cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senlis (Pas-de-Calais)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Senlis udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 285 hektarea erabiltzen.
Leopoldo Lugones
Leopoldo Lugones (Rio Seco, Córdoba, 1874ko ekainaren 13a - Buenos Aires, 1938ko otsailaren 18a) argentinar poeta izan zen. Herrialdeko idazle handiena izan zen bere garaian eta eragin handia izan zuen ondoko idazle gazteengan, Jorge Luis Borgesengan, esate baterako.
Biografia
Sozialista zen eta 1897an La Montaña izeneko egunkaria sortu zuen Buenos Airesen. Literatura-alorrean, Rubén Darío nikaraguar poetak gidatzen zuen talde modernistako kide izan zen eta poema-bilduma garrantzitsu bat eman zuen Las montañas de oro izenpean (1897, «Urrezko mendiak»). Los crepúsculos del jardín (1905, «Lorategiko arratsak») eta Lunario sentimental (1909, «Ilargi-almanaka sentibera») bildumak argitaratu zituen ondoko urteetan.
1911-1914 urteetan Parisen bizi izan zen, eta hasierako sozialismotik joera nazionalista baterantz jo zuen, estetika modernista nazio-gaietara loturiko errealismo bihurtu zen neurrian. Aldaketa erabatekoa izan zen bere El libro de los paisajes (1917, «Ikuspegien liburua»).
Cuentos fatales (1924, «Patuaren ipuinak») ipuin bilduman eta El ángel de la sombra (1926, «Itzalpeko aingerua») obran nazio-gaiak erabili zituen. Argentinako Hezkuntza Batzordeburu izan zen 1914-1938 urteetan eta Argentinako ordezkari Nazioen Ligan 1924an. Greziako kultura klasikoa ikasi eta landu zuen eta Iliada eta Odisea gaztelerara itzuli zituen.
Simpsonen aniztasun adierazle
Simpsonen aniztasun adierazlea ekologian erabiltzen den aniztasun adierazlea da. Zoriz aukeratutako bi banako edo organismo espezie berekoak izateko probabilitatea besterik ez da. Honela kalkulatzen da:
S jasotako espezie kopurua da. N eta n_i espezie guztietarako eta espezie bakoitzeko jasotako banako kopurua da. Ekosistema osoan dauden banako kopurua zenbatzea oso zaila denez, gehienetan ikergai diren espezie guztiak barne hartzen dituen eremu txiki bat edo laginketa karratu bat aztertzen da, kopuruak zenbatzearren.
Adierazlea zenbat eta handiagoa izan, bioaniztasuna hainbat eta txikiagoa dela esan daiteke.
Adibidea
Ondoko taula, lur karratu batean jasotako espezieen zenbaketa azaltzen da:
Jon Urbieta
Jon Urbieta Jimenez (Zumaia, Gipuzkoa, 1988ko uztailaren 3a) gipuzkoar abeslari, aktore eta telebista aurkezlea da.
Simpsonen aniztasun adierazle
Adibidea
Guztira, 2+8+1+1+3=15 organismo bildu direla, honela kalkulatzen da Simpsonen adierazlea:
Jon Urbieta
Bizitza
Betizu Taldeko kidea izan zen eta bere abestirik ezagunenetarikoa «Lokaleko leihotik» da. Horrez gain, ETB1eko hainbat saioetan parte hartu du.
Xabier Erro
Xabier Erro Jauregi (Lesaka, Nafarroa Garaia, 1946ko otsailaren 5a – Hondarribia, Gipuzkoa, 2018ko martxoaren 26a) euskal herritar mendigoizalea izan zen. Ingeniaritza teknikoko ikasketak egin zituen Iruñean. Irakaslea zen ogibidez. Mendiko gidari lan egin zuen urte askoan.
Maffliers
Maffliers Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Simpsonen aniztasun adierazle
Kanpo estekak
Diversity index
Xabier Erro
1980ko Everest Euskal Espedizioan 14 kideetako bat izan zen. Urte batzuk geroago, Gasherbrum IIko tontorrera (Himalaia) iritsi zen. Lehen nafarra izan zen, halaber, Aconcagua (Andeak) igotzen.
Buruko minbiziak jota hil zen 72 urterekin bere etxean, ebakuntza egin eta egun batzuetara.
Montbizot
Montbizot Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Montbizot udalerrian erroldatutako biztanleak 1.579 ziren. Familiak 593 ziren, horien artean 136 pertsona bakarrekoak ziren (70 bakarrik bizi ziren gizonak eta 66 bakarrik bizi ziren emakumeak), 182 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 263 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 642 etxebizitza zeuden, 592 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 24 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 615 etxeak ziren eta 24 apartamentuak ziren. 592 etxebizitza nagusietatik 503 bere jabearen bizilekua ziren, 86 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 26 etxek bi zituzten, 69 etxek hiru zituzten, 170 etxek lau zituzten eta 323 etxek bost zituzten. 435 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 219 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 308 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 966 ziren, horien artean 776 aktiboak ziren eta 190 inaktiboak ziren. 776 pertsona aktiboetatik 734 lanean zeuden (387 gizon eta 347 emakume) eta 42 langabezian zeuden (27 gizon eta 15 emakume). 190 pertsona inaktiboetatik 69 erretiraturik zeuden, 73 ikasten zeuden eta 48 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Montbizot udalerrian 620 unitate fiskal zeuden, 1.665 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.277 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 43 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Montbizot udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 930 hektarea erabiltzen.
Vermand
Vermand Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Montbizot
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rien à déclarer
Rien à déclarer 2010eko Dany Boon frantziar zinema zuzendarien film komikoa filma da.
Guinardó-Hospital de Sant Pau geltokia
Guinardó | Hospital de Sant Pau Bartzelonako metroaren geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Horta-Guinardó barrutian dago.
Rien à déclarer
Sinopsia
1993ko urtarrilaren 1ean Eurozona sortu zen. Aduanetako bi agente, bata belgikarra eta bestea frantziarra, mugan dituzten postuak desagertzear daudela konturatuko dira. Ruben Vandervoorde agente belgikarraren familian frankofobikoak dira. Baina Mathias Ducatel agente frantsesa, Rubenen etsaia, haren arrebarekin maiteminduta dago.
Era harrigarrian, Mathiasek eta Rubenek haien arteko liskarrak ahaztu eta elkarrekin lan egitea erabakiko dute, eta landa-errepideetan zehar ibiliko dira Renault 4L zahar batekin.
Vermand
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 1.040 ziren. Familiak 405 ziren, horien artean 108 pertsona bakarrekoak ziren (68 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 116 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 137 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 44 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 455 etxebizitza zeuden, 419 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 442 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 419 etxebizitza nagusietatik 322 bere jabearen bizilekua ziren, 91 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 42 etxek hiru zituzten, 123 etxek lau zituzten eta 245 etxek bost zituzten. 338 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 202 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 175 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 673 ziren, horien artean 470 aktiboak ziren eta 203 inaktiboak ziren. 470 pertsona aktiboetatik 423 lanean zeuden (234 gizon eta 189 emakume) eta 47 langabezian zeuden (22 gizon eta 25 emakume). 203 pertsona inaktiboetatik 85 erretiraturik zeuden, 65 ikasten zeuden eta 53 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vermand udalerrian 425 unitate fiskal zeuden, 1.058,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.488 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 44 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 3 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Maffliers
Biztanleria
2007an Maffliers udalerrian erroldatutako biztanleak 1.620 ziren. Familiak 537 ziren, horien artean 86 pertsona bakarrekoak ziren (39 bakarrik bizi ziren gizonak eta 47 bakarrik bizi ziren emakumeak), 117 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 299 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 35 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Domintxaine-Berroeta
Domintxaine-Berroeta ([domintʃaiɲe beʁo.eta]) Zuberoako udalerria da eta Pettarra eskualdean dago kokaturik. 1842ko ekainaren 25ean sortu zen Domintxainek eta Berroetak bat egin zutenean.
Ingurune naturala
Lauirase ibaia udalerriaren eta Arboti-Zohotaren mugatik hurbil jaiotzen da
Historia
Domintxaine Pettarrako degerietako bat izan zen.
Demografia
Bi herriek bat egin ondoren, XIX. mendearen erdialdean, 1.000 biztanle izatera iritsi zen udalerria. Hala ere, ordutik beherako joera etengabea izan zuen eta XX. mendearen amaieran 455 biztanle zituen. XXI. mendearen hasiera biztanle gutxi batzuk irabazi zituen.
Maffliers
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Domintxaine-Berroeta
Euskara
Domitxainen Pettarrako euskara mintzatzen da, zuberotarra.
Maffliers
Etxebizitza
2007an 577 etxebizitza zeuden, 543 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 500 etxeak ziren eta 74 apartamentuak ziren. 543 etxebizitza nagusietatik 445 bere jabearen bizilekua ziren, 86 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 14 etxek gela bat zuten, 41 etxek bi zituzten, 70 etxek hiru zituzten, 109 etxek lau zituzten eta 309 etxek bost zituzten. 452 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 191 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 330 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.106 ziren, horien artean 884 aktiboak ziren eta 222 inaktiboak ziren. 884 pertsona aktiboetatik 833 lanean zeuden (425 gizon eta 408 emakume) eta 50 langabezian zeuden (23 gizon eta 27 emakume). 222 pertsona inaktiboetatik 73 erretiraturik zeuden, 98 ikasten zeuden eta 51 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Vermand
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 autoeskola, 3 igeltseroak, 1 zurgina, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa eta 2 ile apaindegiak.
Maffliers
Diru sarrerak
2009an Maffliers udalerrian 564 unitate fiskal zeuden, 1.692 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 24.456 euro zen.
Vermand
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Vermand udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Maffliers
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 61 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 12 eraikuntza enpresak ziren, 10 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 6 higiezinen enpresak ziren, 9 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 18 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 3 igeltseroak, 3 zurginak, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia, 4 jatetxeak eta 2 higiezinen agentziak.
Vermand
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen. Vermand udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen375 ikaslekin.
Maffliers
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 okindegi zen, 1 arraindegi zen eta 1 kirol-denda zen.
2000. urtean Maffliers udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 256 hektarea erabiltzen.
Vermand
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Maffliers
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Edith Head
Edith Head (San Bernardino, Kalifornia, 1897ko urriaren 28a - Los Angeles, 1981eko urriaren 24a) estatubatuar jantzi-diseinugilea izan zen. Zortzi Oscar Sari irabazi zituen jantzien diseinu onenaren kategorian 1948 eta 1973 artean.
Los Angeleseko Chouinard Art Instituten diseinua ikasi zuen eta Paramount Picturesek 1923an kontratatu zuen jantzien zirriborroak egiteko. 1943an The Jungle Princess filmean Dorothy Lamourrentzat egin zuen sarong-arengatik aintzatespena jaso zuen. 1948an Jantzien diseinu onenaren Oscar Saria sortu zen eta Headek 35 izendapen jaso zituen eta 8 aldiz irabazi zuen.
Bele mokolodi
Bele mokolodia (Corvus macrorhynchos) Corvus generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.
Edith Head
Paramount Picturesen lan egin zuen 1967ra arte. Urte horretan konpainiak ez zion kontratua berritu. Alfred Hitchcockek Universal Picturesen sartzera gonbidatu zuen eta 1973an bere azken Oscar Saria irabazi zuen.
Artedius corallinus
Artedius corallinus Artedius generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.
Cynoscion regalis
Cynoscion regalis Cynoscion generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Prégilbert
Prégilbert Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Prégilbert udalerrian erroldatutako biztanleak 186 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 113 etxebizitza zeuden, 82 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 109 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 82 etxebizitza nagusietatik 70 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 8 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 52 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 29 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 119 ziren, horien artean 92 aktiboak ziren eta 27 inaktiboak ziren. 92 pertsona aktiboetatik 86 lanean zeuden (48 gizon eta 38 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 27 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Prégilbert udalerrian 82 unitate fiskal zeuden, 181 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.667 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 2 argiketariak.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Záboří nad Labem
Záboří nad Labem Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 850 biztanle ditu eta 8.91 kilometro koadroko azalera. Kutná Horako barrutian dago.
Vegetta777
Samuel de Luque Batuecas ( Madril, Espaina 1989ko apirilaren 12a) VEGETTA777 (edo, besterik gabe, Vegetta bezala) YouTuber espainiar bat da, bideoengatik ezaguna (Minecraft, GTA V, Rainbow Six, Hello Neighbor, etab). Espainiako bigarren YouTuber suscriptore gehien dituen, eta bakarkako zazpigarren kanal, elrubius atzetik.
Záboří nad Labem
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1282 urtean egin zen.
Vegetta777
Biografia
Samuel de Luque Batuecas, 1989ko apirilaren 12an jaio zen, bere ama Inés Batuecas da eta bere aita Roberto de Luque da. Madrilen (Espainia) jaioa, 5 urtekin Alcorconera joan zen bizitzera. Haurtzaro Alkor eta Villalkor ikastetxean izan zuen, bere eskolako neska-mutilekin harremana zuen, jakina da, baita ere, bere familia Costa del Sol-era joaten zela udan, batez ere Benalmadenara.
Ibilbidea
Vegettaren kanala 2008ko martxoan sortu zen, hala ere, bere lehen bideoa 2012ko otsailaren 21ean argitaratu zen, Uncharted 3-ren jokatzeko, eta bertan bere gurasoek emandako harrapaketa-txartel batekin grabatutako bere kanala agertzen zen. Laster bere kanala hazten hasiko zen bere karisma eta eduki askotarikoagatik. Berari lotutako edukia Minecraft da, eta horren sustatzaile bikaina izan zen hasieratik, V for Vegetta, Minecraft Zone, Minecraft Apocalypse edo Planet Vegetta bezalako serieak eginez.
Orduan Vegetta Machinimako ekitaldi batera gonbidatu zuten, paper arazo batzuk izan zituen eta honek Willyrex ezagutzera eraman zuen, YouTube-n bere lagunik onena izango zena, bere kanalera ere antzeko edukia igotzen zuena, biak adiskidetasuna garatzen hasiko ziren.
Serieak
Vegetta777-k serie asko egin ditu, batez ere Minecraft. Horien artean, nabarmenenak hauek dira:
Planeta Vegetta - Hau banakako mod sorta bat da. Serie honek hainbat denboraldi ditu, orain arte 6 izan dira guztira. Hau ere zure katearen ezaugarri garrantzitsuena da.
Minecraft Apocalypse Willyrex protagonista duen Minecraft mod kooperatiboen serie bat da. Guztira sei denboraldi behar izan ditu orain arte.
Karmaland: Minecraft mod kooperatiboen serie bat da, nahiz eta kideetako hainbat inaktibo egon lehen denboraldian.
Lehenengo denboraldian honako YouTuber hauek parte hartu zuten:, Willyrex, sTaXx, Luzu eta Alexby11.
Aundorach
, Eskoziako Highland eskualdeko udalerri bat da, Badenoch eta Strathspey barrutian. Loch Garten aintziratik milia bat hegoaldera dago.
Vegetta777
Serieak
Hirugarren denboraldian YouTuber hauek parte hartu zuten:, Willyrex, sTaXx eta Alexby11.
Laugarren denboraldian honako YouTuber hauek parte hartzen dute:, Willyrex, Alexby11, Luzu, Rubius, Mangel, Fargan, Lolito eta AuronPlay.
YouTuber hauek parte hartzen dute bosgarren denboraldian:, Willyrex, Alexby11, Luzu, Rubius, Mangel, Fargan, Lolito, sTaXx, Illojuan eta Quackity
Minecraft Zone - Serie autonomoa da. Orain arte 2 denboraldi egon dira PCan 3 denboraldi Xbox 360 n.
Minecraft World: biziraupen modurik gabeko seriea azpikoekin.
V for Vegeta: serie bat non etxe erraldoi eta freskoak egiten dituen bereziki bere menpekoentzat, eta gero esteka bat uzten du bere harpidedunentzat deskargatzeko.
Extreme Wigetta - Willyrex-ekin "Hardcore" moduan dagoen serie kooperatiboa da.
Wigetta World - Apokalipsiaren osteko Minecraft mod serie bat Willyrex protagonista duena eta 2 denboraldi ditu.
Wigetta Universe: Vanilla Series, Willyrex ekin.
Pirates: Mod Series, Jesusseron, Arsilex, Alexby, Fargan, Lexosi, Herny, Willyrex, Rubius eta Aroyitt-ekin.
Beste joko batzuk ere baditu.
Arkadia - Bi denboraldiko Ark seriea, Nexxud-ekin batera sortua.
The Forest: Farganekin seriea.
Podocnemis lewyana
Podocnemis lewyana Podocnemis generoko animalia da. Narrastien barruko Podocnemididae familian sailkatuta dago.
Claude C. Hopkins
Claude Clarence Hopkins (Spring Lake, Michigan, AEB, 1866 – Ibidem, 1932) publizitatearen historiako erredaktore garrantzitsuenetariko bat izan zen.
Ibilbide profesionala eta eraginak
Familia kontserbadore batean jaio zen. Bere jatorri apalak eta amatik jasotako hezkuntza zorrotzak, txikitatik langile nekaezina bihurtzea eragin zuten. Ikasturtean zehar, eskolak garbitzen zituen eta oporretan, egunero 16 orduko lanaldiak egiten zituen baserrian. 17 urterekin predikari lanetan ibili zen, Will Carleton-ek, Hopkins-en aitaren unibertsitateko kidea izan zen idazle batek, hori bere bokazio ez zela konbentzitu zuen arte.
Pobreziak ez zion unibertsitatera joateko aukerarik eman, beraz, esperientziaren eskolan prestatu zen. 200 dolarreko kopurua aurreztu ondoren, Swenburgeko Negozio Eskolan izena eman zuen. Lan hau onartzeak Bissell Carpet Sweeper Companyn sartzeko aukera eman zion eta produktuak sustatuz egindako salmenten planteamendu sortzaileari esker, Bissellek izugarri handitu zituen bere diru-sarrerak. Ondorioz, Claude Hopkins Bisselletik, Swift & Company Chicagoko haragi enpresa batera joan zen publizitate zuzendari bezala. Enpresan izandako arrakasta eta irabaziak izan arren, enpleguz aldatzea erabaki zuen, eta publizitate agentzia batentzat lan egin zuen: J. L. Stack. Bertan, kanpaina arrakastatsuak egin zituen Dr. Shoop 's Restorative, Montgomery Ward eta Schlitzentzat, besteak beste.
Hala ere, 1903an, bere lan-bizitzako erabakirik zailenetako bat hartu behar izan zuen. J. L. Stack-en postua utzi eta Liquozoneren kanpainetan murgildu zen esklusiboki. Germizida ekoizten zuen konpainia bat zen, banka hautsitan zegoena, baina potentzial handia zuena. Marka hau aurrera eramateagatik lortu zuen arrakasta zela eta, Lord & Thomas-ek lan-eskaintza bat egin zion. Bertan, sormen sailean lan egin zuen eta Albert Davis Lasker-ekin batera, agentzia hori Estatu Batuetako agentziarik garrantzitsuena bilakatu zuten. Lasker izan zen Hopkins-en ibilbide profesionalean eragin handiena izan zuen pertsona. Harekin asko ikasi eta partekatu zuen publizitate kontuetan.
Lord & Thomas izeneko agentzian zegoen bitartean, urte luze eta zail baten ondoren, agentziaren irabaziak 1.800.000 dolarrekoak izan ziren. Pepsodent kanpainak, hortik aurrera arrakasta handia lortu zuen. Liburu batean, hortz-plakari buruzko erreferentzia bat aurkitzean (ostean film deitu ziona), Pepsodententzako kanpainarako ideia bururatu zitzaion Hopkins-i.
San Saturnino eliza (Artaxoa)
Historia
Herriko lekurik garaienean eta harresi-barrutiaren barruan dago. 1085ean, lehen tenplu erromaniko bat hasi zen, eta haren obrak 1103rako amaituta zeuden, nahiz eta ez zen 1126ra arte sagaratu. Eraikin horren ordez, gaur egungo fabrika gotikoa eraiki zen, XIII. mendeko lehen herenean burualdetik eraikitzen hasi zena. Mende horren amaieran, lanei ekin zitzaien berriro, eta gainerakoa erabat gotikoa zen. Obra horien emaitza habearte bakarreko eraikina da, burualde pentagonala eta goi-korua ditu oinaldean, Okzitaniatik eta Tolosatik beretik datorren eredu baten arabera, garai hartan Nafarroako Erdialdean hedapen handia lortu zuena.
Claude C. Hopkins
Ibilbide profesionala eta eraginak
Lan-bizitzatik nekaturik, Claude Hopkins publizista handia bere jaioterrira itzuli zen, eta bertan bere liburua idazten eman zuen denbora: Scientific Advertising 1923an argitaratu zen eta, lau urte geroago, 1927an, My life in advertising. 1932an, Claude Hopkins hil zen.
San Saturnino eliza (Artaxoa)
Eraikina
Habeartearen bortz atalek gurutze-gangak dituzte, nerbio molduratuak dituztenak. Nerbio horiek zutabetxo hirukoitzak dituzten pilare atxikietatik abiatzen dira, eta beste habearte txiki batzuk akodilatuta daude, guztiak harroin eta kapitel poligonalekin. Koruko pilareek baino ez dute dekorazio figuratua. Nabeko gangen azpian, estalki gallonatua duen kapera nagusia irekitzen da. Kanpotik, elizak gotorleku-itxura du; kontrahormek sendotutako harlanduzko bloke bat osatzen du, eta haren gainean erronda-bide bat dago. Burualdeari atxikita, protogotikoki inspiratutako dorre prismatiko bat dago; kanpai-gorputzak arku zorrotzen bikoteak ditu, eta lau gargola izkinetan.
Kapera nagusian erretaula interesgarri bat dago. Erretaula 1505 eta 1515 bitartean egin zuten Pierres maisuak eta Andres maisuak Iruñeko fusteroek, baita Francisco maisu Tafallako pintoreak ere, 1520an Floristan maisuak bat egin zionak. Mazoneria gotikoak kale nagusian kokatzen ditu San Saturninoren tailua eta Kalbarioko taldea, azken gotikoaren berezko adierazkortasunarekin, gehi Ama Birjina Haurrarekin eseriaren beste irudi bat, XIV. mendeko ereduei jarraitzen diena. Alboko kaleetan, taula gaineko pinturak daude, titularraren, Ama Birjinaren bizitzaren, Pasioaren eta Kristoren Berpizkundearen eszenekin. Haren estilo hispaniar-flamenkoa Pedro Díaz de Oviedo margolariarenetik hurbil dago.
Jatorrian, presbiterioa gaur egun Nafarroako Museoan kontserbatzen diren horma-pintura gotikoekin apaindu zen. Zaharrenek, 1300 urtekoak, erdiko horma-atala hartzen zuten Azken Judizioarekin eta Apostoluekin; bere estilo arkaizanteak eragin frantsesak eta elementu bizantziarrak nahasten ditu. 1340an, Roque maisuak San Saturninoren eszenak margotu zituen, eta haren gorputza estilo franko-gotikoan lekualdatu zuen.
Kapera nagusiko sarreraren bi alboetan bi erretaula barroko daude, 1696an eginak. Arrosarioko Ama Birjinaren aldarean, titularraren irudi bat dago, XVI. mendeko lehen erdikoa. Beste erretaulan San Joan Bataiatzailea dago, Bernabe Imbertoren eskultura erromanista, 1591ko data duena.
Italiar sugandila
Italiar sugandila (Podarcis sicula) Podarcis generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago. Bosnia-Herzegovinan, Kroazian, Frantzian, Italian, Serbian, Montenegron, Eslovenian eta Suitzan jatorria duen sugandila hau Espainiara, Turkiara eta Estatu Batuetara zabaldu dituzte.
Luxilus coccogenis
Luxilus coccogenis Luxilus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Sao Tome eta Principe
Sao Tome eta Principe (São Tomé e Príncipe, ahoskatua), ofizialki Sao Tome eta Principeko Errepublika Demokratikoa (República Democrática de São Tomé e Príncipe), erdialdeko Afrikako uhartedi-estatua da, Gineako golkoan, Gabonen mendebaldean. Sao Tome, Príncipe eta beste uharte txiki batzuek osatua da. 1.001 kilometro koadroko eremua du, eta 2016an 199.910 biztanle zituen. Hiriburua Sao Tome da
Geografia
Sao Tome eta Principe Ozeano Atlantikoko uhartedia da, Gineako golkoan, Gabongo itsasertzetik 300 kilometrora. Bi uharte nagusi dira, Sao Tome (836 km2) eta Príncipe (128 km2); gainerakoak oso txikiak dira. Uharteak jatorri bolkanikokoak dira. Sao Tome menditsuena da eta bertan dago Pico de São Tomé (2024 m), herrialdeko mendirik garaiena. Pico de Príncipe (948 m) Príncipe uharteko mendirik aipagarriena da.
Klima tropikala da, beroa eta hezea. Urtaro euritsuak urritik maiatzera arte irauten du. Urtean 5.000 milimetro inguruko prezipitazioa jasotzen da hego-mendebaldeko mendi-mazeletan, eta 1.000 milimetro besterik ez iparraldeko lur behereetan.
Historia
1470 ean, portugaldar itsasgizonak irisi ziren Sao Tome eta Principe uharteetara. XV. mendearen bukaeran Portugalgo juduak eta presoak eraman zituzten. Geroxeago azukre kanabera lantzen hasi ziren Afrikatik eramandako esklaboekin. Handik gutxira, esklaboen salerosketako gune nagusietako bat bilakatu ziren. XVII. mendean, herbeheretarrek hartu zituzten uharteak baina, handik gutxira, portugaldarren eskuetan geratu ziren berriro. Urte batzuetan gainbehera egin ondoren, XIX. mendean, kakao ekoizpenak handitu zuen uhartediaren garrantzia. 1876an esklabotasuna debekatu zen, baina 1909an Ingalaterrako eta Alemaniako txokolategileek Sao Tomeko kakaoa erosteari utzi zioten, jakin zutenean lursail handietako langileak esklabo gisa lan egiten zutela.
1953an, agintariek gogor zapaldu zituzten lursail handietako langileen matxinadak. 1960an, uharteak Portugalen itsasoz haraindiko probintzia bilakatu ziren. 1975eko uztailaren 12an, Portugalgo sistema politikoa aldatu zuen iraultzaren ondoren, uharteek burujabetasuna erdietsi zuten. Manuel Pinto da Costa ekonomialaria eta MLNSTP alderdi komunistaren idazkari nagusia izendatu zuten lehendakari. 1985etik aurrera, Pinto da Costa komunismotik urruntzen hasi zen, eta uharteetan bizi ziren angolar, kubatar eta sobietar soldadu eta teknikariek alde egin zuten.
1990eko irailean, konstituzio berria onartu zen, alderdi-aniztasunaren aldekoa. 1991ko urtarrileko ondorengo hauteskundeetan, Sao Tome eta Principeko Askapenerako Higikundea (MLSTP), ordura arte alderdi bakarra izandakoa, galtzaile izan zen, Konbergentzia Demokratikoa alderdiak (PCD) lortu baitzuen gehiengoa. Bi hilabete geroago, Miguel Trovoada aukeratu zuten Errepublikako presidente. 1994an, ordea, MLSTP alderdiak berreskuratu zuen agintea. Hurrengo urtean, abuztuaren 15ean, estatu kolpe militar bat izan zen, eta batasuneko gobernua osatu zen. 1996ko uztailean, Trovoada berriz presidente hautatu zutelarik, beste krisi bat sortu zen, MLSTParen kontra jokatzen baitzuen beti hark. MLSTP alderdiak lortu zuen berriz ere gehiengoa 1998ko azaroan, osoa gainera. Nazioartean, uhartedia Frankofoniako kide egin zen 1995ean; aldi berean, parte hartzen du Portuges Hizkuntzako Herrialdeen Elkarteko saioetan (CPLP), elkarte horren kide sortzaile baita 1996ko uztailaz geroztik.
2001eko hauteskundeetan, Fradique de Menezes aukeratu zuten lehendakari. 2002ko legebiltzarrerako hauteskundeetan, koalizio gobernu bat eratu zen, alderdi bakar batek ez zuelako gehiengoa lortu. 2003an, militar batzuek estatu kolpea jo zuten, baina nazioarteko herrialde askoren bitartekaritzak eragotzi zuen.
Politika
Sao Tome eta Principe errepublika erdi presidentzialista da. Estatuburua presidentea da, boto zuzenaren bidez hautatzen dena bost urteko agintaldirako. Nazio Biltzarra legebiltzarra da eta, besteak beste, lehen ministroa aukeratzeko eskumena du.
Banaketa administratiboa
Herrialdea bi probintziatan banaturik dago, Sao Tome, batetik, eta Principe, bestetik, eta horiek zazpi barrutitan. Sei barruti Sao Tomen daude, eta zazpigarrena, Pagué, Principen.
Biztanleria
2016an 199.910 biztanle zituen. Adineka, honela dago banaturik biztanleria: 0-14 urte bitartekoak % 41,9 dira, 15-24 urte bitartekoak % 20,7, 25-54 urte bitartekoak % 30,8, 55-64 urte bitartekoak % 3,8 eta 65 urtetik gorakoak % 2,8. Bizi itxaropena 65,3 urtekoa da; 63,9 urtekoa gizonezkoena eta 66,7 urtekoa emakumezkoena (2017ko zenbatespenak). Biztanleen % 72,8 hirietan bizi da. Ugalkortasun-tasa osoa handia da: 2017ko estimazioen arabera, emakumeko 4,25 haur.
Banaketa etnikoa
Dirudienez, uharteak hutsik zeuden portugesak XV. mendean iritsi zirenean; ordutik aurrera, kolono portugesak eta esklabo beltzak, gehienak Angolatik helduak, bizi izan dira bertan. Horren ondorioz, gizartea eta kultura mestizoak dira.
Hizkuntzak
Hizkuntza ofiziala portugesa da baina, harekin batera, forro edo crioulo deritzana ere (portugesa eta fangeraren nahasketa da) mintzatzen da.
Erlijioa
Biztanle gehienak (% 55,7) katolikoak dira, baina gutxiengo protestanteak ere daude. Erlijiorik gabekoak % 21,2 dira.
Hiri nagusiak
Sao Tome hiriburua eta hiri nagusia da; 67.000 biztanle zituen 2012an. Trindade (16.140 biztanle), Santana (10.290), Neves (10.068) eta Guadalupe (7.604) ere aipagarriak dira.
Ekonomia
Historikoki, sail handietan oinarritu da Sao Tome eta Principeko ekonomia (lantzeko lur guztien % 85). Sail handi horiek nazionalizatu egin ziren 1975ean, uhartediak independentzia eskuratu zuenean, baina 1990eko hamarkadaren hasieratik aurrera berriz pribatizatu ziren. Kakaoa izan da beti nekazaritza gai nagusia (esportazio guztien % 68 2010ean). Herrialdearen zorra handia da, nazioarteko laguntzaren mende dago eta kakoaren merkatuaren gorabeheren araberakoa da; laborantza modernizatzen ahalegintzen ari da gobernua, eta gero eta leku gehiago ematen zaio ekimen pribatuari. Principe uhartean eremu franko bat sortzeko plangintza osatu da. Itxaropen handiak daude Gineako golkoan ustez dagoen petrolio hobi batean jarriak; alabaina, Ekuatore Ginea eta Gabonekin uren jabetzaren arazoa argitu beharra dago aurrena.
Vita (Italia)
Vita Italiako udalerri bat da. Trapaniko probintzian kokatuta dago, Sizilia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Vitak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Saint-Victor-la-Coste
Saint-Victor-la-Coste Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Victor-la-Coste udalerrian erroldatutako biztanleak 1.821 ziren. Familiak 685 ziren, horien artean 104 pertsona bakarrekoak ziren (58 bakarrik bizi ziren gizonak eta 46 bakarrik bizi ziren emakumeak), 251 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 284 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 46 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 800 etxebizitza zeuden, 693 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 65 bigarren erresidentzia ziren eta 42 hutsik zeuden. 723 etxeak ziren eta 68 apartamentuak ziren. 693 etxebizitza nagusietatik 546 bere jabearen bizilekua ziren, 113 alokairuan okupaturik zeuden eta 33 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 38 etxek bi zituzten, 85 etxek hiru zituzten, 216 etxek lau zituzten eta 351 etxek bost zituzten. 538 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 280 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 376 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.177 ziren, horien artean 818 aktiboak ziren eta 359 inaktiboak ziren. 818 pertsona aktiboetatik 747 lanean zeuden (429 gizon eta 318 emakume) eta 71 langabezian zeuden (29 gizon eta 42 emakume). 359 pertsona inaktiboetatik 89 erretiraturik zeuden, 105 ikasten zeuden eta 165 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 61 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 3 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Saint-Victor-la-Coste udalerrian 50 nekazaritza-ustiategi zeuden, 775 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Alcàsser
Alcàsser Valentziako Erkidegoko udalerria da, Horta Sud eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 9.103 biztanle zituen.
C. P. Snow
Charles Percy Snow, Snow baroia (Leicester, 1905eko urriaren 15a - Londres, 1980ko uztailaren 1a) ingeles eleberrigile eta kimikaria izan zen.
Fisika ikasi zuen Cambridgeko Unibertsitatean. Hainbat funtzionario-lanpostutan lan egin zuen. 1957an Snow Baroia izendatu zuten eta Lorden Ganberako kide izan zen.
1932an argitaratu zuen lehen eleberria. Bere lanik ezagunena Strangers and Brothers eleberri saila da. Lanak intelektualak deskribatzen ditu aro modernoko postu akademiko eta gobernukoetan.
1957ko hitzaldian, The Two Cultures-ek gizarte modernoan zientzia eta humanitateen arteko komunikazio falta deitoratu zuen.
Palma Mallorcakoa
Mugakideak
Mugakideak Calvià, Puigpunyent, Esporles, Valldemossa, Bunyola, Marratxí, Santa Eugènia, Algaida eta Llucmajor udalerriak ditu, bai eta Mediterraneo itsasoa ere.
Banaketa administratiboa
Hiriko barrutiak hauexek dira, hainbat auzotan banatuta: Nord, Centre, Ponent eta Llevant. Auzo hauek Palma erdigunea osatzen dute (bertan biztanleriaren erdia baino gehiago bizi da), baina erdiguneko auzoez gain, banandutako beste hainbat herri txikiago daude:
Trenbideak
2007.urteko apirilaren 25ean, Palmako metroaren lehenengo linea jarri zen martxan, Plaça Espanya eta Universitat de les Illes Balears lotuz; Son Oliva, Son Sardina auzoetatik eta Son Castelló industrialdetik pasatzen. Era berean, S'Arenal eta Son Sant Joan aireportua lotzeko tranbia baten proiektua du Palmako Udalak esku artean.
Legal de Kermeur
François Antoine de Legall de Kermeur (1702ko irailaren 4a, Bretainia - 1792, Paris), bretainiar xakelari bat izan zen.
Europako xakearen mekatzat jotzen zen Paris hiriko Café de la Régence xakelarien bilgunean jokatu eta François-André Danican Philidor xakelariaren irakasle izan zen. Garaiko Frantziako xakelari onena eta Europako onenetakoa izatera ere iritsi zen, gainera bere izena daraman Legal matearen sortzailea ere bada.
Lye
Lye Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Legal de Kermeur
Bretainiar abizena garaiko agirietan modu ezberdin ugaritan idatzia agertzen da: Kermur, Kermeur edo Kermuy, eta Legal, Legall edo Legalle.
Lye
Biztanleria
2007an Lye udalerrian erroldatutako biztanleak 829 ziren. Familiak 374 ziren, horien artean 124 pertsona bakarrekoak ziren (64 bakarrik bizi ziren gizonak eta 60 bakarrik bizi ziren emakumeak), 129 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 101 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 483 etxebizitza zeuden, 377 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 65 bigarren erresidentzia ziren eta 41 hutsik zeuden. 467 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 377 etxebizitza nagusietatik 308 bere jabearen bizilekua ziren, 67 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 33 etxek bi zituzten, 87 etxek hiru zituzten, 102 etxek lau zituzten eta 150 etxek bost zituzten. 254 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 176 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 160 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 471 ziren, horien artean 332 aktiboak ziren eta 139 inaktiboak ziren. 332 pertsona aktiboetatik 298 lanean zeuden (166 gizon eta 132 emakume) eta 34 langabezian zeuden (20 gizon eta 14 emakume). 139 pertsona inaktiboetatik 49 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 71 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Lye udalerrian 376 unitate fiskal zeuden, 823,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.851 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 33 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 3 igeltseroak, 2 zurginak, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Lye udalerrian 67 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.885 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Inko
Inko Jainkoaren euskal izenetako bat da, Lapurdiko Ainhoa eskualdeko euskakian erabilia. Batez ere, harridura adierazteko formuletan erabiltzen da, izen horren Inka aldaera bezala: «Ala Inka!», «Ala Inkoa!». Baztan, Nafarroa Beherea, Zuberoa eta Zaraitzu aldean erabiltzen den Jinko formatik eratorria dela esan izan da.
Nizhnekamsk urtegia
Kama beheko urtegia edo Nizhnekamsk urtegia (errusieraz: Нижнекамское водоранилище; tatarera zirilikoz: Түбән Кама сусаклагычы; tatarera latinez: Tübän Kama susaqlağıçı) Kama ibaiko ur-jauzi hidroelektrikotik urtegirik beherena da. Errusiar Federazioko Tatarstanen, Udmurtia, Baxkortostan eta Permeko Kraitik pasatzen da. Urtegia 1978-81an itsas mailatik 62 metrotara heldu zen, Kama zentral hidroelektrikoa egin eta gero. Ur maila ibaian gora dauden uharkenen araberakoa da (Kama eta Votkinsk urtegiak). Urtegi honek 1084 km² dauka eta 2,8 bilioi metro kubikoa. Bere luzera Kama ibaian 185 km-koa eta Belaian 157 km-koa. Urtegia ere ur hornikuntzarako, ureztatzeko eta arrantzatzeko erabiltzen da.
Inko
Baliteke antzina Inko izenaren erabilera euskaldunen artean zabalduago izatea, Abadiñoko Andramari baselizako hilarri diskoideo batean (XIII. mendean baino lehenagokoa, segur aski) Jauninco hitza ageri baita, garai bereko antzeko inskripzioetan Jainkoaren latinezko izena ageri ohi den toki berean.
Karlos Lwanga
San Karlos Lwanga edo Lwangako San Karlos —Kaloli Lwanga— (Buganda, 1860 inguru — Namugongo, Buganda, 1886ko ekainaren 3a) katolizismora konbertitu zen ugandarra izan zen, lagunen talde batekin martiria izan zena. Eliza Katoliko eta Anglikanoetako santua eta Ugandako martirietako bat da.
Ruanda
Geografia
Afrikako Aintzira Handietako eskualde zabalean dago Ruanda. Mendebaldean Kivu aintzira du, eta Nilo eta Kongo ibaien adarrek herrialdea zeharkatzen dute.
Karlos Lwanga
Bizitza
1860 inguruan jaio zen Bugandako Erresuman (Uganda modernoaren lurraldean) eta ganda etniakoa izan zen. Mwanga II.a erregearen zerbitzaria izan zen.
Banderas
Banderas esanahi desberdineko hainbat gauza izan daiteke:
Ruanda
Mugak
Ruandak mugakide ditu Uganda iparraldean, Kongoko Errepublika Demokratikoa mendebaldean, Burundi hegoaldean eta Tanzania ekialdean.
Karlos Lwanga
Bizitza
Ugandako kristauen jazarpena 1885ean hasi zen Mwanga erregeak misiolari anglikanoak exekutatzeko agindu zuenean. Joseph Mukasa Balikudembe erregearen zerbitzariak, hilketak salatu zituen erregeari, eta ondoren berari burua moztu zioten. Lwanga izendatu zuten kargu honetarako. Egun berean, 1885eko azaroaren 5ean, Karlos izenarekin bataiatu zen.
Ruanda
Orografia eta hidrografia
Ruandako lurraldea garaia da. Itsasoa baino 1.500 m gorago dago. Nilo eta Kongo ibaietako uren banalerroa osatzen duten mendiek zeharkatzen dute Ruandako mendebaldea iparraldetik hegoaldera. Mendi horien mendebaldeko beheko aldean Ruandaren eta Zaireren arteko muga egiten dute Kivu aintzirak (2.699 km2) eta handik Tanganyika aintzirara doan Ruzizi ibaiak.
Karlos Lwanga
Bizitza
1886ko maiatzaren 25ean, Mwanga II.ak bi paje heriotzara kondenatu zituen. Hurrengo goizean, Karlos Lwangak bataiorako prestatzen ari ziren hainbat paje bataiatu zituen ezkutuan. Egun horretan, erregeak zerbitzariak galdekatu zituen, norbaitek kristautasunari uko egingo zion ikusteko. Lwangak zuzendutako pajeak haien erlijioari leialtasuna deklaratu zuten, eta erregeak bizirik erretzera kondenatu zituen. 1886ko ekainaren 3an, exekuzioaren egunean, Karlos Lwanga beste presoengandik bereizi zuten. Hil aurretik, guardiari kristau bihurtzeko deia egin zion.
Ruanda
Orografia eta hidrografia
Mendietatik ekialdera dagoen lurraldea, mendebaldekoa baino askoz zabalagoa, 1.700-1.300 m bitarteko garaiera duen goi-lautada da, gainbehera leunean Ruandaren eta Tanzaniaren arteko muga egiten duen Kagera ibaiaren ibar zingiratsuraino doana. Kagerak, Tanzanian barrena, Victoria aintzirara isurtzen du ura, eta Nyabarongo, erdialdean, eta Akanyaru, hegoaldean, ditu ibaiadar nagusiak. Lurraldearen hego-ekialdea sakonune bat da, aintzira txiki asko dituena. Ipar-mendebaldean, Zairerekin muga egiten duela, sumendi garaiak daude (Karisimbi sumendia, 4.507 m).
Karlos Lwanga
Kanonizazioa
1920an, Benedikto XV.a aita santuak dohatsu bilakatu zuen, eta 1964ko urriaren 18an, Paulo VI.a aita santuak kanonizatu zuen. San Karlos Lwanga eta lagunen eguna ekainaren 3an ospatzen da Erromatar Eliza Katolikoan. Afrikako Gazte Katolikoen Mugimenduaren, kristau konbertituen eta torturaren biktimen zaindaritzat hartzen da. Eliza Katolikoaz gain, anglikanismoan ere santutzat hartzen da.
Ruanda
Klima
Ruandak klima epela du, lurraldearen garaierak samurtzen baitu ekuatore aldeko beroa. Sasoika euritsua da. Urtean, batez beste, 19 °C eta 1.143 mm euri izaten dira lurraldearen erdialdean. Bi euri-sasoi eta bi sasoi lehor izaten dira urtean zehar: euria urritik abendura eta martxotik maiatzera, eta lehortea urtarriletik otsailera eta ekainetik irailera.
Avielochan
, 'Aghaidh an Lochain', Eskoziako Highland eskualdeko herri bat da, Badenoch eta Strathspey barrutian. Aviemore udalerriaren iparraldean dago, A9 errepidean.
Ruanda
Landaredia
Basoak lurraldearen % 10 hartzen du, mendebaldeko mendialdean gehiena. Sumendietan eta lur garaienetan banbua hazten da. Gainerakoa zuhaitzekiko edo belarrekiko sabana eta lursailak dira.