cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otsaileko Iraultza
Aurrekariak
1916an Rasputin, Alexandra tsarina eta tsarra eraisteko kolpe saiakera politiko eta militarrak ugaritu ziren. Garrantzitsuena 1916ko udazkenean izan zen, Alderdi Oktubristak, Errusiako Alderdi Aurrerakoiak eta kadeteek prestatua. Parte-hartzaileek estatu kolpea bultzatu nahi zuten herri-iraultza ekiditeko asmoz, baina asmoa ez zen aurrera eraman hainbat atzerapen izan zituztelako; azkenean, burgesiak nahi ez zuen iraultza gertatu zen. Leninek dioenez, eskuinaren helburua "monarka baten ordez beste monarka bat jartzea" zen, "ahal izanez gero, Romanov bat". 1916ko otsailean estatu kolpe politiko bat gertatzea posible zela ikusten zuten tsarraren gertuko hainbatek. Azaroaren 18an [azaroaren 5a], Nikolas Nikolaevitxek esan zion liberalizazio politikoa bultzatzen ez bazuen laster galduko zuela tronua. Abenduaren 17an, Feliks Jusupov printzeak eta beste politikari eskuindar batzuek Grigori Rasputin hil zuten.
Leninen ustez, eskuin politikoa, boltxebikeak eta mentxebikeak elkartu izana eta iraultza "hain azkarra" izateak erakusten du interes-batasuna zegoela indar guztien artean. Haren esanetan, mentxebikeek iraultza sozialista ekidin nahi zuten, eta "bakezaletasun txiki-burgesa" erabiltzen zuten. Eskuineko indarrek eta nazioarteko kapitalistek, ordea, iraultza ekiditeaz gain gerran jarraitzea zuten helburu.
Urte hasierako egoera
1917. urtea hotzarekin eta inflazio oso handiarekin hasi zen Errusian. Langileen grebak bata bestearen atzetik gertatzen ziren, eta hiri nagusietan manifestazioak zeuden janari eskasia zela-eta, edo janariaren banaketa ez zelako egokia. Manifestazio horien izaera geroz eta kezkagarriagoa zen erregimenarentzat: protestak ez ziren bakarrik ekonomikoak, izaera politiko handia zuten. Inflazioa hain zen handia urte hasieran, langileek ezin zituzten erosi arrautzak, esnea, haragia, azukrea edo frutak. Langileek hotzari aurre egitearen edo jatearen artean aukeratu behar zuten. Hirietako proletarioek xtxi jakia ogia apurrekin eta urarekin jaten zuten, eta metalurgiako langileak ere inflazioa nabaritzen hasi ziren. Metalurgiako langileak nahitaezkoak ziren Lehen Mundu Gerrako esfortzuari aurre egiteko. Okhranak egindako txostenak adierazi zuen iraultza, izatekotan, gosetearen ondorio izango zela:
1916ko abenduan Petrogradeko 39 enpresa geldirik zeuden ez zutelako erregairik; eta beste 11, elektrizitate mozketak zirela eta.
Estualdi horiei gehitu behar zaie Gobernuaren errepresioa, debekatu egin baitzituen bai fabrikaz edo lanpostuz aldatzea, bai bilerak eta sindikatuak; eta protestan ari ziren langileen aurkako jarrerak sortu ziren. Horrek handitu egin zituen langileen erantzuna eta oposizio politikoaren erantzuna. Gerra ekonomiak aurretik Errusiak zituen arazo sozial eta ekonomiko larriak areagotu zituen. Errusiak 15.000.000 gizon erabili zituen gerran, eta horregatik garraio zerbitzuak edo manufaktura industriak ez zuten langile nahikorik herritarren beharrei erantzuteko. 1916aren bukaeran, trenek ezin zituzten eraman oinarrizko produktuak hirietara, eta Gobernuak elikagaien errazionatzea ezarri zuen. Gerraren ondorioz, landaguneetako milaka errefuxiatu iritsi ziren hirietara; horiek produkzio belikoan lanean hasi ziren fabrikatan, eta emakumeek ere esfortzu belikoan parte hartu zuten; familietan kontziliazio arazo larriak sortu ziren. Pobreziak etsipena hedatzen zuen herritarren artean, eta polizia sekretuak bere txostenetan egoera honen berri ematen zuen.
Hiriburuan, Petrograden (gaur egungo San Petersburgo), barruti militarreko buruek zailtasunak zituzten garnizio militarra mantentzeko (150.000 kide ) eta indar polizialak antolatzeko (6.000 kide). Horiek beharrezkoak ziren aurreikusten ziren gatazkei aurre egiteko. Hiriaren hainbat puntu estrategikotan metrailadoreak jarri zituzten, edozein matxinada geldiarazteko. Baina alderdi iraultzaile gehienetako buruak ez ziren gai Gobernuaren aurkako matxinada bat zuzentzeko, gehienak kartzelan edo deserrian zeudelako. Gainera, alderdi parlamentario kritikoek ez zuten buruan horrelako matxinada baten bultzada.
Gerrak egoera latza sortu zuen, herrialdeari milioika hildako eta desplazatu eragin zizkiolako. Tsarrari leial zitzaizkion ofizial eta soldaduak hiltzen joan ziren, eta sartu ziren ofizial berriek ez zuten instrukzio militar berezirik lan horretan aritzeko, ez eta tsarrarekiko leialtasun maila bera ere. Ofizial berri asko herriaren ezinegonetik hurbil sentitzen ziren. Hiriburuko garnizioa bereziki aldatu zen une horretan, erregimenari fidel zitzaizkion ofizial asko frontera eraman zituztelako, eta sartu ziren ofizial berriak ez zitzaizkiolako Gobernuari leial.
Urtarrilaren 22an [urtarrilaren 9a], hiriburuko 150.000 langilek —langileen % 40 — (iturri batzuen arabera, 177.000 ziren greban Petrograden, eta 270.000 herrialde osoan ) greba egin zuten Igande Odoltsuaren urteurrenean. Herrialde osoan zehar 186.000 langilek greba egin zutela kalkulatzen da. Egun horretan itxi ziren fabrika batzuk grebarik egin gabeak ziren 1905. urteko iraultzaz geroztik, eta argi ikusi zen militar batzuek langileak eta haien bandera gorriak agurtzen zituztela. Otsailaren 6an [urtarrilaren 24a], gerra industriako langileen ordezkariek, boltxebike eta iraultzaile sozialista internazionalisten aurrean zuten ospe-galtzeari aurre egin nahian, langileei Dumaraino manifestatzera dei egin zieten. Duman urteko lehen saioa ospatzear zegoen, eta haien eskaera Dumako kideek boterea hartzea zen. Bi egun geroago, atxilotu eta Krestyko kartzelan sartu zituzten, Errepublika Demokratikoa sortu eta garatzeko asmoa zutela argudiatuta. Otsailaren 22an [otsailaren 9a] hiriburuko gobernadore militar berriak, Jabalov jeneralak, Dumaraino iritsi nahi zuen manifestazioaren aurkako mezua zabaldu zuen. Petrogradeko segurtasun indarrak sendotu nahi izan zituen, baina ez zuen guztiz lortu, beste hirietako errefortzuak non sartu ez zuelako, alde batetik, eta Gobernuarekiko leialtasun osorik ez zutelako, bestetik.
Otsailaren 27an [otsailaren 14a] Dumak urte hartako lehen bilera egin aldiz behar zuen, eta hiriburuko hirurogei fabriketako langileak grebara gehitu ziren, ikasleekin batera. Polizien mehatxuari jaramonik egin gabe Nevski Prospekt kaletik martxa egin zuten, abesti iraultzaileak kantatzen. Manifestaziorako deia alderdi ez-iraultzaileek egin zuten, eta helburua Duma bera indartzea zen, eta boterea eskura zezan eskatzea. Mentxebikeek kontrolatzen zuten Gerra Industriako Batzordeetako sindikatua eta manifestazioa Dumarekiko "elkartasun" gisa deitu zuten. Boltxebikeek lau egun lehenago mobilizaziora deitu zuten, "Gerra amaitu!", "Gobernua amaitu!" eta "Gora Errepublika!" goiburuekin, industria belikoko komiteek deitutakoaz ez zirelako fida. Manifestazioa ez zen, hala ere, arrakastatsua izan, baina Gobernuak Duma osoa polizia eta militarrez inguratu zuen, eta parlamentu barruan egoera tentsiozkoa zen. Bere hitzartzean Aleksandr Kerenskik Gobernua eta Bloke Aurrerakoia kritikatu zituen. Parlamentuan liberal eta sozialdemokraten arteko harremanak ere ez ziren onak, bigarrenek Errepublika nahi zutelako eta lehenengoek, lehen aipatu bezala, bestelako monarkia bat. Kerenskiren hitzetan, Duma ez zegoen prest Gobernuari aurre egiteko. Ohiturari jarraikiz, Gobernuko kideak ez zeuden Duman egun hartan, diputatuekiko mespretxu neurritzat.
Otsailaren 28an [otsailaren 15a] irin erreserbak inoiz baino urriagoak ziren hiriburuan. Kalkulatu denez, hamar egun ingururako erreserbak zeuden. Janariaren errazioak mugatu zituzten, eta dendetan eskasia areagotu zen. Kalean -20 °C egiten zuen, eta ilara luzeetan zeuden pertsonak bortizki matxinatzen hasi ziren. Matxinoetako asko emakumeak ziren.
Putilov fabrikako greba
1917rako, errusiar gehienek galdua zuten tsarraren erregimenarekiko fedea. Gobernuaren ustelkeria geroz eta nabarmenagoa zen, eta Nikolas II.ak askotan egin zuen Duma Inperialaren aurka. Egoera hartan, milaka langile atera ziren kalera Petrograden, euren ezinegona erakusteko. Martxoaren 3an [otsailaren 18a] Putilov fundizioko langileak (gaur egun, Kirov Planta) kalera atera ziren, greban. Petrogradeko industriarik handiena zen, eta euren grebaren arrazoi nagusia Gobernuaren aurka agertzea zen. Lehen egunetan ehun bat langile atera ziren greban. Soldata handiagoak eta kaleratutako lankide batzuk berriro onartzea eskatzen zuten. Hasierako greba hori egonkortu egin zen hurrengo egunetan, langile protesta ugarirekin. Fabrikako 30.000 langileek bat egin zuten grebarekin laster batean, eta gainerako enpresetako langileak eurekin batzera animatu zituzten.
Le Bihan
Le Bihan Bretainian jatorria duen abizen bat da. Berez, bretainieraz Bihan hitzak "Txiki" esan nahi du.
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Behekoa eta Okendo Goikoa Sopuertako Carral auzoan (Bizkaian) dauden bi landa-jauregi barroko dira.
Oinplano angeluzuzena eta lau isuriko teilatua dute eta bata bestearekiko ortogonalki ezarrita daude. Fatxada nagusiak iparralderantz begira dituzte eta ia bat egiten dute angeluetako batean. Bi jauregiek beheko solairua, lehenengo solairua eta teilatupeko solairua dute. Okendo Behekoa jauregia Okendo Goikoa jauregia baino beherago dago, eta horrekin alderatuta, lehen planoan; izan ere, azken hori bigarren planoan eta gorago kokatuta dago. Lurrean duen kokapenagatik, bi jauregientzat komunak diren bi kanpo-espazio daude, bata atzealdean eta bestea aurrealdean.
2003ko maiatzaren 6an, Eusko Jaurlaritzak monumentu-multzo izendatu zituen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Lorehandi
Lorehandia, arkitekturan eta margolaritzan erabiltzen den lore handi itxurako apaindura bat, edo hosto edo lore bat irudikatzen duen apaindura, eta, bereziki, gotikoan, gablete, piñoi, errezel etab...en amaituak apaintzen dituen apaindura da.
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Behekoa
Okendo Behekoa jauregiaren ezaugarri azpimarragarriena bere fatxada nagusia da: luzetara egituratuta dago eta 5 ardatz bertikal ditu, arku zuzeneko baodunak. Fatxadak simetria-ardatz bat du, honakoek osatuta: beheko solairuan, sarrerako ate nagusiak, harlanduzko lanez inguratua; bigarren solairuan, justu atearen gainean, hegal erdi-zirkularreko balkoiak; eta teilatupe-mailan armarriak. Erdiko ardatzaren bi aldeetan 3 baoko ardatz bat du: beheko solairukoak eta ganbarakoak txikiak, eta, lehenengo solairukoak, aldiz, handiagoak. Ardatz horietan baoak ez daude horizontalki lerratuta: ezkerrekoak gorago daude beheko solairuan eta lehenengoan. Alboetako muturretan, eskantzuetatik hurbil, beheko solairuan baoak etzanak dira, eta lehenengo solairuan, aldiz, hegal angeluzuzeneko balkoiak ditu; teilatupean, azkenik, leiho txikiak ditu. Inposta horizontal batek beheko eta lehenengo solairuaren arteko hutsartea zedarritzen du eta hiru balkoiak lotzen ditu. Balkoi horiek burdin landuzko barandak eta molduraz apaindutako harrizko mentsulak dituzte.
Lorehandi
Lorehandiak, XII. mendean agertu ziren. XIII. mendean, sekzio karratuak eskaintzen zituzten eta goiko botoidun lau hostodi zatitan banatzen zen. Mende honen erdialdean, lorehandiek, garrantzi gehiago hartzen dute eta bi hostodi erradio daramatzate, eta, mende amaieran, oraindik loratuagoak dira.
Otsaileko Iraultza
Putilov fabrikako greba
Egun haietan elurte handia izan zen, eta hiriburura ogia eta erregaia ekarri behar zuten ibilgailuak bidean geratu ziren, ezin iritsi. Hori gutxi balitz bezala, martxoaren 7an [otsailaren 22a] tsarra berriro abiatu zen gerrako frontera. Egun hartan bertan Putilov enpresako jabeek fabrika itxi zuten, greban ari ziren langileak kanpoan utzita. Egoera hark beste enpresa batzuetan langileen mobilizazioak sendotu zituen, eta egun hartan 100.000 bat langile kalera atera zirela kalkulatu da. Kalean, langileei gazteak eta emakumeak batzen hasi zitzaizkien. Édourd Burdzhalov historialariak dioenez: "gazteek hartu zuten manifestazioaren aurrealdea, bileratan presente zeuden eta parte hartu zuten poliziarekiko borrokaldietan, [eta] iraultzaren esploratzaile gisa jardun zuten, langile [helduak] ohartarazten zituzten polizia eta tropak non ari ziren biltzen".
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Behekoa
Gainerako fatxadek eraikinean nagusi den apainduraren soiltasun-mailan eginda daude, baina balkoirik eta inposta horizontalik gabe. Atzealdeko fatxada heterogeneoagoa da eta bao gutxiago eta lau ardatz ditu. Alboko jauregitik hurbilen dagoen paramentua itsua da, eta eskuineko ertzean, duela gutxi egindako aldaketak daude: hegal itxiko begiratoki bat eta arkupe estali bat beheko solairuan. Alboetako fatxadetan ere beheko solairuetan berriki egindako esku-hartzeak nabari dira; esaterako, alboetako bat osorik hartzen duen hormigoizko eranskin iraingarri bat. Harearrizko harlanduzko lana erabili da eskantzuetan, baoetako markoetan, inpostetan eta balkoietako lauzetan.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 8a
Martxoaren 8an [otsailaren 23a] Emakumeen Nazioarteko Eguna ospatu zen, sozialisten artean mobilizazio egun garrantzitsua. Putilov enpresako langileek euren fabrika itxita aurkitu zuten goiz horretan, eta egoera desesperatu horretan manifestazioan joan ziren. Emakumeen Nazioarteko Eguna zela eta, mitinetarako eta manifestazioetarako deia egina zegoen, egoera ekonomikoa eta politikoa aipagai hartuta. Boltxebikeek, iraultzarako edo greba orokorrerako aukerarik ez zegoela pentsatuta, hitzaldi batzuk eta propaganda banaketa bat zuten prest.
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Behekoa
Hormak, aldiz, kareharrizko harri-hormakoak dira, eta ez dute luziturik. Barnealdean, sarrerako atondoa edo ezkaratza nabarmentzen dira. Hor hareharrizko baranda bat eta teilatupekoaren espazio argia hasten dira; azken horrek hiru hormarte sortzen dituen zurezko egitura-sistema du: txarrantxa-haga horizontalak, belarri formako mihiztadurak, eta zenbait jabaloi ditu.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 8a
Lantokietan geroz eta emakume gehiago zeuden, Lehen Mundu Gerran parte hartzen ari ziren gizon kopuru izugarria zela eta. Horregatik, boltxebikeek zein mentxebikeek ezer berezirik prestatuta ez bazuten ere, lantokietako emakumeek aurrea hartu zuten. Tranbia geltokietako langile gehienak emakumeak ziren, eta martxoaren 8aren aurretik jada egin zizkieten banderak 180. Infanteria Erregimentuari, eta protesta egiten bazuten tirokatuko ote zituzten galdetu. Soldaduek ezetz esan zietenez, martxoaren 8an tranbia langileek greba egin zuten, eta manifestazioetara batu ziren. "Tranbiek ez zuten funtzionatzen, beraz kaleak bereziki hutsik eta isil zeuden. Baina Bolshoi Prospekt eta Gavanskaya kaleen arteko izkinan emakume taldeak hasi ziren biltzen" idatzi zuen Fiodor Raskolnikovek.
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Goikoa
Okendo Goikoa jauregiaren ezaugarri nagusia bere zehar-fatxada nagusia da. Fatxada horrek hiru ardatz bertikal ditu, arku zuzeneko baodunak; eta simetria-ardatz bat du, honakoek osatuta: behe-solairuan, sarrerako erdiko ateak, harlanduzko lanez inguratuta eta arku zuzena dituena; bigarren solairuan, doi atearen gainean, balkoiak, molduradun eta hegal angeluzuzenekoak, eta teilatupe-mailan, armarriak. Erdiko ardatzaren bi aldeetan, beste ardatza dago, elkarren antzekoak diren 3 bao txiki, ia karratuak, dituena, solairu bakoitzeko bat. Luzitu gorriko inposta horizontal batek solairuen arteko tartea zedarritzen du.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 8a
Vyborg industria guneko oihalgintzako lantokietan hainbat bilera ilegal egin ziren goiz hartan. Gai nagusia "gerra, prezio altuak eta emakume langileen egoera" izan zen. Emakumeek lanegun luzeak zituzten, eta gainera familiaren kargu egin behar zuten ondoren. Baina janaria lortzeko arazoak zeudenez, lanegunaren ostean gosetea zabaltzen zen. Bilera horietan, euren egoeraren inguruan eztabaidatuta, grebaren alde egin zuten, baina ez zuten protesta bere horretan utzi. Kalera atera ziren milaka emakume, inguruko fabriketara jo zuten, eta haietako langileak animatu zituzten. Piketea oso eraginkorra izan zen. Goizeko 10etarako 27.000 langile zeuden greban, eta eguerdirako itxita zeuden 21 lantoki eta 50.000 langile gehitu zitzaizkion grebari.
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Goikoa
Fatxada nagusian hiru armarri daude, denak teilatupeko solairuan. Okendotarren armarria oso handia da eta jauregiko fatxadaren erdiko ardatzean ezarrita dago. Armarriak, inguruan, apaindura-elementu hauek ditu: kaskoa aurpegi-babes eta lumajeaz, banderak, aizkorak, geziak, tronpetak eta beste ikur militar batzuk. Txikiagoak diren bi armarri ere badaude, alboetako leihoen kareletan kokatuta, eta inposta zertxobait makurrarazten dute. Ezker alboko armarria Abellaneda, Legizamon, Urrutia eta Altzedo familiena da, ez du ez kaskorik, ez bestelako apaingarririk, eta arma laurdenduak ditu: 1.an bi otso ibiltari, 2.ean hiru xingola, 3.ean tenplarioaren gurutzea eta 4.ean bost panel. Eskuin alboko armarria Altzedo familiarena da, kaskorik eta apaindurarik gabe, eta armak zatituta dauzka: 1.an bost panel eta 2.ean zuhaitza eta otso ibiltari bat.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 8a
Manifestazioak hiriaren erdigunera iritsi zirenean, janaria lortzeko ilaran zeuden emakumeak manifestazioetara batu ziren, eta espontaneoki mobilizatu ziren monarkiaren aurka eta gerra bukatzearen alde. Istiluak ekiditeko, agintariek bulego eta denden itxiera agindu zuten. Horrek ilaran zeudenak sutu eta dendetako langileak manifestatzera eraman zituen. Langile eta ikasleen mobilizazioari emakumeak gehituta, monarkia egun gutxiren buruan bukaraziko zuen herri altxamendua hasi zen, alderdien koordinaziorik gabe eta alderdi iraultzaileen deialdirik gabe. Leninek, ordea, 1905eko Iraultzaren ondorioz langileria antolatuta eta mobilizatuta zegoela argudiatzen zuen.
Gallego & Rey
Gallego & Rey, José María Gallego (Madril, 1955) eta Julio Rey (Madril, 1955), Madrileko umorista grafiko edo binetagile bikote bat dira.
Laniisoma buckleyi
Laniisoma buckleyi Laniisoma generoko animalia da. Hegaztien barruko Tityridae familian sailkatua dago.
Gallego & Rey
Ibilbidea
Diario 16en kointziditu zuten, non Pedro J. Ramírez ek batera lan egiteko proposamena egin zien, bata gidoiekin lanean eta bestea marrazkiekin. Ordutik (hau 1981 an izan zen), batera egin dute lan, Espainia ko umore grafikoa ren esparruan izen garrantzitsuenetarikoen artean kokatu arte.
1985an, 16, Rue del Pecesbarba izeneko edukia sortu zuten Diario 16entzako Francisco Ibáñez en 13, Rue del Percebe izeneko komikian oinarriturik. Orrialde bateko komiki honek Kongresuko eraikinaren fatxada erakusten zuen Ibáñezen komikiek erakutsi bezalaxe, eta baita zenbait politikariren karikaturak ere: Felipe González, Alfonso Guerra, Fraga, Carrillo... Hainbesteko oihartzuna izan zuen komiki sailak, KataluniakoTomás Fanjul jostailugileak PVCko panpintxo batzuk merkaturatu zituela karikatura hauetan oinarrituta, Los Monclis izenarekin, zortzi figuraz osatua eta beste bi orduko sindikatu nagusiak (Nicolás Redondo eta Marcelino Camacho) irudikatuz. Beranduago, 1987 eta 1988 bitartean saila berriz ere bueltatu zen panpintxoen izenarekin, Los Monclis, eta beste politikari batzuen panpintxoak ere egin ziren 90eko hamarkadararte.
Diario 16tik El Paísera pasa ziren lanera (1989), baina hilabete gutxiren buruan bueltatuko ziren berriz ere hasierako egunkarira, eta berriz ere hau utzita Pedro J.ak sortu berri zuen El Mundora joan ziren.
Tele 5entzako ere marraztu zuten bineta bat eta sarritan El Jueves edo Marca bezalako aldizkarietan kolaboratzen dute.
Estatuko Prentsa Grafikoen informatzaileen Elkartearen Saria, Tono Saria eta Nazioarteko Gat Perich Umorearen Nazioarteko Saria jaso dituzte eta Alcalá de Henares Unibertsitateko ohorezko irakasleak dira.
Okendo jauregiak (Sopuerta)
Okendo Goikoa
Luzetarako ekialdeko albo-fatxadan azpimarragarrienak teilatupean eta auzoko jauregitik hurbil dituen iztukuzko bi sasi-leiho dira; batean emakume baten irudia agertzen da eta, bestean, gizon batena. Apaindura interesgarri hau, harlanduzko lanaren imitazio gisa erabiltzen da baoetako karel askotan. Baoen egituraketa beste jauregikoen oso antzekoa da: erregularra da, muturretan aldaerak ditu eta arrasean jarritako balkoi bat du lehen solairuko ezker-muturrean. Baoak ditu lau ardatzetan eta ia karratuak dira, estuagoak diren behe solairukoak izan ezik. Atzealdeko hego-fatxadak fatxada nagusiaren osaketa-eskema bera du: hiru bao-ardatz ditu, baina armarririk gabe eta halako eraikuntza-elementu aberatsik gabe; arrasean jarritako balkoia du fatxadako hormatalean, sarrerako ate nagusia, arku zuzenekoa, eta beheko solairuan, bao txiki batzuk. Jauregian, harri-horma luzitua erabili da hormetan, eta, aldiz, harlanduzko lana, nagusiki hareharrizkoa baina baita kareharrizkoa ere, baoak eta eskantzuak inguratzeko erabiltzen da.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 8a
Bitartean, Duman, Kerenskik beste diputatuei ohartarazi zien hiriaren hornidura hautatutako komiteen esku utzi behar zela. Demokraziarako lehen pauso gisa ikusten zuen, baina egoeraren larriduraren neurria hartzea aipatu zien:
Kerenskik hori esanagatik, Gobernuak ez zuen atxilotzeko agindurik eman, bere ahuldadearen seinale.
Emakume langileek rol garrantzitsua jokatu zuten egun horretan, batez ere langileen eta militarren arteko harremanari dagokionez. Soldadu ilaretaraino joaten ziren, eta agindu hau ematen zieten bertan zeuden gizonei (gehienak gazteak): "jaitsi zuen baionetak, elkartu gurekin!". Trotskiren arabera ilara hausten zutenean jendeak "Hurra!" oihukatzen zuen, beste militarrak inguratzen zituzten eta eztabaida sutsuak pizten ziren kalean, batak besteari gauzak leporatzen.
Egunean zehar aldarrikapen ekonomikoen ordez politikoak nagusituz joan ziren, lehen esandako boltxebikeen eraginaren pean. Gau partean, poliziak aipatzen zuelarik 80.000 langile zeudela kalean, janari denden arpilatzeak hasi ziren. Hala ere, arratsaldeko zazpietarako, hiria lasai zegoen eta manifestazioak kontrolpean zituztela ematen zuen, eta ez zen ia atxiloketarik egin. Emakumeen eskariz, poliziak ez zien tirorik egin janaria eskatzen zutenei.
Brusturi (Neamț)
Brusturi Errumaniako udalerri bat da, Neamț konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 8a
Gau hori bereziki hotza izan zen, eta hiriko gobernadore militar berri Sergei Khabalovek nagaika izeneko akuiluak banatzea agindu zuen. Gauean urgentziazko bilerara deitu zuen, hiriburuko poliziako eta armadako agintariekin. Hiriko puntu estrategikotara tropak bidali zituen, eta okindegi handietara irina bidaltzeko agindu. Haren ustez, hurrengo egunean protesta isolatu batzuk baino ez ziren izango. Gobernuak erabaki zuen ez ziola zertan protesten inguruko albisterik eman tsarrari, Nikolas II.a Mogileven baitzegoen. Haien neurri bakarra izan zen hiri osoan zehar kartelak jartzea, eta aski irin bazegoelako mezu faltsua hedatu zen.
Martxoaren 9a
Martxoaren 9an [otsailaren 24a] Gobernuaren prebisioa betetzen ari zela ematen zuen: erdiguneko kaleak lasai altxatu ziren, behelainoaren tartean. Barne Ministroa zen Aleksandr Protopopov konbentzituta zegoen matxinada bukatzear zegoela. Gau osoan zehar, hala ere, hainbat aktibista hurrengo egunean manifestatzera animatzen egon ziren, alderdi sozialistatetako buruen babesik gabe. Goizeko 9ak aldera Stetinin fabrikako langileak kalera atera ziren, eta eurekin batera beste 40.000 langile bildu zituzten Vyg, Vasilevski eta Petrogradski barrutietan. Aleksandrovski zubira iritzi zirenean Neva ibaia gurutzatzen saiatu ziren, eta Liteinyi Prospektetik hiriaren erdigunera joaten ahalegindu. Zubiaren sarbidea blokeatuta zuten berrogeita hamar soldaduk, kosakoek eta zaldiaren gainean zihoazen poliziek. Duda une batzuk izan ziren, baina hainbat emakume iritsi ziren aurrealdera eta soldaduei ogia eta gerraren bukaera baino ez uztea eskatzen esan zieten. Kosako batzuk langileen aldean jarri ziren, eta bazirudien ez zutela langileen aurka kargatuko. Manifestariek kosakoen aldeko oihuak egin zituzten. Aldi berean zubiak ekiditeko asmoz, milaka langilek Neva ibai izoztua oinez igaro zuten. Zubian zeudenek kosakoen artetik pasa eta beste aldera iritsi ziren inork euren aurka kargatu gabe. Manifestariek ez zuten zaldizko polizien babesik izan, baina hauek lan gehiegi zuten manifestazio guztien aurka aldi berean egiteko. Iparraldetik zetorren jendetza hau gelditzeko aukera izango zuten, hirian barrena beste protestarik izango ez balitz.
Coquimbita
Coquimbita mineral bat da.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 9a
Vyborgeko barrutian 74.842 langilek euren lanpostua utzi zuten; Petrogradekoan 22.248k; Vasilevski uhartean, 23.248k; Moscova barrutian, 19.506k; hiriguneko auzoetan ere, aristokraziaren kontzentrazio guneak, klase ertaina eta ministerioak zeuden gunean, 16.421 grebalari kontatu zituzten. Narvako barrutian miltarrek fabriken kontrola zuten, baina hala ere 9.000 langile inguru batu ziren protestetara. Kalkulatzen da arratsalderako 160.000 langile zeudela greban hiriburuan. Ikasle, etxeko-andre, dendari eta bestelako herritarrekin batera, 200.000 pertsona inguruk hartu zuten parte protestatan. 1905ko Iraultzatik ez zen parekorik ikusi hiriburuan. Jendetza hori Nevski Prospekt kaletik gora zihoan, Kazaneko Katedralaren inguruan kontzentratu zen eta Znamesnkaia plazan diskurtso iraultzaileak entzutera batu zen, Alexandro III.aren estatuaren inguruan. Jendetza horren aurka bidali zituzten kosakoek jendea agurtu eta ez zuten erasorik egin.
Coquimbita
Ezaugarriak
Coquimbita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema trigonalaren arabera sortzen ditu kristalak.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 9a
Gau horretan bertan bilera berria egin zuen Khabalovek polizia eta militarrekin. Beldurra zuten manifestariek eta kosakoek bat egingo ote zuten, eta masaren eta autoritateen arteko borroka ekidin nahi zuten. Bileran merkatu beltzean irina saltzearen aurkako neurriak hartu zituzten, ezagutzen zituzten hainbat iraultzaile atxilotzeko erabakia hartu zuten, eta Novgoroden zeuden zalditeria tropak deitu zituzten, trenez hiriburutik sei ordutara. Protopopov, Iraultza gertu zegoela ikusita, ez zen bileran egon. Poliziak ametrailadora berriak jarri zituen hainbat teilatutan, manifestariak sakabanatu ahal izateko. Era berean Aleksandr Gutxkoven mediazio saiakera Gobernuan gelditu zuen. Kerenski saiatu zen Dumaren iniziatiba bultzatzen, baina ez zuen arrakastarik izan.
Martxoaren 10a
Martxoaren 10ean [otsailaren 25] errebolta orokorra zen. Greba orokorra zegoen garraio publikoan eta unibertsitariek euren gelak utzi zituzten martxetan parte hartzeko. Alderdi sozialistetako koadro txiki batzuek, batez ere Mentxebikeen artean, protesta guzti hori bideratu eta aldarrikapen zehatz batzuk sartuta mugimendua kohesionatzea lortu zuten. Militarrek ez zekiten manifestarien alde edo kontra jardun, eta poliziaren kargak ez ziren eraginkorrak izan. Gobernuak deitutako kosakoen destakamentuek ez zituzten manifestazioak desegin eta, kasu askotan, manifestarien alde egin zuten. Manifestariak, aldi berean, tsarraren poliziaren aurka oldartzen ziren, eta kosakoen kidetasuna lortu zuten.
Egun horretan manifestariak 200.000 inguru ziren jada, eta fabrikak bilera eta agit-prop gune bilakatu ziren. Boltxebikeek paper garrantzitsua izan zuten egun honetan. Emakumeek manifestazioen aurrealdean jarraitzen zuten, eta militarrekin topo egiten zuten bakoitzean protestetara batzeko deia egiten zieten. Militarrek geroz eta jarrera ezkorragoarekin erantzuten zieten ofizialei. Poliziak, hala ere, Gobernuarekiko fideltasuna mantendu zuen, eta manifestarien aurkako kargatan zaurituak eta hildakoak eragin zituzten. Aleksandrovski zubian, egunero bezala, jendetzaren aurka kargatu zuten, baina zalditeria poliziako buruzagi bat manifestariek inguratu zuten, bere zalditik jaitsarazi eta bere errebolberrarekin hil zuten. Langileak, geroz eta haziago, komisariatan sartzen hasi ziren Vyborgeko barrutian, eta bertan zeuden polizien aurkako erasoak hasi ziren.
Goizean 30 langile ordezkari inguruk bilera egin zuten Petrogradeko Langileen Sindikatuen Kooperatiban, eta euren burua Sobiet batean antolatu zuten. Bildutakoan erdia gau horretan bertan atxilotu zituzten, baina egoera bi egunera lasaitu zenean bileran zeudenek Petrogradeko Sobietaren Behin-Behineko Komite Exekutibo izango ziren. Euren buru N. S. Txkheidze Mentxebikea izendatu zuten, nahiz eta ez zen inongo enpresako ordezkari. Euren helburua "herriaren indarra antolatu eta askatasun politikoa zein gobernu herritarra kontsolidatzeko borroka egitea" zen.
Ikasle eta langileen hitzartze ugari egon ziren Alexandro III.aren monumentuaren inguruan, kosakoek eta zalditeria-poliziak manifestariak inguratzen zituen bitartean. Polizia, kosakoen pasibitatea ikusita, jendetzaren aurka oldartu zen arratsaldeko 15:00etatik aurrera, bereziki bandera gorriak eta pankarta iraultzaileak eramaten zituztenen aurka. Bat-batean langile batzuek kosakoei laguntza eskatu zieten poliziaren aurka; baita lortu ere: kosakoen unitate batek polizia sakabanatu zuen, eta haien teniente berria hil zuten polizia gehiagoren bila zihoala. Gobernuaren errefortzuak etortzen zirela ikusita, lehen barrikadak altxatu ziren.
Ordu batzuetara segurtasun indarren lehen desertzioak hasi ziren gertatzen: emakume langile batzuek lortu zuten Nevski Prospekt eta Sadovaia kaleen arteko kantoian zeuden militarrak protestatara gehitzea. Beste soldadu batzuek, hala ere, jendetzaren aurka tiroka hasi ziren zonalde berdinean eta hamar bat hildako eragin zituzten manifestarien artean. Tropak oraindik Gobernuari leial ziren, baina euren dudak areagotzen hasi ziren.
Martxoaren 11
Martxoaren 11n [otsailaren 26]a, igandea, Khabaloven mezuez beteta esnatu zen hiria. Ametrailladoreek puntu estrategiko guztiak estaltzen zituzten eta eraikin nagusien sarreretan militarren pelotoiak zeuden. Kosakoen taldeek hiria zeharkatzen zuten. Ordena sentsazioa hedatu zen, baina garraio publikoa geldituta zegoen eta denda, kafe eta jatetxe guztiak itxirik zeuden. Eguerdian, egoera kontrolpean zuela ikusita, Khabalovek telegrama bidali zion Estatu Nagusiari, hiria lasai zegoela esateko. Baina goiza bukatzen ari zela, langileak berriro ari ziren manifestazioan, Nevski Prospekt kalera iristeko asmoz. Bertara iristerakoan militarrek tiroka hartu zituzten sakabanatzen ez baziren. Arratsaldean hamarnaka hildako zeuden, eta borrokaldiak egon ziren indar armatuen eta manifestarien artean hiri osoan zehar. Grebalarien kopuruak gora eta gora egiten zuen gelditu gabe. 438 enpresa geldi zeuden eta 306.500 langilek jarraitu zuten greba.
Gertakari garrantzitsua izan zen arratsalde horretan Znamenskaia plazan. Volinski Erregimentuak tiroz hartu zituzten manifestariak. Hasiera batean airera egin zuten tiro, baina ofizialen errieta jaso ostean herritarren aurka tiroka hasi ziren. Koartelera itzultzerakoan errepresio ekimen gehiagotan parte hartzeari uko egin zioten. Poliziak 50 hildako eta 48 zauritu kontatu zituen (edo 40 hildako eta beste hainbeste zauritu ). Eguna bukatzerakoan 150 hildako baino gehiago zeuden hirian zehar.
Manifestarien aurkako tiroketak egitearen aurkako agertu ziren Pavloski erregimentuko militarrak, arratsaldez. Hiru konpainia bidali zituzten manifestarien aurka jarduteko, eta laugarrena erreserban geratu zen, isolatuta. Arratsaldeko 16etatik 18etara euren kideek manifestarien aurka tiroz hasi zirenaren albistea iritzi zitzaion laugarren talde horri. Ehun eta berrogeita hamar inguru, hogeita hamar erriflekin Nevski Prospektera abiatu ziren, eta polizien aurka tiroka hasi ziren. Ofizialak iritsi ziren, baita kapilaua ere, eta hauek militarren matxinada denbora batez gelditzea lortu zuten. Gau horretan bertan autoritate militarrek altxatutako hemeretzi soldadu bidali zituzten San Petri eta San Paulo Gotorlekura eta beste hamasei beste misio batzuetara bidali zituzten. Euren helburua zen militarren matxinadaren berri inon ere ez kutxatzea. Belaiev Guda Ministroak gorte martziala deitu eta exekutatzeko gomendioa eman zuen, baina Khabalov jenerala ez zen ausartu neurri hori hartzera eta atxilotzera mugatu zen.
Ziurrenik gertakari hau izan zen arratsaldeko 17:00etan Rodziankok Tsarrari bidali zion telegraman aipatzen den "militarrek euren artean egiten dute tiro" [ikus atal honen hasierako eskuineko laukia]. Rodziankoren telegramari ez zion jaramonik egin Tsarrak. Erantzun laburra eman zion mezu batean Vladimir Fredericks Gorte Inperialeko ministroari:
Hala ere tiroketek ez zuten eragin handirik manifestarien artean. Horrela deskribatu zuen egoera Segurtasun Departamentuko kide batek bere txostenean:
Okhrana polizia sekretuaren kuartela laster eroriko zen Iraultzaileen esku. Gertaera horren aurretik Xurkanova izeneko agente zirikatzaileak txostena idatzi zuen egoeraren berri emateko:
Lehen esan bezala Golitsinek Duma bertan behera utzi zuen egun honetan. Era berean Estatu Kontseilua ere desegin zuen, apirilaren 1 arte. Horren berri eman zion Nikolas II.ari eta Dumako arduraduna zen Rodziankori. Hurrengo goizean egon zen bileran formalki adierazi zien Dumako kide guztiei. Rodzianko ez zen batere ados egon erabaki honekin, "ordenaren azken gotorlekua" desegiten ari zela erantzun zion telegrama bidez aginduari eta "ministro arduratsu" bat eskatu zuen. Bestela mugimendu iraultzailea militarren esku gera zitekeela aipatu zuen eta "Errusiaren kolapsoa zein bere dinastiarena ekidinezina" izango zela argudiatu zuen. Telegrama frontera ere bidali zuen, Tsarraren esku gera zedin. Hala ere ez zuen erantzunik jaso.
Martxoaren 12a
Martxoaren 12a [otsailaren 27a] egun garrantzitsua izan zen Iraultzaren garapenean. Hainbat militar matxinatu eta mugimendu iraultzailearekin bat egin zuen, eta herri altxamendu bat zena iraultza armatu bilakatu zen.
Altxamendu armatua
Gauean zehar Volynski erregimentuko militarrek armak lortu zituzten, konpaniako komandantearen agindu bat faltsifikatuz, eta masen aurka oldartzeko aginduei men ez egiteko prestatu ziren. Goizean, komandantea iritsi zenean, sarjentu batek komandanteari esan zion militarrek ez zutela zibilen aurka tiro egiteko asmorik. Ofizialak laster konturatu ziren ez zituztela soldaduak kontrolpean eta ihes egiten saiatu ziren, baina konpainiako maiorra leihotik tirokatu zuten, ihes egitea lortu aurretik. Konpainia mutinatuak ez zuen lortu erregimentuko gainontzeko kideen babesa, baina bai gertu zeuden Preobrazhenski erregimentuko kideena, goardia lituandarrena eta ingeniarien seigarren batailoiarenak. Matxinatuak kalera atera ziren seigarren batailoiko musika bandarekin batera eta langileen manifestazioaren atzetik abiatu ziren kalean zehar. Protestara gehitu zen garnizio atala gutxiengoa zen, baina Gobernuak errepimitzeko zuen gaitasuna ezeztatu zuten. Hainbat ofizialek, egoera ikusita, euren unitateak bertan behera utzi edo ez ziren bertara joan. Tropek euren agintzeko gaitasuna dudatan jarri zuten eta ezinegona zabaldu zen hainbat unitate militarren artean.
Arratsaldeko 13ak aldera Epaitegi Zibileko egoitza erre zuten. Handik ordubetera manifestariek hiriko zubi guztiak zeharkatzea lortu zuten, eta hiriaren erdigunerantz abiatu ziren. Volynski erregimentuko militar matxinatuak Liteini etorbidean aurkitu ziren Semenovski erregimentuko militarrekin. Azken hauek, dudatan geratuta, barrikadak kendu zituzten. Hala ere, bi konpainien artean gatazka laburra sortu zen, matxinatuek irabazi zutena. Hortik Liteinin zegoen artsenal erraldoia hartzea lortu zuten, 40.000 fusil, 30.000 pistola eta 400 metrailadoreekin. Honela, janari eskasiagatik sortutako greba, arrazoi politiko sakonak zituen mobilizazioa izatera pasa zen eta, hortik, Iraultza armatura autokraziaren aurka. Azken finean militar asko gutxiengo ezberdinetako zein derrigortutako militante sozialistak ziren, manifestarien eskariekin ados zeuden pertsonak.
Eguerdia pasata matxinatuek Kresty gartzela hartu zuten Vyborg barrutian eta bertan ziren 2.400 preso komun zein politiko askatu zituzten, eta euren polizia-txostenak erre. Jarraian kartzela militarrean eta emakumeen kartzelan zeuden presoak askatu zituzten. Arratsaldean ibilgailu blindatuen dibisioko soldaduak matxinadara gehitu ziren.
Manifestarien aurka tiroka hasteko agindua iritsi aurretik, batez ere militar gaztez osatutako hiriburuko tropek disziplina mantendu edo matxinatuekin joan artean gatazkan izan ziren. Baina Gobernuak tirokatzeko agindua eman ostean, matxinatu eta gobernuaren boterea azkar batean amaiarazi zuten. Tropen babesa galduta, Inperioaren gobernuak ez zekien zer egin, ez zutelako planik euren militarren mutinatze bati aurre egiteko. Tradizionalki fidelagoak ziren tropak, adibidez kosakoak, neutral mantendu ziren. Gobernuak ez zuen hiriburua mantentzeko inongo biderik. Era berean, Duma desegitearen aurrean bertako kideek izandako jarrerak Iraultza ekidinezina egiten zuen. Gau horretan bertan Khabalovek Tsarrari mezua bidali zion esanez ezin zituela bere aginduak bete, eta hiriburuko tropen kontrola galduta zegoela. Gobernuak, hala ere, pasibitate handia izan zuen egun osoan zehar. Arratsaldean egindako bilera batean Protopopov barne ministroak gaixo zegoela esan eta erretiratu zen. Gobernuak ezin zuen ordezkorik izendatu, Tsarra ez zegoelako bertan eta, beraz, kargua hutsik geratu zen. Gobernuaren erabaki bakarra Tsarrari tropa gehiago eskatzea izan zen, eta gauerarte ez zuten bilera berririk egin. 19:35tan bidali zioten telegrama.
Gobernuaren mugimenduak
Gauean Tsarraren anai txikiak, Errusiako Mikel Romanov Duke Handiak, telegrama bidez erregutu zion Rodziankoren eskaerari men egiteko eta Dumari Gobernu berria proposatzeko. Baina erregu honi ere ezezkoa eman zion. Duke Handiak Golitsin lehen ministroarekin eta Rodziankorekin egoera aztertu zuen gau horretan bertan, eta onartu zuen bere anaiak baimena ematen bazion erregente titulua hartzea. Enperadoreak, eskaintza horri uko eginda, hurrengo egunean Petrogradera joango zela eta egoera berak konponduko zuela esaten idatzi zien. Ministroek erantzun hori gauerdi arte itxaron zuten Mariinski jauregian, baina kanpoko jendetzak jauregia hartzeko saiakerak egin zituenez, bertatik alde egin zuten. Duke Handiaren proposamenari ezezkoa jaso zuten, baina ez bera Tsarskoie Selora iritsi arte itxoiteko agindua. Hurrengo goizean jaso zuten agindu hori telefonoz, baina ordurako jauregia asaltatu zuten manifestariek eta ministro gehienak atxilotuta edo izkutuan zeuden.
Inongo kontzesiorik egiteko asmorik gabe, Tsarrak Nikolai Ivanov deitu eta hiriburura bueltatzeko agindua eman zion. Ivanovek botere diktatorialak eskuratu zituen eta, bereziki, San Jurgi batailoiaren agintea eskuratzea eskatu zion. Batailoi hori San Jurgiren domina jaso zuten militar beteranoz osatua zegoen. Aldi berean Alexeievek esan zion frontetik Tsarkoie Selora lau infanteria erregimentu bidaliko zituela, beste hainbeste zalditeria erregimentu, ametrailadore bi unitate eta artileria bi bateria. Ivanovek Ipar eta Mendebalde frontean zeuden unitateak eraman behar zituen, guztiak fidelak, baina Iraultza bera geldiarazteko gutxiegi. Asmoa Tsarkoie Selotik astearte goizean ofentsiba hastea zen. Hala ere Dnora iristerakoan militarren trena hiriburutik zetorren beste batekin topatu zen. Bertan zeuden zibil eta militarrek hiriburuaren egoeraren berri eman zieten eta teorian leial ziren unitateek ere desertatu zuten. Jeneralak, hala ere, hiribururainoko bidean jarraitu zuen, Khabaloven txostenak hiriburua galdutzat ematen bazuen ere.
Dumaren Batzordea eta Petrogradeko Sobietaren sorrera
Martxoaren 11n Duma desegiteko agindua eman zuen Golitsinek, baina diputatuek ez zioten aginduari men egin. Parlamentua desegin ordez hamaika kidez osatutako behin-behineko batzorde bat sortu zuten. Bertan zeuden Bloke Progresistako alderdi burges liberalak, Aleksandr Kerenski trudovika eta Nikolai Txkheidze mentxebikea. Euren helburua ordena berrezartzea zen. Batzordea sortuta, Duma desegin zen, ondoren hartuko ziren erabaki guztien parte izan ez zedin. Batzordeak komisarioak bidali zituen gobernuko sail guztietara, mezu hau zabaltzera: boterea beren esku hartzen zutela, behin-behineko Gobernu bat eratuko zutela, eta lasai egoteko.
Egun horretan bertan hainbat lider sindikal eta kooperatibo kidek, diputatu sozialistek eta askatu berriak ziren Gerrako Industriarako Batzorde Zentraleko kidek, guztira 30-40 pertsona, Tauride jauregian bildu ziren sobiet bat sortzeko asmoarekin, 1905eko Petrogradeko Sobietaren ereduari jarraituz. Batzorde Exekutibo bat izendatu zuten eta gau horretan bertan egingo zen bilkurara deitu zituzten langileen ordezkariak. Hurrengo hilabetetan eredu hau herrialde osoan zehar hedatuko zen. Herritarren babesa eman zioten, modu azkarrean, sobieten antolaketari, eta botere politiko azkarra eskuratu.
Dumako eraikinean, baina, tentsioa zen nagusi: geroz eta langile eta militar gehiago gerturatzen ziren bertara, armak eskuetan zituztela, aginduak eskatzeko. Kereski, Skobelev eta Txkheidze diputatuek ongi etorria ematen zieten, baina diputatu kontserbadoreek ez zituzten begi onez ikusten. Duma desegitearen aurka zeuden diputatu gehienak, baina, aldi berean, monarkikoak ziren eta ez zuten Tsarraren aurkako oposizioa egiteko asmorik. Kaletik, ordea, Iraultza gidatzeko eskaria behin eta berriz luzatzen zieten. Honela adierazi zuen egoera Rodziankok:
Boltxebikeek ez zuten, gerora ere, begi onez ikusiko Kerenskiren saiakera hau. Euren ustez soluzio interklasista hau ematen zen burgesek eta liberalek nahiago zutelako sozialistaren bat eduki gobernuan, euren ereduarekin jarraitzeko. Mentxebikeek, ordea, ondo ikusten zuten gobernua, "Errusia berria antolatu ahal izateko baldintzak emango dituena".
Kerenskik ministroen atxilotzea agindu zuen eta posta-bulego, tren-geltokiak eta eraikin ofizial guztiak hartzea. Aldi berean Rodizankok Dumari Gobernu zaharra aldatzeko asmoa zegoela adierazi zien. Gauerdia iritsi aurretik behin-behineko Batzordea sorturik zegoen, baina Dumak oraindik ez zuen erabakirik hartu eta Nikolas II.arekin akordioa nahi zuen: lehen ministroarekin elkarrizketa bat eskatu zen —arratsaldeko seietan dimititu zuen, baina alferrik— Mikel Duke Handiaren presentziarekin. Dumak "konfiantzazko" Gobernu bat osatzeko asmoarekin jarraitzen zuen. Rodzianko eta Duke Handiaren saiakerak arbuiatu zituen Tsarrak, igandean jasotako txosten optimistetan oinarrituta. Behin-behineko Batzordeak komisario gehiago bidali zituen eraikin ofizialak hartzeko eta Gobernu zaharreko kide atxilotuak kustodian zituen. Protopopov barne ministroak ere Dumaren babesa eskatu zuen.
Martxoaren 13
Martxoaren 13an [otsailaren 28] Dumako behin-behineko Batzordeak boterea bere esku geratzen zela adierazi zuen, eta Golitsinen gobernu jarduerak bukatutzat eman zituen. Rodzianko, Dumako behin-behineko idazkari gisa, telegrama bat bidali zion Aleksev jeneralari, fronteko komandanteari:
8:25ean Khabalov jeneralak telegrama bidali zuen Kuartel Nagusira: "euren beharrari leial mantentzen direnen kopurua infanteriako 600 kidera eta beste 500 pertsonara mugatzen da. 13 ametrailadore, 12 pistola eta 80 kartutxo baino ez dituzte. Egoera benetan zaila da". 9:00etatik 10:00etara Ivanov jeneralaren hainbat galderari erantzun zion: "lau Goardia konpainia, bostehun eskuadra kide eta bi bateria. Beste tropa guztiak iraultzaileen aldera joan dira, edo, euren erabakiz, neutral mantentzen dira. Soldadu eta talde armatu batzuk hirian zehar dabiltza oinez, tiroz, ofizialak desarmatuz... terminal guztiak iraultzaileen esku daude, eta bereziki zaindurik daude... artilleria biltegi guztiak iraultzaileen esku daude."
Egunean zehar behin-behineko Batzoreak Lavr Kornilov izendatu zuen Petrogradeko barrutiko komandante, eta komisarioak bidali zituzten ministerio guztietara albistearen berri ematen. Bien bitartean, langile eta militar altxatuek aurrera egiten zuten kalean, zubiak zeharkatu, eta Vasilyevski uhartera iristea lortu.
Bertan 180. Infanteria Erregimentuarekin eta Finlandia erregimentuarekin egin zuten topo. Iraultzara batu ziren Baltikoko 2. Itsas Depositua eta "Aurora" izeneko gerra-itsasontziko kideak. Eguerdirako San Petri eta San Paulo gotorlekua hartu zuten, gotorlekuaren zaintzaileak iraultzaren aldera pasata. Nikitin jeneralak gobernu berria onartu zuen. Bi egun lehenago atxilotutako Pavlovski erregimentuko militarrak askatu zituzten eta gotorlekuko artilleria guztia eskuratu zuten.
Eguerdian iraultzaileek Khabalov jeneralari ultimatuma eman zioten, bera zegoen gotorlekuari artilleriarekin erasoko ziotela eta. Khabalovek geratzen ziren bere gobernuaren aldeko indarrak Amiralgoko eraikinetik Neguko Jauregira mugitu zituen, baina hori ere behin-behineko Batzordearen tropek eta Petrogradeko Sobietaren tropek okupatu zuten. Gobernuaren alde zeuden tropek errendizioa eman eta Iraultzaileen esku utzi zuten lekua Erregearen alde zegoen botere bakarra Petrogradeko polizia zen, baina 3.500 kide baino ez ziren eta ezer gutxi egin zezaketen iraultzaileak gelditzeko.
16:00ak aldera Khabaloven jeneralak atxilotu zituzten.
Goizeko 5:00etan Tsarraren trenak Mogilev utzi zuen. Trenak 950 versta zeharkatu behar zituen Mogilev - Orxa - Viazma - Lihoslavl - Tosno - Gatxina - Tsarskoie Selo ibilbidearekin. Argi denez, ez zen bere helmugara iritsi. Trenean isolatuta, behin eta berriz desbideratu zuten iraultzaren aldeko trenbideetako langileek. Tsarrak trenean 40 ordu baino gehiago eman zituen, telegramen sarerako sarrera eskasarekin, eta benetan gertatzen ari zenaren berri izan gabe. Eguerdiko 13etan lortu zuen Orxara iristea eta, bertan, Estatu Kontseiluko 23 kideren telegrama bat jaso zuen:
Trenbideen eta telegrama sareen kontrola Aleksandr Bublikoven esku utzi zuen behin-behineko Batzordeak. Hau bereziki garrantzitsua zen, izan ere bi sare hauetatik hedatu zen Iraultzaren egoera Petrogradetik kanpora, eta beste hirietara iristen hasi ziren altxamenduaren egoera. Bereziki garrantzitsua da telegrama hau:
Tren geltokietako buruei eskatu zitzaien behin-behineko Batzordeari tropen Petrograderanzko edozein mugimenduren berri emateko, eta ez uzteko geltokietatik ateratzen batzordearen baimenik gabe. Gainera Petrogradetik 250 verstako erradioan tren militarren mugimendu guztiak debekatu zituen. Egun berean iraultzaile talde batek Ipar-Mendebaldeko Trenbideen Txanbelana zen Valuev tiroz hil zuten, Tsarkoie Selora iristen saiatu zelako Vartsovia geltokitik. Geltoki guztiak iraultzaileen esku zeuden.
Martxoaren 14a
Martxoaren 14an [martxoaren 1a] Estatu Dumako Behin-behineko Batzordeak Erresuma Batua eta Frantziaren onarpena izan zuen. Leninen arabera bi herrialde horietako kapitalistek interes berezia zuten bai gerrak aurrera egiteko eta, horretarako, beharrezkoa zuten Tsarrik gabeko gobernu bat lagundu, Boltxebikeak gerratik aterako bailirateke:
Goiz horretan bertan Kronstadten zegoen itsas-basean altxamendua hasi zen (ikus Baltikoko Flotako ofizialen erailketa sekzioa).
Tomopterna marmorata
Tomopterna marmorata Tomopterna generoko animalia da. Anfibioen barruko Pyxicephalidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Otsaileko Iraultza
Martxoaren 14a
16:00tan Estatu Dumak Kiril Vladimirovitx Duke Handiari babesa eman zion itsaso baseetan gertatzen ari zen altxamendua ikusita. Kronstadteko gertakariaren ostean Dukea beldur zen bere kargu zeuden ofizialak erailtzeko asmoekin.