cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paco Ibáñez
Parisen erbesteratua
Bi urte geroago, beste artista batzuekin batera La Carraca elkartea sortu zuen; elkarte horren helburu nagusietariko bat frankismoaren aurkako disidenteen lanak Frantzian ezagutaraztea zen. 1968an kontzertu batzuk eskaintzeko penintsulara itzultzeko aukera izan zuen, bai eta Espainiako Telebistan agertu ere. Zentsurak, ordea, berehala moztu zuen hain arriskutsua zen adierazpidea, eta Pacok debekatuta zeuden artisten zerrenda beltzean ohorezko tokia bete zuen. 1969an Parisko Olympian kontzertu mitikoak eskaini zituen. Diktadorea hil arte Pacok ezin izan zuen Espainiara itzuli, eta itzultzeko bide librea ikusi zuenean bertan topatu zuen giroak ez zuen batere ase.
Lancaster konderria (Virginia)
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 11,391 pertsonetatik 8,043 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 118 dira. 3,166 beltzak edo afroamerikarrak. 16 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 65 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 5 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 96 pertsonek kokatzen zuten.
Anais (Itsas Charente)
Biztanleria
2007an Anais udalerrian erroldatutako biztanleak 284 ziren. Familiak 109 ziren, horien artean 22 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 18 bakarrik bizi ziren emakumeak), 33 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 7 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Paco Ibáñez
Paco Ibáñez Euskal Herrian
Abeslariak askotan izan ditu harreman onak hemengo artista eta intelektualekin. Imanol Larzabal, Xabier Lete, Jorge Oteiza, Bernardo Atxaga, hemengo asko izan dira eta dira Paco Ibáñezen lagunak. Ez Dok Amairu taldearen sorreran bertan ibili zen kantaria. Hau guztiaren adibide garbiena Oroitzen (1999) diskoa izan daiteke; Imanolekin batera egindako grabazio horretan kantu herrikoiekin Leteren eta Xalbadorren kantak aurki daitezke; bestetik, musikari kolaboratzaileen artean, bestetik, Joserra Senperena, Txema Garcés eta Joxan Goikoetxea zeuden. Esan behar da Pacok euskararen erabilera beti erreibindikatu duela, eta ia kontzertu gehienetan bere sustrai euskaldunak aipatzen dituela. Bestetik, bere kanten ezagunetariko artean bi euskal poetenak ditugu: Gabriel Celaya eta Blas de Oterorenak. Azken urteetan, gainera, Blas de Otero zenaren emaztearekin, Tachia Quintanarrekin, jokatu du behin baino gehiagotan. Azkenik, aipatzekoa ere bada bere anaia bat Euskal Kultura Erakundearen bultzatzailetako bat izan zela, eta ekimenari laguntzeko, Pacok behin baino gehiagotan horren aldeko kontzertuak eskaini zituela.
Anais (Itsas Charente)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Paco Ibáñez
Jerusalem urrezkoa
Zalantzarik gabe abeslariaren pasadizu ezagunetariko bat da hau. Israelgo Naomi Shemer kantariak izenburu horrekin kanta ospetsu bat sortu zuen, Israelen ospe handia izan duena ia-ia himno bat izateraino. Kanta horren doinuak gure Pello Joxepe kantarekin antz handia du. Urteetan Naomik lotura hori ezeztatu zuen, baina hil baino lehen aitortu behar izan zuen Pacori entzundako kanta herrikoiaren bertsioari zor diola haren doinua. Adunakoa hirurogeiko hamarkadaren amaieran Israelen ibili zen, eta orduan ezagutu zuen Naomi Shemerrek kanta hori, eta inkontzienteki, beste kanta horretan erabili zuen.
Antzezlanetarako musika
Mota honetako hiru konposizio egin ditu, hirurak Federico García Lorcaren antzezlanetarako:
Anais (Itsas Charente)
Etxebizitza
2007an 126 etxebizitza zeuden, 110 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 123 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 110 etxebizitza nagusietatik 100 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 16 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 63 etxek bost zituzten. 104 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 41 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 193 ziren, horien artean 151 aktiboak ziren eta 42 inaktiboak ziren. 151 pertsona aktiboetatik 143 lanean zeuden (78 gizon eta 65 emakume) eta 8 langabezian zeuden (2 gizon eta 6 emakume). 42 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Anais udalerrian 118 unitate fiskal zeuden, 315 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.429 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Anais udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 763 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lapalisse
Lapalisse Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Lapalisse udalerrian erroldatutako biztanleak 3.196 ziren. Familiak 1.389 ziren, horien artean 519 pertsona bakarrekoak ziren (193 bakarrik bizi ziren gizonak eta 326 bakarrik bizi ziren emakumeak), 431 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 326 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 113 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.725 etxebizitza zeuden, 1.411 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 60 bigarren erresidentzia ziren eta 254 hutsik zeuden. 1.282 etxeak ziren eta 440 apartamentuak ziren. 1.411 etxebizitza nagusietatik 762 bere jabearen bizilekua ziren, 614 alokairuan okupaturik zeuden eta 35 doan lagata zeuden; 10 etxek gela bat zuten, 125 etxek bi zituzten, 379 etxek hiru zituzten, 440 etxek lau zituzten eta 457 etxek bost zituzten. 1.040 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 674 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 466 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.796 ziren, horien artean 1.265 aktiboak ziren eta 531 inaktiboak ziren. 1.265 pertsona aktiboetatik 1.126 lanean zeuden (598 gizon eta 528 emakume) eta 139 langabezian zeuden (50 gizon eta 89 emakume). 531 pertsona inaktiboetatik 201 erretiraturik zeuden, 146 ikasten zeuden eta 184 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 223 komertzioetatik, 5 erauzte enpresak ziren, 10 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 20 eraikuntza enpresak ziren, 65 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 15 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 11 finantziazio enpresak ziren, 11 higiezinen enpresak ziren, 25 zerbitzu enpresak ziren, 27 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 64 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 5 banku bulegoak, 1 funeraria, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 2 autoeskolak, 3 igeltseroak, 6 margolariak, 2 zurginak, 3 iturginak, 5 argiketariak, 9 ile apaindegiak, 5 albaitariak, 1 aldi baterako lan enpresa, 6 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 31 establezimendu komertzialetatik, 3 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 3 okindegiak, 4 harategiak, 2 liburu dendak, 3 arropa dendak, 3 etxerako tresna dendak, 3 elektrotresna dendak, 1 altzari denda zen, 2 drogeria, 1 bitxi-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
Marie zubia
Marie zubia, Pont Marie, Frantziako Paris hiriburuan dagoen zubi bat da, Sena ibaia zeharkatzen du. 1614-1635 artean eraiki zen eta 92 metro luze ditu.
Lapalisse
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Lapalisse udalerrian 38 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.262 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 botika eta 3 anbulantzia zegoen.
Marie zubia
Parisko 4. barrutian dago.
Dibisio Urdina
Dibisio Urdina (gaztelaniaz: División Azul; alemanez: Blaue Division), ofizialki División Española de Voluntarios gaztelaniaz eta '''250. Einheit spanischer Freiwilliger''' alemanez, espainiar boluntarioz osatutako unitate militarra izan zen, Bigarren Mundu Gerran (1941-1943 bitartean), Wehrmachten barnean, Sobiet Batasunaren aurka borrokatu zena. 18.104 ofizial eta soldaduk eratutako dibisioa zen eta, txandakatzeak kontuan harturik, 45.000-47.000 lagunek zerbitzatu zuten bertan. 4.900 inguru hil ziren eta beste 300 Errusiako kontzentrazio-esparruetan egon ziren preso, 1954an Espainiara itzuli ziren arte.
Montoy-Flanville
Montoy-Flanville Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Montoy-Flanville udalerrian erroldatutako biztanleak 1.182 ziren. Familiak 420 ziren, horien artean 63 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 47 bakarrik bizi ziren emakumeak), 139 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 198 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 431 etxebizitza zeuden, 422 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 9 hutsik zeuden. 374 etxeak ziren eta 56 apartamentuak ziren. 422 etxebizitza nagusietatik 365 bere jabearen bizilekua ziren, 43 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 8 etxek gela bat zuten, 2 etxek bi zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 69 etxek lau zituzten eta 320 etxek bost zituzten. 378 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 135 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 273 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 841 ziren, horien artean 617 aktiboak ziren eta 224 inaktiboak ziren. 617 pertsona aktiboetatik 582 lanean zeuden (318 gizon eta 264 emakume) eta 36 langabezian zeuden (15 gizon eta 21 emakume). 224 pertsona inaktiboetatik 72 erretiraturik zeuden, 83 ikasten zeuden eta 69 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Montoy-Flanville udalerrian 419 unitate fiskal zeuden, 1.155 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.444 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 63 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 13 eraikuntza enpresak ziren, 21 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 9 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 4 igeltseroak, 2 margolariak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen, 1 kongelatu-denda zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Montoy-Flanville udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Jamie Ritchie
Jamie Ritchie (Dundee, 1996ko abuztuaren 16a) eskoziar errugbilaria da, hirugarren lerroko hegal postuan aritzen dena. 2014tik, Edinburgh Rugby taldearekin jokatzen du United Rugby Championshipen. 2018ko ekainaren 9an egin zuen debuta Eskoziako errugbi selekzioarekin, Edmontonen, Kanadaren aurka.
Afro-amerikarren eskubide zibilen aldeko mugimendua (1955-1968)
1955 urtetik 1968 urtera bitartean gauzaturiko afro-amerikarren eskubide zibilen aldeko mugimendua Estatu Batuetan izandako gizarte mugimendu eraldatzaile zenbaiten multzoa izan zen, helburu gisa zeukatenak afro-amerikarrek pairatzen zuten arraza-diskriminazioa legez kanpo uztea eta Estatu Batuen Hegoaldeko estatuetan boto-eskubidea berrezartzea. Black Power Movement delakoaren agerpenarekin, zeinak gutxi gorabehera 1966tik 1975era bitartean iraun baitzuen, eskubide zibilen aldeko mugimenduaren helburuei gehitu zitzaizkien arraza-duintasuna, buruaskitasun ekonomiko eta politikoa, eta zuriengandiko zapalkuntzatik askatzea.
Eskubide zibilen aldeko mugimenduan parte-hartzerik aktiboena izan zutenetako askok, hala nola NAACP, SNCC, CORE eta SCLCk, nahiago dute Southern Freedom Movement izena (alegia, "Hegoaldeko Askatasun Mugimendua"), borroka hura askoz ere haratago baitzihoan legearen araberako eskubide zibil hutsen ingurukoa izatetik: borroka zen, halaber, askatasunari, errespetuari, duintasunari eta berdintasun ekonomiko eta sozialari zegozkien oinarrizko aferei buruzkoa.
1955-1968 epean, desobedientzia zibileko eta indarkeriarik gabeko protesta-ekintzek krisi-egoerak sortu zituzten aktibisten eta agintarien artean. Gobernuek, negozioek, hezkuntza-erakundeek eta erkidegoek, hala maila federalekoek nola estatukoek eta udalerrietakoek, sarritan berehalako erantzuna eman behar izan zieten afro-amerikarren berdintasunik eza agerian uzten zuten krisi-egoerei.
Protesta egiteko eta desobedientzia zibilerako baliatu ziren, besteak beste, boikotak, hala nola Montgomery-ko Autobusen Boikota (Montgomery, Alabama, 1955-1956); eserialdiak, hala nola Greensboro-ko eserialdi eraginkorra (Greensboro, Ipar Carolina, 1960); martxak, Selma-tik Montgomery-rako martxak (Alabama, 1965) bezalakoak; eta indarkeriarik gabeko mota askotako beste zenbait jarduera.
Eskubide zibilen aldeko mugimenduaren fase honetako legegintza-lorpen azpimarragarriak izan ziren eskubide zibilen 1964ko legearen onespena (Civil Rights Act), zeinak diskriminazioa debekatu baitzuen enplegu-prozeduretan eta instalazio publikoetan; boto-eskubideei buruzko 1965eko legea (Voting Rights Act), zeinak boto-eskubideak berrezarri eta babestu baitzituen; 1965eko Immigration and Nationality Services Act legea, zeinaren bidez izugarri ireki baitzitzaien Estatu Batuetan sartzeko modua jatorri europar tradizionalekoak ez ziren giza taldeei; eta eskubide zibilen 1968ko legea, zeinak bazterkeria debekatu baitzuen etxebizitzen salmentan edo alokairuan.
Estatu Batuen Hegoaldean, afro-amerikarrak politikagintzan sartu ziren berriro ere, eta Estatu Batuetan zehar, gazteek ekintzarako inspirazioa jaso zuten.
Ordura arteko egoera
1876ko hauteskunde eztabaidatuen ondorio bat izan zen Berreraikuntza deritzon prozesua (Reconstruction, ingelesez; alegia, Estatu Batuetako gerra zibilaren osteko garaia) bukatzea. Horrekin batera, Estatu Batuetako Hegoaldean, zuriek eskualde horren gaineko kontrol politikoa berreskuratu zuten.
1890etik 1908ra bitartean, Hegoaldeko estatuetan afro-amerikarrei boto-eskubidea sistematikoki ukatzeko prozesua abian jarri zen (ingelesez disenfranchisement deritzon jokabidea, zeinaren bitartez pertsona edo giza talde bati boto-eskubidea kendu edo beren botoaren indarra murriztu edo guztiz deuseztatzen baita), eta ukazio horrek iraun zuen 1960ko hamarkadaren erdialdean eskubide zibilen legeria nazionala onetsi zen arte. Horrela, bada, eta adibide gisa, 60 urte baino gehiagoko epe batean beltzek Hegoaldean inor ere ez zuten hautatzerik izan beren interesak Kongresuan ordezkatzeko.
Margarita Saxoniakoa (1469-1528)
Margarita Saxoniakoa (Meissen, 1469ko abuztuaren 4a - Weimar, 1528ko abenduaren 7a) Saxoniako Hauteslerriko printzesa izan zen Wettin leinuaren bidez jaiotzez eta Brunswick-Lüneburgeko dukesa ezkontzaz.
Afro-amerikarren eskubide zibilen aldeko mugimendua (1955-1968)
Ordura arteko egoera
Afro-amerikarrei boto-eskubidea ukatzen zitzaien aldi berean, legearen bitartez arraza-bereizketa inposatzen joan zen, eta beltzen aurkako indarkeriak berebiziko gorakada izan zuen.
Margarita Saxoniakoa (1469-1528)
Biografia
Ernesto Saxoniakoa printze hauteslearen alaba zen, Elixabeterekin izandako ezkontzaz. Bere anaiak Frederiko III.a Saxoniakoa eta Jon ziren, eta bere ahizpa Kristina Saxoniakoa Danimarkako erregina zen.
Margarita 1528an hil zen eta Weimarren lurperatu zuten.
Afro-amerikarren eskubide zibilen aldeko mugimendua (1955-1968)
Ordura arteko egoera
Berreraikuntza ostean Estatu Batuetako Hegoaldean sorturiko arraza-bereizkeriaren eta zapalkuntzaren sistema hura, estatuak ageri-agerian onetsitakoa, "Jim Crow" izenaz egin zen ezagun. Eta ia-ia erabat bere horretan iraun zuen noiz eta 1950eko hamarkadaren hasierara arte.
Horregatik, XX. mendearen hasierako urteak Estatu Batuetako arraza-harremanek behea jo zuteneko garaitzat hartu ohi dira maiz (Nadir of American race relations). Nahiz eta eskubide zibilen urraketarik eta problemarik larrienak Hegoaldeko estatuetan jasaten ziren, gizarte-tirabirek eragina izan zuten beste eskualde batzuetan bizi ziren afro-amerikarrengan ere.
Berreraikuntza osteko garaiaren ezaugarriak:
Afro-amerikarrek eta beste arraza-gutxiengo batzuek antolamendu hori errefusatu egin zuten. Mota ezberdinetako erresistentzia-jokabideei eutsi zieten, eta bizitza-aukera hobeak bilatu zituzten, auziak jarriz, erakunde berriak sortuz, ordain politikoaren bidez, eta lanbide-esparruan antolatuz.
1909an, National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) fundatu zen (alegia, "jende koloredunaren aurrerabiderako elkarte nazionala"). Auzi-jartzeen, hezkuntzaren eta lobby-jardunaren bidez arraza-bereizkeriari amaiera jartzeko helburuarekin borrokan jardun zuen. Bere ahaleginaren lorpen handia izan zen Estatu Batuetako Auzitegi Gorenak Brown v. Board of Education kasuan (1954) emandako epaia, non gaitzetsi egin baitzuen zurientzako eta koloredunentzako eskola bereizien sistema, eta, era horretan, indargabetu egin zuen "separate but equal" doktrina (hots, "bereiziak baina berdinak"), Plessy v. Ferguson kasuan ezarri zena.
Hegoaldeko estatuetatik kanpo, gainontzeko estatuetan beltzen egoera zertxobait hobea zen (estaturik gehienetan botoa eman zezaketen, nahiz eta etxebizitzak edo lanpostuak eskuratzean bereizkeria jasaten zuten, hala ere). 1910-1970 epean, afro-amerikarrek, beren bizi-baldintzak hobetzearren, iparraldera nahiz mendebaldera migratu zuten. Guztira, Hegoaldetik ia zazpi milioi beltzek alde egin zuten, "Great Migration" gisa ezagutzen den horretan.
Brown vs. Board of Education kasuan lorturiko garaipenarekin hatsa harturik, baina horrek ondorio praktiko berehalakorik izan ez zuela ikusirik zapuztuta, hiritar partikularrek gero eta indar handiagoz arbuiatu zituzten planteamendu legalistak eta gradualistak, desegregazioa erdiesteko oinarrizko lanabes gisa. Arraza-segregazioaren eta boto-ukazioaren aldekoek, Hegoaldean, massive resistance (erresistentzia masiboa) deritzon politika kontrajarri zieten. Eta horri aurka egiteko, afro-amerikarrek erabili zuten halako estrategia bat zeinak uztartzen baitzituen zuzeneko ekintza (direct action) eta indarkeriarik gabeko erresistentzia. Estrategia hori "desobedientzia zibil" gisa ezagutua da, eta hasiera eman zion 1955etik 1968ra bitarteko afro-amerikarren eskubide zibilen aldeko mugimenduari.
Auzi-jartzeen ordez, masa-ekintza
Eskubide Zibilen aldeko Mugimenduak XX. mendearen lehenbiziko erdian ezaugarri gisa izandako estrategia, zeina oinarritzen baitzen hezkuntza publikoan, legegintza-arloko lobby-jardunean eta sistema judizialaren araberako auzi-jartzeetan, aldatu egin zen Brown vs. Board of Education kasuaren ondoren, "zuzeneko ekintzako" estrategia bihurtzeko: batez ere, boikotak, eserialdiak, Freedom Rides deiturikoak (hots, Hegoaldeko garraio publikoetan bidaiatzea, haietan segregazioa aplikatzen ote zen egiaztatzeko), martxak eta antzeko taktikak, zeinak mobilizazio masiboan, indarkeriarik gabeko erresistentzian eta desobedientzia zibilean oinarritzen baitziren. Ekintza masiboaren estrategia hori Eskubide Zibilen aldeko Mugimenduaren ezaugarri izan zen 1960tik 1968ra bitartean.
Elizek eta tokian tokiko herritarren erakundeek boluntarioak mobilizatu zituzten, hedapen zabaleko ekintzetan parte har zezaten. Aldaketa eragiteko modu hori zuzenagoa eta potentzialki azkarragoa zen modu tradizionala baino, hots, auzitegietara jotzea baino.
Montgomery Improvement Association, hau da, "Montgomery hobetzeko elkartea", Montgomeryko Autobus Boikotaren zuzendaritzaz arduratzeko eratua, boikot horri urtebetez eusteko moldatu ahal izan zen, harik eta auzitegi federal batek Montgomery hiriari bere autobusak desegrega zitzan agindu zion arte. Montgomeryko arrakastak ekimen horren liderra, Martin Luther King, Estatu Batuetan ezagutarazi zuen. Halaber, beste autobus-boikot batzuetarako inspirazio gisa ere balio izan zuen, hala nola Tallahassee-ko (Florida) 1956-1957ko boikot hagitz arrakastatsua.
1957an, Martin Luther Kingek eta John Duffy erreberendoak (Montgomery Improvement Association elkarteko liderrak) elkar hartu zuten antzeko boikot-ahaleginak antolatzen arituak ziren beste eliza-buruzagi batzuekin, hala nola Tallahasseeko C. K. Steele erreberendoa eta Baton Rouge-ko T. J. Jemison erreberendoa; bai eta beste ekintzaile batzuekin ere, hala nola Fred Shuttlesworth erreberendoa, Ella Baker, A. Philip Randolph, Bayard Rustin eta Stanley Levison, Southern Christian Leadership Conference (SCLC) eratzeko, zeinaren egoitza nagusia Atlantan (Georgia) baitzegoen.
SCLCk entrenamendu- eta lidergo-aholkularitza eskaintzen zien herri bakoitzean segregazioari aurre egiteko egiten ziren ahaleginei. Erakundeak dirua biltzen zuen, gehienbat Iparraldean, aipaturiko kanpainak finantzatzeko. Indarkeriarik eza egin zuen bere printzipio nagusi, eta arrazakeriari aurre egiteko oinarrizko metodo ere.
1959an, Septima Clarke, Bernice Robinson eta Esau Jenkins-ek, Tennessee-ko Highlander Folk School eskolaren laguntzarekin, Hego Carolinako Sea Islands uharteetan lehenbiziko Citizenship Schools ("herritartasun-eskolak") sortu zituzten. Idazten eta irakurtzen irakasten zuten, era horretan beltzek botoemaile-probak gainditu ahal izan zitzaten. Ekimen horrek izugarrizko arrakasta izan zuen, eta horri esker Johns Island uhartean botoemaile beltzen kopurua hirukoiztu egin zen. SCLCk programa horren gaineko ardura hartu zuen eta haren emaitzak bikoiztu egin zituen beste toki batzuetan.
Brown v. Board of Education (1954)
1954ko maiatzaren 17an, Estatu Batuetako Auzitegi Gorenak bere epaia eman zuen, Board v. Board of Education of Topeka, Kansas izeneko kasuan. Bertan, demandatzaileek argudiatzen zuten inkonstituzionala zela haur beltzei hezkuntza ematea zurien eskoletatik bereizitako ikastetxe publikoetan. Auzitegi Gorenak honela adierazi zuen bere iritzia: "Eskola publikoetan haur zuriak eta koloredunak bereizteak eragin kaltegarria dauka haur beltzengan. Eragin hori are handiagoa da jokabide hori zuzenbidearen gerizpean gauzatzen denean; izan ere, arraza-bereizketaren politika ulertu ohi da beltzen gizataldearen gutxiagotasun-erakusgarri gisa".
Auzitegi Gorenak ebatzi zuen inkonstituzionalak zirela bai 1896an Plessy v. Ferguson kasuan Auzitegi Gorenak berak emandako epaia (separate but equal-"bereiziak baina berdinak" doktrina segregazionista ezarri zuena), bai Cumming v. Richmond County Board of Education kasuko epaia (1899), zeinak doktrina hori eskoletan aplikatu baitzuen.
Brown v. Board of Education kasuan, Auzitegi Gorenak agindu zuen ezen segregazio-sistema pixkanaka bertan behera utzi behar zela.
Emmett Till-en erailketa (1955)
Emmett Till Chicagoko 14 urteko mutil afro-amerikar bat zen, Mississippi estatuko Money herrixkan oporretan zegoena. Bertako denda bateko emakume zuri bati, ustez, miresmen-txistua egin ondoren, erail egin zuten. Emmett Till modu basatian jipoitua izan zen eta begi bat atera zioten; gero, buruan tiro egin zioten eta, bere gorputzari 35 kilo inguruko haizagailu bat alanbre arantzadunez lotu ondoren, Tallahatchie ibaira bota zuten. Bere gorpua hiru egunez egon zen ibaiko uretan, bi arrantzalek aurkitu eta bertatik atera zuten arte.
Emmett Till-en amak insistitu zuen hileta publikoa egin ziezaioten, zerraldo irekiarekin, jende guztiak ikus zezan zer-nolako basakeriaz erail zuten bere semea.
Erailketarengatik atxiloturiko susmagarriak absolbitu egin zituzten, baina geroago aitortu zuten beraiek izan zirela hiltzaileak.
Emmett Till-en erailketa aipatu ohi da Eskubide Zibilen aldeko Mugimendua bultzatu zuten gertakari nagusienetako bat gisa.
Rosa Parks eta Montgomery-ko Autobusen Boikota, 1955-1956
1955eko abenduaren 1ean, Rosa Parks-ek ("eskubide zibilen mugimenduaren ama" gisa ezaguna) uko egin zion autobus publiko batean bere eserlekua bidaiari zuri bati uzteari.
Rosa Parks NAACP elkarteak Montgomeryn zeukan ordezkaritzako idazkaria zen, eta zuela gutxi itzulia zen Tennesseeko Highlander Center-en eginiko bilera batetik, non indarkeriarik gabeko desobedientzia zibilaren estrategiari buruzko gogoeta egin baitzen.
Autobuseko gertakariarengatik, Parks atxilotu, epaitu eta zigortu egin zuten, "ordenaren aurkako jokabidearengatik" eta udaleko ordenantza bat urratzeagatik. Beltzen kolektiboak gertakariaren berri izan zuenean, 50 buruzagi afro-amerikarrek elkar hartu eta Montgomeryko autobusen boikota antolatu zuten, autobusen garraio-sistema gizalegetsuago bat exijitzeko.
Montgomeryko 50.000 afro-amerikar gehienen babesari eta jarraipenari esker, autobusen boikotak 381 egun iraun zuen, harik eta autobus publikoetan zurien eta afro-amerikarren bereizketa edo segregazioa ezartzen zuen udal ordenantza bertan behera utzi zen arte. Montgomeryko afro-amerikarren ehuneko 90ek parte hartu zuten boikotean. Boikota zela medio, autobus-konpainiaren dirusarrerek ehuneko 80ko beherakada izan zuten.
1956ko azaroan, auzitegi federal batek Montgomeryko autobusen desegregazioa agindu zuen, eta garaipen hura lortzearekin bukatu zen boikota.
Little Rock (Arkansas): desegregazioa ikastetxe batean gauzatzea (1957)
Hegoaldeko estatu aski progresista zen Arkansas, eta Little Rock, bertako hiriburua. Hala eta guztiz ere, 1957ko irailaren 4an izugarrizko krisialdia piztu zen, Arkansaseko gobernadore Orval Faubus-ek Guardia Nazionalari dei egin zionean, bederatzi ikasle afro-amerikarri Little Rock-eko Central High School ikastetxean sartzen ez uzteko. Aurretiaz, ikasle horiek demanda bat jarri zuten, ikastetxe integratu horretan ikasteko eskubidea aitortua izan zekien. Bederatzi ikasle horiek, beren nota bikainengatik izan ziren aukeratuak Central High School ikastetxera joan ahal izateko.
Lehenbiziko eskola-egunean bederatzi ikasle haietatik bakarra, neska bat, agertu zen, ez baitzuen jaso ikastetxera joateak zeukan arriskuaz ohartarazten zuen telefono-deia. Ikastetxearen kanpoaldean bilduta zeuden protestatzaile zuriek ikaslea inguratu eta jazarri egin zuten, eta neska polizia-auto batean atera behar izan zuten handik, erasotzaileengandik babesteko. Harrezkero, bederatzi ikasle horiek auto berezi batean garraiatu behar izan zituzten ikastetxera, jeep-etan zihoazen militarren babespean.
Faubusek ez zuen ordura arte bere burua segregazionista gisa azaldu. Baina Arkansaseko Alderdi Demokratak, zeinak garai hartan estatuko politikagintza kontrolatzen baitzuen, presio nabarmena egin zion Faubusi, hark azaldu zuenean aztertu egingo zuela Arkansaseko estatuan Brown v. Board of Education epaia betearazteko modua. Eta orduan, Faubusek integrazioaren aurkako jarrera hartu zuen, bai eta integraziora behartzen zuen auzitegi federalaren aginduaren aurka ere.
Faubusek Guardia Nazionalari emandako agindua ez zitzaion oharkabean pasa Estatu Batuetako Dwight D. Eisenhower presidenteari. Presidenteak auzitegi federalen aginduak betearazteko asmo osoa zeukan. Kritikoek leporatzen zioten oso epela zela (kasurik onenean) ikastetxe publikoak desegregatzeko egitasmoari zegokionez.
Era horretan, ikasleek ikastetxe hartan ikasteko modua izan zuten. Alabaina, lehenbiziko eskola-egunean haien inguruan irain-oihuka eta txistua botatzen bildutako zuri oldartuen artetik pasa behar izan zuten, eta ikasturtearen gainerakoan beren ikaskideen jazarpena pairatu behar izan zuten. Nahiz eta, klaseen artean, soldadu federalen zaintzapean egoten ziren, ikasle beltzek ikasle zurien gutxiespenak eta are erasoak jasan behar izaten zituzten, soldaduak hantxe bertan ez zeudenean. Bederatzi ikasle beltz horietako bat, Minnijean Brown, ikastetxetik egotzia izan zen chili-ontzi baten edukia burutik behera botatzeagatik eskolako bazkari-ilaran erasoka ari zitzaion ikasle zuri bati.
Eserialdiak (1960)
Eskubide Zibilen aldeko Mugimendua indarberritu egin zen ikasle-talde batek eserialdi bat egin zuenean Woolworth's konpainiak Ipar Carolinako Greensboro herrian zeukan saltoki batean: 1960ko otsailaren 1ean, lau ikasle, soilik beltzentzakoa zen North Carolina Agricultural & Technical College-koak, Woolworth's-eko jatetxeko barra segregatuan eseri ziren, Woolworth's-ek afro-amerikarrei aplikatzen zien baztertze-politikarengatik protesta egiteko.
Protesta-egile horiei iradoki zitzaien izan zezatela itxura profesionaleko janzkera, isilik eserita gelditzea, eta eserleku guztiak ez betetzea, baizik eta tartekaturik eserleku hutsak utz zitzatela, jarraitzaile zuri potentzialek protesta horrekin bat egin ahal izan zezaten.
Laster asko, eserialdi horrek beste eserialdi batzuetarako inspirazio gisa balio izan zuen, hala nola Richmond (Virginia), Nashville (Tennessee) eta Atlantan (Georgia) eginikoak. Estatu Batuetako Hegoalde osoan zehar ikasleak nor bere herriko saltoki batzuetako jatetxeetako barretan eserialdiak egiten hasi zirenean, herri horietako agintariek zenbaitetan indar hutsa erabili zuten, protesta-egileak jatetxeetatik fisikoki ateratzeko.
Eserialdia, teknika gisa, ez zen gauza berria: jadanik 1942an, Congress of Racial Equality delakoak eserialdiak sustatu zituen Chicagon, bai eta St. Louisen 1949an, eta Baltimoren, 1952an.
1960an, ordea, teknika horri esker lortu zen nazio osoaren arreta erakartzea Eskubide Zibilen aldeko Mugimendurantz. Greensboro-ko eserialdiaren arrakastak ikasleen kanpaina samalda bat eragin zuen Estatu Batuen Hegoaldean, eta, seguruenik, horietatik hobekien antolatuta zegoena, diziplina zorrotzenaz eginikoa eta eraginkortasunik berehalakoena izan zuena, Nashvillekoa (Tennessee) izan zen. 1960. urtearen amaierarako, eserialdiak hedatuak ziren Estatu Batuen Hegoalde osora ez ezik, Nevada, Illinois eta Ohiora ere.
Protesta-egileak ez ziren mugatu jatetxeetako barretara soilik; beren ekintzak gauzatu zituzten, halaber, parke, hondartza, liburutegi, antzoki, museo eta bestelako gune publikoetan. Atxilotuak izaten zirenean, ikasleek "jail-no-bail" gisa ezaguturiko aldarrikapena egiten zuten (alegia, "espetxea bai, fidantzarik ez"), beren borrokara jendearen arreta erakartzeko eta protesta haren kostua alderantzikatzeko: espetxe-erakundeen bizkar ipintzen zuten espetxeetako espazioaren eta janariaren ondoriozko finantza-zama.
1960ko apirilean, eserialdi haien antolaketa-lanean ibilitako aktibistek batzar bat egin zuten Shaw Unibertsitatean (Raleigh, Ipar Carolina), eta horren emaitza izan zen Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) delako erakundearen sorrera. SNCCk indarkeriarik gabeko konfrontazio-taktika horiek areagotu egin zituen, Freedom Rides izenekoak antolatzeraino.
Freedom Rides edo Askatasunaren Bidaiak, 1961
Askatasunaren bidaiak (Freedom Rides) ziren Eskubide Zibilen aldeko Mugimenduko ekintzaileek (hots, Freedom Riders deiturikoek) estatuarteko autobusetan Estatu Batuen Hegoaldera eginiko ikuskapen-bidaiak, helburu gisa zeukatenak egiaztatzea Estatu Batuetako Auzitegi Gorenak Boynton v. Virginia kasuan emandako ebazpena benetan betetzen ari ote zen. Auzitegi Gorenaren ebazpen horrek bertan behera utzi zuen estatuarteko bidaietan zihoazen pertsonen segregazioa.
1960ko hamarkadako lehen askatasunaren bidaia CORE-Congress of Racial Equality erakundeak antolatu zuen. 1961eko maiatzaren 4an abiatu zen Washington D.C.tik, eta maiatzaren 17an New Orleansera iristekoa zen.
Bai lehenbiziko eta bai hurrengo bidaia haietan, aktibistek Estatu Batuen Hegoaldean zehar (Deep South gisa ezagutzen den horretan, hain zuzen) bidaiatu zuten, autobusetako eserlekuen antolamendua eta autobus-geltokiak desegregatzeko (komunak eta ur-iturriak barne).
Anniston eta Birminghameko bortxa-gertakari haiek eten egin zituzten askatasunaren bidaiak, harik eta SNCCko aktibistak Birminghamera iritsi ziren arte, haiei jarraipena ematera.
Alabamako Montgomery hirian ere askatasunaren bidaietako ekintzaileak jipoituak izan ziren.
Mississippi estatuko Jackson hirian, Freedom Rider-ak atxilotuak izan ziren, soilik zurientzakoak (white only) ziren instalazioak erabiltzearen bidetik "bakea urratzeagatik". Baina erakunde ezberdin askok Jacksonerako askatasun-bidaia gehiago antolatu zituzten. Hirira iritsi ahala, ekintzaileak atxilotuak ziren. Udaren amaierarako, 300 baino gehiago espetxeratuak izan ziren Mississippin. Kartzelaratutako Freedom Rider-ak modu latzean tratatuak izan ziren, zikinkeriaz beteriko gelaxka nimiñoetan giltzapetuak, eta noiz edo noiz jipoituak. Jacksonen, bero sapan bortxazko lanak eginarazi zizkieten gizonezko zenbait presori. Beste batzuk Mississippi State Penitentiary espetxera lekualdatu zituzten. Bertan, haientzako janariari neurriz gain botatzen zitzaion gatza, eta koltxoiak kendu zizkieten. Batzuetan, hormetan ipinitako "eskumutur-apurgailu"etatik zintzilikatzen zituzten gizonak. Bero handiko egunetan, gelaxketako leihoak itxi egiten zizkieten, arnasa hartu ahal izate hutsa eragozteraino.
Boto-emaileen erroldatzea antolatzen
Freedom Ride-en ondoren, Mississippiko herrietako zenbait buruzagi beltzek, hala nola Amzie Moore, Aaron Henry eta Medgar Evers-ek, SNCCri eskatu zioten lagundu zezala boto-emaile beltzak erroldatzeko zereginean, bai eta estatuan botere politikoaren parte bat bereganatu ahal izateko moduko erakundeak sortzeko langintzan ere. Izan ere, Mississippik bere konstituzioa 1890ean berretsi zuenetik, erroldatzea zaildu egin zuen, eta beltzak erroldetatik egotzi zituen, askotariko baldintzak ezartzearen bidetik: biztanle bakoitzeko zergak, egoiliar izateko betekizunak eta alfabetatze-azterketak. Hainbeste urteren buruan, beltzei boto-ahalmena eragotzi nahia zurien gailentasunaren aldekoen kulturaren parte izatera iritsia zen.
Robert Moses-ek, SNCCko antolatzaile batek, 1961eko udazkenean ekin zion horrelako lehenengo proiektuari, McComb-en eta inguruko konderrietan, estatuaren hego mendebaldeko izkinan. Horrelako ahaleginei, errepresio bortitza kontrajarri zieten estatuko eta herrietako agintariek, White Citizen's Council erakundeak (white supremacy edo zurien gailentasuna defendatzen zuena) eta Ku Klux Klan-ek, eta horren emaitza jipoiketak eta ehunka atxiloketa izan ziren, bai eta boto-eskubidearen aldeko Herbert Lee aktibistaren erailketa ere.
1962ko udaberrian, Voter Education Project-eko finantzaketarekin, boto-emaileen erroldatzea antolatzen hasi ziren SNCC/COFO, Mississippi ibaiaren deltaren eskualdean: zehazki, Greenwood, Hattiesburg, Laurel eta Holly Springs inguruetan. McComb-en bezalaxe, haien ahaleginek aurkakotasun porrokatua topatu zuten (atxiloketak, jipoiketak, tiroketak, erreketak eta hilketak). Erregistroko arduradunek alfabetatze-probak (literacy test) erabiltzen zituzten, beltzak erroldetatik kanpo uzteko. Horretarako, ikasketa-maila altua zeukaten pertsonei ere gainditu ezinekoak zitzaizkien eskakizunak ezarri zituzten. Horrez gain, enpresaburuek lanetik bota zituzten erroldatzen saiaturiko beltzak, eta maizter ziren beltzak ere beren etxeetatik egotzi zituzten etxe-jabeek.
Hurrengo urteetan zehar, boto-emaile beltzen erroldatzearen aldeko kanpaina estatu guztian zehar hedatu zen.
Beste estatu batzuetan ere (Louisiana, Alabama, Georgiaren hegomendebaldea eta Hego Carolina) antzeko erroldatze-kanpainei ekin zitzaien, eta halaber antzekoak izan ziren haien aurreko erreakzioak. 1963rako, Estatu Batuen Hegoaldean, boto-emaileen erroldatze-kanpainak desegregazio-ahaleginak bezain funtsezko bihurtu ziren askatasunaren aldeko mugimenduarentzat. 1964ko Civil Rights Act izeneko legea onetsi ondoren, mugimenduaren eginkizun nagusia bihurtu zen boto-emaileen erroldatzeari babes ematea eta erroldatzea erraztea, estatuen oztopoen gainetik. Horren emaitza izan zen 1965ean Voting Rights Act izeneko legea onestea.
Integrazioa Mississippiko unibertsitateetan, 1956-1965
1956an, Clyde Kennard, Koreako Gerrako beterano beltz bat, saiatu zen Hattiesburg-eko Mississippi Southern College unibertsitatean (gaur egun University of Southern Mississippi izena duena) matrikulatzen. William David McCain-ek, unibertsitateko presidenteak, izugarrizko ahaleginak egin zituen arazo hau hel ez zedin hiriko buruzagi beltzengana, ez eta estatuko erakunde politiko segregazionistetara.
Kennard bi aldiz atxilotu zuten, akusazio faltsuen pean, eta zazpi urteko espetxe-zigorra ezarri zioten. Hiru urte bortxazko lanetan jardunean eman ondoren, Kennard baldintzapeko askatasunean jarri zuen Mississippiko gobernadore Ross Barnett-ek, jakin zenean Kennardek zeukan kolon-minbizirako tratamendua oso gaizki eman zitzaiola.
2006an, Robert Helfrich epaileak ebatzi zuen Kennard errugabea zela leporatu zizkioten akusazio guztietan.
Bestalde, James Meredith-ek demanda bat irabazi zuen, eta horren ondorioz, University of Mississippi unibertsitatean 1962ko irailean onartua izatea lortu zuen. Nahiz eta Meredith irailaren 20an, 25ean eta 26an campusean sartzen ahalegindu, Mississippiko gobernadore Ross Barnett-ek ez zion sartzen utzi. Izan ere, Barnett-ek honakoa esan zuen: "Mississippin ez da inolako eskola integraturik egongo, ni zuen gobernadore naizen bitartean".
Auzitegi batek (zehazki, bosgarren zirkuituko apelazio-gorteak, hots, Fifth U.S. Circuit Court of Appeals) Barnett gobernadoreari isuna, men ez egiteagatikoa, jarri ondoren (10.000 dolar baino gehiagokoa, Meredith-i matrikulatzen uzten ez zion egun bakoitzeko), 1962ko irailaren 30ean lortu zuen Meredithek, U.S. Marshals polizien babesarekin, campusean sartzea. Baina ikasle zuriek eta ikasleak ez ziren beste zuri batzuek ere istiluak sortzeari ekin zioten gau hartan, Meredith babesten ari ziren poliziei harriak jaurtikitzen, eta geroago poliziei tiro egiten. Bi pertsona hil ziren (horietako bat, kazetari frantses bat), 28 poliziak bala-zauriak izan zituzten, eta beste 160 zaurituak suertatu ziren. Mississippi Highway Patrol-eko kideak campusetik joan ondoren, Kennedy presidenteak armada arrunteko soldaduak bidali zituen campusera, matxinada hura zapaltzera.
Biharamunean, Meredithek lortu zuen bere klaseak hastea, soldaduak iritsi ondoren.
Albany-ko mugimendua, 1961-1962
SCLC erakundeak (zeinak kritikak jaso baitzituen zenbait aktibistarengandik, askatasunaren bidaietan parte hartu ez izateagatik) bere prestigioa eta baliabideak hein handi batean bideratu zituen desegregazio-kanpaina bat egitera Georgiako Albany hirian, 1961eko azaroan. King-ek pertsonalki esku hartu zuen, SNCCko antolatzaileen eta hiriko buruzagien zuzendaritzapeko kanpainari laguntzen.
Birmingham-eko kanpaina, 1963-1964
Birminghameko kanpaina arreta handiz planifikatu zuen Wyatt Tee Walker ekintzaileak, eta ardatz nagusi bat hartu zen helburu gisa: desegregazioa lortzea Birmingham hiriaren zentroko dendetan, eta ez, ordea, erabateko desegregazioa (Albanyn lortu nahi izan zena). Egiazki, hiri horretako agintarien erreakzio bortitzak kanpaina horren helburuari mesede egin zion (Eugene "Bull" Connor-ek, hots, poliziaburuak, presiopeko ur-jaurtiketak eta zakurrak erabilarazi zituen, bai manifestarien aurka, bai inguru hartan suertaturiko haur eta oinezkoen aurka ere, eta era horretan nazio guztiaren arreta erakarri zuen gertakari haietara).
Kanpainako ekintzaileek indarkeriarik gabeko askoariko borroka-metodoak erabili zituzten: eserialdiak, belaunikaldiak (hiriko zenbait elizatan), eta konderriko administrazio-egoitzarako martxa bat, boto-emaileak erroldatzeko ekimen bat abiarazteko. Alabaina, hiriko agintariek ebazpen judizial bat lortu zuten, protesta horiek guztiak debekatzen zituena. Kanpainaren bultzatzaileek uste osoa zeukaten ebazpen hura inkonstituzionala zela; horrenbestez, desafio egin zioten, eta kanpainako partaideen atxiloketa masiboetarako prestatu ziren. King-ek aukeratu zuen 1963ko apirilaren 12an atxilotuak izan zirenen artean egotea.
Espetxean zegoen bitartean, King-ek bere Letter from Birmingham Jail ("Gutuna Birmingham-eko espetxetik") famatua idatzi zuen egunkari baten orrialdeen ertzetan. Bere jarraitzaileek Kennedy Administrazioarengana jo zuten, eta azken horrek esku hartu, eta King aska zezaten lortu zuen.