cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jose Miguel Beñaran Argala
Bigarren zatiketa
Argalak, ekintza garrantzitsuetan parte zuzena hartuta ere, jardun, aparatu politikoan ziharduen. ETAren fronte militarrekoek berari eman zioten euren tesiak garatzeko ardura. Berak idatzi zuen 1974ko azaroan ETAk argitaratu zuen ETAren Agiria. Bertan egoera soziopolitikoa eta Espainian demokrazia baten aukera aztertu ondoren ETAren estrategia eta jokabide politikoa azaltzen zituen. Funtsean, batetik, fronte desberdinetako egiturak sortzen zituen arazoak eta batez ere trantsizio demokratiko bati begira, eremu bakoitzak bere lana interferentziarik gabe eta errepresiorik gabe bideratu ahal izateko, ETAk fronte militarrean soilik jardungo zuen. Beste alde batetik, ezker abertzalearen oinarri politikoak zehazten eta garatzen zituen.
Finsteraarhorn
Finsteraarhorn 4.274 metroko mendia da, Bernako Alpeetan kokatuta. Jungfrau-Aletsch suitzar Alpeak eremuaren barnean dago.
Jose Miguel Beñaran Argala
Bigarren zatiketa
Hortik aurrera ETAren adar honi ETA militarra modura ezagutu zaio, ETA politiko-militarra modura ezagutu den beste adarretik bereizteko. Horretara ere, ETAren ideologo nagusia bilakatu zen, hil zuten arte.
Argalak egindako analisiaren ikuspegitik borroka armatuaren zeregina mugatua zen. Masa mugimendu abertzalea sustatzea zen funtsezkoa. ETA pm-ren aldean, insurrekzio bat bideratzea baino, borroka armatuaren helburua baldintza demokratikoak sortzen laguntzea izango zen.
Els Verds–Alternativa Verda
2015eko urtarrilean, EV–AV Herri Batasuneko Hautagaitzak (CUP) bultzatutako Crida Constituent (CC) plataformaren kide egin zen, 2015eko Kataluniako Parlamentuko hauteskundeetan Junts pel Sí koaliziorako botoa eskatu bazuen ere. 2017ko hauteskundeetan, bestalde, alderdikide ezberdinak Junts per Catalunya-ren (JxCat) zerrendetan agertu ziren, bai eta alderdiaren alde posizionatuz bestelako hurrengo hauteskundeetan ere. 2019ko maiatzaren 28an, Josep Puig Kataluniako Parlamentuko kide bihurtu zen, Josep Rull-en trukean.
Finsteraarhorn
Lehenengo igoera 1829ko abuztuaren 10ean Jakob Leutholdek eta Johann Währenek egin zuten baina lehenengo saiakerak izan ziren.
Jose Miguel Beñaran Argala
Egitura berria
Batzar hauen ostean ETA m-ren egiturako arduradunek ez zuten Espainiako lurraldeetan gehiago ibiliko. Horietako gehienek errefuxiatu politikoaren paperak zituzten Frantziako estatuan bizitzeko. Argalak, ordea, ez zituen legezko paperak eskatu eta Fernando izeneko baten dokumentazio espainiarra erabiltzen zuen. Argala ETA erakundearen zereginetan buru belarri sartuta zegoen eta klandestinitatean bizi zen. Bestela ere, diskretua, diziplinatua, protagonismotik ihesi, ez zen errefuxiatuak kalean ibiltzen ziren giroetan agertzen.
Incisa Scapaccino
Incisa Scapaccino Italiako udalerri bat da. Astiko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Jose Miguel Beñaran Argala
Egitura berria
ETAren ildo politikoaren erreferentzia nagusia zen. Bileretan ikuspegi osoagoa lortzeko besteen iritziak baloratzen zituen eta, bestela ere, harreman onak zituen beste giroko jendearekin ere, hala nola, Felix Likiniano, Demetrio Beriain eta Marc Legasse anarkistekin.
Bietan Jarrai, aizkora eta sugeaz egindako ETAren anagrama, Felix Likinianok egin zuen Josu Artetxe ETAko kidearen omenez. Argalak ikusi zuenean erakundearen ikurrerako proposatu zuen.
Incisa Scapaccino
Mugakideak
Incisa Scapaccinok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Jose Miguel Beñaran Argala
Egitura berria
Egitura berrian, Argalak militantziaren prestakuntza politiko-militarraren ardura ere hartu zuen. Ikastaroak antolatu zituen, batez ere, beste herrietako mugimendu iraultzaileen esperientziak aztertzeko. Argalaren arabera garaipena lortu ez zuten mugimenduen esperientziek garaipena lortutakoen esperientziek baino ikasbide garrantzitsuagoak eskaintzen zituzten.
Argala ohiko intelektuala ez izan arren, oso analisi sakonak eta ulerterrazak idatzi zituen. Arestian aipatutako "ETAren agiria"z gain, Zutik 65etik 69ra eta ETA erakundearen agiri eta barne dokumentu ugari idatzi zituen hil zuten arte. Horretara, bere ikuspegi politikoak, ETAk garai horretan argitaratutako agiri eta dokumentuetan aurki daiteke, bai eta Jokin Apalategiran Los vascos de la nación al Estado liburuaren sarreran idatzitako autobiografia politikoan, eta hil baino lehenago Arrigorriagako amnistiaren aldeko batzordearen eskaeraz grabatutako mezuan ere.
1977ko martxoan Telesforo Monzonek deituta Txibertan indar abertzaleen artean egin ziren elkarrizketetan parte hartu zuen ETAren ordezkari modura. PNVk fronte abertzaleari uko egin zion, eta Argalak aldean zeukan pistola mahai gainean utzi zuen, PNVk akordioa izenpetuez gero ETA momentu horretan bertan borroka armatua bertan behera uzteko prest zegoela irudikatzeko.
Iparraldeko bizitza
1975eko maiatzaren 16an Frantziako poliziak Donibane Lohizunen atxilotu zuen, aldean pistola bat zeramala. Baionako epaitegiak Versaillesera konfinatu zuen, Parisen inguruan. Baina bertara iritsi orduko telefonoz deitu eta bere bila joan ziren handik Ipar Euskal Herrira itzultzeko.
Garai horretan Axun Arana arrasatearra ezagutu zuen. Axunen mutil-laguna, Jesus Maria Markiegi "Mutriku" Gernikan hil zuten guardia zibilek maiatzaren 15ean eta Argalaren ardura ere bazen hildakoaren burkidearen ingurukoei babesa eta laguntza ematea. Denborarekin bion arteko harremanak sakonduko ziren eta biak Yeu irlan deportatuta zeudelarik, bertan ezkondu ziren.
1976ko urtarrilaren 23an Frantziako poliziak Donibane Lohizunen atxilotu zuen berriro. Oraingoan hiru hilabeteko espetxe zigorra ezarri zioten, baina ez zituen beteko. Hala ere, 1976. urte honetan polizia hainbatetan atxilotzen saiatu zen: Axunen etxea zelatatzen zuten, eta behin etxean sartu eta Argala topatu ez zutenean, Axun bera atxilotuta eraman zuten.
Beste aldetik, Espainiako Gobernuak iheslarien aurka Ipar Euskal Herrian antolatutako gerra zikinaren helburu ere zen Argala: maiatzean Miarritzen atxilotutako hiru mertzenarioek epaiketan deklaratu zuten besteren artean Argala bahitzeko agindua zeukatela.
1976ko urriaren 15ean iheslarien aurkako sarekada handi baten barruan Argala ere atxilotzen saiatu zen polizia baina oraingoan ere bera ez zuten topatu eta Axun atxilotu zuten. Atxilotutakoak Yeu uhartean (Vendée) konfinatu zituzten. Azkenean, 1977aren hasieran Argala ere atxilotu eta bertara konfinatu zuten. Frantziako Gobernuak identifikazio txartel bat eman zion orduan, eta Axunekin ezkontzeko aprobetxatu zuen legezkotasun egoera hori. Yeuko alkateak ezkondu zituen 1977ko otsailaren 11n udaletxean.
Yeun bisita ugari izan zituzten konfinatuek. Horietan aipagarriena Monzonek 1977ko otsailean egindakoa. Argala eta Monzonen arteko besarkada jasotzen dituzten argazkiak irudi sinboliko handia zabaldu zuten Euskal Herri osoan.
Yeuko konfinamendua altxatu zenean, Argala Landetara konfinatu zuten, Euskal Herriko lurraldetan ibiltzeko debekuarekin. Hilabete batzuetan Landetatik Euskal Herrira joan-etorrietan ibili ostean, Argala Ipar Euskal Herrira bueltatuko zen, klandestinitatean bizitzera.
Bonba bat Angelun
Landetatik itzuli eta klandestinitatean bizitzen jarri ondoren, Argala eta Axunek etxe bat hartu zuten 1978 hasieran Miarritzen elkarrekin bizitzeko. Laster Angelura aldatu ziren. Argalak sasitan jardun arren Axunek legezko bizimodua zeraman eta eskolak ematen zituen Miarritzeko ikastolan. Etxe finko batean bizitzeak harreman pertsonalak zabaltzeko aukera eman zion Argalari: bere amarekin egon ahal izan zuen, familiarrekin... Hala ere, eta trantsizioaren garai honetan errefuxiatuak oro har bizimodu irekian ibili arren, Argala diskrezio osoz mugitzen zen: oso lagun gutxik ezagutzen zuen non bizi ziren.
Baina 1977ko ekaineko hauteskundeetan sortutako Espainiako gobernu berriak ETAren eskakizunak onartu ez eta errepresioa eta enfrentamendua armatua areagotu egin ziren. Hartara, 1978ko abenduaren 21ean etxetik irteten ari zela auto azpian jarritako lehergailua eztandarazita, Argala hil zuten Espainiako zerbitzu sekretuetako kideek.
Ekintza OAZek eta BVEk hartu zuten beren gain. Argalaren aurkako ekintza Jean-Pierre Cherid, Mario Ricci (Carlo Vannoli) eta Jose Maria Boccardo Romanek osatutako taldeak burutu zuen, SECED Espainiako zerbitzu sekretuetako kapitainaren Pedro Martinez (Pedro el Marino) agindupean ziharduena. Urteen poderioz, Stefano Delle Chiaiek, eskuin muturreko terroristak, Argala izan zitekeen pertsona baten aurkako atentatuaz zehaztasunak eman zituen ere bai.
Manifestazioak Euskal Herrian
Euskal Herri osoan manifestazio handi eta gogorrak egin ziren. Ehortzi zuten egunean poliziak Arrigorriaga osorik eta sarbide guztiak hartuta zeuzkan. Hilkutxarekin amak, anaiek eta bizkarrean zeramaten lagunek baino ez ziren joan. Herria hutsik, ate eta leihoak itxirik, KASen ikurra zeramaten bi lagun joan ziren zerraldoaren aurrean. Euskal Herriko ikurrina dolu xingola beltzarekin eta erdi jasota zuen udaletxearen aurretik pasatzean, hiru polizia koadratu ziren hilkutxaren aurrean.
Pseudocordylus langi
Pseudocordylus langi Pseudocordylus generoko animalia da. Narrastien barruko Cordylidae familian sailkatuta dago.
Ukiah (Kalifornia)
Ukiah Kaliforniako hiri bat da. Mendocino konderrian kokatua dago. 2010ean 16,075 biztanle zituen, 12.1 kilometro koadrotan banatuta.
Jose Miguel Beñaran Argala
Manifestazioak Euskal Herrian
San Mamesen, abenduaren 30ean Athletic futbol taldeak Atletico de Madriden aurka jokatu zuen partidan, talde bietako jokalariak eta publiko guztia zutik jarrita, minutu bateko isilunea gorde eta "Eusko gudariak" kantatu zuten Argalaren omenez.
Arrigorriagako udaletxearen aurreko plaza nagusia Argala plaza deitzen da gaur egun.
Argalaren testamentua
1978ko abenduaren hasieran Arrigorriagako Amnistiaren Aldeko Batzordeak iheslariaren bizitzaren gorabeherak azaldu eta analisi politikoa egitea eskatu zion Argalari. Hil baino aste bat lehenago zinta batean grabatu zuen bere azken mezua. Grabazioan, iheslarien egoera eta amnistiaren aldeko mugimenduaren gaineko ikuspegia azaldu ondoren, Espainiako estatuko erreforma prozesua aztertu eta amaitzeko konpromisoaren beharra azpimarratu eta jendea ezker abertzaleko egitura desberdinetan antolatzera deitu zuen, antolatu barik herriak bere helburuak lortzerik izango ez duelako: "Animo, antolatu eta burrukara!" hitzekin agurtu zen.
ETAk 1979an kasete zinta batean zabaldu zuen Argalak grabatutako mezua osorik, erakundearen sarrera eta agiri batekin, guztira 50 minutu hartzen duen grabazioan.
Argala goratzeagatik zigortuak
Arnaldo Otegik 15 hilabete egin zuen kartzelan Jose Miguel Beñaran Argalaren omenaldi batean parte hartu eta «terrorismoa goratzea»gatik zigortuta. 2007ko ekainaren 8an sartu zuten preso, ETAk su-etena hautsi eta hiru egunera, Espainiako Auzitegi Gorenak Auzitegi Nazionalaren erabakia berretsi zuenean.
Tasio Erkiziari urtebeteko espetxe zigorra ezarri zion Espainiako Auzitegi Nazionalak 2011ko maiatzean, Argalaren hilketaren 30. urteurrenean, 2008ko abenduaren 21ean, haren oroimenez Arrigorriagan egindako ekitaldian hitz egin zuela egotzita.
Istanbulgo Hitzarmena
Emakumeen aurkako indarkeriari eta etxeko indarkeria aurreikusi eta aurre egiteko Europako Kontseiluaren Hitzarmena, edo Istanbulgo Hitzarmena izenez ere ezaguna, emakumeen aurkako indarkeriari eta etxeko indarkeriari aurre egitea helburu duen Europako Kontseiluko hitzarmena da. 2011an Istanbulen aurkeztu zen eta 2014ko abuztuaren 1etik dago indarrean. 2019tik aurrera, 46 herrialdek sinatu dute eta 34 herrialdek berretsi dute. 2021ean, Recep Tayyip Erdogan presidenteak Turkiaren erretiratzea iragarri zuen.
Emakumeen aurkako indarkeriari eta etxeko indarkeriari buruzko Europako lehen tresna loteslea da, eta emakumeen aurkako indarkeriaren eta etxeko indarkeriaren aurkako nazioarteko itun zabalena da. Emakumeen aurkako indarkeria giza eskubideen urraketa gisa aitortzen du eta emakumeen aurkako indarkeriari aurre egiten dio indarkeria saihesteko, biktimak babesteko eta egileak epaitzeko neurrien bidez.
Historia
Europako Kontseiluak 1990eko hamarkadatik emakumeen babesa sustatzeko hainbat ekimen bultzatu ditu. 2002an, Europako Kontseiluaren Ministroen Batzordeak Rec(2002)5 Gomendioa onartu zen, emakumeen indarkeriaren aurkako babesari buruzkoa, eta Europan kanpaina zabal bat gauzatu zen 2006 eta 2008 artean, emakumeen aurkako indarkeriari aurre egiteko, etxeko indarkeria barne. Europako Kontseiluko Legebiltzarrak ere jarrera politiko sendoa hartu du emakumeen aurkako indarkeria mota guztien aurka. Hainbat ebazpen eta gomendio onartu ditu genero-indarkeria mota larrienak eta hedatuenak prebenitzen, babesten eta zigortzen dituzten arau juridiko lotesleak eskatzen dituztenak.
Indarkeria prebenitzeko eta aurre egiteko estandar ulergarriak ezartze aldera,. 2008ko abenduan, Ministroen Batzordeak agindutako aditu-talde bat sortu zuen, CAHVIO izeneko talde honek (Emakumeenganako Indarkeria eta Etxeko Indarkeria Prebenitzeko eta Borrokatzeko Ad Hoc Batzordea) testu zirriborroa egin zuen. Hitzarmena idazteko azken fasean, hainbat zuzenketa proposatu zituzten Erresuma Batuak, Italiak, Errusiak eta Egoitza Santuak, Hitzarmenak emandako baldintzak mugatzeko. Amnistia Internazionalek zuzenketok kritikatu zituen. Hitzarmenaren azken zirriborroa 2010eko abenduan egin zen.
2011ko apirilaren 7an, Europako Kontseiluko Ministroen Batzordeak Istanbuleko Hitzarmena onartu zuen eta 2011ko maiatzaren 11n ireki zen sinaduretarako, Ministroen Batzordearen 121. Bilkuraren harira, 10 berrespenekin sartu zen indarrean, eta horietatik zortzi Europako Kontseiluko estatu kide izateko beharrezkoak ziren.
Hitzarmena berretsi duten herrialdeak
2012ko martxoaren 12an, Turkia hitzarmena berretsi zuen lehen herrialdea izan zen, nahiz eta 2021eko martxoaren 20an, Tayyip Erdoğan islamista kontserbadorea, Istanbulgo Hitzarmena utzi zuen.
2013 eta 2015. urte bitartean beste hemezortzi herrialde sinatzaileek berretsi zuten: Albania, Andorra, Austria, Bosnia eta Herzegovina, Danimarka, Finlandia, Frantzia, Italia, Malta, Monako, Montenegro, Herbehereak, Polonia, Portugal, Serbia, Eslovenia, Espainia eta Suedia. 2017ko maiatzaren 11n, Kontseiluak Europar Batasunean sartzea erabaki zuen, atxikimendu horrek nazio-mailaren eta EB-ren arteko osagarritasuna bermatzen duela, eta ''azken honek duen ahalmena finkatzen duela nazioarteko foroetan, hala nola, paper eraginkorragoa izateko. Europako Kontseiluko Adituen Taldea baita emakumeen aurkako indarkeriaren eta etxeko indarkeriaren aurkako borrokan (GREVIO)''.
Douglas Tanque
Douglas Willian da Silva Souza, Douglas Tanque (1993ko urriaren 27a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Thespakusatsu Gunma.
NGC 150
NGC 150 galaxia espiral bat da, Sculptor konstelazioan. Lewis A. Swiftek aurkitu zuen n.
Istanbulgo Hitzarmena
Estatuko Legeria Istanbulgo Hitzarmenera egokitu duten herrialdeak
Hitzarmena sinatzearen konpromisoa da herrialde kideek beren legedia Istanbulgo Hitzarmenak ezarritako esparrura egokitzea. Bereziki berritzailea da sexu-indarkeriaren eta borondatezko "baimenaren" esparruaren inguruan.
2018ko maiatzean, Suedia, Erresuma Batua, Ingalaterra, Gales, Eskozia, Ipar Irlanda, Belgika, Alemania, Islandia, Zipre, Irlanda eta Luxenburgo herrialdeek dagoeneko Istanbulgo Hitzarmena beren legedira transferitu zuten. Espainian, 2018ko apirilean emandako La Manada epaiaren inguruko eztabaidaren ostean, lege aldaketak bideratzeko beharrari buruzko eztabaida ere ireki da.
Hitzarmenaren alde nagusiak
Istanbulgo Hitzarmena emakumeen aurkako indarkeriari aurre egiteko esparru juridiko ulergarria eta ikuspegi ulergarria sortzen duen lehen tresna juridiko loteslea da, etxeko indarkeria prebenitzeaz, biktimak babestea eta delitugileak zigortzeaz gain.
Emakumeen aurkako indarkeria delitutzat hartzen ditu: indarkeria fisikoa, psikologikoa eta sexuala, bortxaketak barne; Emakumezkoen genitalen mutilazioa, ezkontza behartua, jazarpena, behartutako abortua eta indarrezko esterilizazioa. Estatuek delitu horiek beren ordenamendu juridikoetan sartu behar dituzte.
Sexu-indarkeriari erreferentzia egiten dion atalean, Istanbulgo Hitzarmenak argi uzten du "baimena borondatez eman behar dela inguruko baldintzen testuinguruan kontuan hartutako pertsonaren borondate askearen adierazpen gisa".
Isola d'Asti
Mugakideak
Isola d'Astik honako udalerri hauekin egiten du muga:
Deneb
Izena
Deneb izena, arabierazko dhanebetik dator, "isatsa" esan nahi duena, "hegaztiaren isatsa" bezala ulertua (dhanab ad-dajājah), Beltxargaren irudia eratzen duten izar lerrokaketaren barnean duen posizioari erreferentzia argia eginez. Oso ohiko izena da beste izar batzuetan, konstelazio batzuen atzealdeko muturra adierazten duena, Denebola Leo konstelazioan edo Deneb Kaitos Cetus konstelazioan kasu. Deneb Adige edo Deneb el Adige, izen beraren bertsio luzeak dira.
Deneben beste izen tradizional batzuk, Arided (Alfontsotar tauletan agertzen dena), Aridif eta honen aldaera Arrioph, gaur egun ez dira erabiltzen. Gallina, Johann Bayerrek izar hau izendatzeko erabili zuen izen bat da.
Acleisson Scaion
Acleisson Scaion (1982ko maiatzaren 21a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Thespakusatsu Gunma.
Pteropus griseus
Pteropus griseus Pteropus generoko animalia da. Chiropteraren barruko Pteropodidae familian sailkatuta dago.
Laurehun eta hogeita hemezortzi
Laurehun eta hogeita hemezortzi (438) laurehun eta hogeita hamazazpiaren ondoren eta laurehun eta hogeita hemeretziaren aurretik doan zenbaki osoa da.
Sénaillac-Lauzès
Sénaillac-Lauzès Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sénaillac-Lauzès udalerrian erroldatutako biztanleak 158 ziren. Familiak 73 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 37 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 154 etxebizitza zeuden, 78 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 148 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 78 etxebizitza nagusietatik 69 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 9 etxek bi zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 31 etxek bost zituzten. 47 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 36 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 36 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 91 ziren, horien artean 61 aktiboak ziren eta 30 inaktiboak ziren. 61 pertsona aktiboetatik 54 lanean zeuden (27 gizon eta 27 emakume) eta 7 langabezian zeuden (6 gizon eta 1 emakume). 30 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sénaillac-Lauzès udalerrian 68 unitate fiskal zeuden, 136 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.731 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
2000. urtean Sénaillac-Lauzès udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 780 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Seclin
Biztanleria
2007an Seclin udalerrian erroldatutako biztanleak 12.219 ziren. Familiak 4.661 ziren, horien artean 1.327 pertsona bakarrekoak ziren (436 bakarrik bizi ziren gizonak eta 891 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.254 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.566 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 514 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Monfero
Monfero Galiziako A Coruñako probintzian dagoen O Eume eskualdean kokatzen den udalerria da.
Seclin
Etxebizitza
2007an 4.973 etxebizitza zeuden, 4.724 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 30 bigarren erresidentzia ziren eta 218 hutsik zeuden. 3.464 etxeak ziren eta 1.439 apartamentuak ziren. 4.724 etxebizitza nagusietatik 2.825 bere jabearen bizilekua ziren, 1.825 alokairuan okupaturik zeuden eta 75 doan lagata zeuden; 182 etxek gela bat zuten, 392 etxek bi zituzten, 664 etxek hiru zituzten, 1.135 etxek lau zituzten eta 2.351 etxek bost zituzten. 2.947 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 2.323 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.470 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Union City (Kalifornia)
Union City Kaliforniako hiri bat da. Alameda konderrian kokatua dago. 2010ean 69,516 biztanle zituen, 50.4 kilometro koadrotan banatuta.
Seclin
Diru sarrerak
2009an Seclin udalerrian 4.854 unitate fiskal zeuden, 12.105 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.856 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 778 komertzioetatik, 13 erauzte enpresak ziren, 11 janari enpresak ziren, 7 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 4 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 40 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 50 eraikuntza enpresak ziren, 242 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 40 garraio enpresak ziren, 46 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 16 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 51 finantziazio enpresak ziren, 39 higiezinen enpresak ziren, 98 zerbitzu enpresak ziren, 86 administrazio publikoko enpresak ziren eta 35 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 141 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa, 2 lan bilaketa bulegoak, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 12 banku bulegoak, 4 funerariak, 16 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 3 ibilgailuen alokairu bulegoak, 3 autoeskolak, 8 igeltseroak, 7 margolariak, 6 zurginak, 13 iturginak, 5 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 15 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 3 aldi baterako lan enpresak, 26 jatetxeak, 7 higiezinen agentziak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 78 establezimendu komertzialetatik, 4 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 7 okindegiak, 7 harategiak, 3 liburu dendak, 5 arropa dendak, 5 etxerako tresna dendak, 3 zapata-dendak, 2 elektrotresna dendak, 14 altzari dendak, 5 kirol-dendak, 9 drogeria, 1 lurrin-denda zen, 2 bitxi-dendak eta 7 lore-dendak ziren.
2000. urtean Seclin udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 742 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, 3 psikiatriko, urgentzia zentro 1 bat, amatasun-klinika 1 bat, 5 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 4 haur-eskola eta 6 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Seclin udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.095 ikasle zeuden eta lizeo teknologikoetan 390.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hautot-sur-Mer
Hautot-sur-Mer Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Hautot-sur-Mer udalerrian erroldatutako biztanleak 1.991 ziren. Familiak 856 ziren, horien artean 248 pertsona bakarrekoak ziren (76 bakarrik bizi ziren gizonak eta 172 bakarrik bizi ziren emakumeak), 276 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 272 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 60 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Monfero
Ondare historikoa eta artistikoa
Udalerri honetan Zistertar ordenako Monferoko monasterioa dago, bere jatorria X. mendean finkatu daitekelarik.
Hautot-sur-Mer
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Monfero
Nekazal turismoa
Udalerri eder honetan fragas do Eume parkean nekazal turismo edo landa etxe batzuk ere topatzen dira:
Hautot-sur-Mer
Etxebizitza
2007an 1.052 etxebizitza zeuden, 861 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 112 bigarren erresidentzia ziren eta 79 hutsik zeuden. 855 etxeak ziren eta 190 apartamentuak ziren. 861 etxebizitza nagusietatik 622 bere jabearen bizilekua ziren, 230 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 16 etxek gela bat zuten, 72 etxek bi zituzten, 121 etxek hiru zituzten, 210 etxek lau zituzten eta 442 etxek bost zituzten. 602 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 387 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 352 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.257 ziren, horien artean 886 aktiboak ziren eta 371 inaktiboak ziren. 886 pertsona aktiboetatik 795 lanean zeuden (404 gizon eta 391 emakume) eta 91 langabezian zeuden (40 gizon eta 51 emakume). 371 pertsona inaktiboetatik 156 erretiraturik zeuden, 112 ikasten zeuden eta 103 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Hautot-sur-Mer udalerrian 891 unitate fiskal zeuden, 2.109 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.521 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 67 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 15 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 9 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 6 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 1 albaitaria eta 5 jatetxeak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Apistogramma norberti
Apistogramma norberti Apistogramma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Romorantin-Lanthenay
Biztanleria
2007an Romorantin-Lanthenay udalerrian erroldatutako biztanleak 17.559 ziren. Familiak 7.842 ziren, horien artean 2.901 pertsona bakarrekoak ziren (1.042 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.859 bakarrik bizi ziren emakumeak), 2.463 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.756 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 722 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 9.259 etxebizitza zeuden, 7.944 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 193 bigarren erresidentzia ziren eta 1.121 hutsik zeuden. 6.615 etxeak ziren eta 2.605 apartamentuak ziren. 7.944 etxebizitza nagusietatik 4.508 bere jabearen bizilekua ziren, 3.333 alokairuan okupaturik zeuden eta 104 doan lagata zeuden; 216 etxek gela bat zuten, 855 etxek bi zituzten, 2.071 etxek hiru zituzten, 2.336 etxek lau zituzten eta 2.466 etxek bost zituzten. 5.146 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 4.057 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2.368 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 10.565 ziren, horien artean 7.167 aktiboak ziren eta 3.398 inaktiboak ziren. 7.167 pertsona aktiboetatik 6.183 lanean zeuden (3.218 gizon eta 2.965 emakume) eta 984 langabezian zeuden (427 gizon eta 557 emakume). 3.398 pertsona inaktiboetatik 1.243 erretiraturik zeuden, 760 ikasten zeuden eta 1.395 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Romorantin-Lanthenay udalerrian 8.128 unitate fiskal zeuden, 17.811,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.536 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 988 komertzioetatik, 12 erauzte enpresak ziren, 23 janari enpresak ziren, 7 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 43 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 141 eraikuntza enpresak ziren, 272 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 27 garraio enpresak ziren, 67 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 11 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 52 finantziazio enpresak ziren, 26 higiezinen enpresak ziren, 110 zerbitzu enpresak ziren, 114 administrazio publikoko enpresak ziren eta 82 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 286 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa, 2 lan bilaketa bulegoak, 1 jendarmeria, 2 posta bulegoak, 14 banku bulegoak, 2 funerariak, 20 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 4 autoeskolak, 35 igeltseroak, 14 margolariak, 18 zurginak, 21 iturginak, 12 argiketariak, 32 eraikuntza enpresak, 28 ile apaindegiak, 3 albaitariak, 3 aldi baterako lan enpresak, 43 jatetxeak, 14 higiezinen agentziak, 5 tintoreriak eta 7 apaindegiak.
2009an zeuden 122 establezimendu komertzialetatik, 2 hipermerkatuak, 3 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 7 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 16 okindegiak, 9 harategiak, 1 kongelatu-denda zen, 1 arraindegi zen, 6 liburu dendak, 24 arropa dendak, 8 etxerako tresna dendak, 8 zapata-dendak, 3 elektrotresna dendak, 8 altzari dendak, 7 kirol-dendak, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen, 4 drogeria, 2 lurrin-dendak, 2 bitxi-dendak eta 9 lore-dendak ziren.
2000. urtean Romorantin-Lanthenay udalerrian 31 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.216 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, psikiatriko 1 bat, urgentzia zentro 1 bat, amatasun-klinika 1 bat, 2 osasun-zentro, 6 botika eta 4 anbulantzia zegoen.
2009an 6 haur-eskola eta 7 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Romorantin-Lanthenay udalerrian 3 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 1hezkuntza orokorreko lizeoa eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.578 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 1.048 eta lizeo teknologikoetan 393.
Romorantin-Lanthenay udalerriak goi-mailako hezkuntza ez unibertsitarioko osasun-formakuntzako zentro bat zuen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
El Campo
El Campo Villaverde Turtziozko auzoa da. Administratiboki Kantabrian dagoen arren, berez Bizkaiko barrendegia da, eta horregatik Euskal Herrikoa dela jo ohi da; zehazki, Bizkaiko Enkarterri eskualdekoa.
Ruffey-lès-Beaune
Ruffey-lès-Beaune Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ruffey-lès-Beaune udalerrian erroldatutako biztanleak 677 ziren. Familiak 244 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 92 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 92 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 275 etxebizitza zeuden, 249 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 15 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 271 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 249 etxebizitza nagusietatik 231 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 173 etxek bost zituzten. 181 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 73 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 165 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 486 ziren, horien artean 365 aktiboak ziren eta 121 inaktiboak ziren. 365 pertsona aktiboetatik 356 lanean zeuden (188 gizon eta 168 emakume) eta 9 langabezian zeuden (5 gizon eta 4 emakume). 121 pertsona inaktiboetatik 37 erretiraturik zeuden, 63 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ruffey-lès-Beaune udalerrian 249 unitate fiskal zeuden, 693 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.385 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 37 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 4 argiketariak eta 2 ile apaindegiak.
2000. urtean Ruffey-lès-Beaune udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.125 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bolo-palma
Bolo-palma jatorria Kantabrian duen bola jokoa da hau, nahiz eta migrazioaren bitartez, gaur egun Asturias eta Euskal Herrian ere jokatzen den. Bolatokia, 30-34 metro luze eta 8 metro zabal da, hiru gune nagusitan banaturik dagoelarik berau: jaurtitzeko aldea, erdiko aldea edo kaxa eta birlatzeko aldea. Aldaera hau jokatzeko bolatokiak ia Kantabria osotik zabaldu ziren, ekialdea izan ezik (Castro Urdiales, Valle de Villaverde, Soba- agian bai La Gándara herrian- eta San Pedro del Romeral)
Lehen zatia, bola jaurtitzeko erabiltzen den gunea da, 8 metro zabal eta 20 metro luze dituena. Zoruan, tiroak izeneko zirkuluak daude margoturik, bolariek oinak jartzeko posizio desberdinak markatzen dituztenak.
Kaxa, jaurtitzeko eta birlatzeko aldeen artean dagoen gunea da. Bertan daude 9 txirloak, metalezko oinarria dutenak (uztaia) eta 45 cm-ko altuera eta 5 cm-ko diametroa dutenak, 550-630 gramo artean pisatzen dutelarik. Txirlo hauek, 3x3-ko karratu bat osatuz kokatzen dira. Gainera, hamargarren txirlo txikiago bat dago, txakina, albo batera kokatzen dena.
Bola bera esferikoa da, 12-18 zentimetro arteko diametroarekin eta haritz-egurrez egina, batzuetan berunezko nukleo bat izaten duelarik berau astunagoa egiteko. Normalean 1,5-2,3 kilogramo artean pisatzen du.
Jokoa bi fasetan garatzen da:
Lehen fasean, jokalaria jaurtitzeko gunean dago, gutxienez txirlo hurbilenetik 12 m-ra eta gehienez 20 m-ra, aukeraturiko distantziaren arabera. Jokalariak bola airera botatzen du, teknika desberdinak erabiliz, kaxaren ezker edo eskuinera badoa jokaldia.
Joko honetan irabazteko hainbat era daude, esate baterako adosturiko botatako txirlo kopuru batera helduz (normalean 20 eta 40 artean), zortzi bola botaz eta desafio desberdin batzuk beteaz eta abar.
Sporophila peruviana
Sporophila peruviana Sporophila generoko animalia da. Hegaztien barruko Thraupidae familian sailkatua dago.
Mesones parkea
González Mesones doktorearen parkea Kantabriako Santander hiriko parke luzeenetariko eta ezagunetariko bat da.
Ezaugarriak
Parke hau Manuel González-Mesones alkatearen omenez eraiki zuten, El Sardineroko bigarren hondartzaren ondoan dagoen zuhaizti-berdegune zabal batean, 32.628 m²-ko hedadurarekin, eta horiei gehituta ondorengo handitzearen 19.029 m². Horrela, bost hektarea baino gehiagoko berdegunea sortu zuten. 1955ean inauguratu eta aurreko urteetan eraiki zuten hondartzaren atzean dauden dunen gainean.
El Sardinero estadioaren, Erakusketa Azokaren eta Piquío lorategien ondoan dago. Parkeak makalez, kanariar palmondoz, alboez eta, batez ere, tamarizez betetako berdegune handia eskaintzen du, parkeari morfologia berezia ematen diona. Gainera, lorategiak ere badaude, eta horietan nagusi dira hego-ipuruak, jukak, mingranondoak eta beste lore-espezie batzuk.
Parkeak haurrentzako parke txiki bat ere badu, urmael bat, non belaontzi telegidatuen lehiaketak, komun publikoak eta kafetegi eta jatetxe asko egiten diren. Aipagarriak dira Tonetti anaien, Benito Pérez Galdós poetaren, Joaquín Fuentes Pila tenientearen eskulturak eta bola-jokoz aritzeko kirolagunea.
Halichoeres bivittatus
Halichoeres bivittatus Halichoeres generoko animalia da. Arrainen barruko Labridae familian sailkatzen da.
Haydeeita
'''Haydeeita]] =
mineral bat da eta atacamite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Haydeeita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema trigonalaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2 da.
Baruj Benacerraf
Baruj Benacerraf (Caracas, Venezuela, 1920ko urriaren 29a - Boston, AEB, 2011ko abuztuaren 2a) estatubatuar sendagilea izan zen, jatorriz venezuelarra.
Biografia
Parisko Janson Lizeoan, New Yorkeko Columbia Unibertsitatean eta Virginiako Medikuntza Eskolan ikasi zuen. 1950etik 1956ra bitartean, Parisko Zientzia Ikerkuntzako Zentro Nazionaleko zuzendari izan zen. Gero, patologia irakatsi zuen New Yorkeko eta Harvardko Unibertsitateetan, eta Bethesdako Immunologia-laborategiko zuzendaria izan zen. 1968tik 1970era bitartean, Alergiaren eta Infekziozko Eritasunen Institutuko immunologia-laborategia zuzendu zuen.
Erantzun immunologikoaren mekanismoak, haien oinarri genetikoa eta eritasun autoimmunean duten eragina ikertu zituen, eta 1980an Fisiologia eta Medikuntzako Nobel saria jaso zuen arlo horretan egindako aurkikuntzengatik.
Victor Hugo (Parisko metroa)
Victor Hugo Parisko metroaren geltokia da, n kokatuta dagoena.
Laurehun eta hogeita hemeretzi
Laurehun eta hogeita hemeretzi (439) laurehun eta hogeita hemezortziaren ondoren eta laurehun eta berrogeiaren aurretik doan zenbaki osoa da.
Upland (Kalifornia)
Upland Kaliforniako hiri bat da. San Bernardino konderrian kokatua dago. 2010ean 73,732 biztanle zituen, 40.5 kilometro koadrotan banatuta.
NGC 154
NGC 154 galaxia bat da, Cetus konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Consoranni
Consoranni-ak (latinezko terminoa), Antzinako Akitaniako hego-mendebaldean bizi izan ziren, Erdialdeko Pirinioen ondoan. Novempopulania probintziako bederatzi herri akitaniarretako bat izan ziren. Gaur egungo Saint-Lizier zuten hiriburu, Ariège-n. Historikoki Couserans izenez ezagutu den eskualdeari eman zioten izena. Consoranni horietako batzuk (batzuetan Consuarani izendatuak) Galia Narbonnesis probintzian integratuta zeuden.
Consoranni herriaren sorrerari eta banaketari buruzko hipotesiak
Consoranni-en aipamen zaharrenak Plinio Zaharraren Historia Naturala idazlanean daude, K.o. I. mendean. Pliniok bi herri bereizi zituen: herri bat aipatzen du Augustok sortu berria zuen Akitaniako probintzia barruan eta bestea Galia Narbonensisen daudela esaten du, aspalditik Erromatar Inperioan sartuak.
Pliniok egin zuen bereizketa Akitaniako Consoranni-en eta Galia Narbonensiseko Consouranni-en artean, gaur egun onartutzat ematen da, eta bi identitateetan banatutako herri bakartzat hartzen da: bat mendebaldean, Convenae-en civitas- era lotu zena Augusto garaian, civitas hori sortu zenean; bestea ekialdean, Tolosararen menpe zegoena.
Consoranni-en civitas
I. mendearen amaieraren eta IV. mendearen amaieraren artean, Dioklezianok IV. mendearen hasieran izan zuen administrazio- eta lurralde-erreforma handiak egin zirenetik, Consoranni-en lurraldea promozionatua izan zen Civitas estatusa emanez. Datu hori, Notitia Galliarumen aurkitzen dugu (IV. eta V. mendeen artean).
Civitas horren lurraldea, Salat ibaiaren arroan eta Serones eskualdean hedatzen zen (Bastide-de-Sérou inguruko bailara). Ez dira ezagutzen haren mugak modu zehatzean, baina uste da gutxi gorabehera Couseranseko egungo eskualdea bere barruan hartuko zuela, edo, zehatzago esanda, Erdi Aroan Couseranseko elizbarrutiarena izan zena.
Biztanleria
Consoranni-en populazioa ez zen, seguruenik, pagus bakarra osatzen, eta litekeena da pagus batean baino gehiagotan sakabanatuta antolatuta egotea administratiboki. Garai zaharreko biztanleen izenek, Saint-Lizierren inguruan aurkitutako hileta- edo botozko-aldareek adierazten duten moduan, akitaniar hizkuntza zuen bertako biztanleria inguruko zelten elementuekin nahastu zirela.
Herri hau Erromako ohitura eta ohituretara egokitu zen, baina erromatarren aurreko tradizioen aztarna sendoak gorde zituen. Erromatarren garaian, bertako jainko-jainkosak gurtzen jarraitzen zuten, hala nola Ande jainkosa Caumonten edo Arsilunnus jainkoa Argeinen. Belisama jainkosa zeltaren arrastoa dago Saint-Lizierren. Jainko eta jainkosa erromatarrak ere gurtzen zituzten. Baina, batzuetan, horiek jainko edo jainkosa indigenekin parekatzen dira: Jupiterrek Haloissus epitetoa eman zioten Gajan-en, eta Lescuren, "garai onen banatzaile" gisa deskribatzen da, batere erromatar gisakoa ez den atributua.
Consoranni-ak nahiko goiz kristautu ziren, IV. edo V. mendean. Gregorio de Toursek Valerius gotzainari egozten dio bere kristautasuna, baina pertsonaia horrek legendazkoa dirudi(haren izena Valier mendiaren jatorria litzateke). 506. urtean, Agdeko Kontzilioan, Saint-Lizier-en apezpiku bat dagoela aipatzen da: bere gotzaina Glycérius da, eta izen horretatik dator, hain zuzen, Saint-Lizier izenaren etimologia.
Hesi
Hesia eremu bat ixten edo babesten duen egitura luzea da, norabaiteko igarobidea galarazten duena, batez ere landarez, laharrez edo oholez egina. Hesi baten oinarrizko osagaiak hauek dira: hesola (lurrean finkatzen den egitura) eta tarteko itxitura (hesoletan finkatzen dena eta igarobidea eragozten duena).
Lursail edo lorategien inguruan ezartzen dira, bai landaguneetan bai hiriguneetan, eta bertan sartzea eragozteko edo/eta bertako biztanleen intimitatea babesteko. Animalia, pertsona eta ibilgailuen mugimendua eragotzi eta bideratzen dute. Hesi mugikorrak ere erabiltzen dira eremu batzuk aldi baterako ixteko, adibidez lanengatik edo gertakariengatik (manifestazioak, festak eta abar).
Motak
Hesia egiteko erabili den material nagusiaren arabera, hainbat motako hesiak daude:
Hesi mugikorrak espazio publikoan jartzen diren egiturak dira, aldi baterako gertaeretan espazioak mugatzeko, hala nola ikuskizunak eta manifestazioak. Eremu publikoetako lanak babesteko ere balio dute. Gehienetan metalezkoak dira, baina plastikozkoak edo hormigoizkoak ere izan daitezke. Mota ohikoena, barrualdean metalezko hagatxoak dituen marko batek osatzen dutena da, egonkortasuna ematen dioten bi oin zabalen gainean finkatua. Alboetan, lokailu bat dute, hainbat hesi beraien artean lotzeko aukera ematen duena, hesi luze eta jarraitua eratuz.
Leandro Oliveira
Leandro Aparecido Padilha de Oliveira (1988ko urtarrilaren 2a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Thespakusatsu Gunma.
Loazzolo
Mugakideak
Loazzolok honako udalerri hauekin egiten du muga:
La Capitana
La Capitana Villaverde Turtziozko auzoa da. Administratiboki Kantabrian dagoen arren, berez Bizkaiko barrendegia da, eta horregatik Euskal Herrikoa dela jo ohi da; zehazki, Bizkaiko Enkarterri eskualdekoa.
Laurehun eta berrogei
Laurehun eta berrogei (440) laurehun eta hogeita hemeretziaren ondoren eta laurehun eta berrogeita bataren aurretik doan zenbaki osoa da.
Mekanizazio
Mekanizazioa kontrolatutako prozesu bat da, non lehengaia aurretik zehaztutako forma eta tamaina ezberdinetara eraldatzen den. Lehengaiari txirbil harroketa kontrolatuaren bidez materiala kentzen zaio. Mekanizazio kontrolatuaren barruan hainbat prozesu daude: makina-erreminten bidezkoak (fresa, tornua, …), elektrikoak (zulagailu zutabeduna, …) eta eskuzko erremintak (lima, …).
Gehienbat metalezko produktuak fabrikatzeko erabiltzen da mekanizazioa. Hala ere, beste material batzuekin erabili daiteke, hala nola, zura, plastikoak, zeramika eta material konposatuak. Mekanizazioan espezializatuta dagoen pertsonari mekaniko deitzen zaio. Mekanizatzeko erabiltzen den edozein gela, eraikin edo enpresari, mekanizazio-tailer esaten zaio. Mekanizazioa hobby-a, lanbidea edo biak izan daitezke. Gaur egungo mekanizazio-prozesu gehienak zenbakizko kontrolaz (ingelesez, Computer Numerical Control, CNC) egiten da, non ordenagailuak erabiltzen diren mugimenduak kontrolatzeko.
Historia eta terminologia
Mekanizazio hitzaren esanahia aldatzen joan da azken 150 urteetan, teknologiaren aurrerapenarekin batera. XVIII. mendean, mekaniko hitzak makinak eraikitzearekin edo konpontzearekin zerikusia zuen. XVIII. mendean mekanikoek eskuzko lanak egiten zituzten gehienbat, egurra zizelkatuz, eskuz forjatzen eta eskuzko limaketa eginez. Momentu horretan, James Watt eta John Wilkinson bezalako eraikuntza-ingeniaritzek mekanizazioaren definizioa aldatu zuten.