cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allonne (Deux-Sèvres)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 2 zurginak, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Allonne udalerrian 57 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.925 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Barkeno
Barkeno Barcinoren sorreraren aurretik leku berean egondako iberiar monetak ekoizten zituen zeka zen. K.a. III. mendearen amaieran eta K.a. II. mendearen hasieran erabili ziren, iberiarrak erromatarren menderakuntzaren aurka matxinatu zirenean. Zilarrezko drakmak ziren, Anpuriasko Pegasoaren patroiak kopiatzen zituztenak.
Barrikada
Barrikada erasotzaile batengandik babestu eta hari bertatik eraso egiteko kale batean edo eraikin bateko sarreran edo korridore batean zeharka eratzen den objektu, material, egitura eta ibilgailu pila da. Hitzak garai batean horiek egiteko erabiltzen ziren barriketan du jatorri. Bereziki matxinada eta istiluetan eratzen dira; gerretan ezer gutxitarako balio dute, tanke edo bestelako ibilgailu blindatuen aurrena. Helburua behar bezala lortzeko, batzuetan su ere ematen zaie.
Molines-en-Queyras
Molines-en-Queyras Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Alpe Garaiak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Molines-en-Queyras udalerrian erroldatutako biztanleak 321 ziren. Familiak 154 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 55 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 39 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 819 etxebizitza zeuden, 157 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 646 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 350 etxeak ziren eta 466 apartamentuak ziren. 157 etxebizitza nagusietatik 102 bere jabearen bizilekua ziren, 47 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 11 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 115 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 86 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 54 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 203 ziren, horien artean 163 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 163 pertsona aktiboetatik 158 lanean zeuden (83 gizon eta 75 emakume) eta 5 langabezian zeuden (3 gizon eta 2 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Molines-en-Queyras udalerrian 148 unitate fiskal zeuden, 291 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.399 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren, 1 ile apaindegia eta 4 jatetxeak.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 3 kirol-dendak ziren.
2000. urtean Molines-en-Queyras udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 378 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Quito
Quito itsas-mailatik 2.850 metrora dago, Iparraldeko Andeen mendebaldeko mendilerroan. Pichincha sumendiaren ekialdeko mazelan hedatzen da, Guayllabambako mendiartean, eta Machángara errekak zeharkatzen du. Independentzia plaza ekuatoretik 25 km hegoaldera besterik ez dago.
Ekuadorko erdigune politiko eta administratiboa da. Gobernu, kultura, finantza, administrazio eta merkataritza erakunde garrantzitsuenen egoitza da. 1978ko irailaren 18an UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zuen. 2008tik Hegoamerikako Nazioen Batasunaren (UNASUR) egoitza da.
Sorrera
Quitotik 25 kmra dagoen Ingako aztarnategi arkeologikoan Kristo aurreko XI. milurtekoko hondakinak atzeman dira. Bertan talde ehiztari-biltzaile nomadak bizi izan ziren. K. a. XV. mendetik aurrera Cotocollao kultura agertzen da. Nekazari sedentarioak ziren, artoa, kinoa eta kuia lantzen zutenak. K. a. V. mendean Pululahua sumendiaren erupzioak kultura hau itzalarazi zuen. Juan de Velasco espainiar jesuitak «Historia del Reyno de Quito» liburuan Quitoko erresuma aipatu bazuen ere, garai hori nahiko ilun dago.
Inken konkista XV. mendean hasi zen, Túpac Inca Yupanqui buru zela. Honen seme Huayna Cápac-ek Tomebamban (gaur egun Cuenca) kokatu zuen bere bizilekua. Gerra odoltsuen bidez Quituen lurraldea bereganatu zuen eta 1532an, Yahuarcochako (kitxuaz odolezko aintzira) sarraskiaren ondoren, erabateko garaipena lortu zuen.
Espainiar kolonizazioa (1534-1808)
Espainiarrak iritsi zirelarik Inka Inperioan gerra zibila zegoen, Atahualpa eta Huascar anaien aginte goseagatik. Lehenbizikoak Quitotik agintzen zuen eta bigarrenak Cuzcotik. 1532an Francisco Pizarrok Atahualpa atzeman eta zenbait egun geroago hilarazi zuen.
1534ko abenduaren 6an Sebastián de Belalcázarrek, Pichincha sumendiaren mazelan, San Francisco de Quito hiria sortu zuen. 1536an San Frantzisko elizaren eraikuntza hasi zen Quitotik abiatu zen, 1541ean, Amazonas ibaia aurkitu zuen Francisco de Orellanaren espedizioa. . 1545ean Quitoko elizbarrutia eratu zen. 1562an Filipe II.a Espainiakoak Quitoko Errege Auzitegia sortu zuen, Peruko erregeordetzaren barnean. 1586ko martxoaren 18an agustindarrek San Fulgencio Unibertsitatea (gaur egun Universidad Central del Ecuador) fundatu zuten. Meatzeen esplotazioak eta ehungintzak hiria aberastu zuten.
Independentzia
1809ko abuztuaren 10ean hiriak espainiar agintariak kargugabetu zituen eta Batzar Autonomoa eratu zuen. Askapen prozesua 13 urtez luzatu zen. Azkenik 1822ko maiatzaren 24an, Pichinchako guduan, Antonio Jose de Sucre jenerala buru zuen armada independentistak behin betiko garaipena lortu zuen.
La Pez Tontorra
, Pirinioetako hirumilako mendi bat da, 3.024 metroko garaiera du. Frantziako Pirinio Garaiak dapartamendua eta Espainiako Aragoi autonomia erkidegoko Huesca probintziaren artean dago.
Advent (Kornualles)
Advent, 'Sen Adhwynn' eta 'Santes Dwynwen', Ingalaterrako Kornualles konderriko parrokia zibil bat da.
Quito
Independentzia
Antzinako Quitoko Errege Auzitegia Kolonbia Handiko Errepublikaren barnean sartu zen. 1824ko ekainaren 25ean Pichincha probintzia sortu zen, Quito hiriburu zuena. 1826ko martxoaren 18an Universidad Central del Ecuador inauguratu zen.
1830eko maiatzaren 13an Kolonbia Handitik bereizi eta Ekuadorko Errepublika sortu zen. Hiriburua Quito zen eta Juan José Flores lehenbiziko presidentea.
XX. mendea
1908ko ekainaren 25ean Guayaquil eta Quitoren arteko burdinbidea inauguratu zen. Andeak zeharkatzen dituen trenbide hau Ekuadorko garrantzitsuena da.
1960ko abuztuaren 6an Mariscal Sucre nazioarteko aireportua inauguratu zen.
1978ko irailaren 18an UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zuen Quitoko erdigune historikoa. Azkenaldi honetan hiri koloniala lehengoratzeko ahalegin handiak egin dira.
Klima
Köppen klima sailkapenaren arabera Quitok mendialdeko klima subtropikala du. Ekuatoretik hurbil (25 km besterik ez) eta garaiera handian baitago, urte osoan eguraldi epela (batzuetan beroa) izaten da. Urteko hilabete guztietan bataz besteko tenperatura maximoa 18 eta 20 °C artean egoten da eta bataz besteko tenperatura minimoa 9 eta 10 °C artean. Bi urtaro daude, hezea (urritik maiatzera) eta lehorra (ekainetik irailera).
Administrazioa
Administratiboki hiria Quitoko metropoli barrutiaren barnean dago. 15 zinegotzik eta Metropoliaren Alkateak osatzen dute Udalbatza edo Cabildoa. Ordezkari hauek sufragio unibertsalez aukeratzen dira, lau urtetatik behin. Hiria eta metropoli barrutia 8 administrazio eremutan banaturik dago, eta hauek 32 hiri-parrokitan. Administrazio eremuak hauek dira:
Quitoko erdigune historikoa
Quitokoa Amerikako erdigune historikorik handiena eta aldatugabeena da, historian zehar pairatu dituen lurrikarek (1797, 1859 eta 1917koek besteak beste) kaltetu zuten arren. 1978ko irailaren 18an UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zuen. Hiriaren erdi-hegoaldean dago eta 320 hektareako azalera du. 130 eraikin monumental (eliz, komentu, kapera, monasterio eta jauregi) ditu. Azken urte hauetan ahalehin handia egin dute erdigune historiko bikain hau lehengoratzeko. Eraikin aipagarri batzuk:
Herri eta hiri senidetuak
Quito ondorengo herri eta hiriekin senidetuta dago: Quito Iberoamerikako Hiriburu Hirien Batasunaren (gaztelaniaz: Unión de Ciudades Capitales Iberoamericanas - UCCI) (portugesez: União de Cidades Capitais Ibero-americanas) partaide da, 1982ko urriaren 12tik, jarraian agertzen diren hiriekin senidetarsun erlazioak hasiz:
Tupac Shakur
Tupac Amaru Shakur, Lesane Parish Crooks jaioa (Ekialdeko Harlem, New York, - Las Vegas, ) estatubatuar hip hopari, rap musikari eta aktorea izan zen. Eraginik handiena izandako rapgileen artean sailkaturik, 75 milioi ale baino gehiago saldu ditu.
Theodore William Schultz
Theodore William Schultz (Arlington, Hego Dakota, 1902ko apirilaren 30a - Evanston, Illinois, 1998ko otsailaren 26a) Ameriketako Estatu Batuetako ekonomista izan zen.
Hego Dakotako eta Wisconsingo Unibertsitateetan egin zituen ikasketak.
1946tik aurrera, Chicagoko Unibertsitateko Ekonomia saileko zuzendari gisa, giza baliabideek nekazaritzan duten garrantzia aztertu zuen, herri pobreetan batez ere. Nekazaritzaren kaltean garatze-bidean diren herriek industrializazio-prozesuari ematen dioten garrantzia kritikatu zuen. 1979an Ekonomiako Nobel Saria irabazi zuen, nekazaritza-ekonomiaz egindako lanarengatik. Lanik aipagarrienak: Economic Crises in World Agriculture (1965, Munduko nekazaritzaren krisi ekonomikoa), Economic Growth and Agriculture (1968, Ekonomia hazkuntza eta nekazaritza) eta Human Resources (1972, Giza balidabideak).
Bihotzetako Erregina
Bihotzetako Erregina Aliceren abenturak Lurralde Miresgarrian liburuko pertsonaia bat da. Oso jenio txarreko karta ingeles bat zen. Edonori burua mozteko agindua ematen zuen etengabe.
Pietraporzio
Pietraporzio Italiako udalerri bat da. Cuneoko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Pietraporziok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Kontxa
Kontxa Donostiako hiru hondartzetako bat da (besteak Ondarreta eta Zurriola dira), izen bereko badiaren hego-ekialdean dagoena, arku bat eratuz. Mendebaldeko muturrean, Ondarreta hondartzarekiko muga du Loretopea; eta iparraldeko muturrean, Donostiako portutik eta Donostiako udaletxetik gertu dagoen Klub Nautikoaren eraikina du muga. Izan ere, badiak maskor forma duelako eman zitzaion Kontxa izena. 1.350 metro inguru luze da, eta batez beste 70 metroko zabalera eta 54.000 m2ko azalera ditu. Hondar fin eta urre-kolorekoa du, eta, udan ura epeltzen denean bereziki, bainurako egokia eta arrisku gabea da, badiak ematen dion babesagatik, itsaso zabaleko olatuak leuntzen baitizkio. Bere luzera osoan hormek bereizten dute lehorretik, eta hormen gainean Kontxa pasealekua eta Alderdi Eder lorategia daude. Donostiarren aisialdi eta kirolgune garrantzitsua da, zerbitzu ugari eskaintzen ditu eta hiriaren turismo erakargarri nagusienetakoa da, udan bereziki. Hondartza inguratzen duen eskubanda hiriko ikur bilakatu da.
Historia
XIX mendearen bigarren erdialdean Donostiara udaldia pasatzera etortzen zen Espainiako Errege Familiak eman zion Kontxa hondartzari egun duen ospea. Hori baino lehenago, hondartzak ez zuen aparteko garrantzirik eta Donostiako Alde Zaharretik Antigua auzora joateko pasabide moduan, badia ainguraleku moduan erabiltzen zuten itsasontzietatik txalupen joan etorrirako erabiltzen zen. Haurrak eta gizonezko zenbait ere bainatzera joaten ziren hondartzara. 1845 urtean Elisabet II.a Espainiakoa badian bainuak hartzera etorri zen udan eta berarekin batera Maria Kristina Borboikoa bere ama eta Luisa Fernanda infanta bere ahizpa. Garai hartan ez zegoen goiko pasealekurik eta hondartza egungo Donostiako erdigunean dagoen San Martin kaleko inguruetaraino iristen zen, dunak osatuz eta profil irregularrez. Erreginaren bisita 1865 eta 1868 urteetan errepikatu zen. Urte hartan bertan Borboiak erregetzatik kendu zituen iraultza gertatu zen. Borboien berrezarkuntza gertatu eta urte batzuetara, 1885 urtetik hain zuzen, Espainiako Errege Familiaren udaldiko bisitak etengabeak izan ziren, 1898 urtean kenduta. Haiekin batera, Espainiako eta Europako noblezia eta burgesiako kideak etortzen hasi ziren eta Donostia hiri turistiko moduan jarri eta horren baitan Kontxa hondartza ikurra zelarik. 1893 urtean Kontxako hondartzaren gainaldean Miramar jauregia eraiki zen Espainiako Errege familiarentzat.
Urte horietan, XX. mendearen hasierara arte, Kontxako hondartza bainurako etxetxo mugikorrez betetzen zen udan. Gurpildun etxetxo hauen helburua bainua eta jantzien aldaketa erabateko diskrezioz egitea zen, barandan zebilen jendearen bistatik urrun, eta horretarako bainuzaleek joan etorriak egiten zituzten horien barruan, batzuetan abelgorriek bultzatuta. Etxetxo kopurua 295 izatera heldu zen, hondartzaren azalera osoa betez horrela. Etxetxo guztietan nabarmenena Espainiako Errege Familiarentzat eraikitakoa izan zen, arabiar estilokoa eta burnibide baten gainean mugitzen zena.
1867 urtean, La Perla del Océano izeneko bainutegia eraiki zen Kontxa hondartzaren erdialdean. Han, ur geza eta gaziko bainuak hartzeko instalakuntzak, dutxak, saunak eta bestelako zerbitzuak eskaintzen ziren. Eraikinaren dimentsioak eta egiturak kritikak eragin zituen eta azkenean eraitsia izan zen eta horren ordez egun ezagutzen La Perla eraikin multzoa eraiki zen 1911 urtean. 1912 urtean, erregearen bainu-etxetxoaren ordez, bainu-etxe finko bat eraiki zen goiko pasealekuan, hondartzarako sarbide berezia zuena eskaileren bitartez eta egun ondare elementu babestua dena. XX. mendeko lehen hamarkadetan, Kontxa hondartza hiriko turismo-ikurra bilakatzen joan zen, garaiko Art Déco estiloko kartel turistikoetan ikus daitekeen bezala.
Urte horietan, bainuzaleek, gehienetan noblezia eta burgesiako kideak, begirunezko arau zorrotzak jarraitzen zituzten. Kabinak edo etxetxoak itsasertzeraino hurbiltzen baziren ere, emakumezkoak bereziki bainujantzi luzeekin jantzita ateratzen ziren etxetxoetatik. Perlako eraikinetik egun Donostiako Udaletxea den Kasinorainoko tartea emakumeentzat erreserbaturik zegoen eta udaltzainek zelatan egoten ziren gizonezkoek goiko barandatik begiratzen has ez zitezen. Debekatuta zegoen gainera kabinetatik kanpo bainujantziarekin soilik geratzeko txabusina erantzi eta janztea. Urteak aurrera joan ahala, ohitura horiek lasaitzen joan ziren eta bainujantziaren tamaina txikitzen joan zen. 1926 urtetik Kontxa hondartzako arkupeetan jarritako kabina finkoekin ordezten joan ziren. 1931 urtean txabusinaren gerra delakoa izan zen, pertsona batzuk kabinetako zerbitzuak baztertuz etxetik hondartzaraino txabusina jantzita joan eta besterik gabe lurrean utzita bainujantziarekin bainatzen zirenean, kontzesio publikoko kabinetako langileen protestak sorraraziz. Azkenean, horrela jokatzen zuten pertsonei tasa bat kobratzeko ahalmena eman zien udalak langileei. Bainurako moralaren arauak XX. mendearen bukaerara arte luzatu zen: adibidez, 1967 urtean Diario Vasco egunkariak bikiniaren aurkako editoriala plazaratu zuen.
Hondartzako kabinak desagertu ziren arren, toldo, karpa eta eguzkitakoek, marra zuri eta urdinekin, XX. mendean zehar Kontxa hondartzako udako paisaia osatu dute. Toldo eta karpa hauek alokairuz eskuratzen ziren, dirudunek bereziki, eta hondartzan klase sozialen bereizketa nabarmen sorrarazten zuten garai batean, familia batzuek toldo eda karpa bera urtez urte bereganatzen baitzuten. XXI. mendearen hasieran toldoak kopuruz nabarmen murriztu ziren Espainiako Kosta Legeak ezarritako mugek behartuta (eguzkitakoak guztiz desagertu ziren) eta urteroko zozketa batez esleitzen hasi ziren.
Zerbitzu hauen inguruan lanbide anitz sortu ziren, maiz emakumezkoen esku: mari moldariek aulkiak jarri eta jasotzearen ardura zuten; kabinera edo kabinetako langileak, kabinak atontzen zituztenb, kabinetako takilerak ere bazeuden. Tolderoarena, berriz, gizonezkoen lanbidea izan da gehienetan.
Ingurumena
Kontxa hondartza Kontxako badiako hegoaldean dago, 1350 metro inguruko luzera du ekialde-mendebalde norabidean eta arku itxura du, badiak duen maskor itxuran, bi kuskuen irekiera aldea irudikatuz. Añorgako erreka, egun Ondarreta hondartza den horretan itsasoratzen zena, eta Urumea ibaiko sedimentuen ekarpenez osatu zen holozenoan, zenozoikoko kostaldeko mendilerroan diaklasaz osatu eta Santa Klara uhartea eta Urgull mendia isolaturik utzi zituen badian. Kontxa hondartza bi ibaiek mugatzen zuten eta Urgull uhartea zen. 1150 urte aldera, ordea, Urgull mendiaren hegoaldean tonbolo bat eratu zen hondartzaren ekialdean, hondartza alde horretatik itxiz. Egun, hondartza XIX. mendean itxi zuen hormari atxikita eta Loretopeatik hurbil, antzinako itsaslabarren arrastoak daude.
Bere zabaleraren zati handi batean, profil leuneko hondartza da. Horregatik, alde handia dago itsasgora eta itsasbeherako hondartza-azaleren artean. Udazkenetik udaberrira, ohikoa da olatuek hormaren aurka indarrez jo eta hondarra badia barrura eramatea. Udan, berriz, olatuak ez dira hormaraino iristen eta ezponda osatzen joaten da olatuen joan etorriei esker, beti lehorrean dagoen hondartza azalera iraunkorra utziz horrela. Edonola ere, itsasgoran geratzen den hondartza azalera txikia izaten da eta batzuetan desagertu ere egiten da, bereziki mendebaldean.
Hondartzaren higadura eta hondarraren mugimenduak nabarmenak dira, leku aldakorretan putzuak utziz itsasbeheran. Hondar falta nabarmena izan da denboraldi batzuetan eta kanpotik hondarra ekarri izan da falta hau betetzeko: Txofreko zezen plaza eraitsi zenean, hango hondarra Kontxa hondartzara bota zen; Alderdi Eder azpiko aparkaleku berria eraiki zenean ere, azpiko hondarra garbitu eta hondartzan zehar sakabanatu zen.
Kantauri itsasoko ur epelenak izaten dira Kontxa hondartzakoak, 12 °C (neguan) -22 °C (abuztua) bitartekoak.
Kontxa hondartzak ez du hirikoak ez diren beste hondartzetan ohikoak izaten diren dunako landaredirik. Hala ere, Loreatopeatik gertu dauden itsaslabar txikietan eta pasealekutik bereizten duten hormetan Crithmum maritimum espeziea ugaria da. Asplenium marinum iratze-landarea ere aurki daiteke hormako harri tartean.
Sonderbund
Sonderbund Suitzako zazpi kantoi katolikoek (Luzerna, Uri, Schwyz, Unterwalden, Zug, Friburgo, Valais) kantoi protestanteek katolikoen kontra hartu zituzten erabakiei aurre egiteko 1845ean osatu zuten elkartea da. Dietak komentuak desagerrarazteko asmoa agertu zuenean kantoi katolikoek beren burujabetasuna eskuratu nahi izan zuten, eta jesuitak onartu zituzten beren lurraldeetan. Gertaera hura zela eta, 1847an, Dietak elkartea desegin zedila edo jesuitak Suitzatik atera zitezela erabaki zuen, baina ligak ez zuen hori onartu. Elkartearen eta gobernu federalaren gudarosteen artean borroka izan zen, eta azkenik, federalek liga menderatu zuten. Jesuitak Suitzatik egotziak izan ziren, eta konstituzio berria eman zen (1848), estatu federalaren aginpidea areagotu zuena.
Kontxa
Ingurumena
Giza presioaren eraginez, itsasbehera eta itsasgoraren arteko azalerako gunea, beste toki batzuetan hain oparoa dena, antzua da Kontxa hondartzan. Ohikoa da, ordea, bereziki hondoko itsaso eta denboralen ondoren, udazkenean batik bat, hondartza eta badian Gelidium sesquipedale alga kopuru handiak agertzea, badian sarez eta lehorrean eskuz bildu ohi dena, gero agar-agar izeneko substantzia ekoizteko.
Zerbitzuak
Bisitari, bainuzale eta kirolarientzako zerbitzuak udaldira mugatzen dira. Bainuzaleentzako azalera balizaz mugaturik dago, badian ibiltzen diren ontzietatik babesteko; kayak, piragua eta beste ontzi txikietarako sarrera ere mugatua dago. Kontxa pasealeku azpiko arkupeetan dauden kabina kolektiboetan komun publikoak, dutxak, eskuoihalak, aldagelak, telefono publikoa eta, besteak beste, galdutako haurren eta alerta meteorologikoen berri ematen duen megafonia zerbitzua daude. Hondartzan zehar, aire libreko dutxak eta iturriak daude. Eguzkitik babesteko toldoak ere aloka daitezke, alokairua udaldi osorako izaten bada ere. Sarbidea zenbait arrapala eta eskailerari esker egiten da, gutxituentzako sarbidea ere eskainiz. Ondarreta hondartzarako pasabidea ere badago, Loretopeatik, itsasbeheran soilik erabil daitekeena.
Bainuzaleen zaintzarako Gurutze Gorriaren sorosleak daude udaldian, behaketa-dorre eta ontzi neumatikoez lagundurik. Behaketa-dorreetatik bainurako egoeraren berri ematen da, bandera berde, hori eta gorriekin. Hala ere, bainuzaleentzat hondartza segurua da eta bertako uretan itota hildako bakanak osasun-arazoek eraginda izan dira gehienetan. Horrela, egindako sorospenak marmoken ziztadekin, intsolazioekin eta kristalek eragindako ebakiekin izaten dira. Orobat, hondartzaren mendebaldean dauden itsaslabarretatik itsasgoran egoten diren uretako pasabideak bandera horiz eta gorriz seinalatzen dituzte sorosleek.
Kirola Kontxa hondartzan
Itsasbehera dagoenean uzten duen azalera handiari esker, kirol anitzerarako leku bilakatu da Kontxa hondartza. 1940ko hamarkadatik haurren hondartza futbol txapelketa ospatzen da, gero futbolari ospetsuen harrobia izan dena. 2001 urtetik hondartza errugbi txapelketa ere ospatzen da. Horretaz gainera, hondartzaren parean egoitza dute Donostiako kirol erakunde nabarmen bi: Club Atlético San Sebastián eta Fortuna Kirol Elkartea. Bi elkarte hauen kirol eskaintzan piraguismoa da Kontxa hondartza eta badia praktikatzeko lekua duena. Hegalak gutxituentzako kirol egokiturako zentroak ere sarbide zuzena du Kontxa hondartzara. Gainera, Club Atlético San Sebastián elkarteak Onditz Memoriala triatlon froga antolatzen du 1986 urtetik, non igeriketa froga Kontxako badian egiten den, Kontxako hondartzatik abiaturik.
Kirol ekitaldi ofizial hauetaz gainera, Kontxako hondartzak kirol praktikarako berariazko gunea du La Perla eraikinetik mendebaldera. Hor, kirolariek lehentasuna dute euren jarduna egiteko, bereziki futbola eta pala, gune horretan pasealekuko hormak duen altuera baliatuz. Horretaz gainera, hondartza osoa kirol jolasetarako gunea da. Ohikoa da urte osoan zehar korrikalariak, palak erabiliz tenisaren antzeko jolasetan aritzen diren bikoteak, bainuzaleak eta igerilariak ikustea. Bereziki udan eta goizez, pertsona heldu asko ibiltzen da itsasertzean zehar Donostiako Klub Nautikotik Loretoperaino joan eta etorriak egiten. Udazkenetik udaberrira bitartean, denboraleek sorrarazitako olatuek surflariak erakartzen dituzte, Zurriola hondartza ez bezala surferako egokia izateagatik nabarmentzen den hondartza ez den arren.
Ingurumenaren kudeaketa
Donostiako hondartzen kudeaketa hondarraren garbiketa, uretan dauden hondakinen bilketa, erabiltzaileari arreta eta erabilera publikoko instalakuntzen mantenimendua biltzen ditu modu integralean. Hondartzen ingurumenaren kudeaketak ISO 14001 eta EMAS II egiaztapen-sistemen ziurtagiriak jaso ditu. Hondartzek bestelako agiri eta sariak jaso dituzte, hala nola, Ecoplayas bandera, 2008 urtean, Ondarretarekin batera.
Hondartzaren garbiketa urte osoan zehar egiten da. Udaldian, ekainaren 1etik irailaren 30era, garbiketa trinkoagoa egiten da: hondartzan zehar egunero husten diren zakarrontziak jarri, itsasoak ekarritako hondakinak eskuz bildu eta baliabide mekanikoak erabiliz hondarra bahetu eta arrastelatu egiten da. Aldi berean, badian zehar hondakinak biltzen dituen ontzi bat ere badago. Udako denboraldia hasi baino lehen, hondartza-profil egokia izateko hondarra mugitzeko lanak egiten dira behar den lekuan. Udazkenetik udaberrira bitartean, uholde eta denboraleen ondorioz itsasoak ekarritako hondakinen bilketari soilik ekiten zaio.
Akeloo ibaia
Ibaiak, bere iturburua Pindo mendilerroan du, Lakmos menditik gertu, Trikalako prefekturan, 2295 metroko garaieran. Greziako ibairik luzeenetako bat da, Epiroko Arta eta Tesaliako Trikala eta ondoren Karditsaren arteko muga administratiboarekin nahasten da. Itsaso Jonikoan itsasoratzen da, eta, zati batean, Patrasko golkoan, Messolonghiko aintziraren bidez, izen bereko hiriaren mendebaldean.
1960tik ekoizpen hidroelektrikorako erabiltzen da.
Robert Cecil (Cecil of Chelwood I. bizkondea)
Edgar Aldernon Robert Gascoyne-Cecil, Cecil of Chelwood I. bizkondea (Londres, 1864ko irailaren 14a - Danehill, East Sussex, 1958ko azaroaren 24a) britainiar abokatu, politikari eta diplomazialaria izan zen. 1937ko Bakearen Nobel Saria jaso zuen Nazioen Ligan egindako lanagatik.
Katō Kiyomasa
Katō Kiyomasa (加藤 清正) Japoniako historiako Sengoku aroaren amaierako eta Edo aroaren hasierako daimyō japoniarra izan zen.
Lehen urteak eta bere karreraren hasiera
Kiyomasa Owari probintzian jaio zen eta Katō Kiyotadaren semea zen. Kiyotadaren emaztea, Ito, Toyotomi Hideyoshiren amaren lehengusina zen. Kiyotada, bere semea oraindik oso gaztea zenean hil zen, eta, beraz, handik gutxira, Toyotomi Hideyoshiren zerbitzura sartu zen, hamalau urteko adina eta 170 kokuko sari bat baino ez zuenean.
Robert Cecil (Cecil of Chelwood I. bizkondea)
Zuzenbidea ikasi zuen Oxfordeko Unibertsitatean eta abokatu lanak egin zituen. Politikan, merkataritza askearen aldekoa izan zen, eta 1906an Komunen Ganberako kide aukeratu zuten Alderdi Kontserbadoreko zerrendetan. Lehen Mundu Gerran Gurutze Gorriko kide izan zen eta koalizio-gobernuan parte hartu zuen.
Nazioen Liga sortzearen bultzatzaileetako bat izan zen. Liga sortu ondoren, ia esklusiboki horretan aritu zen. Hegoafrikako ordezkaria izan zen eta, ondoren, presidenteordea. 1945era arte, Nazioen Ligako Batasun britainiarra izan zuen buru.
Katō Kiyomasa
Lehen urteak eta bere karreraren hasiera
Hideyoshiren armadarekin borrokatu zuen Yamazakiko guduan, eta, beranduago, Shizugatakeko guduan, non, bere parte-hartze nabarmenagatik, Shizugatakeko zazpi lantzetako bat bezala ezagutua izan zen. Hideyoshik, Kiyomasaren saria 3.000 kokura igoz errekonozitu zuen.
1592an, Korearen japoniar inbasioetara batu zen.
Ondorengo bizitza
Budista sutsu bezala, Kiyomasak, Nichiren tenpluen eraikitzea bultzatu zuen. Konishi Yukinagarekin gatazka batzuk izan zituen, ondoko Higo probintzia gobernatzen zuena, eta, gainera, kristaua zena. Kiyomasa, kristautasuna ezabatzeagatik izan zen ospetsu, eta, beraz, Hondoko guduan, haurdun zeuden emakume kristau guztien sabelak ireki eta haien haurrei burua mozteko agindu zuen.
Sekigaharako guduan, Kiyomasa Kyushun geratu zen, Tokugawa Ieyasuren ekialdeko armada babestuz. Tokugawa klanarenganako bere leialtasunagatik, Kiyomasa, bere antzinako arerioa izan zen Konishiren (Ishida Mitsunariren alde egin zuena) lurrekin saritua izan zen, bere domeinua, 530.000 kokuraino handitu zuelarik.
Bere ondorengo urteetan, Kiyomasa, Toyotomi Hideyori eta Tokugawa Ieyasuren arteko geroz eta arazotsuagoak ziren harremanetan bitartekari bezala aritzen saiatu zen. 1611n, batzar horietako batetara joateko itsasozko bidaian, gaizki sentitzen hasi zen, eta joan beharreko lekura iritsi eta gutxira hil zen. Honmyō tenpluan lurperatua izan zen, Kumamoton, baina baditu hilobiak Yamagata prefekturan eta Tokion ere.
Andrea Echeverri
Andrea Echeverri Arias (1965eko irailaren 13a) kolonbiar rock/pop abeslari eta gitarrista da. Arte Ederretan lizentziatua Andeetako Unibertsitatean eta zeramikaria izan zen musikari izan aurretik. Aterciopelados taldeko abeslaria da eta bertan gitarra akustikoa ere jotzen du. 2005eko martxoan Andrea Echeverri bakarkako lehen diskoa kaleratu zuen Nacional Records diskoetxeak, latinoamerikar musika alternatibo onena ezagutzera bideratutako diskoetxea. NPRko Felix Contrerasen esanetan "Posible da latinoamerikar musika alternatiboaren garapena erakustea Andrea Echeverriren ibilbidea jarraituz".
Hamabi jainkoen aldarea
Hamabi jainkoen aldarea, Antzinako Grezian gurtutako hamabi olinpiar jainkoei eskainia zegoen: Zeus, Poseidon, Hefesto, Ares, Atenea, Demeter, Hestia, Afrodita, Apolo, Hera, Hermes eta Artemisa. Atenasko agoraren iparraldean kokatua, Aresen Tenplutik gertu, hiri barneko distantziak kalkulatzen ziren zero kilometroa edo zero puntua izan zen.
Aldareari buruzko informazio zehatza, urria da, antzinako iturrietan falta baita. Hala ere, 1891 eta 1934ko (Agoraren estatubatuar indusketa) indusketek, Atenas-El Pireo trenbidearen hegoaldea adierazten dute, non aldarearen hegomendebaldeko izkina aurkitu zen, erromatar eta bizantziar garaiko estratuen azpian.
Antzinaroan ospetsua zen erregutzaileen babesleku eta ostatu bezala. Adibidez, K.a. 590ean, Platea hiriko enbaxadoreek Atenasi laguntza eskatu zioten Tebasen aurka aldare honetan.
Pisistratidekin lotura, Tuzididesek lekukotua da. Pisistratok, bere arkonte karguan, aldarea hamabi jainkoei eskaini zien, baina, idazkuna, beranduago ezabatu zuten atenastarrek.
Mabel Palacín Lahoz
Mabel Palacín Lahoz (Bartzelona, 1965) diziplina anitzeko artista da.
Biografia
Artearen Historian eta Arte Ederretan lizentziatu zen Bartzelonako Unibertsitatean, eta Zineman, Argazkigintzan eta Bideoan espezializatu zen. Era guztietako argazkiak, bideoak eta instalazioak egiteagatik egin da ezagun. Parisko ENSBAn (Arte Ederren Goi Eskola Nazionala) osatu zuen bere prestakuntza.
Bere lanean, Palacínek pertsonek irudiekin duten harremana eta irudi horiek errealitate mediatizatuarekin duten elkarreragina aztertzen ditu.
Bere proiektuetatik prozesua nabarmentzen da; izan ere, bere lanaren bidez, gure bizitza errealitatearen eta besteen irizpideen artean nola eraikitzen dugun ikustarazteko asmoa du, zentzu metaforikoan. Bere lana nazioartean egon da ikusgai, besteak beste, MACBA, Floridako Salvador Dalí museoan, Municheko Kunstbunker Tumulk, Frankfurteko Lothar Albrecht Galerie, Lisboako Museu Colecçao Berardo eta abar.
Saint-Python
Saint-Python Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Python udalerrian erroldatutako biztanleak 1.040 ziren. Familiak 401 ziren, horien artean 100 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 68 bakarrik bizi ziren emakumeak), 124 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 161 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 460 etxebizitza zeuden, 418 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 32 hutsik zeuden. 456 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 418 etxebizitza nagusietatik 305 bere jabearen bizilekua ziren, 98 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 25 etxek bi gela zituzten, 73 etxek hiru zituzten, 123 etxek lau zituzten eta 197 etxek bost zituzten. 271 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 202 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 125 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 654 ziren, horien artean 445 aktiboak ziren eta 209 inaktiboak ziren. 445 pertsona aktiboetatik 376 lanean zeuden (221 gizon eta 155 emakume) eta 69 langabezian zeuden (34 gizon eta 35 emakume). 209 pertsona inaktiboetatik 67 erretiraturik zeuden, 56 ikasten zeuden eta 86 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Python udalerrian 421 unitate fiskal zeuden, 1.045 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.059 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 37 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 igeltseroak, 2 iturginak, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 zapata-denda zen.
2000. urtean Saint-Python udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 469 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra anbulantzia zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Marcos Feliu Tontorra
, Pirinioetako hirumilako mendi bat da, 3.057 metroko garaiera du. Frantziako Pirinio Garaiak dapartamendua eta Espainiako Aragoi autonomia erkidegoko Huesca probintziaren artean dago.
Windows 8
Windows 8 Microsoft Windows sistema eragilearen bertsio bat da, Microsoft korporazioak mota guztietako ordenagailuetan eta tabletetan erabiltzeko ekoitzia. Interfazeak, Metro izenez ezagunak, sagu eta teklatuaz gain ukipen pantailekin ere erabilpen aproposa ahalbidetu zuen.
Microsoftek Windows 8ren azken bertsioa kaleratu zuen 2012ko urriaren 26an, aurreko bertsioa, Windows 7, kaleratu eta 3 urtera. Aurretik, 2012ko otsailaren 29an, beta bertsioa kaleratu zen, Consumer Preview izenekoa.
Windows 8ren edizioak
Windows 8k hurrengo edizioak ditu salgai: edizio estandarra, Pro edizioa, Enterprise edizioa eta RT edizioa tablet PCentzako. Edizio guztiek dakartzate hizkuntza paketeak sartuta.
Windows 8 Single: Bertsioaren home edo starter edizioa da. Windows sistema erabiltzeko ezaugarri basikoak besterik ez ditu, eta kasu batzuetan ez da oso egonkorra.
Windows 8 Enterprise: Windows 8 Pro edizioaren ezaugarri guztiez gain, teknologia informatikoen (IT) antolaketekin erabil daiteke.
Windows RT: Tablet moduko gailuentzako edizioa da, eta ezaugarriak ukipen pantailetan erabiltzeko moldatuta daude.
Rodolfo I.a Habsburgokoa
Rodolfo I.a Habsburgokoa (Rudolf von Habsburg, Rudolphus, txekieraz: Rudolf Habsburský; Limburg-im-Breisgau, 1218ko maiatzaren 1a - Speyer, 1291ko uztailaren 15a ) Alemaniako erregea (Erromatarren erregea) izan zen 1273-1291 bitartean. Habsburgo etxeko Alemaniako lehen erregea izan zen.
Bizitza
Alberto IV.a Habsburgoko kondearen semea zen, eta harengandik jaso zituen Alsazia, Aargau eta Breisgauko lurrak. 1273an koroatu zuten Erromatarren errege Aachengo katedralean, eta hala amaitu zen Germaniako Erromatar Inperioak erregerik gabe izan zuen lehen tarte luzea (1254-1273).
Rodolfo I.a Alemania batzen eta sendotzen saiatu zen. Jaun feudalen eta, batez ere, Otakar II.a Bohemiakoaren aurka borrokatu zen. 1276-1278 bitartean, Austria, Estiria, Karintia eta Karniolako lurrak kendu zizkion hari eta, ondoren, irabazi handiak eskuratu zituen lurralde horiek feudo-ondasun bihurturik. Adolfo Nassaukoa izan zuen ondorengoa.
Marrazo zuri
Marrazo zuria (Carcharodon carcharias) ur gaziko arrain kartilaginosoa da, Lamnidae familiakoa.
Bere ezaugarririk nagusiena bere tamaina da, izan ere, badaude 6 metroko eta 2.268 kilogramoko espezimenak. Bere heldutasun sexuala 15 urtean lortzen dute, baina 30 urte ere bizi daitezke. Harrapari bat da, arrain, pinipedoak eta itsas-hegaztiak jaten dituena. Carcharodon bere generoan irauten duen espezie bakarra da.
Steven Spielbergen Jaws filmaren ondorioz, gizaki-harrapatzaile krudeltzat jotzen badute ere, ez du askotan gizakiak erasotzen. IUCNek, ostera, bere Zerrenda Gorrian "ahula" kategorian sailkatu du.
Deskribapena
Isuridoen familiakoa da, Carcharodon generoari dagokiona. Gorputza fusiformea du bereizgarri, bizkarraldea gris arbel-kolorekoa edo belzkara ageri duena eta sabelaldea zuriska. Bular-hegats itzelen barruko aldean -zuriska baita- orban ilun bi dauzka. Buru zabala du, mutur zorrotz samar batean amaitzen dena.
Hortzak
Gorputzaren tamainaz gain, ahoa, barailezurra eta hortzak ere oso handiak ditu, hortzak hiruki tankerakoak dira, oinarrian zabalagoak eta zerra-formakoak. Zerra formako hortz hauekin harrapakin handien (itsas ugaztunen esate baterako) hezurrak eta itsas-dortoka handien oskola txikitu eta mozteko gai da, hortzak 7 cm luze dira eta marrazo zuri batek, bere bizitza osoan zehar, 3.000 hortz izan ditzake, marrazo guztiek bezala, etengabe berritzen dituelako.
Elikadura
Marrazo zuria tamaina ertain eta handiko harrapakinak ehizatzera espezializatu da. Harrapari gehienak bezala, denetarik jateko gai bada ere, gustoa eta espezializazioa erakutsi du itsas ugaztunak harrapatzeko. Bere harrapakinen artean itsas txakurrak, itsas lehoiak, izurdeak, mazopak eta tamaina horretako ugaztunak topa ditzakegu, baina odol beroko harrapakinen artean odol hotzeko arrain handiak eta itsas dortokak ere aurki ditzakegi.
Bizirik dauden animaliak era aktibo batean ehizatzeaz gain sarraskiak ere jaten ditu, batez ere hondoratu baino lehen flotatzen dabiltzan balea handienen gorpuak.
Ehizatzeko modua
Marrazo zuriek balizko harrapakin bat antzematean 5-6 metroko sakonera jaisten dira bere bizkarreko kolore ilunak ematen dion kamuflajea baliatuz, harrapakina itsas azaletik distantzia egokira daudenean gora igo egiten dira azkar batean eta harrapakinak bat-batean harrapatzen dituzte, ekintza horren abiadura dela eta, batzuetan uretik kanpora 3 metroko jauziak emanez.
Eboluzioa
Marrazo zuria Miozeno garaian agertu zela estimatzen da, bere erregistro fosil zaharrena 16 milioi urtekoa izanda.
Aditu batzuek marrazo zuria ''Carcharodon megalodon antzinako espezie erraldoiarengandik datorrela uste dute. Beste adituek ordea, zalantzarik gabe Carcharodon megalodon espeziea bezala Lamniformes ordenetik badator ere, marrazo muturluze espeziea bezala Isurus generotik datorrela uste dute.''
Shelton Applegate, Maisey John, Robert Purdy palentologoen eta Leonard Compagno biologoaren iritziz, bai marrazo zuria eta baita Carcharodon megalodon ere Cretolamna carcharodon-rengandik datoz, eta beraz biak ordena eta genero berekoak dira, Lamnidae ordeneko Carcharodon generokoa hain zuzen ere.
Ugalketa
Marrazo zuriak arrautzen bidez ugaltzen dira, eta batez ere ur-epeletan uzten dituzte arrautzak. Marrazo helduak 6-10 arrautza botatzen ditu.
Arrautzetik ateratzen marrazo hauek 40 dm-ko luzera izaten dute eta amarengandik joaten dira, beraiek ez jateko eta beraien bizitza bakartia egiten dute.
Saint-Projet (Lot)
Biztanleria
2007an Saint-Projet udalerrian erroldatutako biztanleak 392 ziren. Familiak 169 ziren, horien artean 47 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 27 bakarrik bizi ziren emakumeak), 67 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 39 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 250 etxebizitza zeuden, 170 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 64 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 232 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 170 etxebizitza nagusietatik 119 bere jabearen bizilekua ziren, 45 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 79 etxek bost zituzten. 128 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 72 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 79 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 223 ziren, horien artean 160 aktiboak ziren eta 63 inaktiboak ziren. 160 pertsona aktiboetatik 134 lanean zeuden (71 gizon eta 63 emakume) eta 27 langabezian zeuden (12 gizon eta 15 emakume). 63 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Projet udalerrian 169 unitate fiskal zeuden, 382 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.664 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 2 iturginak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Projet udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 994 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Altolamprologus compressiceps
Altolamprologus compressiceps Altolamprologus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Bastanga arantzadun
Bastanga arantzaduna (Dasyatis centroura) ur gaziko arrain kartilaginosoa da, Dasyatidae familiakoa.
Creepshow
1950eko hamarkadako EC Comics argitaletxearen Tales from the Crypt, The Vault of Horror eta The Haunt of Fear beldurrezko kontakizunen komiki aldizkarien omenezkoa da.
Bastanga arantzadun
Ekialdeko eta mendebaldeko Ozeano Atlantikoan bizi da.
Creepshow
Filma bost kontakizunek osatzen dute: "Aitaren Eguna", "Jordy Verrillen Heriotz Bakartia", "Mareatuko Zaituen Zerbait", "Kaxa" eta "Zugana Hurbilduz Doaz!".
Creepshow 2 (1987) eta Creepshow 3 (2006) jarraipenak izan zituen.
Argumentua
Filmaren amaieran Billyren aita Stanek sekulako minak jasango ditu, mutikoak aldizkariaren bidez eskatutako budu panpin batek eraginda.
Piobesi d'Alba
Piobesi d'Alba Italiako udalerri bat da. Cuneoko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Piobesi d'Albak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Gruchet-le-Valasse
Gruchet-le-Valasse Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.072 etxebizitza zeuden, 1.037 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 15 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 848 etxeak ziren eta 178 apartamentuak ziren. 1.037 etxebizitza nagusietatik 689 bere jabearen bizilekua ziren, 329 alokairuan okupaturik zeuden eta 18 doan lagata zeuden; 51 etxek gela bat zuten, 65 etxek bi zituzten, 201 etxek hiru zituzten, 316 etxek lau zituzten eta 404 etxek bost zituzten. 703 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 465 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 414 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Gruchet-le-Valasse udalerrian 1.050 unitate fiskal zeuden, 2.565,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.602 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 143 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 4 janari enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 50 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 9 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 7 finantziazio enpresak ziren, 8 higiezinen enpresak ziren, 10 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 17 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Week Green
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da, Week St Mary herritik hurbil.
Gruchet-le-Valasse
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 32 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 7 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 2 aldi baterako lan enpresak, 5 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 25 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 2 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 3 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 5 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 2 elektrotresna dendak, 1 altzari denda zen, 1 kirol-denda zen, 2 drogeria, 1 bitxi-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Gruchet-le-Valasse udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 205 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Gruchet-le-Valasse udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 334 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Powysko Erresuma
Powysko Erresuma Galesko erresuma izan zen, oinordekotzazko monarkian oinarritua. Mendebaldeko Erromatar Inperioaren erorrerarekin sortu zen gaurko Galesen. Ordovikoen eta Cornoviien lurretan sortua euren hedapena Kanbriar Mendietatik Ingalaterrako West Midlandseraino hedatzen ziren. Severn eta Tern ibaien bailarak ziren zentruan eta askotan Powysko Paradisua izena eman zio. Ziurrenik izena latinezko pagusetik dator, hau da, landa eremua, baina baliteke ere pagan hitzetik etortzea. Erromatarren garaian lur hau Erromako probintzia bat izan zen, Viroconium Cornoviorum hiruburuarekin (gaur egungo Wroxeter, Britainiako laugarren hiririk handiena garai hartan.
1160. urtean bi zatitan banatu zen. Hegoaldekoak Powys Wenwynwyn izena hartu zuen eta iparraldekoak Powys Fadog.
Serapio Mendarte
Serapio Mendarte Ugarte (Errenteria, 1889 - Artxanda, 1937ko ekainaren 14a) politikari jeltzale, Errenteriako zinegotzi eta Eusko Gudarosteko gudaria izan zen, tiroz eraila Espainiako Gerra Zibilean preso zegoelarik.
Quemigny-Poisot
Quemigny-Poisot Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.