cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Memoirs of a Geisha (filma)
Memoirs of a Geisha (euskaraz Geisha Baten Oroimenak) 2005eko Rob Marshall estatubatuar zinema zuzendariaren amodiozko drama bat da. Arthur Golden idazlearen Memoirs of a Geisha eleberrian oinarritua dago. Bertan, Zhang Ziyi, Ken Watanabe, Gong Li eta Michelle Yeoh aktoreek antzeztu zuten.
Filma Japonian girotua dago, Kalifornia, Kyoto hiriko hainbat kokalekutan filmatu zelarik, tartean Kiyomizu-dera eta Fushimi Inari-taisha.
Sei Oscar Sarietarako izendapenak jaso eta hiru irabazi zituen: Argazkigintza onenaren Oscar Saria (Dion Beebe), Zuzendaritza artistiko onenaren Oscar Saria (John Myhre eta Gretchen Rau) eta Jantzi-diseinu onenaren Oscar Saria (Colleen Atwood). Bi Urrezko Globo Sarietarako izendapenak ere jaso zituen, bat irabaziz: Jatorrizko musika onenaren Urrezko Globo Saria (John Williams). Sei BAFTA Sarirako izendapenak ere jaso zituen, hiru irabaziz: Argazkigintza, Zuzendaritza Artistiko eta Jantzi-diseinu onenaren BAFTA Sariak.
Sinopsia
1929. urtea Japonia. Chiyo, 9 urteko neskatoa, Nitta Okiya geisharen etxean lan egin dezan saldua da. Satsu anai zaharrak bere arreba putetxe batera bidaltzea ez du onartuko. Okiyaren etxean dagoela, Chiyok Kalabaza ezagutuko du, bera bezala gheisa izateko irakasten ari zaien neskatoa, bai eta Hatsumomo (Gong Li) geisha eta haren arerioa den Mameha (Michelle Yeoh) geisha ere. Chiyoren (Zhang Ziyi) hastapenak latzak izango dira, baina bere bizitza laztana izango dena ere topatuko du, Presidentea (Ken Watanabe), une hartatik harengandik hurbilago egoteko asmoz Chiyo geisha ospetsua bilakatzen saiatuko delarik.
Chaetodon flavirostris
Chaetodon flavirostris Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Gambusia eurystoma
Gambusia eurystoma Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Pierre-la-Treiche
Biztanleria
2007an Pierre-la-Treiche udalerrian erroldatutako biztanleak 568 ziren. Familiak 221 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 75 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 271 etxebizitza zeuden, 227 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 28 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 241 etxeak ziren eta 28 apartamentuak ziren. 227 etxebizitza nagusietatik 173 bere jabearen bizilekua ziren, 50 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 50 etxek lau zituzten eta 152 etxek bost zituzten. 192 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 81 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 126 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 394 ziren, horien artean 280 aktiboak ziren eta 114 inaktiboak ziren. 280 pertsona aktiboetatik 263 lanean zeuden (140 gizon eta 123 emakume) eta 17 langabezian zeuden (6 gizon eta 11 emakume). 114 pertsona inaktiboetatik 44 erretiraturik zeuden, 32 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pierre-la-Treiche udalerrian 231 unitate fiskal zeuden, 550 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.232 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 jatetxe eta 1 apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Xoxone
Gaur egun herri hau 12.300 lagunek osatzen dute (2000).
Pierre-la-Treiche
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hannibal (Missouri)
Hannibal Ameriketako Estatu Batuetako Missouri estatuko hiria da. Saint Louistik 160 km-ra dago kokatuta. 2000ko estatistika ofizialen arabera, hiriak 17.757 biztanle inguru ditu.
Chaetodon flavocoronatus
Chaetodon flavocoronatus Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Kitina
Kitina onddoen zelula horman eta artropodo batzuen kanpo-eskeletoan dagoen polisakaridoa da. Zelulosaren ondoren naturan dagoen polimero ugariena da.
Etimologia eta historia
Kitina frantsesezko chitine hitzetik dator eta hau grekerazko χιτών izenetik. "Estalkia" edo "oskola" esan nahi du. Kitinaren egitura Albert Hofmann suitzarrak zehaztu zuen 1929 urtean.
Egitura
N-Azetilglukosaminaz osaturiko homopolisakaridoa da (zehazki, N-azetil-D glukosa-2 amina). Monomero horiek β(1→4) loturen bidez elkarturik daude (glukosa molekulek zelulosa osatzen duten modu berean). N-Azetilglukosaminaren disakaridoa kitobiosa da, eta hau ere har daiteke kitinaren monomero gisa.
Kitina ez da uretan eta disolbatzaile organikoetan disolbatzen. Azido inorganikoetan (klorhidriko, sulfuriko...), baina, disolbagarria da, azetilo taldea galtzean kitosanoa bihurtzen baita.
Erabilerak
Karramarroen kanpo-eskeletotik erauzi ohi da, azidoak erabiliz. Aplikazio ugari ditu: eragile malutatzaile gisa uren tratamenduan, lodigarri moduan elikagai-industrian, industria farmazeutikoan, etab.
Offingen
Offingen Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Okaran
Okarana edo arana Prunus subgenerokoa den aranondoaren fruitua da. Hazi bakarra du okela mamitsuarekin inguratua. Euskal Herrian uztailean batzen da gehien bat. Freskoa jan daiteke eta lehortua jateko ohitura ere dago.
Hainbat mota eta kolore ezberdineko okaranak daude: horia, berdea, morea. Klaudia motakoa oso estimatua da.
Okarana laxantea da, sorbitol, isatina eta janari zuntzaren eraginez.
Ixtacuixtla de Mariano Matamoros (udalerria)
Ixtacuixtla de Mariano Matamoros Mexikoko udalerri bat da. Tlaxcala estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Ixtenco (udalerria)
Ixtenco Mexikoko udalerri bat da. Tlaxcala estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Ohlstadt
Ohlstadt Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Ofterschwang
Ofterschwang Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Chaetodon fremblii
Chaetodon fremblii Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Gambusia gaigei
Gambusia gaigei Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Navajo
Navajoak (beren hizkuntzan euren buruari dineh deitzen diete, hots, "herria, populua") gaur egun Estatu Batuetan bizi den amerindiar herririk jendetsuena da, denera 300.000 pertsona baitira. Estatu Batuetako hego-mendebaldean bizi dira, Arizona, Mexiko Berria, Utah eta Colorado estatuetan banaturik. Mexiko iparraldeko Chihuahua eta Sonora estatuetan ere 37 navajo bizi dira, denera 60 klanetan.
Navajoak atapaskoen familiako apatxe hizkuntzaz mintzo dira. Navajoen artean oinordekotza amagandik alabagana izaten da. Trebeak dira eskulangintzan: oihalak, alfonbrak eta zilarrezko bitxiak egiten dituzte batez ere. Erlijiozko erritu eta ospakizunetan kolore anitzeko hareazko irudiak egiten dituzte.
Chaetodon gardineri
Chaetodon gardineri Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Katxo (arraina)
Katxo (Leuciscus) Cyprinidae familiako genero baten izen arrunta da, Europa osoan Siberiaraino bizi dena.
Euskal Herrian bizi den Leuciscus cephalus egun Squalius generoan (Squalius cephalus izenpean) dago. Leuciscus eta Squalius generoen arteko bereizketa egiteke dago eta, azken urteotan, zenabit espezie generoz aldatu dituzte. Petroleuciscus eta Telestes generoak ere genero honetatik sortu dituzte.
Hona hemen FishBasek onartzen dituen hamazazpi espezieak:
Ohrenbach
Ohrenbach Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
MacCumhail Park
MacCumhail Park edota Páirc Sheáin Mac Cumhaill Irlandako Donegal konderriko Ballybofey udalerrian dagoen joko gaelikoetako estadio bat da, bertan futbol gaeliko nahiz hurling kiroletako partiduak jokatu ohi direlarik. Donegal GAA taldearen egoitza da.
Gambusia geiseri
Gambusia geiseri Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Gambusia georgei
Gambusia georgei Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Contla de Juan Cuamatzi (udalerria)
Contla de Juan Cuamatzi Mexikoko udalerri bat da. Tlaxcala estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Gambusia heterochir
Gambusia heterochir Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Luis Maria Larrea
Biografia
1943an apaiztu zen, Gasteizko seminarioan ikasketak egin ondoren. Salamancako Unibertsitate Pontifizioan zuzenbide kanonikoa eta zibila ikasi zituen. Ondoren Madrilgo Unibertsitatean sakondu zituen ikasketak. Gasteizko seminarioan zuzenbide irakasle izan zen, eta baita bertako errektore ere, 1965. eta 1971. urteen artean. Halaber, Gasteizko gotzaindegiko aholkulari juridiko eta Seminario eta Unibertsitateen Batzordeko presidente izan zen Gotzainen Konferentzian.
Paulo VI.ak 1971ko uztailaren 9an apezpiku ordenatu zuen eta Leongo gotzain izendatu zuten. Bertan aritu zen 1979 bitartean. Ordutik 1995 arte, Bilboko gotzain izan zen, Antonio Añoveros ordezkatuz. Gotzain modura aritu zen bitartean, Iruñea, Gasteiz eta Donostiako elizbarrutien arteko elkarlana indartu egin zen.
Cochise
Cochise, apatxe izenez Shi-Kha-She (c. 1805-1874ko ekainaren 9a) txirikahua apatxeen buruzagia izan zen. Mexiko, Mexiko Berria eta Arizonaren arteko lurraldean jaio zen.
1850etik apatxe txirikahuak bakean bizi ziren. 1861ean apatxe talde batek kolono zuri baten ganadua ostu eta bere 12 urteko semea bahitu omen zuen. Lurralde hartan 4 hilabete besterik ez zeramatzan 25 urtetako Bascom teniente zaildu gabeak gertakari horren errudun gisa Cochise jo zuen. Honela bada, Cochise atxilotzen saiatu zen, baina honek ihes egin zion. Cochise bere aitaginarreba zen Mangas Coloradas buruzagiaren taldean babestu zen.
1861ean Cochisek Ipar Amerikan matxinada bat antolatu eta ondorioz Apatxe Gerrak hasi ziren. Gerra zibilaren garaian apatxeen esku geratu ziren Arizonako lur asko. 1862. urtean, hala ere, apatxeen aurkako espedizio bat antolatu zuten Kalifornian, mendebaleko eta ekialdeko estatuen arteko bideak eta harremanak berriro ezartzeko xedean. Bitartean, apatxe guztien buruzagi nagusi bihurtu zen Cochise eta, berrehun jarraitzailerekin batera, hamar urtez eutsi zion zurien aurkako borrokari. 1871n zenbait apatxeren laguntza jaso zuen Crook jeneralaren aurrean errenditu zen Cochise, baina ez zuen onartu bere kideak Mexiko Berriko erreserba batera eraman zitzaten eta 1872ko udaberrian handik alde egin eta txirikahuen erreserban agertu zen urte bereko udan.
Olching
Olching Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Ricardo Blázquez
Ricardo Blázquez Pérez (Villanueva del Campillo, Ávila, 1942ko apirilaren 13a) Valladolideko egungo artzapezpikua da.
Biografia
1955 eta 1967 urteen bitartean, Ávilako apaiztegian behe- eta goi-ikasketak egin zituen ; gero, Gregoriar Unibertsitatean, Teologia ikasi eta geroztik, hainbat liburu eta artikulu idatzi ditu, baita Gotzainen Biltzarreko zenbait dokumentu ere.
Ondoren, apaiz ordenatu zuten 1967ko otsailaren 18an eta hstex geroztik hainbat lan egin ditu: Avilako Institutuko idazkaria, Salamancako Pontifize-Unibertsitateko teologia-irakaslea eta dekanoa, German di Galaziako apezpikua eta Santiagoko apezpiku laguntzailea, esaterako.
Joan Paulo II.ak 1988ko maiatzaren 29an apezpiku laguntzaile ordenatu zuen eta Santiago Compostelakoan aritu zuen 1988 eta 1992 artean. 1992 eta 1995 Palentziako apezpikua izan zen. 1995eko irailaren 8tik 2010eko apirilaren 13ra arte Bilboko elizbarrutiaren apezpikua izan zen, Luis Maria Larrea ren ordez.
2005 eta 2008 artean Espainiako Apezpiku-konferentziaren presidentea izan zen eta egun presidenteordea da. 2010eko martxoaren 13an Benedikto XVI.ak Valladolideko artzapezpiku izendatu zuen.
Gambusia holbrooki
Gambusia holbrooki Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Opfenbach
Opfenbach Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Andre Mariaren eliza (Treveris)
Magdeburgeko Katedralarekin batera, Alemaniako arkitektura gotikoen lehen adibideetako bat da. Bere oinplanoa, gurutze greziarrean oinarritua dago, eta kupularen gainean dagoen dorreak, nabeen gurutzatzea nabarmentzen du. Mendebaldeko portada, zizelkaturiko apaindurekin eta ikur ikonografikoekin modu aberatsean apaindua dago.
El Pontón errota
El Pontón errota Bilboko Abusu auzoan kokatzen zen antzinako errota bat zen. El Ponton okindegia izango zenaren aurretik, XVI. mendetik, historia luzeko errota izan zen El Pontonen, Ubide pasealekuaren amaieran. Egun El Ponton toponimoa nagusitu bada ere, XIX. mendean "El Montón" ere erabiltzen zen eta, aurreko garaiko agirietan, El Montón erabiliagoa da El Ponton bera baino.
Andre Mariaren eliza (Treveris)
Bere barnean, erlikia bikainak kontserbatzen dira, horien artean, hamabi zutabetan margotutako XV. mendeko freskoak, hamabi apostoluak irudikatzen dituztenak.
El Pontón errota
1987ko apirilaren 2an, goizez, Santa Isabel zubi berrirako babes hesiak hautsi eta hondeamakina batek errotaren hormak suntsitu zituen. Bost mendez aldaketak izan ditu kokaguneak eta bertako eraikinek, errota, labe, okindegi eta aletegi funtzioak betez, besteak beste. Gerra karlistak zirela eta, birritan erre zituzten El Pontoneko eraikinak, gerra banatan: 1835eko martxoak 7an, lehen karlistadan eta 1874ko urriak 18an, bigarren karlistadan.
Andre Mariaren eliza (Treveris)
Bertan, hilobi garrantzitsuak ere badaude, tokiko noblea zen Karl von Metternichena (1636), kaperaren ipar-ekialdeko zatian dagoena.
El Pontón errota
Egun Abusu Ikastola k bere egoitza du inguru horretan.
Funtzionamentua
Egurra harriarekin ordezkatzeaz harago, XVIII. mendeko Bizkaiko errotak, Erdi Arokoen eredu moldatuak baino ez dira. Lantegi hidraulikoak sortu ziren arte, apenas izan zuten aldaketa teknologikorik.
1523-1593: lehen errota
Begoñako elizatean, El Ponton / El Montón gunean, Ibaizabal en azken meandro handian, Bizkaiko potentzial hidrauliko handieneko gunea zegoen, gaur egun desagertua den San Kristobal irla baino goraxeago. 100 metro kubiko segunduko ur emarian, 105 metroko egurrezko presa noiz eraiki zen zehaztea zaila da. Baina jakina da 1523rako errota izan bazela.
1523an, hain zuzen, Bilboko udala Ollarganeko urak baliatzen saiatu zen ur edangarria lortzeko. Horretarako, kanalizazio berriak oinaztar familia bateko ahaide nagusiek El Ponton bertan zuten errotaren inguruko lurretatik bideratu behar zituzten. Juan Lopez Askuriazakoa eta, haren emazte, Teresa Luisa Butroekoa ziren Begoñako orube eta errota haren jabeak.
1551an, Martin Agirrek errotarentzat presa eraiki zuen.
1571an, Gregorio Lopez Begoñakoak, maiorazkoak, porrot ekonomiko egoera bizi zuen. Hartzekodunen konkurtsoaren ostean, errotaren jabetza Bilboko Udalari esleitu zitzaion. Ordutik eta XIX. mende erdira arte, udal jabetza izan ziren lurrok. Aldika, El Ponton errota enkantez eskaintzen zuen udalak epe baterako; 1577an, kasu, 100 dukat zen urteko errenta.
1593an, irailak 22ko uriolak ehotze etxea suntsitu zuen eta presa larri kaltetu, ekoizpena geraraziz. Kontratazio Etxea eta Konsistorioa ere suntsitu zituen.
1598an Pedro Latorrek errota berritzeko planoa aurkeztu eta onetsi zen.
1612an udala errota berreraikitzen saiatu zen. Baina auzi luzea izan zuen inguruko beste gune hidrauliko batzuen jabe eta hartzekodunekin, presaren gehiegizko altuerak eurei kalte egiten ziela uste baizuten Bolueta eta Abusuko errotek.
1635ean Lazaro Hormaetxek eskakizun idatzi bat luzatu zion udalari: norbanako bati errotaren berreraikuntza eslei ziezaion, beronen hustiaketaren truke. Teofilo Guiardek jasoa du idatzi hori, bere "Historia de la Noble Villa de Bilbao"-ren lehen liburukian (332 orr.). Gainontzean, beste errotariek presa hondatzen jarraitzeko arriskua zegoen, batipat uda sasoian, ur urriagoak euren errotetan erabiltze aldera.
1642-1793: bigarren errota
1675ean, behin Castañedaren eskubidea iraungita, bi edo lau urterako alokairua eskaintzea hobetsi zuen udalak, lauhilero diruz ordaindu beharreko errentaren truke. Enkantea hiru kandelen modu klasikoan ebazten zen, San Anton elizaren hilerrian eta, zegokion urteko azaroak 1ean, ematen zen eskualdatzea.
1700ean uriola batek harrizko zubia suntsitu zuen.
1719an errota Tomas Olartegutxiak zuen errentan hartua, urteko 164 dukaten truke. Gizon hura, ordea, bere lau urteko errenta-aldia amaitu aurretik hil zen.
1737ko uriola handiak Kañuen pasealekuan eta El Ponton errotan bertan kalteak eragin zituen, San Frantzisko zubia eramateaz gain. Ekoizpena bost urtez gelditzea ekarri zuen horrek, nahiz 1738ko abuztuak 6rako publikoki jakinarazi ziren berrikuntza lanen baldintzak. Lanak lau urte geroago burutu ziren, 1.100 errealen truke, Juan Uriguenen eskutik: 20 eguneko lana izan zuen berreraikuntza.
Ondoren, sei urteko epeetan alokatu zen errota. Lehen hiru maizterrak, hurrenkeraz, Jose Monasterio, Martin Madariaga eta Miguel Arana izan ziren. Azken honen garaian, 1760 inguruan, urteko 180 dukat ordaintzen zituen errenta gisa.
1797an Bilbo k 10.943 biztanle zituen jada. Eskaria handituz zihoanez, irina eta ogia Kadagua arroko errotetatik jasotzen zituen nagusiki. Hornitzaileek pisua eta prezioak manipulatzen zituzten ordea eta gatazkak sortzen ziren. 1790erako, udal komisio batek zehaztua zuen okindegi handi baten beharra, El Ponton errota zaharraren ahalmena handitu eta labe modernoak izango zituena.
1793-1835: Aro protoindustriala, Alexo Mirandaren okindegia, El Ponton okindegia
1793an, Bilboko udal agintariek Juan Ortiz de Azorin korregidoreari uriak zuen ogi honikuntzaren arazoa planteatu zioten. Honek, Alexo Miranda Bergarako arkitektoari plano batzuk eskatzea iradoki zuen, labe eta okindegia eraikitzea bideratzeko asmoz. Bizkaiko protoindustriaren lehen lantegi eraikintzat jo daiteke. Mirandak formakuntza akademiko egokia zuen eta neoklasizismoa sustatu zuen Gipuzkoa eta Bizkaiko bere lanetan.
Aurreproiektua Real y Supremo Consejo de Castillara bidali eta, 1793ko urriak 10arekin, Erret Agindu batek eraikuntza baimena eman zuen, hiru lan zehatz egiteko: errota zaharren berriztatzea; labeen eraikuntza eta 10.000 gari fanega erostea udal biltegirako, hiriko okinen hornitzaile zena. 700 mila errealeko aurrekontua zuen egitasmoak, horietatik 300 mila labe eta okindegia eraikitzeko.
Finantzaketarako, bi iritzi kontrajarri nagusitu ziren hilabeteetako polemikan: Korregidoreak Areatzako orube eraikigarri batzuk saltzea proposatzen zuen. 17 udal ordezkarik berriz, dirua erroldatik jaso eta ogiaren gaineko zerga berri baten bidez erreskatatzea proposatzen zuten. Gaztelako Kontseiluak bi alternatibak txarretsi zituen. Bata, Zazpi Kaleetan bete gabeko tokiak bazirelako; bestea oinarrizko ondasunak garestitzeari desegoki iritzi ziolako. Hortaz, udala hamarkada batzuetarako zorpetzea proposatzen zen, egitasmoa ez baizen nolanahikoa. 1799an Wilhelm von Humboldt hirian bisitan izan zenean, bera ere jabetu zen eraikin haien kostu eta handinahikeriaz.
Alexo Mirandari 40 dobloi ordaindu zizkion Bilboko Udalak planoen truke. Planoak San Fernandoko akademiara igorri ziren eta, aldaketa txiki batzuekin, bertako Arkitektura Komisioak 1794ko martxoak 12an onartu zuen egitasmoa. Aldaketa txiki horiekin zuritu zituen Alexo Miranda arkitektoak lanetan izandako gainkostuak. Dena den, lanak egin ahala aldaketa gehiago ere sartu zituen egitasmoan, eraikinen funtzioak elkar trukatzeraino.
Eraikuntza lanen azken emaitza lau eraikin izan ziren: errota, okindegia, aletegia eta egurtegia. Inguruko aldatz handira moldatzeko, eskilaratuak.
Errotak, kasu, ibai aldera hiru solairu zituen, baina atze aldera bakarra. Aletegia errotaren gainean zegoen justu, alea biltegitik errotaren goiko solairura iristea errazten zuen hodi eta galbahe sistema batekin. Lortzen zen irina, bizkar gainean edo animalien bidez, okindegiko bigarren solairura garraiatzen zen eta, handik, labeak zeuden tokira. Labeotan pirometro baten esferekin neurtzen zen tenperatura, 180 gradura arteko eskalan; aurrerapen teknologiko garrantzitsua zen tresna hau, okinaren esperientzia eta abildadea osatzen baizuen.
Okindegia zen eraikinen artean azpimarragarriena: lau solairuko aurrealdea eta hamaika ardatz bertikal zituen. Lehen solairua ezponda moduan eraiki zen, aldatz handia medio, hormaren presioari hobeto eusteko. Lehen bi solairuetan ekoizpen lana egiten zen. Hirugarren solairuan etxebizitza eta bulegoak zeuden. Laugarrenean, ganbaran, biltegia. Garairako bolumen paralelepipedo itzeleko eraikina zen: 46 metro luze, 34m zabal eta 17m garai. Erdiko patio zabalak argitasuna, mugimendu erraztasuna eta arintasuna eskaintzen zituen. Tamaina eta barne antolaketa ziren, beraz, eraikinaren ezaugarri nabarmenenak. Gainontzean, estetikoki, komentu, ospitale edo, are, espetxeen arkitekturarekin zuen zerikusi gehien.
Material aldetik ere berrikuntzarik ez zuen: egurraren erabilerak sute arriskua mantentzen zuen. Horma lodiak harlangaitzez egokitutako argamasaz eraiki ziren, harlandua ertzetarako lagaz.
Produkzio ahalmenaz eztabaida izan zen: udalak lehengo hiru errotarriei beste bi gehitzeko egitasmoa aurkeztu zuen; eta hala onartu zitzaion. 1794an, ordea, eraikuntzaren lehen fasean, arkitektoak aitortu zuen lau errotarrirentzako tokia baino ez zutela. Honenbestez, egunean 480 fanega irin eho zitezken, urtean 1,5 milioi libera ogi eta gaileta egosteko beste. 50 lagunek egiten zuten lan bertan (200 fanega, sei labe eta 34 langile, beste zenbait iturriren arabera). Labe lanak gidatzeko Palentziako bi okin-maixu kontratatu zituzten, ogi espainiarra egosten espezialista zirenak. 1796ko gabonetatik hasita, 6 urterako kontratua egin zitzaien bi okin-maixuei.
"Me asegura la abundancia
del más precioso alimento
eta
"Doy al público sustento,
ley a la injusta ganancia
y a la labranza fomento".
Errotan berriz, honako irakur ziteken:
"Para el bien público de la Noble Villa de Bilbao
año MDCCCIV
Chaetodon guentheri
Chaetodon guentheri Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Sarrasins
Sarrasins Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
El Pontón errota
1793-1835: Aro protoindustriala, Alexo Mirandaren okindegia, El Ponton okindegia
Arquitecto: Alexo de Miranda"
Data horren berri (1804), 1876an eman zuen Mañe y Flaquerrek, Bizkaian egindako bidaian. Baina ez dakigu lanen amaiera oroitzeko data ote zen (beranduegi dirudi) edo ondoren egindako konponketaren batena ote zen (goizegi dirudi). Nolanahi den, testu horiek guztiak galdu egin ziren. XX. mende amaieran ez zegoen horiek irakurtzerik.
Sarrasins
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
El Pontón errota
1793-1835: Aro protoindustriala, Alexo Mirandaren okindegia, El Ponton okindegia
Eraiki zen garairako, errota berriaren ekoizpen ahalmena oso handia zen. Kadagua ibaiaren arroko okindegiei kalte handia egin zien horrek.
Sarrasins
Etxebizitza
2007an 196 etxebizitza zeuden, 177 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 187 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 177 etxebizitza nagusietatik 147 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 123 etxek bost zituzten. 134 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.
El Pontón errota
1793-1835: Aro protoindustriala, Alexo Mirandaren okindegia, El Ponton okindegia
1835eko martxoak 7an, lehen gerra karlistan, Santutxu eta El Morro okupatu zituzten 4.000 soldadu karlistek, Eraso jenerala, Simon de la Torre eta Castor Andetxaga buru zituztela. Aldiz, udal agintariek, El Pontonen zaintzarako 31 lagun baino ez zituzten ezarri, liberalak, Gabriel de Oviedo Granadarien Alferezaren agindutara. Karlisten erasopean, suak hartu zituen okindegia eta errota. Urte hartan udalak 1.114.590 errealen galerak aitortu zituen; horietatik, 609.915 El Pontonen suntsiketari zegozkion.
Ia 10 urte eman zituen eraikinak utzita, 1844ra arte.
1844-1868 ingurura: Aro protoindustriala, Maximo Agirreren oihal fabrika
1844ko uztailak 24arekin, urte horretako irailak 3rako enkante bat iragarri zuen Bilboko udalak. Bertan, Montón lantegi handia, inguruko eraikin eta orubeak, zegozkion presa, ubidea, anteparak eta beste eskaintzen ziren, edozein jarduera industrialetarako. Aurretik udalaren maileguen berme izanak ziren arren, kargarik gabe eskaintzen ziren ondasunok. Are, inguruan lur gehiago ere erosteko aukera azpimarratzen zen. Antonio Goikoetxea eta Pedro Belaunzaran udal arkitektoek 20.000 duroko tasazioa egin zioten eremuari. Baina 1844ko irailak 3ko goiz hartan, nehork ez zuen erosketa eskaintzarik egin.
20 egun beranduago, Maximo Agirre liberal bilbotarrak idatzi bat zuzendu zion udalari. Inbertsio plan bat zuela, haritegi bat ("fábrica de hilados") bertan kokatzeko. Jarduera industrial horrek hiriari garapena eta, premia zutenei, lana eta bizibidea eskainiko ziela argudiatzen zuen. Baina prezioa merkatzea ere jartzen zuen eraikin zaharrak erosteko baldintza gisa. Agirreren inbertsio industrialen artean Gasometroa egon zen, 1847tik Bilboko kaleak argiztatzen zituena. Baina baita errota izandako Pontoi inguruko lantegia ere: hantxe ezarri zuen "Fábrica de Lencería de Miraflores, MAXIMO DE AGUIRRE".
1847an, alegia, Pascual Madoz eta bere informatzaileek Hiztegi Geografikoan aipatzen dutenez, Bizkaiko hiru lantegi berri garrantzitsuenen artean zeuden: Maximo Agirreren Pontoikoa (kotoi haria lantzeko makineria dotoredun oihaltegia), Boluetako Santa Ana eta Abandoko aingura fundizioa. El Pontonen errota konpondu eta irin ekoizpena berriro martxan zela ere aipatzen dute.
1860ko lantegi erroldan (Censo de Establecimientos Fabriles), Maximo Agirre Bizkaiko zerga ordaintzaile nagusi gisa agertzen da, oihal fabrikagatik 1.170 erreal ordainduz eta gasometroagatik beste 1.000 erreal.
1868 ingurutik - 1920ko hamarkadara: Aro industriala, "El Ponton-Viena" okindegia, Eduardo Coste y Vildosolarena
1874ko urriak 18an, Gorordo eta Durango bataloi karlistetako soldaduak okidengiko administratazaileari zuzendu zitzaizkion, Pascasio Olabarriari. 100 familitik gora lantegitik bizi ziren arren, Olabarriari mehatxupean lantegi eta biltegiko giltzak kendu, errotaria bahitu eta Abusura gurutzatu zuten soldaduek, El Pontoneko lantegiak sugarretan utziz.
Gerra ostean, oihal fabrika egondako okindegiaren eraikina eta egurtegia bertan behera laga eta, Coste y Vildosolak, errota berritu zuen. Berau lurrun galdara batekin hornitu eta kalitate goreneko ogia egiteko egokitu zuen, austro-hungariar modura. El Ponton-Viena izen berriak horretxi egiten zion aipamena. Kalitate goreneko irinak lortzeko ehotze prozesua behin eta berriz errepikatzen zen (baita sei bider ere). Urteen joanean, ordea, estraperloaren eta atzerriko irinen lehiak (Frantziakoak batipat) kalte egin zion Eduardo Costeren negoziari: 1889an, Bilboko Iringileen Gremioaren izenean Ogasun ministeritzari zuzendu zitzaion, mugasari baten babes eskean. Artisau gisako lantegi asko ziren inguruan ordurako, baina ez zuten nazioarteko irin fabrika handien produkzio ahalmen eta lehiakortasunik.
XX. mende hasieran, Arratiako tranbia rentzat zubia eraiki zen propio Pontoi inguruan. Eraikitze lanak 1901eko abuztuak 18an hasi ziren: 35 metroko argia zuten lau arkuak 1901eko abenduak 17an amaitu ziren; 1902ko otsailak 15ean amaitu ziren 19,5 metroko bi arkuak eta erresistentzia frogak 1902ko urriak 14an burutu ziren.
1902an kapital elkarte bat sortu zen Bilbon, Harino Panadera S.A., Juan Jose Irala okinaren ekimenez. Hainbat artisau enpresa txiki batu zituen bere baitan: Vista Alegre, La Vienesa, Alonso, Aguirre Artiach, La Magdalena, El Bosque, La Carmen, La Rosa, La Merced, San Jose, San Francisco... Lantegi moderno handia eraiki zuten Vista Alegren, Ametzolako merkantzia geltokitik hornitzen zena, logika industriala zuena.
El Ponton-Viena ez zen ordea elkarte hortan batu. 1920.eko hamarkadara bitartean bere bideari eutsi zioten, Eduardo Costek lehenik eta bere alargunak ondoren. Produkzio bolumena neurri industrialera egokitzeko ahalmenik gabe, lehiakortasuna galdu zuen lantegiak.
1936ko gerra zibilerako El Ponton lantegi ingurua erabat utzita zegoen. Jarduera bakartzat, okindegi zaharra gurutzatzen zuen trenbidetxoa baino ez zuen. Garai hartan Kañuetako meategia Luis Nuñezek hustiatzen zuen eta lurrunezko tren-makina batek, burdin karbonatoz betetako gurditxoak eramaten zituen arrastaka.
1965 ean Arratiako tranbia itxi ondoren, beronen zubia oinezkoentzat egokitu zen. Horrek Abusu eta Bolueta auzoak nabarmen hurbildu zituen, aurrerago zubia autoentzat ere egokitzeraino.
1983ko abuztuko uholde handiak lokatzez bete zituen El Ponton errotaren beheko solairua eta estoldak ere, baina eraikinak zutik zirauen uriola eta gero ere.
1987 an errota suntsitu zuten, okindegiaren hormak soilik utziz: hondeamakina batek bota zituen errota izandako eraikinaren hormak, Confederación Hidrográfica del Norte de Españaren aginduz, Ibaizabal berbideratzeko lanak erraztasun handiagoz egiteko aitzakian. Auto eta oinezkoentzako zubia berreraiki zen, gainera, bi zentzutan zirkulazioa ahalbidetuz. 1987ko urtarrilak 9an 164,4 metroko luzera eta 11 metroko zabalera duen zubia inauguratu zuren, Bilboko alkate Jose Luis Robles eta Arrigorriagako alkate Patxi Otxoa bertan zirela.
1996- gaur arte: Abusu Ikastola
70 urtez utzita eta teilaturik gabe egon ostean, Eusko Jaurlaritza zen eraikinaren eta orubearen jabe. Bilboko urbanismo planean gune berde bihurtu behar zuen okindegi izandako eraikiaren inguruak.
Guraso euskalzale talde batek Seberetxe alderako, Ur Partzuergo inguruan, zuen egitasmoa baztertu eta okindegi izandako eraikinean ikastola eraikitzeko proposamena luzatu zion Eusko Jaurlaritzari. Honek eraikina eta orubeak saldu egin zizkion eta ez merke, erabat utzita zeukan arren. Federico Arruti Aldape eta Anton Boyra arkitektoak lagun zituztela, 1996ko udan Bilboko udala k Abusu Ikastola ko guraso kooperatibari baimena eman zion lehenik okindegi eta, gerora, oihal lantegi izandako eraikina hezkuntza zentro gisa egokitzeko.
Kanpoko lau horma sendoek inongo arazorik gabe eusten zioten 70 urtez utzita egon arren. Arrutik eraikinaren barruko bolumen handia azpimarratu eta errespetatu nahi izan zuen. Eraikin barruko gainerako horma eta zuhaitzak bota ostean, argi naturala alboetatik eta goitik sartuz, leiho horiak eta teilatu urdina gehitu zizkion eraikinari, barrukaldean U itxuran patio estali handiaren inguruan ikastolarako gelak eraikiz. Teilatua urdina izateak ere ez zuen arkitekto guztien oniritzirik. Eraikin historiko berezi bati, haurrei dagozkien kolore jolastiak gehitu eta erabilera modernoa eman zion Arrutik, berau eraisketatik salbatuz. Bi mendeko hormatzarrak, ogi eta oihalen tegi izatetik, Bilboko euskaldun berrien kabi izatera pasa ziren.
2013ko ekainean Abusu Ikastolak eraikin berri moderno bat gehitu zion, Bolueta aldera, aurretik zaharberritutakoari, Alex Sardui abeslaria inaugurazio ekitaldian izan zelarik. 2020an egurrezko kanpoko estalkia, Boluetatik urrunen dagoen aldean.
Erreferentziak
Historia del Molino de El Pontón: Monumento de la Arqueología Industrial Vasca. Egileak: Maite Ibáñez Gomez, Alberto Santana Ezkerra, Marta Zabala Llanos. Historia Saila. Deustuko Unibertsitatea), Bizkaiko Industria Arkeologia egitasmoan.
Guiard, T.: Historia de la Noble Villa de Bilbao, I-IV liburukiak.
Basas Fernandez, M.: Aspectos de la vida económica de Bilbao de 1861 a 1866, Cámara de Comecio, Industria y Navegación de Bilbao (Bilboko Merkatal Ganbara), 1967.
Industri Ondare eta Herri Laneko Euskal Elkartea (IOHLEE). http://avpiop.com
Sarrasins
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Gilbert du Motier de La Fayette
Gilbert du Motier, La Fayetteko markesa, «La Fayette» izengoitiz deitua Frantzian eta izen bakarrarekin, "Lafayette", ezagunagoa oro har (Saint-Georges-d'Aurac, 1757ko irailaren 6a - Paris, 1834ko maiatzaren 20a) militar eta politikari frantsesa izan zen. Frantsesez ez baina gainerako hizkuntza gehienetan Lafayette izena, hitz bakarrekoa, ematen zaio pertsonaiari. Euskaraz ere, Euskal Herritik pasa zeneko oroigarrian, Lafayette Markesa esaten zaio.
Sarrasins
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 274 ziren, horien artean 220 aktiboak ziren eta 54 inaktiboak ziren. 220 pertsona aktiboetatik 194 lanean zeuden (104 gizon eta 90 emakume) eta 25 langabezian zeuden (10 gizon eta 15 emakume). 54 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Nanacamilpa de Mariano Arista (udalerria)
Nanacamilpa de Mariano Arista Mexikoko udalerri bat da. Tlaxcala estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Gambusia hurtadoi
Gambusia hurtadoi Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Pierre-Percée
Pierre-Percée Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Sarrasins
Diru sarrerak
2009an Castel-Sarrazin udalerrian 188 unitate fiskal zeuden, 502 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.553 euro zen.
Gilbert du Motier de La Fayette
Estatu Batuetako Independentzia
Lafayette lehen mailako pertsonaia politikoa eta militarra izan zen Ameriketako Estatu Batuen Independentzia Gerran.
Sarrasins
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Gilbert du Motier de La Fayette
Estatu Batuetako Independentzia
1776. urtean, Ameriketako kolonia ingelesen burujabetzaren aldeko ordezkaritza bat Parisen zen jada Frantziaren aldekotasuna bilatuz Ingalaterraren aurka. Lafayetteri negoziazio horietatik gertu egotea egokitu zitzaion, eta Silas Deane ordezkari amerikarra ezagutu zuen. 19 urte besterik ez zituen Lafayettek orduan, baina dagoeneko militar graduatua zen, ezkondua eta aita zen, eta aitaren partetik umezurtz zelarik, dagoeneko familiaren ondasun eta aberastasun handien kontrola zeukan. Agente amerikarrak dagoeneko frantses militarrak ari ziren erreklutatzen Ameriketarako, eta Lafayettek haiekin joan nahi zuela esan zion Deaneri. Deanek, kargu militar bat eskaini zion 1776ko abenduan.
Sarrasins
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria eta 1 ile apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Castel-Sarrazin udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 900 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gilbert du Motier de La Fayette
Estatu Batuetako Independentzia
Lafayetteren interesa idealista zen, Amerikako independentisten kausan sinesten zuen, eta gainera ekintza armatua zuzenean ezagutzeko grina zuen. Ez zuen interes mertzenariorik, eta dirua irabazi beharrean, bere aberastasunetatik dirutza handiak inbestitu zituen bere abentura amerikarrean.
Lehen bidaia, Euskal Herritik
1777ko udaberrian, itsasontzi bat erosi zuen Lafayettek Bordelen, eta eskifaia militarrarekin hornitu zuen Ameriketara joateko. Hala ere, lehen geldialdia Euskal Herrian egin zuen, Pasaian. Untzia Pasaian utzira, Frantziara itzuli zen Lafayette bere bidaiaren egoera legala lotu asmoz, ez baitzegoen argi Frantziako Erresumari interesatzen ote zitzaion une horretan Ingalaterraren kontrako ekimen militar batean sartzea. Frantziako agintariek ez zioten baimen hori eman, eta Espainiako agintarien bidez untzia Pasaian geldiarazteko ahaleginak egin zioten. Lafayettek, amore ematen zuelako imintzio eginez, ihes egin zuen mozorrotuta Bordeletik, eta klandestinoki igaro zuen Frantzia eta Espainiaren arteko muga. Pasaian atseden labur bat hartu ondoren, apirilaren 26an itsasoratu zen Ameriketara Lafayette.
Pedro Manuel Soraluce historialariaren arabera, Pasaian bertan aldatu zion untziari izena Lafayettek. La Victorie jarri zion (garaipena), Juan Sebastian Elkanoren Nao Victoria untziaren omenez.
Pasaiako Villaviciosa Jauregian plaka batek gogoratzen du Lafayette bertatik abiatu zela Ameriketara Estatu Batuen independentziaren alde borrokatzeko.
Pierre-Percée
Biztanleria
2007an Pierre-Percée udalerrian erroldatutako biztanleak 92 ziren. Familiak 43 ziren, horien artean 11 pertsona bakarrekoak ziren (11 bakarrik bizi ziren gizonak), 14 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 7 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 11 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Juan María Amiano
Juan María Amiano Mariñelarena (Lekaroz, Baztan, 1947ko azaroaren 20a), futbolaren munduan Amiano deitua, nafar futbolari profesional ohia da, aurrelari postuan jokatzen zuena Espainiako futbol ligako lehen mailan 11 denboraldiz aritu zen, 1970etik 1981ra, Espanyol, UD Salamanca eta Real Sociedaden. Urte horietan ligako 241 partidu jokatu zituen eta 50 gol sartu.
Acuamanala de Miguel Hidalgo (udalerria)
Acuamanala de Miguel Hidalgo Mexikoko udalerri bat da. Tlaxcala estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Ouilly-le-Vicomte
Ouilly-le-Vicomte Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Gambusia krumholzi
Gambusia krumholzi Gambusia generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.
Ouilly-le-Vicomte
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 329 etxebizitza zeuden, 309 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 326 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 309 etxebizitza nagusietatik 262 bere jabearen bizilekua ziren, 41 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 77 etxek lau zituzten eta 183 etxek bost zituzten. 252 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 144 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 146 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 428 ziren, horien artean 295 aktiboak ziren eta 133 inaktiboak ziren. 295 pertsona aktiboetatik 265 lanean zeuden (139 gizon eta 126 emakume) eta 30 langabezian zeuden (14 gizon eta 16 emakume). 133 pertsona inaktiboetatik 65 erretiraturik zeuden, 44 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ouilly-le-Vicomte udalerrian 352 unitate fiskal zeuden, 871 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.361 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 26 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Pierre-Percée
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ortenburg (Bavaria)
Ortenburg (Bavaria) Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Ouilly-le-Vicomte
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 margolaria, 2 ile apaindegiak eta 2 jatetxeak.
Pierre-Percée
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ouilly-le-Vicomte
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 arropa denda zen eta 1 etxerako tresna denda zen.
Pierre-Percée
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 67 ziren, horien artean 43 aktiboak ziren eta 24 inaktiboak ziren. 43 pertsona aktiboetatik 35 lanean zeuden (21 gizon eta 14 emakume) eta 8 langabezian zeuden (4 gizon eta 4 emakume). 24 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Gilbert du Motier de La Fayette
Independentzia Gerrako lehen fasea
La Victoire untzia 1777ko ekainean lurreratu zen Hego Carolinan, eta handik gutxira Filadelfiara zuzendu zen, non Kongresu Kontinentalak jeneral izendatu zuen. Benjamin Franklin eta George Washington ezagutu zituen udan, eta Washingtonek berehala ekintza militarretarako ofizial laguntzailetzat hartu zuen.
Pierre-Percée
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gilbert du Motier de La Fayette
Independentzia Gerrako lehen fasea
Ondorengo hilabeteetan, zenbait gudutan parte hartu zuen Lafayettek: Brandywine, Gloucester, Quebec-eko inbasio saio bat (ez zen burutu, Lafayettek erabaki baitzuen tropa txikiegia zuela), Barren Hill, Monmouth...
Bienvenue chez les Ch'tis
Bienvenue chez les Ch'tis (euskaraz Ongi etorri Iparraldera, hitzez hitz Ongi etorri Ch'tisenera) 2008ko Dany Boon frantziar zuzendari, gidoigile eta aktorearen komedia film bat da. Bertan, Dany Boon, Alexandre Charlot eta Franck Magnier aktoreek antzeztu zuten.
Chaetodon hoefleri
Chaetodon hoefleri Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Chaetodon guttatissimus
Chaetodon guttatissimus Chaetodon generoko animalia da. Arrainen barruko Chaetodontidae familian sailkatzen da.
Ouilly-le-Vicomte
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.