cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armada Berdea
Babes soziala eta zergatiak
Armada Berde asko, batez ere txikienak, askotan bandolerismoaren mugan aritzen ziren, batez ere ia programarik eta helburuak lortzeko perspektibarik gabe geratzen zirenean. Izan ere, askotan, halako taldeak atsekabetasunak jotzen zituen, eta errekurtsoak Estatuarengandik lapurtuz, nekazarien artean banatu baino, talde matxinoko kideen artean banatzen zituzten (M. Dobrov, berdeak ikertu dituen historiagileak ere badio berdeen atean “matxinatu zintzoak” zein “kriminalak” aurkitzen zirela). Alta, halako kasuak, eman ziren arren, esan beharra dago ez direla errusiar nekazal matxinaden ezaugarri, Eric Hobsbawmek berak azaltzen du halako “matxinada primitiboetan” (kausa ideologiko zehatzik gabeko matxinada sozialetan) matxino ideologikoaren eta bandoleroaren arteko muga askotan labainkorra zela. Dokumentu ofizial batzuetan hala agertzen ziren izendatuta. Bestetik, kontutan hartu beharra dago, askotan berdeak Estatuaren biolentziaren (soberakin konfiskatzea, zergak, errekrutamenduak, Armada Gorriaren berdeen kontrako biolentzia) kontrako altxamendu bezala agertzen badira ere, berdeek maiz euren kontrako (boltxebikeen aldeko) baserritarren eta beren familien kontrako bortizkeria handia erabili zutela. Izan ere, berdeek euren borroka “eskualdearen defentsan, kanpoko etsaiaren (hiriaren, Estatuaren, burokraziaren) kontra” bezala aurkezten zuten arren, egia esan, matxinatutako eskualde barruan ere gerra zibil txikiak piztu ziren, baserritar guztiak ez baitziren berdeen alde. Berdeek, baserritarren komunitate tradizionalaren (mir) defentsa egiten zutelarik (orain mir delakoa Sobietetan jarraikortasuna zuelarik), normalean, mirrean ahots gehien izaten zituzten baserritarrak ziren berdeen aldekoak: baserritar egonkorrenak, txiroenak askotan gorrien alde paratzen zirelarik. Orlando Figesek bestelako interpretazio bat ematen digu, Figesen arabera, berdeen alde baserritarrik zaharrenak (mirrean ahots gehiago izaten ohi zutenak) jartzen ziren, eta gorrien alde gazteenak, “nekazal guneetako bizitza aspergarriarekin puskatu nahi zutenak”. Figesen arabera, gazteek Sobietar Estatuak zekarren modernitatea eta hiritartzea aukera bezala ikusi zuten, eta hurrengo hamarkadetan Estatu Sobietarraren zerbitzuak, instituzioak eta eraldaketak baserritar guneetan hedatzeko eroalea izan ziren.
Armada Berdeak eta matxinada berde ezberdinek sektore sozial baten kezkak, nahiak eta eraldaketa sozial ezberdinen aurreko jarrera erakusten zuten, eta baita ere Errusia Sobietarraren lehen fasean eman zen klase-borrokaren aspektu bat ulertzeko. Historiagile askoren arabera, berdeen agerpenak, Gobernu Sobietarrak 20. hamarkadan NEP Politika Ekonomiko Berrian indarrean jartzea ekarri zuen.
Antolaketa
Berdeen armada ezberdinak oso heterogeneak ziren bai antolaketa mailarekiko eta baita ere kopuruarekiko. Oro har, mugimendu honen espontaneotasunagatik, ez da erraza mugimenduak zenbat borrokalari izan zituen jakitea, armada ezberdinek kopuru heterogeneoa zuten eta (bazeuden hamarnaka milaka gizon batzen zuten armada berdeak eta baita ere 15 bat pertsona biltzen zituzten taldeak, eta dokumentu ofizialetan denominazio berdinez agertu zitezkeen halako talde ezberdinak). Izan ziren oso antolaketa maila baxua zuten armadak eta oso sofistikatuak, adibidez 1921ean Aleksandr Antonovek zuzendu zuen Tamboveko matxinadako armada, zeinak osasun- eta inteligentzia- zerbitzuak ere izan zituen. Posadskiren arabera, Lehen Mundu Gudaren azken hilabeteetan, jende askok frontetik desertatzeak edo desmobiliatzeak, eskualde eta herrixka guztietan gizon armatu asko egotea zekarren, honek, gerora (batez ere Guda Zibilera joan nahi ez zutenen artean), matxinada berdeak ematen ziren tokietan Armda Berdearen hazkundea erraztu zuelarik. Setinov demografo sobietarrak dio, guztira, sobietar gizonezko populazioaren %2 eta %5 artean aritu zirela noizbait talde berderen batean.
Normalean beren kontrakoek (gorriek, zuriek, zein beltzek) baino armamentu okerragoa zuten. Hala ere, halako matxinada askoren indarra lurraldearen ezagutza izanik, ezagutza hori indargune handia zen. Oso gutxitan hedatzen ziren eskualdeetatik at (eta matxinatzeko arrazoia “herrixkaren” edo “eskualdearen interesen defentsa” izateak ere, ez zituen soldadu berdeak euren eskualdeetatik at borrokatzen laguntzen).
Aliantzen inguruan ez zuten politika bateratu bat. Egin beharreko aliantzen inguruan nolabaiteko hetereogeneitatea zegoen: batzuek ondo ikusten zuten etsairik handienaren kontra gorriekin, zuriekin edo beltzekin elkartzea, besteek ordea bakarrik ekin zuten (historiografiak, bai gorrien aldekoak zein zurien aldekoak, armada berde batzuen eta zurien arteko aliantzak handizkatu izan ditu bata eta besteak identifikatzeko asmoz). Adibidez, 1919an eskualde kosakoetan gertatutako nekazal matxinadak, askotan, gorrien hurbilekoak izaten ohi ziren; baina bazeuden “eskualdearen defentsan” alde baten zein bestearen alde leialtasunak aldatzen zituzten baserritar armatuen taldeak; adibidez, 1918an Ufa probintzian, maiatzean, txekoslovakiarren matxinadarekin batera zurien alde jarri ziren baserritarrak, udazkenean, zuriak nagusitzerakoan, gorrien aldera pasa ziren; betiere euren autonomia mantentzeko saiakeretan. Bestetik, berde batzuek, Grigorievek adibidez, beltzen aurka ere borrokatu zuten. .
Borrokaldi edo matxinada nagusiak
Mugimendu hau 1918ean sortu zen, eta praktikan mugimendu indartsu moduan 1921a arte iraun zuen. Lehen matxinadak Ukrainan gertatu ziren hango Estatu nazionalista proalemaniarren aurka, bai Ukrainar Errepublika Nazionalaren aurka, zein Skoropadskiren Ukrainar Estatuaren aurka, hauek Alemaniak eskatutako gari-bilketak egiten hasi zirenean (eta komandante berde batzuk gorriekin itunak egin zituzten). Matxinada berderik garrantzitsuenak, 1918an Ukrainan emandakoak (Grigorievena eta Terpilorena), Errusian 1918ko Udan Livni probintziakoa gorrien aurka (Ivan Kliopov buru), 1918 eta 1919an Siberian Koltxak zuriaren kontrako hainbat matxinada, 1919ko udaberrian Samaran eta Simbirsken eman zen “txapan matxinada” (Aleksei Dolinin buru), 1920ko otsail-martxoan Ufa eta Kazan probintzietan eman zen “sardeen matxinada” (Aleksei Milovanov buru), 1921ko “Tamboveko matxinada”, agian denetan handiena zena (Aleksandr Antonov buru) eta 1921 eta 1922 artean Mendebaldeko Siberian (Vasili Zheltovski buru). Oro har 1919-20 urteak izan ziren armada berdeak gehien ugaldu ziren garaia (Anton Posadski historiagilearen arabera, batez ere 1919ko maiatza eta abuztua artean eta 1920ko udazkena eta 1921ko uda artean izan zen), bai gorrien zein zurien atzealdean. Matxinada berde gehien izan zituzten zonaldeak Ukraina, Siberia (batez ere Mendebaldeko aldea, Uraletatik gertukoa), eta Errusia europarrean, Hegoaldeko probintziak izan ziren. Matxinadarik handienek hiruzpalau hilabete irauten zuten (agian, salbuespena Makhnorena da, baina esan bezala, oso eztabaidagarria da hau “berdeen” artean sailkatzea).
Armada Berdeek, nahiz eta jende nahikotxo mugitu, ez zuten bataila garrantzitsurik irabazi, betiere Makhno sailkapen honetan sartzen ez badugu (matxinadak, Armada gutxiago zegoen tokietan –frontetik urrutikoetan- edo botere argirik gabeko tokietan –Ukrainan, adibidez- gertatu ziren, eta hori zela zuten arrakasta hasiera batean). Egia esan, Evan Mawdsleyren arabera, “barne-frontean” edo honen eraginez gorriek ez zuten borrokaldirik galdu; kuriosoa da Mendebaldeko historiagileek batez ere mugimendu hau gorrien aurkako mugimendu bezala aurkeztu izana, baina arrakastarik handiena 1919an Koltxaken kontra lortu izana. Mawdsleyren arabera, “barne frontea” ez zen izan gudarren frotena bezain garrantzitsua gorrientzat, eta izango balitz bezala aurkeztea, zenbait historiagileek boltxebikeak “herriaren aurkako” bezala aurkezteko zuten gogoei deritze.
Mugimenduaren desagertzea
Azken matxinada berdeak 1922rako itzaliak zeuden. Boltxebikeek hainbat taktika erabili zituzten, 1920-22 arteko matxinadak itzaltzeko errepresiotik hasita, propagandarekin segituz, euren instituzioak nekazal guneetan garatzearekin eta hala baserritarrak erakartzearekin jarraituz eta emakidetan (amnistiak, adibidez; edo eskaera politikoen onarpen partzialak) bukatuta; izan ere, euren jarduna, Mendebaldeko historiografian azaltzen zena baino malguagoa zen. Bestalde, Guda Zibila bukatuta, eta indarrezko errekrutatzeak jada ez zirelarik, desertatzeko edo errekrutatzeari uko egiteko arrazoirik ere ez zegoen, beraz, matxinatzeko motibazio bat gutxiago zegoen. Matxinadak itzaltzeko azken faktorea, 1921tik aurrera, berdeak garaitzeko aukera geroz eta gutxiagorekin, matxinatuta jarraitzen zutenengan, programak baino euren bizirauteak garrantzia handiago hartu zuela, eta beraz, bandolerismora eta lapurretara geroz eta gehiago hurbiltzen zirela izan zen, euren oinarri sozialarengandik urrunduz.
Claude Le Petit
Claude Le Petit (Paris, 1638-ib., 1662) frantziar idazle eta poeta izan zen. Parisko Grève plazan suan hilarazi zuten, 23 urte zituelarik.
Serra
Serra edo Serra de Portaceli Valentziako Erkidegoko udalerria da, Camp de Túria eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 3.349 biztanle zituen.
The Dinner Party
The Dinner Party Judy Chicago artista feministak egindako arte espazioa da. Triangelu formako mahai baten inguruan 39 toki daude, historikoki garrantzitsuak izan diren emakume esanguratsuentzat.
Toki bakoitzak eskuz margotutako portzelanazko plater bat, zeramikazko objektuak eta brodatutako mahai zapi bat ditu. Plater guztiak, Sojourner Truth eta Ethel Smyth-i dagozkienak izan ezik, alu forma dute. 999 emakumeren izenak daude idatzita urre koloreko letretan, baldosa batzuetan.
1974-1979 bitartean ekoiztu zen eta 1979 an erakutsi zen lehen aldiz. 6 herrialdetako 16 museo edo galeriatan egon da eta 15 milioi pertsonek bisitatu dutela estimatzen da. 2007. urtetik Elizabeth A. Sackler Arte Feministaren Zentruan (Brooklyn Museum en, New York en) dago.
Lanari buruz
The Dinner Party Judy Chicagok sortu zuen hainbat boluntarioen (emakumezko zein gizonezko artisauak) laguntzarekin emakumeak historiatik at uzten zituen zikloa hautsi nahian. Chicagoren hitzetan ideia 1974an izan zuen benetako afari batean eskuratu zuen, non gizon guztiak katedradunak ziren eta emakumeek doktoregoak zituzten arren, ez ziren katedradunak. Horrek pentsarazi zion artista emakumeen “Azken afari”rik ez zela inoiz izan, bai, ordea, gala afariak.
Hori zela eta, bere instalazioa sortzerakoan triangelu formako mahai bat erabili zuen, alde bakoitzak 13 plater (denera 39) eta 14,63m-ko luzera zituelarik. Alde bat historiaurre tik Erromatar Inperio ra arteko emakumeentzat da, beste alde bat Kristautasunen hasieratik Erreforma ra artekoentzat eta bestea Amerikako Iraultza tik egungo feminismo ra artekoentzat. Leku bakoitzean emakume aipagarri baten izena, argazki edo simboloren bat dago, mahai-zapi, edalontzi eta mahai tresnez gain. Plateretako askok tximeleta edo lore itxurako eskultura bat dute bulbaren adierazle bezala. Lurra portzelanazko hiruki formako losa zuriz eginda dago, “Ondare Lurra” deiturikoa eta bertan 998 emakumeren izenak daude idatzita (eta Cresilla izeneko emakumea zelakoan izendaturiko Kresilas gizonezko eskultorea) platerrekin erlazionatuta.
Platerretako 39 emakumeen zerrenda
I Aldea: historiaurretik Erromatar Inperiora 1. Jatorrizko jainkosa 2. Ugalketaren jainkosa 3. Ishtar 4. Kali 5. Suge jainkosa 6. Sophia (jakinduria) 7. Amazona (mitologia) 8. Hatshepsut 9. Judit 10. Safo 11. Aspasia Miletokoa 12. Budika 13. Hipatia
II Aldea: Kristautasunaren hasieratik Erreformara 14. Martzela 15. Brigit Kildarekoa 16. Teodora 17. Hrosvitha 18. Trota Salernokoa 19. Leonor Akitaniakoa 20. Hildegarda Bingengoa 21. Petronilla de Meath 22. Christine de Pisan 23. Isabella d'Este 24. Elisabet I.a Ingalaterrakoa 25. Artemisia Gentileschi 26. Anna Maria van Schurman
III Aldea: Amerikako Iraultzatik Emakumearen Iraultzara 27. Anne Hutchinson 28. Sacajawea 29. Caroline Herschel 30. Mary Wollstonecraft 31. Sojourner Truth 32. Susan B. Anthony 33. Elizabeth Blackwell 34. Emily Dickinson 35. Ethel Smyth 36. Margaret Sanger 37. Natalie Barney 38. Virginia Woolf 39. Georgia O'Keeffe
Vieille-Chapelle
Vieille-Chapelle Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Pedagogia marxista
Karl Marxek Alemanian, Frantzian eta Ingalaterran bizi zen eta Pedagogiarentzako eta Hezkuntzaren Soziologiarentzako ekarpen oso baliagarriak eta garrantzitsuak egin zituen. Karl Marxek, bere teoriak hezkuntza sistemara aplikatu zituen, hau da, ekonomia eta lanaren arlotik iritsiko da hezkuntzara, pedagogiaren hainbat arloetan eragina izanez.
Marxek gizartearen eraldaketa bilatzen du proletalgoaren erreboluzioaren bidez. Horrela, urrats batzuk jarraituz eta gizabanakoaren lanaren ondorioz, gizarte komunista bat lortuko da, hau da, klaserik gabeko gizartea.
Vieille-Chapelle
Biztanleria
2007an Vieille-Chapelle udalerrian erroldatutako biztanleak 719 ziren. Familiak 237 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 68 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 121 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Pedagogia marxista
Hezkuntza kapitalistari kritika
Marxek, kapitalismoa kritikatu eta komunismoa proposatzean, gizarte bakoitzean hezkuntzak beteko lukeen zeregina ere aipatu zuen. Gizarte eta gizaki berri bat proposatzen zituenez, aldaketa hori lortzeko hezkuntzak zeregin garrantzitsua beteko luke. Ingurune sozialak baldintzatzen du gizakia, baina une berean, gizaki honek berak ere aldatu egiten du giro hori. Hezigai eta hezitzaile, era batera. Elkarrekintza dinamiko bat ematen da gizabanakoaren eta ingurunearen artean. Marxen ustetan, gizakiaren aldaketa ideologikoa behar da gizartea aldatzeko eta horrekin batera, hezkuntza sistema aldatzeko.
Vieille-Chapelle
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Pedagogia marxista
Marxen hezkuntza sistema
Marxen teorian «lana» da ideia garrantzitsuenetako bat, eta hezkuntzaren oinarrian ere lana jarriko du. Marxen ustez, gizarte kapitalistetako hezkuntza burgesa da, ez soilik bere edukiengatik, baita bere egituragatik ere: produkzioa eta eskolaren mundua banatu egiten dira, teoria eta praktika ere bai, eta helduak eta ume/gazteak ere bai. Bere ustez, eskola hau kapitalisten tresna da, eta ondorioz langileen eskola bat asmatu beharra dago.
Demanda
Demanda izan daiteke:
Vieille-Chapelle
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 500 ziren, horien artean 356 aktiboak ziren eta 144 inaktiboak ziren. 356 pertsona aktiboetatik 335 lanean zeuden (192 gizon eta 143 emakume) eta 21 langabezian zeuden (8 gizon eta 13 emakume). 144 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 60 ikasten zeuden eta 49 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vieille-Chapelle udalerrian 257 unitate fiskal zeuden, 752,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.416 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 argiketaria zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Vieille-Chapelle udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pedagogia marxista
Marxen hezkuntza sistema
Hezkuntza eta ideologiaren arteko harremanari dagokionez, Marxek hezkuntza eta eskola kontzeptuak bereizten ditu: eskolan ez lirateke landu behar ideologia edo klase sozialaren arabera aldatu daitezkeen edukiak. Eskolan gramatika, matematika eta natur zientziak bezalako gaiak irakatsi beharko lirateke, gai hauetan ez baitio axola irakaslea «marxista» edo «burgesa» den. Baina gai bat ideologia ezberdinen arabera aldatzen denean, eskolatik kanpo landu beharko litzateke (familia, kalea, lana, lagun artea...). Eskolak gizartean bizitzeko beharrezkoa den minimoa erakutsiko luke, eta hortik aurrerakoa, belaunaldi berriek eguneroko beraien harremanetan ikasi beharko lukete. Marxismoan, langileei eskola gutxi proposatzen zaie beraz, eta eskolaz kanpoko hezkuntza asko.
Eskolak, politeknikoa, laikoa eta dohainekoa izan behar du. Eta eskola bakarra egotea ere lortu behar da, ume guztiei ingurune bakar berdina ziurtatzeko. Gainera, eskolak eliza eta gobernuaren kontroletik askatu beharko luke, langileen auto-hezkuntza bilatuaz. Eskolak beharrezkoa izan behar du, eta berdina denontzako. Estatuak ziurtatu behar du hori, baina gobernuak ez du eskola kontrolatu behar, hezkuntza klase dominatzailearen atzaparretatik askatu behar baita. Eta guzti hau lortzen bada, langile klasea ez da gehiago klase dominatua izango. Hezkuntza aldaketa sozialerako tresna garrantzitsua izan daiteke, beraz.
Bibliografia
•
Kanpo estekak
•
2006ko Espainiako Traineru Txapelketa
2006ko Espainiako Traineru Txapelketa (txapelketaren 59. ekitaldia) urte honetako abuztuaren 19 eta 20an jokatu zen Santanderren, eta Astillerok bere seigarren garaipena lortu zuen, laugarrena jarraian.
Historia
Bost urtetan uko egin ondoren talde euskaldun batek parte hartzea erabaki zuen Espainiako txapelketan, Ondarroak hain zuzen ere. Ez zen ordea ohorezko txandarako sailkatu. Kontsolazio txanda irabaztearekin konformatu behar izan zuen. Astillerok oso erraz irabazi zuen estropada bigarrenari 41 segundu atereaz.
Polemika handia izan zen TKE Ligako taldeekin, izan ere hauek nahiago izan baitzuten aldi berean jokatuko zen Zarauzko Ikurrinan aritzea eta horrela beraz beraien "B" taldeek hartu zuten parte Espainiako txapelketan.
Sailkapen estropadak
Txanda bakoitzeko irabazlea sailkatzen da eta hauekin batera gainontzekoen artean bi denbora onenak egin dituztenak.
Le Saint
Le Saint (bretainieraz Ar Sent) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Brienzwiler
Brienzwiler Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Borgou
Borgou Beningo ekialdeko departamendua da. Alibori departamenduarekin du muga iparraldean, Nigeriarekin ekialdean, Collinesekin hegoaldean, eta Donga eta Atakorarekin mendebaldean. 25.856 kilometro koadroko eremua hartzen du, eta 2013an 1.214.249 biztanle zituen. Parakou da hiriburua.
Charly-sur-Marne
Charly-sur-Marne Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 2.703 ziren. Familiak 1.068 ziren, horien artean 324 pertsona bakarrekoak ziren (132 bakarrik bizi ziren gizonak eta 192 bakarrik bizi ziren emakumeak), 296 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 332 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 116 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 1.201 etxebizitza zeuden, 1.084 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 90 hutsik zeuden. 780 etxeak ziren eta 420 apartamentuak ziren. 1.084 etxebizitza nagusietatik 571 bere jabearen bizilekua ziren, 494 alokairuan okupaturik zeuden eta 20 doan lagata zeuden; 28 etxek gela bat zuten, 167 etxek bi zituzten, 194 etxek hiru zituzten, 263 etxek lau zituzten eta 432 etxek bost zituzten. 617 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 573 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 332 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.719 ziren, horien artean 1.230 aktiboak ziren eta 489 inaktiboak ziren. 1.230 pertsona aktiboetatik 1.096 lanean zeuden (603 gizon eta 493 emakume) eta 134 langabezian zeuden (58 gizon eta 76 emakume). 489 pertsona inaktiboetatik 159 erretiraturik zeuden, 141 ikasten zeuden eta 189 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Charly-sur-Marne udalerrian 1.076 unitate fiskal zeuden, 2.631 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.548 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 46 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 4 banku bulegoak, 1 funeraria, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 5 igeltseroak, 4 margolariak, 3 iturginak, 2 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 5 ile apaindegiak, 4 jatetxeak, 5 higiezinen agentziak, 3 tintoreriak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 19 establezimendu komertzialetatik, 3 supermerkatuak, 2 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 2 kirol-dendak, 2 drogeria eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Charly-sur-Marne udalerrian 98 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.400 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Charly-sur-Marne udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 677 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Abraham
Saint-Abraham (bretainieraz Sant-Abran) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Cerrito
Cerrito Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Neomerinthe amplisquamiceps
Neomerinthe amplisquamiceps Neomerinthe generoko animalia da. Arrainen barruko Scorpaenidae familian sailkatzen da.
Stenolepis ridleyi
Stenolepis ridleyi Stenolepis generoko animalia da. Narrastien barruko Gymnophthalmidae familian sailkatuta dago.
Reddingmuirhead
, Eskoziako udalerri bat da, Falkirk eremu administratiboan.
Osteochilus chini
Osteochilus chini Osteochilus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Characidium serrano
Characidium serrano Characidium generoko animalia da. Arrainen barruko Crenuchidae familian sailkatzen da.
Cours-de-Monségur
Cours-de-Monségur Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cours-de-Monségur udalerrian erroldatutako biztanleak 271 ziren. Familiak 94 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 37 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 37 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 133 etxebizitza zeuden, 106 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 127 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 106 etxebizitza nagusietatik 83 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 9 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 53 etxek bost zituzten. 86 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 54 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 166 ziren, horien artean 114 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 114 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (56 gizon eta 52 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cours-de-Monségur udalerrian 113 unitate fiskal zeuden, 303 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.726 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria eta 1 argiketaria.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ávilako geltokia
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Topkapı jauregia
Topkapı jauregia (Topkapı Sarayı, euskaraz askotan Topkapi, i puntuduna) Istanbulen dagoen jauregia da, otomandar sultanen egoitza nagusia eta ofiziala izan zena 400 urtez (1465-1856).
Ezaugarriak
Jauregia Bizantzio zaharreko akropoliaren kokalekuan eraiki zen, Urrezko Adarra, Bosforoa eta Marmara itsasoa elkartzen diren penintsularen muturrean. Topkapı Sarayı izenaren esanahia "Kanoien Ateko jauregia" da, orain suntsituta dagoen inguruetako ate baten zinetik. Jauregiak eta haren lorategiek 700.000 m² (70 ha) dituzte eta bost kilometroko harresiek inguratzen dute.
Eraikuntza 1459an hasi zen, Konstantinopolis konkistatu zuen Mehmed II.aren sultanaldian. Gero, hainbat alditan handitu zen: harema XVI. mendean, eraldaketak 1509ko lurrikararen ondoren edo 1665eko sutearen ondoren. Jauregia eraikin multzo handi bat da, bost patio handiz eta atxikitako eraikin ugariz osatua. Egoitza inperialaren garai gorenean, 4.000 pertsona baino gehiago bizi ziren bertan eta egun baino eremu handiagoa hartzen zuen.
Hala ere, Topkapı jauregia gutxinaka garrantzia galduz joan zen, batez ere XVII. mende amaieratik aurrera, sultanek Bosforo ertzeko jauregiak laketago baitzituzten. 1853an, Abdülmecid I.ak gortea lekuz aldatzea erabaki zuen eta Dolmabahçe jauregira eraman, Istanbulgo europar estiloko lehen jauregi amaitu berrira. Nolanahi ere, zenbait funtzio bertan geratu ziren, hala nola, altxor inperiala, liburutegia eta txanpon etxea. Otomandar Inperioa amaitzean, 1921ean, jauregia otomandar garaiaren museo bihurtu zen, 1924ko apirilaren 3ko gobernuaren dekretu bati jarraiki. Harrezkero, Kultura eta Turismo Ministerioaren gain dago Topkapı jauregiaren museoaren kudeaketa. Nahiz eta jauregiak ehunka areto eta gela izan, garrantzitsuenak baino ez dira bisitagai. Gainera, garai hartako hainbat gauzaki daude ikusgai: portzelana, jantziak, armak, armadurak, miniaturak, eskuizkribuak eta bitxiak. Horien artean ezagunena Koilaragilearen diamantea da, udare itxurako 86 kilateko diamantea (17 g), beste 49 diamante txikiagoz inguratua.
Topkapı jauregia Istanbulgo hirigune historikoko eraikinen artean sailkatuta dago. 1985ean, UNESCOk izendatutako Gizateriaren Ondarearen barnean dago, "lau mendez eraikitako eraikin multzo paregabea, munduan bakarra dena arkitektura kalitatea eta otomandar gortearen isla dela-eta".
Maria Antònia Martí
Maria Antònia Martí Antonin (Toni Martí) Bartzelonako unibertsitateko hizkuntzalari katalan bat da, bertan Hizkuntzalaritza orokorra eta Filologia katalana saileko irakasle katedraduna da eta Lengoaia eta Konputazioa Zentroko zuzendaria (CLiC - Centre de Llenguatge i Computació). Enpresa hori hizkuntza-baliabideen ingeniaritzan aritzen da Bartzelonako Parke Zientifikoan.
Gaur egun Hizkuntzalaritza Konputazionaleko irakaslea da. UOCeko irakasle kolaboratzailea ere izan da baita irakaskuntzarako hainbat materialen egile eta koordinatzailea ere unibertsitate horretako Filologia Katalanezko ikasketetan. Hizkuntzaren prozesamenduan egiten du ikerketa, baita hizkuntz ezagutzaren modelizazio konputazionalean, informazioaren erauzketa n eta hizkuntzaren ingeniaritzarako baliabideen garapenean.
Ibilbidea
Filologia erromanikoan lizentziatu zen hizkuntza hispaniarren espezialitatean 1973an, eta 1988an doktore titulua lortu zuen geroago Teresa Cabréren zuzendaritzapean izenburu hau zuen tesia defendatu zuenean: "Processament informatic del llenguatge: un sistema d'analisi morfologica per ordinador" (Hizkuntzaren prozesamendu informatikoa: konputagailu bidezko analizatzaile morfologikoa).
Ikerketa taldeak sortu eta sustatu ditu, filologian eta hizkuntzaren prozesamenduan, Hizkuntzalaritza konputazionalean, Hizkuntzalaritza enpirikoan eta Corpus Hizkuntzalaritzan.
Lortu dituen zientzia-lorpenak bere argitalpenetan islatzen dira, ikerketa-proiektuetan (askotan estatu eta nazioarteko mailako partzuergo zabaletan parte hartzen), eta zuzendu dituen 12 doktoretza-tesietan.
Saint-Aignan (Morbihan)
Saint-Aignan (Morbihan) (bretainieraz Sant-Inan) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Korintia
Korintia (Κορινθία) Greziako unitate erregionala da, ipar-ekialdeko Peloponeson dagoena. Korinto hiriaren inguruan dago.
Korintia sei udalerritan banaturik dago:
Zikladeak
Zikladeak edo Ziklade uharteak (Κυκλάδες) Egeo itsasoko Greziako uhartedia da. 2.572 km2 ditu, eta 112.615 biztanle (2001). Hiriburua Ermoupoli da (Syros uhartea). Hogeita hamar bat uhartek osatua da; haietatik garrantzitsuenak hauek dira: Amorgos, Andros, Delos, Ios, Kea, Kimolos, Kithnos, Milos, Mikonos, Naxos (uhartea), Paros, Santorini (Thera), Serifos, Sifnos, Syros, Tinos, Sikinos, Anafi, Kimolos, Antiparos, Folegandros. Uharteak itsaspeko mendietako gailurrak dira. Izena Delos uharte sakratuaren inguruan moldatzen duten zirkulu-itxuratik datorkie (kyklos). Ekoizpen nagusiak hauek dira: ardoa, tabakoa, fruituak, mineralak, marmola. XX. mendean uhartedia bizkor husten ari zen, harik eta turismoa garatu zen arte.
Yves du Manoir errugbi txapelketa
Yves du Manoir txapelketa (Challenge Yves du Manoir) Frantziako errugbi txapelketa bat izan zen, ospe handia izan zuena. Denbora luzean herrialdeko bigarren errugbi lehiaketa izan zen, Frantziako errugbi txapelketaren ondoan.
Garaipenak
Garai guztiak kontuan harturik:
Euskal taldeak
Lapurdiko bi errugbi talde nagusiek lortu dute finalera iristea:
Mariano Moro
Mariano Moro Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Igor Jovićević
Igor Jovićević (1973ko azaroaren 30a - ) Kroaziako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Real Madril B, NK Zagreb eta Metz.
Savigny-en-Terre-Plaine
Savigny-en-Terre-Plaine Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Savigny-en-Terre-Plaine udalerrian erroldatutako biztanleak 140 ziren. Familiak 64 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 88 etxebizitza zeuden, 60 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 87etxeak ziren. 60 etxebizitza nagusietatik 49 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 4 etxek hitu gela zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 39 etxek bost zituzten. 39 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 30 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 79 ziren, horien artean 64 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 64 pertsona aktiboetatik 60 lanean zeuden (34 gizon eta 26 emakume) eta 4 langabezian zeuden (1 gizon eta 3 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 jatetxe.
2000. urtean Savigny-en-Terre-Plaine udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 805 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Profeta (Pablo Gargallo)
Profeta edo Profeta handia (Gran Profeta) Pablo Gargallo eskultore espainiarraren eskultura ospetsua da. 1933an burutu zuen, kubismo estiloaren barruan. Artistaten azken etapako lana da.
Ezaugarriak
Eskulturak gizon garai bat makulua eskuan garrasi egiten erakusten du. Irudia mehatxugarria da. Eskultura handia da, 2,35 metro, Gargalloren monumentalena, baina barrualdean hutsune handiak ditu; horrek eskulturaren espresibitatea handitzen du. Artistak Parisen zuen tailerrean egin zuen.
Kopiak
Brontzez egindako kopia asko ezagutzen dira, bat Bilboko Arte Ederren Museoan. Hauek dira:
Artistaren probak:
Sílvia Marsó
Sílvia Marsó (Bartzelona, ) kataluniar aktorea da, telebistan eta antzerkian ibilitakoa.
Saint-Witz
Saint-Witz Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Witz udalerrian erroldatutako biztanleak 2.562 ziren. Familiak 866 ziren, horien artean 124 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 80 bakarrik bizi ziren emakumeak), 225 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 449 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 68 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Hiroyuki Tazawa
Hiroyuki Tazawa (田沢 浩之, 1978ko apirilaren 29a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Saint-Witz
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Hiroyuki Tazawa
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama F. Marinos eta Vegalta Sendai.
Saint-Witz
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.703 ziren, horien artean 1.213 aktiboak ziren eta 490 inaktiboak ziren. 1.213 pertsona aktiboetatik 1.138 lanean zeuden (595 gizon eta 543 emakume) eta 75 langabezian zeuden (37 gizon eta 38 emakume). 490 pertsona inaktiboetatik 143 erretiraturik zeuden, 215 ikasten zeuden eta 132 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Witz udalerrian 846 unitate fiskal zeuden, 2.581 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 33.243 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 169 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 13 eraikuntza enpresak ziren, 36 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 23 garraio enpresak ziren, 20 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 11 finantziazio enpresak ziren, 10 higiezinen enpresak ziren, 19 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 23 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 2 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia, 1 aldi baterako lan enpresa, 4 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen eta 1 drogeria zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen. Saint-Witz udalerrian hezkuntza orokorreko lizeo bat zegoen 569 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lycodryas gaimardi
Lycodryas gaimardi Lycodryas generoko animalia da. Narrastien barruko Pseudoxyrhophiinae familian sailkatuta dago.
Hildesheim barrutia
Hildesheim barrutia (alemanez Hildesheim Göttingen) Alemaniako Saxonia Beherea estatuan, hegoaldean dagoen barrutia da. Hildesheim da hiriburua.
Herriak eta udalerriak
Eskualdeak 6 hiri eta 8 udalerri hartzen ditu. Honetaz gain 5 Samtgemeinden (herri elkarte) ditu.
Rumford (Falkirk)
Rumford, baita A rummy izenez ezaguna, Eskoziako udalerri bat da, Falkirk eremu administratiboan.
Därligen
Därligen Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Siete Aguas
Siete Aguas (valentzieraz Setaigües) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Hoya de Buñol/Foia de Bunyol eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.486 biztanle zituen.
Carl Ferdinand Cori
Carl Ferdinand Cori (Praga, 1896ko abenduaren 5a - Cambridge (Massachusetts), 1984ko urriaren 20a) jatorri txekiarreko mediku amerikarra izan zen. Grazeko Unibertsitatean (1920-21) eskolak eman ondoren Estatu Batuetara joan zen eta han katedra batzuk izan zituen Harvard Unibertsitateko biologia laborategia zuzentzen hasi aurretik.
Fisiologia edo Medikuntzako Nobel Saria 1947an, Gerty Cori emaztearekin eta Bernardo Houssay mediku argentinarrarekin batera, karbono hidratoen metabolismoan egindako lanagatik. Carl Ferdinand-ek Gerty Cori- rekin batera historian zehar izandako hirugarren bikote ezkondua osatzen dute, non bi ezkontideek Nobel saria lortu zuten, haien kasuan, Medikuntzakoa, 1947an.
Ammomanopsis grayi
Ammomanopsis grayi Ammomanopsis generoko animalia da. Hegaztien barruko Alaudidae familian sailkatua dago.
Characidium steindachneri
Characidium steindachneri Characidium generoko animalia da. Arrainen barruko Crenuchidae familian sailkatzen da.
Carson City
Carson City Ameriketako Estatu Batuetako Nevada estatuko hiriburua eta bederatzigarren hiri populatuena da (Las Vegas handiena izanda). 2005ean 57.104 biztanle zituen.
Hiria literaturan
Robert Laxalt idazle euskal amerikarraren A Basque Hotel liburua XX. mendeko lehenengo hamarkadetako Carson Cityn girotuta dago.
Osteochilus enneaporos
Osteochilus enneaporos Osteochilus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Medzibrod
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1455. urtekoa da.
San Emeterio eta San Zeledonio eliza (Larrabetzu)
San Emeterio eta San Zeledonio Larrabetzuko Goikoelexea auzoan zegoen eliza da.
1995eko azaroaren 14an, Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Deskribapena
Angelu zuzeneko oina duen eliza, nabe bakarrekoa, fabrikaren oinetarantz, gero eta luzeagoko hiru zatitan banatua. Eraikina inguratzen duen zurezko oinetan apeatutako portikoa du. Fabrikaren zatirik handiena XVII. mendea baino lehenagokoa. Mende horretan osatu zen gaurko nabea eta jaso zen kanpandorrea, oin kuadrangularrekoa, hiru gorputzetan banatua, hiru isurkiko teilatua, oinen aldean lokalizatzen dena. XVIII. mendean egin zen sakristia eta multzoaren buruari erantsi zitzaion. Gangak gurutzeriazkoak dira eta terzeletezko oktopartitazkoak. Barne aldeko euskarriak hormari erantsirik daude kanpo aldeko estriboak bezala. Elizaren sarrerak bi dira. Portadarik zaharrena XV. mendekoa da eta Epistolaren aldeko bigarren zatian irekitzen da. Sarrera hori puntelatu eta adobelatua da. Sarrera nagusia, dorrearen beheko zatiaren barrena irekitzen da eta XVIII. mendekoa da. Estetika aldetik, Barrokoa da eta zatitutako frontoi kurbo batez osatua dago, moldura lodiz babestutako eta plakez apaindutako bao dinteldun bat inguratzen duten kaxeatutako pilareen bidez sostengatua dago. Eliza, gehien bat, hareharriz aparejatua dago nahiz eta dorrearen azken zatia, adreiluzkoa izan eta portikoan zura erabiltzen den. Elizaren ondasunen artean, hispaniar-flamendar erretaula bat nabarmentzen da eta alboko hormetan, duela gutxi aurkitutako Erdi Aroko muralak ere bai.
Saint-Allouestre
Saint-Allouestre (bretainieraz Sant-Aleustr) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Isaias Afewerki
Isaias Afewerki edo Afwerki (tigrinyeraz: ኢሳይያስ ኣፈወርቂ; Asmara, Eritrea, 1946ko otsailaren 2a) eritrear gerrillari eta buruzagi politikoa da. Eritreako presidentea 1993ko maiatzaren 24tik.
Dauphin konderria (Pennsylvania)
Dauphin konderria (Dauphin County) Pennsylvaniako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Harrisburg da. 2010eko zentsuaren arabera 268,100 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Dauphin konderriak 144,567 kilometro koadro ditu. Horietatik 8,581 ura dira. Beste 135,986 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 185,45 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 268,100 pertsonetatik 206,197 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 18,795 dira. 46,320 beltzak edo afroamerikarrak. 396 amerikar natiboak ziren eta 44 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 8,507 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 409 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 6,227 pertsonek kokatzen zuten.
Akaia
Akaia (Αχαΐα ahoskatua) Greziako unitate erregionala da, ipar-mendebaldeko Peloponeson dagoena. Patras hiriaren inguruan dago.
Akaia bost udalerritan banaturik dago:
Salaketa
Salaketa pertsona baten egintza prozesala da, agintari eskudunari ustez delitu- edo falta-izaera duen egitate baten berri ematekoa. Berez, salaketa eskatzeko eskubidea da, eta salatzailea ez da zigor-arloko prozeduraren parte. Salaketa jartzen den unetik, organo eskudunek ofizioz gauzatuko duten prozedura bat hasten da. Salaketak ez ditu agintariak prozesu judizial bat hastera behartzen, baina arau-hauste administratibo edo penalak egin ditzakete, baldin eta arrazoirik gabe ez badute behar bezalako arretaz ikertzen.
Bestalde, salatzaileak ez du inolako frogarik aurkeztu behar. Hala ere, fidagarritasun-zantzu batzuk espero ohi dira, organo eskudunak erabaki dezan benetan badirela ikertzen jarraitzea eskatzen duten zantzuak.
Aitzitik, kereila jartzen duena prozeduraren parte da, eta epaiketan alegatzen dituen egitateak frogatu behar ditu.
Shieldhill (Falkirk)
Shieldhill, Eskoziako udalerri bat da, Falkirk eremu administratiboan.
Silla
Silla Valentziako Erkidegoko udalerria da, Horta Sud eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
Pu'er
Pu'er (txinera sinplifikatuz: 普洱市; pinyineraz: Pǔ'ěr Shì), Yunnan probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 2.360.000 biztanle inguru dauzka 2004ko erroldaren arabera eta 45.385 kilometro koadroko azalera.
María Ignacia Rodríguez de Velasco
María Ignacia Rodríguez de Velasco de Osorio Barba eta Bello Pereyra, ezagunagoa María Ignacia Rodríguez de Velasco edo, besterik gabe, Güera Rodríguez izenaz (Mexiko Hiria, Espainia Berria, 1778ko azaroaren 20a, - Mexiko Hiria, 1850eko azaroaren 1a), emakume heroikoa izan zen, eta haren babesa bikaina izan zen Mexikoko gizarte kolonialean. Ziurrenik, emakume novohispanoaren estereotipoekin hausten zuelako. Zoritxarrez, Artemio de Valle Arizpe eta Romeo Hernández Mendoza bezalako idazle batzuek, besteak beste, beren biografietan beren maitasunak eta historian oso ezagunak diren pertsonaien adiskidetasuna azpimarratzen dituzte. Edertasun paregabea zuenez, uste da Manuel Tolsá artista ospetsuak La Profesako Ama Birjina zizelkatu zuela, harengan inspiratuta, bere aurpegitik egindako pintura bakarra izanik.
Gizonen mundutik hurbil zegoenez, Güera Rodríguez estigmatizatu egin zuten: emakume fribolotzat hartu zuten, eta matxinatuak, erregeordeak eta beste pertsonaia historiko batzuk limurtzea egotzi zioten. Horren adibidea da Independentziaren pertsonaia enblematikotzat hartu zela, Agustin de Iturbiderekin maitasun-harremana izateagatik Mexikoko enperadore izango zenarekin eta «askatasun mexikarra» gauzatzera eta osatzera bultzatzeagatik. Simon Bolibar askatzailearekin eta Alexander Von Humboldt esploratzaile eta naturalista alemanarekin harramena izan zuen
Bere bizitzari eta Mexikoko gertaera historikoetan duen zereginari buruzko alderdi gutxi ezagutzen dira. Hala ere, Guillermo Barba idazleak, Mexikoko lehen feministatzat har daitekeenaren irudia aldarrikatu nahi duenak, zera dio:"“Guerak gorputzez askea zen, baita buruz ere. Bi estigma izan zituen: lehena, bere askatasuna lortzea emakume gisa, eta bigarrena, aberriaren askatasuna. Biak lortu zituen, nahiz eta familia eta aberastasuna arriskuan jarri. 1808tik 1821ean Independentzia heldu arte alargun egon zen, bost seme-alabaren ama izan zen, bizitza arriskatu zuen, Inkisizioari aurre egin zion eta amets libertarioa lortzeko konspiratu egin zuen.”"
Saint-Armel (Morbihan)
Saint-Armel (Morbihan) (bretainieraz Sant-Armael) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Shintaro Harada
Shintaro Harada (原田 慎太郎, 1980ko azaroaren 8a - ) Japoniako futbolari ohia da.
María Ignacia Rodríguez de Velasco
Biografia
Mexiko Hirian jaio zen 1778ko azaroaren 20an, Antonio Rodríguez de Velasco eta María Ignacia Osorio Barba eta Bello Pereyra senar-emazteen alaba. María Josefa Rodríguez de Velasco izeneko ahizpa izan zuen. 1792an Villarko José Jerónimo López de Peralta y Villamil y Primo militarrarekin ezkondu zen, eta harekin lau seme-alaba izan zituen. Senar-emazteak harremana 1802an amaitu zen, hilketa-saiakeraren salaketa batekin. Rodríguezekin bat, López de Peraltak jo egiten zuen eta hiltzen saiatu zen, bala batek huts egin bazion ere. Bestalde, José Jeronimok hiru apaizekin adulterioa egitea leporatu zion, horien artean José Mariano Beristáin apaiz ospetsua.
Shintaro Harada
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama F. Marinos, Omiya Ardija eta Tokushima Vortis.
María Ignacia Rodríguez de Velasco
Biografia
16 urte zituela, Alexander Von Humboldt zientzialaria ezagutu zuen. Harekin adiskidetasun handia izan zuen, eta bien arteko harreman sentimentala egotzi zioten, baina ez zen haren frogarik izan. Era berean, urtebete geroago, Simón Bolívarrekin egon zen, eta harekin ere sexu-harremanak izan zituela esan zen Mexikon eskala egiten ari zela Espainiarantz zihoan San Ildefonso ontzian ezagutu zuenarekin.
“Hortik sortu ziren Gueraren adulterioen lehen zurrumurruak. Baina auto luzeetan senarrak ezin izan zuen ezer frogatu, eta frogatuta dago emakumea sufritua izen zela eta tratu txarrak jaso zituela. Hain zuzen, Villamilgo senideek, lagunek eta lankideek emaztearen alde egin zuten, eta hark esan zuen errugabea zela bere izaera lurrunkor eta bortitzaren biktima —eta batzuek, gainera, senarrak emandako kolpeen ondorioz “odolean bainatuta” aurkitu zuten—. Lau hilabete igaro ondoren, Villamilek bere eskaeran atzera egin zuen. Bikotea noizbait elkartu zen eta 1805eko ekainaren 12an jaio zen bere azken alaba. Baina senar-emazteek hilabete gutxi batzuk lehenago amaitu zuten kapitaina hil ostean.”[6]