cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chesterville (Quebec)
Chesterville Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Centre-du-Québec eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Arthabaska konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 891 biztanle zituen 115.42 kilometro koadroko azaleran.
Montargis
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Montargis udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 haur-eskola eta 8 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Montargis udalerrian 3 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 3 hezkuntza orokorreko lizeo eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 886 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 2.053 eta lizeo teknologikoetan 432.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Merops philippinus
Merops philippinus Merops generoko animalia da. Hegaztien barruko Meropidae familian sailkatua dago.
Crowley konderria (Colorado)
Crowley konderria (Crowley County) Coloradoko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ordway da. 2010eko zentsuaren arabera 5,823 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Crowley konderriak 207,284 kilometro koadro ditu. Horietatik 3,343 ura dira. Beste 203,941 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,36 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 5,823 pertsonetatik 5,055 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,686 dira. 555 beltzak edo afroamerikarrak. 91 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 59 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 4 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 59 pertsonek kokatzen zuten.
Lello liburu-denda
Lello liburu-denda (Livraria Lello) Porto hirian dagoen liburu-denda famatua da. Torre dos Clérigosetik gertu dago. Portugalgo liburu-denda zaharrenetakoa da eta Lonely Planetek munduko hirugarren liburu-denda onena sailkatu du.
Historia
1869an Livraria Internacional de Ernesto Chardron baina jabeak Lugan & Genelioux Sucessores etxeari saldu zion. 1881ean José Pinto de Sousa Lello-k liburu-denda bat ireki zuen Amalda kalean baina 1894an Clérigos kaleko Chandron liburu-denda hartu zuen. Orduan Sociedade José Pinto Sousa Lello & Irmão bihurtu zen eta 1919tik aurrera Livraria Lello e Irmão.
Dekorazioa
Aurrealdea Art Nouveau estiloan eginda dago eta barnealdeak dekorazio oso aberatsa dauka.
Sondatar herria
Sondatar herria (sonderaz: ᮅᮛᮀ ᮞᮥᮔ᮪ᮓ, Urang Sunda) hego-ekialdeko Asiako talde etnolinguistikoa da, jatorria Java uharteko mendebaldean duena. Gaur egun, Indonesiako beste eskualde batzuetan ere hedaturik dago, eta herrialdeko etniarik ugarienetan bigarrena da. 2010ean 36.701.670 lagun ziren. Haien hizkuntza sondera da, eta gehienak musulmanak dira.
Warpe
Warpe Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Jingo de Lunch
Jingo de Lunch, 1987an Berlinen sortutako Punk eta Hardcore taldea da.
San Frantzisko eliza (Porto)
San Frantzisko eliza (Igreja de São Francisco) Portugalgo Porto hirian kokatzen den eliza gotikoa da. UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zuen Portoko alde historikoaren barnean.
Jingo de Lunch
Historia
Jingo de Lunch, 1987. urtean, Berlineko Kreuzberg auzoan sortu zen. Taldea, Yvonne Ducksworth, Joseph "Sepp" Ehrensberger, Tom Schwoll, Henning Menke eta Steve Hahnek sortu zuten. Partaide hauek, hainbat taldetan ibiliak ziren lehenagotik. Esaterako, Sepp-ek, Berlineko Vorkriegsjugend (1984-1985) taldean eta Zerstorte Jugend taldean ere. Azken honetan, Tom Schwollek ere parte hartzen zuen. Yvonnek berriz, Berlineko Combat Not Conform Punk taldean jo zuen lehenago. Talde hauek desagertzean, Jingo de Lunch taldea sortu zuten Steve Hahn eta Henning Menkeren laguntzarekin.
Idatz&Mintz
Idatz & Mintz: literatur atalen sorta Labayru Ikastegiak 1982tik aurrera argitaratzen duen literatura aldizkari bat da.
Jingo de Lunch
Historia
1987. urtean, lehen entsegutik 3 hilabete pasa zirela, Perpetuum Mobile lehen lana grabatu zuten. 1989an berriz, Axe To Grind LP-a argitaratu zuten. Disko honetan, Heavy Metal influentziak nabariagoak ziren.
Idatz&Mintz
Historia
Ibinagabeitia Proiektua: Literatur Aldizkarien Gordailua
Jingo de Lunch
Historia
Beraien hirugarren diskoarekin (Underdog), lehen kontratu diskografikoa sinatu zuten Phonogram diskoetxearekin. 1991ean B.Y.E. diska kaleratu zuten diskoetxe berberarekin eta 1994ean Deja Voodoo azken lana grabatu zuten, kasu honetan Vertigo diskoetxearekin. 1996. urtean taldea uztea erabaki zuten.
Taldea desagertu ondoren, partaideek hainbat proiektu ezberdinetan hartu zuten parte. Steve Hahnek adibidez, alemaniako Die Toten Hosen edo Beatsteaks taldeentzako lan egin zuen beraien giretan. Tom Schwollek, Extrabreit, Kumpelbasis edota Sin City Circus Ladies bezalako taldeetan jo zuen.
San Frantzisko eliza (Porto)
Historia
Frantziskotarren ordena 1223an ezarri zen Porton eta 1244an Frantzisko Asiskoaren omenezko eliza txiki bat eraiki zuen. Fernando I.aren babesean 1383an eliza handiago bat eraikitzeari ekin zioten, hau gotikoa, 1425 urtean bukatu zutena. Ordutik elizak ez du aldaketa nabarmenik izan. XV. eta XVI. mendeetan Portoko familia aberatsenek bertan ezarri zituzten beren panteoiak.
Jingo de Lunch
Historia
Henning Menkek, Ojo Rojo taldean jo zuen 1999tik aurrera. Honez gain Bad Brians edo Riff Raff taldeetan ere jo izan du. 2005. urtetik aurrera Skew Siskinen hasi zen bajua jotzen.
Sepp Ehrensbergerrek berriz, Bomb Texas taldean jo zuen eta Yvonnek musika mundua utzi zuen Jingo de Lunch desagertzean.
San Frantzisko eliza (Porto)
Historia
XVIII. mendean barneko azalera estilo barrokoan estali zuten, aldareak eta nabeak bereziki, gaur egun Portugalgo artelanik onenetakoak kontsideratuak daudenak.
1832ko setioan elizaren klaustro zaharra suntsitua izan zen eta haien lekuan Portoko Burtsa eraiki zen.
Jingo de Lunch
Itzulera
2006. urtean taldea berriz elkartu zen bi kontzertu emateko. Berlinen eman zituzten bi kontzertu hauetako sarrerak agortu egin ziren.
2007an, The INdependent Years diska kaleratu zuten. Bertan, beraien lehen bi disketako abestiak biltzeaz gain, Cursed Earth Ep-ko abestiak eta Subhumans Kanadiarren Fuck you abestia berrargitaratzen dute. Urte berean, Alemania eta Italiatik bira bat egin zuten taldearen sorreraren 20. urteurrena ospatzeko.
2008an Sepp Ehrensbergerrek taldea utzi zuen eta bere ordez Tico Zamora sartu zen. 2010ean berriz beste formazio aldaketa bat izan dute. Tico Zamorak eta Tom Schwoll gitarjoleek taldea utzi dute eta beraien ordez, Gary Schmalzl hasi da gitarjole moduan. Formazio berriarekin, Alemanian kontzertuak eskeintzen hasi dira.
Corydoras stenocephalus
Corydoras stenocephalus Corydoras generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Callichthyidae familian.
Uztarroze
Uztarroze (zaraitzueraz: Uztarze) Euskal Herriko udalerri bat da, Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta. Zangozako merindadean eta Pirinioak eskualdean dago, Iruñea hiriburutik 111,1 kilometrora. Altuera 806 eta 1921 metro artekoa da, eta 58,19 km²-ko azalera hartzen du. biztanle zituen.
Erronkariko ibaxatik iparralderago eta gorago dagoen herria da. Ia erabat Uztarrozeko errekaren eskuinaldean kokatzen da, beste ertzari zeharkarrika eta eraikuntza berriko garapen txiki batzuk utziz. Bi zubi ditu, errekaren alde batetik bestera gurutzatzea ahalbidetzen dutenak. Erdigunea muino baten inguruan dago, erdian Dona Grazi eliza duela. Erronkaribartar herri tipikoa da, eta bere kale harriztatuen artean arkitektura oso berezia mantentzen du, lau isurkiko teilatuak eta harrizko horma lodiak dituena.
Erronkariko ibaxan kokatuta da, baina 1846tik udalerri independentea da. Bertako biztanleak uztarroztarrak dira.
Izena
Uztarroze edo Uztarze toponimoa beste hizkuntza batzuetan ere ezagutzen da, hala nola:
Gainera, toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Etimologia
Mikel Belaskoren arabera, ziurrenik Uztar izeneko pertsona baten jabetzakoa da: uztar + -oz, lehenengo elementua identifikatu gabeko pertsonaren izena izanik (uztar*) eta bigarrena jabetza adierazten duen atzizkia. Julio Caro Barojak eta Koldo Mitxelenak erromatarren garaiko akitanierazko Ahostar (Afflostar) izena herriaren izenarekin lotzen dute. Izen hori Eguesibarreko Uztarrotz kontzejuaren oso antzekoa da, ziur aski jatorri berekoa delako, baina aldaketa txiki bat izango du euskalki motaren arabera. Izan ere, antzina Uztarroze honako herriri Uztarroz Goiena deitzen zitzaion, Iruñerriko Uztarroz herritik lehor-lehor bereizteko. Gainera, Uztarrozar ere badago, Urraulgoitiko herri hustua, Uztarrotz Andurra ere deitua. Izenaren bertsio sinkopatu bat dago, Uztarze, Zaraitzun jasoa.
Armarria
Uztarrozeko armarria Erronkaribarreko armarria da. Armarri honek honako blasoi hau du:
Inguru naturala eta kokapena
Uztarroze Zangozako merindadearen ipar-ekialdeko muturrean kokatzen da, Zuberoako mugan. NA-140 errepideak udalerria zeharkatzen du, Auritzetik Izabara.
Klima eta landaredia
Uztarroze bi klimaren artean dago, azpimediterraneoa batetik, eta mendialdeko klima atlantiarra bestetik. Klima azpimediterraneoa ibarreko gunerik lau eta eguteretan izaten da eta ozeanikoa, berriz, udalerriko gune laiotzetan. Urteko batez besteko tenperatura oso aldakorra da, eta, esaterako, herrigunean 8 gradukoa bada, mendietan 4 gradukoa edo baxuagoa izan daiteke. Prezipitazioak 1.000 eta 1.800mm bitartekoak izaten dira. Egun euritsuak 100 eta 150 artekoak dira eta elurteak ohikoak dira urritik apirilera udalerriaren gehienean.
Herriaren inguruko basoetako espezierik ugariena basa pinua da (udalerriaren %37an dago). Pagoa mendialdeko gune laiotzetan eta gaztaina, Goienburu eta Lazar mendizerretan hedatzen da batez ere.
Estazio meteorologikoak
Uztarrozen ez dago estazio meteorologikorik. Hala ere, Urzainki pareko udalerrian, estazio bat dagoen, itsasoaren mailatik 722 metrora, Nafarroako Gobernuak 1980n jarritako estazio meteorologikoa dago.
Izarraizko Estazio Megalitikoa
Izarraizko Estazio Megalitikoa. Izarraitz mendilerro karstikoan dago. Hiru monumentu dira bakarrik baina bat menhir bat da.
Uztarroze
Historia
Uztarroze XI. mendetik dago dokumentazioan. Erronkariko ibaxako gainerako herriekin batera, petxak ematen zizkion Nafarroako Koroari, 1412an kaparetasun kolektiboaren pribilegioa lortu zuen arte. Mugako izaera zuenez, Uztarrozek bere horretan jarraitu zuen. XIV. eta XV. mendeetan muga babesteko baleztari talde iraunkorra. Garai hartan ezarritako erroldan parte hartzeaz gain, 1427an bizilagunek inguruko muga defendatzeko prestatutako 32 baleztari zituzten beren kontura. Garai horretan, XIV. mendearen amaieratik, igoera demografikoa eta gorakada ekonomikoa izan zituen, ibaxako abeltzaintza-jardueren garapenaren ondorioz.
Izarraizko Estazio Megalitikoa
Datu geografikoak
Guztiak altuera txikian agertzen dira, 600-700 metrotan, 1.000 metroko altuera gainditzen duen mendikate honetan. Mendi-lepoetan aurkitzen dira kareharrizko lurretan. Monumentuak hiru udaletako lurretan daude: Azkoitia, Deba eta Zestoa.
Uztarroze
Historia
1546an izurri beltzaren eraso bat jaso zuen, herria itxita egon arren. Mugako herrietako batzuetan izurria zegoela jakinda, goardiak egin zituzten familiek, inor sar ez zedin. Hala ere, Johanko Ekiat izeneko uztarroztar bat, Aragoiko baseliza batean egon eta gero, herrira itzuli zen. Laster hedatu zen izurria herrian eta, urte baten buruan, 270 uztarroztar inguru hil ziren. Garaian 300 familia zeuden herrian.
Izarraizko Estazio Megalitikoa
Historiaurreko monumentuak
Periodo orokorra: Brontze Aroa, Kalkolitoa / Eneolitoa, Burdin Aroa, Neolitoa, K.a. 3000 eta 900 urte artekoak.
Uztarroze
Historia
Erdi Arotik, Biarnoko Baretetze ibarreko biztanleek Erronkarikoei Hiru behien zerga ordaintzen zieten urtero, mugako larre batzuk erabiltzeagatik. 1628. urtean, aldeak sortu ziren bi ibarren artean. Baretetzearrek aipatutako urtean zerga ordaintzeari utzi zioten, eta uztarroztarrek beren kabuz jardutea erabaki zuten, 1000 abelburuko harrapakina eginez. Baina Errege Kontseiluak eta Erregeordeak beren jokabidea gaitzetsi zuten, ganadua itzultzera behartuz. Ondoren, Hogeita Hamar Urteko Gerra deklaratu zen Frantziako eta Espainiako Erresumen artean, eta hainbat ekintza bortitz gertatu ziren aipatutako haranen artean. Azkenik, 1642an, bi ibarren arteko adiskidetasuna ezarri zen, eta zergaren ordainketa berrezarri zen.
Izarraizko Estazio Megalitikoa
Sailkatutako monumentuak
Estazio honetan ondorengo monumentu megalitikoak aurkitu dira:
Uztarroze
Historia
1793ko martxoan Frantziako Konbentzioak gerra deklaratu zion Espainiari. Urte bereko udan Zaraitzu ibaxan hainbat liskar izan ziren, frantziarrak baztertuz. 1794ko urriaren 16an, Frantziako 300 bat herritarrek Uztarrozetik eraso zuten, eta 3 orduko borrokaren ondoren, atzera bota zituzten. Egun horretan bertan, Zaraitzun sartu ziren berriro, hil bereko 28ra arte okupatu eta eskualdea suntsitu zuten.
Izarraizko Estazio Megalitikoa
Tumuluak
Bi dira:
Uztarroze
Historia
1812ko martxoaren 24an, Iberiar Penintsulako Gerran, Abbé jeneralaren agindupean zegoen zutabe frantziar bat Uztarrozera etorri zen Otsagabitik, non izotza urtzeko zain egon baitzen Frantzisko Espotz Mina dibisioaren aurka jarduteko. Tropa frantziarren mugimenduaren berri izan zuenean, Erronkaritik Aragoiraino joan zen, tropa frantziarren atzetik. 1813ko maiatzaren 12ko arratsaldean, Abbé, zutabe sendo baten buru, Uztarrozera etorri zen Otsagabitik eta Espotz Minaren eta bere dibisioaren jarraipena eginez. Lehen, bigarren, laugarren eta seigarren batailoiekin erretiratu zen Erronkarira. Biharamunean Abbé bere tropekin Izabara joan zen, beti gerrilarien atzetik.
Hirurteko Liberalan, herri horretan, Nafarroa Dibisioak, elementu errealistez osatua, 1822an izan zuen bere benetako antolaketa. 1822ko ekainean, gutun anonimo batek Andres Martin Uztarrozeko bikarioa konstituzionalismoaren aurkako amorru gisa salatzen zuen. Konstituzioaren plaka txiki-txiki egin eta errekara bota izana leporatzen zioten, baita herriari Konstituzioaren aurka predikatzea ere. Bazirudien, halaber, ondo moldatzen zela ezer frogatu ezin ziezaioten.
1855eko maiatzaren 1eko Desamortizazio Legea betez, irin-errota bat eta batan bat saldu ziren herri horretan 1862an.
Demografia
biztanle zituen Uztarrozek.
Ekonomia
Erronkaribarren ekonomia mendiak eta basoek eskaintzen dituzten produktuei loturik dago (zuraren ekoizpena, artzaintza). Dagoen industria apurra jarduera horietatik eratorria da (gaztagintza, zerrategiak). Erronkaribarreko gaztak Erronkariko gazta sor-marka du 1981az geroztik.
Azkenaldi honetan, turismoa ari da gero eta garrantzi handiagoa hartzen: eskiari eta mendiari lotutako turismoa. Izan ere, 2008an Larra-Belagua eski estazioa ireki zuten.
Giumri
Giumri (Գյումրի) Armeniako bigarren hiririk handiena eta Xirak probintziako hiriburua da. Armeniako ipar-mendebaldean dago, Erevan hiriburutik 126 km iparraldera. Akhurian ibaia hiriaren mendebaldeko auzoetan barrena igarotzen da.
Historia
Armeniako hiririk zaharrenetako bat da, eta zenbait izen izan ditu historian zehar. Hasieran Kumairi izan zen, eta gero Giumri; gero, Alexandropol (Александрополь; Ալեքսանդրապոլ), 1837-1924 bitartean; gero Leninakan (errusieraz: Ленинакан; armeniera: Լենինական), 1924-1990 bitartean; eta, azkenik, Giumri berriro.
Uztarroze
Politika
Uztarrozeko udaletxea erdigunean dago, eta idazkaria, era berean, Izabako Udalako idazkaria da. Udalbatza udalerriko alkateak eta lau zinegotziak osatzen dute. Egungo alkatea Jone Alastuei Garcia da, Ekiderra hautagai gisa aurkeztu zena.
Giumri
Historia
Hiri honetan sinatu zen 1920an Armeniaren eta Turkiaren arteko ituna (Alexandropolgo Ituna), bi estatuen arteko gerrari amaia eman ziona eta Sévresko Itunak ezarri nahi izan zuen Armenia Handiaren ametsari ere amaia eman ziona.
Uztarroze
Foru hauteskundeak
Hauek dira Nafarroako Parlamenturako hauteskundeen azken bi deialdiak:
Giumri
Historia
1988ko abenduaren 7an, lurrikara bortitz batek astindu zuen eskualdea: hiriko eraikinen erdiak eraitsi zituen, eta 15.000 pertsonatik gora hil ziren.
Klima
Klima kontinentala du. Neguak hotzak dira, -15 °C-rainoko tenperaturekin, eta udak beroak, 40 °C-rainoko tenperaturekin. Prezipitazioei dagokienez, urteko batez bestekoa 700 mm da.
Uztarroze
Udala
Udalaren egoitza eta udaletxea herrigunean dago.
Egungo banaketa
Uztarrozeko Udala zinegotzik eta alkateak osatzen dute, demokratikoki hautatuak. Alkatea Jone Alastuei Garcia da, Ekiderra zerrendakoa. Zinegotziak 4 daude:
Euskara
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Erronkaribarreko herri guztiak sailkatu zituen, hegoaldeko zuberera euskalkian, hegoaldeko Pirinio ibarretik bakarra.
Koldo Zuazok, 2010ean, Erronkaribarrak atzerakada-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen den.
Bakarrik XX. mendean zehar nagusitu zen gaztelania ibaxan. Euskara, erronkaribarrera, joan den mendearen bigarren erdialdean galdu zen. Euskaldun berriak eta kanpotik joanak dira egungo erronkaribarrerazko euskaldunak. Batez ere irakaskuntzaren bidez, ia bost biztanletik bat euskal hiztuna izatea lortu da gaur egun. Bertako euskalkia, erronkaribarrera, XX. mendearen bukaera arte erabili zuten. Fidela Bernat (1898-1991) izan zen jatorrizko azken hiztuna. Ibaxaren isolamenduak, ziurrenik, bere berezitasunak azaltzen ditu, erronkaribarrera euskalki originalena da, baina baita garbien eta kontserbadoreenetako bat ere.
Janzkera
Ohiko janzkerari dagokionez, Erronkariko ibaxak adierazpen aberatsa du, kanpoko modismoen eraginei aurre egin dien nortasun errotua transmititzen duena. Jantzi horietako batzuk egun seinalatuetan ikusten dira oraindik, jaiak, erromeriak eta beste ekitaldi batzuk direla eta. Nafarroako artxiboan dagoen 1817. urteko dokumentu baten arabera, Erronkariko ibaxako bizilagunak eta bertakoak beren jantziagatik bereizten ziren. Oihal horiek beraiek egiten zituzten beren aziendaren artilearekin, eta beren etxeetan garbitzen, iruten eta ehuntzen zituzten. Oihalezko piezak, gero, batanatuak, ehunduak eta tindatuak izaten ziren. Haiek ebaki, josi eta egiten zituzten arropak.
Almadiak
Almadiak luzera bereko hainbat egur atalez osatutako putzu bat da, elkarren artean landare-jarioen bidez lotuak (hurritz-zakurrak edo basa-zumea), puntan eta atzealdean arraunak dituena, zurezko putzua ibaiaren ibilgura zuzendu edo gidatzeko. Nafarroako Pirinioaldeko ibarretan, basoen aprobetxamendua garai gogoangarrietatik diru-iturri nagusia izan da, eta bertako ibaiak zura eraldatzeko edo erabiltzeko sal zitekeen lekuetara garraiatzeko modua. Egur hori almadietan garraiatzen zen.
Hiru Behien Zerga
Urte bakoitzeko uztailaren 13an, Erronkaribar eta Bearnoko Baretetze ibarren artean dagoen San Martingo Harria milaka urteko zeremonia baten lekuko eta protagonista da: Hiru Behien Zerga (erronkaribarreraz: Iror Beien Emontarzuna). Indarrean dagoen Europako nazioarteko trataturik zaharrena da. Ekitaldi honetan, Baretetze ibarreko bearnotarrak, ekarririk eta Frantziako banderarekin, Erronkaribarreko Izaba, Urzainki, Uztarroze eta Garde herriei, erronkaribartar jantzi tradizionala soinean, astaje, ilaje eta kemen berdineko hiru behiren urteko eta betiko zerga bana ematen diete. Horren aurretik, bi eremuetako agintariek, eskua San Martingo Harriaren gainean jarrita, konpromisoa hartu dute bakea egon dadin. Konpromiso hori Izabako alkateak esku guztien gainean jarritako "Pax avant, Pax avant, Pax avant" latinezko esaldiarekin batera zigilatu da.
Ez dakigu zeremonia honen jatorria eta zergatia. Badakigu XIV. mendean zerga horren ordainketa eten egin zela, eta horrek gatazka larria sortu zuen bi haranetako bizilagunen artean. Heriotza eta gertakari desatseginak izan ziren, eta 1375. urtean emandako epai batean amaitu zen guztia, non Baretetzeko bearnotarrak zerga ordaintzen jarraitzera kondenatzen ziren. Epai hura, zeremonia honi buruz dagoen lehen erreferentzia dokumentala izateaz gain, 1375. urtean zerga horren ordainketa oso aspaldikoa zela adierazten duen datua da.
Kausei dagokienez, historialari batzuek defendatu dute gerrako zerga baten aurrean gaudela, betiereko izaera duelako, eta ez litzatekeela inola ere larre eta iturriak erabiltzeagatiko konpentsazio bat, oker zabaldu den bezala.
Dantzak
Ttun-ttun dantza ekintza kolektibo eta sozial garrantzitsua zen ibaxan. Astearen amaieran, herria ekitaldi sozial bat egiten ari zen, batzar bat plazan. Han ateratzen ziren neska-mutilak dantzatzera. Haurrek ez zuten ekitaldi horretan parte hartzen, sheriffak plazatik uxatzen zituen. Dantzak iragana eta etorkizuna uztartzen ditu, belaunaldi berrietan tradizio soziala iraunaraziz eta arbasoek estimatzen dituzten balio handienak bertan jarriz.
Ttun-ttun dantzaren arrazoi psikologikoa hau da: kolektiboak, bere horretan, gizarte-balioak iraunarazteko komunikatzen du bere burua, familiako kideen indibidualtasuna gainditzeko sentimenduan. Dantza txirulaz eta salterioz laguntzen zen, eta "ttun-ttun" izena jasotzen zuen, damburia izenez ere ezaguna, agian egiptoar danbolinaren deribazioa, laute modukoa, gaur egun danbolinak ordezkatzen duena. Dantza biribilean dantzatzen da, erlojuaren orratzen kontrako noranzkoan. Ibaxako dantza guztiak bezala, oin puntekin dantzatzen da, duintasun zeremoniatsu eta noblearekin, baina tentasunik gabe. Garde, Izaba eta Uztarroze herriren ttun-ttun jaso da. Hiru kasuetan koreografia antzekoa da, melodiak bereiziz eta Uztarrozen kasuan dantzaren zatien ordena ezberdina.
Apretagileak
1860tik aurrera, Erronkaribar eta Zaraitzu ibarretako neskek Zuberoako Maulera bidaiatzen zuten abarketaren sasoia lantzeko. Lana gogorra zen. Urtez urte udazkenetik udaberrira arte lan egiten zuten, eta horregatik ziren ezagunak "enarak" bezala. Abarketaren merkatuak garai oso bat markatu zuen Maule-Lextarreko ekonomian, eta ibar horien emigrazioak biztanleria nabarmen handitu zuen. Apretagile batzuk 14 urterekin joaten ziren beren adinari buruz gezurretan lan egitera.
Gertaera bitxi eta garratzak gertatu dira abarketen inguruan. Eaurtar batek dioenez, urtebetez, nesketako batzuk Gabonak pasatzeko itzultzea erabaki zuten, baina ez ziren Jaurrietara iritsi, ezta Maulera itzuli ere. Handik irten eta ez ziren hona iritsi. Abodi mendilerroa, elur-ekaitz batekin, oztopo fisiko gaindiezina da. Udaberrian, elurra joan zenean, hilda agertu ziren denak Abodin, Paso Zabalean, eskutik helduta.
Chute-Saint-Philippe (Quebec)
Chute-Saint-Philippe Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Laurentides eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Antoine-Labelle konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 892 biztanle zituen 298.73 kilometro koadroko azaleran.
Château-Richer (Quebec)
Château-Richer Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Capitale-Nationale eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen La Côte-de-Beaupré konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 3,834 biztanle zituen 229.55 kilometro koadroko azaleran.
Haletta semifasciata
Haletta semifasciata Haletta generoko animalia da. Arrainen barruko Odacidae familian sailkatzen da.
Lagothrix lagotricha
Lagothrix lagotricha Lagothrix generoko animalia da. Primateen barruko Atelinae azpifamilia eta Atelidae familian sailkatuta dago
Martzelino
Martzelino (?, ? - Erroma, 304ko apirilaren 26a) Eliza Katolikoko 29. aita santua izan zen 296 eta 304 bitartean. Proyectoren semea, aita santu bezala Dioklezianoren agintaldian aukeratua izan zen, nork, zesar zuen Galeriok konbentzituta, kristautasunaren aurkako ediktu bat onartu zuen, honen bidez, kristauak armadatik kanporatuak zirelarik, Elizaren ondasunak konfiskatuak izan ziren bere tenpluak suntsituz edo itxiz, liburu eta edalontzi sakratuak profanatu eta erre ziren, azkenean, euren egiletza kristauei egotzi zitzaien bi suteren ondoren jauregi inperialean, euren fedea arbuiatzen ez zutenak hiltzera zigortzeko.
Jazarpen honetan zehar, donatistek Martzelinori jainko jentilei sakrifizioak eta intsentsua eskaini izana eta liburu sakratuak erromatar agintariei eman izana egotzi zioten. Egozpen hauek, ondoren, Agustin Hiponakoak baliogabetu zituen.
Kristau tradizioak martiritzat jotzen duen arren Dioklezianok Martzelinori burua moztu ziezaiotela agindu zuenean, Martzelino ez da hala agertzen ez Martyrologium hieronymiamumen, ez Depositio Episcoporumen, ezta Depositio martyrumen ere.
Pristimantis crenunguis
Pristimantis crenunguis Pristimantis generoko animalia da. Anfibioen barruko Craugastoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Culcabock
, 'Cùil na Càbaig', Eskoziako etxalde ohi bat da, Highland eskualdeko Inverness barrutian.
Merops ornatus
Merops ornatus Merops generoko animalia da. Hegaztien barruko Meropidae familian sailkatua dago.
Custer konderria (Colorado)
Custer konderria (Custer County) Coloradoko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Westcliffe da. 2010eko zentsuaren arabera 4,255 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Custer konderriak 19,164 kilometro koadro ditu. Horietatik 336 ura dira. Beste 191,303 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,45 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 4,255 pertsonetatik 4,114 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 200 dira. 41 beltzak edo afroamerikarrak. 23 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 16 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 5 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 56 pertsonek kokatzen zuten.
Heteroscarus acroptilus
Heteroscarus acroptilus Heteroscarus generoko animalia da. Arrainen barruko Odacidae familian sailkatzen da.
El cant dels ocells
El cant dels ocells 2008ko Albert Serra kataluniar zinema zuzendarien filma da.
Sinopsia
Hiru Errege Magoak jaio berri den Mesiasaren bila abiatu dira..
Vasili Smyslov
Vasili Vasilievitx Smyslov (errusieraz: Васи́лий Васи́льевич Смысло́в) (Mosku, 1921eko martxoaren 24a – ibidem, 2010eko martxoaren 27a) xakeko Nazioarteko Maisu Handia, Munduko xake txapelduna 1957tik 1958ra.
8 aldiz izan zen Munduko Xake Txapelketako hautagai (1948, 1950, 1953, 1956, 1959, 1965, 1983, eta 1985). Bitan berdindu zuen Sobietar Batasuneko xake-txapelketako lehenengo postuan, eta guztira, 17 domina irabazi ditu Xake Olinpiadetan (orain arte beste inork lortu ez duena). Gainera, Taldekako Europako Xake Txapelketan bost aldiz parte hartu du, non urrezko 10 domina irabazi zituen. 1950ean FIDEk Nazioarteko Maisu Handi izendatu zuen.
Nahiz eta ikusmen-arazoak izan, XXI. mendean xake-problemak sortzen aritu zen.
Xakelaria izateaz gain abeslari gisa ere nabarmendu zen. Baritono ahotsa zuen eta opera abeslari izaten saiatu zen, baina 1950an Bolxoi antzokirako sarrera proba ezin izan zuenean gainditu, xakeari eman zion lehentasuna.
Moskun hil zen, 2010eko martxoaren 27an.
Lagothrix lugens
Lagothrix lugens Lagothrix generoko animalia da. Primateen barruko Atelinae azpifamilia eta Atelidae familian sailkatuta dago
Avenay
Avenay Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 185 etxebizitza zeuden, 180 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 183 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 180 etxebizitza nagusietatik 169 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 41 etxek lau zituzten eta 116 etxek bost zituzten. 124 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 52 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 119 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 319 ziren, horien artean 260 aktiboak ziren eta 59 inaktiboak ziren. 260 pertsona aktiboetatik 242 lanean zeuden (123 gizon eta 119 emakume) eta 18 langabezian zeuden (10 gizon eta 8 emakume). 59 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Chénéville (Quebec)
Chénéville Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Outaouais eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Papineau konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 792 biztanle zituen 65.15 kilometro koadroko azaleran.
Avenay
Diru sarrerak
2009an Avenay udalerrian 180 unitate fiskal zeuden, 523,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.516 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren eta 1 finantziazio enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 zurgina.
2000. urtean Avenay udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 522 hektarea erabiltzen.
Ise santutegi handia
Ise santutegi handia (伊勢神宮) Isen dagoen santutegi xintoista da, Japoniako santutegien artean sakratuena. "Santutegien santutegia" izenaz ere ezagutzen da.
Liisi Oterma
Liisi Oterma (finlandieraz: ahoskatua; 1915eko urtarrilaren 6a - 2001eko apirilak 4) finlandiar astronomo bat izan zen, Finlandian astronomiako doktoretza lortu zuen lehen emakumezkoa.
Avenay
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Ise santutegi handia
Tenplua
Ise santutegi handiak bi santutegi nagusi ditu, barnekoa Naikū (内宮) eta kanpokoa Gekū (外宮), bien artean 6 kilometro inguruko tartea dago. Hauetako bakoitzak santutegi txikiagoak ditu inguruan, Naikūk 91 eta Gekūk 32, guztira 125. Naikū santutegian Amaterasu Ōmikami jainkosa gurtzen da, eguzkiaren jainkosa eta Japoniako familiaren arbasoa ere bai. Gekūn ordea Toyouke no Ōmikami gurtzen da, zekale, jantzi, elikagai, etxe, nekazaritza eta industriaren jainkosa.
Naikū
Barneko santutegia da eta Iseko Uji auzoan dago. 5.500 hektareatrako azalera dauka eta 3.500 japoniako zipresek estaltzen dute. Hauek erabiltzen dira 20 urtean behin santutegia berreraikitzeko. Santutegiaren barnean Yata no kagami ispilu sakratua dago, santutegiko altxorrik preziatuena.
Beste eraikin aipagarri batzuk ere baditu:
Avenay
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ise santutegi handia
Basoa
Ise santutegiaren inguruan zuhaitz sakratuen basoa dago eta bertan opari sakratuak egiteko produktuak ekoizten dira. Arrozsoroa, gatzaga, baratza, zeta-lantegiak, ontzitegiak eta arraina lehortzeko etxea ere badaude basoan. Honetaz gain liburutegia eta hiru museo ere baditu.
Historia
Gekū V mendean eraiki zen. Kondairak dioenez Amaterasu Ōmikami Yūryaku enperadoreari ametsetan agertu zitzaion esanez elikagaiak ez zitzaizkiola behar bezala iristen eta Toyouke no Ōmikami jaikosari dei iezaiola eskatu zion. Enperadoreak santutegi berria eraiki eta egunean birritan zeremoniak egitea agindu zuen Amaterasu Ōmikami-ri elikagaiak behar bezala iristeko.
Jaialdiak
Japoniako nekazaritza tradizionalari loturiko zikloen inguruan jaialdi erlijioso ugari egiten dira santutegian. Jerarkia erlijioso batek antolatzen ditu zeremonia hauek.
Japonia guztiko erromesak etortzen dira santutegira. O-Ise-Mairi izenaz ezagutzen da eta japoniar guztiek bizitzan behin etorri beharreko tokia da. Lehenik eta behin Gekūra etortzen dira eta ondoren Naikūra, nahiz eta bigarren hau ospakizun berezietan baino ez den zabaltzen.
Otsa
Otsa Artzibar ibarreko leku bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Pirinioaurrea eskualdean.
biztanle zituen.
Bertako biztanleak osatarrak dira.
Izena
Otsa toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Geografia
Otsa Artzibarran dago.
Inguru naturala eta kokapena
Artzibar kokatzeko ez dago aho bateko akordiorik. Egia esan, Zaraitzu eta Erronkaribar ibarretan bezala, haran horien iparraldea Pirinioetakoa da, eta hegoalde Pirinioaurreatarra, klima eta landaretza aldaketa nabariarekin. Trantsizio-eremu bat da, eta bi espazioen muga edo muga hori Larrogain, Elke-Pausaran, Peñas Baxas eta Lareki mendien arteko irudizko lerro batekin markatu daiteke.
Artzibar ibarra berezia da, bitxia beharbada, eta Erdi Arokan galtzen da bere jatorria. Ez dio jarraitzen ibai baten inguruan garatzeko zonako arauari. Bi adar bereiz ditu, Irati eta Urrobi ibaien ibilbideei jarraituz, eta hirugarren adar erdi bortxatu bat Gurpegi errekaren inguruan.
Klima
Udalerriko gunerik garaienetan izan ezik, Artzibar gehienean klima azpimediterraneoa nagusi da. Urteko batez besteko tenperatura 6 eta 12 gradu bitartekoa da (sei gradu mendietan eta hamabi herrigunean). Prezipitazioak 1 000 eta 1 600mm bitartekoak dira, betiere udaberrian eta udazkenean ugariagoak. Urteroko egun euritsuak 100-120 inguru izaten dira, eta azarotik apirilera ohikoa da elurra jaustea.
Baso-soiltze gogorra jasan dute Artzibar aldeko basoek. Pagoa, pinu basatia, haritza eta artea dira zuhaitzik ugarienak. Artea, arroilean eta ipar eta ipar-mendebaldeko mendietan hedatzen da batez ere. Birlandatutako pinuek 1 000 hektareatik gora hartzen dituzte, batez ere Austriatik ekarritako pinu lariziarrak dira.
Estazio meteorologikoak
Artzibarren dagoen Orotz-Betelu udalerrian (ibarraren parte da geografikoki, baina ez administratiboki), itsasoaren mailatik 619 metrora, Nafarroako Gobernuak 1993n jarritako estazio meteorologikoa dago.
Historia
Gaur egun, Lakabeko tunelaren ondotik ateratzen den lurrezko pista batetik bakarrik sar daiteke ibilgailuz. Ikuspegi handiko herria da, Irati ibaian bere errota izatera iritsi zena. Demografiari dagokionez, etxeen edo suen zenbaketetan lau zeuden 1366an, bost XVI. mendean zehar, eta hiru izendatu ziren 1819an. Biztanle kopuruari dagokionez, maximoa 1858an izan zen, 30 biztanlerekin, eta pixkanaka jaisten joan zen, 1950-70eko hamarkadetan bailara asko erori arte, 21 biztanle izatetik 2 izatera igaro baitzen 1970ean. Erroldatuta jarraitzen duen arren, ez dago bizitzeko moduko etxerik.
Demografia
biztanle zituen Otsak.
Euskara
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Artzibarko herri guztiak sailkatu zituen, hegoaldeko goi-nafarrera euskalkian, Pirinio ibarretik Esteribar eta Erroibar ibarrekin hitz egiten zena.
Koldo Zuazok, 2010ean, Artzibarrek atzerakada-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen den.
Ibar honetan hitz egiten den euskarak bere berezitasunak ditu. Horregatik sailkatzen da Artzibarrera azpieuskalkian (Hegoartzibartar aldaera). Euskara batuaren itzalean alfabetatutako hainbat euskaldun baden arren, Artzibarko mintzaira zaharrak hiztun gaberik dakite.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Estorf
Estorf Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Nagore Orbeltzu
Nagore Orbeltzu (Irun, Gipuzkoa, 1971ko uztailaren 23a) gipuzkoar aktorea da. Duplex eta DBH telesailetan egindako lanagatik ezagun bilakatu zen.
Neoodax balteatus
Neoodax balteatus Neoodax generoko animalia da. Arrainen barruko Odacidae familian sailkatzen da.
Culduthel
, 'Cùil Daothail', Eskoziako Inverness hiriko auzo bat da, Highland eskualdean.
Cannae
Cannae (Canne, Κανναί) Apuliako antzinako hiri bat izan zen, Adriatikotik 9 kilometrora. Horren altitudea 54 metrokoa da eta Ofanto ibaiaren eskuin aldea kontrolatzen zuen. Bertan izan zen Cannaeko gudua, gaur egun Canne della Battaglia izeneko frazionea zegoen lekuan, Barlettako udalerrian. Arkeologia aztarna garrantzitsuak daude bertan.
Historia
Apuliako hiri asko bezala, Cannae K.a. VI.- eta K.a. IV. medeen artean fundatu zen Burdin Aroan zeuden lekutze batzuen gainean. Erromatar Errepublikaren garaian vicus bilakatu zen eta Canosa hiriaren ibai-gune garrantzitsua. Hortxe bertan, K.a. 216an, antzinitateko gudurik garrantzitsuenetako bat gertatu zen. Mendebaldeko Erromatar Inperioaren erorialdia eta gero, Cannaek barbaroen hondamendia pairatu zuen eta K.o. 547an, Gerra gotikoaren zehar Totilaren gudaroste ostrogodoek suntsitu zuten. Zaharberrituta izan ondoren, nolabaiteko oparotasuna izan zuen Canosa hiriaren pean azken hiri hau sarrazenoek 872an suntsitu eta gero. Horren ondoren, garrantzi berria eskuratu zuen 1100. urtean elizbarruti bat ezarri zenean. Honen ardura Roger Cannaskoa apezpikuak izan zuen. Bizantziar garaian, Cannasek oporotasuna izan zuen 1083arte. Urte horretan, normandoen kontrolpean egonda, Roberto Guiscardek agindu zuen erretzea matxinada bat zigortzeko. Bakarrik katedrala eta gotzainaren egoitza zutik utzi zituen. Egoiliarrek Barlettara emigratu zuten. 1276an, guztiz suntsiturik geratu zen. 1303an, Karlos II.a Napolikoak Cannaeko lurraldea Barlettakoari gehitu zion. Cannaeko biztanleek Santiago auzoan ezarri ziren, izen bereko eliza bat zutelarik, XI. mendekoa. 1456an, elizbarruti hau desagertu zen eta Barlettakoari lotu zitzaion.
Porto-São Bento tren geltokia
Porto-São Bento tren geltokia Portugalgo Porto hiriko tren geltoki ezaguna da. Barnealdeko azulejoek egin dute ezagun, izan ere hauen bidez Portugalgo historiaren pasarteak irudikaturik baitaude.
Wifredo Lam
Wifredo Óscar de la Concepción Lam y Castilla (Sagua La Grande, 1902ko abenduaren 8a - Paris, 1982ko irailaren 11) kubatar margolari eta eskultorea izan zen.
Porto-São Bento tren geltokia
Historia
XVI mendean beneditarren monasterioa izan zen bertan baina 1783an suak erre zuen. Hortik datorkio izena tren geltokiari. 1900an Karlos I.a Portugalgoak lehe harria ezarri zuen eta José Marqués da Silva arkitektuak diseinatu zuen Frantziako Arte Ederren estiloan. 1916an inauguratu zen.
Wifredo Lam
Aita etorkin txinatarra zuen eta jatorriko afrikarra ama. Bere familiak katolizismoa Afrikako errito eta tradizioekin nahasten zuen.
1916an Habanara joan zen zuzenbidea ikastera eta 1918tik 1923ra margolaritza ikasi zuen Arte Ederretako Eskolan. 1923an Madrilera joan zen margolaritza ikasketak hobetzera. Han irakaskuntza kontserbadorea jaso zuen, baina Parisen surrealismoaren eta Henri Matisseren eragina jaso zuen.
Porto-São Bento tren geltokia
Azulejoak
XX mende hasierako azulejo margolari onena zen Jorge Colaço-k egin zituen geltokia dekoratzen duten 20.000 azulejoak 1905 eta 1916 artean.
Paisaiak, irudi etnografikoak eta hainbat pasarte hstoriko irudikatzen dituzte, Joanes I.a Portugalgoa eta Filipa Lancasterkoaren etorrera (1387) eta Zeutaren konkista (1415) besteak beste.
Wifredo Lam
Espainiako Gerra Zibilean alderdi errepublikarraren aldekoa izan zen, eta propaganda-posterrak egin zituen. Madrilen defentsan parte hartu zuen eta 1937an Bartzelonara bidali zuten. 1938an Parisera joan zen eta Pablo Picassoren laguntza jaso zuen. Garaiko artista nagusiak ezagutu zituen. 1941ean Kubara itzuli zen.
Kuban, afrokubatar tradizioetara itzuli zen. Gizaki, animalia eta landareen irudi hibridoak marraztu zituen eta kubismoa eta surrealismoa uztartu zituen Santeriako irudiekin. Afrikako ideien eta europar estiloaren konbinazioak Kuban gaitzespena eragin zuen. Abstrakzioa sinplifikatzen eta laburbiltzen jarraitu zuen, baina, aldi berean, modu figuratiboan margotu zuen.
1955ean Fulgencio Batistaren aurkako ikasleen protestak babestu zituen eta urte batzuk geroago Fidel Castrori babesa eman zion.
1960an Italiako ipar-mendebaldean kokatu zen. Azken etapan, zeramikak eta grabatuak ere egin zituen.
Montbarrois
Biztanleria
2007an Montbarrois udalerrian erroldatutako biztanleak 251 ziren. Familiak 104 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 145 etxebizitza zeuden, 105 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 145etxeak ziren. 105 etxebizitza nagusietatik 98 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 81 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 52 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Montbarrois udalerrian 112 unitate fiskal zeuden, 286 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.838 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Montbarrois udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Pristimantis crepitans
Pristimantis crepitans Pristimantis generoko animalia da. Anfibioen barruko Craugastoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Verclause
Verclause Frantziako udalerri bat da,Drôme departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Meret Oppenheim
Meret Oppenheim (Berlin; 1913ko urriaren 6a - Basilea; 1985eko azaroaren 15a) artista eta argazkilaria izan zen, mugimendu surrealistan aritu zena.
Verclause
Etxebizitza
2007an 62 etxebizitza zeuden, 38 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 56 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 38 etxebizitza nagusietatik 23 bere jabearen bizilekua ziren eta 15 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 10 etxek hiru zituzten, 8 etxek lau zituzten eta 19 etxek bost zituzten. 30 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 21 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 14 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Meret Oppenheim
Biografia
Berlingo Charlottenburg auzoan jaio zen, aita alemaniarra eta ama suitzarra izan zituen. 16 urterekin pintura ikasten hasi zen eta 19 urterekin Parisera joan zen Grand Chaumière Akademia n ikastera. Hiri horretan, Alberto Giacometti eta Jean Arp ezagutu zituen, eta Salon des surindépendants erakusketa surrealistan parte hartzera gonbidatu zuten. Han, André Breton, Max Ernst eta Man Ray ezagutu zituen. Azken horrentzat, biluzi ezagunenetako batzuen argazkietako modelo jardun zuen.
Verclause
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Meret Oppenheim
Biografia
1936an, bere lanik ezagunena egin zuen: «Larruzko gosari-jokoa». Surrealismoaren objektu ezagunenetako bat izatera iritsi zen, eta New Yorkeko Arte Modernoaren Museoak erosi zuen.
Verclause
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 49 ziren, horien artean 34 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 34 pertsona aktiboetatik 29 lanean zeuden (14 gizon eta 15 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
Meret Oppenheim
Biografia
1945ean Wolfgang La Roche ezagutu zuen, eta harekin ezkondu zen lau urte geroago, eta Bernan jarri ziren bizitzen. 1954an, Picassoren antzezlanaren jantzien diseinuarekin itzuli zen arte-jarduerara: Daniel Spoerrik egin eta Bernan estreinatu zen «Le Désir attrapé par la queue (Buztanetik hartutako desira)». 1959an, erakusketa surrealista batean parte hartu zuen Parisen, Festmahl (Banketea) lanarekin, eta urre-koloreko aurpegidun emakume biluzi baten gorputz gainean jakiak erakutsi zituen.
Verclause
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gehiagoko denda bat zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dolunay Soysert
Dolunay Soysert (Adana, Turkia, 1973ko martxoaren 25a) turkiar aktorea da.
Lockheed Martin
Lockheed Martin estatubatuar enpresa aeroespaziala, 1995 arte munduko aireontzi militar eta arma-fabrikatzailerik handienetako bat. 1995ean Martin Marietta enpresarekin batu zen, eta munduko armagintza-talderik handiena eratu zuen horrela.
1913an Loughead izeneko anaia irlandar batzuk ur-hegazkinak egiten hasi ziren, eta 1926an Allan Lougheadek Lockheed konpainia berria sortu zuen, eta harrezkero hegazkin militar eta zibil ugari egin ditu. Lehenengo hegazkinak, Vega-k, arrakasta handia lortu zuen. Ondorengoak ere garrantzitsuak izan ziren: 1930eko Orion-ek adibidez, helize-sistema berritzaile bat zuen. Handik gutxira finantza-talde batek bereganatu zuen konpainia. 1934ko L.10 Electra modeloak hamar bidaiari eraman zitzakeen, eta 1939ko P-38 Lighting-a Bigarren Mundu Gerrako hegazkinik ikaragarrienetako bat izan zen. 1950ean sortutako Super Constellation L. 1049 merkataritzako hegazkina garraio-konpainia askorentzat eredu izan zen, erreaktorea iritsi arte. Hain zuzen ere Lockheed enpresak sortu zuen estatubatuar armadarako lehen borroka-erreaktorea. Hamarkada horretan bertan beste zenbait modelo sortzeaz gainera, espioi-lanetarako hegazkinak egiteari ekin zion: U-2 eta 1960. hamarraldiko A-12 Blackbird (geroago SR-71 izenez ezagutua) modeloak adibidez. 1970ean aurkeztu zuen lehen merkataritzako erreakzio-hegazkina, L-1011 TriStar-a, baina arrakasta handirik izan ez zuenez, merkataritzarako hegazkinak egiteari utzi zion, eta armadarako borroka-hegazkinetara itzuli zen: 1980ko hamarraldian adibidez, F-117A Nighthawk-a egin zuten, gerra elektronikoan espezializatua, eta radarrari ihes egiteko teknologia berrienak zituena. Martin enpresarekin elkartu aurretik, Estatu Batuetako armadak ehiza-hegazkintzat aukeratutako F-22 modeloa egiten parte hartu zuen.
Saint-Germain-et-Mons
Saint-Germain-et-Mons Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Germain-et-Mons udalerrian erroldatutako biztanleak 713 ziren. Familiak 283 ziren, horien artean 46 pertsona bakarrekoak ziren (27 bakarrik bizi ziren gizonak eta 19 bakarrik bizi ziren emakumeak), 120 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 101 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 340 etxebizitza zeuden, 288 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 23 bigarren erresidentzia ziren eta 30 hutsik zeuden. 333 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 288 etxebizitza nagusietatik 242 bere jabearen bizilekua ziren, 34 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 80 etxek lau zituzten eta 179 etxek bost zituzten. 255 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 93 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 179 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 447 ziren, horien artean 345 aktiboak ziren eta 102 inaktiboak ziren. 345 pertsona aktiboetatik 312 lanean zeuden (166 gizon eta 146 emakume) eta 33 langabezian zeuden (13 gizon eta 20 emakume). 102 pertsona inaktiboetatik 55 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.