cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gimnastika
Gimnastika orokorra
Guztiontzako gimnastika (gimnastika orokorra ere deitua), gimnastikako diziplina ez lehiakor bakarra da. Bertan adin guztietako jendeak hartzen du parte, 6 eta 150 gimnasta arteko taldeetan, eta horiek modu sinkronizatuan gauzatzen dituzte koreografiak. Taldeak genero bakarrekoak edo mistoak izan daitezke. Gimnastika orokorra hiru kategoriatan banatzen da: talde zuriak, urdinak eta gorriak. Talde zuria da oinarrizko kategoria, talde urdina tartekoa eta talde gorria aurreratuena. Horietako bakoitzak bete beharreko arau batzuk ditu, egin behar dituen elementu gimnastikoetan oinarrituta. Gimnasia orokorraren bereizgarria da gai bat ezaugarritzeko uniformeak eta osagarriak erabiltzea, eta, horrela, edozein adinetarako eta gimnastika mailatarako egokiak diren elementu gimnastikoekin lotutako koreografia bat egitea. Diziplina honek duen abantaila nagusia, gimnastika artistiko, erritmiko, aerobiko, akrobatiko, tranpolin eta dantzako jarduera dinamiko eta ariketak barne har ditzakeela da.
Poilley (Ille eta Vilaine)
Activitats ecomòmiques
2000. urtean Poilley udalerrian 43 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.015 hektarea erabiltzen.
Equipaments sanitaris i escolars
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden udalerriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Borkheide
Borkheide Alemaniako udalerria da. Brandenburgo estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Laterango bataiotegia
Erdian metalezko bataiontzi oktogonala kokatzen da, kupulaz estalia eta honen inguruan kanoi gangaz estalitako deanbulategia (eraztun ganga). Oktogono itxura du, porfiriozko zortzi zutabereik, korintiar ordenako marmolezko kapitelekin. Sarrera gisa nartexa dauka.
Gnatholepis pascuensis
Gnatholepis pascuensis Gnatholepis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Mata Roma
Mata Roma Brasilgo udalerri bat da, Maranhão estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Ortodoxoen bataiotegia
Ortodoxoen edo Neonen bataiotegia (italieraz Battistero Neoniano edo degli Ortodossi) Ravennan kokatzen da eta Teodoriko Handia errege ostrogodoak eraiki zuen V. mende bukaeran.
Euskara Bigarren Mundu Gerran
Euskara Bigarren Mundu Gerran segurtasuna lortzeko erabilitako sistemetako bat izan zen, nahiz eta gertakari hau zalantzen jar daitekeen, mitoaren esparruan zein gertakari isolatuaren esparrun jarrita. Bigarren Mundu Gerran, mezuen transmisioa eraginkorra izatea beharrezkoa zen, etsaien transmisioak etenaz edo eragotziz garaipen garrantzitsuak lor zitezkeelako. Horrela, mezu kodetuak deszifratzea gatazkan murgilduta zeuden armada guztien helburu bihurtu zen. Ildo horretan, Amerikako Estatu Batuetako armadak erabili zituen ezkutuko transmisioen eraginkortasuna areagotzeko aurkariarentzat ezezagunak ziren hizkuntzak, code talkers deitzen dena sortuz.. Daniel Arasa historialariak aditzera eman duenez, Ozeano Bareko gatazka-lekuan, euskara komunikazioetarako hizkuntza izan zen, Estatu Batuetako itsasontzien artean japoniarrek mezuak deszifra ez zitzaten.
Ortodoxoen bataiotegia
Oinplano oktogonala du eta inguruan lau gune kokatzen dira. Kanpoaldea xumea den arren, barnealdea mosaikoz guztiz dekoraturik dago. Kupulan tondo bat azaltzen da eta honen inguruan bi erregistro.
Euskara Bigarren Mundu Gerran
Nolanahi ere, teoria hori mitoaren esparruan jartzen duen lana argitaratu zuten 2017an Pedro J. Oiarzabal eta Guillermo Tabernilla ikerlariek, euskararen erabilera zein aipatzen diren pertsonaien inguruko datuak ezeztatuz
Ortodoxoen bataiotegia
Hondo neutroak erabiltzen zituzten, urrezkoak zein urdinak. Apostoluek eskuetan koroak daramatzate, salbamenaren koroak irudikatuz.
Euskara Bigarren Mundu Gerran
Code Talkers
Bigarren Mundu Gerran lakota, meskwaki eta komantxe soldaduak ere hartu ziren. Tradizioaren arabera, euskararen ezagutza txikia zela eta, Ipar Amerikako euskal diasporako hainbat kidek ere parte hartu zuten code talker gisa. Hizkuntzen garrantziaz jakitun, Adolf Hitlerrek hainbat antropologo bidali zituen Bigarren Mundu Gerraren aurretik Ameriketako Estatu Batuetara bertako jatorrizko hizkuntzak ikas zitzaten.
Frank D. Carranza
Euskarazko code talkerrak hartzeko erabakia Frank D. Carranza kapitainak hartu zuela aipatu da behin eta berriz, lehen aldiz haren historia Euzko Deyan argitaratu zenetik 1952an. Euzko Deyan idatzi zuen Ramon Arrietaren arabera, Carranza Mexikon jaioa zen, baina gurasoak bizkaitarrak zituen. Carranza kapitaina San Frantziskoko Transmisio Zentroan zela, 1942ko maiatzean milaka soldadugai heldu ziren Nevada, Kalifornia, Idaho, Oregon eta Mendebaldeko beste estatu batzuetatik. Haien artean, euskaldun jatorriko 60 gizon zeudela ohartu zen eta, gainera, euskaraz eta ingelesez ondo zekitela.
Euzko Deyaren arabera, Carranzak euskararen abantailak aurkeztu ondoren, operadore euskaldunak prestatzen hasi ziren, lehenbailehen, euskarazko transmisioekin has zitezen. Ozeano Bareko ontziteriko almirante Nimitzek berak ere kode sistema hori erabiltzeko hiru ofizial euskaldun jarri zituen bere mendean: Nemesio Agirre kapitaina, eta Fernandez Bakaikoa eta Juanna izen edo abizeneko tenienteak. Hortaz, euskarazko jargoi kodetua sortu zen tropei aginduak emateko, adibidez, “Aurreratu hondartzak”, hondartzak gainditzea ezinbestekoa zela adierazteko; “Arreta zuhaitzari”, etsaiak zuhaitzen adaburuetan zeudela ohartarazteko; “Lur epaira, indar epaira indartsuak”, etsaiak lubaki eta gotorleku indartsuak zituztela jakinarazteko…
Carranza kapitainari dagokionez, historia lausoa da. Comète Sareko kide baten testigantzaren arabera Guadalcanalgo kanpainatik bizirik atera zen (1943ko otsailean bukatu zen) eta geroago Europako kanpainan parte hartu zuen. 1944ko abuztuan, soldadu talde bat berarekin zeramala, Normandiako Lehorreratzearen ondoren eta Frantziako lurralde gehienak askatzear zeudela, Ipar Euskal Herrira heldu zen, Irun-Hendaia nazioarteko zubira, hain zuzen ere, eta bertan Frantziako eta Estatu Batuetako banderak jarri zituzten. Oiarzabal eta Tabernillaren arabera, baliteke Carranzak berak Comète sareko kideari kontakizun guzti hau egitea, bere konfiantza irabazi eta inteligentzia lanak egin ahal izateko Ameriketako Estatu Batuentzat. Izan ere, 1945etik aurrera AEBek Unibertsitate bat irekiko zuen Biarritzen, eta bertako pertsonekin lnaketak egingo zuten sare bat osatzeko.
Carranzaren bigarren agerraldi publikoa 1952an izan zen, eta horixe da Euzko Deyak jasotzen duen albistea. Guadalcanalgo gudako heroia Hendaiaraino iritsi zen, Frantzia askatzeko. Madrilgo egunkari frankistatan gerra heroi izaera aipatzen bazen ere, erbestean egindako egunkari abertzaleetan bere euskal jatorria goraipatzen zen.
Deia egunkariak berriro aipatuko zuen Carranza, Ernesto Carranza izenarekin, haren heriotzaren berri emateko. 1979 ko apirilaren 22an New Yorken hil zela argitaratu zuten, auto batek harrapatuta. Haren bizitzaren inguruko zein euskararen erabileraren inguruko albistea handiagoa izan zen kasu horretan, 1942 ko abuztuaren 7an Tulagi uhartea hartu zuen militarren konpainian euskal artzainen 110 seme-alaba zeudela aipatuz eta Andaluziako beste 90 soldadu. Uhartea hartzeko agindua euskaraz eman zela jakinarazten zuen, eta "iberiarrez" osatutako indar armatu bat eratzea Francis Fletcherren ideia izan zela ere zioen, uhartearen lehen kolonizatzaileen artean ere euskaldunak eta, oro har, iberiarrak baitzeuden. Oiarzabal eta Tabernilla ikerlariek ez dute aurkitu Frank edo Ernesto Carranza izeneko pertsonarik egun horretan hil zirenen artean.
Euskararen ezagutza Bigarren Mundu Gerrako parte-hartzaileen artean
Euskara ez zen hizkuntza ezezaguna edo itzultzen ezinezkoa Ardatzeko potentzientzat. Pedro Arrupe josulagunak 35 euskal kide zituen Hiroshiman. Txina eta Filipinetan jai-alai jokalariak zeuden, eta Falangeak babesleak zituen Asian zehar. Alemanian ere hizkuntza ezaguna zen euskara, eta XIX. mendetik aurrera hainbat ikerlarik euskara ikasi eta ezagutzera eman zuten, bai Alemanian zein Herbehereetan Alemanek ere bazituzten euskara itzultzaileak, adibidez Gerhard Bähr, Legazpin 1900ean jaioa, Berlinen izan zen itzultzaile eta Errusian interprete izan zen Dibisio Urdineko kideentzat. Bertan euskaldun askorekin topo egin zuela idatzi zion Julio Urkixori. .
Werner Best SSetako Frantziako gerra kudeaketaren arduraduna eta Karl Bouda hizkuntzalariak bidaia egin zuten 1940an Lapurdira. Bertan elkartu ziren Eusko Alderdi Jeltzaleko kidea zen Eugéne Goyhenecherekin, Gerra osteko Europaren zatiketa plan etniko bat adostu asmoz. Goyhenecheren arabera, bere kontaktuak frankismotik ihes egin nahi zuten abertzaleak laguntzeko ziren, eta ez Alemaniaren planak babesteko. Edonola ere, nazien arteko goi-karguek harreman arrunta zuten euskaldunekin.
Alemaniak Espainiako iparralderako bere Abwehrraren egoitza Bilbon kokatu zuen. Bertan zeuden Kondor Legioko Otto Messmer kapitaina eta George Helmut Lang (Emilio Martincho). Bizkaia osoan zehar hirurogei pertsonaz osatutako sarea zuten. Euren bulegoetan irratiz komunikatzen ziren eta ez bide zen zaila, beraz, euskara itzultzea. Javier Rodríguez Gonzálezen arabera, 220 diplomatiko eta 1.000 agente inguru zituzten Espainia osoan zehar. Bilbotik antolatu zuen Alemaniak bere agenteen bidaiak Hego Amerika zein Ipar Amerikara, adibidez bidaia hori egiten zuen Anboto itsasontziaren kapitainarekin adostu zuten alemaniarrek polizoi gisa bidaiatzea zeukatela.
Vichyko gobernuarekin ere euskaldunak izan ziren. Jean Ibarnegarai horren adibide bat da. Jean Haritxelharrek horrela aipatzen du bere izaera faxista eta eta abertzaleen aurkakoa:
Euskalduna zen, eta Espainiako Gerra Zibilaren aurretik EAJtik gertu izan zen. Ondoren, Gurseko kontzentrazio-esparruan euskaldunak sartzen zituena izatea leporatu zioten.
Guadalcanalgo kanpaina
Guadalcanalen euskara entzun zela bi egunkaritan jaso zen: biak 1952 koak dira eta bi-biek Frank D. Carranzaren Donostiara joan zela aipatzen dute. Modu ezberdinetan jasotzen da, komunikabidearen ideologiaren arabera. Frankismoak horrela aipatu zuen :
Euzko Deyak hizkuntzari horrela egiten dio aipua :
Mitoaren jatorria eta hedapena
Oiarzabal eta Tabernilla ikerlariek argitaratutako ''El enigma del mito y la historia. "Basque code talkers" en la Segunda Guerra Mundial'' ikerlanan 1952an sortutako mito bat dela aipatzen dute. Ondoren, egunkariz egunkari eta blog anitzetan zehar hedatu da, beste ikerketarik egin gabe. Euren ustez, Carranza OSSko espia baten ezizena da, abertzaleen artean harremanak eratzeko sortua:
"Carranza pertsonaia"ren hedapena gaurdaino iritsi da. Komunikabide askok gaiaren inguruk erreportaiak egin dituzte, adibidez Diario Vascok 1952an jaso zuen ; ABCk, El Paísek , 20Minutosek eta beste hainbatek ere argitaratu dute historia. Liburuetan ere agertzen da, Iñaki Egañaren Mil noticias insólitas del País de los Vascos edo Mikel Rodriguezen ''Memoria de los Vascos en la Segunda Guerra Mundial. De la Brigada Vasca al Batallón Gernika'' kasu. Arlo politikoan ere erabili da. Adibidez, Juan Jose Ibarretxek aipatu zuen euskararen inguruko pasadizo hau bere hitzartze batean :
Carabantes
Carabantes Soriako probintziako udalerria da. Soriatik 49 kilometrora dago. 2008ko erroldaren arabera 26 biztanle zituen 16,31 km²-ko azaleran.
Prionochilus thoracicus
Prionochilus thoracicus Prionochilus generoko animalia da. Hegaztien barruko Dicaeidae familian sailkatua dago.
Kingdom of Heaven
Filma honen zatirik handiena Marokon filmatu zen, baina baita Espainiako Loarreko gaztelua, Palma del Río udalerria, Ávila eta Sevilla hirietan ere.
Argumentua
XII. mendea, Gurutzadak. Godofredo Ibelingoa (Liam Neeson), Jerusalengo erregearen begirune osoa duen eta Lur Santuaren defentsan guztiz buru-belarri dabilen zalduna denbora baterako bere herrialdera itzuli da, han bere semeordea topatu asmoz, semeorde hori Balian (Orlando Bloom) frantziar gaztea da, bere emaztea eta semea izurri beltzaren ondorioz galdu berri dituen errementaria. Godofredok bere semeordea berarekin batera Gurutzadetara joateko konbentzitzen du. Aitaren heriotzaren ondoren, Balianek haren lur jabetzak jasotzen ditu, bai eta Jerusalengo zaldun titulua ere, Ekialde Hurbileko hiri honetan Bigarren Gurutzada eta Hirugarren Gurutzada artean kristau, musulman eta juduek bakean elkarbizitu izan dira. Leialtasuna hautsi ezin batez Balianek bere erregea (Edward Norton) zerbitzatzen du, eta gainera Sibilaz (Eva Green) maitemintzen da, erregearen ahizpa misteriotsua.
The Molly Maguires
The Molly Maguires (euskaraz Molly Maguires) 1970eko Martin Ritt estatubatuar zinema zuzendariaren filma bat da. XIX. mendearen bigarren erdialdean Pennsylvaniako ipar-ekialdean jardun zuen Molly Maguires irlandar ezkutuko matxinatu taldearen historian eta 1969an Arthur H. Lewis idazleak idatzitako izen berdineko eleberrian oinarriten da.
Argumentua
1876, Pennsylvania, irlandar jatorriko mahatzari talde batek "The Molly Maguires" ezkutuko matxinatu elkartea sortzea erabaki du, haren bidez sabotaiak gauzatu eta heuren nagusiengandik bizi eta lan baldintza hobeagoak lortzeko asmoz, elkarte honetako buruzagietako bat "Black Jack" Kehoe (Sean Connery) delarik; baina era berean mehatzetako nagusiek Pinkerton Detektibe Agentzia Nazionaleko irlandar jatorriko James McParlan (Richard Harris) kontratatu dute, honek gezurrezko James McKenna izena bereganatu, elkarte sekretuan infiltratu eta hura suntsituko duelarik, kide guztiak preso hartuz.
Ribamar Fiquene
Ribamar Fiquene Brasilgo udalerri bat da, Maranhão estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Gemerský Jablonec
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1275. urtekoa da.
Gnatholepis thompsoni
Gnatholepis thompsoni Gnatholepis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Meristemo
Meristemoak landare baskularrek bakarrik dituzten ehunak dira. Hazkundea zuzentzen dute, euren zelulek banatzeko eta berezitzeko gaitasun handia dutelako (mitosia). Kubo- edo zilindro-formako zelula batetik edo zelula-multzo batetik sortzen da; zelula horiek zatiketa bidez ugaltzeko gaitasuna dute, eta landare helduen ehunak sortzen dituzte. Jardute unearen eta landarean duten kokapenaren arabera, primario edo apikalak eta sekundario edo albokoak izan daitezke.
Borkwalde
Borkwalde Alemaniako udalerria da. Brandenburgo estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Anopla
Anopla Nemertea itsas harren barruko klase bat da. Ez dute estileterik proboszidean, ahoa burmuinaren azpian edo atzean dago eta proboszide eta ahoarentzako hainbat irekiera dute. Anopla, hala ere, talde parafiletiko bat da, nahiz eta eskuarki erabiltzen den. Palaeonemertea eta Heteronemertea ordenatan banatzen da.
Archolaemus orientalis
Archolaemus orientalis Archolaemus generoko animalia da. Arrainen barruko Sternopygidae familian sailkatzen da.
Gamueko gaztelua
Historia
Historikoki, gaztelua, Gamue leinuari lotuta egon den eraikina da. Leinu honetako burua zen inguruko nekazari eta lurren jabe. Leinuaren lehen aipamena XI. izanik, jakina da era nahiko jarraituan Frantziar Iraultzara arte euren etxea zenean. Iraultza garaian kanpora joanik, gaztelua eta ondasunak, Zuberoako Ithorrots leinukoa zen Joan d'Abbadiek erosi zituen.
1850. hamarkadan gaztelua erre egin zen, eraikina erdira murriztuz. Ordutik, aletegi gisa erabili izan da gaztelua eta ez da inoren bizileku izan.
Aiziritze-Gamue-Zohaztiko udalak, libera baten truke, 1983an erosi zion gaztelua orduko jabeari, Michel d'Abbadieri. Baina gazteluaren eremuari soilik zegokion salmenta. 1997an inguruko lurrak eta beheko aldean dagoen Borda baserria ere erosi zituen udalak. Borda etxea XIV. mendekoa da nahiz eta XIX. mendean berriz zabaldu zutela eta 1856 data agertu ateburu batean. Etxe horretan gazteluko zerbitzariak bizi ziren eta gaur egun, udal bulego batzuk kokatu dituzte bertan.
Ekintza kulturalak bertan antolatu nahirik, "Gamue Jauregia" deritzon elkartea sortu zuen. 1993an Monumentu historiko izendatu zuten eta 1995. urtean hiru zundaketa egin zituzten bertan, oinarriak ikertzeko.
Enopla
Enopla Nemertea itsas-harren barruko klase bat da.Estileteak dituzte proboszidean. Enopla talde monofiletikoa dela uste da, Anopla ez bezala. Talde oso deribatua da, gihar egitura konplexuarekin gorputzean zehar eta nerbio-sistema konplexuarekin. Ez dago argi hau plesiomorfiko eta apomorfikoa den, eta ikerketa molekurrak ez dira argiak. Paleontologo batzuen arabera Amiskwia Burguess Shaleko fosila Nemertea bat izango litzateke, Enoplaren barrukoa.
Serra Talhada
Serra Talhada Brasilgo udalerri bat da, Pernambuco estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Aleksandra Ivošev
Aleksandra Ivošev (serbieraz: Александра Авов, 1974ko martxoaren 17a -) Serbian jaiotako kirolaria da. Urrezko domina irabazi zuen 50 metroko fusioan hiru posiziotan eta brontzea 10 m aireko fusioan 1996ko Udako Olinpiar Jokoetan, Atlantan.
Ibilbidea edo Olinpiar Jokoetako emaitzak
1990ean, Junior mailako Europako Txapelketan bigarren postuan amaitu zuen, kalibre txikiko hiru posizioko borrokan. 1991n bi aldiz irabazi zuen urrea Europako Junior Txapelketan: hiru postuko borrokan eta buruz behera. 1996ko Urteko Yugoslav Sportswomanean izena hartu zuen. 1996an Urrezko Baloia irabazi zuen, FR Yugoslaviako kirolaririk onenaren saria eguneroko Sport sariak jaso zuelarik. Lau urte geroago, Sydneyko 2000ko Joko Olinpikoetan, 20º amaitu zuen aire konprimituko erriflearekin eta 22º hiru posizioko ekitaldian. 2001ean bosgarren izan zen berriro Europako etzanda posizio Txapelketan. 2002an zazpigarren amaitu zuen Munduko Txapelketan. Bere nazioarteko ibilbidea 2003an amaitu zen.
Mónica Bruckmann
Mónica Bruckmann, jaiotzaz Mónica Esmeralda Bruckmann Maynetto (Peru, XX. mendea) Brasilen bizi den soziopolitologo akademiko peruarra da. Latinoamerikako Informazio Agentziako presidentea eta Brasilgo Garapenerako Politiken Celso Furtado Nazioarteko Zentroko zuzendaritzako kidea.
Biografia
Soziologian graduatua eta Zientzia Politikoetan doktorea Fluminense Unibertsitate Federalean. Rio de Janeiroko Unibertsitate Federaleko Zientzia Politikoko Departamentuko irakaslea da.
Lan ibilbidea
Hego Amerikako Nazioen Batasuneko idazkari nagusiaren aholkulari gisa lan egin zuen. Halaber, Peruko Gizarte Ikerketarako Institutuko zuzendari lanetan aritu zen. Mundu Ikerketa Sozialen Institutuko zuzendaria.
Ekonomia Globalari eta Garapen Jasangarriari buruzko Unesco Katedra eta Sarekoa/Nazio Batuen Unibertsitatekoa eta Munduko Ekonomiaren Azterlan Sarekoa da. Zentro Trikontinentaleko (Belgika) ikertzaile elkartua ere bada. Eskualdeen integrazioa eta baliabide naturalak aztertuz, 2016 eta 2022 bitartean, Geopolitika, eskualde-integrazioa eta mundu-sistema lan-taldea zuzendu zuen Integrazio-, lankidetza- eta aldeaniztasun-politiken gaian.
Latinoamerikako Informazio Agentziako presidentea da. Brasilgo Garapenerako Politiken Celso Furtado Nazioarteko Zentroko zuzendaritzako kidea eta Mexikoko Unibertsitate Nazional Autonomoko Administrazio Zientzietako Doktoretzako aholkularien klaustroko kide iraunkorra. Indiako Social Change aldizkariaren argitalpen-batzordeko kidea da, baita Passagens aldizkarikoa ere. Le Monde Diplomatique egunkari frantsesaren laguntzailea da. Erreferentzia da Latinoamerikako baliabide naturalen azterketan eta defentsan. Munduko ekonomian aditua. Haren mezuek Latinoamerikako nazio eta herrien batasuna sustatzen dute.
Dicaeum annae
Dicaeum annae Dicaeum generoko animalia da. Hegaztien barruko Dicaeidae familian sailkatua dago.
Consetta Caruccio-Lenz
Consetta Lenz, Consetta Carruccio ere deitua (AEB, 1918ko irailaren 26a - 1980ko uztailaren 2a) gimnasta artistiko estatubatuarra izan zen, brontzezko domina olinpikoa lortu zuena 1948an, taldekako lehiaketan. Caruccio 14 urterekin hasi zen gimnasian, Baltimoreko (Maryland) Germania Turnverein gimnasia klubean sartu zenean. Kirol anitzeko atleta, une jakin batean Estatu Batuetako errekor nazionala ezarri zuen 50 metro lauetan, 6,3 segundotan osatuz.
1948ko Londresko Olinpiadetan brontzea irabazi zuen taldekako lehiaketan, eta estatubatuarrak podiumean geratu ziren txekoslovakien eta hungariarren atzetik. Taldekideak Marian Barone, Ladislava Bakanic, Dorothy Dalton, Meta Elste, Helen Schifano, Clara Schroth eta Anita Simonis izan ziren.
Bide batez, Berlingo 1936ko Joko Olinpikoetan 18 urterekin lehiatu zen, nahiz eta banakako dominak gizonezkoen gimnastei ematen zitzaizkien 896 modernoak sortu zirenetik, emakumeek ez zuten banakako dominarik jaso han, 1952ra arte egingo ez zuten bezala; hala ere, 1952an aplikatzen hasi ziren arauen arabera, Caruccioren emanaldiak 1936ko Caruccioren emanaldiak orekatutako brontzezko domina bat balioko zion, banakako puntuazio onena lortu zuen Carucnaren kasuan.
Helen MacGill Hughes
Helen MacGill Hughes (Vancouver, Columbia Britainiarra, 1903ko abuztuaren 24a– Baltimore, AEB, 1992ko apirilaren 29a) Txikagoko eskolako soziologoa eta feminista izan zen.
Bizitza pertsonala
Helen MacGill Vancouver-en jaio zen, Columbia Britainiarrean, 1903an. Ama Helen Gregory MacGill zen eta aita James Henry MacGill, Vancouver-en abokatu. Elsie MacGill ahizparengandik oso gertu zegoen. Ahizpa ingeniari aeronautikoa izan zen eta emakumearen egoerari buruzko Kanadako lehen batzorde nazionalean aritu zen.
Columbia Britainiarreko Unibertsitatean graduatu zen, ekonomia eta alemana ikasita, 1925ean, eta AEBn graduondokoa egiten ari zela Robert Park irakaslea ezagutu zuen. Laura Spelman Rockefeller-ek beka bat eskaini zion Chicagoko Unibertsitatean, Soziologia Departamentuan. Bera Parkekin bizi izan zen aldi batez. Ondoren, 1927an, Parkeren ikasle batekin ezkondu zen: Everett Cherrington Hughes. Hughes-ek, batzuetan, emaztearen garrantzia eta ibilbide profesional desberdinak azpimarratu zituen.
Bi alaba izan zituzten: Helen Hughes-Brock arkeologoa eta Elizabeth G. R. Hughes Schneewind. Bikotea Chicagon bizi izan zen 1961era arte, Cambridgera, MAra bizitzera joan zirenean, E. C. Hughes Brandeiseko Unibertsitateko fakultatean lanean hasteko; H. M. Hughes lanaldi partzialeko ikerketa-postuetan aritu zen Harvarden eta Brandeisen.
Helen MacGill Hughes Baltimoren (MD) hil zen 1992an.
Beka
Hughes-en doktore-tesia 1940an osatu zuen Parkek gainbegiratuta, baina Hughes Montrealen bizi izan zen bitartean, Berriak eta Giza Intereseko Historia gisa argitaratu zen. Bere hitzaldia idaztean, Hughes-ek Everett Hughes-ekin ere lan egin zuen bere lehen liburuan, Kanada frantsesa trantsizioan; E.C. Hughes-ek honelaxe idatzi zuen hitzaurrean: "elkarrekin egin zuten landa-lana ikasteko".
Lewis Coser-ek Arlene Kaplan Daniels aipatu zuen, eta esan zuen denbora horretatik aurrera —13 urte, bere hitzaldia amaitzeko— "Haren karrera haren inguruan egin zela." Chicagon, 1938tik aurrera, bost urteko lanean alabak hezteko, eta, gero, Soziologiako Aldizkari Estatubatuarraren azpeditorea izan zen. Berak argitaratu zuen aldizkaria, 1944-1961 bitartean, eta ezaguna izan zen behar ez ziren hitzak eta jergak errukirik gabe mozteko eta besteen argudio idatziak hobetzeko trebetasunagatik. Inprimategian, bere burua eta irakasleen beste emazte akademiko batzuk bereizten zituen, lanaren soziologiari eta fikziozko ahaidetasunari zegokienez, "eskubide osoko lan ororen edo sailetako neba-arreben zerbitzari" gisa. Askotan, soziologia-bizitza batean izandako esperientziari buruz hausnartzen zuen: horri lotutako agitazio bat "Mujeres en sociología escolar, 1925–75" hitzaldia izan zen, Iparraldeko Elkarte Soziologiko Zentralaren 50. urteko batzarrean, Columbusen, Ohion, 1975eko maiatzaren 4an, eta beste bat "WASP/Emakumea/Soziologoa".
Argitalpenak
Hughes-ek eta Hughes-ek batera argitaratu zuten etnia eta arraza jatorri desberdinetako taldeak harremanetan jartzen direnean gertatzen denaren azterketa. XXI. mendearen hasieran, Howard Beckerrekin lan egin zuen drogazale gazteekin egindako elkarrizketetan, eta emakume baten historia argitaratu zuen The Fantastic Lodge: The Autobiography of a Girl Drug Addict/ Logia fantastikoa: Neskato drogazale baten autobiografia (1961) liburuan. 1967an, Amerikako Elkarte Soziologikoak gonbita egin zion Bigarren Hezkuntzako eskoletarako zazpi irakurketa soziologikoko liburukien serie baten buru izateko, 1970eko Soziologiako Irakurketa Seriearen bolumenak, Hiriak eta Hiri Bizitza, Gaizkileak eta Kriminalak, Familietako Bizitza, Arraza- eta Etnia-harremanak, Gizarte-erakundeak, Biztanleriaren Hazkuntza eta Gizarte Konplexua.
Lehendakaritzak
1973an, Hughes hautatu zuten Sociologists for Women in Society erakundeko lehendakariorde, 1978an Ekialdeko Elkarte Soziologikoko lehendakari eta Amerikako Elkarte Soziologikoko lehendakariorde.
Aimee-Marie Dorstenek Hughes-en lana aztertu zuen generoaren testuinguruan.
Irlandar Aliantza Unionista
Irlandar Aliantza Unionista, Irish Unionist Alliance edo IUA, baita Irlandar Alderdi Unionista, Irish Unionist Party, edo Unionistak bezala ezaguna ere, Irlandako alderdi unionista bat izan zen. Eskuineko ideologia kontserbadorea zuen, bere kideen artean Irlanda osoan bizi ziren jauntxo eta merkatari anglo-irlandar protestanteak zeuden.
1891an sortu zen, aurreko Irlandar Batasun Unionista eta Abertzalea (1885-1991) alderdi unionista ordezkatuz. Irlanda osoan hedatzen zen, gaur egungo Ipar Irlandara mugatzen diren alderdi unionistak ez bezala, horregatik haien aitzindaria da. XIX. mendea eta XX. mendearen hasieran Ipar Irlanda unionismoaren gotorleku nagusia izan arren, Dublin hiriburuan eta hegoaldeko beste hainbat hiri eta udalerri handietan ere unionistak baitzeuden, irlandar nazionalista eta errepublikarren aurrean gutxiengoa izan arren. Alderdi honetako buruzagi nagusiak Edward James Saunderson eta Arthur Maxwell anglo-irlandarrak izan ziren.
1921ean desegin zen, Hegoaldeko Irlanda eta Irlandako Estatu Askea hedatzearekin bat, Hegoaldeko Irlandako unionista asko Ipar Irlanda edo Erresuma Batuko beste lurraldeetara lekualdatu baitziren.
Cours (Lot)
Cours Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cours udalerrian erroldatutako biztanleak 256 ziren. Familiak 116 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 177 etxebizitza zeuden, 110 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 58 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 172 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 110 etxebizitza nagusietatik 81 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 33 etxek lau zituzten eta 51 etxek bost zituzten. 91 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 38 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 64 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Belleville-sur-Mer
Belleville-sur-Mer Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Cours (Lot)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 175 ziren, horien artean 123 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 123 pertsona aktiboetatik 106 lanean zeuden (57 gizon eta 49 emakume) eta 17 langabezian zeuden (7 gizon eta 10 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Belleville-sur-Mer
Biztanleria
2007an Belleville-sur-Mer udalerrian erroldatutako biztanleak 799 ziren. Familiak 226 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 130 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Cours (Lot)
Diru sarrerak
2009an Cours udalerrian 124 unitate fiskal zeuden, 287 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.513 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 margolaria, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
Belleville-sur-Mer
Etxebizitza
2007an 252 etxebizitza zeuden, 240 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 237 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 240 etxebizitza nagusietatik 152 bere jabearen bizilekua ziren, 86 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 9 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 61 etxek lau zituzten eta 146 etxek bost zituzten. 206 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 71 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 152 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Cours (Lot)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Cours udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 300 hektarea erabiltzen.
Belleville-sur-Mer
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 480 ziren, horien artean 377 aktiboak ziren eta 103 inaktiboak ziren. 377 pertsona aktiboetatik 350 lanean zeuden (188 gizon eta 162 emakume) eta 26 langabezian zeuden (13 gizon eta 13 emakume). 103 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 54 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Cours (Lot)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Belleville-sur-Mer
Diru sarrerak
2009an Belleville-sur-Mer udalerrian 228 unitate fiskal zeuden, 705,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.241 euro zen.
Cours (Lot)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Belleville-sur-Mer
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 iturgina, 1 ile apaindegia, 1 jatetxe eta 1 apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Belleville-sur-Mer udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Bohol
Bohol Filipinetako uhartea da, Bisayak uhartediaren multzoan.
Belleville-sur-Mer
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Bohol
3.269 km2-ko azalera dauka eta 2000. urtean 1.137.268 biztanle zituen (276 biz./km2).
Belleville-sur-Mer
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bohol
Tagbilaran (89.000 biz.) hiri nagusia da.
Knightriders
Knightriders (euskaraz Zaldun Motorzaleak), 1981eko George A. Romero estatubatuar zinema zuzendariaren drama film bat da. Ed Harris, Gary Lahti, Tom Savini, Amy Ingersoll, Patricia Tallman eta Christine Forrest aktoreek antzeztu zuten. Stephen King idazleak kameoa egin zuen.
Argumentua
Mahai Borobileko zaldunak bailiran bezala jantzitako motorzale talde bitxi bat AEBetako herri txikietan geldituz herrialdean barna bidaiatzen du, beren buruzagia Billy erregea da (Ed Harris). Gelditzen diren lekuetan, Erdi Aroko ospakizunak antolatzen dituzte, hauetan jendeak jan-edan, eskulanak erosi eta heuren zaldun txapelketez goza dezake. Beren jazkera ez da bitxia den gauza bakarra, baita beren arauak eta bizimodua ere, Kameloteko bizilegez bizitzen saiatzen baidira. Laister ezagunak egin eta kazeatari eta hedabideen ondorioz ospea bereganatuko dute. Hortik aurrera gauzak okertzen hasiko dira...
Barra de São Miguel (Paraíba)
Barra de São Miguel Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Materako probintzia
Materako probintzia (Provincia di Matera) Italiako Basilicatako eskualdeko probintzia da. Probintziaren hiriburua Matera da.
Herriak
Probintziako herririk jendetsuenak honakoak dira:
Elsie MacGill
"Elsie" MacGill, jaiotzaz Elizabeth Muriel Gregory (Vancouver, Kanada, 1905eko martxoaren 27a– Cambridge, AEB, 1980ko azaroaren 4a), munduko aireontzien lehen emakume-diseinatzailea izan zen. "Hurrikanetako erregina" ezizenaz ere ezaguna zen. Hainbat arlotan aitzindaria izan zen: 1927an ingeniari elektriko titulua eskuratu zuen lehen emakume kanadarra izan zen, 1929an ingeniari aeronautiko titulua jaso zuen lehen emakume estatubatuarra, aireontzi bat diseinatu zuen lehen emakumea eta Kanadako Ingeniaritza Institutuan onartu zuten lehen emakumea. Gainera, emakumeen eta haurren eskubideen defendatzaile handia izan zen, legezko eta laneko eskubideak lortzeko aktiboki parte hartuz.
Aeronautikako ingeniari gisa lan egin zuen Bigarren Mundu Gerran, eta asko egin zuen Kanada aireontzien eraikuntzan potentzia izateko, Kanadan Car and Foundry (CC&F) enpresan, Fort William, Ontario. CC&F enpresan lan egin ondoren, aholkularitzako enpresa arrakastatsua zuzendu zuen. 1967tik 1970era, Kanadako Emakumearen Estatuserako Batzorde Errealean notario izan zen, 1970ean argitaratua.
Lehen urteak eta hezkuntza
MacGill Vancouver-en jaio zen 1905eko martxoaren 27an. Aita James Henry MacGill-en alaba gazteena izan zen. Vancouverren abokatu entzutetsua zen Vancouver, denbora erdiko kazetaria eta ministro anglikanoa, eta ama Helen Gregory MacGill, kazetaria eta Columbia Britainiarreko lehen emakume-epailea. Bi neba nagusi izan zituen, amaren lehen ezkontzakoak, eta ahizpa nagusi bat, Helen MacGill Hughes doktorea (1903), harekin oso gertuko harremana zuen.
Gemerček
Gemerček Eslovakiako udalerri bat da, Rimavská Sobotako barrutian kokatuta. 11,67 km²ko azalera du eta 99 biztanle 2017ko datuen arabera.
Elsie MacGill
Lehen urteak eta hezkuntza
MacGillek 12 urte zituela, Vancouverreko Gazte Gorteko epaile hautatu zuten ama. 1911tik aurrera, Columbia Britainiarreko arraza-gatazkek gorantz jarraitu zuten, eta Jim MacGill-en lanak, etorkinen legez kanpoko egoerarekin zerikusia zuenak, eragin negatiboa izan zuen. Horrek finantza-arazo larriak eragin zizkion Elsieren familiari gerra-urteetan. Baina gauzak konpontzeko gaitasun goiztiarrak lagundu zion familiari zutik egoten, eta ikuspegi zabala eman zion karrera aukeratzeko.
Gemerček
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1427. urtekoa da.
Elsie MacGill
Lehen urteak eta hezkuntza
MacGill 1923an onartu zuten Torontoko Unibertsitateko Zientzia Aplikatuen programan. Oporretan motor elektrikoak konpontzeko lantegietan lan egiten zuen, eskola urteko irakaskuntza teoriko eta praktikoak garatzeko. Tailer horietan izan zituen lehen esperientziak Elsiek ingeniaritza aeronautikoaren arloan. Graduatu baino lehentxeago, infekzio-mielitis akutua izan zuen, poliomielitis-forma bat, eta, seguru asko, gainerako egunak gurpil-aulki batean pasatuko zituela iragarri zioten. Berak horren aurkako borroka egin zuen, eta oinez ibiltzen ikasi zuen, metalezko bi euskarriren gainean, bitartean ingeniaritza elektrikoan graduatu zen Kanadako lehen emakumea izan zen.
Doktorego-ikasketak Cambridgeko MITen egiten laguntzeko, hegaldiari eta aireontziei buruzko artikulu ugari idatzi zituen.
Ingeniari ibilbidea
1934an, MacGill Fairchildeko eragiketa aeronautikoetan hasi zen lanean Montrealen, ingeniari aeronautiko laguntzaile gisa. 1938an, Kanadako Ingeniaritza Institutuko (EIC) kide formal izateko hautatu zuten lehen emakumea izan zen. "Aeroplanoen jardun sinplifikaturako kalkuluak" lana aurkeztu zuen Real Sociedad Aeronáuticaren aurrean, Ottawan, 1938ko martxoaren 22an. Geroago, bere lana The Engineering Journalen argitaratu zen. Gainera, Gerra sasoiko ingeniaria dokumentalean parte hartu zuen. Bere segmentua "Aireontzi Kanadarren Ingeniaritza gerra garaian" izan zen. 1942an, Kanadako Ingeniaritza Institutuko (EIC) lehendakari hautatu zuten, lehendakariorde lanetan aritu ondoren.
Urte horretan bertan, MacGill Aeronautikako Ingeniaritzako buru gisa kontratatu zuten Canadian Car and Foundryn (CanCar), eta postu hori lortu zuen munduko lehen emakumea bihurtu zen. CanCar-en "Maple Leaf Trainer II" entrenamendu-aireontzi berriak diseinatu eta probatu zituen.
"Maple Leaf Trainer II" CanCar-eko lantegietan diseinatu eta eraiki zuten, Fort Williamen (gero Trueno Badia), eta MacGill hara joan zen bizitzera. Nahiz eta indar aliatuek "Maple Leaf Trainer II" ez zuten erabili, horietako hamar (bi fabrikan osatuak eta zortzi Mexikon bertan muntatuak) Mexikora saldu zituzten. Han, leku handietan egindako lana oso garrantzitsua izan zen behar ziren maniobra ugarietarako. MacGill-ek konpainian zuen funtzioa aldatu egin zen fabrika aukeratu zutenean, Britainia Handiko Aireko Errege Indarrerako borroka-hegazkina eraikitzeko. Konpainia 500 langile izatetik 4.500 izatera pasatu zen gerraren amaierarako, eta horien erdiak emakumeak izan ziren. MacGill-en oinarrizko funtzioa produkzio-lerroko eragiketak gainbegiratzea zen, enpresa denbora horretan hedatzen zen bitartean. Baina aireontziek neguan lan egin ahal izateko konponbideak diseinatzeaz ere arduratu zen, funtzio desizoztaileak eta elurretan lurreratzeko eski finkoen sistema sartuz. 1943an ekoizpen-lerroa itxi zenean, CanCar-ek 1.400 hegazkin baino gehiago ekoitzi zituen. 1940an, Elsiek horri buruzko lan bat idatzi zuen: "Hegazkinen Tropeleko Ekoizpenari eragiten dioten faktoreak". Ondoren, The Engineering Journalen argitaratu zen. Hegazkin hauen ekoizpen arrakastatsuan betetzen zuen funtzioak ospetsu egin zuen, eta Estatu Batuetan komiki-liburu bat argitaratu zen, "Urakanen erregina" ezizena erabiliz. Hala, hainbat artikulu eta istorio argitaratu ziren, eta emakume ingeniariarekiko lilura eragin zuen.
Tapizeria
Tapizeria altzariak, bereziki eserlekuak, oihalez apaintzeko jarduera da. Altzari horiek erosoago egiteko behar diren malgukiak eta biguntzeko materiala jarri ere egiten ditu tapizeroak. Tapizerian jarduten duen langilea tapizatzailea da.
Elsie MacGill
Ingeniari ibilbidea
Aireontzien ekoizpena amaitu ondoren, CanCar-ek kontratu berria lortu zuen Estatu Batuetako armadarekin, Curtiss SB2C Helldivers eraikitzeko. Baina ekoizpen horrek gorabehera eta aldaketa txiki asko izan zituen Curtiss-Wright-en (aldi berean, EEko Armadak eskatu zuen). AEB) eta, horren ondorioz, eskala handiko ekoizpenak denbora asko behar izan zuen hasteko. Proiektu honen erdian, MacGill eta langileen kudeatzailea, E. J. (Bill) Soulsby kaleratu egin zituzten. Hasieran, Soulsbyk astebete lehenago fabrikara joan zen ontzigintzako agente-talde batekin istilua izan zuen zurrumurrua zabaldu zen, baina, geroago, kaleratzeen arrazoia MacGill eta Soulsbyk maitasun-harreman bat zutela izan zen.
MacGill eta Soulsby 1943an ezkondu ziren eta Torontora joan ziren. Han, aeronautika-aholkularitzako negozio bat jarri zuten. 1946an, Elsie Nazioarteko Abiazio Zibilaren Erakundearen (HEZINE) aholkulari tekniko izan zen lehen emakumea izan zen. Erakunde horretan, aireontzi komertzialak diseinatzeko eta ekoizteko nazioarteko arauak aldatzen lagundu zuen. 1947an, Nazio Batuen Tentsioa Aztertzeko Batzordeko lehendakaritza hartu zuen, eta Nazio Batuen Erakundeko batzorde bateko buru izan zen lehen emakumea izan zen.
1952an, MacGillek hitzaldi bat aurkeztu zuen Emakumeen Ingeniarien Elkartean (SWE): "Aireko lineak garatzeko ekimena". Ondoren, The Engineering Journalen argitaratu zen. Handik urtebetera, Ingeniaritza Saria eman zion aldizkariak.
Emakumeen eskubideak
1953an hanka hautsi ondoren, MacGillek hilabetetako susperraldia baliatu zuen amaren paperak antolatzeko, eta biografia bat idazten hasi zitzaion: Nire ama, Epailea: Helen Gregory MacGill Epailearen Biografia, 1955ean argitaratua. Aktibismoak eta amak eta amonak sufragio-mugimenduan parte hartzeak bultzatu zuten Elsie 1960. urtean emakumeen eskubideen aldeko borrokan buru-belarri parte hartzera.
1962tik 1964ra MacGill Kanadako Emakume Enpresarial eta Profesionalen Federazioko lehendakaria izan zen. 1967an Kanadako Emakumeen Estatuko Batzorde Errealean parte hartu zuen eta 1970ean argitaratutako txostenean parte hartu zuen. "Adierazpen Independentea" ere egin zuen, batzordean zituen gehiengoaren bestelako iritziak deskribatuz. Adibidez, abortua Kode Kriminaletik erabat despenalizatzea nahi zuen.
Ontarioko Emakumearen Estatuserako Batzordeko kide ere izan zen MacGill, eta Emakumeen estatuserako Ekintza Batzorde Nazionalean jardun zuen.1971n batzorde horretan egindako lanagatik eman zitzaion Kanadako Agindua saria. «Ingeniaritza-sari asko jaso ditut, baina emakumeen eta haurren eskubideen defendatzaile gisa ere gogoratzea espero dut.»
Elsie MacGill.
Heriotza
MacGill 1980ko azaroaren 4an hil zen Cambridgen, Massachusetts, Helen ahizpa bisitatzen ari zela. Haren heriotzari buruz, Shirley Allenek, Laurogeita hemeretziko Kanadako kidekoa (hegazkin-konpainien erakunde batek), hauxe esan zuen: "'Elsie MacGillek buru distiratsua zuen eta Kanadako emakume aparta zela onartu zuten. Genero arazo bakar batek ere ez zuen eragotzi bere gaitasuna komunitatearen eta herrialdearen zerbitzura jartzea.'"
J. K. Simmons
Jonathan Kimble Simmons (Grosse Pointe, 1955eko urtarrilaren 9a) estatubatuar aktorea da. Whiplash filmean aritzeagatik, taldeko gizonezko aktore onenaren Oscar Saria lortu zuen.
Vicente Huidobro
Vicente Huidobro (Santiago, Txile, 1893ko urtarrilaren 10a - Cartagena, Txile, 1948ko urtarrilaren 2a) Txileko idazlea izan zen.
Cinchona
Cinchona Rubiaceae familiako eta Gentianalen ordenako landare fanerogamoen genero bat da. 5-15 metroko altuera duten zuhaixka handien edo zuhaitz txikien 25 espezie ditu.
Vicente Huidobro
Biografia
Europara bidaia eginik (1916), Parisen bizi izan zen lehenik, eta han sartu zen harremanetan mende-hasierako abangoardia artistikoarekin (Arp, Picasso, Apollinaire). Kreazionismo deituriko doktrina plazaratu zuen (tradizio poetiko guztiaren ukatzea, barreneko sormen-ekintza gisa hartzea poesia). Madrilera joan eta Ultra aldizkariko lankide izan zen. Espainiako Gerra Zibilean parte hartu zuen. Frantsesez eta espainieraz idatziriko poesian, asmakuntza-ahalmen nabaria azaldu zuen, eta Hego Ameriketako mendearen lehen erdiko poesiaren berritzaile handia da, eta geroagoko belaunaldietan ere eragina izan du.
Cinchona
Hostoak kontrajarriak eta lantzeolatuak ditu, dezimetro batetik laura eta hostoiraunkorra da. Loreak zuriak, arrosak edo gorriak dira, panikula terminaletan sortuak. Fruitua hazi ugariko kapsula bat da.
Archolaemus santosi
Archolaemus santosi Archolaemus generoko animalia da. Arrainen barruko Sternopygidae familian sailkatzen da.
Cinchona
Genero honetako espezie batzuek, adibidez Cinchona officinalis edo kina, kinina sortzen dute, ezaugarri antipiretikoak, antipaludikoak eta analgesikoak dituen alkaloide bat. Bere propietateak aurkitzeak iraultza ekarri zuen medikuntzan, eta gaur egun ere, kinina helburu medikoetarako erabiltzen da.
Lineok izendatu zuen Francisca Enríquez de Rivera andrearen omenez, Chinchóngo IV. Kondearen bigarren emaztea, Luis Jerónimo Fernández de Cabrera y Bobadilla, bera izan baitzen, tradizioaren arabera, Mundu Zaharreko jendearen artean landare honen azalaren propietate sendagarriak aurkitu zituena. Lineok 'chi' soinu espainiarra italiar erara transkribatu zuen: 'ci', garai hartan ohikoa zena.
Vicente Huidobro
Biografia
Hona Huidobroren poesia-liburu batzuk: Adán (1916), Ecuatorial (1918), Tout à coup (1925), Altazor o el viaje en paracaídas (1931). Halaber, prosazko obran zenbait eleberri aipatzekoak dira: Mío Cid Campeador (1929), Cagliostro (1934).
Estatuarteko Autobide Sistema
Dwight D. Eisenhower Estatuarteko eta Defentsa Autobide Sistema Nazionala edo Estatuarteko Autobide Sarea, Dwight D. Eisenhower National System of Interstate and Defense Highways edo Interstate Highway System, AEBetako estatuarteko autobide sare bat da. Oraindik eta handiadoa baina ezezagunagoa den Autobide Sistema Nazionalaren zati da.
1953an Dwight D. Eisenhower presidente bilakatu ostean, bere adiministrazioak autobide sare bat burutzeko proposamena garatzen hasi zen. 1956ko ekainaren 29an osatu zen, eta ordutik aurrera herrialde osoan barna hedatuz eta jada eraikiak zeuden autobideak ere gehituz joan da, batez ere ipar-ekialdean.
2016an sistema guztiko autobideek 7.,556 kilometro luze zuten. Etorkizunean autobide gehiago gehitu eta eraikitzea aurreikusi da.
Tomas Hernández Mendizabal
Tomas Hernández Mendizabal (Donostia, Gipuzkoa, 1940ko irailaren 15a - 2021eko abenduaren 25a) gipuzkoar pintore, eskultore eta batez ere, kartelgilea izan zen.
Kartelgile gisa nabarmendu da batez ere Hernández Mendizabal (Donostiako jazzaldia, Donostiako estropadak, Tolosako inauteriak...).
Biografia
Donostiako Gros auzoan jaioa, Viteri eskolan egin zuen lehen hezkuntza. Hamahiru urterekin lanean hasi zen mandatu-mutil gisa, Mercadal akademian marrazketa eta errotulazioa ikasten zuen bitartean. Olio-pintura ere ikasi zuen Jose Camps margolariarekin sei hilabetez eta Gipuzkoako Arte Elkartean sartu ondoren, Ascensio Martiarena izan zuen gidari marrazketa ikasteko eta Jesus Olasagasti erretratugintzan. 1968 urtean ezkondu zen eta hiru seme-alaba izan zituzten. Arlo profesionalean, inprimategietan jardun zuen: 1958tik 1960ra bitartean Donostiako Egia auzoko Slenco inprimategian, gero Gráficas Valverde inprentan, Antonio Valverde idazle eta margolariarena zena. Tokia arte grafikoen unibertsitate gisa gogoratuko zuen Tomasek. Handik haren anaiarena, Santiago Valverde zenaren Savasa inprimategira pasa zen, Usurbilen, nondik 2003 urtean erretiratu zen. Diseinugile grafiko, margolari eta eskultore izateaz gain, hiriko animatzaile sozio-kulturak gisa ere nabarmendu zen bizitza osoan.
Lanak
Bere lanen erakusketa ugari egin zituen 1966-1982 bitarteko urteetan Euskal Herrian, Espainian, Frantzian eta Alemanian zehar. Azken urteotan egindako lanak bilduz erakusketa bat egin zuen 1998an Zarautzen eta Tolosan, betiere bere lanaren ezaugarri nagusia izan den gaien aniztasuna nabarmendu zuena. Eskulturari dagokionez, epaimahaiaren aipamen berezia lortu zuen Tanti Potto lanarekin, Donostiako Udalak Pasealeku Berrian eskultura bat kokatzeko antolaturiko zuen deialdian. Amara Berri auzoko Etxeberri plazan dagoen Trikitilariak eskultura Donostiako udalak eskatu zion 1991n.