cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jaume Vicens i Vives
Jaume Vicens i Vives (1910eko ekainaren 6a, Girona - 1960eko ekainaren 28a, Lyon) kataluniar historialaria eta historialarien maisua ere izan zen. Espainiako Gerra Zibilaren lehenbiziko urtetan tesi bat aurkeztu ondoren (Ferran II i la ciutat de Barcelona, euskaraz Fernando II.a eta Bartzelonako hiria) bere ikerketa eremua Behe Erdi Aroko Kataluniara zehaztu zuen, horrela aro horretako gizarte eta ekonomia historiako lehen mailako aditua bilakatu zelarik. Hau Frankismoaren hasierako urte haietan kataluniar nahiz espainiar historiagintzan erabateko salbuespena zen, une hartan intelektual gehienak erbestean baizeuden. 1940. urtetik aurrera Bartzelonako Unibertsitatean Historia Garaikideko katedraduna izan zen, bere departamendua kataluniar eta espainiar historiografia eta europar hiostoriografia korronte berrien arteko elkargune bihurtu zuen.
Bere jarraitzaileen artean Mario Hernández Sánchez-Barba, Jordi Nadal, Joan Reglà, Emili Giralt, Pedro Voltes edota Juan Mercader daude.
Souancé-au-Perche
Souancé-au-Perche Frantziako udalerria da, Eure eta Loir departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Souancé-au-Perche udalerrian erroldatutako biztanleak 554 ziren. Familiak 220 ziren, horien artean 45 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 41 bakarrik bizi ziren emakumeak), 77 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 297 etxebizitza zeuden, 220 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 58 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 281 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 220 etxebizitza nagusietatik 184 bere jabearen bizilekua ziren, 32 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 11 etxek bi zituzten, 40 etxek hiru zituzten, 70 etxek lau zituzten eta 98 etxek bost zituzten. 160 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 101 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 107 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 344 ziren, horien artean 259 aktiboak ziren eta 85 inaktiboak ziren. 259 pertsona aktiboetatik 232 lanean zeuden (124 gizon eta 108 emakume) eta 26 langabezian zeuden (14 gizon eta 12 emakume). 85 pertsona inaktiboetatik 46 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Souancé-au-Perche udalerrian 220 unitate fiskal zeuden, 566,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.912 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 28 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Souancé-au-Perche udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 970 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Friedrich von Amerling
Friedrich von Amerling (Viena, 1803ko apirilaren 14a - ibidem, 1887ko urtarrilaren 14a) austriar margolaria izan zen. Ferdinand Georg Waldmüllerrekin batera, XIX. mendeko austriar erretratugilerik nabarmenena izan zen.
1815etik 1824ra Vienako Arte Akademian ikasi zuen eta 1824tik 1826ra Pragako Arte Akademian. 1827 eta 1828 urteak Londresen eman zituen eta bertan Thomas Lawrenceren eragina jaso zuen. Parisen ere ikasi zuen Horace Vernetekin eta Erroman. 1827tik Vienan lan egin zuen austriar gorte, aristokrazia eta klase ertainarentzat. Denbora asko eman zuen Europan, Egipton eta Palestinan bidaiatzen. 1878an noblezia titulua jaso zuen.
Livingstone supongo
Livingstone supongo 1986ean Opera Soft espainiar bideo-joko konpainiak Sinclair ZX Spectrum, MSX, Amstrad CPC, Amstrad PCW, Commodore 64, Atari ST eta PC ordenagailutzat atera zuen bideo-joko bat da. Bertsio bakoitzean ordenagailuen ahalmenak ezinobeto aprobetxatzen ziren.
Bideo-jokoa XIX. mendeko Erdialdeko Afrika kolonialean girotua zegon, protagonista Henry Stanley galestar esploratzailea zen eta bere helburua David Livingstone eskoziar esploratzaile eta misiolaria topatzea zen. Horretarako jokalari bakoitzak 3 arma (boomeranga, aiztoa eta granada) eta oztopo handiak jauzi egiteko haga zituen, bai eta bere berezko jauzia ere. Ibilbidean zehar animalia nahiz afrikarrekin topo egiten du, ibai, oihan, herrixka, mehatze, templu madarikatu eta leize ilunetan barna ibiliko delarik.
1989an Livingstone supongo II izenko bideo-jokoaren jarraipena argitaratu zen.
Kataluniako eskualdeak
Kataluniako eskualdeak 41 dira. Gaur egungo lurralde zatiketak Kataluniako Generalitateak 1936an egindako dekretu baten du jatorria, zeinak frankismoaren ondorioz 1939an balioa galdu zuen. Ondoren, 1987an, Generalitateak zatiketa hau berrezartzea erabaki zuen, hurrengo urtean, 1988an, hiru eskualde gehitu ziren arren: Pla de l'Estany, Pla d'Urgell eta Alta Ribagorça. 1990ean mugaren bat aldatu zen.
Kataluniako eskualdeen izenek el edo la artikuluak izan behar dituzte aurretik beti, dagokionaren arabera. Hala eta guztiz ere, badago salbuespen bat: artikulurik behar ez duen Osonako eskualdea; eta beste hirutan aukerakoa da artikulua: Anoia, Garraf eta Terra Alta. Hasierako artikulu hori letra xehez idazten da, bai mapa eta bai testuetan, esaldiaren hasieran izan ezean.
Sorkun
Bizitza
Hamazazpi urterekin hasi zen Sorkun Kashbad taldean abesten, eta berehala haren ahotsa nabarmendu zen. Hain zuzen, taldeak lehen diskoa grabatu aurretik, Negu Gorriaken Ideia zabaldu (Esan Ozenki, 1995) diskoan kolaboratu zuen Sorkunek, Aizu kantuan abestuz. Hurrengo urteetan hiru disko grabatu zituen Kashbadekin —Kashbäd (Esan Ozenki, 1996), Distantzia (Esan Ozenki, 1997) eta Hesiak (Esan Ozenki, 1999)—, harik eta 2000. urtean taldea desegin zen arte.
Ordurako Sorkunen izena ezaguna zen Euskal Herriko rock zaleen artean, eta Fermin Muguruzak, Negu Gorriak desegin ondoren, FM 99.00 Dub Manifest (Esan Ozenki, 2000) bere bakarkako bigarren diskoan parte hartzera gonbidatu zuen. Geroztik, Muguruzaren taldeetako korista izan zen Sorkun.
Muguruzak berak bultzatu zuen bakarkako ibilbidea hastera. Horrela, FM 99.00 Dub Manifest aurkezteko munduan zehar egindako biran konposatu zituen Sorkunek Onna (Metak, 2002) bere lehen diskoko kantuak. Kantuen sortze prozesuan Xabi Strubell (Dut, Zura) eta Gorka Sesma (Kashbad) gitarra jotzaileak eta Fermin Muguruza izan zituen ondoan. Haiekin kantuen nondik norakoak finkatu ondoren, entsegu lokaleko lanean murgildu zen beste talde bat osatu zuela horretarako. Stoner rock eta hip hop eta elektronikako taldeetan (Neubat, Exale, Atomoog...) aritutako lau musikari aukeratu zituen Sorkunek: Kanda (gitarra), Atxus (baxua), Iker (programazioak) eta Home (bateria). Horiek osatu dute hurrengo diskoetako bizkarrezurra ere. Hortaz, rock soinu gogorra zuen Sorkunen bakarkako lehen diskoak. Horrela zioen Metak diskoetxearen prentsa oharrak:
Fermin Muguruzaren Kontrabanda taldearekin aritu zen hurrengo urteetan, eta bitartean bigarren diskoan pentsatzen hasi zen. Tarte horretan, surfari buruzko film baterako musika sortzeko eskaintza jaso zuen Sorkunek, eta horretan hasi zen lanean. Haatik, filmaren proiektua bertan behera geratu zen, baina egindako zirriborroak bere bigarren diskorako baliatzea erabaki zuen.
Duna-n (Metak-Kontrakalea, 2005) beste bide bat hartu zuen abeslari gipuzkoarrak, eta musika elektronikora, ragga eta drum&bass-era jo zuen, rockarekin uztartuta. Kantuak ordenagailuz sortu zituen, beste musikariekin entsegu lokalean egin beharrean. Libe Garcia de Cortazar (teklatua; Neubat) eta Igor Ruiz (saxofoia; Fermin Muguruza, Esne Beltza) sartu ziren taldean, soinuari beste ñabardura batzuk emanez. Diskoak oihartzun handia izan zuen, batez ere Non zaude???, Heldu nazazu eta Aretha Franklinek ezagun egindako Rescue me kantuaren bertsioari esker.
Sorkunen lanak PIAS diskoetxearen interesa piztu zuen, eta hirugarren diskoa argitaratzeko eskaintza egin zion multinazional horrek. Baliabide gehiagorekin egin ahal izan zuen lan. Kaliforniara joan zen Sorkun & Vice Presidentes (2008) grabatzera, Robert Owen ekoizlearekin. Vice Presidentes taldearen laguntzaz, rock ilun eta lehorrera itzuli zen Sorkun.
Diskoa promozionatzeko elkarrizketetan, diskogintzarekiko kritiko azaldu zen Sorkun, eta garrantzitsuena kontzertuetan aritzea zela aldarrikatu zuen. Azken urteetan, bide horretatik jo zuen. Ez zuen disko berririk atera, baina kontzertuak ematen jarraitu zuen, formatu akustikoan, kantu propioak eta blues kantarien (Skip James, J. B. Lenoir, Howlin' Wolf, Shemekia Copeland) bertsioak eginez. Gorka Sesma gitarran (Kashbad), Tanausu Santana baxuan eta Juanma Urriza baterian izan zituen lagun kontzertu horietan.
Gerora, 2013an, ''Ihes Puntua. Aitzol Gogortza preso lagunari, musika, gutuna, bertsoak ekimenerako Okila'' abestia ondu zuten Kashbadeko kideek, eta hori akuilu bat izan zen doinu berriak sortzen hasteko. Sorkun Rubio (ahotsa), Gorka Sesma (gitarra), Gorka Lazkano (baxua) eta Haritz Beristain Txiki (bateria) berriro elkartu ziren, eta 2014an Arrakala (Bonberenea) kaleratu zuten.
Urte berean, mixtape berezia landu zuen Sorkunek DJ Patarekin: ''Turn on the Radio. The mixtape''.
2015ean ibilbide berria hastea erabaki du oreretako abeslariak. Ziklomorphosia diskoa kaleratu berri du Fredi Pelaez (teklatuak), Aritz Luzuriaga (baxua), Mikel Romero (gitarra) eta Juanma Urriza (bateria) musikariekin.
Cortes
0 biztanle ditu.
Izena
Cortes herriaren izena Kortes gisa agertu zen 1979ko Euskaltzaindiaren Euskal Herriko Udalen Izendegian, eta K-rekin agertu izan da idatzia euskaraz sarri harrezkero, baina forma zuzendu zuen gero Euskaltzaindiak eta C-rekin utzi behar zela araututa. Beste euskaratze asmatu batzuk ere proposatu ziren 20. mendearen azken laurdenean, Korteta eta Gurtitz, biderik egin ez zutenak.
Inguru naturala eta kokapena
Cortes Tuterako merindadearen hegoaldeko muturrean dago, Zaragozako probintziarekiko mugan. Iparraldetik gatozela, herrira heltzeko N-232 errepidea hartu behar da, Zaragozako noranzkoan.
Cortesek Buñuelekin egiten du muga iparraldean, ekialdean Zaragozako Novillasekin, mendebaldean Ribaforada eta Ablitasekin, eta hegoaldean Zaragozako Mallén udalerriarekin.
Klima eta landaredia
Cortesek klima mediterraneo-kontinentala dauka, euri eskasak, iparreko ziertzo haizea, uda idorrak eta aldaketa termiko handia. Urteko batez besteko tenperatura 14 eta 16 gradu artekoa eta prezipitazioak 350 eta 400mm bitartekoak dira. Urteroko egun euritsuak 55 inguru izaten dira eta batez ere udaberri eta udazkenean izaten dira. Bi urtaro hauetan baita ere, laino itxiko egunak eman ohi dira, tenperatura 0 graduren inguruan ibiltzen da eta ez du egun osoan altxatzerik lortzen.
Jatorrizko landaredia erabat eraldatu da gizakiaren eragina dela eta, eta zuhaixkak nagusi diren arren, zuhaitz bakanen bat aurki daiteke (birlandaturiko pinuak batez ere). Zuhaitzek udalerriaren azaleraren %0,3a baino ez dute hartzen.
Historia
Cortesko udalerrian Burdin Aroko hainbat arrasto aurkitu dira. Joan Maluquer de Motes i Nicolau katalan historiaurrelariaren arabera, Alto de la Cruz aztarnategia Burdin Arotik ondoen kontserbaturiko herrigunea da, horrela, Gurutzearen muinoa (Alto de la Cruz) famatu egin da historialari guztien artean.
Ondoren, erromatarren garaian, orduko Balsiok garrantzia izan zuen Ebro ibarraren kontrolean. Nafarroako gainontzeko hegoaldeko lurraldeak bezala, Banu Qasi musulman sendi boteretsuaren menpe egon zen. 1119aren hasieran Alfontso I.a Borrokalaria erregeak herria birkonkistatu eta Nafarroako Erresumara batu zuen.
Karlos III.a erregeak gaztelua, herritarrak, errentak, jabetza eta ondasun guztiak, bere seme Godofreri eman zizkion, Cortesko konderria sortuz. Dena den, aita hiltzean, Joan II.ak Godofre printzeari kendu zion aitak agindutakoa. 1353an, herrian 50 familia kristau eta 80 familia musulman bizi ziren. Musulmanek garrantzia handia izan zuten Erdi Aro guztian zehar eta haien arrasto ugari geratu dira herrian. 1512an, Nafarroako konkistaren garaietan, gehiengoa oraindik musulmana zen ( XLIIII mairu-etxe eta XXXIII kristau).
1495. urtean Nafarroako Gorteek ubide bat eraiki nahi izan zuten Tuteratik Cortesera, baina arrazoi ezberdinak direla medio, lana ez zen amaitu. Cortesko herria, jaurerri izan zen mende askotan zehar, Nafarroako herri gehientsuenak bezalaxe. Horrela, Villahermosako kondeek urte askotan zehar kontrolatu zuten herria eta euren bizitokia (Villahermosako jauregia) Cortesen eraiki zuten.
1664ean Filipe IV.a erregeak Bardearen ustiapenerako eskubidea eman zion Cortesko herriari. XX. mende hasieran herriak 1.140 biztanle zeuzkan eta ondorengo hamarkadetan biztanleriak gorantz jarraitu zuen Lodosako ubidearen zabalpenak ekarritako onura eta nekazaritzaren hazkundeak lagunduta. 1822an Espainiako gorteek, Cortes Zaragozako probintziari erantsi zioten. Dena den, urtebete gerago, Fernando VII.a erregeak, erabaki hori bertan behera utzi eta Cortes Nafarroako udalerri bihurtu zen berriro ere.
1847an herrian mutilen eta nesken eskola bana zeuden. Mutilen eskolak, 50 ikasle zituen, eta bertako maisuak 2.000 errealeko soldata jasotzen zuen. Nesken eskolan 30 ikasle zeuden, eta bertako maistrari soldata askoz baxuagoa ordaintzen zioten. 1844 eta 1845 urteen artean, Union y Constancia izeneko elkarteak ehunka hektarea lur ureztagarri bihurtu zituen, Ubide inperiala eta Nafarroako errepidearen arteko eremuan. Garai hartan Kortesek olioa ekoizten zuten bi errota zeuzkan.
XX. mendearen hasieran, herrian, Guardia Zibilaren kuartela, eta ospitalea zeuden, eta "Union y Constancia" elkartearen lanak aurrera jarraitu zuen, Kortes zeharkatzen zuen ubidearen hogei kilometro ustiatzen zuten eta herrilan berriak eraiki zituzten, errepideak esaterako. XX. mendean Cortes eta Borja arteko trenbidea eraiki zen, eta 1970eko hamarkadatik aurrera biztanleria egonkor mantendu da.
Ekonomia
Cortesko jarduera ekonomiko nagusia nekazaritza da, eta horretan aritzen zen biztanleriaren heren bat XX. mendearen amaieran. Biztanle askorentzat dena den, nekazaritza, bigarren mailako jarduera da, eta normalean asteburuetan edo zahartzarora iritsitakoan aritzen dira horretan. XX. mendetik aurrera, nekazaritzatik ateratako produktuekin zerikusia duten industriak garatu ziren, eta gaur egun herritar askok, Cortestik gertu dauden Tutera eta Cascante inguruko industrialdetan egiten dute lan.
1947ko apirilaren 23an herriko nekazarien kooperatiba bakarra sortu zen. Haren lurrak 1.364 hektarea dira, landu daitezkeen lurren %36,2). Horietatik 489 hektarea, sekain lurrak dira, 942 hektarea, lur ureztagarriak eta 160 hektarea, larre lurrak. Lodosako ubidearen eraikitzeak, lur ureztagarriak ugaritu zituen eta XX. mendearen amaieran modu horretan lantzen ziren udalerriko lurren %98 baino gehiago.
Cortes, inguruko herri txikiagoen gaineko eragina dauka, eta bertako nekazariek Cortesen saltzen dituzte euren produktuak. Herriaren eragin esparrua Zaragozako probintziako mendebaldeko udalerri txikietan zehar hedatzen da.
Industria
Nafarroako gobernuak industrialdeak sustatzeko sortutako Nasuinsa elkartearen ekimenez, Cortes industrialdea eraikitzen hasi ziren XXI. mendearen hasieran. Eraikuntza lanak 2007an hasi ziren eta hiritartzea 2008an bukatu zuten. Industrialdeak sarbide zuzena dauka AP-68 autobidetik eta Cortesko herrigunetik hiru kilometrora dago.
Azalera guztira: 252.325 m2
Orubeen azalera: 166.363 m2
Bardea
Erdi Aroan, Cortesek, Fustiñana, Tutera, Cabanillas, Buñuel, Zarrakaztelu, Melida, Kaparroso, Alesbes, Cadreita, Valtierra, Arguedas, Santakara, Martzilla, Faltzes, Azkoien, Funes, Milagro, Corella, Olibako monasterioa, eta Erronkariko ibarra eta Zaraitzuko ibarrekin batera, Nafarroako Bardeako elkartea osatu zuen, Bardeako herri-lurrak nekazaritzarako erabiltzeko asmoarekin.
XX. mendearen amaieran, Cortesko hamahiru herritarrek 337 hektarea lantzen zituzten Bardean.
Demografia
XX. mendearen lehen erdialdean hazkunde nabarmena izan zuen Cortesek, eta 1960ko hamarkadarako populazioa bikoiztera iritsi zen. Ordutik, populazioa egonkor mantendu da 3.200 biztanleen inguruan.
2008ko erroldaren arabera, Espainiaz kanpoko 410 etorkin bizi ziren herrian, biztanleriaren %12,24a (Nafarroako batezbestekoaren gainetik).
Udal hauteskundeak
Cortesko alkatea PSN alderdiko Javier Blasco Mendibil da 2003tik. 2007an Udaleko hamaika zinegotzietatik lau lortu zituen Nafarroako Alderdi Sozialistak. Baliogabeko botoak 9 izan ziren (emandako guztien %0,43) eta 34 boto zuri izan ziren (botoen %1,64). Abstentzioa %18,98koa izan zen.
2011n hauexek izan ziren aurkeztutako zerrendak: PSN (4 zinegotzi eta alkatetza Blascok gorde), Cortes Entre Todos (CET) (3), UPN (3), Candidatura de Izquierdas de Cortes (CIC; ezkerrekoa, abertzaleak barne; 1) eta PP (0). CETek PSNri alkatetza kentzeko akordioa eskaini zion UPNri baina PSN eta UPNk haien arteko ituna egin zuten.
Udaletxea
Antzinako udaletxea elizaren plazan egon zen, estilo barroko-aragoitarreko eraikina Mirandako dukeen jabetzakoa izan zen eta gaur egun hondamen egoeran dago. Gaur egungo udaletxea 1949. urtean eraiki zen eta adreiluzko fatxada dauka. Udala alkatea eta hamar zinegotzik osatzen dute.
Iruñea - Zaragoza (Conda)
Condaren Iruñea eta Zaragoza bitarteko lineak geltokia dauka herrian. Eguneko bost zerbitzu izaten dira norabide bakoitzeko. Lineak honako ibilbidea dauka:
Cortes - Iruñea (Conda)
Condaren Cortes eta Iruñea bitarteko autobus linea zuzenak zerbitzu bakarra dauka norabi bakoitzean eguneko. Ibilbidea, honakoa da:
Tutera - Zaragoza (Conda)
Condaren Tutera eta Zaragoza bitarteko autobus lineak lau zerbitzu dauzka eguneko norabide bakoitzeko. Ibilbidea, honakoa da:
Euskara
Nafarroako gobernuak onartutako Euskararen Foru Legearen arabera Cortes eremu ez-euskalduneko udalerria da, eta hori dela eta, hizkuntza ofizial bakarra gaztelania da. 2001eko erroldaren arabera, herritarren %0,76k zekien euskaraz hitz egiten.
Jaiak eta ospakizunak
Irailaren 29an San Miguel arkanjeluaren omenezko jaia antolatzen da. Herriko biztanleek santuaren inguruan egiten dute dantza, herri osoa zeharkatzen duen prozesioan. Egun horretan egiten da Dance de San Miguel edo Paloteado delako ikuskizuna, dantza multzo bat antzerki herrikoiarekin lotua. Nafarroako Erriberako paloteadoak herri gehienetan galdu zirelarik 20, mendearen hasieran, Corteskoak jarraitu egin zuen, eta oinarri izan zen beste paloteado batzuk berreskuratzeko inguruko herrietan. Generoz mistoa bihurtu zuen paloteadoa Cortesek, gainera, beste herri batzuek baino lehenago.
Ekainaren 24ean San Juan eguna ospatzen da.
Minas Ithil
Minas Ithil (Ilargiaren dorrea sindarinez), Elendilen seme zen Isildurrek Ithilienen eraikitako hiri-gotorleku bat da. Itzalaren eraginpean erori ondoren, Minas Morgul (Magia beltzaren dorrea) bezala ezagutzen hasi zen.
Minas Ithil
Eguzkiaren Bigarren Aroko 3429. urtean, Sauronek, hiria modu erabakigarrian eraso zuen, non hartzea lortu zuen. Isildurrek ihes egin zuen, bere aitarekin Eriadorren bilduz. Azken aliantzaren guduaren eta Sauron Isildurren esku garaitua izan ondoren, numenortarrek, beste mende askoz, Minas Ithil okupatzen dute berriz.
Baina, Eguzkiaren Hirugarren Aroko 1636an, izurriak, hiria ia erabat hutsik utzi zuen.
Minas Morgul
Aurreko egoera probestuz, Eguzkiaren Hirugarren Aroko 2000. urtean, Nazgûlen Jauna, hiria eraso zuen armada baten buru izan zen, azkenik, hartua eta Minas Morgul bezala berrizendatua dena. Ordutik, Sauron, han zegoen Palantirra kontrolatzera pasa zen.
Data horretatik aurrera, Minas Morgul, Nazgûlen Jaunaren gotorleku eta toki izugarri bat bihurtzen da. Handik, zenbait hamarkada beranduago, zenbait alditan eraso zuen Gondorreko hiriburu zen Osgiliath, pixkanaka-pixkanaka ahuldu zuena, honela, Gondorrek, hiriburua aldatu behar izan zuelarik, Minas Anor erresumako hiriburu izendatuz, eta, bere izena, Minas Tirithera aldatuz. Ordutik aurrera, bi hiriak, aurretik elkarren lagunak zirenak, etengabe elkarren arteko borrokan egon ziren. Harantz joan zen Eärnur, Gondorreko azken erregea, Nazgulen Jaunaren erronkari aurre egitera, eta ez zen sekula gehiago ikusi.
Frodo Zorrozabalek, handik mende batzutara, Minas Morgul, mamu hiri bat bezala deskribatu zuen, soilik begiratzeak izutu egiten zuena, espektrozko dizdira batekin argiztatua.
Eraztunaren Gerran, Eguzkiaren Hirugarren Aroko 3019an erasotzen dute Minas Tirith Minas Morguletik. Frodok, ilunpeko armadaren irteera ikusten du, Nazgûlen Jauna bera buru delarik, baina bera eta bere armada, Pelennorreko Zelaietako Guduan garaituak dira.
Sauron garaitua izan ondoren, Minas Morgul, erabat suntsitua izan zen jada errege zen Aragornen aginduz, eta pertsona bakar bat ere ez zen han biziko handik urte askorarte. Legendariumean, Osgiliath edo Minas Ithil noizbait berreraikiak izan ote ziren ez da zehazten.
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Mordor Middle-earth locations
Varda
Varda (goratua esan nahi duena), Tolkienen legendariumeko pertsonaia bat da, bere hil ondorengo lana den Silmarillionean agertzen dena. Valierrik garrantzitsuena da, eta Aratarren taldean dago. Bere boterea eta edertasuna, argian dago, Ilmarineko gela gangatuen barnean, Manwëk Taniquetil gainean eraiki zuen Aire altuen Mansioan, Valarren erregina eta Manwëren emaztea dena ere bizi da. Izarretako Dama bezala ezagutua, Valarrik ederrena da, beragan, oraindik, Iluvatarren argiak dizdira egiten baitu. Vardak izarrak sortu zituen, eta, horregatik Elfoek, Elentari eta Elbereth deitzen dute, Izarren erregina.
Valaquentaren arabera, Varda, denboraren hasieran Manwëri laguntzera joan zen, Melkor ondo ezagutzen baitzuen, Ardako botere guztia nahi zuena, eta beti arbuiatu zuen. Aldi berean, Melkorrek beti gorrotatu izan zuen eta beldur izan zion, Iluvatarrek sortutako gainontzeko izakien gainetik.
Elfoek, Varda, beste edozein Vala baino gehiago maite dute, honen izarrek deitu baitzituzten mundura, eta bere lehen argiaren zati bat, elfoen begietan geratu da betirako. Gertaera honengatik, elfoek, olerkiak eta kantak kantatzen dizkiote, eta Tintallë deitzen dute (quenyaz Argiztatzailea), baita Elbereth (sindarinez "Izarren Erregina") edo Gilthoniel ere (Izarren Argiztatzailea): A Elbereth Gilthoniel.
Vardarekin, Ilmarë dago, konpainiako dama bezala lan egiten duen maiar bat. Tolkienek utzitako idazki batzuetan, Arien, Anar edo eguzkia eramateaz arduratzen den maiarra ere, bere zerbitzaria da.
Souvigné (Indre eta Loira)
Souvigné Frantziako udalerria da, Indre eta Loira departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Souvigné udalerrian erroldatutako biztanleak 717 ziren. Familiak 265 ziren, horien artean 51 pertsona bakarrekoak ziren (38 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 63 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 130 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 21 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 460 ziren, horien artean 348 aktiboak ziren eta 112 inaktiboak ziren. 348 pertsona aktiboetatik 319 lanean zeuden (173 gizon eta 146 emakume) eta 28 langabezian zeuden (10 gizon eta 18 emakume). 112 pertsona inaktiboetatik 38 erretiraturik zeuden, 45 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Souvigné udalerrian 296 unitate fiskal zeuden, 782 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.585 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 28 komertzioetatik, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 5 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Souvigné udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.056 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
On Diego Lopez Haroko kale nagusia
On Diego Lopez Haroko kale nagusia Bilboko kale nagusienetariko bat da. Askotan, testuinguruak Bilbo seinalatzen badu, Kale Nagusia ere deitua.
Bizkaiko hiriburuko merkataritza eta finantza gune garrantzitsua da: han daude jende askori zerbitzu egiten dieten banketxe, erakunde publiko eta denda asko.
Kokalekua
Abando eta Indautxu auzoen artean hedatzen da, eta Moyua plaza zeharkatzen du.
Historia
1300ean Diego Lopez V.a Harokoaren omenez izendatu zuten, uria eratu zuen Bizkaiko jauna hain zuzen ere, 1876an Altzola, Atxukarro eta Hoffmeyer arkitektoek Bilboko zabalgunea onestean, Abandoko elizatean diseinatu zuten.
Ezaugarriak
1,5 kilometroko luzera eta 50 metroko zabalera ditu. Plaza Biribilean hasten da, eta ipar-mendebalderantz jotzen du San Mamesko larreetara, non Jesusen Bihotza plazan duen bukaera. Ia erdigunean (Plaza Biribiletik 600 metrora eta Jesusen Bihotzetik 800 metrora) Federico Moyúa plaza du, Bilboko zabalgunearen benetako erdigunea.
Kale honetan daude hiribilduko bizitegi, merkataritza eta enpresa eraikin nagusienetariko batzuk, adibidez:
Ambres
Ambres Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ambres udalerrian erroldatutako biztanleak 859 ziren. Familiak 303 ziren, horien artean 45 pertsona bakarrekoak ziren (33 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 112 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 129 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 17 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 347 etxebizitza zeuden, 308 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 16 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 343 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 308 etxebizitza nagusietatik 252 bere jabearen bizilekua ziren, 45 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 1ek bi zituen, 21 etxek hiru zituzten, 90 etxek lau zituzten eta 194 etxek bost zituzten. 267 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 100 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 197 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 543 ziren, horien artean 415 aktiboak ziren eta 128 inaktiboak ziren. 415 pertsona aktiboetatik 371 lanean zeuden (197 gizon eta 174 emakume) eta 44 langabezian zeuden (17 gizon eta 27 emakume). 128 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 49 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ambres udalerrian 334 unitate fiskal zeuden, 963 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.340 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 14 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 7 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 3 margolariak, 2 zurginak, 3 iturginak, 3 argiketariak eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 kirol-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra anbulantzia zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Miletoko eskola
Miletoko eskola mendebaldeko lehen eskola filosofikoa izan zen, eta K.a. 600eko hamarkadatik K.a. 490. urtera iraun zuen. Haren partaide nagusiak Miletoko Tales, Anaximandro eta Anaximenes izan ziren, eta V. mendean eskolako kideak sakabanatu behar izan ziren, pertsiarek Mileto suntsitu baitzuten.
Historia
K.a. XII. mendean doriarren inbasioek joniarrak Asia Txikira bultzatu zituen, bertan kolonia ugari fundatu zituztelarik, doriarren migrazioekin sendotu zirelarik. Kostaldean zeuden hiri hauek (Mileto, Efeso, Klazomene, Samos, etab.) lautada emankorretan zeuden kokaturik, azkar garatuz eta Ekialde Hurbilarekin lotura kultural sendoak garatuz. Kolonia hauetan K.a. VI. mendean jaio zen mendebaldeko filosofia, Mileton zehazki. Eztabaidan jarri izan den arren egiazko eskola bat egon ote zen bertan, Teofrastoren testigantzak konponduriko ezbaia da. Bere fundatzailea Miletoko Tales izan zen, Anaximandro eta Anaximenes honen ondorengoak, fisiologo eta jakitun izena jasoz.
Eskola
Zail da eskolaren izaera zehaztea, Talesek ez zuen idatzirik utzi dirudienez, beste biek ondoren "Naturari buruz" izenburua eman zaien idazkiak utzi zituzten, Anaximandroren testu labur bat iritsiz gaur egunera eta Anaximenesez ezer ere ez. Beraiei buruzko lehen testigantzak Aristotelen lanetan daude.
Helburua
Hiru filosofoek unibertsoko dena osatzen duen arkhe izeneko printzipioa bilatu zuten, sustantzia hau aldaketan guztiak emanda ere aldatzen ez zen printzipioa izanik. Talesek uran ikusi zuen, Anaximandrok infinitua edo zehaztugabean eta Anaximenesek airean. Guztiek hilozoismoan sinesten zutela dirudi beraz, printzipio honi bizitza garatzeko gaitasuna atxikitzen baitiote.
Honakoa azpimarratu behar da lehen filosofo hauetaz:
Izaera zientifikoko arazoak aztertu zituzten filosofo miletoarrek, bereziki meteoritoen izaera, fenomeno astronomikoak eta haukin loturik zeudela uste zuten fenomeno atmosferikoak: haizea, euria, tximista, eklipsea, ilargialdiak, astroen osaketa eta baita geografiari buruzko gai orokorrak lurraren forma eta izaki eta gizakien jatorria. Beraien originaltasuna zerua eta meteoritoak arte eta beraien behaketetik ateratako irudien bitartez aurkeztea izan zen
Analogia hauek inolako ez zuten inolako mitorik, fenomeno ulertezinak ulergai eta gertuago zituztenen bidez azaltzetik sortzen ziren, esanahi misteriotsurik gabe, elezaharrak ez bezala. Hau da, beraien fisika geografo eta metereologoen fisika zen, hurrengo mendeetan garatuko den astronomia matematikotik urrun. Beraien aurkikuntzak gaur egun balio zientifiko gutxikoak badira ere zientziaren oinarriak jarri zituzten, bere unibertsaltasun eta zentzu logiko arrazionalarekin.
Geroa eta garapena
Gudu Medikoak Mileto zela eta hasi ziren, K.a. 546. urtearen ondoren Jonia pertsiarren menpe gelditu zelarik eta Anaximenesen heriotza eta gutxira Mileto suntsitua izan zen (K.a. 494), Miletoko eskolari amaiera emanez. Magna Graecia eta Siziliako kolonia doriarretara eta Atenasera ondoren lekualdatu zen garapen intelektuala, Joniako hirietan Miletoren eragina oso nabarmena izan bazen ere. Heraklitoren kosmologia miletoko ezaugarriak zituen eta Magna Graeciako lehen filosofoak Miletoko herbesteratuak izan ziren: Pitagoras, Eskola pitagorikoko fundatzailea Samossen jaio zen, dirudienez berak eraman zuelarik Miletoko kosmologia hartara, oso antzeko delarik, bereziki Anaximandro eta Anaximenesekin alderatuz, hauen elementuak konbinatzen baititu.
Xenofanes, Eleako Eskolakoa, Kolofonen jaio zen, Tales zuen miresten eta miletoko fisika ezaguntzen, bere pentsamendua beste bide batzuk jarraitu bazituen ere. Parmenidesek ezagutu zuen baita ere, honekin ados ez egon arren, baina Anaximandroren iritziaren bidea jarraituz. Joniar izpiritua Enpedoklesen biziraun zuen bereziki. Atenasen filosofia hedatu zuen lehenetarikoa Anaxagoras, Klazomenekoa zen, Mileto herbesteratuek Asia Txikian fundaturiko kolonia batekoa alegia, ziurrenik bertan gorde zirelarik Miletoko ideia eta tradizioak. Leuzipo ere Miletokoa zen, Demokritok zabaldu eta garatuko zuen atomismoaren sortzaile.
Mudar Badran
Mudar Mohammad Ayesh Badran (Jerax, 1934ko urtarrilaren 18a - 2023ko apirilaren 22a) jordaniar politikaria izan zen. Hiru aldiz izan zen Jordaniako lehen ministro, 1976tik 1979ra, 1980tik 1984ra eta 1989tik 1991ra.
Damaskoko Unibertsitatean ikasi zuen eta jordaniar armadako ofiziala izan zen. 1970eko hamarkadan inteligentzia zerbitzua zuzendu zuen Irail Beltzean. Gorte Haxemiko burua eta Hezkuntza ministroa ere izan zen.
Hamabi urtez lehen ministro izan zen hiru alditan Hussein I.aren erregealdian. Defentsa eta Kanpo Arazoetako ministroa eta senatuko kidea ere izan zen.
Renneval
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 131 ziren. Familiak 52 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 60 etxebizitza zeuden, 50 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 60etxeak ziren. 50 etxebizitza nagusietatik 40 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 43 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 14 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Mihi-arrain arrunt
Mihi-arraina (Solea solea; Linnaeus, 1758) hondarreko itsas-hondotan bizi den arrain zapala da. ]
Renneval
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 77 ziren, horien artean 55 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 55 pertsona aktiboetatik 47 lanean zeuden (31 gizon eta 16 emakume) eta 8 langabezian zeuden (3 gizon eta 5 emakume). 22 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Mihi-arrain arrunt
Ezaugarri fisikoak
Mihi-arrainaren goikaldea hondar kolore ilunekoa izan ohi da, inguruarekin ongi mimetizatzeko balio duena. Itsas-hondoarekin kontaktuan dagoen aldea berriz, zuria izaten da. Burua txikia eta borobildua da, begi txikiekin. Aleta pektoralean orban ilun nabarmena izaten du.
Renneval
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 garraio enpresa zen.
Mihi-arrain arrunt
Ezaugarri fisikoak
Arraindegitan gopatzen ditugun mihi-arrainek normalean 30 zm inguru izaten dituzte, nahiz eta handiagoak ere harrapatu ohi diren. Nahastu daitezken espezieak :
Nutrizio-ezaugarriak
Mihi-arrainak duen gantz kantitate baxuagatik (zati jangarriaren %2), arrain zuria da. Bere haragi preziatua dela eta, askotan erabili dute sukaldaritzan. Ongi sukaldatuz gero, dieta hipokalorikoentzat oso baliagarria den arraina da. Proteina eta bitamina kantitatea ez da handia, baina bai balio biologiko altukoa. Mineralei dagokienez, aipatzekoak dira bere haragiak dituen selenio, fosforo, eta iodo kantitateak.
Kontsumo-garaia
Urte osoan zehar harrapatu daitekeen arren, neguaren amaiera aldera erruten dutenez, Martxoa-Apirila aldera nahiko ugariagoa izaten da arraindegietan, eta baita udazken aldera ere, errute garaia gerturatu ahala (Urria-Abendua) erreboiloak kostaldera hurbiltzen baitira. Edozein kasutan, udan ere harrapaketa puntualak ematen dira.
Renneval
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Renneval udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 760 hektarea erabiltzen.
Mihi-arrain arrunt
Ekologia
Europa mailan, iparraldeko Ozeano Atlantikoan, Afrikako ipar-mendebaldeko kostsaldean eta Mediterraneoan aurkitzen da.
Renneval
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mihi-arrain arrunt
Ekologia
Hondo hareatsu edo lohitsuetan bizi da, askotan harekin erdi-estalita egon ohi delarik, aho paretik igaro daiteken harrapakin txikien zai; horrela, arrain txiki, krustazeo nahiz ornogabe bentonikoz elikatzen dira. Mihi-arrainek kolorazioa aldatu dezakete, inguruko hondarraren kolorearekin mimetizatzen direlarik.
Mihi-arrainaren arrantza Euskal Herrian
Eguneko arrainaz ari bagara, artisau-arrantzaleek sareak (hala nola, mallabakarra edo tresmaila) erabiltzen dituzte mihi-arrainak harrapatzeko. Hala ere, arraindegietan ohiko arraina izanik, mihi-arrain asko arraste-arrantzarekin harrapatutakoa izaten da.
Begien migrazioa
Arrain zapal gehienen kasuan bezala, larbak jaio eta hainbat astetara, gorputza zapaltzen hasten denean, begiek albo bakar batera migratzen dute. Une horretan arraina itsas-hondotik gertu bizitzera pasatzen da, kokapen horizontal horretan egingo duelarik bizi osoa. Horrela, hondoarekin kontaktuan egongo litzateken begia (ezkerrekoa), eskuinaldera mugitzen da, garapenaren fase goiztiarretan; hortzak ordea, alde itsura mugitzen dira.
Akuakultura
Andaluzia eta Galizian akuakulturarako aukera handien artean kokatu dute espezie hau azken urteotan, nahiz eta oraindik arazo ezberdinak direla medio, ez den halako ekoizpen handirik lortu.
Argitaratu gabeko erreferentziak
<references group="ArgitaratuGabe" />
Kanpo estekak
<references group="Euskal Herriko Arrainen Gida" />
Carr (Fermanagh konderria)
Carr edota Corr (Carr ) Ipar Irlandako udalerri bat da, Fermanagh konderrian dagoena. Boho parrokia zibilean dago.
Uzkudun
Uzkudun izenak adiera zenbait ditu:
Euskal jatorrizko abizen batː
Eta bere erdal grafiazː
Green Ridge (Missouri)
Green Ridge Missourieko hiri bat da. Pettis konderrian kokatua dago. 2010ean 476 biztanle zituen, 1.11 kilometro koadrotan banatuta.
SK Rapid Wien
SK Rapid Wien (izen osoa Sportklub Rapid Wien) Austriako futbol talde onena da palmaresari dagokionez, Viena hiriburukoa. 32 aldiz irabazi du Austriako liga eta Alemaniako Bundesliga bat ere irabazi zuen hauek Austria okupatu zutenean.
Historia
1898an sortu zuten Vienan Erster Wiener Arbeiter-Fußball-Club izenarekin ("Vienako langileen lehenengo futbol taldea") eta 1899ko urtarrilean birsortu zen gaur egun duen Sportklub Rapid Wien izenarekin. Izena garai hartan ospetsua zen "Rapide Berlin" taldetik atera zuten. Berehala iritsi ziren lehenengo garaipenak, Austrian jokaturiko lehen liga biak irabaziz.
80. hamarkadan talde indartsua osatu zuen eta Europako Errekoparen finalera iritsi zen 1985ean, baina Evertonek irabazi zion 3-1. 1996an berriz lortu zuen Errekopako finalera iristea eta berriz ere galdu egin zuen, oraingoan 1-0 Paris Saint-Germain FC taldearen aurka.
XXI mendean ordea beste talde batzuen itzalean egotea egokitu zaio. 2005 eta 2008ko Ligak irabazi ditu soilik, 2008an Superkopa ere bai.
Euskal taldeen aurkako partidak
Hauek dira Europako txapelketa ofizialetan SK Rapid Wien-ek euskal taldeen aurka jokatu dituen partidak:
Sarnosa uhartea
Sarnosa uhartea edo Castri de los Carneros, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoan dauden uharte bat da, Pechón lurmuturrean, Castrilgo uhartetik kilometro bat baino gutxigora eta Asturiasko mugatik hurbil.
Blennophis striatus
Blennophis striatus Blennophis generoko animalia da. Arrainen barruko Clinidae familian sailkatzen da.
Max Théon
Max Théon (1848ko azaroaren 17a - 1927ko martxoaren 4a) agian Louis-Maximilian Bimstein jaioa, poloniar kabalista eta okultista judua izan zen. Londresen, oraindik gaztea zela, Luxorreko Senidetasun Hermetikoa inspiratu zuen 1884an, baina badirudi zerikusi gutxi duela erakundearen eguneroko funtzionamenduarekin edo, hain zuzen ere, bere benetako irakaspenekin. Ondoren, 1900. urtean Mugimendu Kosmikoaren sorreraren jatorria izango da.
Bronllys
, Galesko udalerri bat da, Powys konderrian. Brecon eta Talgarth udalerrien artean dago.
Greentop (Missouri)
Greentop Missourieko hiri bat da. Adair konderrian kokatua dago. 2010ean 442 biztanle zituen, 2.12 kilometro koadrotan banatuta.
Bianditz
Bianditz Aritxulegi eta Biandizko mendilerroaren artean dagoen mendia da, Oiartzundik Artikutzara doan bidean. Iparraldean Aiako harria dago eta mendilerro osoari izena ematen dio.
Berezko izena Harrizko Etxola Gaña da eta Bianditz 797 m.ko mendixka bat da bere ondoan. Hala ere mendilerro osoari izena ematen dionez izen hori ezagunagoa da.
Ansac-sur-Vienne
Ansac-sur-Vienne Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Saxifraga cuneifolia
Saxifraga cuneifolia Saxifragaceae familiako landarea da, hegoaldeko Europako mendietan jatorria duena. 10-25 cm arteko altuera du. Landare apaingarri moduan hazten dute.
Ansac-sur-Vienne
Biztanleria
2007an Ansac-sur-Vienne udalerrian erroldatutako biztanleak 815 ziren. Familiak 369 ziren, horien artean 107 pertsona bakarrekoak ziren (67 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 151 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 99 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 464 etxebizitza zeuden, 371 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 41 bigarren erresidentzia ziren eta 52 hutsik zeuden. 451 etxeak ziren eta 13 apartamentuak ziren. 371 etxebizitza nagusietatik 297 bere jabearen bizilekua ziren, 66 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 56 etxek hiru zituzten, 113 etxek lau zituzten eta 195 etxek bost zituzten. 277 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 154 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 174 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 519 ziren, horien artean 375 aktiboak ziren eta 144 inaktiboak ziren. 375 pertsona aktiboetatik 355 lanean zeuden (194 gizon eta 161 emakume) eta 21 langabezian zeuden (7 gizon eta 14 emakume). 144 pertsona inaktiboetatik 70 erretiraturik zeuden, 42 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ansac-sur-Vienne udalerrian 376 unitate fiskal zeuden, 846 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.242 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 26 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 margolariak, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 altzari denda zen.
Bistroff
Bistroff Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Urros de Liencres
Urros de Liencres, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoan dauden uhartetxo batzuk dira, Piélagos udalerriko Liencres herriaren kostaldean eta Pas ibaia itsasoratzen den lekuan.
Bistroff
Biztanleria
2007an Bistroff udalerrian erroldatutako biztanleak 336 ziren. Familiak 139 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Urros de Liencres
Kantabrian "urros" hitzez uhartetxoak izendatzen dira.
Bistroff
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Toxorhamphus novaeguineae
Toxorhamphus novaeguineae Toxorhamphus generoko animalia da. Hegaztien barruko Melanocharitidae familian sailkatua dago.
Ansac-sur-Vienne
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Ansac-sur-Vienne udalerrian 45 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.794 hektarea erabiltzen.
Bistroff
Etxebizitza
2007an 145 etxebizitza zeuden, 137 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 7 hutsik zeuden. 115 etxeak ziren eta 31 apartamentuak ziren. 137 etxebizitza nagusietatik 95 bere jabearen bizilekua ziren, 37 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 76 etxek bost zituzten. 119 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 66 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 224 ziren, horien artean 173 aktiboak ziren eta 51 inaktiboak ziren. 173 pertsona aktiboetatik 164 lanean zeuden (82 gizon eta 82 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 51 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 17 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ansac-sur-Vienne
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Bistroff
Diru sarrerak
2009an Bistroff udalerrian 134 unitate fiskal zeuden, 332 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.195,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.