cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eslako ubidea
Eslako ubide zaharra
Ofizialki canal del Príncipe de Asturias (Asturiasko Printzea kanala) deitu zitzaion, bere amak Isabel II.a erreginak 1859an emandako Dekretuaren bidez, Dionisio Lago Abad ingeniariak sinatutako hasierako proiektua onartzen zuena.
Geroago, Compañía Ibérica de Riegos (The Iberiar Irrigation Company, Limited) konpainiak emakida eskuratuko zuen, eta proiektua berraztertu eta 1877ra arte amaitu ez ziren eraikuntza lanak garatuko zituen. Ingeniaria George Higgin ingelesa izan zen.
Eslako kanalak Esla ibaiaren urak hartzen zituen Benamariel herriaren parean, eta Villamañán, Coyanza, San Millán de los Caballeros, Villademor de la Vega, Toral de los Guzmanes, Algadefe, Villaquejida, San Cristóbal de Entreviñas, Benavente eta Villanueva de Azoague udalerriak zeharkatzen zituen. Luzera osoa 45 km-tik gorakoa zen, eta bere azken urak Órbigo ibaira itzultzen ziren.
Bere bidean Vega de Toral ibar aberatsaren lurrak ureztatzen zituen eta hainbat ur-jauzi ere bazituen, irin errotek edo zentral hidroelektrikoek industrialki erabiltzen zituztenak.
Hemeretzigarren mendeko ubide honen zati batzuk abandonatuta daude oraindik, zubi, akueduktu eta eraikin batzuekin. 2007an Eslako ubidearen lehen proiektuaren (1857) 150. urteurrenean, aipatutako obraren ondarea berreskuratzea eta etorkizuneko gozamenerako eta kontserbaziorako birbaloratzea proposatzen zuen ikerketa bat egin zen.
Eslako ubide berria
1967an Dueroko Konfederazio Hidrografikoak Eslako ubidearen emakida eta bere elementu guztiak eskuratu zizkion Alejandro Fernández Araoz-i (1953tik jabea). Hilabete batzuk geroago, haren erreforma eta hedapena egin ziren (Mariano Palancar Penella eta Enrique Giménez Sánchez ingeniariak), gaur egun den Eslako ubide berria sortuz.
NA-1720
edo Agoitz-Auritz errepidea Nafarroa Garaiko errepide bat da. Errepidea errepide nagusia eta  foru errepidea lotzen du.
Errepidea 29,53 kilometrokoa da.
Macropodia longirostris
Macropodia longirostris Brachyura azpiordenako krustazeo dekapodoa da, Inachidae familiakoa. Ipar-ekialdeko Ozeano Atlantikoko kostaldeetan eta Mediterraneokoetan bizi da.
NA-1720
Historia
Longida eta Erroibar arteko (Artzibarren bidez) bide zaharra ibilgailuen zirkulaziora egokitzearen emaitza da errepidea.
Alejandro Basilio
Alejandro Basilio Galván Pérez-Ilzarbe (Iruñea, 2000) espainiar matematikaria da.
NA-1720
Historia
Itoizko urtegiaren eraikuntzarekin, galtzada berri bat sortu zen Agoitz eta Nagore artean, urtegiak urez beteko zuena ordezkatzeko. Gauza bera gertatu zen orgaren zati batekin. Horretarako, hiru tunel eraiki ziren: Agoizko tunela, Nagoreko tunela eta Karrobideko tunela.
Alejandro Basilio
Biografia
Alejandrok IES Basoko ikasketak egin zituen, eta lehen bi urteak Nafarroako Matematika Olinpiada n izan zituen. Xake jokalaria ere bada. 2018an, Matematikako Triangelu Txapelketa irabazi zuen. Nafarroako xakean txapeldunorde izan da hiru aldiz (8 urtez azpikoak, 10 urtez azpikoak eta 14 urtez azpikoak).
NA-1720
Udalerriak
Hauek dira errepideak zeharkatzen dituen udalerriak:
Carlos Sáenz de Tejada
Carlos Sáenz de Tejada Lezama (Tanger, Espainiar Maroko, - Madril, ) arabar margolari, kartelgile, figuringile eta e ilustratzailea izan zen, Gerra Zibil garaian matxinoen aldeko propaganda egin zuena.
Oranen eta Madrilen ikasi ondoren, 1916an San Fernandoko Arte Ederren Errege Akademian sartu zen. Parisen ere ikasi zuen eta hainbat hedabideentzat ilustrazioak egin zituen.
Norfolk (Virginia)
Norfolk, AEBetako Virginia estatuko hiri bat da. 2015eko erroldaren arabera 247.189 biztanle zituen, hortaz estatu horretako bigarren udalerririk populatuena da.
Juan Bautista de Poza
Juan Bautista de Poza Olaeta (Bilbo, 1588 - Cuenca, Peruko Erregeorderria, 1659) bizkaitar teologo eta filosofo jesuita izan zen. Latina menderatzen zuen arren filosofia, teologia eta idatzi sakratuak gaztelaniaz irakasteko eskubidearen aldekoa izan zen.
Biografia
Aita Andrés de Poza eruditua izan zuen. Alcalá de Henaresen nobiziotza egin ondoren, Madrilen, Alcalán eta Murtzian aritu zen irakasle. Hainbat gai aztertu zituen: teologia, mariologia, filosofia, medikuntza, geometria edota geografia. Libururik ospetsuena Práctica de ayudar a bien morir izan zen, hamabi hizkuntzetara itzuli zutena. Andre Mariari buruzko Elucidarium Deiparae (Lyon, 1627) idatzi eta Inkisizioak Index librorum prohibitorum zerrenda sartu zuen heresiaren akusaziopean. Horren ondorioz, bere katedra galdu eta Amerikara erbesteratu zuten.
Novatores izeneko taldeko aurrekaritzat hartzen dute.
Nojud Ali
Nojud Ali (نجود علي; 1998 an jaioa) ezkontza behartuaren kontrako aktibista yemendarra da. 10 urterekin dibortzioa lortu zuen, haren herrialdearen tradizio tribalarekin hautsiz. 2008 ko azaroan, Glamour aldizkari femeninoak Ali eta bere abokatu Shada Nasser "Urteko Emakume" izendatu zituen.
Ezkontzera behartua
Nojud Alik 10 urte zituen gurasoek ezkonarazi zutenean, Faez Ali Thamer 30 urteko gizonarekin. Haren familia politikoak jipoitua eta senarrak bortxatua, bere aitaren bigarren emaztearen gomendioari jarraituz, Alik 2008ko apirilaren 2an ihes egin zuen (ezkondu eta bi hilabetera), eta epaitegira joan zen dibortzioa eskatzera. Egun erdi zain egon eta gero, Mohammed Al-Għadha epaile ak babeslekua lortu zion, eta Aliren aita eta senarra atxilotu zituen.
Shada Nasserrek Ali defendatzea onartu zuen. Abokatua rentzat, hura 1990 ean Sanan kontsultategi profesionala instalatu zuenean hasitako batailaren jarraipena izan zen: izan ere, Yemenen emakume batek zuzendutako lehen bulego legala izan zen. Haren bezeroak emakume preso ak ziren.
Yemenen legeak edozein adinetako neskatoak ezkontzea baimentzen du, baina sexu harremanak heldutasunera arte izate debekatuz. Gortean, Nasser abokatuak Aliren ezkontzak legea hautsi zuela argudiatu zuen, haurra bortxatu baitzuen. Alik epailearen proposamenari uko egin zion: lauzpabost urte barru senarrarengana itzultzea alegia. 2008ko apirilaren 15ean, gorteak dibortzioa onartu zion.
Liburua eta aktibismoa
Epaiketaren ostean Ali bere familiaren etxera itzuli zen, Sanako aldirietan. 2008ko udazkenean ikasketei berrekin zion, abokatu bihurtzeko asmotan. 2009 an bere memoriak argitaratu zituen "Moi Nojoud, 10 ans, divorcée" haren salmentarekin ikasketak ordaindu ahal izateko; ikasketok ez zituen erregularki jarraitu halere. 2009ko martxoan Yemeneko autoritateek pasaporte a kendu zioten, bere kasuarekin herrialdeak nazioartean hartzen ari zen ospe txarrarengatik; hori zela eta, Ali ezin izan zen Viena ra joan Urteko Emakumearen saria jasotzera. Era berean, komunikabideetan zalantzan jartzen hasi zen ea liburuaren salmentako etekinak familiarengana heltzen ote ziren. 2009an, Yemengo Legebiltzarrak ezkontzeko adin legala 17 urtera jaso zuen, neska zein mutilentzat, eta ezkontza hitzarmena epaile batek izenpetzeko baldintza.
Ingeles ezko bertsioa 2010ean argitaratu zen. The New York Times egunkariko Nicholas Kristofek liburua goraipatu zuen, terrorismo a (poligamia eta haur-ezkontzarekin lotuz) borrokatzeko balio zuela iritzita. Aliren kasuari emandako publizitateak beste zenbait haur-ezkontza balioeztatzeko balio izan zuela uste da; horien artean, Saudi Arabia ko 8 urteko neskato batena 2009an, hamahiru mila dolarren truke aitak ezkontzera behartua. 2013 urtean aitak etxetik bota zuen Nojud Ali, eta bere ahizpa txikia ezkonarazi nahi izan zuen. Orduan jakin zuen Nojud Alik aitak berari buruzko liburuarekin ateratako diru guztia xahutu zuela.
2018 an, euskara zko bertsioa argitaratu zen, Carmen Gisasola markina-xemein darrak itzulia: "Nojud naiz, 10 urte eta dibortziatua" (Erein, 2018).
Macropodia rostrata
Macropodia rostrata Brachyura azpiordenako krustazeo dekapodoa da, Inachidae familiakoa. Ekialdeko Ozeano Atlantiko osoko kostaldeetan, Mediterraneon eta Itsaso Beltzan bizi da.
Pernell Whitaker
Pernell Whitaker (Norfolk, Virginia, 1964ko urtarrilaren 2a - Virginia Beach, Virginia, 2019ko uztailaren 14a) estatubatuar boxeolari profesional bat izan zen. 1980ko hamarkada eta 1990eko hamarkadan jardun zuen, bere garairik onena bigarren hamarkadan horren hasiera eta erdialdean izan zuen. Kategoria ezberdinetako Munduko Txapelketak irabazi zituen, tartean pisu arina, pisu superarina, welter pisua eta superwelter pisua.
1991an Poli Díaz, "Vallecasko Potroa", espainiar boxeolariaren aurka Munduko Pisu Arineko Txapelketa mantentzeko borrokatu zen, espainiarra garaituz.
Jordan Evans (politikaria)
Jordan Evans (Massachusetts, 1991ko otsailaren 24a) estatubatuar emakumezko politikari transgeneroa da. Gaur egun Estatu Batuetako Alderdi Errepublikanoko kidea da. 2017an Charltongo alkate hautatu zuten, Alderdi Errepublikanoak herrialde osoan izandako lehen hautetsi transgeneroa bihurtuz.
Bizitza
Gizon jaio zen. 2013an bere burua emakumetzat zeukala adierazi zuen, baina berehala utzi eta bere kolkorako gorde zuen. 2015ean berriro bere burua emakumetzat aitortu zuen eta 2016an emakumerako trantsizioa egiten hasi zen.
Worcesterko Estatu Unibertsitatean Historian lizentziaduna da.
2017an Charltongo alkate hautatu zuten.
Saint-Saturnin-lès-Avignon
Saint-Saturnin-lès-Avignon Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vaucluse departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Saturnin-lès-Avignon udalerrian erroldatutako biztanleak 4.961 ziren. Familiak 1.890 ziren, horien artean 397 pertsona bakarrekoak ziren (163 bakarrik bizi ziren gizonak eta 234 bakarrik bizi ziren emakumeak), 574 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 775 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 144 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 2.061 etxebizitza zeuden, 1.924 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 102 hutsik zeuden. 1.744 etxeak ziren eta 293 apartamentuak ziren. 1.924 etxebizitza nagusietatik 1.406 bere jabearen bizilekua ziren, 450 alokairuan okupaturik zeuden eta 69 doan lagata zeuden; 20 etxek gela bat zuten, 105 etxek bi zituzten, 246 etxek hiru zituzten, 557 etxek lau zituzten eta 995 etxek bost zituzten. 1.595 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 804 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 981 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.210 ziren, horien artean 2.349 aktiboak ziren eta 861 inaktiboak ziren. 2.349 pertsona aktiboetatik 2.157 lanean zeuden (1.175 gizon eta 982 emakume) eta 190 langabezian zeuden (77 gizon eta 113 emakume). 861 pertsona inaktiboetatik 259 erretiraturik zeuden, 303 ikasten zeuden eta 299 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Saturnin-lès-Avignon udalerrian 1.877 unitate fiskal zeuden, 4.932,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.581 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 285 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 6 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 25 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 50 eraikuntza enpresak ziren, 58 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 13 garraio enpresak ziren, 16 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 9 finantziazio enpresak ziren, 15 higiezinen enpresak ziren, 27 zerbitzu enpresak ziren, 33 administrazio publikoko enpresak ziren eta 27 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 85 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 autoeskolak, 13 igeltseroak, 9 margolariak, 6 zurginak, 9 iturginak, 7 argiketariak, 10 ile apaindegiak, 6 jatetxeak, 6 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 5 apaindegiak.
2009an zeuden 18 establezimendu komertzialetatik, 2 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 2 zapata-dendak, 2 altzari dendak eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Saint-Saturnin-lès-Avignon udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 384 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 2 osasun-ekipamenduak botika ziren.
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Montalbano komisarioa
Montalbano komisarioa edo Salvo Montalbano Andrea Camilleri (Porto Empédocle, 1925-Erroma, 2019 ) idazleak argitaratutako eleberri eta narrazio motz sail bateko protagonista da. Erabiltzen duen hizkuntzan sizilieraren elementu asko dituen italiera erabiltzeagatik bereizten da.
Fikziozko pertsonaia
Montelusa probintziako Vigata herrian lan egiten du Montalbanok, asmatutako bi izen, Siziliako Agrigento probintzia eta Porto Empédocleren alter egoak hurrenez hurren. Komisarioaren laguntzaile nagusiak honako hauek dira: Domenico 'Mimì' Augello komisarioa, Giuseppe Fazio inspektorea, Galluzzo agentea, Agatino Catarella agente eta telefonista —haren danbateko izugarriek eta hizkuntza-arazoek burutik komisarioa zoratzen dute—, eta Germanà, Giallombardo, Torretta eta beste agente batzuk ere agertzen dira. Beste laguntzaile batzuk hauek dira: Ingrid Sjöström, haren laguna Nicolò Zito kazetaria eta Pasquano doktorea auzitegiko medikua. Lehen eleberrietan eskolako lagun bat agertzen zen, orain gaizkilea, Gegè izenekoa. Montalbano komisarioa pertsonaia bitxia da, oso argia, funtzionario jeloskorra,eEstatuko Poliziaren ordezkaria, legea errespetatzen duena —nahiz eta, kasua argitzeko behar denean urratzen duen—, irakurle paperjalea, eta gastronomiaren eta bere lurralde siziliarraren maitale handia. Urte asko dira Genovan bizi den Livia Burlandorekin krisi ugari izaten dituen maitasun-harremana duela.
Kasuak ebazteko ortodoxia gutxi duenez, arazo larriak ditu Luca Bonetti-Alderighi nagusiarekin.
Komisarioaren abizena Manuel Vázquez Montalbán idazleari, Pepe Carvalho detektibearen sortzaileari, omenaldia da, gastronomiaren eta literaturaren zalea baita. Camilleri bezala, Montalbano Vázquez Montalbánen eleberrien zalea da. Era berean, Camilleriren zenbait lanetan adierazitakoaren arabera, fantasia-izen hori Italiako hegoaldeari egindako omenaldia da; izan ere, "Salvo" eta "Montalbano" nahiko ohikoak dira han.
Salvo Montalbano euskaraz
Montalbano komisarioa protagonista duten hiru lan daude euskarara itzulita, eta euskarazko prentsan kritikak jaso dituzte.
Telebista saileko kapituluak
RAIk telesail bat ekoitzi du Montalbanoren zenbait abenturekin, Luca Zingaretti aktoreak Salvoren papera interpretatzen duelarik, eta Montalbano gaztea haren aurrekina ere Michele Riondinok interpretatuta.
Chevenoz
Chevenoz Frantziako udalerria da, Savoia Garaia departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chevenoz udalerrian erroldatutako biztanleak 544 ziren. Familiak 220 ziren, horien artean 55 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 35 bakarrik bizi ziren emakumeak), 63 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 324 etxebizitza zeuden, 216 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 82 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 284 etxeak ziren eta 38 apartamentuak ziren. 216 etxebizitza nagusietatik 184 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 33 etxek hiru zituzten, 74 etxek lau zituzten eta 102 etxek bost zituzten. 200 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 90 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 109 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 360 ziren, horien artean 270 aktiboak ziren eta 90 inaktiboak ziren. 270 pertsona aktiboetatik 259 lanean zeuden (147 gizon eta 112 emakume) eta 11 langabezian zeuden (3 gizon eta 8 emakume). 90 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 30 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chevenoz udalerrian 225 unitate fiskal zeuden, 573 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.624 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria eta 2 zurginak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Chevenoz udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 384 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saqqarako Serapeuma
Saqqarako Serapeuma edo Menfiseko Serapeuma Saqqara hiritik iparraldera, Menfisetik gertu, dagoen lurrazpiko nekropolia edo hilerri ospetsua da, non Apis zezen sakratuak lurperatu ziren, momia bihurturik. Serapeum izena Estrabonek eman zion, Apis Serapisekin lotu zuenean (Serapisen gurtza Egipton zabaldu zenean, grekoek batu egin zituzten Apis jainko egiptoarraren eta Serapis jainko grekoaren gurtzak, eta Serapeion izen grekoa hartu zuen Apisen tenpluak).
Apis zezenaren gurtza, Palermoko Harriaren arabera, I. dinastiatik dokumentatua dago. Menfisen gurtua izan zen, bizi zen bitartean, Ptah jainkoaren haragitze bezala, jainko sortzailea, baina hiltzean, Osirisekin lotzen zen, berpiztearen jainkoa. "Ptahren heraldoa" deitua izan zen. Apis zezenaren errituzko lurperaketek, euren garai gailena, oso garai berantiarrean izan zuten. Apis zezen bat hiltzean, erritu luze eta konplexu bat hasten zen, erritu honek, zezenari, berpiztea ahalbidetuko ziolarik. Zezen sakratu hauek, sarkofagoetan lurperatuak izan ziren, harrizko bloke monolitikoekin eginak.
Serapeuma, hamabi metroko sakoneran zulatua dago, eta hiru pasabide ditu: nagusiak, 68 metroko luzera, 3 metroko zabalera eta 4,5 metroko altuera zuen, harrian zulatutako alboko 24 ganberekin, 6 eta 11 metro bitarteko luzerakoak eta 3 eta 6 metro arteko altuerakoak. Ganbera bakoitzean, basalto, granito beltz, arrosa edo kareharrizko sarkofago erraldoi bat utzi zen, hirurogei eta laurogei tona arteko pisua zuena, gehienak, 4 metroko luzera, 2,3ko luzera eta 3,3ko altuera zutenak, material bereko zegokion bere estalkiarekin. Batzuk, grabatutako idazkunak dituzte.
Auguste Mariette frantses arkeologoak 1850ean aurkitu zuen toki mitiko hau. Aurkitu ziren hogeitalau sarkofagoak, arpilatuak izan ziren. Hemen aurkitu zuen, baita ere "Eskriba eserita" izeneko estatua ospetsua, egiptoar eskultura ederrenetarikotzat hartzen dena.
Beranduagoko indusketek, antzinagokoa zen galeria bat argitara eman zuten, eta ondoren beste bat. Galeria hauetako lehena, harkaitz handi batek ixten zuen, eta eztandagarriak erabili behar izan ziren irekitzeko. Harkaitzaren azpian, gizon baten momia aurkitu zen Jaemuaset printzearena, Ramses II.aren seme bat, Menfiseko gobernaria zena, baita Ptahren apaiz gorena ere, eta zezen sakratuekin lurperatua izatea eskatu zuen, hilobi propio batean baino.
Wesselburener Deichhausen
Wesselburener Deichhausen Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Giza Anaitasunaren Nazioarteko Eguna
Giza Anaitasunaren Nazioarteko Eguna ospatzeko, 2020ko abenduaren 21a aldarrikatu zuen Nazio Batuen Batzar Nagusiak, 75/200 ebazpenaren bidez, tolerantzia kultural eta erlijiosoa sustatzeko Egiptok eta Arabiar Emirerri Batuek proposatutako ebazpen honen bidez, Nazio Batuen Erakundeak bere kide diren estatu guztiak eta nazioarteko beste erakunde batzuk gonbidatu zituen, urtero, otsailaren 4an, Giza Anaitasunaren Nazioarteko Eguna ospatzera.
Giza Anaitasunaren Nazioarteko Egunaren ospakizunak, Nazio Batuen Erakundeko goi karguekin batera buruzagi erlijiosoen eta gizarte zibilaren presentzia duten ekitaldiez gain, Giza Anaitasunaren Zayed saria ematea dakar. Sari horrek beren lidergoaren bitartez zatiketak gainditzen eta tolerantzia eta bakea sustatzen nabarmen lagundu duten pertsona edo entitateak bereiztea du helburu.
2021eko otsailaren 4an lehenengo aldiz ospatu zenetik, Giza Anaitasunaren Nazioarteko Egunak munduko buruzagi ezberdinen laguntza jaso, eta ekimenaren alde egin dute: Frantzisko aita santua, Ahmed el-Tayeb xekea , Al-Azharreko imam handia; eta Estatu Batuetako presidente Joe Biden-ek.
Aurrekariak
2019ko otsailaren 4an, Frantzisko aita santuak eta Ahmed el-Tayebek, Al-Azharreko imam handiak, Munduko Bakearen eta Elkarbizitza Amankomunaren aldeko Giza Anaitasunari buruzko dokumentua sinatu zuten, Abu Dabiko Adierazpena izenez ere ezaguna. Testu horretan jasotako errukiaren eta giza elkartasunaren printzipioak geroago otsailaren 4a Giza Anaitasunaren Nazioarteko Egun gisa ezarri zuen ebazpena inspiratu zuten berberak dira, António Guterres Nazio Batuen Erakundeko idazkari nagusiak behin baino gehiagotan baieztatu duenez.
Giza Anaitasunari buruzko dokumentua ezartzeko ekimenak artikulatzeko, 2019ko abuztuan, Giza Anaitasunaren Batzorde Gorena (HCHF ingelesezko sigletan) sortu zen. Herrialde eta fede ezberdinetako buruzagi erlijioso eta zibilek osatzen duten HCHFk urtero ematen du Zayed saria.
Azkenik, Giza Anaitasunari buruzko dokumentuak Fratelli tutti entziklikan ere eragina izan zuen, Frantzisko aita santuak testu berean aitortzen duenez, 2019an Ahmed el-Tayeb-ekin izandako bilerak inspiratu zuela idazteko.
The Greatest Show on Earth
The Greatest Show on Earth Cecil B. DeMillek 1952an zuzendutako filma da. Batzuen arabera film onenaren Oscar Saria lortu duen filmerik txarrenetariko bat da.
Argumentua
Filmak elkar gurutzatutako zirku barneko istorioak, pasioak eta gora-beherak azaldu ditu, eta tartean Buttons pailazoaren agerrera, hilketaz salatua eta mozorroaren azpian dagoena.
Pertsonaiak
Filmean parte hartu zuten animalien artean nonbait Mary egon zen, handik urte batzuetara Berrizen dema batean ospetsu bihurtu zen elefante emea.
Lašovice
Lašovice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 124 biztanle ditu eta 3,82 kilometro koadroko azalera. Rakovníkeko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1384 urtean egin zen.
Ione Belarra
Ione Belarra Urteaga (Iruñea, 1987ko irailaren 25a - ) nafar psikologo eta politikaria da, Ahal Dugu alderdiko Kontseiluko kidea dena. Madrilgo Unibertsitate Autonomoan psikologia ikasi zuen eta 2015eko eta 2016ko Espainiako hauteskundetan diputatu hautatu zuten.
Politikagintzan hasi aurretik, migrazio-esperientziekin, generoarekin eta mugimendu sozialekin loturiko ikerketak egin zituen, eta, besteak beste, SOS Arrazakeriako eta Gurutze Gorriko boluntarioa izan zen, Madrilen. Hango Unibertsitate Autonomoan Psikologian lizentziatu zen 2012an. Fakultate hartan ezagutu zuen Irene Montero geroago Berdintasun ministroa izango zena.
Belarra Podemosen zuzendaritzako kide da hasiera-hasieratik, 2014ko udazkenetik. Hauteskunde primarioetan aukeratu zuten. Migratzaileen mugimenduen alde lan egiteko sartu zen politikagintzan. Orduz geroztik, Espainiako Kongresurako egindako lau hauteskundeetan Nafarroako zerrendaburua izan da, eta beti aukeratu dute diputatu. 2018ko udan, Montero amatasun-baimenarekin zegoen bitartean, Belarra izan zen Podemosen talde parlamentarioaren bozeramailea.
2021eko ekainaren 13tik Ahal Dugu alderdiko Idazkari Nagusia da, Pablo Iglesias ordezkatuta.
La Bachellerie
La Bachellerie Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Bachellerie udalerrian erroldatutako biztanleak 853 ziren. Familiak 353 ziren, horien artean 104 pertsona bakarrekoak ziren (37 bakarrik bizi ziren gizonak eta 67 bakarrik bizi ziren emakumeak), 108 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 112 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 29 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 490 etxebizitza zeuden, 356 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 108 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 460 etxeak ziren eta 25 apartamentuak ziren. 356 etxebizitza nagusietatik 240 bere jabearen bizilekua ziren, 85 alokairuan okupaturik zeuden eta 30 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 15 etxek bi zituzten, 50 etxek hiru zituzten, 124 etxek lau zituzten eta 161 etxek bost zituzten. 261 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 149 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 166 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 530 ziren, horien artean 376 aktiboak ziren eta 154 inaktiboak ziren. 376 pertsona aktiboetatik 346 lanean zeuden (206 gizon eta 140 emakume) eta 30 langabezian zeuden (12 gizon eta 18 emakume). 154 pertsona inaktiboetatik 47 erretiraturik zeuden, 36 ikasten zeuden eta 71 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Bachellerie udalerrian 352 unitate fiskal zeuden, 809 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.981 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 39 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 2 iturginak, 1 ile apaindegia, 2 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 elektrotresna denda zen.
2000. urtean La Bachellerie udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 266 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Barfleur
Barfleur Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Barfleur udalerrian erroldatutako biztanleak 659 ziren. Familiak 304 ziren, horien artean 142 pertsona bakarrekoak ziren (57 bakarrik bizi ziren gizonak eta 85 bakarrik bizi ziren emakumeak), 93 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 49 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 565 etxebizitza zeuden, 320 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 232 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 464 etxeak ziren eta 96 apartamentuak ziren. 320 etxebizitza nagusietatik 159 bere jabearen bizilekua ziren, 150 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 49 etxek bi zituzten, 78 etxek hiru zituzten, 89 etxek lau zituzten eta 96 etxek bost zituzten. 184 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 186 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 59 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 334 ziren, horien artean 225 aktiboak ziren eta 109 inaktiboak ziren. 225 pertsona aktiboetatik 197 lanean zeuden (107 gizon eta 90 emakume) eta 27 langabezian zeuden (13 gizon eta 14 emakume). 109 pertsona inaktiboetatik 45 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Barfleur udalerrian 337 unitate fiskal zeuden, 627 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.283 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 65 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 21 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 11 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 15 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 autoeskola, 1 margolaria, 1 iturgina, 2 ile apaindegiak, 6 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 arraindegi zen, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 2 etxerako tresna dendak eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Elvira Andrés
Elvira Andrés Huerta (1958ko abenduaren 24a) espainiar dantzaria, koreografoa eta ballet-zuzendaria da.
Biografia
Nerabezaroan hasi zen dantzan, eta Espainiako Ballet Nazional sortu berrian parte hartzeko hautatu zuten, 20 urterekin, Antonio Gadesen zuzendaritzapean. Madrilgo Espainiako Balletaren sortzailekidea izan zen.
Lan ibilbidea
Elvira Andrés lehen dantzaria, maistra eta zuzendaritzako laguntzailea izan zen Antonio Gadesen konpainian, dantzari eta koreografoak konpainia desegitea erabaki zuen arte. Elvira Andrés koreografoak Marienma, Merche Esmeralda edo José Granerorekin ere lan egin du, eta Elvira Andrés izeneko konpainia sortu zuen hamasei dantzarirekin. Horietako batzuk Gadesen konpainiatik etorritakoak. 2001ean, Espainiako Balet Nazionaleko zuzendari hautatu zuten, Aída Gómezen ordez eta 2004 arte aritu zen lanean. Bere iritziz Balet Nazionalak errepertorio espainiarra sortu behar du. Ekainean, Elvira Andresek Bodas de sangre ikuskizuna aurkeztu zuen Bartzelonako Antzoki Zaharrean, Gadesen jatorrizko koreografiaren arabera, eta Jerezko V. Jaialdian ere parte hartu zuen berarekin.
Mujeres lana
2006az geroztik, Espainiako Dantzako katedraduna da Madrilgo ‘María de Ávila’ Dantza Kontserbatorio Nagusian. Emakumearen Nazioarteko Eguna ospatzeko, Espainiako Ballet Nazionalak bere 'Mujeres ' koreografia osoa partekatzea erabaki zuen. 1993an, Madrilgo Dantza Espainiar eta Flamenkoaren Lehiaketa Koreografikoaren 2. saria irabazi zuen. Emilio de Diego eta Víctor Manuel Martinen musikarekin, Espainiako Balet Nazionalak dantza estilizatuko koru-koreografia hau estreinatu zuen 2001ean. Mujeres lanaren sorrera dela eta:"1992an sortutako Dantza Espainiarraren eta Flamenkoaren Lehiaketa Koreografikoaren bigarren edizioan parte hartzea erabaki nuen, eta Espainiako dantza estilizatuaren hizkuntza ulertzeko nire modua adierazten duen koreografiarekin egitea erabaki nuen. Emakumeek lehen bertsio murriztua izan zen lehiaketaren baldintzetara egokitzeko. Gero, zabaldu egin zen, nire konpainiaren programan sartzeko. Koreografia hau germena izan zen. Azken bertsio hori izan zen 2001ean Espainiako Ballet Nazionalerako aurkeztu nuena."Emakumearen unibertso femeninoaz hauxe esan zuen Elvira Andrések:"Emakumeak unibertso femeninoaz, batzen gaituenaz eta bereizten gaituenaz hitz egiten du; gure artean komunean dagoenaz eta bakarrak egiten gaituenaz. Bertan, emakume aktiboa, langilea, bere bidea aurkitzeko, pertsona gisa garatzeko borrokatzen dena islatu nahi nuen, baina baita bere barneko ahotsa, bere desio intimoak ere; maite eta maitatu nahi duen emakumea. "Pieza osoan oso garrantzitsua zen taldea, unitatea, baina etengabe sortzen ziren banakotasunak. Elvira Andrésentzat garrantzitsua zen koru-koreografia bat izatea, baina baita dantzari bakoitza bere berezitasunean ikustea ere; horregatik, elkarren artean oso desberdinak ziren sei dantzarik osatu behar zuten elenkoa, baina, aldi berean, ondo elkartu hizkuntza mailan, dantza espainiarrak, bere konplexutasunagatik, ezaugarri horiek onartuta.
Malvaceae
Malvaceae (μαλάχη ,euskaraz horia) landare loredunen familia bat da. 119 genero eta 1.500 espezie dauzka. Kotoi-landarea, adibidez, Malvaceae bat da.
Hosto gingildunak eta ebakiak dituzte gehienek, estipuladunak edo txortenaren oinean hosto-txikiak dituztenak; loreak, berriz, banaka antolatuak eta handiak, eta fruitua kusku egiturakoa. Bederatziehun bat mota dira.
Deskripzioa
Malvaceae gehienak belarkarak, zuhaixka eta zuhaitza batzuk ere egonda. Zuntzezko zurtoina, izar-formako trikomak eta hosto palmatilobatuak dituzte. Loreak handiak, pentameroak eta hermafroditak dira eta oinaldetik bat egindako estamineak dituzte. Fruitua kutxatila motakoa da.
Generoak
Iturria: Royal Botanic Gardens, Kew
Linières-Bouton
Linières-Bouton Frantziako udalerria da, Maine eta Loira departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Linières-Bouton udalerrian erroldatutako biztanleak 97 ziren. Familiak 36 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 66 etxebizitza zeuden, 39 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 66etxeak ziren. 39 etxebizitza nagusietatik 32 bere jabearen bizilekua ziren eta 7 alokairuan okupaturik zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 17 etxek hiru zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 13 etxek bost zituzten. 26 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 17 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 16 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 57 ziren, horien artean 31 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 31 pertsona aktiboetatik 25 lanean zeuden (17 gizon eta 8 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
Flamen
Errepublika garaiko 15 flamineak Pontifizeen Kolegioko (Collegium Pontificium) kide ziren, zeinak estatu-erlijioa kudeatzen zuen. Flamen postua hutsik zegoenean, pontifex batek hartzen zuen bere tokia beste hautagai bat aurkeztu bitartean, hala ere, Flamen Dialisa Pontifex Maximusak baino ezin zuen ordezkatu.
Linières-Bouton
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Linières-Bouton udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Flamen
Flamenaren janzkera ofiziala, antzinate handikoa, apex izeneko txano bat zen, eta artiledun kapa astun bat, laena deitzen zena. Laena artilezko kapa lodia zen, eta togaren gainetik jantzi ohi zuten flamineek, lepoan lotzen zutelarik. Apex-a larruzko txanoa zen, kokotserako babesa zuena, eta olibondo adar bat zuena puntan, artile puskatxo bat zuelarik honek zintzilik.
Linières-Bouton
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Flamen
Historia eta etimologia
Augustoren erreforma erlijiosoaren garaian, Erromako hirian gurtzen ziren jainko askoren jatorria eta funtzioak erromatarrentzat ere ezezagun bihurtuak ziren. Flamen bat egotzita zuten hainbat jainkok ( hala nola, Falacer, Palatua, Quirinus eta Volturnus) flaminetzaren sorrera garaia oso antzinakoa zela erakusten dute, jainko hauek ezezagunak baitziren jada erromatarrentzat. Hainbat ikerlarik flamineak Erromatar Monarkiaren garaian sortu zirela uste dute, Errepublika baino arinago. Erromatarrek berauek, flamineen sorrera Numa Pompiliori egozten diote. Livioren aburuz, Numa Pompiliok flamineak sortu zituen, gurtzeko jainkoa eman, eta horrez gain, jantzi tradizionala eta aulki kurul bat eskaini zien. Augusto eta gero, flamena Estatuaren zerbitzari bihurtu zen, Enperadorearen omenezko sakrifizioak egiten zituena. Flaminotza Jainkoen gurtzarako instituziotik, enperadorearen gurtza bihurtu zen. Flamen bihurtzeko 3000 denario ordaindu beharra zegoen, errepideak, zubiak, estatuak...etab. eraikitzeko erabiltzen zena.
Flamen hitzaren jatorria, hauek gurtutako jainko batzuena bezain ezezaguna da. Georges Dumézil Indo-Europeistak hitz hau sanskritoko brahman hitzarekin lotzeko ahaleginak egin zituen, baina alferrik. Sophus Buggek, 1879an *flădmen izeneko Germaniar hitzetik datorrela proposatu zuen. Haien izena, ustez aldareko su sakratua pizteko egindako putzadatik (flatus) dator.
Flamines maiores
Flamines maioresak hiru ziren, eta hiruak patriziarrak:
Laugarren flamen maior bat sortu zen Julio Zesarren omenez, erromatar estatuko jainko (divus), izendatu zutenean. Hortik aurrera, hildako edozein enperadore divus bihur zitekeen Senatuaren bozka eta haren ondorengoaren onarpena zirela medio. Behin divus bihurtuta, flamen batek gurtuko zuen.
Flamen maiorisak confarreatio izeneko zeremonia bidez ezkondu behar ziren, zeinean ezkongaiek panis farreus (espeltazko ogia) jan beharra zuten ezkontza momentuan. Flamen bat proflamen batek ordezka zezakeen, edota titulu hori ez zuen baina ordezkari papera (qui vice flaminis fungebatur) bete zezakeen batek ( adibidez pontifex batek).
Flamines minores
Flamines minoresak plebeiarrak izan zitezkeen eta honakoak ziren:
Errepublika garaian beste bi flamen minor ere bazeuden, baina haien izenak ezezagun zaizkigu. Flamines minorisak nekazaritza eta tokiko errituekin lotzen dira, hori izan daiteke haien garrantzia galtzearen arrazoia, Erroma hiritartu egin zelako, antzinako nekazaritza eta herrixka bizimodua galduz.
Floralis eta Pomonalis ez dira egutegietan ageri, haien ospakizunak maiz aldatzen baitziren egunez. Flamen Portunalisak Quirinus eta Vulcano jainkoekin lotura zuen erritua egiten zuela maiatzeko kalendetan.
Flamines maiores eta minores-en artean bazeuden desberdintasun batzuk: auspicia maiora eta inaugurazioak maioreek baino ezin zituzten egin. Maioreek, horrez gain, calatoresak zituzten, eguneroko lana aurrera eramaten laguntzen zieten laguntzaileak. Esan daiteke beraz, haien arteko desberdintasuna imperiumdun eta potestasdun magistratuen artekoaren antzerakoa zela.
Flamenaren funtzioak, eta haiei lotutako sineskeriak
Flamineak gurtzen zuten jainkoaren estatua bizitzat hartzen ziren, eta beraz, haien purutasuna mantentzeko hainbat ekintza egin behar zituzten. Ezin zitezkeen pomeriumetik (Erromako gune harresitu eta sakratua) irten. Horrez gain, ezin zituzten hildakoak ikutu, ezin ziren hiletetara joan, hildakoen munduarekin lotzen ziren animaliekin ( zaldiak, txakurrak eta oreinak, besteak beste) ezin zuten kontakturik eduki, ezin zituzten jaki gordinak jan, ezta habak jan, hauek izpiritu gaiztoak uxatzeko erabiltzen baitziren. Gainera, ezin ziren haien jainkoaren tenplua zegoen hiritik kanpo egun bat baino gehiago egon eta atsedenaldi garaietan ezin ziren ohetik irten ( hori gogoratzeko hankak lokatzez margotzen zituzten).
Flamena sakratua zen, eta inork ezin zezakeen ikutu, ezta epaitu. Ez zuen eraztunik janzten, eta haren arropak ez zuen korapilorik. Korapiloaren kontua oso garrantzitsua zen: flamenak ezin zezakeen korapilorik ikusi ezta ikutu; izatez, bere etxean preso bat sartzen baldin bazen, lotua zegoena, askatzeko beharra zegoen.
Flamenen pribilejioak
Ez zuten lanik egiten, ez zuten gerrara joan beharrik eta ezin zuten kargu publikorik hartu. Haren eguneroko higienea aurrera eramatean, brontzezko tresnak erabili behar zituen, brontzea baitzen metal sakratua. Haren moztutako ilea eta azazkalak arbor felix-aren ( jainkoek babestutako zuhaitza) azpian lurperatu behar ziren.
Haien emazteak, Flaminicaeak, gizonaren errestrikzio berak zituzten eta belo batek estalita joan behar zuten. Laena josteko ardura zuen, eta Erromatar emakumearen eredua zen: jostuna, univira (gizon bakarrekoa), unicuba (ohe bakarrekoa) eta garbia.
Hispania
Hispaniako probintzian existitzen ziren. Astigen, Italican eta Segobrigan aurkitu dira haien arrastoak. Hiritarrak izan behar ziren, eta tokiko familia garrantzitsuenak izan ohi ziren. Equites-en taldekoa izan ohi zen.
Letamendi baserria
Letamendi Beasaingo baserria da, XVII. mendekoa, herrigunearen gaineko muino batean kokatua, Beasainmendi auzoko beheko aldean.
2007ko urtarrilaren 30an, Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, sailkatutako kultura ondasuna.
Doneztebe eliza (Gorraitz)
Doneztebe eliza Nafarroako Eguesibar udalerriko Gorraitz kontzejuan dagoen eliza bat da.
Kokalekua
Gorraizko gazteluaren alboan dago.
Letamendi baserria
Ezaugarriak
Fatxada nagusia ekialdera begira dago, behe-solairuan bi leiho harlanduz inguratuak ditu, eta erantsitako terraza batek estaltzen du erdialdea alde honetan. Lehenengo solairuan eta ganbaran zurezko bilbadurak ikus daitezke, bao harlangaitzez beteak eta leiho irekiak dituztenak. Terrazatik zuzenean pasa daiteke lehenengo solairura eta ganbarara ate handi batean zehar. Hegoaldeko fatxadan gaur eguneko sarrera nagusia dago. Behe-solairuan burudun ate zurezko bat dago, bi orrikoa (horietako bat zatitua), burdineria artistikoaz hornitua. Horretaz gainera, hainbat leiho daude; aurrenekoan eta ganbaran beste bost bao daude, zurezko markoez inguratuak. Alde honetako bilbadura harlangaitzez estalia dago. Iparraldeko fatxada oso motza da, desnibelak estutzen duelako, eta ez dauka baorik. Alde honetan eranskin bat dauka, zeinaren estalkia hemengo horma-atalaren luzakina baita. Mendebaldeko fatxada ekialdekoaren antzekoa da, nahiz eta bao gutxiago eduki, eta bertan zegoen baserriko ezkaratza zaharra.
Armadura altxatzen da atal bakarreko 28 zutaberen gainean: horietako 18, perimetro-paretetan bermatzen dira, gainerakoak behe-solairuko bertako zapata edo harroinetatik gora. Horien gainean muntaturik, lehen solairuko habeak daude, estalkiko forjaturainoko beso luze batzuk dituztela. Teilatua petral, gapirio eta goihabeen gainean bermatzen da. Habe eta besoetako mihiztadurak enara-buztan tankerakoak dira. Aipagarriak dira, baita ere, eraikinak dituen oholtzazko horma-atal jatorrizkoak.
Bazincourt-sur-Epte
Bazincourt-sur-Epte Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, Normandia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bazincourt-sur-Epte udalerrian erroldatutako biztanleak 633 ziren. Familiak 220 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 84 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 258 etxebizitza zeuden, 227 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 24 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 255 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 227 etxebizitza nagusietatik 212 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 143 etxek bost zituzten. 183 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 97 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 120 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Doneztebe eliza (Gorraitz)
Historia
Jatorrizko eliza Erdi Arokoa zen.
1700an jada eliza honek bere abadia eta hainbat etxalde jabetzan zituela aipatzen da. 1881ko ekainaren 11an Gorraizko Doneztebe parrokia desegina eta Olatzi gehitua izan zen.
2000. urtean zaharberritze lanak burutu, jatorrizko elizaren ahalik eta elementu gehienak mantendu, eta parrokia modernoa eraiki zen. Urte hartako abenduaren 3an, San Frantzisko Xabierkoa eta Nafarroaren jai egunez, lehenbiziko meza eman, eta 2001eko martxoaren 25ean, Enkarnazio egunez, ofizialki inauguratu zen.
Eraikina
Eliza denbora luzez eta urteen poderioz oso kaltetua eta hondakinetan egon zen. 2000. urtean elizaren zaharberritze lanei ekin zitzaien, jatorrizko eraikinetik kanpo hormen zatirik handiena mantendu direlarik. Jatorrizko oinplanoa bere bere hartan mantendu da, hiru ataletan banatua, eta alboetan gurutzadura osatzen duten bi kapera bana ditu. XVI. mendeko mentsulak estaldurako arkuen gainean zeuden, gaur egun desagertuak, gaur egun arte koruko arkua bakarrik mantendu delarik. Hiru arkibolta lau dituen arku zorrotz sotil batek elizaren sarrerako atea osatzen du.
Gaur egun, jatoirrizko kanpaietako bakarra mantendu da, 1608ko idazkia duena. Jatorrizko beste kanpaia ere mantendu da, baina kaltetua dago, idazki berbera du eta gaur egun lorategian apaindura elementu gisa ikusgai dago.
Bazincourt-sur-Epte
Diru sarrerak
2009an Bazincourt-sur-Epte udalerrian 238 unitate fiskal zeuden, 692 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.693 euro zen.