cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banukasitarrak
Nafarroako musulmanen ofizioak eta ohiturak
Antza nafar musulmanen komunitatea endogamiko samarra bilakatu zen konkistaz geroztik, nahiz eta kanpotik etorritako zenbait kidek endogamia hori nolabait apurtu zuten. Esate baterako Ali "kordobakoa" eta Mahoma "Burgoskoa" bezalako etorkinak izan ziren noizean behinka, eta garaiko agirietan izen haiekin agertzen dira. Dena den, Nafarroara inguratutako musulman etorkin gehienak Aragoiko Erresumatik etortzen ohi ziren, harreman handia egon omen baitzen bi erresumako komunitate musulmanen artean. Aragoikoa gainera oso komunitate islamiar indartsua zen, ikusi besterik ez da behar moriskoen kanporatzea suertatzen denean, Aragoiko populazioaren %20a moriskoa zela.
Nafarroako musulmanen hizkuntzaz
Jean Louis Davantek artikulu batean Kabiliako bereberen hizkuntz egoera ekartzen du gogora nafar mairuen balizko hizkuntzaz hizt egiterakoan. Gauza bat dela erlijio hizkuntza, eta bestea eguneroko bizitzakoa alegia. Hau bera urtetan eman da Euskal Herrian eta gainontzeko herri katolikoetan latineko mezarekin, eta baita juduen artean hebreeraz idatzitako eta ia ulertu gabe ospakizun erlijiosoetan errepikatutako testu sakratuekin. Davantentzat Banukasitarren ondorengoek nafar erromantzeaz zein euskaraz hitz egingo zuten, inguruko gainerako nafarrak bezala, eta arabiera ospakizun erlijiosorako hizkuntza zatekeen. Kontutan hartu behar da 1512ko Nafarroako konkistaren ondoren ere, Tuterako hainbat herritar erromantzez nahiz euskaraz mintzatzeko gai zela, eta euskaldun elebakarren lagun multzo nabarmena ere bazegoela bertan. Ezin ahaztu Banukasitarren buruzagien artean hasieratik nafar erregeekin egindako elkarrekiko ezkontzak, eta haien arteko izen euskaldunen erabilera.
Gauza jakina da, beste aldetik, eta gainera hainbat agiritan agertzen da, Baiona, Gasteiz, Gebara, Elo, Lizarra, edota Iruñeako gutxiengo juduak euskaraz mintzo zirela, erromantzez gain. Hau dela eta, berdin pentsa daiteke Ebro aldeko musulmanez. Esate baterako Benjamin Tuterakoa (Tutera, 1130-1173) bidaiari eta idazle juduak bere kroniketan agerian uzten du bera eleanitza zela, eta besteak beste euskara ere bazekiela.
Nafar musulmanak arma egileak eta Erresumako soldadu
Metalgintza barnean, armagintzan ere trebeak ziren nafar mairuak. XIV. en mendeko hirugarren laurdenean, Nafarroako erregeek Zalema Madexa izeneko artisaua eta bere inguruan zebilen beste zenbait musulman errementari etengabe deitzen zituzten beraientzako armagintzan aritzeko. Garai haietan Nafar erregeak beti gerran zebilen, eta geziak, lantza-puntak eta armadurak lantzen zituzten beraientzat Erribera aldeko artisau musulmanek.
Muza Toriel izeneko musulman batek Karlos II.a Nafarroakoarentzat artilleriako armak egiten zituen. Haien aldetik lehen aipatutako Mahoma Burgoskoak kanoiak eginak zituen erregearentzat.
Karlos II.ak bere lurralde dinastikoen defentsan aurrera zeraman Normandiako Gerrarako erresumako gizon musulmanei dei egin zien nahi zuen guztiak bere armadako partaide izateko. Alpemi familiakoak, Tuterako "mairutegi"ko edo musulmanen auzoko gizon gehienak lagun zituztela, tartean Ahmed Ahudali izeneko maisu baleztaria, oinez zein zaldiz Parisko arroaren aldeko goarnizioetara joan ziren. Nafar musulman haiek beste edozein nafar bezala janzten ziren eta berdin hitz egiten zuten. Beraien emakumeak etxean geratu ziren eta beraiek jasotzen zuten Nafarroako Erregeak emandako senarren soldata.
Nafarroako konkistako urtetan ere, nafar musulmanak Erresumako soldadu aritu ziren inbaditzaileen aurkako borroketan.
Esklabotza nafar musulmanen artean
Zenbait musulman esklabo egin zituzten, eta beren jabeek behartuta eraman zituzten Nafarroako barnealdera. Seguruen Tuterako azokan erositako esklaboak ziren, hain zuzen. Ez dago agiri gehiegi musulmanen gaineko esklabotzaren inguruan, eta horregatik esklaboei buruzko arazo gehienak isilpean geratu dira.
Nafar musulmanen gainbehera
Beraien lurraldearen konkista eta gero, urtez urte nafar musulmanen kopurua murriztuz joan zen. Esate baterako Cortes herrian 500 musulman inguru bizi omen ziren XIII. mendean.1353an, herrian 50 familia kristau eta 80 familia musulman bizi ziren. XIV. mendearen amaieran ordea, 50 lagun baino ez ziren. Hau nahiz eta mende hartan Nafarroako Erresuman suertatu ziren gorabeherei aurre egiteko komunitate nahiko indartsua zela frogatu.
Garai haietan Tuteran ere baziren hainbat musulman, eta famili bakar batzuk Lizarran, Iruñean eta Zangozan. Tuterako merindadean, XIV. mendearen erdialdean biztanleriaren %17a ziren. Nafarroa Beherean noizbait nafar musulmanak izan baldin baziren, haien kopurua beti txikia izan zen.
Errege
Erreginak eta errege ezkontideak
Erresumako monarka emakumezkoa bada, erregina da. Euskaraz errege eta erregina terminoak oso markatuta daude generoaren aldetik, eta horregatik, erresuma bateko historiaz ari garenean, haren agintari monarkei errege-erreginak esaten zaie pluralez euskaraz.
Erregina subirau baten senarra errege izan daiteke tituluz zenbait tradizio monarkikotan, eta errege ezkontidea esaten zaie kasu horretan. Baina hau ez da berdina monarkia guztietan: Ingalaterrakoan, Elisabet II.aren senarrari printze esaten zaio. Aldiz, Nafarroako erresuman, erregina subirauen ezkontideek errege titulua erabiltzen zuten, eta erregeen zenbaketa ohikoetan ere ageri dira. Esate baterako, Joana I.aren senarra, Filipe Ederra, Filipe I.a Nafarroako gisa agertzen da Nafarroako errege-erreginen zerrenda dinastikoetan.
Gaur egungo erregeak
21. mendeko lehen laurdeneko errege batzuk, estatuburu ere badirenak.
Banukasitarrak
Nafar musulmanen gainbehera
Azkenean, Nafarroako Erresumaren azken lurraldeen konkista eta gero, 1512. urtean Errege-erregina Katolikoen aginduz Nafarroako musulmanak morisko bihurtu ziren, legez.
Kortes herrian, esate baterako, Nafarroako konkistaren garaietan, gehiengoa oraindik musulmana zen ( XLIIII mairu-etxe eta XXXIII kristau).
1609. urtean Espainiako Erresuma guztian moriskoen egozketa egin zenean, Nafarroan ia ez zen moriskorik geratzen, eta horregatik ez zituzten egotzi.
Banukasitarren zuhaitz genealogikoa
? = Cassius kondea ________________________|_______________________________________________________________  |                       |                  |                     |                     |  Abu Tahir              Furtun = ?    Abu Salama             Junus                 Jahya ______|________________                         |                     | Ximena Aritza = Oneka = Musa ibn Furtun   Zahir ____________________|______________________________________________________________________ |             |        |                                |          |           |          | Gartzia    Furtun Musa ibn Musa = Asona Eneko         Junus      Lope     Yuwartas   Mutarrif = Maymona _________________________|_____________________________________________________________      |                                       |                |             |              |   Mutarrif    = Falasketa             Lubb ibn Musa      Furtun    Ismail ibn Musa Auria ___________|________                      |              |             |     |          |       |                       |              |             |  Muhammad    Musa     Lubb             Muhammad ibn Lubb   Ismail       Muhammad _____________________|_________________          |                           |                    |                |           |                         Mutarrif     Lubb ibn Muhammad             Abd Allah       Lubb |            ___|_________________                                                |             |                   |                                              Furtun      Muhammad          Furtun
Hipoxantina
Hipoxantina purinen deribatua da, C5H4N4O formula duena. Batzuetan RNAn egon daiteke, inosina nukleosidoari lotuta.
Adeninaren desaminazioak hipoxantina sortzen du. Honek antz handia du guaninarekin, eta horrenbestez DNAren transkripzioan huts batzuk ager daitezke.
Lidergo situazionalaren teoria
Lidergo situazionalaren teoria Paul Hersey eta Ken Blanchard 1970eko hamarkadan garatutako lidergoari buurzko teoria da. Teoria horren arabera, lidergoa aurrera eramateko modu hobezina langileen heldutasunera egokitu behar da. Horrela, lau lidergo eredu bereizten ditu:
Campos Novos
Campos Novos Brasilgo udalerri bat da, Santa Catarina estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Emmental barruti administratiboa
Emmental barruti administratiboa (Langnau im Emmental) Berna kantonamenduan dagoen Suitzako barrutia da. Bere hiriburua Ostermundigen da. 691 kilometro koadroko azalera du eta 93.082 biztanle.
Micrurus multifasciatus
Micrurus multifasciatus Micrurus generoko animalia da. Narrastien barruko Elapidae familian sailkatuta dago.
Serbiako eskubaloi selekzio nazionala
Serbiako Eskubaloi selekzioa Nazioarteko Eskubaloi Federakuntzak (IHF) edo Nazioarteko Olinpiar Batzordeak (COI) antolatutako nazioarteko eskubaloi lehiaketetan Serbiako Eskubaloi Federakuntza ordezkatzen duen taldea da, serbiar nazionalitateko jokalariek osatua. Egundaino, lortu duen emaitzarik hoberena 2012ko Gizonezkoen Europako Eskubaloi txapelketan lortutako 2. postua da.
1991 baino lehen Serbia Jugoslaviaren zati zen. Emaitzak ikusteko: Jugoslaviako Errepublika Sozialista Federaleko Eskubaloi selekzioa.
Serbia eta Montenegrok lortutako emaitzak ere agertzen dira.
The Squid and the Whale
The Squid and the Whale (euskaraz Txipiroia eta Balea), 2005eko Noah Baumbach estatubatuarrak zuzendutako drama-komedia film bat da. Jeff Daniels, Laura Linney, Jesse Eisenberg, Owen Kline, William Baldwin eta Anna Paquin aktoreek antzeztu zuten.
2005eko Sundanceko Zinemaldian drama film zuzendari eta gidoi onenaren sariak irabazteaz gain Jatorrizko gidoi onenaren Oscar Sariaren izendapena jaso zuen.
Argumentua
1986, New York hiria, Brooklyn barrutiko Park Slope auzoa. Walt Berkman (Jesse Eisenberg) 16 urtetako nerabea da, haren 12 urtetako Frank (Owen Kline) anaiak garagardoa edan eta bere amaren sexu bizitzaz lotsagabeki hitz egiten du. Bapatean, biek familia krisialdi bati aurre egin beharko diote: beren gurasoak, Bernard adin ertaineko irakaslea den aita eta Joan liburu bat argitaratzera doan etorkizun handiko idazleak, elkarrengandik banatzea erabaki baidute. Zaintza partekatuak beren gurasoen ezkontzaren porrotaren ondorioz bi mutilei beren sentimendu nahasi eta kontrajarriei aurre egitera behartuaraziko die.
Levernois
Levernois Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Levernois udalerrian erroldatutako biztanleak 263 ziren. Familiak 103 ziren, horien artean 15 pertsona bakarrekoak ziren (15 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 15 bakarrik bizi ziren emakumeak), 50 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 34 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Venialbo
2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 491 biztanle zituen.
Levernois
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 164 ziren, horien artean 123 aktiboak ziren eta 41 inaktiboak ziren. 123 pertsona aktiboetatik 116 lanean zeuden (64 gizon eta 52 emakume) eta 7 langabezian zeuden (4 gizon eta 3 emakume). 41 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Levernois udalerrian 106 unitate fiskal zeuden, 286,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 29.881 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 5 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 iturgina, 2 argiketariak eta 2 jatetxeak.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gauss espedizioa
Antartikara egindako lehen alemaniar espedizioa, Gauss espedizioa izenarekin ezagunagoa ( 1901 - 1903 ) Gauss itsasontzian Erich von Drygalski geologia irakasleak eta Artikoko eskarmentu handikoak Antartikara gidatutako espedizioa izan zen.
Bidaia
Drygalskik Alemaniako lehen espedizioa gidatu zuen Hego Polora Gauss itsasontzian Antartikako eskualde ezezaguna esploratzeko, Kerguelen uharteetatik hegoaldera. Espedizioa 1901eko abuztuaren 11n abiatu zen Kieletik.
Espedizioa
Talde txiki bat Kerguelen uharteetan egon zen, talde gehienak hegoalderago jarraitu zuen bitartean. Erich von Drygalski-k geldialdi bat egin zuen Heard uhartean, eta geologia, flora eta fauna zientifikoki deskribatu zituen lehena izan zen.
1903ko otsailean hasi eta 14 hilabetez izotz tranpak itxi zituen arren, espedizioak bi lurralde berri aurkitu zituen Antartikan: Gilen II.aren Lurraldea eta Gaussberg sumendia.
Drygalski izan zen Antartikan globo aerostatikoa erabili zuen lehen gizona.
Gauss izotzak harrapatu zuen Davis itsasoan 1902ko otsailaren 14an eta noraezean egon zen. Otsailaren 22an, itsasontzia Gilen II.aren Lurraldetik 80 km-ra gelditu zen eta han egon zen 1903ko otsailaren 8ra arte, berriro ere noraezean hasi zen arte. Espedizioko kideek neguko egonaldi behartua aprobetxatu zuten behaketa zientifiko intentsiboak egiteko. Plataforma meteorologikoa, behaketa magnetikoak egiteko bi kabina eta behatoki astronomikoa instalatu zituzten itsasontziaren ondoan izotzean.
Itzulera
1903ko azaroan Kielera iritsi zen espedizioa. Erich von Drygalski-k espedizioan egindakoa idatzi eta bildutako datu zientifiko garrantzitsuak argitaratu zituen. 1905 eta 1931 artean, 20 ale eta 2 atlas argitaratu zituen.
Saint-Michel-de-Veisse
Saint-Michel-de-Veisse Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Creuse departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Michel-de-Veisse udalerrian erroldatutako biztanleak 161 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 121 etxebizitza zeuden, 73 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 118 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 73 etxebizitza nagusietatik 62 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 62 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 34 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 100 ziren, horien artean 80 aktiboak ziren eta 20 inaktiboak ziren. 80 pertsona aktiboetatik 71 lanean zeuden (39 gizon eta 32 emakume) eta 9 langabezian zeuden (2 gizon eta 7 emakume). 20 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Michel-de-Veisse udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kaunas
Kaunas (lituanieraz ahoskatua) Lituaniako bigarren hiririk handiena da eta Kaunasko konderriko hiriburua. Herrialdeko bi ibai luzeenen (Nemunas eta Neris) lotunean kokatuta, Kaunasko urmaela —Lituaniako handiena— gertu du.
Administrazioa
Kaunasek 12 barruti ditu:
Gibil Gabib
Lekua
Eremu horretako indusketak XIX. mendearen erdialdean hasi ziren, eta joan den mendeko 50eko hamarkadan indar handiagoz Dinu Adameșteanuk berriro jarraitu zituen. Azkena, 1984koa da. XX. mendearen erdialdean, K.a. VI. mendeko zenbait gela aurkitu ziren. K.a. 80ko hamarkadan, berriz, K.a. VI. mendearen erdialdeko defentsa-dorre bat aurkitu zen, harresiaren zati batzuk eta zeramikazko hainbat objektu, Castelluccioko Brontze Berantiarrarenak. Aurkikuntza hau garrantzi handikoa zen, ia hogeita hamar urte lehenago aurkitutako hiriko harresien dudak argitzea ahalbidetu baitzituelako.
Indusketetan ontziak, eguneroko objektuak, platerak eta lanparak aurkitu zituzten. Buztinezko emakume jainkotiar baten estatua bat ere estalgabetu zen, baita buztinezko eskaintzaile baten buru bat ere, hirian gurtzarako zenbait espazio bazeudela adierazten dutenak.
Muinoaren oinean bi nekropoli zeuden, irudi gorrien zeramika siziliotarekin.
Gunearen ezaugarri nagusiak honako hauek dira:
Padogobius bonelli
Padogobius bonelli Padogobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Saint-Pierre-de-Plesguen
Saint-Pierre-de-Plesguen Bretainiako udalerri bat da. Administraiboki Frantziako Ille eta Vilaine departamenduan dago Bretainia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
K.a. 95
K.a. I. mendearen taula (K.a. II. mende | K.a. I. mende | I. mende)
Saint-Pierre-de-Plesguen
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 2.459 ziren. Familiak 1.003 ziren, horien artean 289 pertsona bakarrekoak ziren (141 bakarrik bizi ziren gizonak eta 148 bakarrik bizi ziren emakumeak), 312 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 340 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 62 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denborak, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
K.a. 95
K.a. 110ko hamarkada | K.a. 100ko hamarkada | K.a. 90ko hamarkada | K.a. 80ko hamarkada | K.a. 70ko hamarkada
Saint-Pierre-de-Plesguen
Etxebizitza
2007an 1.247 etxebizitza zeuden, 1.020 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 159 bigarren erresidentzia ziren eta 68 hutsik zeuden. 1.190 etxeak ziren eta 52 apartamentuak ziren. 1.020 etxebizitza nagusietatik 792 bere jabearen bizilekua ziren, 214 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 71 etxek bi zituzten, 180 etxek hiru zituzten, 287 etxek lau zituzten eta 478 etxek bost zituzten. 754 etxebizitzek parking plaza bat zuten azpialdean. 456 etxetan auto bat zegoen eta 474 bi edo gehiago zeuden
K.a. 95
K.a. 100 | K.a. 99 | K.a. 98 | K.a. 97 | K.a. 96 | K.a. 95 | K.a. 94 | K.a. 93 | K.a. 92 | K.a. 91 | K.a. 90
Saint-Pierre-de-Plesguen
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Saint-Pierre-de-Plesguen udalerrian 1.070 unitate fiskal zeuden, 2.578 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana 15.932€ zen.
Activitats ecomòmiques
2009an zeuden norbanakoentzako 28 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 autoeskola, 3 igeltseroak, 5 margolariak, 5 zurginak, 6 iturginak, 2 ile apaindegiak, 2 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen eta 3 okindegiak ziren.
2000. urtean Saint-Pierre-de-Plesguen udalerrian 64 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.104 hektarea erabiltzen.
Equipaments sanitaris i escolars
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
Gertuen dauden udalerriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mario Merz
Mario Merz (Milan, 1925eko urtarrilaren 1a - Turin, 2003ko azaroaren 9a) italiar margolari eta eskultorea izan zen. Art povera mugimenduaren pintore aipagarrienetako bat. Hasieran, espresionismoa landu zuen gehienbat, kolore bizien bidez. Handik gutxira, baina, zabor artean jasotako gauzak osatzen hasi zen: botilak, edalontziak, euritakoak edo telebistak, materiaren koloreak eraldatzen zituen argi fluoreszentez argituak: Nella strada (1967). 1968an, povera mugimenduko kide egin zen eta bere lehen iglua aurkeztu zuen. Gero, Fibonacciren segidaren arabera zenbatutako obra batzuk aurkeztu zituen. Matematika-segida horretan, zenbaki bakoitza aurreko bi zenbakien batura da. Adibide gisa, eskailera batean jarritako zenbakiak, neoizkoak (1971, Scala): 1, 2, 3, 5, 8, 13 eta 21. 1979tik aurrera, pintura hartu zuen ostera arte-adierazpide nagusi gisa.
Újpest FC
Historia
Budapest ondoko Újpest herrian (egun, hiriburuko auzoa da) irakasle lanean ari zen János Gollek 1899an sortu zuen taldea, Újpesti Torna Egylet izenarekin. 1904an lehen mailara igo zen, baina lehenengo garaipenak ez zituen 1930. hamarkada arte lortu, 5 Liga eskuratu baitzituen eta bi Mitropa Kopa, garai hartako nazio arteko txapelketarik garrantzitsuena.
"Urrezko aroa" 1960. hamarkadan izan zuen, Europako txapelketetan ere maila bikaina emanik. 1960an irabazitako ligarekin hasi zuen bolada ona. 1962an Europako Errekopako final erdietara iritsi zen baina ACF Fiorentinak finaletik kanpo utzi zuen. 1967an Lajos Baróti entrenatzailea fitxatu zuen eta 1969an liga eta kopa irabazi zituen eta Ferietako Kopako finala jokatu. Newcastle Unitedek garaitu zuen, bi partidak irabazita, 3-0 eta 3-2. 1969 eta 1975 artean zazpi liga jarraian irabazi zituen, Hungariako talde indartsuena zela erakutsiz. Horretaz gain, Europako Kopako final laurdenetara iritsi zen 1972, 1973an eta 1974ean, final erdietara. Gero, Bayern Munichek —txapeldun izan zen— kanporatu zuen.
1980. hamarkadan, ligan ez zuen emaitza onik izan baina hiru kopa eskuratu zituen. Ordutik aurrera titulu batzuk irabazi ditu, 2002ko kopa eta superkopa eta azkenik 2014ko kopa eta superkopa. 2018an, beste kopa bat lortu zuen.
Euskal taldeen aurkako partidak
Hauek dira Europako txapelketa ofizialetan Újpestek euskal taldeen aurka jokatu dituen partidak:
Sainte-Colombe (Itsas Charente)
Sainte-Colombe Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sainte-Colombe udalerrian erroldatutako biztanleak 120 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Podhoroď
Podhoroď Eslovakiako udalerri bat da, Sobranceko barrutian kokatuta. 16,61 km²ko azalera du eta 362 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1406. urtekoa da.
Sainte-Colombe (Itsas Charente)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 72 ziren, horien artean 58 aktiboak ziren eta 14 inaktiboak ziren. 58 pertsona aktiboetatik 56 lanean zeuden (27 gizon eta 29 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 gizon). 14 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gilded Age
Gilded Age (Urrezko Aroa), Estatu Batuetako historian, Gerra Zibila eta Berreraikuntzaren ondorengo aldia da- 1870eko hamarkada eta 1891 artekoa- non herrialdeak aurrekaririk gabeko hedapen ekonomiko, industrial eta demografikoa ezagutu zuen, batez ere iparraldean eta mendebaldean, baina baita gatazka sozial handia eta desberdintasun ekonomiko eta sozial handiak ere.
1920ko eta 1930eko hamarkadetan "Gilded Age" terminoa zabaldu zen, batez ere, Mark Twain idazlearen (Charles Dudley Warnerrekin batera) The Gilded Age: a Tale of Today (Urrezko Aroa: gaurko Historia bat) lanagatik. Gilded Ageren lehen zatiak britainiar Viktoriar Aroaaren eta frantziar Belle Époqueren hasiererekin bat egin zuen. Bere hasiera, Estatu Batuetako Gerra Zibilaren ondorengo urteetan, Berreraikuntzaren Aroarekin bat dator (1877an amaitu zena). Horren ondoren, 1890eko hamarkadan, Aro Aurrerakoia etorri zen.
Gilded Age Berreraikuntzaren amaierarekin gainjarri zen eta 1873ko Izua hartu zuen bere barnean. Garai hartan trenbidea izugarri azkar hazi zen, fabrika txikiak, bankuak, biltegiak, meategiak eta familiako beste negozio batzuk, Mendebaldeko lur oso emankorren hedapen izugarriarekin batera. Era berean, Europar eta asiar etorkinek herrialdeko aniztasun etnikoa asko handitu zuten. Hauek, nabigazio- eta trenbide-konpainien sustapenek erakarrita, lana eta lur aberatsak aurkitzeko aukera nabarmentzen zuten.
Estatu Batuetako soldatak, batez ere langile kualifikatuenak, Europan baino askoz handiagoak ziren, eta horrek milioika etorkin erakarri zituen. Industrializazioaren gorakadak enpresen mozkinak eta soldata errealak handitzea eragin zuen, 1880tik 1890era %48 hazi baitziren, eta horrek ez zuen eragotzi pobrezia-garaia izatea lanik lortzen ez zutenentzat eta Europako etorkinentzat. 1873ko Depresio Handia, estatu mailako bi depresio handi eta bi banku-izu (1873koa eta 1893koa) gertatu ziren.
Hegoaldeko Estatu Batuak ekonomikoki suntsituta mantendu zen; bere ekonomia kotoiaren eta tabakoaren ekoizpenari gero eta lotuago egotera iritsi zen, hauen prezioak jaitsi egin zirelarik. Hegoaldeko afroestatubatuarrei botere politikoa eta boto-eskubideak kendu zizkieten.
Trantsizio hiperfin
Trantsizio hiperfina edo egitura hiperfina, fisika atomikoan, atomoen edo molekulen energia edo espektruaren mailetan, elektroiaren eremu magnetikoa eta momentu magnetiko nuklearraren arteko elkarreraginetk datorren dipolo magnetiko baten elkarreraginaren ondorioz gertatzen den perturbazio txiki bat da.
Teoria
Pentsamendu klasikoaren arabera, nukleoaren inguruan mugitzen ari den elektroiak, dipolo magnetikoko momentu bat du, hau kargatua dagoelako eragina. Dipolo magnetiko honen momentuaren eta nukleoko momentu magnetikoaren arteko elkarreraginak (bere espinagatik), hiperfinen arteko zatiketara darama.
Baina, elektroiaren espina dela eta, elektroien S geruzarako ere existitzen da hiperfinen zatiketa, geruza honek, momentu angeluar orbital hutsa duena. Kasu honetan, diipolo magnetikoaren elkarreragina are indartsuagoa da, nukleoaren barnean desagertzen ez diren elektroien probabilitate dentsitatea bezala (~r=0~).
Montfuron
Montfuron Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Proventza Garaiko Alpeak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Montfuron udalerrian erroldatutako biztanleak 199 ziren. Familiak 51 ziren, horien artean 17 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 13 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 17 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Micrurus multiscutatus
Micrurus multiscutatus Micrurus generoko animalia da. Narrastien barruko Elapidae familian sailkatuta dago.
Montfuron
Etxebizitza
2007an 117 etxebizitza zeuden, 70 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 39 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 101 etxeak ziren eta 10 apartamentuak ziren. 70 etxebizitza nagusietatik 47 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 44 etxek bost zituzten. 49 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 41 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 26 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 143 ziren, horien artean 82 aktiboak ziren eta 61 inaktiboak ziren. 82 pertsona aktiboetatik 68 lanean zeuden (39 gizon eta 29 emakume) eta 13 langabezian zeuden (8 gizon eta 5 emakume). 61 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Montfuron udalerrian 69 unitate fiskal zeuden, 174 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.319 euro zen.
Matias Barbosa
Matias Barbosa Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Montfuron
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Antonio Martín Cárdenas
Antonio Martín Cárdenas (Sestao, 1916 - ib., ) bizkaitar miliziano anarkista izan zen.
Montfuron
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
Antonio Martín Cárdenas
Biografia
1936ko uztaileko Espainiako estatu-kolpearen berri izan zuenean, Irun aldera joan zen Sacco y Vanzetti batailoian aritzeko. Legution, Durangaldean eta Bilbon borrokatu ondoren, Santoñan atxilotu zuten. Calandan, San Juanen eta Bidankozen preso, gerra ondoren, Miranda Ebroko kontzentrazio-esparruan izan zen.
Montfuron
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Montfuron udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 426 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
K.a. 96
K.a. I. mendearen taula (K.a. II. mende | K.a. I. mende | I. mende)
K.a. 110ko hamarkada | K.a. 100ko hamarkada | K.a. 90ko hamarkada | K.a. 80ko hamarkada | K.a. 70ko hamarkada
K.a. 101 | K.a. 100 | K.a. 99 | K.a. 98 | K.a. 97 | K.a. 96 | K.a. 95 | K.a. 94 | K.a. 93 | K.a. 92 | K.a. 91
Pozueta (Muxika)
Pozueta Muxika herriko auzoa da, udalerriaren iparraldean, Errigoiti eta Gernika-Lumorekin muga egiten.
Baserriak
Zentro argi bat ez duen landa-auzo hau sakabanatuta dauden 9 baserrik osatzen dute :
Meteoro (argipena)
Meteoro hitzak adiera zenbait ditu.
Wayang
Wayang, wajang izenez ere ezaguna (javaneraz: ꦮꦪꦁ, erromanizatuz: wayang), Indonesia ko Java uhartea n sortutako txotxongilo-antzerki forma tradizionala da. Wayang-ek ikuskizun dramatiko osoari egiten dio erreferentzia. Batzuetan, larruz ko txotxongiloari berari wayang esaten zaio. Wayang txotxongilo antzerkiaren emanaldiak Javan, gamelan orkestra batek lagunduta daude, eta Bali en genero wayang-ak. Istorio dramatikoek mitologia k irudikatzen dituzte, hala nola Ramayana eta Mahabharata epopeia hindu etako pasarteak, eta baita kondaira kulturalen tokiko egokitzapenak ere. Tradizionalki, wayang bat gauerditik egunsentiko ikuskizun erritualizatuan antzezten du "dalang" batek (txotxongiloak mugitzen dituen maisua edo titiritero a), artista eta lider espiritual batek, eta jendeak pantailaren bi aldeetatik ikusten du emanaldia.
Wayang-en emanaldiak oso ezagunak dira oraindik indonesiarren artean, batez ere Java eta Bali uharteetan. Wayang-en emanaldiak erritu, zeremonia eta ekitaldi jakin batzuetan egiten dira, eta azken aldean baita eremu turistikoetan ere. Testuinguru erritualetan, txotxongilo ikuskizunak otoitz erritualetarako erabiltzen dira (bereziki Baliko tenplu etan egiten dira) ruwatan erritualak (Sukerto umeak zorte txarretik garbitzea) eta sedekah bumi erritualak (jainkoari eskerrak emateko uzta ugariengatik). Zeremonia testuinguruetan, normalean mantenan (ezkontza zeremonia javarrera) eta sunatan (zirkunzisio zeremonia) ospatzeko erabiltzen da. Ekitaldietan berriz, Independentzia Egunean, eta udalen, enpresen zein norbaiten urteurrena ospatzeko erabiltzen da, egun jakin batzuk gogoratuz. Turismo jarduerak garatzen diren aro moderno honetan ere, wayang txotxongiloen ikuskizunak turismo kulturalaren erakargarri bezala erabiltzen dira.
Wayang indonesiarraren kulturaren gailur retako bat da, beste kultura askoren artean nabarmentzen dela. Wayang-en tradizioak antzezpena, kantua, musika, drama, literatura, pintura, eskultura, taila eta arte sinbolikoak batzen ditu. Bestalde, Wayang-en tradizioak mila urte baino gehiagoz garatzen jarraitzen du informazioa, predikua, hezkuntza, ulermen filosofikoa eta entretenimendua. UNESCO k Wayang larru zko itzal-txotxongilo laua (wayang kulit), egur rezko txotxongilo laua (wayang klitik) eta hiru dimentsio ko egurrezko txotxongiloa (wayang golek) antzerki kategorian izendatu zituen 2003ko azaroan, Gizateriaren Ahozko Ondare Immaterialaren Maisulan bezala. Aitorpenaren truke, UNESCOk indonesiarrei tradizioa gordetzeko eskatu zien.
Etimologia
Wayang terminoa javanerazko "itzal a” edo "irudimen a" hitza da. Indonesian hitzaren baliokidea bayang da. Eguneroko javanera eta indonesierazko hiztegi modernoan, wayang-ek txotxongiloa bera edo txotxongilo antzerkiaren emanaldi osoari erreferentzia egin diezaioke.
Historia
Wayang Indonesiako txotxongilo antzerki tradizionala da, eta wayang antzinako ipuin kontaketa, bere txotxongilo landuengatik eta musika estilo konplexuengatik ezaguna. Lehenengo frogak K.o. I. milurteko aren amaierakoak dira, Erdi Aro ko testuetan eta arkeologi aztarnategi etan agertzen direlako. Wayang-en jatorriari buruzko lau teoria daude (Java, Java-India, India eta Txina), baina teoria nagusiak bi bakarrik dira:
Baina bere jatorria edozein dela ere, adierazi du Brandonek, wayang javango fenomeno baten garatu zen. Txinan edo Indian ez dago benetako txotxongiloen itzalen artelanik, Javako wayang-ek adierazitako sofistikazio, sakontasun eta sormena duenik.
Wayang-i buruz ezagutzen den erregistrorik zaharrena IX. mendekoa da. K.o. 840 inguruan Maharaja Sri Lokapalak, Jaha Inskripzio zaharrak (Kawi) Medang Erreinua osatzen dute Erdialdeko Javan, eta hiru interpretatzaile mota aipatzen dira: atapukan, aringgit eta abanol. Aringgit-ek Wayang txotxongiloen ikuskizuna esan nahi du, Atapukan-ek maskare n dantza ikuskizuna adierazten du, eta abanwalek txantxa ren artea. Ringgit XI. mendeko javerako poema batean larruzko itzal irudi gisa deskribatzen da.
K.o. 903an, Balitung (Mantyasih) inskripzioak, Sanjaya dinastiako Balitung erregeak sortu zituen, Antzinako Medang Erreinuan: "Si Galigi Mawayang Buat Hyang Macarita Bimma Ya Kumarak" dio, bere itzulpena honakoa izanik, "Galigik jainkoentzako txotxongilo ikuskizun bat egin zuen, Bima Kumara". Badirudi txotxongilo-antzerki tradizionalaren zenbait ezaugarri bizirik iraun dutela garai hartatik. Galigi antzezle ibiltaria zen, eta erregeak ospakizun berezi batean aritzeko eskatu zion. Ekitaldi hartan Mahabharata ko Bhima heroiari buruzko istorio bat antzeztu zuen.
Arte forma
- Wayang kulit, "azala", txotxongiloen larruzko eraikuntzari egiten dio erreferentzia, erreminta finekin arreta handiz zizelkatuta daudenak, kontu handiz moldatutako bufalo adarren heldulekuekin eta kontrol mahatekin lagunduta eta tonu ederretan margotuta, urrea barne. Istorioak Ramayana eta Mahabharata epopeia hinduetatik atera ohi dira. Javaner wayang-en punokawan izeneko karaktere familia bat dago; batzuetan "pailazo-zerbitzariak" deitzen zaie, normalean istorioaren heroiarekin lotzen direlako, eta tarte umoretsu eta filosofiko ak eskaintzen dituztelako. Semar maitasunaren jainkoa da, gizakiei laguntzeko lurrean bizitzea onartu duena. Hiru seme ditu: Gareng (zaharrena), Petruk eta Bagong (gazteena). Pertsonaia hauek ez ziren epopeia hinduetan sortu, baina geroago gehitu ziren. Kabaret politiko baten antzeko zerbait eskaintzen dute, esames ak eta gai garaikide ak jorratzen dituztelako.
- Wayang golek hiru dimentsioko egurrezko hagatxo txotxongiloak dira, behetik gorputza zeharkatzen duen egurrezko haga baten bidez eta eskuei loturiko makilen bidez funtzionatzen dutenak. Txotxongiloen eraikuntzak haien aldakortasuna, adierazkortasuna eta giza dantza imitatzeko gaitasunean laguntzen du. Gaur egun, wayang golek Mendebaldeko Javako sundanar kulturarekin lotuta dago batez ere. Erdialdeko Javan, egurrezko wayang-a wayang menak bezala ere ezagutzen da, Java Central-eko Kudusen jatorrikoa.
- Wayang klitik, edo Wayang karucil zifrek wayang golek eta wayang kulit-en irudien erdiko puntua hartzen dute. Wayang kulit irudien antzera eraikitzen dira, baina larruaren ordez egur zati meheetatik, eta, wayang kulit irudiak bezala, itzal txotxongilo gisa erabiltzen dira. - Wayang beber, kontatzen diren istorioek korritu-margotutako aurkezpenetan oinarritzen dira. Wayang beber-ek antzekotasun handiak ditu Erdi Aro ko eta Europa modernoaren hasierako urteroko azoketan ohikoak ziren balada ilustratuen formako narrazioekin. Patu bera izan dute ere: ia desagertu egin dira, nahiz eta oraindik ere badauden wayang beber-aren alde egiten duten zenbait artista taldetan, hala nola Java Erdiko Surakarta (Solo) bezalako lekuetan.
- Wayang wong, wayang orang (literalki "giza wayang") izenez ere ezaguna, javango antzerki emanaldi mota bat da, non giza pertsonaiak txotxongiloen ikuskizun baten mugimenduak imitatzen dituena. Ikuskizunak giza pertsonaien dantza ere integratzen du antzezpen dramatikoan. Normalean Ramayana ren edo Mahabharataren pasarteak erakusten ditu.
Istorioak
Wayang pertsonaiak hainbat istorio eta agertokitatik eratorritakoak dira. Ezagunena eta antzinakoena wayang purwa da, bere istorioa eta pertsonaiak Ramayana eta Mahabharata indiar hindu epikoetatik eratorritakoak, Hastinapura, Ayodhya eta Alengkapura (Lanka) antzinako erreinuetan kokatuta. Beste pertsonaia talde bat Panji ziklotik eratorria da, Javan jatorriz Kediri Erreinuan garatua; istorio hauek Janggala eta Panjalu (Kediri) javandar erreinu bikietan kokatzen dira.
Beste istorio batzuk
Historikoki ezaguna den wayang kulit-a normalean Mahabharata eta Ramayana epopeia hinduetan oinarritzen da. 1960ko hamarkadan, kristau misiolari- ak ahaleginak egin zituzten wayang wahyu sortzeko. Timotheus L. Wignyosubroto anai jesuita javarrak ikuskizuna erabili zuen javandarrei eta beste indonesiarrei Biblia ren eta Eliza Katolikoa ren irakaspenak entzuleei eskuragarri helarazteko. Era berean, wayang sadat-ek Islam aren irakaspen erlijiosoetarako wayang zabaldu zuen, eta wayang pancasilak politika nazionalerako bitarteko gisa erabili zuen. Halaber, fikzio modernoan wayang artearekin berriro kontatzeko saiakerak ere egon dira, adibidez Tintuoy Chuo eta Dalang Pak Dain malaysiar rek egindako Star Wars ospetsua.
Testuinguru kulturala
Bere hasierako funtzioa, wayang "hyang" sinesmenaren arbasoen izpirituei zuzendutako errituala zen. Gainera, wayang-ek rol aldaketa bat jasatu zuen, komunikazio sozialerako bitarteko bezala bilakatuz. Wayang-en antzezten diren antzezlanek, normalean, hainbat balio izan ohi dituzte, hala nola hezkuntza, kultura eta filosofiaren irakaspenak. Wayang-en bitarteko eraginkor gisa funtzionatzen du mezuak, informazioa eta ikasgaiak helarazteko. Wayang hinduismo tik Islam era erlijioak zabaltzeko ere erabili zen. Wayang txotxongiloen malgutasuna dela eta, gaur egun oraindik existitzen dira eta hainbat helburutarako erabiltzen dira. Horrela, wayang-en funtzioak hirutan multzoka daitezke: Tatanan (arau ak eta balioak), Tuntunan (gidalerroak), eta Tontonan (aisialdia).
Gindou
Gindou Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Wayang
Artista
Dalang txotxongiloen maisua, batzuetan dhalang edo kawi dalang izenez ere aipatzen dena, antzezpenaren atzean dagoen titiriteroa da. Bera da pantailaren atzean esertzen dena, istorioaren pertsonaia ezberdinen elkarrizketak abesten eta kontatzen dituena. Orkestra tradizional bat atzealdean duenean oihartzun handiko melodia eta erritmo konbentzionala eskaintzeko, dalang-ek bere ahotsa modulatzen du suspense a sortzeko, drama areagotuz. Beti, antzezlana ongia k gaizkia ren gaineko garaipenarekin bukatzen da. Dalang oso errespetatua da Indonesiako kulturan bere ezagutzagatik, arteagatik eta epopeia erlijiosoetako istorio espiritualak biziarazteko gai delako.
Wayang Museoa
Wayang Museoa Kota Tua Jakarta-ko (hiri zaharra) turismo eremuan dago, honako helbidean: Jalan Pintu Besar Utara No.27, Jakarta 11110, Indonesia. Wayang Museoa Museo Historikoaren ondoan dago eta Indonesiako wayang bilduma mota desberdinak ditu, hala nola, wayang kulit, wayang golek, wayang klithik, wayang suket, wayang beber eta Indonesiako beste wayang batzuk. Horretaz gain, maskara k (Topeng), gamelan eta wayang margo bilduma bat dago, eta Indonesiakoak ez ezik, hainbat herrialdetako txotxongilo bildumak ere badaude, hala nola Malaysia, Thailandia, Kanbodia, Surinam, Txina, Vietnam, Frantzia, India, eta Turkia koak.
Gindou
Biztanleria
2007an Gindou udalerrian erroldatutako biztanleak 312 ziren. Familiak 142 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 45 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 41 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Non residentz
Non residentz Galiziako musika taldea da, 1999an sortutakoa eta hizkuntza galaikoportugesa erabiltzen duena.
Gindou
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Neuhof (Hessen)
Neuhof Alemaniako udalerria da. Hessen estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Gindou
Etxebizitza
2007an 227 etxebizitza zeuden, 141 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 60 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 222 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 141 etxebizitza nagusietatik 116 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 87 etxek bost zituzten. 122 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 67 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 63 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Non residentz
2006an "Llengües Vives 1996-2006" parte hartu zuen.
Gindou
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 176 ziren, horien artean 131 aktiboak ziren eta 45 inaktiboak ziren. 131 pertsona aktiboetatik 118 lanean zeuden (59 gizon eta 59 emakume) eta 13 langabezian zeuden (5 gizon eta 8 emakume). 45 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Gindou udalerrian 139 unitate fiskal zeuden, 299,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.865 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 8 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 zurginak eta 2 argiketariak.
2000. urtean Gindou udalerrian 30 nekazaritza-ustiategi zeuden, 440 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Buffalo (New York)
Buffalo (ahoskera ingelesez: ) Ameriketako Estatu Batuetako New York estatuko hiria da. 2010ean 261.310 biztanle zituen eta estatuaren iparraldeko eskualdearen hiriburutzat hartzen dute.
Tokio Hatamoto
Tokio Hatamoto (畑本 時央, 1992ko abuztuaren 18a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Avispa Fukuoka eta Grulla Morioka.
Buffalo (New York)
Hiri senidetuak
Buffalo ondorengo hiriekin senidetuta dago:
Vezdemarbán
2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 592 biztanle zituen.
La Chapelle-des-Marais
La Chapelle-des-Marais bretainiako udalerria da. Administratiboki Frantziako Loira Atlantikoa departamenduan dago, Loirerria eskualdean. 2007an 3.356 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Chapelle-des-Marais udalerrian erroldatutako biztanleak 3.356 ziren. Familiak 1.338 ziren, horien artean 338 pertsona bakarrekoak ziren (147 bakarrik bizi ziren gizonak eta 191 bakarrik bizi ziren emakumeak), 426 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 467 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 107 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.498 etxebizitza zeuden, 1.343 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 76 bigarren erresidentzia ziren eta 79 hutsik zeuden. 1.391 etxeak ziren eta 106 apartamentuak ziren. 1.343 etxebizitza nagusietatik 1.101 bere jabearen bizilekua ziren, 236 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 75 etxek bi zituzten, 181 etxek hiru zituzten, 350 etxek lau zituzten eta 735 etxek bost zituzten. 1.100 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 586 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 650 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.103 ziren, horien artean 1.496 aktiboak ziren eta 607 inaktiboak ziren. 1.496 pertsona aktiboetatik 1.378 lanean zeuden (731 gizon eta 647 emakume) eta 118 langabezian zeuden (42 gizon eta 76 emakume). 607 pertsona inaktiboetatik 271 erretiraturik zeuden, 137 ikasten zeuden eta 199 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Chapelle-des-Marais udalerrian 1.525 unitate fiskal zeuden, 3.823,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.445 euro zen.