cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Milesse
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pica nuttalli
Pica nuttalli Pica generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.
Peadar Kearney
Peadar Kearney, irlanderaz Peadar Ó Cearnaigh (Dublin, 1883ko abenduaren 12a - ib., 1942ko azaroaren 24a) irlandar errepublikar nazionalista eta abesti matxinoen (rebel songs) konposatzailea izan zen. 1907an Amhrán na bhFiann (Gudariaren Abestia) ereserkia konposatu zuen, hain zuzen ere, gaur egun Irlandako Errepublikako ereserki nazionala dena.
Brendan Behan eta Dominic Behan idazleen osaba izan zen.
Gaztaroa
Kearney Dublin hiriko Lower Dorset Street kaleko 68. zenbakian dagoen etxebizitzan jaio zen. Bere aita Louth konderrikoa zen, ama berriz Meath konderrikoa. Model School, Schoolhouse Lane eta Dublin hiriaren iparraldean dagoen Fairview barrutiko St Joseph's Christian Brothers School ikastetxetan ikasi zuen. Hamalau urterekin eskola utzi eta etxeetako margolari-mutil gisa lanean hasi zen.
Politika ibilbidea
1901an Kearney Gaelic League erakundeko kide bilakatu zen, aldiz, 1903an Irish Republican Brotherhood erakundean ere sartu zen. Gau eskoletan irlandera irakasle lanetan aritu zen, ikasle ugariren artean Sean O'Casey idazlea ere izan zuela. National Theatre Society elkarteak lana topatu eta 1904an gerora Abbey Theatre antzokia izango zen eraikin abandonatua ikuskatzen lehenengoetakoa izan zen, azkenik antzoki ospetsu honek bere ateak urte hartako abenduaren 27an ireki zituelarik. 1916. urterarte antzokiari bere babesa eman eta aldiroko berrikuskapenak burutu ohi zituen.
1913an Kearney Irish Volunteers erakundearen sortzailetako bat ere izan zen. 1914ko Howth eta Kilcoole barrutietako liskar eta tiroketetan ere parte hartu zuen. 1916ko Pazkoko matxinadan zehar Kearneyk Thomas MacDonagh buruzagitzarenpean Jacob's gaileta lantegian kokaturik zegoen taldearekin batera borrokatu zen, azken ekintza horretan parte hartzearen ondorioz Abbey Theatre antzokiak Ingalaterran zehar burutzen ari zen biratik at gelditu zen. Poliziek atxilotu aurretik ihes egin zuen.
Irlandar Independentzia Gerran ere esku hartu zuen. 1920ko azaroaren 25ean Dublingo Summerhill barrutiko bere etxebizitzan atxilotu zuten, lehenbizi Dublingo Collinstown Camp kontzentrazio-esparruan preso sartuz, eta ondoren Downeko konderrian dagoen Ballykinler Camp kontzentrazio-esparrura iraganez.
Michael Collinsen lagunmina izan zen, Irlandar Independentzia Gerraren hasieran Kearneyk lehenbizi Irlandako Estatu Askearen aldekoekin bat egin zuen baina Collins hil zenean, Estatu Askearengan fedea galdua eta Errepublikarren aldera iragan zen. Ez zuen luzaroan politikan parte hartu, azkenik bere hasierako etxebizitza margolaritzako lanbidera itzuli zelarik. 1942an Kearney nahiko txiroa zelarik Dublingo Inchicore auzoan zendu zen. Dublingo Glasnevineko Hilerria hilobiraturik dago. Eva bere emazteak, eta Pearse eta Con semeek biziraun zioten.
La zona (telesaila)
La zona Movistar+ek sortutako telesaila da, 2017an igorri zuena.
Sinopsia
Duela hiru urte istripu nuklear bat izandako gunean gorpu bat aurkitzen dute, zintzilik, norbaiten edo zerbaiten otordu izan ostean; aldi berean, kontrabando trama bat, istripua gertatu zen gunetik sartu eta ateratzen dena; gainera, une batetik bestera argitara aterako den erabaki politiko kaxkar baten berri izango du ikusleak, herritarren haserrea eragin eta gobernuko hainbat politikariren kargugabetzea eragingo duena.
Atrobucca brevis
Atrobucca brevis Atrobucca generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Yoshinari Hyakutake
Yoshinari Hyakutake (百武 義成, 1977ko azaroaren 21a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Cerezo Osaka.
Tórshavneko katedrala
Tórshavneko katedrala (Havnar Kirkja) Tórshavneko eliza nagusia da. Hiriburuaren alde zaharreko Tinganes penintsulan kokaturik dago eta Faroe uhartediko bigarren eliza zaharrena da. Eliza luteranoa da.
Historia
Badirudi Erdi Aroan ez zela elizarik izan Tórshavnen, agina kapera bat baino ez. 1609an Tinganesen úti á Reyni muino harritsuan eliza bat eraiki zen. Kristian IV.a Danimarkakoak egurrak bidali zituen Tórshavnera eliza hau eraikitzeko.
1780 urtean Rasmus Jørgen Winther Tórshavneko agintari bihurtu zen eta 1782an eliza berria eraikitrzeko ideia plazaratu zuen. Garai hartan Tórshavnek 600 biztanle inguru zituen eta 1788an eliza berria eraiki zuen Johannes Poulsen arkitektuak. 1798an Kristian IV.aren eliza behera bota zen. 1865ean eliza berriztu egin zen. Kanpoaldeko itxura nabarmen aldatu bazen ere barne-egitura bere horretan mantendu zen.
Zabalkuntza berri batzuk izan ditu, 1935an koroa handitu eta 1968an bulegoak gehitu zitzaizkion.
Isabelle Chartrand
Isabelle Chartrand (Kanada, 1978ko apirilaren 20a) kanadar izotz hockey defendatzailea da. Kanadak o izotz hockey talde nazionaleko kidea izanik, 2002ko Neguko Olinpiar Jokoetan urrea irabazi zuen eta 2001eko IIHF Women 's World Championship txapelketan urrezko domina lortu zuen.
Kirol ibilbidea
Chartrand txikitan hasi zen ringettean jokatzen, baina azkenean hockey izoztu egingo zen. 16 urterekin Team Quebec eko kide izan zen. 1995eko Kanadako Neguko Jokoetan, izotz hockeyko brontzezko domina eskatuko zuen.
NCAA
2002ko Olinpiar Jokoak baino lehen, Chartrand St Lawrence Unibertsitatean aritu zen, Canton, New York en. ECAC Hockey konferentzian, St. Lawrence Saints emakumezkoen izotz hockey programako kidea zenez, Chartrand Rookie of the Week izendatu zuten 2001eko urtarrilaren 15ean. Saint Lawrence Unibertsitateko hiru atletetako bat baino ez da, besteak Ed Rimkus eta Gina Kingsbury dira.
Nazioarteko lehiaketak
2002ko Neguko Olinpiar Jokoetan Salt Lake City n lehiatu zen 24 urte bete baino lehen. Chartrandek bi gol eta laguntza bat izan zituen Team Canadako urrezko domina irabazteko 2002ko Neguko Olinpiar Jokoetan.
Kanadarekin izandako aurreko esperientzia Urrezko domina izan zen 2001eko IIHF Emakumeen Munduko Txapelketan. Kanadako emakumezkoen errugbi talde nazionaleko kide batek ere urrezko domina irabazi zuen 2002ko Inline Hockey World Championships txapelketan.
Uroconger lepturus
Uroconger lepturus Uroconger generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Itapecerica
Itapecerica Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Llanigon
, Galesko udalerri bat da, Powys konderrian. Brecon Beacons Parke Nazionalaren mugan dago, eta Black Mountains mendikatearen iparraldean. Hay-on-Wye udalerritik 2 kilometro ekialdera dago.
2005eko erroldaren arabera 280 biztanle zituen.
Lobocheilos nigrovittatus
Lobocheilos nigrovittatus Lobocheilos generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Catie DeLoof
Catie DeLoof (Grosse Pointe, Michigan (AEB), 1997ko otsailaren 12a) igeriketan aritzen den kirolari estatubatuarra da.
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), bi domina eskuratu zituen; brontzezkoa (3:32.81) 4x100 errelebo librean, AEBko taldearekin; Australiako (urrezko domina 3:29.69 (ME)) taldearen eta Kanadako (zilarrezkoa 3:32.78) taldeen atzetik. Hauek osatu zuten taldea: Erika Brown, Abbey Weitzeil, Natalie Hinds, Simone Manuel, Catie DeLoof, Allison Schmitt eta Olivia Smoliga-k.
Iberiaren 610 hegaldia
Iberiaren 610 hegaldiaren istripua 1985eko otsailaren 19an Oiz mendian istripua izan zuen Iberia hegazkin konpainiaren 610. hegaldiak izandako istripua izan zen. Hegazkinean zihoazen 148 pertsonak hil ziren.
Istripua
"Alhambra de Granada" hegazkinak Bilbo eta Madril arteko ohiko hegaldia egiten zuen, eta Madrildik goizeko zortziak aldera atera zen. Goizeko 9:25etan Durangaldetik Txorierrira sartzera zihoan, Sondikako aireportura heltzeko asmoarekin. Hegazkina Boeing 727 bat zen eta komandantea Jose Luis Patiño Arrospide zen.
Goizeko 9:27tan aireportuko kontrol dorrearen eta hegazkinaren arteko komunikazioa eten egin zen. Dorrean zeuden kontrolatzaileen artean kezka sortu zen, hegazkina goizeko 9:35etan lurrartzekoa zela eta. Ihauteri astearte hartan, laino itxiak Oiz mendiaren hegoaldea estaltzen zuen eta istripuaren ondoren egindako ikerketak erakutsi zuenez, hegazkina lainopean galdu eta mendiaren puntan dagoen Euskal Irrati Telebistako antena jo zuen, ondoren su hartu eta mendian behera eroriz. Lekukoek esandakoaren arabera, hegazkina su-bola batek inguratzen zuen eta pinuen gainean hegan egin zuen, azkenik Iru Erreka izeneko amildegian erortzeko.
148 pertsona hil ziren, 141 bidaiari eta hegazkineko zazpi langile.
Ondorengoa
Istripua gertatu zela ohartuta, gorpuen berreskuratze lanak hasi ziren, baina inguruaren erliebe malkartsua dela eta oso zaila izan zen. Horrez gain, istripuaren bortizkeriak, hainbat gorpu erabat puskatu zituen, eta osorik gorpu bat baino ez zen aurkitu.
Skansin gotorlekua
Skansin gotorlekua Tórshavneko gotorlekua da. Kaiaren atzekaldeko muinoan kokaturik dago.
Historia
Skansin gotorlekua Magnus Heinason itsasgizon faroetarrak eraiki zuen 1580ean hiria piraten erasoengandik babesteko. 1780an Rasmus Jørgen Winther Tórshavneko agintari bihurtu zenean gotorlekua haditzea erabaki zen. Ondoren ere izan ditu hainbat berrizte eta zabaltze Skansinek.
Bigarren Mundu Gerran britainiarrek okupatu zuten eta base militar gisa erabili zuten. Gaur egun oraindik ikusgai daude britainiarrek utzitako kainoi bi, bai eta daniar batzuk ere.
Itsasargia
Gotorlekuaren barnean Skansineko nazioarteko itsasargi zuri-gorria dago.
Lesmahagow
, 'Lios MoChuda' eta 'Lismahagie' edota Lesmahagae, Abbey Green edota The Gow izenez ere ezaguna da, Eskoziako udalerri bat da, Hegoaldeko Lanarkshire konderrian.
Yolanda Ramos
Biografia
Yolanda Ramos 1968ko irailaren 4an jaio zen Kataluniako Cerdanyola del Vallés herrian, baina gero Bartzelonako Poble Sec auzora joan zen. Bartzelonako El Molino aretoko vedette gisa hasi zuen karrera, eta urte horietan El Terrat eta La Cubana ikuskizun-konpainietan parte hartu zuen.
Ibilbide profesionala
2009an Cuatrorentzat kolaboratu zuen Saturday Night Live saio estatubatuar mitikoaren bertsio espainiarrean. Telebistako lehen urteetan ere parte hartu zuen saio eta telesailetan: 7 vidas (hamabosgarren eta azken denboraldian), El club de Flo, La escobilla nacional edo El club del chiste.
2014. urtean, Telecinco kateko Hable con ellas saiorako fitxatu zuen. The View izeneko estatubatuar showean oinarritutako saioa hainbat emakumek aurkeztu zuten: Natalia Millán, Beatriz Montañez, Sandra Barneda, Rocio Carrasco, Marta Torné, Alyson Eckmann eta Yolanda Ramos berak. Urte horretako apirilean, Habla con ellas lehen programetako batean, eztabaida sortu zuen, José Luis Moreno ekoizleari 25 000 pezeta (150 euro) erreklamatuz. Hark gonbidatu gisa parte hartzen zuen, aurrez lan egin zuen haren produktoreak ez baitzion ordaindu. 2014ko maiatzean, Carmina y amén filmean parte hartu zuen, Homo Zapping-en lankide ohia izan zuenPaco León zuzendari eta aktorea zela. Malagako Zinemaldian Zilarrezko Biznaga irabazi zuen aktore onenarentzat, baita Goya sarietarako izendapena ere, aktore errebelazio onena izateagatik. 2014ko urrian hasi zen Telecinco kateko Un tiempo nuevo eztabaida politikorako programan parte hartzen, eta Un país a raya atalarekin lankidetzan aritu zen lehen programetan.
2018an, Benvinguts a la familia telesaileko protagonista izan zen. TV3n eta Netflixen eman zen, bi denboraldietan. 2019ko udan, Paquita Salasen hirugarren denboraldian banaketa nagusian sartu zen (2016 eta 2018an gonbidatu gisa parte hartu zuen), eta Noemí Argüelles community manager xelebrearen rola interpretatu zuen; Feroz sarietan saritu zuten. Urte horretan bertan, Javier Ambrossi eta Javier Calvoren La llamada musikalean parte hartu zuen. Irailean, MasterChef Celebrity España-ren laugarren edizioan parte hartu zuen lehiakide gisa, eta azkenean erdifinalista gisa sailkatu zen.
2021eko urtarrilean, publizitate-spot bat egin zuen Netflixentzat, eta plataformaren jatorrizko Espainiako serieak sustatu zituen. Gainera, urte berean, Prime Video lehiaketan parte hartu zuen: Santiago Segurak aurkeztutako LOL: Si te ríes pierdes umore-saioa eta Paula Vázquezek eta Brays Efek aurkeztutako Celebrity Bake Off sukaldaritza-programa. Urte horretan bertan, Cardo seriea filmatu zuen Atresplayer Premium-erako, Javis-ek ekoitzia eta Ana Rujas protagonista zuela, baita Amor de madre Netflix filmaren jatorrizko filma ere, Paco Caballerok zuzendua. Film horretan lanean ari zela, Maurizio uharteetan giltzapetuta geratu zen, grabazioetan COVID-19an positibo eman ondoren.
Carnoustie
, 'Càrn Ùstaidh', Eskoziako udalerri bat da, Angus eskualdean. Barry Burn ibaiaren bokalean dago, Ipar Itsasoaren kostaldean.
2011ko erroldaren arabera 11.394 biztanle zituen.
María Gómez González
María Gómez González, jaiotzaz María Purificación Gómez González, ezagunagoa Maruja Gómez izenez (Belmez, Kordoba, 1905eko otsailaren 6a - Lugo, Galizia, 1986ko otsailaren 23a) Galiziako politikaria izan zen. 1936an Pontevedrako Cañiza herriko alkatea izan zen, Galiziako emakume alkate bakarra.
Ibilbidea
Aita obretako ingeniaria zen eta burdinazko bideetan lan egiten zuen eta horregatik jaio zen Kordobako Belmezen. Baina familia Vigora joan zen geroago. María Gómezek Faro de Vigo egunkarian kolaborazioak egin zituen. 29 urte zituela, Manuel Azañak 1934an sortutako Ezker Errepublikano alderdian afiliatu zen. Cañizako Parada de las Astillas parrokia-eskolako irakasle zen José Aresekin ezkonduta zen. Udal hauteskundeetara 1936ko otsailaren 16an aurkeztu zen, Ezker Errepublikanotik, eta martxoaren 14ko bozketan María Gómez Cañizako lehen alkatea eta 1936an Galizian emakume-alkate bakarra izan zen.
Estatu-kolpea
1936ko uztailaren 21eko goizeko 10etan, Pontevedrako Asalto Konpainiako indarrak Cañizan sartu ziren, eta erresistentziarik aurkitu gabe udalean sartu ziren, han aurkitutako armak mugimendu militarraren jarraitzaileei emanda. Maria Gómez González alkatea atxilotu eta Ribadaviako kartzelara eraman zuten. Urriaren 10ean, Vigon, haren aurkako gerra-kontseilua egin zen, eta, matxinada militarraren ondorioz, heriotza-zigorrera kondenatu zuten, Jesús Eugenio Pérez Pérez eta Antonio Mojón Vázquez irakasle nazionalekin, Tirso Gómez Freijido eta Justo Moure Giráldez, El Paraíso tabernaren jabea eta zinegotzia, guztiak sozialistak. Epaiak kontseiluko presidentearen boto partikularra jaso zuen, frogatutako gertaeretan larritasunik aurkitu ez zuena, eta betiko espetxeratzea aukeratu zuen. Urriaren 11n, Maria haurdun zegoela esan zuen, eta, aztertu ondoren, Manuel Rodríguez-Grandjean alferez medikoak bi hilabeteko egon zitekeela esan zuen. Beste kideak exekutatu egin zituzten.
San Simon uharteko kartzelan preso geratu zen. Bere gizona. Azaroaren 2an Gómezek Francisco Francori idatzi zion klementzia eskatuz. Abenduaren 13an iritsi zen erantzuna, heriotza-zigorra kendu eta betiko kartzela ezarri. Handik gutxira, Mutrikuko (Gipuzkoa) emakume-kartzelara eraman zuten. Santurrarango kartzelan ezagutu zuen Urania Mella eta lagun egin zen.
Gerraostea
1943ko ekainean, Maria aske utzi zuten, hamabi urte eta egun bateko kondenak betiereko zigorra ezarri ondoren. Ribadaviatik igaro ondoren, Lugora joan zen, eta hantxe finkatu zen behin betiko lau seme-alabekin. Urania 1945ean katetik irten zenean, harekin bizitzera joan zen, Raul semearen lagunarekin. Erizainarentzako oposizioak gainditu zituen, espetxeko aurrekariak bertan behera uztea lortu ondoren. Txertaketa-erizain gisa aritu zen 1977an erretiroa hartu arte, eta Osasun Ministerioaren hainbat kondekorazio jaso zituen. Irrati-saio batzuetan gidoilari gisa parte hartu zuen, Kordobako Maruja ezizenarekin, eta 81 urte zituela hil zen.
Bizitza pertsonala
1926an Vigon José Ares Sánchezekin ezkondu zen, eta Araceli, José, Vicente eta Alicia Ares Gómezen ama izan zen.
Nonilfenol
Nonilfenolak alkilfenolen familiarekin lotutako konposatu organikoen familia bat dira, ia esklusiboki alkilfenol etoxilatoak ekoizteko manufakturatutako prestakin kimiko ez-halogenatuak, surfaktatzaile ez-ionikoen talde bat.
Nonilfenolak garbiketa-produktuak fabrikatzeko erabiltzen dituzte batez ere, hala nola detergenteak eta, neurri txikiagoan, beste aplikazio batzuetarako, hala nola pestizidak, erretxinak, meatzaritzako konposatu osagarriak, etab.
Donnenheim
Donnenheim Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Lourouer-Saint-Laurent
Lourouer-Saint-Laurent Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Donnenheim
Etxebizitza
2007an 100 etxebizitza zeuden, 97 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 1 hutsik zegoen. 85 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 97 etxebizitza nagusietatik 74 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 64 etxek bost zituzten. 77 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 64 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Lourouer-Saint-Laurent
Biztanleria
2007an Lourouer-Saint-Laurent udalerrian erroldatutako biztanleak 226 ziren. Familiak 99 ziren, horien artean 23 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak), 38 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 34 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Donnenheim
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Lourouer-Saint-Laurent
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Donnenheim
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 173 ziren, horien artean 129 aktiboak ziren eta 44 inaktiboak ziren. 129 pertsona aktiboetatik 125 lanean zeuden (67 gizon eta 58 emakume) eta 4 langabezian zeuden (1 gizon eta 3 emakume). 44 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Lourouer-Saint-Laurent
Etxebizitza
2007an 110 etxebizitza zeuden, 97 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 108etxeak ziren. 97 etxebizitza nagusietatik 86 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 59 etxek bost zituzten. 90 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 63 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Donnenheim
Diru sarrerak
2009an Donnenheim udalerrian 98 unitate fiskal zeuden, 270 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.029,5 euro zen.
Lourouer-Saint-Laurent
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Donnenheim
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 3 iturginak eta 1 higiezinen agentzia.
Lourouer-Saint-Laurent
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 142 ziren, horien artean 110 aktiboak ziren eta 32 inaktiboak ziren. 110 pertsona aktiboetatik 108 lanean zeuden (55 gizon eta 53 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 32 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Donnenheim
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Donnenheim udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 210 hektarea erabiltzen.
Lourouer-Saint-Laurent
Diru sarrerak
2009an Lourouer-Saint-Laurent udalerrian 100 unitate fiskal zeuden, 251 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.425 euro zen.
Donnenheim
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Lourouer-Saint-Laurent
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 iturgina.
Donnenheim
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lourouer-Saint-Laurent
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Lourouer-Saint-Laurent udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.375 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Antônio Carlos Santos
Antônio Carlos Santos (1964ko ekainaren 8a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Fluminense, Club América, FC Porto, Tigres UANL eta Sanfrecce Hiroshima.
Itiruçu
Itiruçu Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Phyllodactylus pulcher
Phyllodactylus pulcher Phyllodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Phyllodactylidae familian sailkatuta dago.
Uroconger syringinus
Uroconger syringinus Uroconger generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Polseres vermelles
Polseres vermelles Albert Espinosak sortutako telesail dramatikoa da, 2011n TV3ek igorri zuena. El món groc eleberrian oinarrituta dago.
Carriage
Carriage edo karroza/gurdia euskaraz, animaliek tiratutako ibilgailua da, zurezko, burdinazko edo bi materialezko armazoia duena eta bi gurpilen edo gehiagoren gainean irristatzen dena. Antzinatik salgaien edo pertsonen garraiorako erabilia, Mendebaldean ia ez da erabiltzen, eta museozko pieza bihurtu da.
Gala erdiko karroza
Aurrekoaren antzekoa da, baina bost beira edo argi ditu.
Karrozaren zatiak
Zalgurdien aniztasunak eta tipologiak eta haien hiztegi ugari eta aldakorrak zerrenda bat osatzen dute, eta hemen funtsezko termino batzuk azpimarra daitezke, orientazio gisa:
Gurpilak
Kuboa izeneko erdiko pieza bat dute, eta bertatik tximista izeneko pieza batzuk abiatzen dira, pina izeneko pieza kurboz osatutako zirkunferentzia batean mihiztatzen direnak. Pinen kanpoaldeko zirkunferentzia burdinazko edo haguneko uztai batekin indartzen da, eta beroan aplikatzen da, hozten denean eta uzkurtzen denean pinak estutu eta euskarri izan ditzan. Tripa kuboaren zatirik lodiena da, eta, erraia ez dadin, uztaiekin edo zelloekin baieztatzen da. Ardatzaren gurpilaren eta titiburuaren muturraren artean jartzen den gurpiltxoa bilorta edo doministikua da, eta kuboaren barruan sartzen diren eta ardatzarekin luitzen direnak buje izenez bereizten dira. Kuboaren kanpoko muturra ahokoa da, eta barrualdea nalguila, eta besarkaderen iltzeak ijito esaten zaie.
Historiaurrea
Hilobi zeltiarretan aurkitutako zaldizko batzuek euren plataformak elastikoki zintzilik zeudela adierazten dute. Brontze Aroko Europan lau gurpileko bagoiak erabili ziren, eta indusketetatik ezagutzen den formaren arabera, orduan ezarri ziren gurpila eta azpi-gurdia eraikitzeko oinarrizko teknikak (motordun autoaren adina arte iraun zutenak).
Bullok karroza
Zaldi-kotxea, bullock karroza bezala ere ezaguna, idiek eraman ohi duten lau gurpileko gurdi handi bat da. Gurpilen artean egurrezko mihi sendo bat, idi-parea lotzen duen uztarri bat, bidaiarientzako edo zamarientzako zurezko plataforma bat eta altzairuz errematatutako zurezko gurpil handiak ditu. Karroza hauek K.a. 3. milurtekoan babestu ziren lehen aldiz, eta gurdi aurreratuak. Gurdi arin eta astunen frogak aurkitu dira Mohenjo-Daro, Harappa eta Chanhu-daro bezalako tokietan.
Guduetako karroza
Indoren haraneko zibilizaziotik bi gurpileko gurdi modeloak aurkitu dira, baita zaldi bikia ere, antzeko gurdi estaliak, Harappa, Mohenjo Daro eta Chanhu Daro bezalako tokietatik. Lehenengo zalgurdia Mesopotamiara 1900. urtean iritsi zen. Egiptoarrek, Easterner hurbilek eta europarrek gerrarako erabili ohi zuten, funtsean bi gurpileko ontzi arin bat zen, bidaiari bat edo bi zeramatzana, banan-banan bi zaldik tiratuak. Gurdia iraultzailea eta eraginkorra zen, gudari berriak gudu gune erabakigarrietara azkar eramaten zituelako.
Erromatarreko karroza
K.a. I. mendea Erromatarrek bagoi iheskorrak erabili zituzten lur gaineko bidaietarako. Litekeena da gurdi erromatarrek larruzko kate edo uhalak esekitzeko moduren bat erabiltzea, indusketetan aurkitutako gurdi-zatiek adierazten duten bezala. 2021ean, arkeologoek lau gurpileko gurdi zeremonial baten hondakinak aurkitu zituzten, pilentum bat, Ponpeia erromatar hiri zaharretik gertu. Uste da pilentoa ezkontzak bezalako zeremonietan erabili izan dela. Aurkikuntza "kontserbazio egoera bikainean" dagoela esan izan da.
Txinako karroza
Txinako Zhou dinastian, Warring estatuetan ere bagoiak garraio bezala erabili zirela jakina zen. Hiri eta erresuma hauen gainbeherarekin, teknika hauek ia desagertu egin ziren.
Erdiaroko karroza
Erdi Aroko zalgurdia lau gurpileko gurdi motakoa izan ohi zen, itxuraz Estatu Batuetako Conestoga Wagon ezagunaren antzeko goialde biribil ("okertua") batekin. Brontze Arotik ezagutzen den gurpil eta azpi-gurpil forma tradizionala partekatuz, oso litekeena da antzinako mundutik zetorren aurreko ardatzaren biraketa ere erabiltzea. Suspentsioa (kateetan) XIV. mendeko irudi bisualetan eta kontakizun idatzietan erregistratzen da ("chars branlant" edo auto kulunkariak), eta XV. menderako oso erabilia izan zen. Gurdiak errege-erreginek, aristokratek (eta batez ere emakumeek) erabiltzen zituzten neurri handi batean, eta apaindu eta urreztatu egin zitezkeen. Gurdi horiek lau gurpilen gainean egon ohi ziren, eta bi eta lau zaldi artean eramaten zituzten, tamaina eta egoeraren arabera. Egurra eta burdina ziren zalgurdi bat eraikitzeko behar ziren material nagusiak, eta erregetzarik ezak erabiltzen zituen zalgurdiak larru hutsez estalita zeuden.
Coach
Karrozen historiaren berritasun handienetako bat esekitako karroza edo gurdi-brankaren asmakuntza izan zen (nahiz eta hori erromatarren edo Erdi Aroko berrikuntza izan). Erdi Aroko ilustrazioen "gurdi-branka", uste bezala, larruzko uhalez baino katez esekita zegoen. Esekidurak, dela kateetan, dela larrutan, beste ibilaldi leun bat ekar zezakeen, gurdiaren gorputza ez baitzen ardatzen gainean pausatzen, baina ezin zuen norabide guztietan kulunka egitea eragotzi (brankaria). Ilustrazioetatik (eta bizirik dirauten adibideetatik) ondorioztatzen da Erdi Aroko gurdi esekia, inklinazio biribilekoa, Europako tipo hedatua zela, edozein izenek aipatua (automobila, gurdia...).
Damise
Bagoiak eta kotxeak desagertzen hasi ziren lurrun-propultsioaren erabilerak gero eta interes eta ikerketa gehiago sortzen zuen heinean. Lurrun-indarrak azkar irabazi zuen animalien boterearen aurkako borroka, Ingalaterran 1895ean idatzitako "Horseflesh vs. Steam" egunkariko artikulu batek erakusten duenez. Artikulu horretan, garraiobide nagusi gisa, zalgurdiaren heriotza nabarmentzen da.
Gaur egun
Gaur egun, Estatu Batuetan, amishak bezalako talde minoritario batzuek kotxeak erabiltzen dituzte eguneroko garraiorako. Turismorako ere erabiltzen dira, Brujas, Viena, New Orleans eta Little Rock (Arkansas) hirietan.
Kirkfieldbank
, Eskoziako udalerri eta parrokia txiki bat da, Hegoaldeko Lanarkshire konderrian, eta Clyde Water ibaiaren ertzean. Lanark udalerritik hurbil dago.
Iaia Zizikokoa
Iaia Zizikokoa (edo "Martzia") pintore erromatar ra izan zen, Marko Terenzio Varronen garaian bizi izan zena (K.a. 116-27).
Ziziko hirian jaio zen Iaia, baina Erroman bizi izan zen. Taula gaineko pintore famatua izan zen eta boli gaineko grabatzailea. Dirudienez, bere pinturen gaien gehiengoa emakumeei buruzkoa zen. Hark egindako koadro deskribatuen artean taula handi bat zegoen Napoli n, atso zahar baten koadroa eta autoerretratu bat. Ezaguna zen bere gizon lehiakideek, Sopolis eta Dionysius, baino azkarrago eta hobeto margotzeagatik, eta horregatik, diru gehiago irabazten zuen. Ez zen sekula ezkondu.
Pliniok K.a. 77an argitaratutako Historia Naturala lanean aipatutako sei artista emakumeetako bat da: Timarete, Irene, Kalipso, Aristarete eta Olinpiarekin batera. Guztiak izan ziren   geroago aipatuak Boccaccio ren De mulieribus claris lanean.
Kirriemuir
edota Kirrie, 'Cearan Mhoire' eta 'Kirriemuir' edota Kirrie, Eskoziako udalerri bat da, Angus eskualdean. Udalerri honetan Peter Pan literatur pertsonaiaren estatua bat dago, bere sortzailea den James Matthew Barrie idazle eta antzerkigilearen jaioterria baita.
2011ko erroldaren arabera 5.910 biztanle zituen.
Pauline Whittier
Pauline "Polly" Whittier (Boston, Massachusetts, 1876ko abenduaren 9a - 1946ko martxoaren 3a) familia aberats bateko alaba, Charles A. Whittier koronelaren alaba zen. Pauline Whittier Europan hezi zen. Columbia Unibertsitateko lizentziaduna eta bankaria zen.
Estatu Batuetara itzultzean, Ernest Iselin enpresa-kontseilu ezberdinetako kidearekin ezkondu zen. Ernest Adrian Iselin, Jr.ren semea eta Adrian Georg Iselinen biloba zen.
Filantropiari eskaini zion bere denbora eta 1933an Generosity Thrift Shop sortu zuen, eta bertan behar zuten entitateei opariak ematen zitzaizkien.
1900eko (maiatzaren 14tik urriaren 28ra) 1900eko Udako Olinpiar Jokoetan (Paris-en, Frantzia) parte hartu zuen. Whittier-ek zilarrezko domina irabazi zuen emakumezkoen golf lehiaketan.
Lobocheilos ovalis
Lobocheilos ovalis Lobocheilos generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Atrobucca geniae
Atrobucca geniae Atrobucca generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Javier Tolosa
Eusko Jaurlaritzaren Arte Dramatiko Eskolan, “Antzerti”n diplomatua, Madrilen ere ikasi zuen.
The Hunt (2020ko filma)
The Hunt 2020ko Craig Zobel estatubatuar zinema zuzendariaren thriller filma da.
Sinopsia
Aurretiaz elkar ezagutzen ez zuten hainbat pertsona inor bizi ez den leku batean esnatu dira. Norbait haiek ehizatu nahian dabilela konturatu dira, animaliak balira bezala, eta testuinguru ilun eta basati horri aurre egin beharko diote.
Smith uhartea (Antartika)
Smith uhartea Antartikako Hego Shetlandak uhartediko uharte bat da. Uhartediko mendebaldeko muturrean dago, eta Low uhartetik 25 kilometro iparraldera dago, eta Snow uhartetik hego-mendebaldera 35 km inguruan. Deception uhartea 72 km-ra dago ekialdean, eta Antartikako penintsula 140 km-ra inguru.
29 kilometroko luzera eta 8 kilometroko zabalera duen elurrez estalitako tontorretako uharte menditsua da eta forma zorrotza eta luzea du, 206 km²-ko azalera eta 2042 metroko altuera maximoa. 83 kilometroko kostaldea du. Bere hego-mendebaldea James lurmuturra da.
William Smith ingeles kapitainaren omenez du izena, 1819an uhartediaren aurkikuntza jakinarazi zuen lehenengoa.
Phyllodactylus pumilius
Phyllodactylus pumilius Phyllodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Phyllodactylidae familian sailkatuta dago.
Maruim (Sergipe)
Maruim Brasilgo udalerri bat da, Sergipe estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Enkratismo
Enkratismoa kristautasunaren barruan sortutako joera bat izan zen, ondoren heresia gisa zigortuta. Kronologikoki II. mendean sortu bazen ere, ziur aski aurretik ere ezaguna zen. Hitza antzinako grezieratik dator eta "neurriratua" esan nahi du. Eta horrelakoak ziren enkratikoak, alegia: oso pertsona neurtuak. Aszetikoak ziren, haragia eta ardoa debekatuta zuten eta ezkontzaren aurka zeuden. Haien dotrina justifikatzeko Itun Berriaren pasarteak erabiltzen zituzten, beste kristauen esanetan, pasarte testuinguruetatik aterata manipulatuak. Antza denez, Ebanjelio apokrifo batzuk joera honetako idazleek egin zituzten, zehatz-mehatz San Pauloren eginak, San Joanen eginak eta San Pedroren eginak izenburukoak. Korronte honek IV. mende arte iraun zuen.
Doktrina
Haien teologia materiaren kontzeptu neoplatoniko eta gnostikotik dator, hau da, gaizkiaren printzipio gisa eta Jainkoaren etsai den demiurgoaren lana. Premisa honetatik, logikoki, materiaren eta bere egilearen aurka borrokatu beharra zegoela ondorioztatzen zuten, honek, dualismo manikeoan laburbiltzen diren ondorioetara eramaten zituelarik.
Aljeriako historia
Antzinako Aljeria
Antzinako hainbat bizilekuk adierazten dutenez (Ternifin, Machta al-Arbi), antzinatik izan zen Aljerian zibilizazio berbere bat. Lehen datu historikoak, ordea, K. a. 1000 inguruan bertako kostaldean egokitu ziren feniziarrengandik datoz. Hiri horiek Kartagoren mende gelditu ziren K. a. VI. mendean. Barnealdea, ordea, berbere edo numidiarren esku egon zen beti nahiz, elkarren arteko harremanen ondorioz, feniziarren eragina izan zuten erlijioan eta zibilizazioan.
Erromatarrek konkistatu ondoan (K. a. I. mendea), kostaldea berehala erromatartu bazen ere, berbereek erasoari eutsi zioten, eta erromatartzea galarazi zuten. Ipar Afrikako kostalde guztiaren antzera, II. mendearen bukaeratik aurrera, erromatartzea eta kristautzea batera joan ziren. Erromatar Inperioaren azkenetan (IV. mendea), Eliza Katolikoa izan zen, egoerari aurre eginez, egitura eta batasuna gorde ahal izan zuen erakunde bakarra. 429tik 533ra bitartean, kostaldea bandaloen esku egon bazen ere, barrualdeko eskualde berbere burujabeak indartu ziren. 533. urtean, bandaloei nagusitu arren, bizantziarrek ezin izan zuten menderatu Aljeriako ekialdea.
Arabiarren konkista eta dinastia berbereak
647an Egiptotik abiatu eta 711n konkistatu zuten Berberia (Ipar Afrika) arabiarrek, jazarri zitzaizkien Kusayla eta Kahina buruzagi berbereak menderatu ondoan. Berehala islamera bihurtu ziren berbereak (VIII. mendearen hasieran) eta Ipar Afrika herrialde omeiatar bihurtu zen. 742. urtean, ordea, Aljeriako mendebaldeko erreinu berbere asko musulmanen arteko berdintasun osoa predikatzen zuen kharijismo aldera lerratu zen, islamaren barnean, arabiarrek zuten lehentasunari aurre eginez. Aljeriako ekialdea, ordea, Ekialdeko Kaliferria eta islamaren ortodoxia aldezten zuten aglabtar gobernarien esku geratu zen, Kairouan hiriburu. Ekialdeko berbereen, hots, kabiliarren aginpidearen laguntzaz, fatimitarren dinastia arabiar xiiak aglabtarrak egotzi eta aginpidea eskuratu zuen.
Ziridar dinastia berberearen ondoan, hamaditek, berbereak hauek ere, aginpidea hartu eta islamaren ortodoxia ezarri zuten. Mendeku gisa, fatimitarrek Banu-Hilal, Banu-Sulaym eta Banu-Maqtil buruzagi arabiarren tribuak ekarrarazi zituzten eta, egin zituzten sarraskien ondoren, Aljeriaren arabiartzeari ekin zioten: XI. mendean, arabiera ordokietako hizkuntza nagusia zen. XI. mendearen erdialdean, Maroko hegoaldetik zetozen almorabide ortodoxoek Aljerreraino sartu eta zibilizazio hispano-moriskoaren mendean ezarri zuten Aljeriako mendebaldea. Haien ondoren nagusitu ziren almohadeek aginpide bakarra bermatu zuten Aljeria osoan, XIII. mendean hiru dinastia berbereren artean banatu zen arte.
Konkista
XIX. mendearen hasieran, armada ingelesak itsaslapur turkiarrei eraso zien eta Aljer hainbat alditan bonbardatu eta hartu zuen. 1827. urtean, egoera hura normaltzeko prestatu zen bilera batean, Hussayn dey-ak Deval kontsul frantsesari eginiko laidoen aitzakian, itsas armada frantsesa Aljer hirian sartu zen, Karlos X.ak hala aginduta, 1830eko ekainaren 14an, eta 300 urtez han nagusi egondako turkiarrak egotzi zituen. Karlos X.a 1830eko uztailaren 29an erregetzatik eraitsi baino lehen, Oran eta Bône eskualdeak hartu zituzten frantsesek. Erresistentzia, ordea, berehala bildu zen Abdelkader El Djezairi buruzagiaren inguruan. Abdelkader-ek gerra santua deklaratu zuen frantsesen aurka, eta 1843 arte eutsi zien konkistatzaileen osteei.
Abdelkader-ek Maroko aldera jo behar izan zuen, eta Aljeriara itzultzeko egindako saioa hutsean gelditu zen, gudaroste frantsesa Marokoko sultanaren tropei nagusitu baitzitzaien (Isly, 1844). 1845. urtean, ordea, Aljeriako mahdi batzuek bultzaturiko altxamenduez baliatuta, Abdelkader itzuli egin zen, eta frantses gudarosteari nagusitu zitzaion, Sidi Brahimeko Guduan, baina ez zuen kabiliarrak bere ingurura biltzea lortu. Marokoko sultanak bertan behera utzita, Abdelkader errenditu egin zen 1847an. 1857an bukatu zen frantsesen Aljeriako konkista, hegoaldeko oasi-aldea eta Kabilia mendean hartu ondoren. 1871. urtean, altxamendu berri bat piztu zen Kabilian, baina berehalako zapalkuntzak moztu zituen indar abertzaleen bide guztiak. XIX. mendearen bukaerako espedizio militarrek bermatu zuten Sahara barneko okupazio frantsesa.
Kolonizazioa
Lehen frantsesak heldu zirenean, bi miloi aljeriar inguru ziren; 1872. urtean, 2.125.000 aljeriarrek eta 245.000 europarrek osatzen zuten Aljeriako biztanleria. 1954. urtean, Aljeriak 9.530.000 biztanle zituen, 8.450.000 musulman eta 1.080.000 ez-musulman. Konkista hasi zenetik, hazkunde nabarmena izan zen etorkinen kopuruan: 1840an 35.000 europar ziren, eta 1936an milioia ingurura iristen ziren (frantsesak %50, espainiarrak %30). Hasiera batean esku pribatuen kontua izan bazen ere, 1841etik aurrera administrazio frantsesak bultzatu zuen Aljeriako kolonizazioa, laborantza lurrak eskainiz Frantziako biztanleei. Artikulu hau "Kalitatezko 1.000 artikulu 12-16 urteko ikasleentzat" proiektuaren parte da Frantziako Bigarren Errepublikak Aljeria “frantziar lurralde” bihurtu eta hiru departamendutan banatu zuen.
1871ko altxamenduen ondorioz, Frantziako Hirugarren Errepublikak Kabilia eta Aljeria osoan lurralde handiak beretzat hartu eta frantsesen artean banatu zituen; frantses iraun nahi zuten alsaziar eta lorrenatarrei 100.000 hektarea egokitu zitzaizkien. XIX. mendearen bukaeran eta XX. mendearen hasieran, mahats-zorrien herdoilak Frantzia hegoaldeko mahatsondoak guztiz jo zituelarik, Aljeria aldera eraman zuten mahatsa, eta bertan landatu zuten. Ardo ekoizpenari begira, kolonoak eramaten hasi ziren berriro agintari frantsesak eta 50 urteren buruan lortu zen produkzioa guztiz altua izan zen (21 milioi hektolitro, 402.000 hektareatan, 1938an).
1900eko abenduaren 9ko lege batek nolabaiteko autonomia ekonomikoaz hornitu bazuen ere (Délégations financières izeneko biltzarra), eremu politikoan Aljeriak ez zuen inolako aginpiderik (15 diputatu eta 8 senatari, 1946ko urriaren 5eko legearen ondoan), eta erabaki guztiak metropoliko gobernuari zegozkion. 1930. urtean, kolonizazio mende baten ondoren, 2.400.000 hektarea laborantza-lur zegoen europarren eskuetan, horietako 1.700.000 erakunde ofizialek kudeatuak. Hurrengo urteetan lur gehiago eskuratu zituzten europarrek: 1954. urtean, 2.720.000 hektarea zeuden europarren eskuetan eta 7.612.000 musulmanenetan, eta landu zitezkeenak 6.500.000 hektarea ziren guztira. Zerealek uzta urriak eskaintzen zituztela eta, europarrek ardogintzara jo zuten, metropolikoa baino ugariagoa izaki (ardogintzak, langile ugari behar izatez gainera, kanpoko salmenten %51 ekarri zuen 1938. urtean, esaterako). Aljeria nekazari herria zen batez ere, eta kolonia interesak horretara moldatu ziren. Burdin hobi eta fosfato meatzeei esker eginiko aurrerapenekin ere, industria urria zen. 1959-1962 urteetan, petrolio gordina bertako aberastasun handiena bihurtu zen arte, ez zen benetako abiada ekonomikorik izan Aljerian.
Fu Baorong
Fu Baorong (Jilin, Txina, 1978ko ekainaren 3a) Txinako belar-hockey jokalaria da. Hiru Olinpiar Jokoetan hartu zuen parte (2004an 4. postuan, 2008an zilarrezko domina lortu zuen eta 2012 6. postuan) eta bere taldeekin,(1998an Bangkok Champions trophy, 2003an sydney, Asian games,  2002an busan,  2006an Doha eta 2010an Guangzhou). Txinak 6 eta 0 gainditu zuen Espainia Ludueña auzoko estadioan, hirian egiten ari den Munduko Hockey Txapelketa dela eta. Tantoak Yibo Mak (lau aldiz sartu zuen gola), Li Hongxia eta Baorong Fuk egin zituzten.
Aljeriako historia
Nazionalismoaren sorrera
Estatu batu gisa, Aljeria gisa, burujabetasuna inoiz izan ez zuen lurralde honetan, mendetan zehar bertako berbereen eta VII. mendetik aurrera kanpotik etorri ziren arabiarren arteko borrokek amairik ezagutu ez zuten herrialdean, ez zirudien nazio ideiak benetako errorik finka zezakeenik aljeriarren artean. Musulmanei frantses herritartasuna ukatzen zitzaielarik, 1936. urtera arte, elite musulmanaren nahikunde bakarra europarren estatus berbera izatea zen. 1936an, Léon Blum lehendakari frantsesak 20 000-25 000 musulmani frantses herritartasuna eskainiz aurkeztu zuen asimilazio egitarauak Aljeriako kolono eta parlamentuaren beraren gaitzespena jaso zuen, elite musulmanak eta ulemek onartu ondoren. Horren ondorioz, Frantziatik banatzearen aldeko garra piztu zen aljeriarren artean.
Fu Baorong
Orain, Txinak Koreako emaitzaren zain egon beharko du bidegurutzea nolakoa izango den jakiteko. Aldi baterako, Sang Ryul Kimek zuzendutakoak eskualdeko hirugarren tokian daude, eta, beraz, munduko txapelketako bosgarren postua lortzeko jokatuko lukete. Espainia, 2006ko Madrilen laugarrena, txapelketako azkena ez izaten saiatuko da.
Aljeriako historia
Nazionalismoaren sorrera
1942an tropa aliatuak Ipar Afrikan lehorreratu ondoren, burujabetasunaren ideia gorpuztuz joan zen eta 1943. urtean, Ferhat Abbas buruzagi abertzaleak eman zuen argitara bere Aljeriar Herriaren Agiria. 1945eko maiatzean, agintaritza frantsesak nolabaiteko berrikuntzak agindu bazituen ere, kalera irten zen aljeriar herria bere eskubideak aldarrikatzera. Frantziako gobernuaren zapalkuntza latzaren ondoren, higikunde abertzale guztiak galarazi ziren. 1946. urteko amnistia eta gero, Ferhat Abbasek Union Democratique du Manifeste Algérien delakoa eratu zuen eta Messali Hadjik Mouvement pour le Triomphe des Libertés Democratiques higikundea. Parisek, bitartean, estatutu berezi bat eman zion Aljeriari, eta bertako biltzarra eratu zuen 1947an. Biltzarkideak hautatzeko, bakoitzak %50 hartzen zuten bi talde osatu ziren: musulmanak batean, eta %88 europar eta % 12 musulman bestean. Politika federalista baten oinarriak finkatu nahi izan baziren ere, errealitatea guztiz bestelakoa zen, benetako aginpide politikoa metropoliko erakundeen (Gobernua eta Armada) esku baitzen. MTLDko burkide batzuek (Hocine Aït Ahmed, Ahmed Ben Bella eta Mohamed Khider, haien artean) Iraultzarako Batzordea osatu zuten 1954an, eta altxamendua urte bereko azaroaren 1ean hasi zen.
Aljeriako Gerra (1954-1962)
Higikunde nazionalistak Kairon eratu zen Nazio Askapenerako Frontera (FLN) bildu ziren gehienbat. Bitartean, Pierre Mendès France lehen ministroaren gobernuak gupida gabeko zapalkuntza agindu zuen. Jacques Soustelle gobernadore nagusiak musulmanak herritartasun osoaren jabe izango zirela adierazi zuen 1955ean, eta Robert Lacostek, kargu horretan ordezkatu zuen gobernadore berriak, su-etena erdiesteko agindua jaso zuen 1956an, negoziazioei ekingo zietelako agindupean. Bake irtenbidea inoiz baino hurbilago zegoenean, ordea, Frantziako Aireko Armadak Marokotik Tunisiara zihoan hegazkin bat bidean intertzeptatu eta Aljerren lur hartzera behartu zuen 1956ko urrian. Hegazkinean zihoazen bost buruzagi nazionalista, Ben Bella tarteko, detenitu zituzten frantsesek.
1957. urtean, Jacques Massu jeneralaren paraxutistek izugarrizko sarraskia egin zuten Aljerren, Aljerreko Gudua izena eman zitzaion operazio batean. Nazioartean guztiz kondenatu zen Tunisiako Saqiet sidi Yusuf herriaren bonbardaketak eta militarren portaerak banatu egin zuten Frantziako herri iritzia, gerraren aurka zeudenak eta militarrei eusten zienak elkarren aurka jarriz De Gaullek. Aginpidera iritsi zenean, 1958ko abenduan, Aljeria frantsesen esku mantentzeko borondatea agertu bazuen ere, 1959ko irailean aljeriarren autodeterminaziorako eskubidea aldarrikatu zuen eta Aljeriako Errepublikako behin-behineko gobernuarekin lehen negoziaketak hasi ziren. 1960ko ekainean, lehen su-etena egitea erabaki zen.
1961eko apirilean, Maurice Challe, Edmond Jouhaud, André Zeller eta Raoul Salan jeneralen putsch-ak ez zuen arrakastarik izan eta handik aurrera, Salan jeneralaren Organisation Armée Secrète (OAS) erakunde terroristak aljeriarren kontrako borrokari ekin zion, gobernu frantsesak eta Aljeriako behin-behineko gobernuak Eviango Hitzarmenak eta betiko su-etena ekarri zituzten negoziaketetan ziharduten bitartean (1962ko martxoa). Frantsesek, musulmanek parte hartzerik izan ez zuten erreferendumaren bitartez, Eviango akordioak berretsi eta gero (1962ko apirila), milioitik gora frantses eta europarrek (pied-noirs direlakoek) utzi zuten Aljeria.
Aljeria burujabea
Erreferendum bidez, Aljeria estatu independente bihurtu zen 1962ko uztailaren 1ean. Askatasuna iritsi bezain laster hasi ziren, ordea, behin-behineko gobernuaren eta Ahmed Ben Bellaren inguruko bulego politikoaren arteko gatazkak. Arian-arian, Ben Bellaren ikuspuntuak nagusitu ziren: 1962ko irailaren 20an lehen Biltzar Konstituziogilea osatu ondoan, gobernu buru izendatu zuten Ben Bella, eta urtebete geroago, 1963ko irailaren 15ean, errepublikako presidente. Elkarren arteko barne gatazkak bazter utzita, bat egin zuten politiko aljeriarrek, mugak zirela eta, Marokorekin zituzten ezinkonponduei aurre egiteko.
Alderdi bakarra egin zuten FLNren I. batzarrean, 1964ko apirilean, barne joerak onartu baziren ere, 1965eko ekainaren 19an Houari Boumedienek zuzenduriko estatu kolpeaz, alderdiko ezker muturreko kideak egotzi eta lehendakariaren ahalmenak handiagotu zituzten. Boumedienen agintepean, 1966. urtean nazionalizazio programari hasiera eman (petrolioa eta gas naturala, 1968an) eta Frantziarekiko elkarkidetza hitzarmenak sinatu ziren. 1976. urtean, Mendebaldeko Saharako Polisarioren alde agertuz, Marokorekiko auzia larriagotu zen, eta Saharako mugetan gatazkak ere izan ziren. 1977-1978 urteetan, Saharako arazo honek eta Frantzian zeuden langile etorkin aljeriarren egoerak zaildu egin zituen Aljeriaren Frantziarekiko kanpo harremanak.
Chadli Bendjediden agintaldia (1979-1988)
Boumedienen heriotzaren ondoren, Chadli Bendjedid koronela izendatu zuten FLNko idazkari nagusi, lehenbizi, eta Aljeriako presidente, gero, 1979ko otsailaren 7an. Bendjediden politika, hamaika urtean zehar, bere aurrekoak egindako guztia pixkanaka eta zuhurki aldatzen saiatzea izan zen. Zailtasunez jositako aroa izan zen; agintaldiaren hasiera aldera Aljeriaren geroa baldintzatuko zuten bi gertakizun jazo ziren: berbereen kultura arloko eskaeren plazaratzea (1980), eta erakunde islamisten jaiotza (1981). Ekonomia liberalizatu nahian, enpresa publikoak “berregituratzeari” ekin zion, eta bide hori, azkenean, pribatizazioan amaituko zen. Nekazaritza legeak ere aldatu zituzten, eta lurrak, herritar askoren borondatearen kontra izanik ere, antzinako lurjabeei itzuli zitzaizkien. Kanpo harremanei dagokienez, Aljeria Frantziara hurbildu zen eta hitzarmen garrantzitsuak sinatu zituzten bi herrialdeek, gas hornikuntza eta hornikuntza orokorren kontratuak tartean zirela. Magrebeko auzoekiko harremanak ere hobetu ziren: anaitasun hitzarmenak sinatu zituen Tunisiarekin eta Mauritaniarekin eta, 1983an, Marokorekiko harremanak normaldu zituzten.