cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HMS Erebus (1826)
Franklin espedizioan
Sir John Franklinen agindupean Artikora egingo zuten bidaiarako, lurrun-makina bana ezarri zitzaien Erebus eta Terror ontziei, aurretik Londresko eta Croydongo Tren sarean lokomotora gisa ibilitakoak. Lurrun-makinek aukera ematen zieten ontziei 7,4 km/h egiteko beren kasa. Haiek elikatzeko, ontziek 12 egunerako ikatza zeramaten. Beste aurrerapen teknologiko batzuk ere erabili ziren ontzietan, hala nola, branka indartuak burdinezko xaflekin, lurrun bidezko barne-berogailu sistema, burdinez babestutako helizeak (izotzak kalte ez zitzan), liburutegi bat 1.000 bat libururekin, eta hiru urterako jakiak, era tradizionalean eta potoetan gordetakoak. Sir John Franklin Erebus ontzian joango zen, eta berea izango zen espedizio osoaren ardura; Terror ontzia, berriz, Francis Crozier kapitainak aginduko zuen. Espedizioak magnetismoa aztertu behar zuen Kanadako Artikoan, eta saiatu behar zen zeharkatzen Ipar-mendebaldeko pasaia, zeinaren zati batzuk mapatan zeuden marraztuta, baina sekula inork osorik nabigatu gabea zen.
Taisnières-sur-Hon
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Avantongo urrezko konoa
Aurkikuntza eta ezaugarriak
Avantongo konoa, bere kideko beste kapeluekin alderatuta, osatu gabea dirudi, beheko euskarria falta da. 55 cm-ko altuera du 321 gramoko pisua. Gainerakoek bezala, urre-orri bakarrean egina dago, mailukatuz moldatua, eta lerro edo bandetan antolatutako globulu askorekin apaindua dago bere altuera osoan.
HMS Erebus (1826)
Franklin espedizioan
Azkenengoz, europarrek 1845 eko abuztuan ikusi zituzten bi ontziak Baffin badian. Franklin espedizioa desagertzeak eragin zuen izugarrizko ahalegina Artikoan, ontziak bilatzeko. Lehen informazio orokorra espedizioaren patuaz eta haren inguruko zirkunstantzien inguruan 1853 an iritsi zen Britainia Handira, John Rae doktoreak eramanda, berau Hudson’s Bay konpainiakoa, inuitek emandako objektu eta informazioaren bidez. Geroagoko espedizioek, 1866 ra artekoak, baieztatu egin zuten informazio hura.
Shuto Okaniwa
Shuto Okaniwa (岡庭 愁人, 1999ko irailaren 16a - ) Japoniako futbolaria da.
Avantongo urrezko konoa
Aurkikuntza eta ezaugarriak
Alderaketa beste kapeluekin:
Kapeluekin duen antzekotasunaz gain, beren iruditeria eta itxura lotzen da estetika bertsuko Brontze Aroko urregintzako beste aurkikuntza batzuekin, zeinetan nabarmentzen den bat Euskal Herrian egina, Axtrokiko ontziak.
Shuto Okaniwa
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Tokyo.
HMS Erebus (1826)
Franklin espedizioan
Ontzi biak izotzak blokeatuta geratu ziren, eta, ondorioz, bertako marinelek abandonatu egin zituzten. Denak, 129 gizon, hil egin ziren hipotermiak, eskorbutoa k eta goseak jota, besteak beste, hegorantz zihoazela, kontinentearen bila. 1980 arteko espedizioek, zenbait espedizio-kideren autopsiak tarteako, ondorioztatu zuten Erebus eta Terror espedizioko kontserba-potoak beruna k eta botulismoa k kutsatuta egon zitezkeela. Zenbait inuiten ahozko informazioa, zeinaren arabera zenbait espedizio-kidek kanibalismo ra jo zuten bizirik irauteko, baieztatu egin ziren XX. mende bukaeran, ebidentzia forentseak erakutsi baitzuen zenbait hezurrek aizto-ebakiak zituztela.
Ontziaren hondakinak aurkitu
2008 ko abuztuaren 15ean, Parks Canada, Kanadako gobernuaren agentziak iragarri zuen sei asteko bilatze-kanpaina bat (75.000 dolar kanadarreko kostoarekin), Sir Wilfrid Laurier izotz-hauslea erabilita, ontziak aurkitu eta Kanadak Artikoaren zati handien gaineko soberania-erreklamazioa indartze aldera. Robert Grenier Parks Canadako arkeologoak eta Louie Kamookak historialariak gidatu zuten espedizioa, azken hori inuiten ahozko historiak jasotakoa hondakinen inguruan eta idatzitako dokumentazioa aztertutakoa.
Hotsonita
fosfato motako minerala da.
HMS Erebus (1826)
Ontziaren hondakinak aurkitu
2014 ko irailaren 2an, Ryan Harris eta Marc-André Bernier bikoak zuzendutako talde batek, berau Parks Canada-koa, ontzi baten hondakinak aurkitu zituen. 2014ko urriaren 1ean iragarri zen hondakinok Erebus ontziarenak zirela. Paul Watson kazetariak horrela kontatzen du Ice Ghosts liburuan:"Sir John Franklin-en Erebus bandera-ontziaren betiko atseden lekua dago Grant Point muturraren 16 km. hegoekialdera. Aurkitu zuten sakonera gutxira, justu inuitek belaunaldiz belaunaldi zioten lekuan, non itsasontzi bat hondoratu baitzen, bertan zenbait gizon, eta akaso txakurren bat, bizi ondoren."2014ko azaroaren 6an iragarri zen ontziaren kanpaia berreskuratu zela. 2015 eko martxoaren 4an iragarri zen Parks Canada erakundeko eta Kanadako Errege Itsas Armadako itsaspekari ek espedizio bateratu bat egingo zutela Erebus urpean aztertzeko, apirilean hasita.
Hotsonita
Ezaugarriak
Hotsonita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2,5 da.
Biotoecus opercularis
Biotoecus opercularis Biotoecus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Taisnières-sur-Hon
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
HMS Erebus (1826)
Ontziaren hondakinak aurkitu
2016 ko irailaren 12an iragarri zen HMS Terror ontziaren hondakinak aurkitu zituztela Terror badiako uretan hondoratuta, Gilen Erregearen uharte ko hego-mendebaleko kostaldean. Ontziaren hondakinak izendatu ziren Kanadako Gune Historiko Nazional.
2017 ko urriaren 23an Britainia Handiko Defentsa ministroak, Sir Michael Fallon, iragarri zuen gobernu britainiarrak emango zizkiela Kanadari HMS Erebus eta HMS Terror ontziak, beretzat gordeta objektu batzuk eta urre apur bat, eta ager litezkeen gorpuzkinak herriratzeko eskubidea.
Artean, aisialdian, eta hedabideetan
HMS Erebus asko erabili da, sarri HMS Terror ontziarekin batera, fikziozko lanetan, zeinetan ardatza Franklinen espedizio galdua baita, hala nola:
Varsovia Chopin aireportua
Varsovia Chopin nazioarteko aireportua (Lotnisko Chopina w Warszawie, ahoskatua)  Varsovia hiria zerbitzatzen duen aireportua da, Włochy barrutian dagoena. Poloniako garrantzitsuena da.
376 Geometria
376 Geometria, asteroide gerrikoan aurkitutako 376. asteroidearen izena da. 1893ko irailak 18an aurkitu zuen Auguste Charlois astronomo frantziarrak Nizatik.
Texarkana (Arkansas)
Texarkana Arkansasko hiri bat da. Miller konderrian kokatua dago. 2010ean 29,919 biztanle zituen, 82 kilometro koadrotan banatuta.
Eskubaloia 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan
Eskubaloia 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan 2021eko uztailaren 24etik abuztuaren 8ra bitarte jokatu zen Yoyogi Estadio Nazionalean
Kirol honetan bi modalitate daude, gizonezko txapelketa bat eta emakumezkoen beste bat.
Arbin
Arbin Frantziako udalerria da, Savoia departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Arbin udalerrian erroldatutako biztanleak 757 ziren. Familiak 304 ziren, horien artean 68 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 136 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 96 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 351 etxebizitza zeuden, 313 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 279 etxeak ziren eta 72 apartamentuak ziren. 313 etxebizitza nagusietatik 268 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 9 etxek bi zituzten, 42 etxek hiru zituzten, 99 etxek lau zituzten eta 160 etxek bost zituzten. 245 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 118 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 176 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Arbin udalerrian 329 unitate fiskal zeuden, 807 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.657 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 53 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 18 eraikuntza enpresak ziren, 16 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 18 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 3 igeltseroak, 3 margolariak, 4 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 2 altzari dendak eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Arbin udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Suzanne Cory
Suzanne Cory (Melbourne, Australia, 1942ko martxoaren 11) australiar biokimikaria da, immunitate-sistemaren oinarri genetikoa eta minbizia ikertu dituena eta haren herrialdeak zientzia ikerketa lanean inbertsioak egin ditzan lortu duena.
Emakumezko Zientzilarien L'Oréal-UNESCO saria jaso zuen 2001ean.
Biografia
Melbourne hiriko Kew suburbioan hazi zen eta Melbourneko Unibertsitatean ikasketak burutu ondoren Cambridgeko Biologia Molekularreko Laborategian (LMB) doktoratu zen. Bertan Sangerren RNA sekuentziazio teknikak erabili zituen transferentziako RNA (tRNA) identifikatzeko. LMB hartan ezagutu zuen Jerry Adams zientzilari estatubatuarra eta harekin ezkondu zen. LMB-ko aldia amaitu ondoren Genevako Unibertsitatera joan zen ikasketekin jarraitzeko eta R17 bakteriofagoaren RNA sekuentziatu zuen, ondoren eredu gisa erabili ahal izateko.
1971n senar emazteak Walter and Eliza Hall Institute of Medical Research zentrura mugitu ziren, Melbournera, eta Cambridgen eta Genevan ikasitako teknikak aplikatu zituzten biologia molekularreko ikerketatan. Lehenengo ikerketa antigorputzetan zentratu zuten. Hainbat genek kodeturiko proteinazko atalez osaturik daudela ikusi zuten, eta horri esker dela gai immunitate sistema hainbeste zelularen inbaditzaile mota desberdini aurre egiteko.
Hamarkada batez immunitate-sistema ikertu ondoren Cory-ren laborategiak minbizia ikertzea hartu zuen helburu, hainbat minbizi motek duten oinarri genetikoa hain zuzen ere. Burkitten linfoma eta linfoma folikularra eragiten duten mutazioak aurkitu zituzten. Ikerketaren jomuga minbizi zelulen ugalketa eta heriotza ikertzea zen, eta dirudienez Myc onkoproteinak eta Bcl-2 proteina familiak zeresan handia dute prozesu hauetan. Azken familia honek zelularen apoptosia (autosuntsiketa) eragiten du.
Walter and Eliza Hall Institute of Medical Research elkarteko zuzendaria izan zen 1996 eta 2009 artean eta 2010an Australiako Zientzia Akademiako presidente aukeratu zuten, lehenengo emakumezkoa izan zen kargu hori hartzen. Lau urtetan izan zen presidentea. 2021ean Australiako Osasun eta Medikuntza Zientzietako Akademiarako aukeratu zuten.
Suzanne Coryren omenez Suzanne Cory High School institutu publikoa sortu zen 2011n. Victoria Unibertsitatetik gertu dago.
Pteropus livingstonii
Pteropus livingstonii Pteropus generoko animalia da. Chiropteraren barruko Pteropodidae familian sailkatuta dago.
Vaylats
Vaylats Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vaylats udalerrian erroldatutako biztanleak 249 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 170 etxebizitza zeuden, 88 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 51 bigarren erresidentzia ziren eta 31 hutsik zeuden. 164 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 88 etxebizitza nagusietatik 72 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 62 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 39 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 42 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 144 ziren, horien artean 99 aktiboak ziren eta 45 inaktiboak ziren. 99 pertsona aktiboetatik 91 lanean zeuden (52 gizon eta 39 emakume) eta 8 langabezian zeuden (3 gizon eta 5 emakume). 45 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vaylats udalerrian 93 unitate fiskal zeuden, 219 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.746 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 2 margolariak eta 4 argiketariak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Joe Webber
Jatorri maoriarra, Webber Ngāti Ranginui eta Waikato iwi-n afiliatuta dago Bere arreba, Jordon Webber, Zelanda Berriko emakumezkoen zazpiko taldeko kide da.
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), zilarrezko domina irabaziko du Zeelanda Berriko taldearekin, Fijiko taldearen atzetik (urrezkoa) eta Argentinakoaren (brontzezkoa) aurretik sailkatuz. Hauek osatuko dute Zeelanda Berriko taldea: Kurt Baker, Dylan Collier, Scott Curry, Andrew Knewstubb, Ngarohi McGarvey-Black, Tim Mikkelson, Sione Molia, Etene Nanai-Seturo, Tone Ng Shiu, Amanaki Nicole, William Warbrick, Regan Ware eta Joe Webber-ek.
Boulengerochromis microlepis
Boulengerochromis microlepis Boulengerochromis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Göttingen
Göttingen Alemaniako herri bat da, Saxonia Beherea estatuaren hegoaldean kokatua, Turingia eta Hesse estatuetako mugatik gertu. Halaber, Göttingen barrutiko hiriburua ere bada.
Geografia
Göttingen, itsasoaren mailatik 150 metroko garaierara dago. Leine ibaiak zeharkatzen du, Aller ibaiaren ibaiadarra delarik, eta, azken hau, aldi berean, Weser ibaiaren ibaiadarra da. Göttingen beraz, Weser ibaiaren arroan kokaturik dago.
Sorrera
Herri honen jatorria Gutingi izeneko herrixkan aurkitu behar da. Izenak garai batean herrixka zeharkatzen zuen Gote erreka gogorarazten du. Lehen aldiz 953. urtean aipatu bazen ere oraingo herri modernoa, XII. mendearen bigarren erdialdean sortu zen, 1150 eta 1200 artean, Gutingi herrixkaren iparmendebaldean. Diotenez Henrike Lehoiak sortu omen zuen hiria eta bere seme Henrike V.a Brunswickekoak hiri inperial aske bihurtu zuen.
Hasiera hartan Grona herriaren itzalean zegoen Gutingi, izan ere Gronan jauregi gotortu bat baitzegoen, sarritan Germaniako Erromatar Inperio Santuko enperadoreek bisitatu izan zutena, baina Henrike II.a enperadorea hil zenez geroztik Gronako gotorlekuak indarra galdu zuen. Azkenik Göttingengo herritarrek suntsitu zuten 1323 eta 1329 artean.
Erdi Aroa
Leine ibarrean zehar ipar-hego merkatal ibilbidea kontrolatzen zuenez herriak garapen ekonomiko handia ezagutu zuen, batez ere ehungintzan oinarritzen zena. Herbeheretara eta Lübeckera artilezko produktuak exportatzen zituen. Hansa Ligaren barnean ere egon zen, ez ordea denbora luzez, 1426an sartu baitzen eta 1572an atera, XVI mendean Ingalaterrako produktu merkeagoek industria honen gainbehera ekarri zuten eta hiriak bere independentzia galdu zuen 1584ean Brunswick-Wolfenbüttelgo dukeen menpe gelditzean. 1692an Hanoverko Hauteserriaren barnean sartua izan zen.
Aro modernoa
Göttingen bere unibertsitateagatik da ezaguna Georg-August-Universität izenekoa hain zuzen ere. Unibertsitate hau 1737. urtean sortua izan zen, eta gaur egun ere Europako Unibertsitaterik bisitatuena da. Sortua izan eta handik 100 urtera, 1837an, zazpi irakasle Hannoverko erregearen botere absolutistaz kexatu ziren eta ondorioz, euren karguak galdu zituzten. Göttingeneko Zazpiak izenaz ezagutuak izan ziren, horien artean pertsona ezagunak zeuden, hala nola, Grimm anaiak, Heinrich Ewald, Wilhelm Weber eta Georg Gervinus.
1866an Prusiak eskuratu zuen, honek Austria eta bere aliatua zen Hanover garaitu baitzituen Zazpi Urteko Gerran.
XX mendea
Hirugarren Reichean Göttingengo Unibertsitateko irakasle jakintsuenek alde egin zuten, ia denak juduak baitziren. Hiriko gainontzeko judu gehienak Jugendkonzentrationslager Moringen kontzentrazio-esparruan sartu zituzten naziek. Bigarren Mundu Gerran zehar ordea ez zuen ia bonbaketarik jasan eta eraikin historikoak zutik diraute oraindik. Estatubatuarren armadak eskuratu zuen hiria 1945eko apirilaren 8an eta kontzentrazio-esparrua ere orduan zabaldu zuten.
2010ean Bigarren Mundu Gerrako 500 kilogramotako bonba bat aurkitu zuten futbol estadio berria egiten ari ziren langileek. Artezilariak desaktibatze lanetan ari zirela bonbak eztanda egin zuen eta hiru hildako izan ziren.
Erlijioa
Hasiera batean Mainzeko artzapezpikutzaren barnean sarturik zegoen baina 1528an Martin Lutherren doktrina hiritarren artean zabaldu zen eta ordutik Göttingen hiri luteranoa izan da. 1787an lehenengo eliza katolikoa eraiki zen, bigarrena berriz 1929an, hala ere batez ere luteranoa izaten jarraitzen du.
Kristauez gain, tradizio judu handia izan du Göttingenek. XVI mendean jadanik bazegoen sinagoga bat baina 1938an naziek suntsitu egin zuten. Gaur egun juduak berriz itzuli dira, gehienak Errusia aldetik.
Hiri senidetuak
Göttingen ondorengo hiriekin senidetua dago:
Al-Mustain I.a
Sulayman ibn Hud al-Judhami, Al-Mustain I.a (سليمان "المستعين بالله" بن هود ; 1047 hila) Zaragozako taifako bosgarren errege independentea (1038-1047) izan zen, Banu Hud leinuko lehendabizikoa. al Musta'in bi-llah (Allahren laguntza bilatzen duena) titulua bereganatu zuen.
Gaztetan Almanzorren armadetan eta Kordobako kaliferriaren amaierako fitna edo gerra-zibiletan borrokatu zuen. 1031 eta 1036 artean Hisham III.a azken kalifa babestu zuen Lleidan. Garai haietan Banu Tujibien eskuetan zegoen Zaragozako taifa eta Sulayman Lleida eta Tuterako qadi bihurtu zen.
1035ean Hisham II.a izeneko buruzagi bat bere buruari kalifa bat izendatu zuen Sevillan. Al-Mundhir II.ak, bere arbasoek egin zuten moduan, ez zuen kalifa berria onartu. Egoera aprobetxatuz, Abd Allah ibn al-Hakam bere lehengusua 1038ko udan matxinotu eta abuztuaren 23an errege-alkazarra hartu zuen. Abd Allahek Al-Mundhir eta Yekutiel ben Isaak bisir judua erail zituen. Laster, hajib titulua bereganatu eta txanponak egiteari ekin zion. Emir berriak, Sulayman ibn Hudi agintea promes egin arren, hitza jan zuen. Lleidako qadiak, Ismail Toledokoaren laguntza zuena, irailaren 20an Zaragozan sartu zen eta Abd Allah kargutik kendu zuen.
Laster, semeen artean zatitu zuen taifa: Lleidan Yusuf al-Mudhaffar, Huescan Lubb, Tuteran Mundhir, Calatayuden Muhammad eta Zaragozan, erregeorde moduan, Ahmad al-Muqtadir. Toledoko taifarekiko independentzia lortu nahian, Fernando I.a Gaztelakoa aliatu zuen. Horren ondorioz, Gartzia III.a Santxez Naiarakoa bere etsai bilakatu zen.
1047an hil zenean, seme guztiek bere independentzia aldarrikatu zuten. Hala ere, 1051n al-Muqtadirrek hegemonia bereganatu zuen.
Montaldo Bormida
Montaldo Bormida Italiako udalerri bat da. Alessandriako probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Montaldo Bormidak honako udalerri hauekin egiten du muga:
377 Campania
377 Campania, asteroide gerrikoan aurkitutako 377. asteroidearen izena da. 1893ko irailak 20an aurkitu zuen Auguste Charlois astronomo frantziarrak Nizatik.
Bukaresteko Hitzarmena (1913)
1913ko abuztuak 10ean sinatu zen Bukaresteko Bake Hitzarmenak Balkanetako Bigarren Gerrari amaiera eman zion. Gatazka horretan parte hartu zuten herrialdeak ziren Errumania, Serbia, Bulgaria, Montenegro eta Greziako ordezkari diplomatikoek sinatu zuten.
Testuingurua
Hitzarmen honen arrastoari jarraiki, 1913ko irailak 29an Istanbulen sinatu zen Konstantinopolisko Hitzarmenak Bulgaria eta Otomandar Inperioaren arteko mugak ezarri zituen: Enos-Midia lerroak jarraitzen zuen erreferentzia puntu bezala, baina bere trazatuan eginiko aldaketa txiki batek Otomandar Inperioari Edirne (Adrianopolis), Kirklareli edo Kirk-Kilisse eta Demotika hiriak berreskuratzea ahalbidetzen zion.
Ondorioak
[[Fitxategi:GuerrasBalcánicasLondresYBucarest.svg|Lurralde aldaketak 1913ko Bukaresteko Hitzarmenaren arabera.
Otomandar Inperioak, berreraikitze nazionalista prozesu batean murgildua zegoena Turkiar Gazteak boterera iritsi ondoren, hain berriki galdu zituen Balkanen zati handi baten turkiar kontrola berreskuratu nahi zuen. Gertaera honek Lehen Mundu Gerran Otomandar Inperioa Erdialdeko Inperioen alde jartzea eragin zuen.
Bulgariak bere burua galtzaile handitzat sentitzen zuen, Mazedonia guztia bere barnean hartzen zuen Bulgaria Handi bat sortzeko bere ideia burutzeko ez baitzen gai izan, eta oraindik buruan zuten ideia hori, Errusiaren laguntzarekin, mazedoniar nazionalisten aldeko laguntza bilakatu zen. Eta arrazoi gehiagoz 1878ko martxoan San Estefanoko Hitzarmena sinatu zenetik lurraldeak galtzen joan baitzen.
Greziak, Egeo itsasoaren europar kostalde guztia okupatzeko bere nahia zapuztua ikusi zuen, Bulgariak oraindik Egeo itsasoan kostalde zati txiki bat baitzuen, Kreta uhartearen behin betiko eransketarekin greziar jendeak okupatutako beste lurralde batzuekiko bere irredentismoa hazten den aldi berean, Zipre zein Egeoko asiar kostaldea, bereziki Esmirna. Italiarren aurkako sentimendua ere hazi zen, hauek Italiar-turkiar gerratik Dodekaneso uhartedia okupatu zutenetik.
Albania, autonomia jaso arren, nominalki oraindik turkiar domeinupean zegoen, Italiak, Serbiak eta Montenegrok lurralde honekiko euren nahiak ezkutatzen ez zituzten aldi berean.
Serbiak Adriatikorako irteera baten bila jarraitzen zuen, soilik Albania okupatuz, Montenegro okupatuz edo Bosnia-Herzegovina okupatuz Austria-Hungariaren aurka borrokatuz lor zezakeena. Errusiaren laguntzarekin paneslabismoaren aitzindari bihurtu zen inguru hartan, Bosnian eta eslabiarrak bizi ziren Austria-Hungariako beste zenbait tokitan subbertsiozko ekintzak bultzatuz. Bere ekintzak Sarajevoko atentatuaren arduradunak bezalako taldeak bultzatu zituen.
Montenegrok, herrialde txiki bat zena, bere independentzia propioa arriskuan ikusten zuen bere inguruko herrialdeen nahien ondorioz.
Rachel Ruysch
Rachel Ruysch (1664ko ekainaren 3a – 1750eko abuztuaren 12a) Herbehereko margolaria izan zen. Izadi hilak margotzen zituen, eta haienn artean batez ere loreak. Berezko estiloa garatu zuen, eta horrek nazioartean ospea eman zion. Sei hamarkada eman zituen arrakasta handiz margotzen; hala bada, Herbehereetako Urrezko Aroan ongien erregistratuta dagoen emakume margolaria da.
Bukaresteko Hitzarmena (1913)
Ondorioak
Italiak, banaketa kolonialera berandu iritsi zelako zapuztuta, bere espantsio gunea ekialdeko Mediterraneo itsasoa zela sentitu zuen, eta bere ekimenak handitu zituen, bai Dalmaziako kostaldeari buruz, baita Albaniarekiko ere, Otomandar Inperioko hegoaldeko lurraldeez gain, berriki okupatu zuen Dodekanesotik abiatuta.
Nicolae Iorga
Nicolae Iorga ( ahoskatua; Botoșani, - Strejnic, ) Errumaniako politikaria eta historialaria izan zen. Bere herriko historiari eta kulturari buruzko lan asko idatzi zituen. Alderdi Nazional Demokrataren sortzailea izan zen. Ministro Kontseiluko lehendakaria izan zen 1931-1932 urteetan. Karlos II.aren alde agertu zen, eta hark agintea galdu zuenean, Burdinazko Zaintza taldeak hil zuen.
Bukaresteko Hitzarmena (1913)
Ondorioak
Austria-Hungariako inperioak herrialde txiki batzuek Mediterraneorako irteera egonkor bat Otomandar Inperioaren kontura lortzeko euren ametsa nola lortu zuten ikusi zuen, Otomandar Inperioa osatzen duten herri ezberdinen artean nazionalismoaren hedapenarekin irredentismo serbiar, errumaniar eta italiarra bultzatzen den aldi berean.
Nicolae Iorga
Obra nagusiak: Errumaniarren historia (1935-1939), hamar liburutan, Iorgaren maisulantzat jotzen dena; Gizadiaren historiaren sintesi saiakera (1926-1928), eta beste anitz historia-ikerketa. Historiari buruzkoez gain, zenbait poema eta berrogeiren bat antzerki-lan ere idatzi zituen, gai eta pertsonaia historikoetan oinarriturik gehienbat, eta autobiografia bat.
Rachel Ruysch
Bizitza pertsonala
Rachel Ruysch 1664. urteko ekainaren 3an Hagan jaio zen. Aita Frederik Ruysch jakintzaria eta ama Maria Post zituen, azken hau Pieter Post arkitektoaren alaba. Aita anatomia eta botanika irakaslea zen, baita margolari amateurra ere. Hala bada, animalien hezurdura, mineralak eta hainbat botanika laginak zituen, eta Rachelek horiek erabiltzen zituen bere marrazketa trebetasunak lantzeko. Gazte zela, loreak eta intsektuak marrazteari ekin zion, Otto Marseus van Schrieck-en estiloari jarraituz.
1693 urtean Juriaen Pool erretratugile margolariarekin ezkondu zen, eta hamar seme-alaba izan zituzten. Bizitza osoan margolaritzari ekin zion eta nazioarteko hainbat lan egin zituen.
Lanak
Ertiaren historialarien ustez, Ruysch izadi hilen margolarien artean talentu handiena izan duen margolarietako bat izan da, bai emakumeak, bai gizonak kontuan hartuta. 86 urte zituenerako, ehunka margolan egin zituen, eta horietako 250 dokumentatuta daude. Hala bada, 15 urte zituenetik, ia bere heriotza eguna arte margotzen aritu izan zen.
Estiloa
Bere lanetan margo distiratsuak darabiltza, eta rokoko estilokoak dira; xehe-xehe margotzen zuen; lore-hosto bakoitza zehetasun guztiekin egiten zituen. Atzean, gehienetan ilunak izan ohi dira, izan ere hori baitzen XVII. mende bigarren zatiko ohitura. Berak egindako konposizio asimetrikoek energia ematen zien margolanei.
Erreferentziak
<div class="reflist columns references-column-width" style="-moz-column-width: 30em; list-style-type: decimal;">
Solanum
Solanum landare loredunen Solanaceae familiako genero bat da. Tomatea, patata eta alberjinia genero horretako espezieak dira. Genero honetako espezie askok tuberkuluak dituzte, eta horrek oso garrantzitsu egiten ditu ekonomiaren aldetik. Espezie askok dituzten erresistentzia ezberdinek (hotzari, birusi ezberdinei...) patataren genetika hobetzeko ikertzen dira.
Arria erreka
Arria erreka edo Arrierreka Bizkaiko erreka da, Oiz mendian jaio eta Ibaizabalera isurtzen dena eskuinetik azken hau Durangora heldu baino lehen. Erripa handidun erreka da eta tradizioz errota eta burdinola ugari egon dira bertan, baita Bizkaiko lehen paper-fabrika ere. Instalazio hauek, XX. mende hasieran zentral hidroelektriko txikiek ordezkatu zituzten, Durango elektrizitatez hornitzeko, horretarako makinaria zein instalazio osagarriak (kanalak) gaur egunera arte ere Durangoko Udalaren jabetza izanik. Hori dela eta, normala da presak eta makinaria mugiarazteko ura eramaten duten kanalak aurkitzea bertan.
Solanum
Espezieak
Generoa Lineok sortu zuen 1753an. 1.500 eta 2.000 espezie artean daude genero honetan, hainbat azpigenero eta sekzioetan.
Erdialdeko Eslovenia eskualde estatistikoa
Erdialdeko Eslovenia eskualde estatistikoa (Osrednjeslovenska statistična regija) Esloveniako eskualde estatistikoa da, bertan dago herrialdeko hiriburua den Ljubljana
Geografia
Izenak dioen bezala herrialdearen erdialdea hartzen du, aintzinako Karniola eskualdearen zentrua. Ljubljanako lautada da nagusi eremuan eta 2011ean UNESCOk Gizateriaren Ondare izendatu zituen Ljubljanako padurak, Alpeen inguruko historiaurreko palafitoak multzoan.
Udalerriak
26 udalerri dauzka bere barnean.
The Sheik (filma)
The Sheik (euskaraz Jekea) 1921eko George Melford estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako drama eta amodiozko film mutu bat da. 1919ko Edith Maude Hull idazlearen izenburu berdineko eleberrian oinarritua dago. Rudolph Valentino eta Agnes Ayres aktoreek antzeztu zuten.
Sekulako arrakasta izan eta Valentino superizar bilakatzen lagun zion, batez ere emakumezko ikusleen artean, ondorioz Hollywoodeko lehenbiziko gizonezko sex symboletako bat bihurtu zen, latin loverraren errolari hasiera emanez. The Son of the Sheik (1926) jarraipena izan zuen.
Argumentua
Ahmed Ben Hassan (Rudolph Valentino) jeke xarmangarria Lady Diana Mayo (Agnes Ayres) ingeles neska gazte abenturazaleaz maitemindu, bahitu eta elkarrekin Saharako basamortuan biziko dira.
Wanda Landowska
Wanda Landowska (Varsovia, Polonia, 1879ko uztailaren 5a - Lakeville, Connecticut, Ameriketako Estatu Batuak, 1959ko abuztuaren 16a) klabe-jotzailea izan zen. Varsoviako eta Berlingo kontserbatorioetan egin zituen ikasketak. 1900-1913 urteetan Parisen bizi izan zen. Schola Cantorumgo irakasle izan zen, eta antzinako musikako kontzertu ugari eman zuen Europa guztian. 1913. urtetik 1919. urtera klabezin eskolak eman zituen Berlingo Goi Mailako Musika Eskolan. Ondoren Parisa itzuli zen, eta 1927. urtean Saint-Leu-la-Forêten kontzertu-areto bat eraikiarazi zuen interpretazio ikastaroak emateko. 1941. urtean Estatu Batuetara joan zen. Antzinako musika zabaltzen lagundu zuen kontzertuen, irakaskuntzaren eta musika-lanen bitartez. Fallak eta Poulencek klaberako lehen musika-lan modernoak eskaini zizkioten.
Saint-Louis (Alsazia)
Saint-Louis Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2007an 19.995 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Louis udalerrian erroldatutako biztanleak 19.995 ziren. Familiak 8.759 ziren, horien artean 3.480 pertsona bakarrekoak ziren (1.570 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.910 bakarrik bizi ziren emakumeak), 2.222 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 2.219 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 838 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 13.734 ziren, horien artean 10.065 aktiboak ziren eta 3.669 inaktiboak ziren. 10.065 pertsona aktiboetatik 8.626 lanean zeuden (4.704 gizon eta 3.922 emakume) eta 1.439 langabezian zeuden (630 gizon eta 809 emakume). 3.669 pertsona inaktiboetatik 859 erretiraturik zeuden, 1.133 ikasten zeuden eta 1.677 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Louis udalerrian 8.753 unitate fiskal zeuden, 19.104 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.719 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 919 komertzioetatik, 10 erauzte enpresak ziren, 9 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 32 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 44 eraikuntza enpresak ziren, 246 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 60 garraio enpresak ziren, 79 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 13 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 39 finantziazio enpresak ziren, 43 higiezinen enpresak ziren, 119 zerbitzu enpresak ziren, 134 administrazio publikoko enpresak ziren eta 86 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 194 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 2 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoak, 2 lan bilaketa bulegoak, 1 jendarmeria, 3 posta bulegoak, 12 banku bulegoak, 4 funerariak, 9 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 7 ibilgailuen alokairu bulegoak, 6 autoeskolak, 4 igeltseroak, 4 margolariak, 7 zurginak, 8 iturginak, 3 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 24 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 6 aldi baterako lan enpresak, 53 jatetxeak, 13 higiezinen agentziak, 4 tintoreriak eta 16 apaindegiak.
2009an zeuden 94 establezimendu komertzialetatik, 2 hipermerkatuak, 3 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 7 okindegiak, 6 harategiak, 1 kongelatu-denda zen, 4 liburu dendak, 22 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 6 zapata-dendak, 4 elektrotresna dendak, 10 altzari dendak, 4 kirol-dendak, 3 drogeria, 2 lurrin-dendak, 4 bitxi-dendak eta 10 lore-dendak ziren.
2000. urtean Saint-Louis udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 380 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, urgentzia zentro 1 bat, amatasun-klinika 1 bat, 2 osasun-zentro, 6 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
Aizarnazabal
Aizarnazabal Gipuzkoako iparraldeko udalerri bat da, Urola Kosta eskualdekoa. Donostiatik 36 kilometrora dago, Urola ibaiaren haranean. 0 biztanle zituen. urtean.
Saint-Louis (Alsazia)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 7 haur-eskola eta 5 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Saint-Louis udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 826 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 1.949.
Jules Dufaure
Jules Armand Stanislas Dufaure (Saujon, 1798ko abenduaren 4a - Rueil-Malmaison, 1881eko ekainaren 28a) frantziar politikaria izan zen. Frantziako lehen ministroa izan zen 1871tik 1873ra, 1876an eta 1877tik 1879ra.
Aizarnazabal
Udalerri mugakideak
Mugakide ditu iparraldean Zumaia, hego eta mendebaldean Zestoa eta ekialdean Aia.
Saint-Louis (Alsazia)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
bestelako goi-mailako ikasketa zentro bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Aizarnazabal
Auzoak
Aizarnazabalgo auzoak honako hauek dira:
Jules Dufaure
Abokatu gisa lan egin zuen Bordelen eta bere hizlaritzagatik nabarmendu zen. Zuzenbidea politikagatik utzi zuen eta 1834an diputatu hautatu zuten. 1839an, Soult mariskalak Herri-lanetako ministro izendatu zuen.
Aizarnazabal
Historia
XII. mendeko agirietan agertzen da lehenengoz Sayaz izena, gaur egun Saiatz auzoa duguna. Auzoaz gain ibar osoak hartzen zuen izen hau. Urola ibaitik hasi eta Hernio mendirainoko sailak zituen: Getaria, Zumaia, Zarautz, Aia, Aizarna eta Aizarnazabal.
Jules Dufaure
Dufaurek 1848an onartu zuen errepublika eta eta errepublikano moderatuen alderdiarekin bat egin zuen. Urte hartako irailean Barne ministro izendatu zuten.
Aizarnazabal
Historia
1347an Zumaia hiribildua sortu zen, eta, ondorioz, garai hartako Saiatz lurraldeak (Aizarnazabal, Oikia, Artadi). Baina herrien mugak ongi erabakiak ez zeudenez, XIV. mende honen azken laurdenean auzi luze eta zaila egon zen Zumaia eta Aizarnazabalen artean. 1383an Zestoa hiribildu bihurtu zen. Aizarnazabaldarrak zumaiarrekin nazkatuta zeudenez Zestoarekin bat egitera pasatu ziren. Saiazko San Kristobal parrokiaren lehen aipamena 1125 urtean egin zen; Aizarnazabalgo San Migel elizaren (1393. urtean eraikia) aurrekaria dela uste da. Gogoz kontra, 1480. urtean Zumaiarekin bateratu zen berriro, eta ez zen 1821ra arte bere buruaren jabe egingo.
Jules Dufaure
Frantziako Bigarren Inperioan, politikatik urrundu eta abokatu-lanbidera itzuli zen. Frantziako Hirugarren Errepublikan zentro-ezkerreko alderdiko kide izan zen eta hiru aldiz zuzendu zuen ministroen kontseilua (1871-1873, 1876ko otsailetik abendura eta 1877-1879).
Nicolas Larraín
Nicolás Enrique Larraín de Toro (Santiago, 1965eko maiatzaren 19a) txiletar telebista aurkezlea, irrati esataria eta enpresaburua da. Chile Tuday eta Caiga quien caya-ren Txileko bertsioa bezalako telebistako programak gidatu izanagatik da ezaguna.
Aizarnazabal
Historia
XVI. mendean agertu zen lehenengoz Aizarnazabalen izena, Hassarnaçabal grafiaz idatzita. Mende horretan Getaria bihurtu zen Saiatz ibarraren buru; bere mendean hartu zituen Zumaia, Zarautz, Aia, Aizarna eta Aizarnazabal.
Nicolas Larraín
Biografia
Fernando Larraín Munita (Larraín magoa edo Helmut magoa) eta Sonia de Toro Serranoren semea da, eta Fernando Larraín aktorearen anaia. Juan Cristóbal Guarello kirol- iruzkingilearen lehengusua ere bada. Nicolás Larraín Mateo de Toro y Zambranoren eta Francisco Antonio Pinto eta Manuel Bulnes Errepublikako presidenteen ondorengoa da.
Aizarnazabal
Historia
1821ean udal independente bat sortu zen Aizarnazabalen, baina debekatua izan zen 1823an. 1842an beste aukera bat eman zioten udalari, baina Oikiako herritarrek ezetz esan zuten. Horren ondorioz, 1845ean, Aizarnazabalgo herritarrek Zumaiatik bereiztea lortu zuten baina oikiatarrek Zumaiarekin bat eginda jarraitu zuten.
Nicolas Larraín
Biografia
Colegio de los Sagrados Corazones de Manquehue-n ikasi zuen, eta bertan graduatu zen 1982an hasieran. Geroago publizitate teknikaria (1985ean lizentziatua) eta gizarte komunikazioa (1985-1986) ikasi zituen, biak Mónica Herrera Komunikazio Eskolan.
Aizarnazabal
Ekonomia
Aizarnazabalen, Euskal Herriko txoko askotan bezala, gastronomiaren inguruko zaletasun handia dago. Zaletasun honen garapenaren gune dira dauden bi elkarte gastronomikoak: Gure Borda eta Mikel.
Nicolas Larraín
Biografia
Lan-arloan, hainbat enpresatan jardun zen: Beiersdorf alemaniarrean, zinta itsaskorren arloan (1984) eta Nivea markako marketinean; Hush Puppies enpresan, non saltzailea eta product manager izan baitzen (1987-1989); Maquinex, non kudeatzaile nagusi izendatu baitzuten (1990-1994); eta DNA-ren publizitate-agentzia nagusia eta Young & Rager.
Aizarnazabal
Ekonomia
Industria eta nekazaritza dira Aizarnazabalgo ekonomiaren erantzule. Industria arloan, papergintza, metal- eta manufaktura-industriak nagusitzen dira. Nekazaritzan berriz, Urolaren bi aldeetan artoak eta barazkiak hazten dituzte.
Nicolas Larraín
Biografia
Bere ekimenak ere hasi ditu —esaterako, Leis makineria enpresa (1995-1996) eta Buenos Airesen duen filiala, eta Voy y Vuelvo jatetxea (2008-2010)—, eta Esso-ko (1996-2001) frankiziak izan ditu eta Lomitón (2001-2009).
Aizarnazabal
Ekonomia
2017an honela banatzen ziren herriko sektore ekonomikoak: lehen sektorea %1; bigarren sektorea %61,5; hirugarren sektorea %35,6; eta eraikuntza %1,9.
Nicolas Larraín
Karrera mediatikoa
Fresco y natural después del postre umore-taldeko partaide izan bazen ere, Larraínen telebistan finkatzea Mega-ren Chile Tuday saioan gertatu zen, Fernando anaiarekin eta Felipe Izquierdorekin batera, non politika eta eguneroko gaiak umorez jorratu zituzten.
Jules Dufaure
1863an Frantses Akademiako kide hautatu zuten.
Nicolas Larraín
Karrera mediatikoa
Chile Tuday amaitu ostean, Cuatro Cabezas ekoiztetxe argentinarrak Caiga quien caya programaren Txileko bertsioa animatzeko kontratatu zuen, hasieran Pablo Mackenna eta Felipe Bianchirekin batera. Aldi berean, Eyeworks ekoiztetxeko zuzendari komertziala eta country manager izan zen.
2012ko urriaren 26an, Encierren a Nicolás docurreality estreinatu zen 13C-an, eta han umore- eta anekdota-kutsuko eguneroko bizitza erakutsi zuen. 2014. urtean epaile-lanetan parte hartu zuen TVNren Apuesto por ti programan, eta urte horretako martxoan hasi zuen Nico Late Show izeneko programa Vive! kanalean, 2016ko uztailera arte iraun zuena.
2004ko martxotik 2018ko martxora arte gidatu zuen Liberen a Nicolás! FM Tiempo aukeran, astelehenetik ostiralera, goizeko 8etatik 10ak arte. Juan Cristobal Guarello lehengusuak, Fernando eta Pablo anaiek eta Sonia de Toro amak hartu zuten parte programa horretan.
2016ko abenduaren 12an iragarri zuen aurrekandidatura bat izango zuela 2017. urteko presidentzia hautatzeko, eta Todos alderdiko primarioekin bat egin zuen. Hala ere, 2017. urteko ekainaren 19an iragarri zuen bere aurrekandidatura jaitsi zuela Felipe Kast-en hautagaitzan sartzeko.
2018an Mi boca me traiciona ikuskizuna aurkeztu zuen hainbat hiritan. Bere esperientzia arrakastatsuetan oinarritutako komedia da.
2021ean, "Los Asociados" elkarrizketa-saioko protagonista izan zen Vía X telebista-katean, Felipe Bianchi eta Pablo Mackenna CQCko lagun eta lankide ohiekin batera. Saio hori bertan behera utzi ondoren, hirurak berriro elkartu ziren "Larraín, Bianchi eta Mackenna Ahogados" programan, Youtube plataformaren bidez linean transmitituta.
Aizarnazabal
Demografia
2019an herriak 763 biztanle zituen. Horietatik %16,38k 65 urte edo gehiago zuen. Eta atzerrian jaiotakoak %8,65 ziren.
Politika
2011ko udal hauteskunde en ondoren, Alvaro Villar (EH Bildu) izendatu zuten alkate.
2015eko udal hauteskunde etan hauek izan ziren emaitzak: EH Bildu k 273 boto; EAJ k 71 boto; PSE-EE k 2 boto. Mari Karmen Arregi (EH Bildu) izendatu zuten alkate.
2019ko udal hauteskunde etan hauek izan ziren emaitzak: EH Bilduk 323 boto; EAJk 71 boto; PSE-EEk 5 boto. Mari Karmen Arregi (EH Bildu) izendatu zuten alkate, berriro.
Euskara
Azarnazabalgo euskara Urolaldeko euskara da, gipuzkeraren aldaera bat. 2016an herritarren %83,54 euskalduna zen.
Kirolak
Aizarnazabalen bi pilotaleku daude: Atari Soro pilotalekua eta Herriko plazako pilotalekua. Futbol-zelai bat ere badago: Zubialde futbol-zelai irekia. Aizarnazabal Kirol Elkartea da bertako kirol elkarte bakarra eta saskibaloia, atletismoa, eskubaloia, bizikleta, futbola, mendizale eta pilota taldeak daude.
Ondasun nabarmenak
Aizarnazabalek baditu hainbat berezitasun:
Sainte-Marie-sur-Ouche
Sainte-Marie-sur-Ouche Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sainte-Marie-sur-Ouche udalerrian erroldatutako biztanleak 634 ziren. Familiak 249 ziren, horien artean 53 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 29 bakarrik bizi ziren emakumeak), 90 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 301 etxebizitza zeuden, 255 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 27 hutsik zeuden. 277 etxeak ziren eta 23 apartamentuak ziren. 255 etxebizitza nagusietatik 207 bere jabearen bizilekua ziren, 41 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 12 etxek bi zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 58 etxek lau zituzten eta 143 etxek bost zituzten. 200 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 135 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Sainte-Marie-sur-Ouche udalerrian 251 unitate fiskal zeuden, 624,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.001 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 38 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 3 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta anbulantzia 1  bat zegoen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Anna-Eva Bergman
Anna-Eva Bergman (Stockholm, Suedia, 1909ko maiatzaren 29a - Grasse, Frantzia, 1987ko uztailaren 24a) Norvegiako margolari espresionista abstraktua izan zen, eta Parisko Arte Eskolan parte hartu zuen.
Biografia
Stockholmen jaio zen 1909an. Gurasoen dibortzioaren ondoren, oso umea zela, Norvegiara joan zen amarekin bizitzera. Arte Ederrak ikasi zituen Osloko Statens Kunstakademi Arte Ederren Norvegiako Akademian (1926). Vienan ikasten jarraitu zuen 1928-1929an, eta Parisko André Lothe pintorearen tailerrean ikasi zuen 1929an.
Estiloa
1950eko hamarkadatik aurrera, erabat aldatu zen, pintura-abstrakziora igarota, eta lerroaren eta erritmoaren inguruan lan egin zuen. Handik aurrera, motibo naturalak, eskandinaviar mitologia, planetak, mendiak, txalupak, fiordoak edo argi nordikoa izan zituen ezaugarri.
1959an, Anna-Eva Bergmannek Kasselko Documenta II-n parte hartu zuen.
2011n, Lydia Harambourg-ek Bergman-en lanaren azalpena eman zuen:"'... bere lanean, irudimenezko espazioak, izoztuak, icebergak eta fiordoak transkribatzen dira, ertz ebakiak dituzten bolumenetatik abiatuta, paleta ilun edo argi batekin, eta haren koloreak zapaldu egiten ditu (...). Minimalismoak meditaziora bultzatzen duen pintura hutsa.'"Bere lanaren zatirik handiena Frantzian egin zuen eta bertan erakusketa askotan parte hartu zuen 1987an hil zen arte. Hasieran, liburuak egiteko irudiak egin zituen, bai berak idatzitakoak bai kanpokoenak. Azken berrogei urteetan, pintura abstraktuari ekin zion, naturan inspiratua, eta teknika berriak bilatuz, aluminiozko, zilarrezko eta urrezko xafla metalikoak erabili zituen bere lanetan.
Bizitza pertsonala
1929an Hans Hartung margolari alemanarekin ezkondu zen. 1932an Menorcara joan ziren bizitzera. Amaren presiopean, dibortziatu egin zen. 1957an berriro ezkondu zen, sektoreko bere lanen esker ona lortu ondoren, eta elkarrekin egon ziren hil arte. Bera eta senarra elkarrekin bizi eta lan egin zuten urte askoan Frantzian, batez ere Parisen. Artista-bikotearen lanak Hartung-Bergman Fundazioan daude ikusgai 1994az geroztik.