cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Neubourg
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 61 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 2 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 8 okindegiak, 5 harategiak, 1 arraindegi zen, 3 liburu dendak, 13 arropa dendak, 4 etxerako tresna dendak, 4 zapata-dendak, 1 elektrotresna denda zen, 2 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 2 drogeria, 3 lurrin-dendak, 2 bitxi-dendak eta 5 lore-dendak ziren.
Uxue
Bertako biztanleak uxuetarrak dira.
Le Neubourg
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Le Neubourg udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 810 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
Uxue
Izena
Uxue toponimoa beste hizkuntza batzuetan ere ezagutzen da, hala nola:
Le Neubourg
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Le Neubourg udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 746 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Uxue
Izena
Gainera, toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Etimologia
Herriaren antzinako izena Uxue da, eta horrela agertzen da bere grafia ofizialean, bai udaletxeko zigilu edo kuñoan, bai elizako dokumentuetan XIX. mendearen amaiera arte.
Erdi Aroko dokumentazioan herria aipatzeko hitz nagusia Ussue edo Uxue da. IX. eta X. mendeetan zehar, hiribildua batzuetan Santa Maria izenarekin agertzen da, eta lekua mendiko mugako gotorleku gisa aipatzen du. XII. eta XVI. mendeen artean, batzuetan Santa Maria Uxue bezala aipatzen da.
Bada herri etimologia ezagun bat, Moret Aitak eta, ondoren, Arturo Kanpionek jasoa, usoa herriaren izena deribatzen duena, Uxueko Ama Birjinaren elezaharretik abiatuta. Etimologistak, oro har, ez datoz bat bertsio honekin. Kanpionek uste zuen herriaren izena huts hitzetik zetorrela eta kondaira famatuaren aurretik egon zela. Jose Maria Jimeno Juriok uste zuen euskarazko euntze hitzetik zetorrela, eta Zubiaur huntz -etik. Beste batzuek toponimoaren jatorri latindarra pentsatu dute, puteum ("putzu") hitzan oinarritutakoa, baina nahiko sinesgaitza da. Patxi Salaberrik edo Mikel Belaskok zalantzazko jatorria duen toponimotzat jotzen dute.
Armarria
Uxueko armarriak honako blasoi hau du:
Bandera
Uxueko banderak Uxueko armarri dauka hondo more baten gainean, armarriaren azpian urrezko letretan "Ujué - Uxue" inskripzioa duela.
Geografia
Uxue bere izeneko mendilerroaren gainean dago, Tafallaldea eskualde naturalean, Erdialdea (eskualdea)n.
Ingurune naturala eta kokapena
Ia osorik Uxueko mendilerroa da nagusi. Alaitz, Izkoko eta Gerindako mendilerroek osatzen duten mendi-multzoaren eranskin bereizi moduko bat osatzen du, iparraldetik hegoaldera hedatzen dena, Izkotik Murelu Hautsira. Mendilerrora erortzen diren urak, batzuk Aragoi ibaira doaz eta beste batzuk Zidakos ibaira. Horrela, mendilerroak zatikako banalerroa egiten du.
Klima eta landaredia
Altueraren arabera tenperatura aldakorra den arren, urteko batezbestekoa 12 eta 13 gradu artekoa da. Prezipitazioak ere ugariagoak dira mendigunean (800mm urtero) herrigunean baino (450mm). Urtero diren egun euritsuak 70-90 izaten dira. Neguak hotzak dira, batez ere iparreko zierzo haizeak jotzen duenean, udak oso lehorrak eta nahiko beroak izaten dira. Uxueko klimak klima mediterraneo-kontinentalaren ezaugarriak dauzka.
Jatorrizko arteak eta haritzak galdu zituen gizakiak. Gaur egun, XIX. mendearen amaieran birlandatzen hasitako Alepo pinuak baino ez dira geratzen.
Estazio meteorologikoa
Uxuen dagoen, itsasoaren mailatik 829 metrora, Nafarroako Gobernuak 1991n jarritako estazio meteorologikoa dago.
Banaketa
Uxue udalerrian 23 herri hustu daude, Uxue herriaz gain:
Historia
Nahiz eta Uxueko mendilerroaren inguruko eremuetan aztarna historiaurreko eta protohistoriko ugari egon, eta hiribilduaren amaieran ere badira aztarnategi megalitikoak (Mostrakas) eta erromanizazioaren erakusgarriak, hala nola bi erromanizazio arare, bata Jupiterri eskainia, eta bestea Lacubegisi, zezen-buru batek sinbolizatutako tokiko jainkoari; Uxueko gotorlekuaren benetako historia, Erdi Aroko lurraldeen arteko benetako historiarekin hasten da. Uxueko mendilerroa, ziurrenik bisigodoen menpean populatuta jarraituko zuena, arabiarren inbasioak mehatxatutako jendearentzat babesleku izan zen.
Erdi Aroa
1076. urtean, gotorlekua eta haren inguruan sorturiko herrixka hiribildu bihurtu ziren. XI. mendearen amaieran Antso V.a Ramiritz Nafarroako erregeak Uxueko Andre Mariaren eliza sortu zuen, 1089ko dokumentu batek dioenez. Horrez gain, erregeak foruak eman zizkion hiribilduari. Birkonkistaren aurrerapenak Argetas (1084), Sadaba (1096) eta Milagro (1098) herrietara, okupazio egonkorra eta lur berrien luberritzeak bultzatu zituen, Uxuetik somontanoen zerrenda zabala. Orduan, hiribilduaren eragin-eremua definituko zen, hego-mendebaldetik Zidakosen uretaraino luzatzen zena, Pitillas eta bere aintzira eta, seguruenik, Erriberri barne. Alfontso I.a Borrokalariak Tutera eta Zaragozako taifak konkistatu zituen; eta, hegoalderagoko erresuma musulman haiek menderatzearekin batera, Uxueren gainbehera hasi zen, jada mugan ez zegoenez defentsarako gotorlekurik behar ez zelako. Horrela, biztanle askok hegoalderagoko eremu laura emigratu zuten (Tafallaldea eta Aragoiko Erribera).
Bertz alde batetik, gaztelua konpontzen eta hornitzen lagundu behar zuten, eta Erriberrin kokatutako Sernako antzinako jaunen erreserban, erregearen mahastian, eskulana utzi. XIV. mendearen hasierarako 250 familia inguruko biztanleria kalkula daiteke, Pitillasko 50 familia barne, toki horrek Uxueren mende jarraitzen baitzuen, berezko maioralak zituen herrixka bat bailitzan. 1348ko izurri beltz handia hondamena izan zen. Ia hogei urte geroago, 50 etxe baino ez ziren bizi, horietatik zazpi kapareak. Elizako errazioneroen kopurua murriztu behar izan zen, 20 osotik 10era eta 4 ertainera. Ezinezkoa zen zama tradizionalak jasatea, eta Karlos II.a, Karlos III.a, Zuria I.a eta Joan II.a eta Karlos IV.a, Uxueko Ama Birjinaren hain elizkoiak, behin eta berriz sartu ziren elkarren segidako murrizketa eta luzamenduetara; bularra 1376an jaitsi zen, adibidez heren batean, eta, 1422an, erdira hurrengo sei urteetan, kuartelen zergari ere aplikatutako neurria. Bertzalde, Pitillas XI. mendearen amaieratik Uxueko kide izan zen, eta haren birpopulatze erakunde gisa jaio zen. XIII. mendetik aurrerako independentzia saiakerak indartu egin ziren Monteagudotarren jaurerritik libratzeko nahiaren ondorioz, 1281ean Pitillasko jaurerria eman baitzitzaien. Honek Uxuerekiko zuen independentzia errealitate bat zen XIV. mendearen hasieran, 1331tik aurrerako liskarrak areagotuz, non pitillastarrek uko egiten baitzioten gotorlekuko juitoen obretan parte hartzeari. Arazoaren atzealdean, Pitillas udalerriko lurraren aberastasun handiena ikusten da, Uxueko lehorrenari dagokionez. Pitillasko basoberritzea sendotu eta lekua bere egin ahala, banantze-irrika sortu zen. XIV. mendearen amaieran, bi tokiek zergak batera ordaintzen zituzten arren, segregazioa eraginkorra zen, administrazio desberdinak baitzituzten.
Hain zuen ere, Karlos II.a Nafarroakoak eliza gotikoa eraikitzeko agindua eman zuen. Horrez gain, unibertsitate bat eraikitzeko egitasmoa aurkeztu zen; baina, eraikitzen hasi ziren arren, urte batzuk geroago bertan behera geratu zen, dirurik ezean. Ama Birjinaren irudiari zilarrezko estaldura egitea agindu zuen. Hainbestekoa izan zen errege honek Uxue eta bertako Ama Birjinari erakutsitako maitasuna, ezen hiltzerakoan, bere bihotza herriari eman zion dohaintza moduan. Gaur egun bihotza elizan gordeta dago. Karlos II.aren erregealdian ere izan zen unibertsitate-proiektu bat Uxuen, Iratxeko abadea zen Juan Martínez de Azanzaren ardurapeko ikastetxe baten eraikuntzan islatua. Proiektu horretan, Bernard Folcaut gotzainaren erresistentzia eta garai hartan Uxuerekiko Montearagongo abadiaren mendekotasunak eragindako arazo jurisdikzionalak izan zituen erregeak, eta horregatik aurre egin behar izan zien Petri IV.a Aragoikoaren interesei. 1378ko Frantziaren eta Gaztelaren aurkako gerrak proiektua behin betiko eten zuen.
Izurriteen, eskulan eskasiaren eta uzta txarren espirala, XV. mendearen erdialdean, Gerra Zibilaren hondamenak gehitu ziren. Herriko petxaren kontura, Karlos Beaumontekoari 300 florineko herentziazko onura eman zitzaion aspaldi 1393an. Beharbada, jauretxearen ziztada larri hori Joan II.aren eta bere agramondar fakzioaren gotorleku menderaezinean itzuli zen hiribildura. Hamar urte baino gehiagoz, auzokoek hornigaiak aurreratu behar izan zituzten goarnizioarentzat berarentzat, eta goitik ikusi behar izan zuten etsaien desfilea, 1461ean gaztelarrek bezala, uztaiak suntsitu eta ganadua lapurtzen zutenak. XIV. mendearen hasieratik, gutxienez, aparteko petxa ordaintzen zuten beren artaldeak Bardeako larreetara eramateagatik. Txabolaren murrizketaz gain, kontzejuak, ziur aski, baterako probetxurako ustiatzen zuen ehizaren hondamena ere izango zen.
1492. urte inguruan, altxor bat Pitillasko urmaelaren zirkunferentzian ezkutatuta zegoelako zurrumurrua zabaldu zen, Uxue, Pitillas, Beire eta Murelu Konde lurraldetan. Urte berean, erresumako ordezkari jeneralak, Abenasko jaunak, Johan Tzapoe kapilauari eta Joan Ezkarai izeneko Erriberriko ezkutari bati enkargatu zizkien altxorra bilatzeko lanak. Pitillasko aintzirako ustezko altxorrari buruzko xehetasun gehiago ez dira ezagutzen.
Aro Modernoa
Gaztelak Nafarroako Erresuma indarrez konkistatzean, Cisneros kardinalak gotorlekua behera botatzeko agindua eman zuen. Zutik geratutako egitura bakarrak eliza, parrokia-etxea eta Karlos II.aren jauregia izan ziren.
1611. urte inguruan, Mañeru izeneko zirujaua aritzen zen Uxuen. Bost urte eman zituen zirujau on batekin, eta azterketa bat egin zuen Nafarroako Protomedikatuak eta eskarmentu handiko bi zirujauk osatutako epaimahai baten aurrean. Zirujau titulua eman zioten. Bere hitzaldiek emaitza ezberdinak izan zituzten, eta bazeuden haren kontra oldartutako batzuk. Frantses batekin batera, herniako ebakuntza bat egin zion Uxueko haur bati; harategi bat izan zen, eta azkenean haurra hil zen. Frantsesak ihes egin zuen eta Mañeru izan zen biktimaren senide amorratuen aurrean bere burua defendatu behar izan zuena. Kasu honetan zuen erantzukizuna saihestu ezin izan zuenez, beste deskuidu batzuk leporatzen zizkiotenengandik defendatu zen, eta azalpen bitxiak eman zituen. Gainera, 1687an oti izurrite beldurgarri batek Nafarroa inbaditu zuen, Uxueri ere eraginez eta galera handiak eraginez. Iruñeko gotzainak errogatibak egiteko agindu zien parrokoei, eta Gregorio Ostiakoaren burua erresumak eraman zuen, herriek hala eskatuta.
Nafarroako bakegintza, XVI. mendearen lehen erdian, Uxueren bizitzaren ezaugarria izan zen aurrerantzean. Erlijio-esanahiari eutsi zion, inplikazio politikorik gabe. XVI. mendetik Nafarroan zehar apostolutza-ermandadeak hedatzen hasi ziren, Uxuen nagusiki erromes helburua zutenak. Data finkorik gabeko erromesaldiak egiten ziren, 1725era arte, Andres Murillo Belarde Iruñeko gotzainak San Markosen ondorengo lehen igandean finkatzea erabaki zuen arte, Tafallako kontzejuak hala eskatuta.
1710ean, Espainiako Ondorengotza Gerrapean, Karlos VI.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoa erregeordearen armadak Galipentzuraino iritsi zirenean, Uxueko biztanleei agindu zieten austriarrari men egin ziezaiotela, honen tropek Zangoza hartu baitzuten. Kontzejua urte horretako azaroaren 27an bildu zen eztabaidatzeko, Mikel Igari alkatearen lehendakaritzapean. Chober jeneralaren mehatxuen aurrean hiribildua defendatuko zutela zin egin zuten, Filipe V.ari leial mantenduz eta defentsarako prestatuz, herritarren artean armak banatuz eta Tafallatik eta beste toki batzuetatik jasotako errefortzuak eskatuz.
1770ean, Nafarroako Errege Kontseiluak Uxueko Andre Mariaren Errege Etxeari limosna eskatzea debekatu zion hiribilduaren jurisdikziotik kanpo. Aurreko urtean, erregeorde Montellanoko dukeak baimena eman zion erresuma osoaren alde eskatzeko, eta abadeak erreklamazio bat aurkeztu zuen. 1772an baimena eman zitzaion Tuterako, Zangozako eta Erriberriko merindadeetan ere eskatzeko. Erronkaribarreko almadiazainek, Uxueko presatik igarotzean, zilarrezko errege bat ordaintzen zuten, 1780an Erronkariko ibaxa Nafarroako Gorteetara igo zuen memorial batetik ondorioztatzen denez.
XIX. mendera arte iraun zuen XIV. mendean ibiltariak artatzeko irekitako ospitaleak; errenta propioekin eta limosnekin mantentzen zen, erromesen ospitaleko ordezkari batek Nafarroan zehar behar ziren baimenekin jasotzen zituenak; 1772an, zehazki, elizbarrutiko bikario nagusi Juan Miguel Etxenikek zabaltzen zituen.
Herriaren gorengo gunean, Gazteluzar izenaz ezaguna zen tokian, pilatu ziren botatako eraikinen harriak. XVI. mendetik aurrera, harri horiek elizaren inguruko eraikuntza anitz eta herriko hainbat etxe egiteko erabili zituzten. 1711. urtean herriak Leonorren garaietatik zergarik ez ordaintzeko zeukan pribilegioa bertan behera geratu zen Errege Ogasunaren egoera ekonomikoak bultzaturik. 1818an Nafarroako Gorteek eginiko erroldan ageri denez, Uxue, hiribildu aberatsenetakoa zen. 1929. urtean herriak 1500 biztanle zituen.
Aro Garaikidea
Bilakaera materialari dagokionez, XVIII. mendearen amaieran gariaren, garagarraren eta oloaren uzta onak ekoizten zituen, baina ardo eta olio gutxi. Jarduera nagusiak nekazaritza, ikatza egitea eta egurra, egurra eta ipuru-olioa hiriburura eta beste leku batzuetara eramatea ziren. Haritzez eta pinuz betetako mendiak zituen, eta larre ugari bertan hazten zen ardi-aziendarentzat.
Aro Garaikidean, kultuzko beste hainbat toki nafar bezala, Uxuek XIX. mendearen lehen erdiko gerrak eta erabaki nazionalizatzaileak jasan zituen. Frantziar soldaduek arpilatu zuten Iberiar Penintsulako Gerran, eta 1930eko hamarkadan santutegiaren jabetzak eta haren altxor nagusiak nazionalizatu ziren.
Iberiar Penintsulako Gerrapean, 1808ko uztailaren 17an, Agnielek zuzendutako infanteria eta zalditeria dibisio bat aurkeztu zen Uxuen, herria erretzeko asmoz. Hiribilduko ia biztanle guztiek ihes egitea lortu zuten, eta hiru bizilagun hil zituzten. Casimiro Xabier de Miguel priorraren esku-hartze ausartari esker, erretzea saihestea lortu zen, frantsesak arpilaketara mugatuz eta bi bizilagun eramanez. Ordutik aurrera, Uxuek errazioak bidali behar izan zituen Tafalla, Erriberri, Faltzes, Pitillas, Kaparrotsu eta Azkoien herrietako goarnizioetara. Batzorde Zentralak 1809ko urtarrilean "Erresuma hau asaldatzeko" eginkizuna eman zion Uxueko priorrari. Don Casimiro laguntzaile batzuez inguratu zen eta Xabier Mina aukeratu zuten buruzagi. Uxuetik Frantziaraino iristen zen isilmandatari-sare bat ezarri zen, horrela etsaiaren hurrengo mugimenduak jakin zitezkeelarik. 1809ko urte berean, zenbait uxuetarrek kapitain frantziar bat eta bere laguntzailea Peñuelaseko parajean harrapatu eta hiltzea lortu zuten. Atxilotu behar zituztenean, beren etxeetatik ihes egitea lortu zuten, eta hori beren Ama Birjinaren miraritzat hartu zuten herrian. 1817. urtean, hiribilduak Iberiar Penintsulako Gerran izandako gertakarien oroigarri bat bidali zuen Nafarroako Foru Aldundiara. Memoriala Lefèvre bere troparekin Tafallan sartu zenean hasten da; berehala juetarrak frantziarren aurka borrokatzeko prest agertu ziren. Luis Gil eta Andres Egoagirre Palafoxeko mandatariek Zarrakaztelura deitu zituztenean, eskura zituzten arma guztiekin joan ziren, baina buruzagirik ez zutenez, Uxuera bidali zituzten berriro. Puton koronel frantziarra Orraunandian preso hartu zutenean, Uxuera eraman zuten, hiri honek eskaintzen zuen segurtasunagatik. Gero, uxuetarrek frantsesen mandoa hartu zuten, edalontzi sakratuz betea.
1822ko apirilaren 28an Kasedako Begibakarra izeneko gerrillari errealista Uxuen sartu zen bere jendearekin. Zirujauaren etxera joan ziren, Itoyra, herriko konstituzio-mailako bakanetako batera. Haiek irekitzeari uko egin zionez, gau osoa eman zuten bera iraintzen eta abesten, egunsentian alde egiten, kaleetatik tiro batzuk bota ondoren.
1855eko maiatzaren 1eko desamortizazio-legea betez, 1878an landa-finka bat saldu zen herri horretan.
XIX. mendean Eliza Katoliko osoan izan zen erromerien gorakadak Uxueri ere eragin zion. 1885ean, Beireko parroko Bikendi Nabaskozek publikoki proposatu zuen irudia aurkitu zeneko milagarren urteurrena ospatzea, zalantzarik gabe Lizarrako Puyko Ama Birjinaren mendeurrenaren arrakastak bultzatuta, eta hala egin zen 1886ko maiatzean. 1952an, Uxueko Ama Birjinaren irudia zaharberritu egin zen, eta zaharberritze kanonikoa egin zen.
Mendearen erdialdera, laurogeita hamar neska-eskola zituen, eta bertako maisuak urtean 150 gari-lapurreta eta hirurogeita hamar ogerleko ikusten zituen. Neskato-eskola horretan, berriz, berrogei lagun ibiltzen ziren, eta urtean ehun gari-lapurreta egiten zizkioten irakasleari. Eliza priore batek eta hiru onuradunek zerbitzatzen zuten; lehena erregearen aurkezpenekoa zen, eta hauek, berriz, priorrarena eta erregearena berarena, hutsik geratzen zen hilabetearen arabera. Irin-errota batek funtzionatzen zuen eta bertako bideak besterik ez zeuden. Hala ere, XX. mendearen hasieran, hiribilduak olio-errota bat, hiru txokolate-fabrika, landa-kutxa eta 13 000 ardi-abelburu elikatzen zituzten larreak eta beste espezie asko zituen. Hiru ongintza-fundazio zeuden indarrean: bata ospitaleari eusteko, bestea oroimen erlijiosoetarako, eta hirugarrena dontzeila pobreei laguntzeko; azken hori Francisco Garaik eta Joaquin Orokietak sortu zuten.
Rhyticeros everetti
Rhyticeros everetti Rhyticeros generoko animalia da. Hegaztien barruko Bucerotidae familian sailkatua dago.
Uxue
Demografia
biztanle zituen Uxuek.
Ekonomia
XIX. mendearen hasieran, populazioa nekazaritzatik bizi zen: zerealak, ardoa eta olioa lortu zituen; mendietan ikatza egin zuen, haritzak eta pinuak ugari ziren; artile-azienda eta egurra, egurra eta ipuru-olioa Iruñera eta beste leku batzuetara eraman zituen. Ehun eta hogei urte geroago, mendia hustuagoa zegoen, baina ganadu landua garrantzitsua zen oraindik, 13 000 buru baitzituen. 1972ko nekazaritza-erroldaren arabera, udal honetan 170 nekazaritza-ustiategi zeuden, 16 1 eta 5 ha artean, 87 5 eta 20 ha artean, 63 20 eta 100 ha artean, 3 100 eta 300 ha artean eta 1 300 hektarea eta gehiago. Horrek guztiak 8987 ha-ko azalera zuen erroldatuta; horietatik 2343 lur landukoak ziren eta 6644 landu gabeak. Edukitze-erregimena honako hau zen: jabetza, 8091; errentamendua, 393; apartzeria, 503. Hainbat nekazaritza-laborek 1981-1984an okupatutako hektareetako azalerak honako hauek ziren: lehorreko laboreak: 484 ha gari, 490 ha garagar eta 151 mahats. Erkidegoak 9726 ha ditu herri-lurretan, hau da, % 86,9 eta % 20. 1986an, merkatu komunean sartu zenean, udalerri hori «mendialde» izendatu zuten, eta haren garapen integraleko proiektuaren % 35eko sorospena jaso zuen.
Udalerriaren arazo nagusietako bat, XXI. mendearen hasieran, Uxuen bizi ohi zen biztanleriaren zahartzea zen. Biztanleen % 49 60 urtetik gorakoak ziren, eta erroldatutako gazte gehienak kanpoan bizi ziren. Udalerriko beste arazo bat eraikitzeko zailtasuna da, Uxue topografikoki mendi-hegal baten gainean dagoelako.
Gastronomiari dagokionez, ohiko produktuen artean, ogi burugogorrez egindako artzain papurrak nabarmentzen dira. Arbendol garrapiñatuek, kooperatibako ardo beltz eta klareteak eta Uxueko mendilerroko eztiak ere ospea dute.
Uxueko Txutxu izeneko gunean, Nafarroako Foru Erkidegoko Gobernuak eraikitako Txutxu (Uxue) parke eolikoa dago. Instalaturiko potentzia 17,40 megawatt da, eta parkearen jabea Acciona Energia da gaur egun.
Politika
Uxueko udaletxea herrigunean dago, eta idazkaria, era berean, Donamartiri Untzeko Udalako idazkaria da. Udalbatza udalerriko alkateak eta lau zinegotzik osatzen dute. Egungo alkatea Ruben Sanchez Remon da, Basandia Herri Hautagaitzako hautagai gisa aurkeztu zena.
Udala
Udalaren egoitza eta udaletxea herrigunean dago.
Harlanduz eginikoa, egiturako fatxadan herriko harrizko armarria ageri da. Udaletxearen estilo arkitektonikoa inguruko eraikinekin bat doa.
Egungo banaketa
Uxueko Udala zinegotzik eta alkateak osatzen dute, demokratikoki hautatuak. Alkatea Ruben Sanchez Remon da, Basandia Herri Hautagaitza zerrendakoa. Zinegotziak 4 daude:
Alkateak
1979tik, Uxuek 5 alkate izan ditu:
Hirigintza
Uxueko herrigunea Erdi Aroko hirigunearen adibide bikaina da, trazadura orokorrari eusten baitio, nahiz eta hura osatzen duten eraikinak denboraren poderioz eraldatu diren. Baserri estua malda gogorreko muino baten gainean dago, eta bertatik mailaz maila jaisten da, aldapan kale estuak osatuz, eta beste zeharkako batzuk, berriz, ingurutik igarotzen dira. Trazadura labirintikoa da, eta herriaren behealdean zabaltzen da, ondoko bi plaza dauden tokian. Gailurretik Uxueko Andre Mariaren eliza gailentzen da.
Uxueren ezaugarriak fatxada biluziak dituzten etxeak dira, itxura oso zaharrekoak eta izaera herrikoikoak; normalean, bi edo hiru atal eta teilatupe bat izaten dituzte, bao zuzen edo arku konopial ugariz irekiak, eta kontrastea egiten dute mentsula kurbatuetan ateburua askotan zurkaizten duten atetzar zabalekin. Guztiak Erdi Aroko tipologia du, ondorengo obretan errespetatu zena.
XVI. mendetik aurrera, populazioaren berpizte bat gertatu zen, mende honetako eta barroko garaiko etxetzarretan eta etxe herrikoi ugarietan antzematen dena. Harlanduxka da gailentzen den materiala, eta harlanduzko eraikin landuak apartekoak dira. Ohikoak dira angelu zuzeneko fatxadak, haien aurrean espazio lau txiki bat dutenak eta, batzuetan, barruan patio edo lorategi txikiak dituztenak. Hainbat garaitako armarriek fatxada batzuk nobletzen dituzte. Enparantza Nagusia, herriaren behealdean, antolaketa luzeko espazio irregular handi bat da. Alboetan, antzeko altuera duten eraikuntza batzuk daude, bi gorputzetan egituratutako fatxada horizontalak eta bao zuzenen atikoa dituztenak.
Euskara
1676an, orduko hartan erregearen eskumena zelarik Andre Maria elizako priorea aukeratzea, galdetu zuen ea herrian apaiz aritzeko hautagaiak euskararik beharko ote zuen, eta honako hau izan zen erantzuna: «se halla ser necesaria la inteligencia de dicha lengua por ser la común y general de aquel pueblo en que muchos no entienden otra» ("hizkuntza horren [ euskara] adimena beharrezkoa da, askok besterik ulertzen ez duten herri haren komuna eta orokorra delako").
1725 eta 1750 bitartean, euskararen muga-ertzean irudikatu du Patxi Salaberrik Uxue, ezagunak diren datuak aintzat hartuta. Eslaba aldeko euskarari buruzko tesian adierazi zuenez, adibidez, 1750eko euskararen balizko muga hori Puiuk, Lergak, Uxuek, Eslabak, Zarek eta Leatxek osatuko zuketen. Uste da XIX. mendearen hasieran oraindik bazela Uxuen zenbait euskaldun.
XIX. mende arte herriaren izena Uxue idazkeraz ageri da paper ofizialetan. Euskara galdu orduko hasten da Ujué idazkeraz agertzen, nahiz eta udalaren eta parrokiaren zigiluetan Uxue ageri XX. mendea hasi arte.
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Uxue atzerakada-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen zen.
2006ko irailaren 29an, Patxi Salaberri Zaratiegi uxuetarra bilakatu zen herriko eta merindade osoko lehen euskaltzain.
Nafarroako Gobernuak onartutako Euskararen Foru Legearen arabera, Uxue eremu ez-euskalduneko udalerria da, eta hori dela eta, hizkuntza ofizial bakarra gaztelania da. 2001eko erroldaren arabera, herritarren %0,44k zekien euskaraz hitz egiten, 2010ean % 0,44k eta 2018n % 8,80k.
2017ko ekainaren 22an Nafarroako Parlamentuak eremu mistora pasatzea erabaki zuen, beste 43 udalekin batean.
Elezaharrak
Uxueren elezaharririk ospetsuena bere birjinarena da. Tradizioaren arabera, artzain batek uso bat ikusi zuen puntu horretan, haitzean, zegoen zulo batetik sartzen eta irteten. Langileak, usoaren ekintza setatsuak erakarrita, segundo bakar batez ere ez zuen zalantzarik izan bertara joateko, eta, azkenean, Ama Birjina baten tailu bat aurkitu zuen. Honek, harrituta, ez zuen zalantzarik izan Andre Maria Zuriari, hurbileko herriari, zer aurkitu zuen jakinarazteko.
Guztiek seinaletzat hartu zuten, eta puntu horretan bertan bizitzeko leku bat ezarri nahi izan zuten. Horrela sortu zen Uxue egungo hiribildua. Dena dela, badirudi elezahar hori XVII. mendearen bigarren erdialdetik dagoela jasota. Gertakari historikoek pentsarazten dute Uxueko Ama Birjinaren tailua XII. mendekoa dela. Uxuen kondaira bertze bat dago Gonzalo Gustios, Larako zazpi infanteen aitaren itsutasunari buruz, gaztelar epika testu baten arabera. Tradizioak dioenez, Gonzalo itsu geratu zen bere seme-alaben heriotza hainbeste negar egiteagatik. Orduan erabaki zuen bere morrontzaren ondora joatea Uxueko Andre Mariaren elizaraino, bere mirakuluzko sendaketengatik ezaguna.
Tenplua ikusi zutenean, Gonzalo jakinaren gainean jarri zuten. Zalditik jaitsi eta lurrean etzan zen. Leku hori Agurraren gurutzearekin markatu zen ordudanik. Beretarren laguntzaz, Gonzalok belauniko egin zuen elizarainoko bidea (kilometro eta erdi ingurukoa). Elizan sartu eta erreguka hasi zen. Handik gutxira, begiak ireki eta Ama Birjinaren eta bere lagunen irudia ikusi zuen. Mirariz ikusmena berreskuratu zuen. Gonzalok, esker onez, presbiterioan jarri zen estatua otoizlari bat egiteko agindu zuen.
Otoitz-estatua 1616an desagertu zen, aldarean izandako sute baten ondorioz. Gonzalo Gustiosen ondorengoek igeltsuzko estatua bat jarri zuten. 1951n erretiratu zen eliza zaharberritu zenean. Estatua gaur egun gordeta eta egoera txarrean dago.
Erromeriak
Euskal Herriko eta Iberiar Penintsulako erromeria zaharrenetako bat da, tradizioaren arabera, 1043 inguruan Tafallako guduarekin hasi zena da. Erromeriak data finkorik gabe egiten ziren, 1725ean Juan Camargo Angulo Iruñeko gotzainak, Tafallak eskatuta, San Markos egunaren ondorengo lehen igandearen ondoren (apirilaren 25a) erromeriak finkatzea erabaki zuen arte. Harrezkero, ohikoa da Uxueko Andre Mariari (Erriberako zaindaria) erromeriak egitea, jai honen ondorengo lehen igandetik aurrera. Bertaratze jendetsua dela eta, 1998tik segidako hainbat igandetan banatzen da berriro:
Apirilaren 30etik maiatzaren 1era bitarteko gauean, gaueko penitentzia erromerian joaten dira Uxuera Tafallako Hamabi Apostoluen Ermandadea, 1607. urteko tradizioan. Hamabi kanpaien ondoren, erromesaldia hasten dute, 4: 00ak aldera iristen dira Uxuera, meza entzuten dute, gosaltzen dute eta Tafallara itzultzen dira, zelaian bazkaltzen dute, eta, azkenik, elizatik 12: 00etara sartzen dira.
Erriberriko Hamabi Apostoluen Ermandadea, 1886az geroztik, Mendekoste bezperan egiten du, ordubete geroago San Pedro elizatik irten eta Andre Maria elizara itzultzen dena. Aurretik, Oibar, Ageza, Barasoain, Eslaba, Lerga eta Olleta herrietan antzeko beste batzuk egon ziren.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Joliette (Quebec)
Joliette Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Lanaudière eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Joliette konderriko eskualde-udalerria da. 2011ko zentsoaren arabera 19,621 biztanle zituen 22.81 kilometro koadroko azaleran.
Cocobeach
Cocobeach Gabongo hiria da. Estuaire probintzian dago eta Noya departamenduko hiruburua da.
Gabongo Estuaire probintziako ipar-mendebaldean dago; eta Kostaldea probintziako hego-mendebaldean, Río Munin, Ekuatore Gineako zati kontinentala.
1993ko erroldan, 1.200 biztanle zituen. 2012ko urtarrilaren 1ean, 2.279 biztanle zirela uste zuten.
Ffrith
, Galesko iparraldeko udalerri txiki bat da, Flintshire konderria.
Deeside
, 'Glannau Dyfrdwy', Galesko iparraldeko industrialgune eta hirigune bat da, Flintshire konderria. Dee ibaiaren itsasadarran zehar dago, Gales eta Ingalaterrako mugan.
2011ko erroldaren arabera 53.568 biztanle zituen.
1986ko Euskal Herriko Itzulia
1986ko Euskal Herriko Itzulia txirrindularitza lasterketa honen 26. edizioa izan zen. 1986ko apirilak 7 eta 11 artean egin zuten. 787,7 kilometroko ibilbidea egin zen 5 etapatan banatuta.
10 talde espainiarrek (Reynolds, Kelme, Teka, Zor-BH, Zahor, Seat-Orbea, Larios Fagor, Kas, Colchón CR eta Dormilón) eta 4 talde atzerritarrek (Panasonic, La Vie Claire, PDM eta Ecoflam Jolly).
Garailea, faborito nagusia izan zen, Seán Kelly irlandarra, 1984koaren ondoren proba honetan bere bigarren garaipena lortuz.
Fignévelle
Fignévelle Frantziako udalerria da, Vosgeak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fignévelle udalerrian erroldatutako biztanleak 57 ziren. Familiak 20 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ribeaucourt (Somme)
Ribeaucourt Frantziako udalerria da, Somme departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Fignévelle
Etxebizitza
2007an 33 etxebizitza zeuden, 22 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 31 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 22 etxebizitza nagusietatik 21 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 1ek bi gela zituen, 6 etxek lau zituzten eta 15 etxek bost zituzten. 14 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 4 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 15 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ribeaucourt (Somme)
Biztanleria
2007an Ribeaucourt udalerrian erroldatutako biztanleak 185 ziren. Familiak 61 ziren, horien artean 10 pertsona bakarrekoak ziren (10 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 10 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 34 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Fignévelle
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ribeaucourt (Somme)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Fignévelle
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 36 ziren, horien artean 28 aktiboak ziren eta 8 inaktiboak ziren. 28 pertsona aktiboetatik 25 lanean zeuden (14 gizon eta 11 emakume) eta 3 langabezian zeuden (3 emakume eta 3 emakume). 8 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ribeaucourt (Somme)
Etxebizitza
2007an 87 etxebizitza zeuden, 65 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 86etxeak ziren. 65 etxebizitza nagusietatik 57 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 48 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 21 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 36 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Fignévelle
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa batena zen.
Ribeaucourt (Somme)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 109 ziren, horien artean 84 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 84 pertsona aktiboetatik 80 lanean zeuden (45 gizon eta 35 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Fignévelle
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen.
Ribeaucourt (Somme)
Diru sarrerak
2009an Ribeaucourt udalerrian 75 unitate fiskal zeuden, 220 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.205,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
Fignévelle
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Fignévelle udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 596 hektarea erabiltzen.
Ribeaucourt (Somme)
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra arropa denda bat zen.
Fignévelle
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ribeaucourt (Somme)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Ribeaucourt udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Kamouraska (Quebec)
Kamouraska Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Bas-Saint-Laurent eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Kamouraska konderriko eskualde-udalerria da. 2011ko zentsoaren arabera 589 biztanle zituen 43.51 kilometro koadroko azaleran.
Halieutaea hancocki
Halieutaea hancocki Halieutaea generoko animalia da. Arrainen barruko Ogcocephalidae familian sailkatzen da.
Ernesto Samper
Ernesto Samper Pizano (Bogota, Kolonbia, 1950eko abuztuaren 3a) kolonbiar politikaria da. Errepublikako lehendakaria izan zen 1994tik 1998ra bitartean.
Biografia
Ekonomiako lizentziadun egin zen 1972an, eta zuzenbidekoa 1973an. Graduatu ondorengo ikasketak Columbiako Unibertsitatean (New York) egin zituen, 1979an. Bogotako Unibertsitatean bilakaera ekonomikoko irakasle izan zen (1974-1989). 1982an Alderdi Liberaleko idazkari nagusi izendatu zuten, eta handik bi urtera, Cundinamarca barrutiko diputatu izan zen. Aldi berean, Bogotako zinegotzi ere izan zen.
1987an Alderdi Liberaleko presidente hautatu zuten, eta handik bi urtera, atentatu bat izan zuen. Samperren hautagai-zerrenda galtzaile irten zen bere alderdi bereko César Gaviriarenaren aurrean. Dena dela, presidente berriak Ekonomiaren Bilakaerarako ministro hautatu zuen. Hala ere, hurrengo urtean, kargua utzi, eta Espainiako enbaxadore izendatu zuten (1991-1993).
1993an Errepublikako lehendakari izateko hautagai izan zen, eta irabazi egin zituen hauteskundeak, Andrés Pastrana kontserbadoreari aurrea harturik. Azken horrek Samper salatu zuen, Caliko narkotrafikatzaile-taldearen eskutik dirua hartu izanaz. Salaketa ugari eta Errepublikako fiskal orokorraren ikerketak egon ziren, eta 8.000 auzia esan zena hasi zen. Auzi horren ondorioz, hainbat parlamentario eta politikarik zigorrak izan zituzten. Samperrek Caliko narkotrafikatzaileen buruak atxilotzea lortu zuen. Konstituzioaren erreforma bultzatu zuen, eta Kongresuak onartzea lortu zuen 1997an. Samperren agintaldian Kolonbiak krisi instituzional larrienetako bat jasan zuen. Gerrillen boterea indartu egin zen, eta baita paramilitarrena ere, milaka familiak bere lurrak utzi behar izan zituzten.
1998ko hauteskundeetan Andrés Pastrana kontserbadoreak hartu zuen presidente-kargua.
Bycanistes fistulator
Bycanistes fistulator Bycanistes generoko animalia da. Hegaztien barruko Bucerotidae familian sailkatua dago.
Allamps
Allamps Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Allamps udalerrian erroldatutako biztanleak 518 ziren. Familiak 196 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 76 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 84 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 220 etxebizitza zeuden, 197 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 213 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 197 etxebizitza nagusietatik 162 bere jabearen bizilekua ziren eta 35 alokairuan okupaturik zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 2 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 62 etxek lau zituzten eta 112 etxek bost zituzten. 165 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 75 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 97 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 340 ziren, horien artean 237 aktiboak ziren eta 103 inaktiboak ziren. 237 pertsona aktiboetatik 220 lanean zeuden (126 gizon eta 94 emakume) eta 17 langabezian zeuden (8 gizon eta 9 emakume). 103 pertsona inaktiboetatik 42 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 33 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Allamps udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Callionymus colini
Callionymus colini Callionymus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Callionymidae familian.
Pristimantis katoptroides
Pristimantis katoptroides Pristimantis generoko animalia da. Anfibioen barruko Craugastoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Ribeaucourt (Somme)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Callionymus comptus
Callionymus comptus Callionymus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Callionymidae familian.
Vega de Pas
Vega de Pas Kantabriako udalerria da. 2005ean 955 biztanle zituen eta 87,45 km²ko azalera du.
Demografia
Iturria: INE
Minbizia (musika taldea)
Minbizia Artza Osorio eta Mikel Izarrak Bilbon sorturiko mustika taldea da. 2018an sortu zuten eta 2019an atera dute aurreneko diskoa.
Kazabazua (Quebec)
Kazabazua Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Outaouais eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen La Vallée-de-la-Gatineau konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 847 biztanle zituen 174.66 kilometro koadroko azaleran.
Nienhagen
Nienhagen Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Morville-en-Beauce
Morville-en-Beauce Frantziako udalerria da, Loiret departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Morville-en-Beauce udalerrian erroldatutako biztanleak 194 ziren. Familiak 58 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 21 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 33 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Bycanistes cylindricus
Bycanistes cylindricus Bycanistes generoko animalia da. Hegaztien barruko Bucerotidae familian sailkatua dago.
Morville-en-Beauce
Etxebizitza
2007an 80 etxebizitza zeuden, 65 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 80etxeak ziren. 65 etxebizitza nagusietatik 60 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 8 etxek hitu gela zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 39 etxek bost zituzten. 58 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 18 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 45 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Saint-Aubin-de-Terregatte
Saint-Aubin-de-Terregatte Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Morville-en-Beauce
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 120 ziren, horien artean 97 aktiboak ziren eta 23 inaktiboak ziren. 97 pertsona aktiboetatik 92 lanean zeuden (48 gizon eta 44 emakume) eta 5 langabezian zeuden (1 gizon eta 4 emakume). 23 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Saint-Aubin-de-Terregatte
Biztanleria
2007an Saint-Aubin-de-Terregatte udalerrian erroldatutako biztanleak 711 ziren. Familiak 293 ziren, horien artean 80 pertsona bakarrekoak ziren (25 bakarrik bizi ziren gizonak eta 55 bakarrik bizi ziren emakumeak), 117 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Morville-en-Beauce
Diru sarrerak
2009an Morville-en-Beauce udalerrian 70 unitate fiskal zeuden, 195 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.997 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Saint-Aubin-de-Terregatte
Etxebizitza
2007an 374 etxebizitza zeuden, 299 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 32 hutsik zeuden. 352 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 299 etxebizitza nagusietatik 190 bere jabearen bizilekua ziren, 94 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 18 etxek bi zituzten, 60 etxek hiru zituzten, 81 etxek lau zituzten eta 139 etxek bost zituzten. 227 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 123 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 140 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 401 ziren, horien artean 310 aktiboak ziren eta 91 inaktiboak ziren. 310 pertsona aktiboetatik 287 lanean zeuden (161 gizon eta 126 emakume) eta 23 langabezian zeuden (10 gizon eta 13 emakume). 91 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 30 ikasten zeuden eta 20 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Morville-en-Beauce
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 argiketaria zen, 1 eraikuntza enpresa eta 1 ile apaindegia.
Saint-Aubin-de-Terregatte
Diru sarrerak
2009an Saint-Aubin-de-Terregatte udalerrian 288 unitate fiskal zeuden, 686 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.079 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 zurginak, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Morville-en-Beauce
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ángel Gabilondo
Ángel Gabilondo Pujol (Donostia, 1949ko martxoaren 1a) gipuzkoar katedradun eta politikaria da. PSOEko kidea, 2009 eta 2011 artean Hezkuntza ministroa izan zen. Filosofia irakaslea, erretorea izan zen Madrilgo Unibertsitate Autonomoan.
Halieutaea indica
Halieutaea indica Halieutaea generoko animalia da. Arrainen barruko Ogcocephalidae familian sailkatzen da.
Saint-Aubin-de-Terregatte
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Aubin-de-Terregatte udalerrian 75 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.677 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pristimantis kelephas
Pristimantis kelephas Pristimantis generoko animalia da. Anfibioen barruko Craugastoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Flint Mountain
, 'Mynydd Y Fflint', Galesko iparraldeko udalerri bat da, Flintshire konderria. Chester hiritik 12 milia mendebaldera dago, Mold eta Flint udalerrien artean dago.
2011ko erroldaren arabera 1.985 biztanle zituen.
José María Zarraga
José María Zarraga Martín (Getxo, 1930eko abuztuaren 15a - Madril, 2012ko apirilaren 3a) bizkaitar futbolari eta entrenatzailea izan zen, erdilari moduan aritzen zena.
Kiamika (Quebec)
Kiamika Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Laurentides eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Antoine-Labelle konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 772 biztanle zituen 339.89 kilometro koadroko azaleran.
Wathlingen
Wathlingen Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Halieutaea nigra
Halieutaea nigra Halieutaea generoko animalia da. Arrainen barruko Ogcocephalidae familian sailkatzen da.
Delient
Delient 2016an Azpeitian sorturiko metal-rock musika taldea da.
Palembang
Palembang (Kota Palembang; jawiz: ) Indonesiako hiria da, Hego Sumatra probintziako hiriburua. 2010ean 1.455.284 biztanle zituen. Sumatra uharteko bigarren hiririk handiena da, Medanen ondotik, eta Indonesia osoko zazpigarrena. Ekialdeko Venezia deitzen zaio.
Geografia
Palembang hegoaldeko Sumatrako ordokian dago, Musi ibaiak zeharkatua. Ibaitik iparraldera Seberang Ilir izeneko aldea dago, eta bertan daude hiriko gune ekonomiko eta kultural nagusiak; ibaitik hegoaldera, berriz, Ulu Seberang dago, eta bertan dago gune politikoa. Ikusgarria da Musi ibaiaren gaineko Ampera zubia, hiriko ikonoa.
Klima
Palembangek klima ekuatoriala du (Af) Köppen klima sailkapenaren arabera.
Historia
Idatziz, VII. mendeko agirietan aipatu zuten lehenengoz. Indonesiako hiririk zaharrena da, eta historia aberatsa dauka, luzaro Srivijaya itsas erresumako hiriburua izan zenez: antzinako Sumatra irla (gaurko Indonesia) berena zen, eta Asiako hego-ekialdean eragin handia izan zuten, Indonesia eta Malaysia inguruetan batez ere. Budismoa zen beren erlijioa.
1825. urtean, herbeheretarrek menpean hartu zuten lurraldea, eta arkitektura-ondare aberatsa utzi zuten. Bigarren Mundu Gerran Palembangeko itsas gudua gertatu zen, 1942. urteko otsailaren 13tik 15era, Japoniak hiriko petrolio-findegiak bereganatu nahi izan baitzituen. 1950ean Indonesiako Errepublikaren barnean sartu zen.
Banaketa administratiboa
Palembang 16 barruti eta 107 azpibarrutitan banatuta dago. Barrutiak hauek dira:
Gizartea
Malaysiera da Palembangeko hizkuntza nagusia, musi dialektoa bereziki. Erlijio ugari batzen dira hirian: islama da nagusia, baina kristauak, budistak, hinduistak eta konfuzianistak ere daude.
Ekonomia
Ehungintza-industria eta petrolio-finketa dira hiriko gaur egungo ekonomiaren gune nagusiak. Musi ibaiaren bokalean portua dago.
Garraioak
Garraio publiko nagusia minibus-sareak eratzen du. Ibaia zeharkatzeko, ontziak erabiltzen dira, bai betikoak (Ketek), bai txalupa azkarrak ere. Nazioarteko aireportua dago. Hiru portu nagusi daude hirian; Boom Barú da garrantzitsuena.
Hezkuntza eta kultura
Hamar unibertsitatetik gora daude Palembangen; bi aipatzearren: Sriwijayako Unibertsitatea eta Sriwijaya Palembang Politeknikoa. Komunikabideetan ere nabari da hiriaren garrantzia: telebista nazional guztiek dituzte egoitzak Palembangen, eta hainbat irrati.
Club de Futbol Reus Deportiu
Club de Futbol Reus Deportiu futbol talde katalana da, Reus hirikoa, Tarragonako probintzian. 2016an Espainiako Bigarren Mailara igotzea lortu zuen baina diru arazo larriengatik bigarren denboraldian kanporatua izan zen eta ondoren desegin zen.
Historia
1909 urtean Club Deportiu Reus sortu zen aurrez izan zen Reus Sport Club taldeari jarraipena emanez. 1917an Club Velocipedista eta SC Olímpia taldeekin bat egin zuen Reus Deportiu bihurtuz. 1951 urtean taldeak bi kirol nagusi zituen eta bitan banatzea erabaki zuen, futbol taldea alde batetik eta patin-hockey taldea bestetik.