.
Hilaren 16an, alemaniar elementu batzuek, Sbebarenganaino joateko ahaleginean, izu-uneak eragin zituzten aliatuen lerroetan, azkar gaindituta, Wardek atzera egitea eta defentsa-lerroa ezartzea lortu baitzuen. Erreturo Sbeïtla hilaren 17an; gero, Ksairako 1.600 defendatzaileek emandako laguntzari esker, Kasserinera joan zen ordena onean.
Hilaren 17ko goizean, Rommelen indarrak Ferianan sartu ziren, Aliatuen erretiratzea bete-betean zegoen bitartean. Bi aerodromoak abandonatuak izan ziren, soldaduek 270.000 litro gasolina, 34 aparatu eta instalazioak eta biltegiak suntsitu ondoren. Hala ere, alemaniarrek 22.000 litro erregai salbatu ahal izan zituzten hegazkinetarako eta munizio, elikagai eta bestelako material kopuru handietarako.
Hilaren 17an bertan, 6. Dibisio Korazatuko eta 34. Infanteria Dibisioko unitateak Kaeltzeko XIX. Armada Taldeak defendatutako sektorera lekualdatu ziren eta Sbibako pasabidea itxi zuten.
Sbeïtla eta Féerianaren konkistak Rommelen fantasia piztu zuen. Rommelek bere burua sakon aprobetxatzeko eskatu zion.
ahalegin handiena egin ondoren, iparralderago hautsi zuen frontea, Thalarantz sartuz, eta defentsa amerikarrak gainditu zituen, baina geroago ingelesen erresistentzia setatiarekin egin zuen topo.
Andersonek, ikusirik Sbibaren posizioek ez zutela amore ematen eta Ryderren 34. Dibisio iparramerikarra ongi borrokatzen ari zela, Keightleyri argibideak eman zizkion Thala mendebaldera bidal zedin, bere 6. Dibisio Korazatuaren zati bat. Charles Dunphie jeneralaren 26. Brigada Korazatua, itxita, heroikoki borrokatuz, Thalara zihoan errepidea, eta G.C. Nicholson jenerala, dibisioko bigarren burua, gero eta defendatzaile britainiar talde handiago baten buru jartzen zen.
Baina Dunphieren gizonek amore eman behar izan zuten, azkenean, aurrera zihoazen alemanen aurrean, eta ez galera latzak jasan gabe.
Ilunabarrean, 26. Brigada Korazatuaren hondakinak Leicester erregimentuak babestutako lerro aliatuetara erretiratu ziren. Baina Rommelek, nahasmenaz baliatuz, gudu-gurdien zutabe bat aurrerarazi zuen, zeinaren aurrera Valentine bat baitzihoan, ingelesak aste batzuk lehenago harrapatu zituena. Zutabe hau Leicesterrera aurreratu zen iluntasunaren alde, eta alemaniarrak aliatuen gudu-gurdien erdian erori ziren, haiek oraindik beren nortasunaz ohartu gabe. Bi ordu iraun zuen eta gau erdian garatu zen borroka desesperatu batean, zutabe alemaniarra suntsituta geratu zen.
10. panzerdibisioak 571 preso harrapatu zituen, 38 borroka-orga eta 28 kanoi suntsitu zituen, baina ez zuen Thalan sartzea lortu. Une hartan, ordea, Ingalaterrako defentsa-lerroak ez zuen batere sendotasunik. Andersonek, sinetsirik ezinezkoa zela Rommel herriaren jabe egitea eragoztea eta Keferako errepidea blokeatzea, Koelzi agindu zion (eta honek gogor egin zuen protesta) Sbiba utzi eta 64 Km atzerago erretiratzeko.
Mirakuluzko kointzidentzia izan arren, Le Roy Irwing jenerala, lau egun lehenago Aljeriatik alde egin zuena bere 9. Artilleriako Dibisoiarekin, 1176 km ia atsedenik hartu gabe eginez, unerik egokienean iritsi zen Thalara.
Scopelarchus stephensi
Scopelarchus stephensi Scopelarchus generoko animalia da. Arrainen barruko Scopelarchidae familian sailkatzen da.
Kasserineko igarobideko bataila
Batailaren bigarren fasea
Goizeko lehen orduetan, errejimenduko komandantea bizirik atera zirenen buru jarri zen irteera batean, Leicesterrek galdutako garaiera berriz konkistatzen saiatzeko: helburua lortu zuen, baina borrokarako bost gurdi, ilunpetan orientazioa galdu zutenak, azkenean alemanen gurdien erdian sartu eta suntsitu egin zituzten. Baina sakrifizioak susmarazi zion Rommeli aliatuak indarberritzen ari zirela, eta uste izan zutela ezin izango zuela gehiago arrakastarik espero.
Horrela, bada, hilaren 22ko arratsaldean erasoaldia etetea erabaki zuen, eta gau hartan bertan Kasserinetik eta Sbibatik erretiratzen hasi zen, baina hain ongi jakin zuen bere mugimenduak ezkutatzen, ezen aliatuak ez baitziren ohartu ere egin borroka amaitu zela.
Andersonek, Sbiba gauean eroriko zela uste baitzuen, neurri zorrotzak hartzen jarraitu zuen. Nicholsoni agindu zion Irwingeko artilleria El Kefera atzerarazteko, eta Koeltzi, esan bezala, Sbiba uzteko. Baina Nicholsonek Irwingeko kanoiak martxan jartzeko astia izan baino lehen, Ernest Harmon dibisioko jenerala iritsi zen Marokotik, Eisenhowerrek bidalia, Fredendall jeneralarekin lehen laguntzaile gisa lankidetzan aritzeko. Harmonek berehala hartu zuen bere gain Kasserineko batailaren zuzendaritza, eta Andersonen agindua ezeztatu zuen, artilleriaren erretiratzeari buruzkoa.
Quelneuc
Quelneuc (bretainieraz Kelenneg) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Mattstetten
Mattstetten Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Kasserineko igarobideko bataila
Batailaren bigarren fasea
Bien bitartean, buruzagi aliatuek ikusi zuten Rommelek presioa arintzen zuela, baina erasoei berriro ekingo ote zien beldur ziren, eta, beraz, zalantzan jarri ziren Ardatzeko indarren atzetik abiatzeko.
Horregatik, indar aliatuak ez ziren berriro sartu Sbiban, ruina pila batera murriztuta,otsailaren 24 ra arte, eta 25ean Kasserineko pasabidea hartu zuten berriro, eta handik Sbeitla eta Sidi Bou Zid aldera jarraitu zuten. Egun batzuk geroago, Ardatzaren indarrak ekialdeko dortsalean zeuden berriro. Rommelek lur gutxi irabazi zuen Tunisian, baina erabateko alarma sortu zuen Afrika iparraldeko agintari aliatu guztien artean, eta gerraren arteari buruzko gauza asko irakatsi zizkien.
Mattstetten
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Kasserineko igarobideko bataila
Batailaren bigarren fasea
Tartean, Aginte Gorenak Rommel izendatu zuen Afrikako Armaden Taldeko komandante, Arnim eta Messe bere aginduetara jarriz.
Kasserineren borrokak, Ardatzari 2000 gizon eta Aliatuei ia 10.000 kostatu zitzaizkion. Armada IIko 30.000 iparramerikarretatik 6500 inguru erori ziren. Materialari dagokionez, 183 gudu-gurdi, 194 ibilgailu erdi beldar, 208 artilleria-pieza eta 512 kamioi eta jeep izan ziren, erregai, munizio eta janari ugariz gain.
Kasserineko pasabideko gudua koalizio-indarren aurkako bi talderen arteko topaketa izan zen. Ardatzak ez du eragiketa konbinatuen teknika bereganatzen, aurkariek aliatuen arteko agintea benetan eraginkorra izatea lortu baitute. Egun kritiko haietan zehar, bere dimentsio osoan, buruzagiek – Eisenhower, Alexander, Juin, eta beste batzuek azkenean aliatuen indarrak azken garaipenera eramango zituzten.
Ardatzaren plana
u zituztenak, euren indarrak banatu zituzten Aliatuei eusteko, zehazki 70.000 Mareth linearen gainean, VIII. Britainiar Armadari Libiako mugatik Tripolitaniatik igarotzea eragozteko, eta 30.000 Tébessaren atzetik, Aljeriako mugatik II.
Aliatuen Plana
1943ko hasieran, Estatu Batuetako tropek ez zuten inolako esperientziarik Alemaniar Armadaren edo Italiar Armadaren aurka borrokatzen, Bigarren Mundu Gerran sartu zirenetik, soldadu iparramerikarrak Japoniaren aurka soilik borrokatu baitziren Ozeano Bareko Gerran edo, nolanahi ere, Vichyko Frantziaren aurka Frantziako Mendebaldeko Afrikako "Torch Operazioa" n. Hori dela eta, Dwith Eisenhower jeneralak, Aliatuen gerra-ahalegina koordinatzeaz arduratzen zenak, Estatu Batuetako II. Kidegoari, Tunisiaren barruan zegoenari, zehazki Sfax eta Sidi Bou Zid artean, lubakitzeko agindu zion, jakinik bere gizonak ez zeudela oraindik prest soldadu italo-germaniar profesional eta beteranoei erasotzeko. Horrela, Aljeria-Tunisiako mugaren gainean kokatutako kontingente guztiak blokeo-indar bihurtu ziren Afrika Korpsen, honako unitate hauekin: Lyod Ferdenhall jeneralaren II. Gorputz Estatubatuarra, 1. dibisio blindatuarekin; «Big Red One» infanteriako 1. Dibisioa, eta 9. eta 34. infanteriako dibisioak; Charles Alfrey jeneralaren V. Gorputz Britainiarra, 6. dibisio blindatuarekin eta 46. dibisio infanteriarrarekin; eta Louis Koeltz jeneralaren XIX. Gorputz Frantses Askea, Gorputz Franko-Afrikarrarekin, Tiratzaile Aljeriarren 1. Erregimentua eta Kanpainako Artilleriako Bateria.
Characidium heirmostigmata
Characidium heirmostigmata Characidium generoko animalia da. Arrainen barruko Crenuchidae familian sailkatzen da.
Dúbravica
Dúbravica Eslovakiako udalerri bat da, Banská Bystricako barrutian kokatuta. 7,60 km²ko azalera du eta 420 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1400. urtekoa da.
Lucrecia (abeslaria)
Lucrecia (izen osoa Lucrecia Pérez Sáez) (Habana, 1967ko martxoaren 15a) abeslari, aktore, aurkezle eta idazle kubatarra da. 1993. urtetik hona Katalunian bizi da, Sitgesen hain zuzen ere.
Biografia
Lucrecia Habanan jaio zen eta txikitatik izan zuen musikarekiko zaletasuna. Zazpi urte zituela hasi zen pianoa jotzen eta Kubako Arte Goi Institutuan graduatu zen musika tresna honekin. Isolina Carrillorekin kantu ikasketak egin zituen. Ikasketak bukatu berritan Anacaona orkesta historikoan sartu zen eta beraiekin hainbat kontzertu bira egin zituen 1980 eta 1990 hamarkadetan. Kontzetu bira horietako batean Espainiar Estatuan izan zen eta 1993an orkestra utzi eta Bartzelonan finkatzea erabaki zuen. Honen ondorioz Kubako gobernuak Kubara itzultzea debekatu zion.
1994an argitaratu zuen aurreneko diskoa eta 1995etik aurrera hainbat filmetan azaldu da, gehienetan abeslari gisa. 2001ean telebistako programetan azaltzen hasi zen, hasietan abesti lehiaketatan oinarrituriko saioetan epaile lanak egiten. 2003 urtean Los Lunnis haurrentzako saioko aurkezlea bihurtu zen eta 2008 arte aritu zen bertan. 2016an berriz ekin zion Lunnis saioa aurkezteari, bai eta filme bat egin ere, Lunnis de leyenda .
2012an Eternamente Cuba kontzertu bira abiatu zuen.