Hegelzale_gazteak
Gazte hegeliarren erradikalizazio politikoa
Zieszkowskiren filosofia futurista, hegeliar gazteen artean nagusi zen aldarte milenarista hura adieraztera etorri zen, bere garaia giza eboluzioan eta kualitatiboki ezberdina zen aro baten hasieran funtsezko zatikatze puntu bat zelako ziurtasunean oinarritua. Gainera, sinetsita zegoen garai berri honen sorreran filosofiak, beraiek gorpuztuta, funtsezko papera izango zuela. Uste hori, lehenik, barrutik, momentuko ordena aldatzeko ahaleginetan bideratu zen, eta egileak beraiek konbentzitu ziren autoreformatzeko beharraz. Gero, botereak jazarpenarekin erantzun zuenean filosofo gazteen deiadarrei entzun beharrean,aktitudea,  askoz ere desafiatzaileago bihurtu zen, geroz eta erradikalizatuago, harik eta Bauer ren elitismo kritikora, Hess, Engels eta Marxen komunismo ra, Bakunin en anarko-komunismo ra eta Stirner ren indibidualismo erradikalera iritsi arte. 1838 eta 1842 artean, gaztehegeliar mugimendu gehiena Hallische Jahrbüchertarren inguruan biltzen da, Arnold Ruge k argitaratutako aldizkaria, 1841etik Deutsche Jahrbücher deitzera pasa zena. Ruge da, hain zuzen ere, garai hartan bere lagun gazteen erradikalizazio politikoko mugimendu haren abangoardian zegoena, 1840an hasi, 1841ean sakondu eta 1842-43an amaitu zena. Garapen hori honela laburbil daiteke: Gazte hegeliarrek itxaropen handiak dituzte Prusiako errege berriak, Federiko Gilen IV. a, 1840an boterea hartu zuenak, bere asmo erreformistak eta liberalak gauzatzeko bidea ireki zezan. Horrelakorik, ordea, ez zen egia bihurtuko. Errege berriak berehala erakusten du oso aurpegi kontserbadorea, Alemania ko tradizioko ohiturarik bitxienak berpizten saiatuz. Errege berriak, gazte hegeliarrengan, kritikari lotsagabeek osatzen duten talde bezela ikusten du, eta laster sortuko da bien arteko gatazka. Gazte hegeliarrek erradikalizatuz eta dagoen ordenaren aurkako kritika zabalduz erantzungo dute. Bere liberalismoak demokratismorantz jotzen du, non monarkiaren oinarriak berak zalantzan jartzen diren. 1842ko hasieran, Arnold Rugek publikoki aldarrikatzen du bere uste demokratikoa, eta bere lagunei, Auguste Cornuren adierazpenaren arabera, liberalismoa demokratismo bihurtzera deitzen die. 1842ko martxoan, Bruno Bauer Marxen lagun mina eta hegelianismo gaztearen figura handienetako bat zena, bere irakasteko lizentziaz gabetzen dute, eta hau, bere lagun gazteek monarka berriaren eta bere kritikoen arteko konfrontazio definitiboaren seinale gisa interpretatzen dute. Beren harridurarako eta etsipenerako filosofo gazteek ez dute inolako babesik aurkitzen beren borrokan, eta horrek gero eta jarrera suminduago eta elitistago batera eramaten ditu. Bauerrek eta bere zoritxarreko lagunek horrela ikusten dituzte – axolagabetasun publiko osoaren aurrean – itxiak karrera haietako ateak, Bauerrek bezala, edo laster hasi behar zutenak, Marxek bezala. Egoera horrek eragin erabakigarria izango du hegelianismo gaztearen garapenean, eta arrasto ezabaezina utziko du marxismoan bertan. Hortik mesprezu bereizgarri bat sortuko da masa sorgortuarekiko, historiak eskatzen diona ulertzen ez duena edo ulertzen ausartzen ez dena. Masa horren aurrean elitea kristalizatuko da, historia ulertzen duen eta bere deia onartzen duen abangoardia argitu hori, eta, horregatik, gidatzeko eskubidea lortuko du, eta, beharrezkoa izanez gero, masa kamustu horren gainean hertsadura erabiltzeko eskubidea. Erretorika mingots honek Bauerren eta bere lagun erradikalen idazkiak ezaugarrituko ditu, baita bakardade politikoak eta estigma sozialak ere. Horrek, 1844an, hainbat barne-gatazka bortitz sorrarazi zituen, eta, azkenean, gazte hegelianismoa suntsitu zuen, joera filosofiko gisa edo entitate politiko gisa. Batzuk bakardadean babestuko dira, Bauer bezala, eta beste batzuk, Marx bezala, beren ideia iraultzaileak gorpuztu ahal izango lituzkeen masaren bila abiatuko dira.