cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Warner Bros. Discovery
Konpainiaren propietateak bederatzi negozio-unitatetan banatuta daude, besteak beste, Warner Bros. zinema- eta telebista-estudio enblematikoena, DC Entertainment komiki-argitaletxea, Home Box Office, Inc. (HBO barne hartzen duena), US Networks (aurrekoen iragarkiekin onartzen diren kable sare gehienak barne hartzen dituena, Discovery, Scripps Networks, Turner Broadcasting eta Warner barne), CNN, Sports (motor Trend Group, AT&T SportsNet, TNT Sports eta Eurosport, besteak beste), Global Streaming & Interactive Entertainment (horrek Max streaming zerbitzua eta Warner Bros bideo-jokoen argitaletxeak barne hartzen ditu. Jokoak), eta Nazioarteko Sareak. Gainera, The CW-ko partaidetza minoritarioa du eta Food Network-en partaidetza gehiengoa (bere spin-off sarea Cooking Channel barne), horiek guztiak Comcast-en NBCUniversal-ekin batera, eta lehena Nexstar Media Group-ekin batera.
Ivan Panfilov
1941an Moskuko Guduan Panfilovek Fusilarien 316. Dibisioaren komandantea izan zen. 1941eko azaroaren 18an hil zen, Volokolamsk barrutian, Moskutik gertu, mortero baten eztandaren ondorioz.
Bere bizitzan oinarrituta Volokolamsk Autobidea izeneko liburua idatzi zuen Alexander Bekek. Liburu honek eragin handia izango zuen Israelen sorreran militarren artean eta Kubako Iraultzan, Fidel Castrok inspirazio iturri hartu baitzuen.
Corvallis (Montana)
Corvallis Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Ravalli konderrian kokatuta dago, Montana estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
NGC 5737
NGC 5737 galaxia bat da, Boötes konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Joxemiel Bidador
Biografia
Ogibidez Bigarren Hezkuntzako irakaslea izan zen. Azken garaian Tuteran lan egin zuen irakasle. Bere bizitzako azken urteetan Idoia bizilaguna eta Ilazki eta Maddi alabekin osatzen zuen familiarekin Baternain herrira bizitzera joana, 2007an kontzejuko presidente aukeratu zuten.
Errinobirus
Errinobirusak (grezieratik: ρίς, ρινός Rhis, Rhinós, sudurra) edo Rhinovirus Pikornabirus familiako (Picornaviridae) Enterovirus generoko subgenero bat da. Birus hauek erraz infektatzen dute gizakia, eta hotzeria edo katarroaren eragileak dira.
Joxemiel Bidador
Biografia
2010eko otsailaren 26an odol-isuria izan zuen buruan Tuterako institutuan eskola ematen ari zenean eta 2010eko martxoaren 2an zendu zen Nafarroako Ospitalean. Martxoaren 3an Baternain bizilekuan hileta-elizkizunak egin zizkioten eta 4an omenaldi zibila eskaini zioten lagunek mukuru bete zen Artikako Kultur Etxean.
Ikertzailea
Eremu askotan ikerketa anitz egin zuen eta batean baino gehiagotan erreferentziazkoak diren lanak egin zituen. Euskera, Fontes Lingua Vasconum, RIEV, Sukil, Cuadernos de Etnología de Navarra, Egan, Revista del Centro de Estudios Merindad de Tudela eta Txistulari'' aldizkarietan idatzi zuen, besteak beste.
Errinobirus
Errinobirusek 100 serotipo baino gehiago dituzte, eta aniztasun genetiko horrek txertoaren eraginkortasuna eta immunizazio naturala (infekzioa pasatutakoan lortzen dena) oztopatzen du.
Joxemiel Bidador
Folkloreaz
Iruñeko Duguna dantza-taldean 10 urtez dantza egin ondoren, dantzari buruzko lan ugari kaleratu zituen. 2005ean Dantzaren erreforma Euskal Herrian lanagatik, Bilboko Udalak banatzen dituen Miguel de Unamuno saiakera Saria irabazi zuen; lan hau 1993an Cuadernos de Etnología y Etnografía Navarra aldizkarian argitaratutako Materiales para una bibliografía sobre danza vasca bere lehen ikerketa-lanean atera ziren lanetakoa zen. Danok Bat taldeko kidea ere izan zen eta 1997an San Lorentzoko dantzen sorrera prozesuan esku hartu zuen, baita azken urteetan taldearekin dantzatu ere. 2005etik Euskal Dantzarien Biltzarraren Dantzariak aldizkariaren ardura hartu zuen.
Tuterako Erraldoien konpartsako kidea ere izan zen eta Diario de Noticiasen historia eta etnografiari buruzko Viejas historias de Navarra artikulu sorta atera zuen.
Literaturaz
Joxemielek hainbat hedabidetan kolaboratu zuen. Euskaldunon Egunkariaren Nafarkaria astekariko Klasiko bitxiak, arront klasiko atalean eta Berrian idatzi zuen. Horrez gain, Euskalerria Irratiko kolaboratzailea izan zen, eta lan horregatik 2007an irratiaren Larreko Saria jaso zuen. Horren bidez batez ere ahaztuta zeuden Nafarroa Garaiko (Materiales para una historia de la literatura vasca en Navarra liburuan bilduta) eta Ipar Euskal Herriko euskal idazleen gaineko ikerketa lana plazaratu zuen.
Errinobirus
33 eta 35º C-en artean hazten dira hobekien, eta sentikorrak dira azidotasunarekiko. Sudurra dute habitat gogokoena.
Joxemiel Bidador
Literaturaz
Pamiela argitaletxeko laguntzailea izan zen eta Materiales para una historia de la literatura vasca en Navarra liburuaren ostean Nafarroako euskal idazleek "Baziren, bagara" manifestua atera zuten.
Errinobirus
Gizakia kutsatzen dute bi bide nagusietatik, hotzeria sortuz: aerosol bidezko transmisiotik (eztula edo doministiku egiterakoan birusak dituzten tanta txikiak kanporatu eta inhalatzen direnean) edota kutsatutako objektuen bidez (fomiteak). Bigarren kutsabide hori ulertzeko, kontuan hartu behar da errinobirusak oso erresistenteak direla eta luzaro bizi daitezkela objektuen gainean.
Mundu osoan zehar zabaldurik daude, eta ohikoa da infekzioa (hotzeria) udazkenaren hasieran eta udaberriaren bukaeran agertzea. Hotzeria, kasu ia gehienetan, gaitz arina da, bere tratamendu bakarra sintomei zuzenduta izanik (sudurreko jarioak kongestioa arintzeko botikekin tratatzen da).
Joxemiel Bidador
Literaturaz
Olerkian eta narrazio laburrean 1993, 1995, 1998 eta 2000an Iruñeko udalak antolatutako literatura lehiaketan saritu zuten. Euskal Idazleen Elkarteko kide eta zenbait urtetan idazkaria izan zen. Hil arte ia erabat gordeta zeukan arloa, olerki idazlearena, 2010eko azaroan Pamielak argitaratutako Hutseaniko hazkurria liburuarekin ezagun egin zen.
Gallinaro
Gallinaro Italiako udalerri bat da. Frosinoneko probintzian kokatuta dago, Lazio eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mourmelon-le-Grand
Mourmelon-le-Grand Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Gallinaro
Mugakideak
Gallinarok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Mourmelon-le-Grand
Biztanleria
2007an Mourmelon-le-Grand udalerrian erroldatutako biztanleak 5.044 ziren. Familiak 1.644 ziren, horien artean 500 pertsona bakarrekoak ziren (316 bakarrik bizi ziren gizonak eta 184 bakarrik bizi ziren emakumeak), 388 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 620 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 136 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.566 ziren, horien artean 2.894 aktiboak ziren eta 672 inaktiboak ziren. 2.894 pertsona aktiboetatik 2.713 lanean zeuden (1.930 gizon eta 783 emakume) eta 181 langabezian zeuden (55 gizon eta 126 emakume). 672 pertsona inaktiboetatik 145 erretiraturik zeuden, 259 ikasten zeuden eta 268 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Mourmelon-le-Grand udalerrian 1.573 unitate fiskal zeuden, 4.182 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.148 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 134 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 7 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 26 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 13 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 5 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 16 zerbitzu enpresak ziren, 22 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 35 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 autoeskolak, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 1 iturgina, 3 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 9 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 2 tintoreriak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 15 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 2 liburu dendak, 1 arropa denda zen, 1 elektrotresna denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Mourmelon-le-Grand udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 3 haur-eskola eta 3 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Mourmelon-le-Grand udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 407 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cefalù
Cefalù (Cifalù) Italiako hiria eta portua, Siziliako uhartearen iparraldean (Palermoko probintzia). 14.000 biztanle ditu. Arrantza-portua eta turismogune garrantzitsua. Normandiako estiloko katedral erromanikoa (XII. m.). Nahiz eta populazioa txikia izan, milaka turista ekartzen ditu Siziliatik, Italiatik eta Europako toki askotatik.
Historia
Greziarrek fundatu zuten. Izenak toki garai eta harritsua esan nahi du (Κεφαλὴ), eta itsasora begira dago. Izenaren jatorria greziarra izan arren (Κεφαλοίδιον edo Κεφαλοιδὶς), Tuzididesek ez du aipatzen, zeinek azpimarratzen baitzuen Himera zela zonalde honetako kostaldeko greziar kolonia bakarra. Litekeena da Cephaloedium hasieran Himeraren gotorleku bat izatea (φρούριον) eta hiri hau suntsituta izan zenean, hango errefuxiatuak Cefalun babestu ziren. Izena agertzen da lehenbizi historian K.a. 396. urtean, Himilkonek kartagotar espedizio bat zuzendu zuenean eta itun bat sinatu zuenean himerarrekin eta Cephaloediumgo biztanleekin. Hala ere, kartagotar porrotaren ondoren, Dionisio Zaharrak Cephaloedium kontrolatu zuen. Geroago, independentea izan zen, baina harreman onak izan zituen kartagotarrekin, horregatik Agatoklesek eraso eta konkistatu zuen K.a. 307an. Lehen Gerra Punikoan, Erromako armadak K.a. 254ean hiria konkistatu zuen. Erromatarrak Atilio Katalino eta Eszipion Nasica ren esanetara zeuden, baina traizioaz baliatu ziren Cefalun sartzeko. Zizeronek zioenez, hiri oparo bihurtu zen, erromatar hirien hiriko pribilegio guztiekin, Cephaloedium edo Cephaloedis civitates decumanaeetako bat izan zelako. Hamarrena alez ordaintzen zion erromatar estatuari. Verresen agintaldian larriki pairatu zituen honen ordainarazpenak. Txanponak urtu zituen ere. Denbora batez, ez dago albiste gehiago, baina Estrabonek, Pliniok eta Ptolomeok Cefalu aipatzen dute Siziliako hirien artean. Bizantziar menderatzean, populazioa aurreko tokitik gaurko tokira mugitu zen, nahiz eta hiri zaharra ez zen inoiz abandonatu. K.o. 858an, setio luze baten ostean arabiarrek konkistatu zuten eta Glafudi berrizendatu zuten. Hurrengo mendeetan, Siziliako Emirerriaren zati bat izan zen.
1285ean, Karlos Salerno eta Petri III.a Aragoikoa ren arteko ituna sinatu zen Cefalun, honen arabera Karlosek, Petriren presoa zena, Siziliari uko egiten zion Jakueren mesederako (Alfontso II.a Aragoikoa erregaiaren anaia) askatua izateko. Honetaz gain, Jakueren ezkontza finkatu zen Karlosen alaba batekin, eta Violante printsesarena Karlosen seme batekin. Nahiz eta Karlosek, askatua izan ondoren, ituna berretsi zen, ez Frantziak ezta Aita Santuak ez zuten onartu.
Risorgimentoren garaian, Savatore Spinuzza aberkidea fusilatua izan zen 1857an. Geroago, Cefalu Italiako Erresumaren zati bat izan zen.
Katedrala eraikitako zonaldea aspaldidanik populatuta egon da; erromatar errepideen aztarnek eta paleokristauen mosaikoek adierazten duten moduan. Eraikuntza 1131ean hasi zen estilo normandoan (hauek Sizilia konkistatu zuten 1091n). Tradizioaren arabera, eraikina altxatu zen Roger II.ak Jaungoikoari promesa bat egin zuelako ekaitz batetik ihes egiterakoan eta Cefalun lehorreratu eta gero. Eraikinak gotorleku antza du, zeinak urrutitik ikusita, Erdi Aroko hiritik gaientzen den. Honekin ere normandoek haien presentzia irlan adierazi nahi zuten. Hasieran lanek ez zuten etenik izan: absidearen mosaikoak 1145ean, eta Roger II.aren eta bere emaztearen sarkofagoak urte berekoak dira. Alabaina, 1172tik aurrera elizak gainbeherako aldia jasan zuen arazoak agertu zirelako eta horiek egiturazko aldaketak ekarri zituzten. Roger II.a hil eta gero, lanak eten ziren. Geroago, beste arkitekto batzuk nabe zentrala eta fatxada bukatu zituzten. Gauzak honela, 1215ean Frederiko II.a Hohenstaufenekoak bi sarkofagoak Palermoko katedralera mugitu zituen. Lanek aurrera jarraitu zuten, katedralaren fatxada 1240an bukatu zen. Azkenik, Rodolfo Chevriêreskoak, Albanoko apezpikuak, 1267an katedrala sagaratu zuen. Ambrogio da Comok 1472an, eliz atari bat egin zuen, fatxadako bi dorreen artean.
Arkitektura
Katedralaren aurrean zabaldegi handi bat dago, turniali izenekoa, jatorriz hilerri bat izan zen. Tradizioaren arabera, Jerusalemdik ekarritako lurrarekin egin zen, gorpuak azkar momifikatzeko berezitasuna omen zuelako. Oinplanoa basilikala da, gurutze latindarrakoa. Hiru nabeak 16 granitozko eta haitzurdinezko zutabeekin banatuta daude. Zutabeen harroinak eta kapitelak K.o. II. mendekoak dira. Arku hauen garaiera ezberdina da, zoruak ere maila ezberdina duelako. Erdiko nabean, badago presbiterio-arku handi bat (garaipen-arkua) transeptuari hasiera ematen diona. Litekeena da, XII. mendearen erdian Apuliako arkitekto batek egitea. Presbiterioak baditu abside bat eta pastoforia. Eraikuntza zenbait angelutatik hasi zen: presbiterio, pastoforia eta gorputza haren garaipen-arkuarekin, absidioloak izan ezik. Erregeen Atetik absideraino 70 metro daude. Nabe zentralak 24 metro garaiera du eta transeptuarenak 33.
Fatxadak arku-itsuen bi lerro ditu eta bi kanpandorre normando estilokoak, leihoak mainelezkoak (ojiba bikoitzeko) dira eta dorreek bi pinakuluetan bukatzen dute, XV. mendean gehituak. Pinakulu bakoitza ezberdina da: hauetariko baten oinplanoa karratua da, almena flamigeroz inguratuta. Honek Aita Santuaren autoritatea sinbolizatzen du baita mitra ere; bestearen oinplanoa oktogonala da eta almena gibelinoak ditu, erregearen eta mundutar boterea islatu dutenak. XV. mendeko nartexak hiru arku ditu, albokoak zorrotzak dira, zentrala, berriz, puntu erdikoa. Lau zutabek sustengatzen dituzte arkuak baita nerbio-gangak ere. Arkupearen beheko partean Porta Regum (Erregeen Atea) dago. Honen atariak haitzurdinezko apaindura finak ditu eta pinturak alboko hormetan ere. Eraikinaren atal batzuk kanoi-gangakoak dira, baina beste zonaldetan ez dago gangarik baizik eta zur polikromatutako habeak, eta sabaia bi uretakoa da. Azken honek arabiar eragina islatzen du.
Klaustroa
Katedraleko klaustrora elizaren barrutik sartzen da. Arkuteria arku zorrotzez osatuta dago zeinak zutabe bikoitzetan oinarriten baitira. Klaustroaren itxurak Espainiakoen edo Frantziakoen antza du, baina zutabe bikoitzen kapitelen motiboak bizantziarrak dira, hala nola, arranoak eta leoiak, elkarri begira, ispilu efektua eginez. Errekurtso artistiko hau Ravennako erliebe askotan ikusgai dago.
Arte-lanak
Litekeena da, hasiera batean, eliza osoa mosaikoz beteta pentsatuta egotea, baina, azkenean, presbiterioa baino ez zen estali. Oraindik ere absidea eta alboko hormen erdiak dekoratuta daude. Roger II.ak Konstantinoplatik ekarri zituen mosaiko tekniketan artistak. Haiek bizantziar dekorazioa egokitu zioten ipar-europarreko arkitekturezko egitura honi. Absidearen erdiko kupulan Kristo Pantokratorraren irudia gailentzen da, esku batekin bedeinkatuz. Ezkerreko eskuan San Joaneko ebanjelioa du non, grezieraz eta latinez, irakur baitaiteke hurrengo testu hau: “Ni munduko argia naiz, Ni jarraitzen nauena ez da iluntasunean alderrai ibiliko, bizitzaren argia izango duelako” (San Joan, 8:12). Absidearen goiko partean, Ama Birjina agertzen da, bi eskuak altxatuta eta lau arkanjeluz alboan dituela. Bigarren eta hirugarren mailean, leiho zentraleko bi alboetan, apostuluak eta ebanjelistak kokaturik daude programa teologiko baten arabera. Mosaiko-dekorazioa presbiterioaren zehar hedatzen da, alboko hormetan, profeta eta santuen irudiekin. Eskumako horman, erregearen tronuaren ondoan errege-irudiak daude, baina ezkerreko horman, apezpikuaren tronuaren ondoan, eliz-gizonak irudikatuta daude. Irudi bakoitzak grezierazko eta latinezko azalpen bana ditu. Gurutze-gangaren dekorazioan lau kerubin eta lau serafin agertzen dira. Patokratorraren eta Ama Birjinaren irudien jantziak urdinak dira. Margo honek argitasun handia ematen du, hondoaren urrezko mosaikoen gainean nabarmentzean. Lanik garrantzitsuenak dotoreak dira, tunika eta aurpegien sentsibilitatei eta keinuei dagokienez. Batzuen ustez, Italiako bitzantziar mosaikorik politenak dira, Konstantinoplako Bitzantziar amaierako aldiaren bezalakoak. Mosaikoak 1170ean baino lehenago amaitu ziren. Presbiterioko albokoen hormen beheko zatia XVII. mendean bukatu zen, horretarako aurreko margoak estali zirenez, aztarna gutxik irauten dute.
Beste arte-lan batzuk
Urbano V.aren irudi bat, XIV. mendekoa ezkerreko nabean irudikatuta dago eta entronatutako Ama Birjina bat ere, XV. mendekoa, transeptuaren ezkerreko besoan. Basilikak baditu zenbait hilobi-monumentu, hala nola, antzinako sarkofago bat, beste Erdi Aroko bat eta Castelli apezpikuaren hilobia, XVIII. mendekoa. Bateo-iturria, XII. mendekoa eta harrizko bloke bakar batean zizelkatua, dekoratuta dago lau lehoi txikiekin. Elizak badu Antonello Gaginik pintatutako Madonna bat, XVI. mendekoa eta 1468an Guglielmo da Pesarok margotutako gurutze bat. Organoaren kontsola tutuetatik aldenduta dago. Nabearen sapaiak margotutako dekorazioa dauka: bustoak, irudimenezko animaliak eta beste motibo batzuk, litekeena da arabiar artisauen lana izatea. Michele Canzonerik, Palermoko artistak, 1985ean, 72 eztabaidazko beirate abstraktu ezari zituen, Antzinako eta Testamentu Berrian oinarritutakoak.
Mosaiko paleokristauak
Katedralean eginiko indusketek agerian utzi dute VI. mendeko polikromatutako mosaiko baten atal batzuk. Hauetan irudikatuta daude: uso bat edaten, beste txoriren zatiak, bi zuhaizka eta lirio bat lauki batean sartuta, ojibazko eta erronbozko motiboekin. Mosaikoa, beharbada, bizantziar basilika batena zen. Cefaluko zonalde hau erabili zen VIII. mendera arte, apezpikuaren egoitza zelako.
Beste aztarna batzuk
Antzinako hiriko aztarnak ikusgai daude harkaitzaren tontorrean, baina lekuak berak adierazten du bakarrik herri txiki bat egon zitekeela, eta seguruena garrantzia zetorkion erasoezina zelako. Tommaso Facelloren garaian oraindik zenbait aztarna zeuden, hala nola, doriar tenplu bat, gaur egun, honetatik bakarrik oinarriak ikusgai daude. Baina aztarna arkeologikorik deigarrienak eraikin bati dagozkio, jauregi bat etxe bat izan zitekeena, hainbat apartamentuz osatua. Erabilitako kareharrizko blokeak irregularrak dira ziklope-estiloan altxatutakoak. Moldurak zakarrak dira, doriar ordenarekin antza dutenak. Eraikin honen estiloa usua zen Italia Zentralean. Nott doktoreak ondo azaldu zuen haren 1831ko Annali dell'Instituto di Corrispondenza Archeologica txostenean, (III. bolumena, 270-287 orrietan). Harkaitzaren erpinean badaude arabiar gaztelu baten aztarnak. Herriko gotorlekuak kostaraino heltzen ziren, gaurko hiria dagoen lekuraino. Orduan, bi harresik zaintzen zuten portua. Hegoaldean, beste harresi baten blokeak daude, gaur egungo Porta Garibaldiren ondoan.
La Genête
La Genête Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Genête udalerrian erroldatutako biztanleak 549 ziren. Familiak 219 ziren, horien artean 63 pertsona bakarrekoak ziren (42 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 76 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 72 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 271 etxebizitza zeuden, 213 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 47 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 256 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 213 etxebizitza nagusietatik 157 bere jabearen bizilekua ziren, 51 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 18 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 64 etxek lau zituzten eta 84 etxek bost zituzten. 151 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 88 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 342 ziren, horien artean 235 aktiboak ziren eta 107 inaktiboak ziren. 235 pertsona aktiboetatik 212 lanean zeuden (129 gizon eta 83 emakume) eta 23 langabezian zeuden (4 gizon eta 19 emakume). 107 pertsona inaktiboetatik 37 erretiraturik zeuden, 32 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Genête udalerrian 231 unitate fiskal zeuden, 568,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.638 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 3 igeltseroak ziren, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean La Genête udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Calera de Tango
Calera de Tango Txileko erdialdeko komuna eta hiri bat da. Santiagoko metropolitar eskualdeko Maipo probintzian kokatuta dago. 2002ko erroldan, 18.235 biztanle zituen.
Pierre Prüm
Pierre Prüm (Troisvierges, 1886ko uztailaren 9a - Clervaux, 1950eko otsailaren 1a) luxenburgoar politikaria izan zen. Luxenburgoko lehen ministroa izan zen 1925eko martxotik 1926 uztailera.
Anaiarekin batera ikasi zuen Lovainako Unibertsitatean eta biak elkartu ziren anaitasun katoliko batera.
Abokatu gisa lan egin zuen politikan sartu aurretik, Eskuineko Alderdiko diputatu gisa. 1918an alderdi hura utzi eta Alderdi Independente Nazionala sortu zuen.
1925ean lehen ministro izendatu zuten, inongo alderdiren gehiengorik gabeko hauteskundeen ondoren. Frantziara politikoki hurbildu zen eta Locarnoko itunei esker herrialdeak nazioarteko arbitraje-funtzioak bete ahal izan zituen. Neurri sozialak ere onartu zituen, sozialisten babesarekin.
Idauze
Idauze Zuberoako antzinako udalerria izan zen. 1842an Mendirekin batera Idauze-Mendi udalerria osatu zuen.
Toponimia
Frantsesezko toponimoa Idaux da. Toponimoa historian zehar honela idatzia izan zen:
3476 Dongguan
Izendapena
Hasiera batean asteroideak 1978 UF izena zeraman. Ondoren Dongguan, Txinako Guangdong probintzian dagoen prefektura mailako hiria omentzeko izena eman zitzaion.
Idauze
Ikustekoak
Herriko eliza XVIII. mendekoa da eta hiru puntako kanpandorrea du, Hirutasuna adierazteko.
3476 Dongguan
Orbitaren ezaugarriak
3476 Dongguan asteroidearen orbitak batezbeste 3,049 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,747 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 3,352 distantziara. Eszentrikotasuna 0,099 da, eta makurdura orbitala 12,51ºkoa da.
Ezaugarri fisikoak
Magnitude absolutoa 11.4 da.
Lamborghini
Automobili Lamborghini Holding S.p.A. edo, arruntean, Lamborghini (italieraz ahozkatua) 1963an Ferruccio Lamborghini italiar traktore egileak sortutako automobil-enpresa da. Egoitza Sant'Agata Bolognesen, Boloniatik gertu ezarri eta bere modeloak bere diseinu exotiko eta ezaugarri onei esker nabarmendu ziren. Gaur egun Audi-Volkswagen enpresaren izenean dago.
Bere kirol-kotxeek zezen suharren izenak daramatzate, sortzaileak zezenketak gustukoak zituelako.
Amphilius grandis
Amphilius grandis Amphilius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Amphiliidae familian.
Lamborghini
Historia
Bigarren Mundu Gerra bukatzean, Ferruccio Lamborghini nekazaritza makinak egiteko eta saltzeko piezak erosten hasi zen, 1960an enpresa bat sortuz, denborarekin nagusiki traktoreak egiten zituena.
Bere enpresaren irabaziekin bere garajea hasi zen betetzen gama altuko marken kotxeekin, hala nola Maseratiak, Lanciak eta bereiziki Ferrariak .Ferrariekin arazoak mekanikoak zituen, batezere bere Ferrari 250 ren lozagiarekin, hainbat aldiz apurtu egin zitzaiona nahiz eta ferrariren mekanikariak kompondu izan arren. Horren ondorioz, berak kompontzea erabaki zuen eta aurkitu izan zuena zen berak zituen piezak erabiltzen zituztela eta gainera prezio oso altuetan saltzen hari zenioten. Arazo horiek kontuan izanda, Enzo Ferrerirengana joan zen bere arazoetaz hitz egiteko eta zer pentsatzen zuen bere komponketen arabera. Orduan Enzok erantzun zion berak ez zela aproposena kirol-kotxeetaz hitz egiteko berak traktoreak egiten zituelako. Ferruccio bere bulegotik ateratzean, argi esan zuen kirol-kotxe bat egingo zuela Ferrariak baino hobeagoa eta arrakastatsuagoak. Lamborghiniren lehenengo autoa Lamborghini 350 GT-a izan zen eta horrekin batera Lamborghini 400 GT-a, kaleko kotxeak zirenak. Baina bere lehenego kirol-autoa Lamborghini Miura izan zen, Marcello Gandinik diseinatuta eta diru asko inbertitu zuena Enzo Ferrariren irabaziak zapaltzeko. Urte batzuk beranduago bere lehenengo auto eskugarria aurkeztu zuen, Lamborghini urrakoa. Auto horiek aurkeztuz gero eta kotxeen mundua irauliz gero, Ferrariren konpetentzia eta munduan zehar ezaguna bihutu egin zen.
1990an, Lamborghini Diabloa aurkeztu zuten, hamarkadaren kotxea zela ziurtatuz, eta hala izan zen 320km/h abiadura marka berri bat lortzean. Hiru urte geroago, Ferruccio Lamborghini hil egin zen 76 urterekin bihotzeko baten ondorioz, bere aurkariak 95 urte bete zituen egunean bereiziki.
Kirol Mundua
Lamborghini motorren hornitzailea izan zen Bat Formulako estazioetarako, 1989tik 1993ra. Larrousse (1989–1990,1992–1993), Lotus (1990), Ligier (1991), Minardi (1992) eta Modenako taldea 1991n motorrez hornitu zituen. Azken hori fabrika-talde gisa ezagutzen da normalean, eta konpainia hornitzaile gisa ikusi zen, ez babesle gisa. Larrousse 1992–Lamborghini ez zen oso lehiakorra izan. Lamborghiniren emaitzarik onena Larrousse-rekin lortu zen 1990eko Japoniako Sari Nagusian, Aguri Suzukik hirugarren amaitu zuenean. 1991ren amaieran, Lamborghinik Bat Formulako motor bat erabili zuten Konrad KM-011 C Taldeko kirol-autoan, baina autoak zenbait lasterketa baino ez zituen iraun proiektua bertan behera utzi aurretik. Motor bera, Chrysler bat, garai hartan Lamborghiniren enpresa nagusia zena, probatu zuen McLarenek 1993ko denboraldiaren amaieran, 1994ko denboraldian erabiltzeko asmoz. Ayrton Senna pilotuak motorraren errendimenduarekin txundituta zegoela jakinarazi zen arren, McLaren negoziazioetatik erretiratu zen, haren ordez Peugeot motor bat aukeratuz, eta Chrysler-ek proiektua amaitu zuen.
Orain dela gutxi txapelketetarako hainbat kotxe sortzen hari zituzte hala nola, Alston, SC20 eta SVC12 baina horiekin momentuz ez dute lehiatzeko asmoa, zirkuitoetan probatu baizik.
Produktuak
Autoak egiteaz gain, Lamborghini beste merkatu mota batzuetan sartu izan da. Batzuetan errentagarriak izan dira, baina beste batzuetan ez.
Itsasontziak
Motori Marini Lamborghinik, World Offshore Series Class 1 Powerships motorrak erabiltzeko V12 motorra ekoizten du. Lamborghini markako itsas motor batek 8.171 cc (8.2 l) eta 940 hp (700 kW) inguru desplazatzen ditu.
Motoak
1980. urtean, Lamborghinik moto bat asmatu zuen eta moto horren 24 kopia egin zituen baina ez zuten izan arrakastarik eta horren ondorioz ez zituen moto gehiago ekoitzi.
Arropa
Lamborghini arroparen munduan sartu zen kamisetak, prakak, poltsak, erlojuak eta abar ekoitziz. Nahiz eta produktu horiek gariestiak izan, arrakasta handia dute.
Museoak
Lamborghinik bere autoen bi museo dauzka, biak ala biak Italian.
Lamborghini Museoa
Lamborghini Museoa Italiako Sant 'Agata Bolognese hirian dagoen museo bat da. Bi solairuko museoa 2001ean inauguratu zen, eta 2016ko ekainean berritu zen, modelo gehiagorentzako erakusketa-espazioa eskaintzeko. Museoaren helburua Lamborghiniren historiako mugarri garrantzitsu guztiak estaltzea da. Horretarako, enpresak inoiz ekoitzi ez dituen eredu guztiak ageri diren zuhaitz genealogikoa erakusten du museoak. Gaur egungo galeriak 350 GT eta Sesto Elemento bezalako superkirol kotxeak ikonikoak ditu, baita Veneno eta Concept Miura bezalako auto bakar eta kontzeptualak ere.
Ferruccio Lamborghini Museoa
Ferruccio Lamborghini Museoa Italiako Argelato hirian dagoen museo bat da, Emilia-Romagna Bolonia erdigunetik kilometro gutxira, Lamborghini auto markaren sortzailea den Ferruccio Lamborghiniren bizitza eta obran zentratua. Berriki, Ferrareseko bere lehen tokitik (Dosso di S. Agostino) Argelatoko Lamborghiniko fabrika zahar batean kokatutako leku berri batera lekualdatu da.
Filma
The Legend Robert Morescok zuzendutako filma da, Antonio Banderas eta Alec Baldwin aktoreek antzeztua. Filma 2018ko apirilaren 9an hasi zen Erroman eta Centon, Italian. Filma honen argumentuak azaltzen du nola Ferruccio Lamborghinik kotxeen mundua aldatu zuen bigarren mundu gerlaren ondoren.
Ellopostoma
Ellopostoma arrain zipriniformeen generoa da, hego-ekialdeko Asiako ur gezatan bizi dena. Ellopostomatidae familia monotipikoa osatzen duen bakarra da.
Chocó (departamendua)
Chocó Kolonbiako 32 departamenduetako bat da, herrialdearen ipar-mendebaldean dagoena, Pazifikoko eskualdean. Herrialdeko departamendu eta Hego Amerika osoko lurralde bakarra da bi ozeanoetan kostaldeak dituena, Ozeano Barean eta Ozeano Atlantikoan hain zuzen ere. Mugakideak hauexek ditu: Panama ipar eta ipar-mendebaldean, Ozeano Barea mendebaldean, Valle del Cauca hego eta hego-ekialdean, Antioquia eta Risaralda ekialdean eta Karibe itsasoa ipar-ekialdean 46.530 kilometro koadroko eremua du, eta 2016an 505.046 biztanle zituen. Hiriburua Quibdó da (114.548 biztanle 2010ean).
30 udalerri eta 147 korrejimendu ditu. Quibdo, Istmina, Nóvita, Acandí eta Solano dira populatuenak. Biztanle gehienak beltzak edo "afro-kolonbiarrak" dira (%90), mulatoak %6 eta indigenak (Emberá-Wounaan etniakoak) %4.
Pauline Nyiramasuhuko
Pauline Nyiramasuhuko (Ndora, 1946ko apirila) politikari ruandarra da. Ruandako Familia Gaietarako eta Emakumeen Aurrerapenerako ministroa izan zen. 1994ko Ruandako genozidioan bortxatzera bultzatzeagatik leporatuta egon zen. 2011ko ekainean, zazpi delitu egotzita eta biziarteko kartzela zigorra ezarri zioten. Ruandako Nazioarteko Zigor Auzitegiak genozidioagatik kondenatutako lehen emakumea da. 2015ean, berrogeita zazpi urtera murriztu zioten zigorra.
Chocó (departamendua)
Geografia
Chocó oso lurralde oihantsu eta euritsua da. Izan ere, Munduko lekurik euritsuena da (urtean euriko 9.000 mm) Indiako Cherrapunji eskualdearekin batera.
Atrato, San Juan eta Baudo ibaiek zeharkatzen dute lurraldea.
Pauline Nyiramasuhuko
Bizitza
Hutu gurasoen alaba, Ndora herrian jaio zen. Karubandako gizarte-eskolan ikasi zuen eta bertan Agathe Kanzigarekin lagun egin zen, Ruandako presidente izango den Juvénal Habyarimanaren emaztea izango zena.
Graduatu ondoren, gizarte-langile bihurtu zen. 1968an Maurice Ntahobalirekin ezkondu zen. Lau seme-alaba izan zituzten. Haurren osasunaren eta zaintzaren arloan lan egin zuen. 1986an, zuzenbidea ikasi zuen Ruandako Unibertsitate Nazionalean. Familia ministro izendatu zuten Habyarimanaren 1992ko gobernuan. Akazuko (Juvénal eta Agathe Habyarimanaren segizio hurbila) kide ere izan zen.
1994ko uztailaren 3an utzi zuen azkenean Butare.
2011ko ekainaren 24an, genozidioan, gizateriaren aurkako krimenen eta Genevako Konbentzioen 3. artikuluaren urraketa larrien erruduntzat jo zuten eta biziarteko kartzela zigorra ezarri zioten.
2015ean, berrogeita zazpi urtera murriztu zioten zigorra.
Tenuidactylus voraginosus
Tenuidactylus voraginosus Tenuidactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Saint-Germé
Saint-Germé Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gers departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Germé udalerrian erroldatutako biztanleak 493 ziren. Familiak 164 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 194 etxebizitza zeuden, 165 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 28 hutsik zeuden. 180 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 165 etxebizitza nagusietatik 116 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 108 etxek bost zituzten. 132 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 73 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 73 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 325 ziren, horien artean 171 aktiboak ziren eta 154 inaktiboak ziren. 171 pertsona aktiboetatik 157 lanean zeuden (89 gizon eta 68 emakume) eta 14 langabezian zeuden (8 gizon eta 6 emakume). 154 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 116 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Germé udalerrian 166 unitate fiskal zeuden, 382 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.818 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 margolaria, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
2000. urtean Saint-Germé udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 704 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Susie Cooper
Susan Vera "Susie" Cooper (Burslem, Staffordshire, 1902ko urriaren 29a - Man uhartea, 1995eko uztailaren 28a) zeramika diseinatzaile ingelesa izan zen. Oso oparoa izan zen bere produkzioa Stoke-on-Trent eko zeramikazko eltzegintza industrian lan egin zuen bitartean, 1920ko hamarkadatik 1980ko hamarkadara arte.
80 urte zituela erretiratu egin zen Man uhartera bizitzera eta han hil zen 1995ean. Staffordshireko eltzegintzan nabarmendu zirem Clarice Cliff eta Charlotte Rhead zeramika diseinatzaileen antzera, zeramika bildumagileen artean oso bilatua eta baloratua da bere lana.
Le Chesne (Ardenak)
Biztanleria
2007an Le Chesne udalerrian erroldatutako biztanleak 976 ziren. Familiak 424 ziren, horien artean 136 pertsona bakarrekoak ziren (52 bakarrik bizi ziren gizonak eta 84 bakarrik bizi ziren emakumeak), 128 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 100 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 60 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 481 etxebizitza zeuden, 421 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 40 hutsik zeuden. 395 etxeak ziren eta 82 apartamentuak ziren. 421 etxebizitza nagusietatik 259 bere jabearen bizilekua ziren, 139 alokairuan okupaturik zeuden eta 23 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 17 etxek bi zituzten, 52 etxek hiru zituzten, 116 etxek lau zituzten eta 236 etxek bost zituzten. 312 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 220 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 119 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 568 ziren, horien artean 381 aktiboak ziren eta 187 inaktiboak ziren. 381 pertsona aktiboetatik 336 lanean zeuden (196 gizon eta 140 emakume) eta 45 langabezian zeuden (23 gizon eta 22 emakume). 187 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 53 ikasten zeuden eta 86 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Chesne udalerrian 418 unitate fiskal zeuden, 975 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.916 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 51 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 24 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 2 zurginak, 3 iturginak, 3 ile apaindegiak, 1 albaitaria eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 2 okindegiak eta 1 kirol-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
St. Marie (Montana)
St. Marie Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Valley konderrian dago, Montana estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Karrozeria
Karrozeria, ibilgailuetan, xasisaren gainean muntatutako zatia da, motorea eta beste elementuak estaltzen dituena eta bidaiarientzako esparrua eratzen duena.
Borboi etxea
Borboi (frantsesez Bourbon, gaztelaniaz Borbon eta italieraz Borbone) Frantzian jatorria duen errege-leinua da. Kapeto leinuaren adarra da. Egun Espainian eta Luxenburgon errege baino ez badira ere, lehen Nafarroako Erresuman, Frantzian eta Italian erregeak ziren.
3477 Kazbegi
3477 Kazbegi asteroide baten izena da. maiatzaren 19an aurkitu zuen R. M. West-ek La Silla Behatokitik.
Izendapena
Hasiera batean asteroideak 1979 KH izena zeraman. Ondoren Kazbegi omentzeko izena eman zitzaion.
Borboi etxea
Borboi leinuko lehendabiziko erregea Henrike III.a Nafarroakoa izan zen, Frantziako errege ere izan zena.
3477 Kazbegi
Orbitaren ezaugarriak
3477 Kazbegi asteroidearen orbitak batezbeste 3,044 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,183 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 3,904 distantziara. Eszentrikotasuna 0,283 da, eta makurdura orbitala 3,76ºkoa da.
Ezaugarri fisikoak
Magnitude absolutoa 13.3 da.
Felisa Mary
Felisa Mary izen artistikoz ezaguna, benetako izena, osetra, Felicitas de la Torre (Bilbo, Bizkaia, 1892ko martxoaren 7a - Buenos Aires, 1956ko abuztuaren 23a), bizkaitar aktorea izan zen.
Gazte-gaztea zela Argentinara joan zen, non antzerkian debutatu zuen. 1939an zineman debutatu eta zuen bigarren mailako pertsonaiak antzeztu zituen.
Biografia eta Lan ibilbidea
Felicitas de la Torre Bilbon jaio zen eta haurtzaroan Argentinara joan zen. Antzerkian Gerónimo Podesterekin egin zuen debuta, eta, ondoren, Florencio Parravicini, Roberto Casaux, Enrique Muiño, Luis Arata, Elías Alippi eta beste aktore ezagun batzuekin. Aktore bikaina, hasieran paper ona egin zuen Las de Barranco antzezlanean. Pertsonaia bikainak egin zituen zineman, 1939an debuta egin zuen Isidoro Navarroren Mandinga en la sierra lanarekin; eta urte horretan bertan Así es la vida lanean ama interpretatu zuen, paper hori urte batzuk geroago ere bete zuen Los martes, orquídeas eta Adolescentes-en.
Hamarkada horren amaieran La casa del recuerdo lanean parte hartu zuen, Libertad Lamarque protagonista zuen melodraman. 1941ean, Amelia Bence eta Tito Lusiardorekin aritu zen Novios para las muchachas-en, non Legrand ahizpak ere egon baitziren, eta hurrengo urtean La maestrita de los obreros filmeko neskazahar bat izan zen. La pequeña señora de Pérez bi bertsioetan lan egin zuen Juan Carlos Thorryrekin. Las tres ratas eta La orquídea filmetan izeba bat izan zen eta 1949an Leon Klimovskyren Carlos Gardel omentzeko Se llamaba Carlos Gardel filmaren elenkoa osatu zuen. Gainera, komedian ere lan egin zuen, protagonistekin batera Esposa último modelo bezalako filmetan parte hartuta.
Garai hartako zuzendari entzutetsuenekin eta hainbat zinema-etxetan lan egin zuen. Laguntzaile izan zen komedian eta draman, eta hainbatetan lagundu zion Enrique Muiñori. Antzerkian karrera luzea izan zuen, eta Bésame, Petronila eta abarretan egindako lana nabarmentzen dute. La dama del millón filmatu ondoren, 1956ko abuztuaren 23an hil zen Buenos Airesen 64 urterekin. Arsenio Maryrekin ezkonduta egon zen.
Filmografia
Hauxek dira bere lan batzuk:
NGC 5738
NGC 5738 galaxia bat da, Virgo konstelazioan. Albert Marthek aurkitu zuen n.
Dalophia gigantea
Dalophia gigantea Dalophia generoko animalia da. Narrastien barruko Amphisbaenidae familian sailkatuta dago.
Averlak
Averlak Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Amphilius jacksonii
Amphilius jacksonii Amphilius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Amphiliidae familian.
Abuztuaren 27
Kanpo estekak
Abuztuaren 26 | Urteko egutegi | Abuztuaren 28
1369 Ostanina
1369 Ostanina asteroide gerrikoan aurkitutako 1369. asteroidearen izena da. 1935eko abuztuak 27an aurkitu zuen Pelageya Shajnek Simeisetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1935 QB zen.
Polonia-Errusia Gerra
Polonia-Errusia Gerra (1605-1618) edo Poloniar-moskutar Gerra XVII. mendearen hasieran gertatu zen Polonia-Lituaniako Mankomunitateak edo goi mailako nobleek zuzendutako armada pribatuek eta mertzenarioek (Mankomunitateko aristokrazia) ekialderantz egindako inbasioen sekuentzia gisa; Garai hartan, Errusiako Tsarerria gerra zibil sorta batek urratzen zuen ―Errusiar historian Aro Nahasia bezala ezagutzen dena―, Errusiako krisi dinastikoak eta barne kaos orokorrak piztutakoa. Aldeen eta haien helburuak hainbat aldiz aldatu ziren gatazkan: Mankomunitatea ez zen, formalki, Errusiarekin gerran egon 1609ra arte, eta errusiar fakzio ezberdinak beren artean, Mankomunitatearekin edo beste herrialde batzuekin batuta edo haien aurka borrokatzen ziren. Suediak ere parte hartu zuen gatazkan, Ingriako Gerran (1610-1617), batzuetan, Errusiarekin batuta eta, beste batzuetan, haren aurka. Fakzio ezberdinen helburuak maiz aldatzen ziren, muga aldaketa txikietatik hasi eta Errusiako tronuan poloniar erregeak edo poloniarrek babestutako iruzurgileak inposatu nahi izan arte; edota Estatu berri bat sortu Mankomunitatearen eta Errusiaren arteko batasuna osatzeko.
1610ean, Mankomunitateko lehen garaipenen ondoren (Klúshinoko gudua), 1610ean, Poloniako indarrak Moskun sartzen amaitzen da; Sigismundoren semea, Ladislao IV. Vasa printzea, tsar aukeratu zuen Boiardo Dumak. Dena den, Sigismundok, handik gutxira, Errusiako tronua beretzat eskuratzea erabakiko du. Horrek poloniarren aldeko boiardoek kezkatzen ditu, zainak Ladislao moderatua onar lezakete, baina ez katolikoen aldeko eta ortodoxoen aurkako Sigismundo. Ondorioz, poloniarren aldeko alderdi boiardoa desagertzen da, eta gerrak jarraituko du 1611n, Poloniako tropak Moskutik kanporatuta nahiz eta Smolensk plaza garrantzitsua lortu zuten. Azkenik, bai Mankomunitatean, bai Errusia barnean arazoak zirela eta, 1612 eta 1617 artean, etsaitasun militarrak baretu, eta, orduan, Sigismundek Errusia konkistatzeko azken saiakera egin zuen, baina horrek porrot egin zuen. Gerra, azkenean, 1618an amaitzen da Deúlinoren Bakearekin, zeinak Mankomunitateari zenbait lurralde-emankizun ematen dizkion, baina ez Errusiaren gaineko kontrola, gerratik bere independentzia osoarekin ateratzen baita.
Le Mée-sur-Seine
Le Mée-sur-Seine Frantziako udalerria da, Sena eta Marne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2007an 20.844 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Mée-sur-Seine udalerrian erroldatutako biztanleak 20.844 ziren. Familiak 7.666 ziren, horien artean 2.163 pertsona bakarrekoak ziren (855 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.308 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.507 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 2.759 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 1.237 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 8.254 etxebizitza zeuden, 7.834 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 30 bigarren erresidentzia ziren eta 389 hutsik zeuden. 2.308 etxeak ziren eta 5.819 apartamentuak ziren. 7.834 etxebizitza nagusietatik 3.123 bere jabearen bizilekua ziren, 4.588 alokairuan okupaturik zeuden eta 123 doan lagata zeuden; 432 etxek gela bat zuten, 821 etxek bi zituzten, 2.238 etxek hiru zituzten, 2.326 etxek lau zituzten eta 2.017 etxek bost zituzten. 4.953 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 4.125 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2.018 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 13.993 ziren, horien artean 10.389 aktiboak ziren eta 3.604 inaktiboak ziren. 10.389 pertsona aktiboetatik 8.904 lanean zeuden (4.613 gizon eta 4.291 emakume) eta 1.486 langabezian zeuden (657 gizon eta 829 emakume). 3.604 pertsona inaktiboetatik 741 erretiraturik zeuden, 1.630 ikasten zeuden eta 1.233 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Mée-sur-Seine udalerrian 7.490 unitate fiskal zeuden, 19.943,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.154 euro zen.