cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rachel Zimmerman
Biografia
Zimmerman Ontarioko Londresen jaio zen. Txikitatik interes handia erakutsi zuen arteaz, eztabaidaz, musikaz eta, bereziki, zientziaz. Hamabi urte zituela, software-programa bat garatu zuen Blissymbols erabiliz. "Blissymbol inprimagailua" ezintasun fisiko larriak (garuneko paralisia, adibidez) dituzten pertsonentzat da, komunikatzeko metodo erraza ematen baitu. Erabiltzaile batek, ukipen-panel berezi bat erabiliz, orrialde edo taula batean hainbat ikur apunta ditzake. Erabiltzaileak sinbolo bat aukeratzen duenean, Blissymbol inprimagailuak irudia ingelesera edo frantsesera bihurtzen du, eta pentsamenduak transkribatu egiten ditu. Bere zientzia-proiektuaren jatorrizko ideiaren ondorioz, zilarrezko domina irabazi zuen Asmatzaile Gazteen Munduko Erakusketan (1985) eta YTV Televisión-en Gazteria Saria. Teknologia espazialean eta adimen asistentzialean interesa duenez, NASAren Zorrotorako Propultsio Laborategian lan egiten du, NASAren berrikuntzak ezgaitasunak dituzten pertsonen beharretara egokitzeko.
Zimmermanek Brandeiseko Unibertsitateko fisikako lizentzia lortu zuen 1995ean, eta Espazioko Nazioarteko Unibertsitateko zientzia espazialetako maisutza 1998an. Western Ontarioko Unibertsitateko astronomia-maisutza lortzen saiatu zen, baina, hasi eta bi hilabetera, auto batek harrapatu zuen bizikletan ari zela, eta programa utzi behar izan zuen.
Karrera zientifikoa
NASAren Ames izeneko Ikerketa Zentroan, Kanadako Espazio Agentzian, Sociedad Planetarioan eta Kaliforniako Teknologia Institutuan lan egin du.
2003az geroztik, eguzki-sistemaren teknologiari eta teknologiari buruzko hezkuntzan eta dibulgazio publikoan espezialista izan da NASAren Chorrorako Propultsio Laborategian. Bere lana Planetario Txostenean, Espazioko Gizarte Nazionalaren Egunkarian eta NASAren Ames Ikerketa Zentroko Astrograman argitaratu da. Gaur egun, irrati-isotopoen energia-sistemarekiko konpromiso publikoan ari da lanean, baita Cassini-Huygens misiorako hezkuntza formalean ere, Saturnon eta Titanen. Maisuentzako garapen profesionaleko tailerrak zuzendu ditu Zientzia Irakasleen Elkarte Nazionalaren eta Kaliforniako Zientzia Maisuen Elkartearen urteko hitzaldietan. 2013tik 2016 urtera, ezgaitasunak dituzten ikasleentzako zientzia-hezkuntzako lehendakaria izan zen.
Sariak
2011n, Zinemako eta Telebistako Emakumeen Erakusketako Visionario Saria jaso zuen Torontoko Nazioarteko Zinemaldian.
Mil A Gritos Records
Mil A Gritos Records Gasteizko diskoetxe independentea da, 1995ean Soziedad Alkoholikak sortua.
Salvelinus struanensis
Salvelinus struanensis Salvelinus generoko animalia da. Arrainen barruko Salmonidae familian sailkatzen da.
Iberochondrostoma almacai
Iberochondrostoma almacai Iberochondrostoma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Abu Dulaf meskita
Abu Dulaf meskita (جامع أبو دلف‎), meskita historikoa da, Samarratik 15 bat kilometrora kokatua, Irakeko Saladin probintzian. 859. urtean Al-Mutawakkil 10. kalifa abbastarrak meskita enkargatu zuen. Meskitak forma angeluzuzena du, eta Qibla korridorearekin korridoreek inguratutako sahn-a izan zen handiena. Meskita munduko meskita handienetako bat da, eremuaren tamainaren arabera neurtuta, 46.800 metro karratuko zabalera du. Samarrako Meskita Handiko Malwiya ospetsuaren antzeko minarete espirala iparraldean dago. Minaretearen diseinua Firuzabadeko antzeko egituran oinarritzen dela esaten da. Minaretea 32 metrora iristen da eta oinarri karratu baten gainean dago.
Sumatra
Sumatra (indonesieraz: Sumatera) Indonesiako uharterik handiena da, Sondako uharteetako handienetakoa, eta munduko seigarren zabalena, 470.000 kilometro koadroko azalerarekin. Kontuan hartu behar da Borneo eta Ginea Berria uharteak ez direla osorik indonesiarrak. Medan du hiririk handiena (2.109.330 biztanle 2010ean).
Geografia
Sumatra Indiako ozeanoan dago. Ipar-ekialdean Malakako itsasarteak bereizten du Malaysiako penintsulatik, eta hegoaldean Sondako itsasarteak Javatik. 1.790 kilometro luze da eta 435 kilometro zabal, punturik zabalenean. Ekuatorea igarotzen da uhartearen erditik eta klima ekuatoriala du, beroa eta hezea. Oihan tropikala da nagusi eta, landaredia bezala, fauna ere oso aberatsa da.
Probintziak
Sumatra uharteak, inguruko uharte txikiekin batera, Indonesiako Errepublikako zazpi probintzia osatzen ditu:
Historia
Sumatrako historian eragin handia izan dute inguruko herrietako itsasgizonek; indiar eta txinatar itsasgizonek kolonizatu eta budismoa eta sanskritoa zabaldu zituzten lehenik eta arabiarrek islamizatu zuten XIII. mendean. XVI. mendean europarrek Sumatraren kolonizazioa hasi zuten; portugaldarrek hartu zuten lehenik eta herbeheretarrek XVI. mendean. Herbeheretarrek Bigarren Mundu Gerra bitartean izan zuten aginpidea, baina 1942-1945 bitartean japoniarrek Sumatraren burujabetasuna onartuko zutela agindu eta uhartea menderatu zuten. Aipagarria da urte askotan europarren kolonia izan zen arren higikunde abertzaleei eta matxinadei aurre egin behar izan zietela eta XIX. mendea arte ez zutela erabat menderatu. 1950ean Indonesiako Errepublikaren barnean gelditu zen.
Torre del Bierzo
Torre del Bierzo Leongo Herriko udalerri bat da, Leongo probintzian kokatuta. eskualdean dago, itsas mailatik metrora, eta -ko azalera hartzen du.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 2.583 biztanle zituen. biztanle zituen.
Douzat
Douzat Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Douzat udalerrian erroldatutako biztanleak 353 ziren. Familiak 146 ziren, horien artean 27 pertsona bakarrekoak ziren (7 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 71 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 41 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 7 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 177 etxebizitza zeuden, 148 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 175 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 148 etxebizitza nagusietatik 125 bere jabearen bizilekua ziren eta 23 alokairuan okupaturik zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 73 etxek bost zituzten. 103 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 89 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 238 ziren, horien artean 181 aktiboak ziren eta 57 inaktiboak ziren. 181 pertsona aktiboetatik 164 lanean zeuden (82 gizon eta 82 emakume) eta 17 langabezian zeuden (4 gizon eta 13 emakume). 57 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Tetsuya Takada
Tetsuya Takada (高田 哲也, 1969ko uztailaren 31 - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Shonan Bellmare.
Douzat
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 margolariak ziren eta 1 zurgina.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra etxerako tresna denda bat zen.
2000. urtean Douzat udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 480 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cuzion
Cuzion Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Count the Hours
Count the Hours 1953ko Don Siegel estatubatuar zinema zuzendariaren filma da.
Argumentua
Fred Morgan abeltzain zaharra hil egingo dute gauez, etxean lan egiten duen emakumearekin batera. Agurearen peoi George Bradeni egotziko diote hilketa, batez ere, poliziak haren emazte Ellen pistola bat uretara botatzen ikusten duenean.
Cuzion
Biztanleria
2007an Cuzion udalerrian erroldatutako biztanleak 461 ziren. Familiak 239 ziren, horien artean 88 pertsona bakarrekoak ziren (40 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 95 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Ipupiara
Ipupiara Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Cuzion
Etxebizitza
2007an 482 etxebizitza zeuden, 241 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 212 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 474 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 241 etxebizitza nagusietatik 196 bere jabearen bizilekua ziren, 37 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 11 etxek bi zituzten, 47 etxek hiru zituzten, 80 etxek lau zituzten eta 102 etxek bost zituzten. 206 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 123 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 87 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 238 ziren, horien artean 157 aktiboak ziren eta 81 inaktiboak ziren. 157 pertsona aktiboetatik 133 lanean zeuden (75 gizon eta 58 emakume) eta 24 langabezian zeuden (12 gizon eta 12 emakume). 81 pertsona inaktiboetatik 46 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cuzion udalerrian 244 unitate fiskal zeuden, 447 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.178 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 margolaria, 1 zurgina eta 1 argiketaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Cuzion udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mamenchisaurus
Mamenchisaurus dinosauro espezie batzuen genero talde baten izena da. Sichuanen (Txinan) topatu eta bere izenak Mamenchiko muskerra esan nahi du. Jurasiko gorenean bizi izan zen.
Bootzheim
Bootzheim Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bootzheim udalerrian erroldatutako biztanleak 571 ziren. Familiak 190 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 65 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 89 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 216 etxebizitza zeuden, 201 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 184 etxeak ziren eta 30 apartamentuak ziren. 201 etxebizitza nagusietatik 164 bere jabearen bizilekua ziren, 33 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 44 etxek lau zituzten eta 130 etxek bost zituzten. 183 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 65 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 128 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 379 ziren, horien artean 305 aktiboak ziren eta 74 inaktiboak ziren. 305 pertsona aktiboetatik 277 lanean zeuden (162 gizon eta 115 emakume) eta 28 langabezian zeuden (6 gizon eta 22 emakume). 74 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bootzheim udalerrian 217 unitate fiskal zeuden, 588 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.275 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Bootzheim udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Geniès-de-Comolas
Saint-Geniès-de-Comolas Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Geniès-de-Comolas udalerrian erroldatutako biztanleak 1.839 ziren. Familiak 699 ziren, horien artean 156 pertsona bakarrekoak ziren (80 bakarrik bizi ziren gizonak eta 76 bakarrik bizi ziren emakumeak), 200 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 271 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 72 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 769 etxebizitza zeuden, 714 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 698 etxeak ziren eta 70 apartamentuak ziren. 714 etxebizitza nagusietatik 530 bere jabearen bizilekua ziren, 172 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 35 etxek bi zituzten, 100 etxek hiru zituzten, 242 etxek lau zituzten eta 336 etxek bost zituzten. 551 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 291 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 371 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Telefono
Telefonoa urrutitik seinale elektrikoen bidez seinale akustikoak transmititzeko diseinatutako telekomunikazio-gailu bat da. Antonio Meucci k asmatu zuen, teletrofono izenaz, 1854 an lehen prototipo bat eraiki zuenean, zailtasun ekonomikoengatik patentea formalizatu ez zuen arren: asmakizun haren deskribapen labur bat soilik aurkeztu zuen Estatu Batu etako 1871 ko Patente Bulegoan. Bi data horien artean, 1861 ean, Johann Philipp Reise k beste prototipo bat garatu zuen, bereiz; beraz, Meucciren eskaera berandu iritsi zen.
Urte batzuk geroago, 1876 an, Alexander Graham Bell patentatzen lehena izan zen, eta urte askotan zehar, Elisha Gray rekin batera, telefonoaren asmatzailetzat hartu ziren.
Saint-Geniès-de-Comolas
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.214 ziren, horien artean 880 aktiboak ziren eta 334 inaktiboak ziren. 880 pertsona aktiboetatik 783 lanean zeuden (436 gizon eta 347 emakume) eta 97 langabezian zeuden (33 gizon eta 64 emakume). 334 pertsona inaktiboetatik 111 erretiraturik zeuden, 97 ikasten zeuden eta 126 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Telefono
2002 ko ekainaren 11n, Ameriketako Estatu Batuetako Kongresuak 269 ebazpena onartu zuen: horren arabera, benetako asmatzailea Antonio Meucci izan zela aitortzen da.
Saint-Geniès-de-Comolas
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 54 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Telefono
Hasiera
1854 an, Meuccik bere etxeko bulegoa logelarekin lotzeko gailu bat eraiki zuen, emaztea erreumatismoak inmobilizatua zuelako. Hala ere, ez zuen bere asmakizuna patentatzeko adina dirurik, baina bere ustez errentagarriagoak ziren beste asmakizun batzuk patentatu zituen, hala nola, ura arazteko iragazki ekonomiko bat eta kandelak egiteko parafinaren erabilera.
1860 an Antonio Meuccik bere asmakizuna argitaratu zuen: teletrofonoa. Jendaurreko erakustaldi batean, abeslari baten ahotsa distantzia handira transmititu zen. New York eko prentsa italiarrak asmakizunaren deskribapen bat argitaratu zuen, eta Bendelar i jaun batek prototipoaren kopia bat eta bertan ekoizteko beharrezko dokumentazioa eraman zituen Italiara, baina ez zen berriro haren berri izan, erakustaldiaren ondoren sortu ziren eskaintzetako bakar bat ere gauzatu ez zen bezala.
Saint-Geniès-de-Comolas
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 20 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 4 igeltseroak, 3 margolariak, 2 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 3 jatetxeak.
Telefono
Patentearen lapurreta
Patenteen Bulegoa ren hartu-agiria jaso bezain laster, berriro saiatu zen bere asmakizunaren ahalmena frogatzen. Horretarako, "Telegrafo hiztunaren" erakustaldia eskaini zion Edward B. Grant izeneko enpresari bati, Western Union Telegraph Company ko filial bateko presidenteordea. Meuccik aurrera egiten saiatzen zen bakoitzean, bere frogapenerako lekurik ez zegoela esaten zitzaion, eta, beraz, bi urterekin, Meuccik bere materiala itzultzeko eskatu zuen, eta galdu egin zela erantzun zioten.
Saint-Geniès-de-Comolas
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 2 okindegiak ziren.
Telefono
Patentearen lapurreta
1876 an, Alexander Graham Bell ek telefonoa benetan deskribatzen ez zuen patente bat erregistratu zuen, baina hala aipatzen zuen. Nolanahi ere, Washingtonen kontaktuak zituen lagun batek jakin zuen Meuccik telegrafo hiztunari buruz erregistratutako dokumentazio guztia galdu egin zitzaiola.
Gerora egindako ikerketa baten arabera, Bellen konpainiak erositako Patente Bulegoko langile batzuek prebarikazio delitua egin zuten. Bell Telephone Company (1877an sortua) eta Western Union enpresen arteko auzi batean, Bellek Western Unioni bere asmakizuna 17 urtez merkaturatzearen ondoriozko irabazien % 20 ordaintzeko akordio bat zegoela azaldu zuen.
Saint-Geniès-de-Comolas
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Geniès-de-Comolas udalerrian 28 nekazaritza-ustiategi zeuden, 285 hektarea erabiltzen.
Telefono
Patentearen lapurreta
Hamar urte geroago, 1886 ko lege prozesu batean, Meuccik bere abokatua ere auzitara eraman behar izan zuen, Bell boteretsuak erosia. Hala ere, Meuccik jakin zuen epaileari ulertarazten ez zegoela zalantzarik erregistratutako asmakizunaren egiletzaz. Orduko Estatu Idazkariaren adierazpen publikoa gorabehera: "Meucciri telefonoa asmatzeko lehentasuna emateko nahikoa froga daude".
Nahiz eta Ameriketako Estatu Batu etako Gobernuak Alexander Graham Bell en patentearen aurkako iruzurragatik legezko ekintzak hasi, Bellen abokatuek helegiteen hareatzan hondoratu zuten prozesua, 1889 an Meucci ren heriotzaren ondorioz itxi zen arte.
Saint-Geniès-de-Comolas
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Telefono
Patentearen lapurreta
Meucci pobre eta mingots hil zen, eta sekula ez zuen ikusi bere talentuaren loria eta aintzatespena, ingelesaren ezagutza urriarekin talka egin zuena, baita Estatu Batuetako korporazio handien interes ekonomiko itzelen eta legezko trikimailuen aurrean zuen trebetasun eskasarekin ere.
Telefono klasikoaren erabilera
Telefono klasikoa elkarrekin funtzionatzen duten bi zirkuituz osatuta dago: elkarrizketa-zirkuitua, zati analogikoa dena, eta markatze-zirkuitua, markatzeaz eta deitzeaz arduratzen dena.
Bai ahots-seinaleek, bai markatze- eta dei-seinaleek, bai elikadurak, hari pare bera partekatzen dute; horri batzuetan "banda barruko seinaleztapena (ahots-seinalea)" esaten zaio.
Linearen inpedantzia bereizgarria 600Ωekoa da. Deigarriena da telefonotik zentralera doazen seinaleak eta zentraletik bertara doazenak bi hariko linea beretik doazela. Lerro berean kontrako noranzkoetan bidaiatzen duten bi seinale (uhin elektromagnetikoak) konbinatu ahal izateko eta ondoren bereizi ahal izateko, transformadore hibridoa edo bobina hibridoa izeneko gailu bat erabiltzen da, potentzia-akoplagailu bat (bikoplexorea) baino ez dena.
Saint-Geniès-de-Comolas
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Dick Gaughan
Dick Gaughan (Glasgow, Eskozia, 1948ko maiatzaren 17a) eskoziar folk kantautore eta abeslari bat da. Nagusiki, protesta eta gai sozialei buruzko abestiak abesten ditu, bai berak konposatutakoak nahiz beste kantautoreenak ere bai.
Telefono
Elkarrizketa funtzionamendua
Elkarrizketa-zirkuituak lau osagai nagusi ditu: bobina hibridoa; aurikularra; ikatzezko mikrofonoa eta 600Ωeko inpedantzia, hibridoa orekatzeko.
Saint-Geniès-de-Comolas
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Telefono
Seinalea mikrofonotik lineara transferitzea
Mikrofonoan sortzen den seinalea zati berdinetan banatzen da L1 eta L2 artean. Lehenengoa lerrora doa eta bigarrena kargan galtzen da, baina L1ek eta L2k korronte berdinak eta kontrako noranzkoak eragiten dituzte L3n, eta horiek elkarren artean ezeztatzen dira, mikrofonoaren seinalea entzungailura iristea saihestuz. Praktikan, kargaren inpedantzia ez da linearen inpedantziaren berdina, eta, beraz, L3n induzitutako korronteak ez dira erabat deuseztatzen. Horrek efektu erabilgarria du, hau da, mikrofonoan sortutako seinalearen zati bat entzungo da entzungailu lokalean ere ("side tone" efektua), eta horri esker, hitz egiten duena ere entzungo da, "Zirkuitua ez dagoela hilda" ikusiz.
Seinalearen transferentzia lerrotik aurikularrera
Lineatik datorren seinaleak korronteen zirkulazioa eragiten du, bai L1etik bai L2tik. Korronte hauek, L3n, aurikularrera eramaten den korrontea induzitzen dute. Linetik datorren seinaleak korronte txiki bat mikrofonotik zirkulatzea eragiten badu ere, horrek ez du eraginik telefono-elkarrizketan.
Benetako elkarrizketa-bitartekoa zertxobait konplexuagoa da: a) baristor bat gehitzen du sarreran, mikrofonoaren polarizazioa maila konstantean mantentzeko, zentral lokala zein urrun dagoen kontuan hartu gabe; eta b) "side tone" efektua hobetzen du, entzungailua karga-inpedantziara konektatuz, erabiltzaileak berrelikadura txiki bat izan dezan eta esaten duena entzun dezan. Bera gabe, ahotsa asko altxatzeko joera izango nuke.
Gaur egun, terminal telefonikoak egoera solidoko hibridoekin eraikitzen dira, eta ez lehen adierazitako transformadore multibobinatuaren arabera. Egoera solidoko hibridoek, ad hoc zirkuitu integratu batekin (Motorolaren MC34014P bezala) eta osagai elektroniko batzuekin eraikitzen direnak, maiztasun-erantzun lauagoa dute, ez baitute bobinaketarik erabiltzen. Bobinatuek (indukzio-inpedantzia) distortsioa sartzen dute, askoz gehiago indargabetzen baitituzte maiztasun handiko seinaleak maiztasun txikiko seinaleak baino.
Egoera solidoko hibridoak batera erabiltzen dira, kondentsadoreko mikrofonoekin eta 16 ohm-ko goi-hiztunekin.
Puktsuen bidez markatzea
Markatze mekanikoko zirkuitua ren funtzioa da telefono-linearen kommutazio azkarrak ezartzea, etengailu bat irekiz eta itxiz. Markatzeko disko batez osatuta dago, erresorte bat eta erregulagailu zentrifugo bat dituena, diskoaren biraketa-abiadura konstante mantentzen duena. Erabiltzaileak malgukia tenkatzen du, ordutegiaren aurkako noranzkoa n biraraziz diskoari, eta ondoren askatuz. Diskoak, erresortearen tentsioaren eraginez atzera egiten duenean, etengailu bati eragiten dio, markatutako digituari zenbat aldiz dagokion, eta zenbaki hori diskoak dituen hamar zuloetako bati dagokio, bat eta bederatzi artean identifikatuta. Zeroa azkenera doa 10 pultsu igortzen dituelako. Pultsuak sortzeko abiadura historikoki zehaztu zen, kommutazio elektromekaniko ko sistemek fidagarritasunez jarduteko behar zuten erantzun-denboran oinarrituta. Sistema telefoniko gehienek segundoko 10 pultsuko abiadura erabili zuten.
Txirrina lineari konektatuta doa "kakoa" ren bidez; kommutadorea, esekitzean aktibatzen/ esekitzen ez bada, desaktibatzen da. Linean 75 V-ko tentsio alternoak txirrina jotzen du mikrotelefonoak "kakoa" aktibatuta badu ("zintzilik" badago).
Tonuen araberako marka
Lineak 48 V-ko mikrofonoa elikatzen duenez, tentsio hau zirkuitu elektronikoak elikatzeko ere erabil daiteke. Horietako bat tonuen araberako markagailua da, kommutazio elektromekanikora mugituz joan zena haren gaineko hainbat abantailari esker. Digituak eta beste tekla bat (* eta #) dituen teklatu baten bidez egiten da, eta tekla horren pultsazioak pultsazio bakoitzerako aldi bereko bi tonu bidaltzen ditu. Zirkuitu horiek bipolarrak (I ² L, normalean) zein CMOS izan zitezkeen, eta prestazio berriak gehitzen zituzten, azken zenbakiaren errepikapena (redial) edo markatze azkarrerako memoriak, tekla bakar bat sakatuz.
Txirrina
Txirrin elektromekanikoa, dei-korrontearen (25 Hz) maiztasunean kanpaia jotzen duen mihisea eragiten duen elektroiman oinarritzen dena, dei-sorgailu elektronikoekin ordeztu da, eta horiek, txirrin elektromekanikoa bezala, dei-tentsioarekin funtzionatzen dute. 0,5 s inguruko denbora-oszilagailu bat izan ohi dute, beste oszilagailu batek sortutako bi tonuren arteko irteera konmuta dezakeena. Zirkuitua bozgorailu piezoelektriko txiki bati lotuta dago. Bitxia da tonu atseginak bilatzea tinbre elektromekanikoaren lodiera ordezkatzeko.
Lehen zentralitak munduan
Telefonoa Alexander Graham Belle k patentatu zuen 1876 an. Beste asmakizun batzuekin gertatu den bezala, haren originaltasuna zalantzan jarri da.
Aurrez eginiko lanetan inspiratuz, Bellek bere asmakuntzaren diru-laguntza, babes finantzario eta legala lortu zuen. Telefono bidezko komunikazioa bateria batez elikatutako zirkuitu elektriko batean oinarritzen zen. Zirkuitu horretan mikrofono bat zegoen, eta beste bat, lagunarteko terminoetan entzungailu gisa ezagutzen zena. Mikrofonoaren aurrean hitz egiten zenean, gailu horrek presio akustikoaren aldaketak, oszilazio baliokide bihurtzen zituen, honela, korrontean garraiatzen zuten. Bozgorailuak aldiz,  alderantzizko printzipioaren arabera funtzionatzen zuen, korronteak elektroiman txiki baten mugimendua eragitenaz, jatorrizko soinuak erreproduzitzen zituen kartoizko mintz bati lotuta.
Telefono bidezko komunikazio bat ezartzeko, beharrezkoa zen entzungailua eta mikrofonoa, mutur bakoitzean bana, zituen aparatu bat, bateria bat eta bi kable, izen teknikoa "abonatu parea" edo "abonatu begizta" zutenak. Bell-ek eta bere bazkideek sortutako lehenengo konpainiak, terminalak bikoteak saltzea izan zuen helburu, honela, bezeroek, beraien etxea eta denda edo fabrika lotzeko erabil zezaketen. Hau da, bi eraikin ezberdin komunikatuz. Garapen aukerak oso mugatuak ziren, Estatu Batuetako lurralde osoarekin eta planetaren zati handi batekin komunikazio azkar, fidagarri eta merkea eskaintzen zuen telegrafia bezalako lehiakide boteretsu baten existentzia kontutan hartuz.
1855 ean, telegrafia optikoa garatzeko saiakera labur baten ondoren, Telegrafo Elektrikoa ren garapen legea aldarrikatu zen. Telegrafoa, berehala arautu zuten gobernu guztiek, bere erabilera nagusia administrazio publikoa ren eremu guztietan informazioa eta aginduak transmititzea izatera besterik ez zen izan ordutik aurrera. Jakingura zientifikoaren etapa gainditzeko, sare bat eraiki nahi zen, bezero bati, beste edozein bezerorekin hitz egiteko aukera emango liokena, telegrafia, honela, alde batera utziz.
Telefono bidezko komunikazioa k bi solaskideen artean zirkuitu bat eraikitzen dute, eta hori lortzeko, norbait edo zerbait arduratzen zen etxetik iristen ziren bi kableak konektatzeaz. Bazkidea eta hitz egin nahi duen abonatuaren artean lotura egiteaz arduratzen zena, telefonista izaten zen. Elkarrizketa amaitzen zenean, konexio hori desegin egiten zen eta telefonoekin dei berriak egin al izango zituzten une horretatik aurrera. Denbora konexio horiek sortzeko eta amaitzeko teknikari kommutazioa esaten zaio.
Bellek inbertitzaile ingeles batzuei azaldu zien nola konektatu ahal izango liratekeen etxe pribatuak edo bulegoak office zentral batekin (euskaraz "telefono-zentrala”), lurperatutako edo aireko kableak erabiliz. Bulego horretan ezarriko litzateke haien arteko zuzeneko komunikazioa. Patentea erregistratu zenetik bi urte igaro ziren, zentralen negozioak sortu zirenerarte. Bellek argudio sendoak zituen baieztapen horri eusteko, honela Kommutadaren lehen esperimenttua, 1877 ko maiatzean sortu  zen Bostonen. E. T. negozioren bezero nagusiak bankuak ziren. Lehen merkataritza zerbitzu kommutatua, urte bete beranduago, 1878 an jarri zen martxan New Haven en. Mekanismo primitibo baten bidez, hiriko 21 abonatuek elkarrekin komunikatzeko aukera ezarri zuten.
Bulegoa eta ekipoa beheko solairuan alokatutako lokal batean kokatu ziren. Ameriketako Estatu Batuetako gobernuak National Historical Landmark kategoria eman zion eraikinari 1964 an, baina horrek ez zuen eragotzi, hiriko udalak, 1973 an eraikina eraisteko baimena ematea.
Lehen kommutadoreak, txikiak eta arinak ziren, eta, beraz, arazorik gabe instalatzen ziren edozein motatako eraikinetan, New Haven, adibide gisa hartuz. Harpidedun kopuruaren gorakadarekin, beharrezko espaziora egokitu behar izan ziren, eta 1880 ko hamarkadaren erdialdean telefono bidezko egitura sortu zen. Telefono zentralita batek behar zituen espazioak mantentzen eta errespetatzen.
Telefono bidezko elkarrizketari eusteko beharrezkoa zen elementuetako bat, zirkuitua elikatzen duen bateria zen. Hasierako garaietan, taldean parte hartzen zuen, hau da, bezeroaren etxean instalatzeaz, konpainia bera arduratzen zen, eta hilean behin arduratzen zen hura aldatzeaz. 1896 tik aurrera, tokiko bateriek, pixkanaka, zentralean ezarrita egongo ziren bateria multzo handi bati utzi zien lekua.
Aldaketa horrek garrantzi handia izan zuen, behar beharrezkoa izan bait zen. Bateriak oso astunak zirelako eta elektrizitate hornidurak huts eginez gero berriz kargatzeko sistema osagarri handia behar zutelako. Ordurako, ezinezkoa zen edozein eraikin erabiltzea, bateria geletako erresistentzia eta aireztapen baldintzak diseinuan sartzen bait ziren, honela, zentralitak, sare berriak eraikitzeko, sortuak izan ziren.
Abonatuak, telefonoa deskolgatzean, telefonista batek erantzuten zion, honek, beste abonatu batekin hitz egiteko konekxioa ezartzen zuen. Dena, zentralitatik pasatzen zen, bertan bai zegoen zirkuituan beharrezkoa zen bateria. Telefonisten lana hasiera baten mutilen lanantzat hartua izan baitzen ere, emakumeak izan ziren, denbora gutxiren barruan, ogibide honetan esku hartuko zutenak.
Errazagoa bait zen, emakumeen ahotsarekin zerbitzu hobea eskeintzea.
1919 arte AT&AT eta honen konpainia guztiek eskuzko sistema mantendu zuten, XIX. mendearen amaieratik zentral bereko abonatuen arteko komunikazioetan gizakiaren esku hartzea (telefonistak), saihesten zuen kommutazio automatikoko mekanismo bat garatu zen arren.
Sistema hori, Strowger, “paso a paso” edo  "Urratsez urrats" izenekoa, taldearen lan egiteko moduagatik, operadoreen beharriz ez izatera bideratuta zegoen, gainera, merkeagoa, azkarragoa etafidagarriagoa zen. Modelo ezberdin hau urte gutxiren barruan, mundu guztira zabaldua izan zen.
Telefonoa etxe zein enpresa nagusienetan ezarri zen bertatik aurrera. Telefono harremantzeko tresna moduan ezagutu zuten, Enpresetan bezeroekin beharrezkoa
1960 ko hamarkadan, telefonoa luxuzko artikulu izateari uzten hasi zen, eta bere instalazioa orokortzen hasi zen. Urte horietan, telefono izarra Heraldo modeloa da, mahai gaineko zein hormako hainbat koloretan egina. Bateria zentraleko sistema automatikoekin edo eskuzkoekin konektatzeko diseinatuta zegoen, eta transmisio erregulazio automatikoa izan zezakeen.
60ko hamarkadaren amaieran Gondola eredua agertzen da, Heraldorekin urte batzuetan bizi izan zena. Teknikoki, Heraldo telefono konprimitu bat baino ez zen, bere aurrekoak baino txikiagoa eta trinkoagoa bait ziren, entzungailuan izatearen berezitasuna izan zuen arren. Azken aldian, bere pop koloreengatik eta diseinu modernoagatik gurtza objektu bihurtu zen, bere gurpil dialarekin batera, oso vintage itxura ematen zionak. Teide modeloa, erabat elektronikoak eta teklatuz markatzekoak ziren lehen telefonoetako bat izan zen, 70eko hamarkadaren amaieran iritsi zen etxeetara. Kanpai bikoitzeko txirrina zuen eta pultsu dekadikoen bidez markatzen zen. Ziurrenik laurogeiko hamarkadan konpainiak gehien ezarri zuen eredua izan zen.
90eko hamarkada n, eta Alberto Corazonen eskutik, Domoa iritsi zen. Terminal finko oso ezagun eta merkea. Harpidedun gehienek bertsioren bat izan dute edo dute. Agian diseinu erakargarriko azken terminaletako bat izan zen telefonia finkoan, arreta hori mugikorrera eraman aurretik.
70eko hamarkadan, teknologiaren garapenari esker, telefonoak ordurarte izan zuen material guztia zaharkitua geratu zen. Zirkuitu integratuak erabiltzen hasi ziren orduan, kostu txikiagoa eta eraginkortasun handiagoa ekartzen bait zuten.
Diseñua, konponente ezberdinen tamaina murriztuz, eta elektronikako osagai ezberdinak etegabe hobetuz, ibili behar izan ziren lehen makinetan. 1977 an, DGT Electrica-k, TTL linea merkaturatu zuen, sektore pribaturako 25 hiri linea eta 160 barne linea egiteko ahalmenarekin. Ekitaldi hori Latinoamerika n garatu eta ekoitzitako lehen telefono zentral elektronikoaren sorrera izan zen.
Argentinako enpresa txiki batek, telekomunikazioen merkatuan, borroka egin nahi zuen. Telefono zentral elektronikoen garapenean aitzindaria izango zena, Siemens bezalako enpresen aurka lehiatzeko gai.
Hilabete gutxiren barruan, kalitatezko produktu sendo bat garatzen du 2MMU $D. Eskaera eta onura handiko proeiktua, etete-teknologian oinarritutako bait zen. Munduko fabrikatzaile handiek, hainbat urte beharko izango zituzten aldaketa teknologiko berrietara egokitzeko.
1889.urtean, Munduko lehen kabina sortu zen, Ameriketako Estatu Batuetan, Connecticu t-en hain zuzen ere, egia esan, bere sorrera bitxia dirudien arren, berebiziko behar baten ondorioz izan zen. William Grey izan zen bere asmatzailea, izan ere, emaztea gaixorik zuela, medikuari dei egiteko telefono baten bila irten zen kalera, bere familia ez bait zegoen abonatua zerbitzu telefonikora. Enpresetan, edo etxe aberatsenetan, telefono baten bila ibili ostean, deia egitea lortu zuen arren, ordutegi gabe eta bestelako instalazio handi gabe, telefonoa denen eskura egoteko premia sentitu zuen. Honela baina telefono kabina asmatu zuen. Lehenengo, Telefonoak, lokal pribatuetan, almazenetan, ezarrita zeunden.
Hala ere, azkar egokitu ziren gainontzeko herrialdeak, telefonoaren salto honetara ere. Graham Bellek 1876an patentatu zuen Antonio Meucciren asmakizuna eta hogei urte geroago kabinaren lehen kontzeptua sortu zen. BT konpainiak, Britainia Handiko lehen kabinak ekoiztu zituen.
Historiako lehen dei interkontinentala
Hasiera batean, Hayes Estatu Batuetako Presidentea bezalako pertsona ospetsu batzuek, erabilgarritasun handirik ikusten ez zioten arren. Beste batzuek, Victoria erreginak adibidez, interes handia agertu zuten telefonoan. Egia esan, telefonoak arrakasta handia izan zuen. Eta Bellen konpainia sortu eta 9 urtera, 150.000 lagunek zuten telefonoa Estatu Batuetan.
Hasiera batean, telefonoz hitz egitea lan nekeza zen. Distantzia motzetan eta kable etzanez egin behar zen. Solaskideak entzun zitezen, oihu egin beharra zegoen. Hainbat hobekuntzaren ondoren, hala nola ikatzezko mikrofonoa, Edison ek patentatua. 1915 eko urtarrilaren 25ean lehen telefono dei transkontinentala egin zen. Graham Bell eta Thomas Watson ziren solaskideak, New Yorken eta San Frantziskon zeudenak, hurrenez hurren. 5.471 kilometroko tartea zuten.
Deia egiteko 2.500 tona kobre kable eta 130.000 telefono zutoin erabili zituzten. AEBak kostatik kostara konektatuta zeuden, baina dei horien kostua gutxi batzuen esku zegoen. 20,70 dolar inguru balio zuen hiru minutuz hitz egiteak.
Telefonoa Euskal Herrian
Euskal Herria n bi sozietate pribatu hasi ziren telefono zerbitzuak jartzen eta ustiatzen: Bizkaian Compañia Peninsular izeneko sozietatea eta hainbat partikular, horien artean Federiko Etxebarria.
Hego Euskal herrikoa kasu bakarrenetarikoa izan zen sarearen titulartasuna lortzen. Espainia ko Diputazioak, besteak beste, ez zuen halakorik lortu. Hala ere, Espainiko Compañía Telefónica Nacional de España zen telefonoa ezarri zuen eta honen ardura hartu zuen lehena. Hala ere, XX.mende hasieratik, Gipuzkoako Foru Aldundia probintzia osorako kontzesio bat lortzen saiatu zen arren, Donostiako telefono sarea ez zen barruan geratu. Hainbat saiakera egin eta gero, 1908 bukaeran lortu zuen, baina ez erabateko batasunarekin.
Bi urte eta 1.113.000 pezetako inbertsioa behat izan ziren, Gipuzkoako telefono-sarea egiteko. Lanetarako zazpi pertsonako sei koadrila erabiltzera iritsi ziren, bakoitza langileburu baten esanetara. 7.000 kg (burdin galbanizatuzko burdin hari, 10.000 zutoin, 107.000 isolatzaile eta ia 21.000 langet) behar izan ziren, besteak beste.
Honela, Gipuzkoako telefono-zerbitzua 1910 ean jarri zen martxan eta oso garapen ona izan zuen. Izan ere, hamarkada bat geroago, 1921 ean, 1.000 biztanle bakoitzeko abonatu kopurua 15ekoa zen. Madril eta Bartzelona n 1.000 biztanle bakoitzeko 11 abonatu zeuden, Bizkaian 10, eta Araban 5 (zazpigarren lekuan). Herrialde garatuenekin konparatuta ere, emaitzak bikainak ziren. AEB munduko liderra zen (128 abonaturekin ), Alemania ere aurretik zihoan (25 abonatu), baina Bretainia Handia eta Irlanda ren pare zegoen Gipuzkoa (15 abonatu) eta Frantzia ko abonatu kopuru bikoitza zeukan (7), eta Italian 1.000 biztanle bakoitzeko 3 abonatu besterik ez zegoen.
Gipuzkoak, egoera pribilegiatu horrek XX.mende erdirarte edo iraun zuen, 50eko hamarkada rar arte iraun zuen. Urte horretan, Telefonicari egokitu zitzaion herriande guztian telefonoari zegozkien, mantenu zein merkataritza ardurak. Baina Gipuzkoan beste inon baino azkarrago jarraitu zuen garatzen teknologia berriak, eta, 1953.urtean, Hego Euskal Herrian eta Espainian, Gipuzkoa zen herri arteko komunikazio automatizatua zeukan lurralde bakarra.
Gipuzkoan, telefonista izateko probak, Donostian egin behar ziren. Egun osokokak izaten ziren probak. Gramatika, geofrafia, eta hizkuntzak bezalako gaiak izten ziren aztergai. 1908an oposaketa bidez aukeratu ziren Gipuzkoako lehenengo telefonistak, denak emakumeak: 69 ziren guztira. Gaztelaniaz eta euskaraz ondo moldatu behar zuten.
Ignacio Maria Etxaide Lizasoain (1884-1962) ingeniari industrial donostiarra zen. 1909 tik 1949 ra arte, Gipuzkoako Probintzia-Sare Telefonikoko zuzendaria izan zen. 1921ean, 1.457 km kable zegoen instalatuta, eta 100 km2 bakoitzeko 216 abonatu zegoen Gipuzkoan, munduan seigarren dentsitate handiena, Danimarka, Herbeherea k, Suitza, Alemania eta Erresuma Batua ren atzetik.
Debagoiena ko eskualdean, garai hartan, telefono-zentral bitartez funtzionatzen zuten telefonozko komunikazioek. Debagoienean, Bergara n ipini zen zentral nagusia, eta 1917 an haren mendean zeuden Angiozar, Antzuola, Arantzazu, Araotz, Aretxabaleta, Elgeta, Eskoriatza, Arrasate, Oñati, Leintz Gatzaga, San Pedro, Santa Ageda, Bergarako tren-estaziokoa, Zubillaga koa eta beste estazio batzuk. Telefonistek konektatzen zituzten lineak, eta dei guztiak haien bidez egiten ziren; ez zegoen beste modurik.
Debagoeiena ko industri iraultzatako beharrezkoa izan zen telefonoaren asmakizuna, Orduko enpresa handienek, enpresan bertan izaten zuten telefonoa.
Dei guztiak Bergarako zentraletik pasatzen ziren, bakarra bait zen Probintzia guztiarekin konexioa ezarri zezakena. Berebiziko garrantzia izaten zuen lantegietako telefonoek, izan ere, postaz egin behar izaten bestela zen dena: Bezeroekin harremana, eskaerak eta enkarguak, esaterako.
Lehen telefono kabinak Euskal Herriko hiriburuetan
Lehen telefono-kabinak 1963 ko lehen egunetan hasi ziren instalatzen Bilbon eta herrialdeko beste hiri batzuetan. Telefonoaren beste hainbeste aurrerapen bezala iritsi ziren, beste herrialde batzuetan gertatutakoarekin alderatuta nahiko atzeratuta. Puntu honetan, Bilbon, 1963 tik instalatu ziren lehen telefono kabinak ere hiri klasekoak ziren. Instalazio prozesua ofizialki hasi zen hiriko udaletxean Francisco Ferré Ferré k, Euskal Herriko Telefonica Konpainiaren eskualdeko zuzendariak, bidalitako gutun bat jaso zenean. Gutun horretan baimena eskatu zen Zumalakarregi etorbidea n, Otxarkoaga auzo ezagunean eta Peña auzoan lehen kabinak jartzeko. Ondoren, erritmo bizia nagusitu zen hiriko hainbat tokitan. Garai hartako prentsak 1963 ko urtarrileko egun haietan, telefono kabinen instalazioaren berri eman zuen.
Guztira 300 kabina baino gehiago jarri ziren hiriko hainbat tokitan, horietatik %80 baino gehiago laugarren mailako 1962 ko Udal Ordenantzen arabera katalogatuak. Bilbo izan zen telefono kabinak ezarri ziren herrialdeko hirugarren hiria, lehen aldiz Madrilen eta jarraian Bartzelonan egin ondoren.
1962.urtea amaitu baino egun batzuk lehenago, Konpainiak hirian zuen beste ordezkari batek, José Luis Martín de Bustamante k, Bilboko Prentsa eta Irrati Elkarteko zenbait kideri telefono kabinen instalazioaren berri eman zien. Berrikuntza handienetako bat 1963 ko Bilbo hartan.
1969 ko azken egunetan, Manuel García Terol Telefonica Konpainiako probintzia ordezkariordeak bidalitako gutun bat iritsi zen Udalaren egoitzara, hiriarteko lehen telefono-kabinak instalatzeko baimena eskatzeko. Hiriko beste leku batzuk. Lehen aldiz, bilbotarrek hirian kokatutako ekipamendu hau erabili ahal izan zuten hiritik kanpoko solaskideei deitzeko.
Telefono kabina guztiek zenbaki bat zuten. Horrela, Amezagako Hurtado kaleko 13. zenbakian kokatutakoak 397 zenbakia zuen, Ingeniaritzako Goi Eskola Teknikoaren ondoan kokatutakoak 113 zenbakia zuen bitartean. Zentro horretatik oso gertu, Basurtuko Ospitalean kabina bat jarri zen esparruaren barruan, eta 281 zenbakia esleitu zitzaion. Hiriarteko deien tarifak handitu egin ziren, bi pezeta hiru minutuko elkarrizketa bakoitzean. Iparraldeko Gazetako kronikagileak prezioen igoera hori deskribatzen zuen, eguneroko ekintzen azkartasunaren gorakadarekin lotzen zuena: "Igoeren erritmo horretan, azkenean hizkuntza telegrafiko bat asmatuko dugu, institutu sikiatrikoetan bikain hitz egingo duena". Zorionez, ez zuen asmatu bere iragarpenean.
Gasteizen ere, Telefonica Konpainia 1963 an hasi zen lehen telefono-kabinak instalatzen hirian zehar. Telefonoa oraindik etxe gehienetan instalatu gabe zegoen garai batean, kabinen zerbitzua balio handiko alternatiba zen, eta, gainera, nahiko ekonomikoa zen familiek telefonoa erabili ahal izateko.
Gasteiz en 1966 ko abuztuaren 9an jarri ziren lehen telefono-kabinak. Francisco Ferré Ferrék, CTNEko eskualdeko zuzendariak, egun batzuk lehenago jakinarazi zuen zortzi kabina instalatuko zirela hiriko puntu hauetan: Andre Maria Zuriaren plaza, Florida parkea, Independentzia kalea, Karlos VII.a., Frantzia kalea, Ramiro Maeztu, Zitadelako plaza, Ariznavarra 9. zenbakia eta Gamarrako ataria.
Lehen kabina hauek, hiri deiak egitea baino ez zuten ahalbidetzen, hau da, hiriko bi puntuen artean egindakoak. Ia bost urte igaro behar izan ziren, 1970 eta 1971 artean hiriarteko lehen sei kabinak ezarri ziren arte, probintziako puntu ezberdinen arteko deiak baimentzen zituztenak, eta 80ko hamarkada ondo hasi arte, mota honetako zerbitzua eman zuten hiriko bakarrak izan zirenak. Hau izan zen 1971 ko apirilaren 21ean instalatu zirenen kokapena: Extremadura kalea, Heraclio Fournier, Hegoak, Ariznavarra kalea, Andre Maria Zuriaren plaza eta Landázuri kalea.
1970 eko martxoaren 23an ezarri zirenak hiriko puntu hauetan kokatu ziren: Autobus-geltokia, Babesgabeen Andre Mariaren parrokia eta Andagoiako Pascual plaza.
Probintziako telefono-zerbitzuaren instalazioa amaitu ondoren, Aldundiak Arabako komunikazioen modernizazioan interesa agertzen jarraitu zuen. 1968.urtearen amaieran, Arabako Foru Aldundia k (haren izenean José Ruiz de Gordoa Quintana presidenteak egin zuen) eta Telefónica Konpainiak (Antonio Barrera de Irimo, ordezkari gisa sinatu zuena) akordio bat sinatu zuten, hurrengo hiru urteetan probintziako telefono lineak automatizatzeko, plangintza horri jarraituz.
Telefonoa Espainian
Espainia ko hiri eta uharte guztiak lotuta zeuden hamar urte eskasetan telegrafoaren teknologiarekin. Telegrafoen Kidegoa sortu zen (transmisio telegrafikoez arduratzen ziren funtzionarioak).
Espainiara, patentatu eta hurrengo urtean iritsiko zen lehen telefonoa, baina poliki ezarri zen arren. Zerbitzurako abonatuen artean, kable bidezko konexio zuzena egin behar bait zuten. Enpresa asko sortu ziren, ia guztiak Kataluniako ekintzaileek sortuak: Espainiako Elektrizitate Elkartea, Telefonica, Fuerza y Luz Eléctrica, Cía, Madrileko Telefonoak(azken hau ere Katalunian eratu zena).
Rhipidura diluta
Rhipidura diluta Rhipidura generoko animalia da. Hegaztien barruko Rhipiduridae familian sailkatua dago.
Telefono
Telefonoa Espainian
1916 an, Correos eta Telegrafoen zuzendari José Francos Rodríguez jaunak telefonia nazionaleko proiektu bat aurkeztu zuen, estatuak telefoniako eskumen guztiak bere gain hartuko zituen, baina ez zen gauzatuko, guztien artean egokiena zirudien norabidean, zerbitzuaren nazionalizazioa ezartzean baizik.
1923k o abenduan Sosthenes Behn ITT ko Presidentea Espainia ra iritsi zen, Europa n zehar hedatzeko enpresa espainiarrak erosteko asmoz. ITT konpainia amerikarra zen, eta dozenaka mila abonatu inguru baino ez zituen Puerto Rico n eta Kuba n, eta fabrika batzuk Europa n.
Hilabete gutxiren buruan, Behnek eta Primo de Rivera ren Gobernuak (Kataluniako kapitain jenerala matxinatu zenean) jokaldi bat egin zuten: ITT telefono konpainiak erosten hasi zen (gehienak, ikusi dugunez, katalanak). Behnek, hainbat bankuren laguntzarekin, Espainiako Konpainia Telefoniko Nazionala (CTNE) sortu zuen aktiboak elkartzeko