cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dolumin
Doluminak emateko modurik formalenak honako hauek dira:
Playboy untxitxo
Playboy untxitxoa Playboy klub batean lan egiten duen emakume zerbitzariari deritzo. 1960 eta 1988 bitartean zabalik zeuden jatorrizko Playboy klubetan lan egiten zuten untxitxoek Playboy maskotan inspiratutako untxi mozorroa edo uniformea jantzi behar zuten. Uniformea ondorengo osagarriez osatuta zegoen: tiranterik gabeko gerruntzea, untxi-belarri itxurako diadema, gerriraino gardenak diren panti beltzak, ttattarra eta kotoizko buztantxoa. 2006az geroztik jatorrizko untxi mozorroan inspiratutako diseinuak daramatzate.
Blepsias bilobus
Blepsias bilobus Blepsias generoko animalia da. Arrainen barruko Hemitripteridae familian sailkatzen da.
San Esteban Galdames
San Esteban Galdames Galdamesko (Bizkaia) iparraldean dagoen auzoa da.
Artemisiospiza belli
Artemisiospiza belli Artemisiospiza generoko animalia da. Hegaztien barruko Emberizidae familian sailkatua dago.
Olena Krasovska
Olena Krasovska, née Ovcharova (Олена Красовська) (Kiev en, Ukrainia n, 1976ko abuztuaren 17an jaio zen) hesien kategoriako atleta ukrainarra da, 2004ko Joko Olinpikoetan zilarrezko domina irabazteak eman zion ospea. 12,45 segundoko denbora pertsonal hoberenarekin.
Ibilbidea
Dynamo Kyiv kirol-klubaren ordezkaria da. Bere karrerako lehen urteetan, brontzezko domina irabazi zuen 60 metroko oztopoan, 2000ko Europako Barne Txapelketan. 1995eko Munduko Txapelketetan, 1996ko Joko Olinpikoetan, 1997ko Munduko Barne Txapelketetan, 1998ko Europako Txapelketetan, 2000ko Joko Olinpikoetan, 2001eko Barne Txapelketetan eta 2001eko Munduko Txapelketeta n ere parte hartu zuen, finalera iritsi gabe. 1995eko ekainean, Villeneuve-d'Asc-en 12,88 segundoko marka lortu zuen, baina ez zuen denbora hori hobetu 2000ko abuztura arte, Kieven, 12,82 segundoko marka lortuz. 2001ean, 12.87 segundotan ibili zen Sevillako txapelketan.
2002an, 2002ko Europako Txapelketan zilarrezko domina irabazi zuen, zortzigarren postuan amaitu zuen IAAF Grand Prix finalean eta laugarren postuan 2002ko IAAF Munduko kopan. Horrez gain 2002an bere marka pertsonala haustetik gertu geratu zen. Hala ere, 2003 urtean, ez zen urte ona izan atletarentzat, bere marka hoberena nahiko makala izan zen, 2003ko munduko txapelketan parte hartu zuen. 2004.urtean Europako kopa txapelketa irabazi zuen Bydgoszczen, 12.78 marka lortuz, urte berean, zilarrezko domina irabazi zuen berriro 2004ko joko olinpikoetan, hala ere ez zuen hain emaitza ona lortu 2004ko munduko atletismo txapelketan, 5.postua lortuz. Hurrengo urtean final erdietara iritsi zen 2005ko munduko txapelketan, baita denboraldiko marka hoberena lortuz 12.75. Olenak ez du garai horretatik hesi lasterketarik egin baina gertu ibili zen 2008 13.01eko marka lortuz DN galan-en eta 13.00koa lortuz Yaltan 2009an.
12.45 segundoko markak Olena Krasovska munduko zerrendan 18.postuan jartzen du. Ukrainako banderaren azpian atleta batek urdler kategorian lortu duen denborarik azkarrena da; hala ere, ez da ukrainar azkarrena, Nataliya Grygoryevak 12,39 segundoko denbora lortu baitzuen Sobietar Batasuna ordezkatzen zuen bitartean. Olena Krasovskaren beste marka pertsonal batzuk hauek dira; 8,01 segundo 60 metroko oztopoetan (barnealdekoak), 2000ko otsailean Kieven lortutakoak; 7,35 segundo 60 metroan (barrualdekoak), 2001eko urtarrilean Kieven lortutakoak; eta 11,53 segundo 100 metroan, 2002ko maiatzean Kieven lortutakoak.
Traces (telesaila)
Traces britainiar telesaila da, Val McDermidek eta Amelia Bullmorek Alibirentzat egina.
Mayu Sasaki
Mayu Sasaki (佐々木 繭) Japoniako futbolaria da.
Traces (telesaila)
Sinopsia
Analisi forentseko online ikastaro batean jabetuko da neska gazte bat aztertzen ari den kasuak lotura duela bere iraganarekin. Bi irakasleren laguntzarekin, hiltzaile bat justiziaren aurrera eramateko lanetan murgilduko da.
Rhacodactylus
Rhacodactylus Diplodactylidae familiako narrasti genero bat da. Kaledonia Berrian bizi dira.
Dolné Plachtince
Dolné Plachtince Eslovakiako udalerri bat da, Veľký Krtíško barrutian kokatuta. 9,88 km²ko azalera du eta 629 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1243. urtekoa da.
Charles eta Ray Eames
Charles Ormond Eames, Jr (1907–1978) eta Bernice Alexandra "Ray" Eames (1912– 1988) senar-emazteak diseinatzaile amerikar ezagunak ziren. Arkitektura eta altzarien garapenerako ekarpen historiko esanguratsua egin zuten. Bikoteak sortutako diseinu guztien artean, esanguratsuenetariko bat ‘Eames Lounge Chair’ deritzon aulkia da. Diseinu industrial eta grafikoko arloetan lan egin zuten, eta baita arte eder eta zinemaren munduan ere.
Charles Eames
Charles Ormond Eames, Jr-ek (1907ko ekainaren 17a - 1978ko abuztuaren 21a) arkitektura ikasketak hasi zituen Washington University delakoan, arkitektura-beka bati esker. Bi urte ikasten zeramatzala, unibertsitatea utzi zuen. Hainbat iturrik diotenez, unibertsitatetik kaleratu zuten Frank Lloyd Wright-en ideien alde egoteagatik, baita bere arkitektura modernoarekiko interesa erakusteagatik. Beste batzuk diotenez, Charles ikasle zen bitartean, ‘Trueblood and Graf’ enpresarentzako arkitekto-lanak egiten zituen.
Honek logura-falta eragiten zion, baita ikasketekiko konpromisoa galtzea ere. Washington-eko unibertsitatean ezagutu zuen bere lehen emaztea, Catherine Woermann. 1929an ezkondu ziren. Eta urte bat beranduago, bere alaba, Lucia Jenkins, jaio zen.
1930ean, Charles-ek St. Lous-en bere lehen arkitektura estudioa zabaldu zuen Charles Gray-rekin batera.
Charles Eames, Eliel Saarinen arkitekto finlandiarraren influentzia handia izan zuen. Azken honen semea, Eero Saarinen, Charles-en lagun eta lankidea izango zen aurrerantzean. 1938an, Charles eta bere familia Michigan-era lekualdatu ziren, Eliel-en gonbidapena onartuz. Bertan Charles ‘Cranbook Academy of Art’ eskolan arkitektura irakasle eta diseinu industrialaren arloko buru izan zen. Charles eta Eero Saarinen ‘Etxerako Altzairuen Diseinu Organiko’-ko lehiaketan irabazle izan ziren New York-eko Arte Modernoko Museorako egindako altzariei esker. Haien lanak egur-modelaketaren teknika berriaren bitartez eginda zegoen, jatorriz Alvar Aaltok garatutakoa. Aurrerantzean, Charles-ek gehiago garatu zuen teknika hau egurkontratxapatuzko produktuekin; aulkiak eta bestelako altzariak landu zituen. Horretaz gain, II. Mundu Gerra bitartean Estatu Batuetako itsas armadarako oholtxoak eta esku-oheak egin zituen.
1941ean, Charles eta Catherine dibortziatu ziren. Ondoren, Charles Bernice (‘Ray’) Kaiser-ekin, ezkondu zen. Bernice Sacramenton (Kalifornia) jaiotako Cranbrookeko ikaskidea zen. Los Angelesera lekualdatu ziren, eta bertan bizi eta lan egin zuten hil ziren arte. 1940. hamarkadaren amaieran, ‘Arts & Architecture’ aldizkariaren ‘Case Study’ programan parte hartuz, Charles eta Ray Eames ‘Case Study 8#’, edo ‘Eames House’, etxe iraultzailea diseinatu eta eraiki zuten. Etxe hau, Ozeano Barearen ertzeko itsaslabar batean kokatuta zegoen. Egun gutxi batzuetan eskuz eraiki zuten, egitura osoa industriarako ziren aurrefabrikatutako altzairu zatiekin eginda. Gaur egun, etxe hau arkitektura modernoaren erakusgarria da.
Charles Eames 1978ko abuztuaren 21ean hil zen, bihotzekoak jota, Saint Louis-en zegoela. Bertan ehortzi zuten, Calvary hilerrian. Gaur egunean, St. Louis-eko ‘Walk of Fame’-ean izar bat dago bere izenarekin.
Ray Kaiser Eames
Urte horretan, irailean, Ben Baldwin arkitekto eta lagunak, Cranbrook Academy of Art eskola gomendatu zion bere ikasketak jarrai ditzan. Akademia hura Bloomfield Hills-en zegoen, Michiganen. Mota askotako arteak ikasi zituen bertan. Harry Bertoia, Eero Saarinen, Charles Eames eta beste artista batzuekin lan egin zuen “Organic Design in Home Furnishings” erakusketan, Museum of Modern Art-en. Ray Charles Eamesekin ezkondu zen 1941ean. Los Angeles, Kalifornian finkatuta, Charles eta Ray Eames-ek izugarrizko arrakasta izan zuten, bai diseinuan eta bai arkitekturan.
Ray eta Charles-en diseinu-prozesua elkarlanean oinarritzen zen. Kalifornian, altzarien diseinuarekin jarraitu zuten, haien kontratxapatuaren moldeaketaren teknikarekin lehenengoz, eta ondoren, plastikoa erabiliz. Diseinu grafikoari dagokionez, Herman Millerren Eames altzarien iragarkien diseinuan adibidez, Ray zen honen arduradun. Baita ere Arts & Architectur aldizkarirako egindako diseinuena.
1940ko hamarkadaren amaieran, Ray Eamesek hainbat zuntz-diseinu sortu zituen. Haietariko bi, “Crosspatch” eta “Sea Things” Schiffer Prints egin zituzten. Enpresa honek Salvador Dalíren eta Frank Lloyd Wright-ren zuntzak ere prozesatzen ditu. Eamesen bi diseinuak Momak antolatutako lehiaketa batean sarituta agertu ziren. Gaur egun hainbat museotan aurki daitezke Eamesen zuntzak.
Charles hil eta gero, 1978an, Eames Bulegoa kendu zuten. Ray Eames hasi zen lan egiten bukatu gabeko hainbat proiektuetan (Mathematica erakusketaren bertsio alemaniarrean adibidez), IBMn aritu zen, liburu batzuk argitaratu zituen eta Eames artxiboa kudeatu zuen.
Ray Eames Los Angelesen hil zen 1988an, Charles hil zen egunetik hamar urte geroago. Bata bestearen alboan daude lurperatuta Calvary Cemeteryn, St. Louisen.
Filosofia
Edozein gauza egin dezakedana, Rayk hobeto egin dezake.
— Charles Eames
Ray Eamesek lanean oso lan-etika zorrotza eta dibertigarria zuen “Eames bulegoan”. Berak deitzen zuen “denda”, non lan egiten zuten eta lehenengo prozesu-lanak egiten zituzten. Bulegoan, denetariko jendea zegoen: etxeko-andreak, beteranoak… Eames bulegoa aniztasunez beteta zegoen. Eames bikoteak “eginez ikasten” filosofian sinisten zuen. Ideia bat aplikatu baino lehen, Charles eta Rayk esploratzen zituzten horren beharrak.
Ez nuen inoiz ere margozteari utzi, bakarrik nire paleta aldatu nuen.
— Ray Eames
Ray Eames bat izan alaia eta zorrotza lanaren etika "Eames bulegoa". Deitu zuen "denda"- leku bat, non lan egin dute eta ez hasieran ekoizpen-lana. Bulegoan, dute okupatuak tokiko jende, gerra beteranoak, eta etxekoandreak. Eames bulegoa zen dibertsifikatua lantokian. The Eameses ere sinetsi "egiten ikastea"- aurretik aurkeztu berri bat ideia at Eames Bulegoa, Ray Charles eta aztertu beharrak eta mugak ideia zabala.
Diseinatzaileak
1950ean, Eames bikoteak arkitekturan eta altzarien diseinuan jarraitu zuen. Hasieran, haien kontratxapatuaren modelaketaren teknika erabiliz aritu ziren, eta geroxeago oso puntako teknologiak erabiliz, hala nola beira-zuntza, erretxina plastikoa, eta kableak aulkietan aplikatuta Herman Millerentzat. Hasiera batetik, altzariak Charles Eamesen izenean agertu ziren izendaturik; adibidez, 1948 eta 1952 Herman Milleren katalogoetan soilik Charlesen izena agertzen zen, baina argi dago Ray-k ere oso murgilduta zegoela diseinu horietan.
2005eko abuztuan, Maharam zuntzak berriro editatu zituen Ray Eamesen Sea Things (1947) eta Dot Pattern patroiak. Dot Pattern Inprimaturiko zuntzen lehiaketan irabazi zuen 1947an The Museum of Modern Arts-en. Hauek gehienetan Rayk diseinatzen zituen.
Royal Institute of british Architects-ek Charles eta Ray Eames saritu zituen Royal Gold Medal-ekin. Charles hil zenean, Eames sofan zeuden lan egiten. Hau 1984n atera zen produkziora. Charlesi argazkigintza gustatzen zitzaion, eta hau dela eta, Eames bikoteak 125 film labur ekoiztu zituen. Eginiko filmak, esperimentazio eta irakaskuntza gisa erabiltzen zituzten. Film hauetan ere azaltzen ziren haien gogoko ekintzak, hala nola, jostailu-bildumak, bidaiak edota haien altzarien fabrikazio-prozesuen pausoak. Eames bikoteak ere erakusketa asko egin zituen: Mathematica: A World of Numbers… an Beyond (1961) IBM-k babestuta eta oraindik existitzen dena eta ezaguna dena. A Computer Perspective: Background to the Computer Age (1971) eta The World of Franklin and Jefferson (1975-1977) erakusketak egin zituzten, beste batzuen artean.
Charles eta Ray Eamesen bulegoa 40 urte baino gehiago egon zen funtzionamenduan (1943-1988) Bay Cities Garage-n, 901 Washington Boulevard kalean Venice-n, Los Angeles, Kalifornia. Bertatik pasatu ziren hainbat diseinatzaile garrantzitsu: Henry Beer eta Richard Foy, orain CommArts-en aulkiak egiten dituztenak, Don Albinson, Deborah Sussman, Peter Jon Pearce, Harry Bertoia eta Gregory Ain. Azkenengo hau Eamesen ingeniarien burua izan zena Bigarren Mundu Gerran.
Eamesen produktuak ere Washington Boulevard-en fabrikatzen ziren 1950 hamarkadara arte. Diseinu hauen artean honako hauek zeuden: DCW (Dining Chair Wood) and DCM (Dining Chair Metal kontratxapatu eserleku batekin) (1945); Eames Lounge Chair (1956); the Aluminum Group furniture (1958); the Eames Chaise (1968), Charlesen lagun batentzako diseinatu zutena, Billy Wilder zinema-zuzendaria hain zuzen, the playful Do-Nothing Machine (1957), eguzki-energia erabiltzen zuen esperimentu bat, eta beste hainbat jostailu. Ray eta Charles ez ziren soilik altzari-diseinatzaileak. Haiek ere hanka-ferula bat diseinatu zuten haien apartamentuan, gobidatuen gelan zuten altzari batzuk erabiliz. Kontratxapatuz egindako ferulen erabilerarekin, ordezkatu ahal izan zituzten metalezkoak, zeintzuk odol-jarioa mozten zuten, gainera, gangrena sortzen zuten.
Lanak
1941ean, Charles eta Catherine dibortziatu ziren. Ondoren, Charles Bernice (‘Ray’) Kaiser-ekin, ezkondu zen. Bernice Sacramenton (Kalifornia) jaiotako Cranbrookeko ikaskidea zen. Los Angelesera lekualdatu ziren, eta bertan bizi eta lan egin zuten hil ziren arte. 1940. hamarkadaren amaieran, ‘Arts & Architecture’ aldizkariaren ‘Case Study’ programan parte hartuz, Charles eta Ray Eames ‘Case Study 8#’, edo ‘Eames House’, etxe iraultzailea diseinatu eta eraiki zuten. Etxe hau, Ozeano Barearen ertzeko itsaslabar batean kokatuta zegoen. Egun gutxi batzuetan eskuz eraiki zuten, egitura osoa industriarako ziren aurrefabrikatutako altzairu zatiekin eginda. Gaur egun, etxe hau arkitektura modernoaren erakusgarria da.
Norops gadovii
Norops gadovii Norops generoko animalia da. Narrastien barruko Dactyloidae familian sailkatuta dago.
Pornic
Pornic bretainiako udalerria da. Administratiboki Frantziako Loira Atlantikoa departamenduan dago, Loirerria eskualdean. 2007an 13.906 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Pornic udalerrian erroldatutako biztanleak 13.906 ziren. Familiak 5.908 ziren, horien artean 1.869 pertsona bakarrekoak ziren (702 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.167 bakarrik bizi ziren emakumeak), 2.051 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.606 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 382 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 11.242 etxebizitza zeuden, 6.037 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4.847 bigarren erresidentzia ziren eta 358 hutsik zeuden. 9.202 etxeak ziren eta 1.773 apartamentuak ziren. 6.037 etxebizitza nagusietatik 4.306 bere jabearen bizilekua ziren, 1.570 alokairuan okupaturik zeuden eta 160 doan lagata zeuden; 166 etxek gela bat zuten, 516 etxek bi zituzten, 1.139 etxek hiru zituzten, 1.663 etxek lau zituzten eta 2.554 etxek bost zituzten. 4.435 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 2.930 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2.396 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 8.384 ziren, horien artean 5.829 aktiboak ziren eta 2.555 inaktiboak ziren. 5.829 pertsona aktiboetatik 5.340 lanean zeuden (2.764 gizon eta 2.576 emakume) eta 488 langabezian zeuden (196 gizon eta 292 emakume). 2.555 pertsona inaktiboetatik 1.148 erretiraturik zeuden, 686 ikasten zeuden eta 721 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pornic udalerrian 6.519 unitate fiskal zeuden, 14.708,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.762 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 1.130 komertzioetatik, 7 erauzte enpresak ziren, 23 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 35 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 146 eraikuntza enpresak ziren, 297 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 22 garraio enpresak ziren, 103 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 15 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 53 finantziazio enpresak ziren, 82 higiezinen enpresak ziren, 147 zerbitzu enpresak ziren, 124 administrazio publikoko enpresak ziren eta 71 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 320 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 lan bilaketa bulegoa, 1 jendarmeria, 3 posta bulegoak, 12 banku bulegoak, 3 funerariak, 17 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 5 autoeskolak, 23 igeltseroak, 33 margolariak, 26 zurginak, 22 iturginak, 15 argiketariak, 10 eraikuntza enpresak, 19 ile apaindegiak, 6 albaitariak, 4 aldi baterako lan enpresak, 71 jatetxeak, 34 higiezinen agentziak, 5 tintoreriak eta 6 apaindegiak.
2009an zeuden 147 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 4 supermerkatuak, 5 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 17 okindegiak, 1 harategi zen, 3 kongelatu-dendak, 4 arraindegiak, 5 liburu dendak, 41 arropa dendak, 8 etxerako tresna dendak, 8 zapata-dendak, 6 elektrotresna dendak, 5 altzari dendak, 14 kirol-dendak, 3 drogeria, 5 lurrin-dendak, 6 bitxi-dendak eta 7 lore-dendak ziren.
2000. urtean Pornic udalerrian 163 nekazaritza-ustiategi zeuden, 6.216 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, osasun-zentro 1 bat, 5 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta 6 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Pornic udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.329 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 700.
Canthigaster leoparda
Canthigaster leoparda Canthigaster generoko animalia da. Arrainen barruko Tetraodontidae familian sailkatzen da.
Lourenties
Lourenties (okzitanieraz Hlorentias) Frantziako Pirinio Atlantikoak departamenduan dagoen udalerria da.
Laufenburg barrutia
Laufenburg barrutia Argovia kantonamenduan dagoen Suitzako barrutia da. Bere hiriburua Laufenburg da. 156,8 kilometro koadroko azalera du eta 30.524 biztanle.
Sanjoan suak Skagen hondartzan
Sanjoan suak Skagen hondartzan (Sankt Hansblus på Skagen strand) 1906ko margolan bat da, P.S. Krøyerrek margotua. Lan handia da, hainbat urte behar izan zituen bukatzeko. Bertan, Skagengo margolariak agertzen dira, baita Skagengo hainbat kide ezagun. Donibane jaian ohikoa den suaren inguruan agertzen dira. Ikusgai dago Skagengo museoan.
Dolné Strháre
Dolné Strháre Eslovakiako udalerri bat da, Veľký Krtíško barrutian kokatuta. 17,71 km²ko azalera du eta 184 biztanle 2017ko datuen arabera.
The Seekers (1954ko filma)
The Seekers, AEBetan Land of Fury (euskaraz Bilatzaileak edota Haserrearen Lurraldea) 1954ko Ken Annakin ingeles zinema zuzendariak zuzendutako abentura eta drama film bat da. John Guthrie (jaiotze izenez John Brodie) zeelandaberritar idazlearen izenburu berdineko eleberrian oinarritua dago. Jack Hawkins, Glynis Johns, Inia Te Wiata, Noel Purcell, Kenneth Williams eta Laya Raki aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
1821ean bi britainiar abenturazale ausart Becket ontzian nabigatu eta Zeelanda Berrian lehorreratuko dira. Bertako maoriek atzemanak izan ondoren haien adiskide bilakatuko dira, maorien eta gizon zurien artean pizten diren gatazketan bitartekari lanak egingo dituztelarik.
Vanneaugobius canariensis
Vanneaugobius canariensis Vanneaugobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Nousty
Nousty (okzitanieraz Nostin) Frantziako Pirinio Atlantikoak departamenduan dagoen udalerria da.
Venaus
Venaus Italiako udalerri bat da. Turingo Hiri Metropolitanoan kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Venausk honako udalerri hauekin egiten du muga:
Ardo
Ardoa edo arnoa ( Ipar. ) mahats zukuaren edo muztioaren hartzidura alkoholikoaren ondorioz sortzen den alkoholdun edaria da. Ardo zuria, gorria eta beltza dira hiru ardo mota nagusi ezberdinak, eta enologia da edari hau aztertzen duen zientzia.
Etimologia
Aitzineuskaraz *ardano Koldo Mitxelenaren ikerketen arabera.
Historia
Ardoaren historia historiaurrean hasten da. Ardoa ren ebidentzia arkeologiko zaharrena Txinan (Ka 7000. urtean) aurkitu da,  baita Georgian (K.a. 6000),  Iranen (c. 5000 Ka),  Grezian (K.a. 4500) eta Sizilian (K.a. 4000) ere. Ardoaren ekoizpenaren ebidentzia zaharrena Armenian aurkitu da (K.a. 4100).
Ardoak sortutako kontzientzia aldaketa erlijiosotzat jo izan da hasieratik. Antzinako greziarrek Dioniso edo Baco gurtzen zuten eta Antzinako Erromatarrek gurtza honekin jarraitu zuten. Errituetan ardoa edatea praktika judutarra izan da garai biblikoetatik, eta Jesus en Azken Afaria gogorarazteko eukaristiaren parte bezala, hare eta garrantzitsuagoa bihurtu zen eliza kristau arentzat. Nahiz eta Islamak ardoaren produkzioa edo kontsumoa debekatzen duen, Urrezko Garaian, Jabir ibn Hayyan bezelako alkimistak ardoaren destilazioan aitzindari bihurtu ziren, medikuntzan eta industrian erabiltzeko helburuarekin, esate baterako, perfume ekoizpenerako.
Ardoaren ekoizpena eta kontsumoa handitu egin zen, XV. mendetik aurrera Europa ko hedapenarekin batera izugarri haziz. Nahiz eta XIX. mende amaierako filoxera infekzioak suntsitzaileak izan, zientzia eta teknologia modernoak egokitu ziren eta ardoaren ekoizpen industriala eta kontsumoa mundu osoan zehar ematen dira.
Historiaurrea
Ardoaren jatorria lehen idazkiak baino lehenagokoa da, eta arkeologia modernoa ez da oraindik adostasun batera iritsi mahatsondo basatien lehenengo laboratzeari buruz. Hasierako gizakiek fruituak hartzeko zuhaitzak igotzen zituztela suposatu da, eta haien zapore gozoa gustoko zutenez, biltzen hasi ziren. Hartzidura martxan jarrita egun batzuk igaro ondoren, edozein edukiontziren hondoko zuku alkohol gutxiko ardoa ekoizten hasiko litzateke. Teoria honen arabera, gauzak aldatu egin ziren k.a. 10.000-8000 urte inguruan, gizakien bizimoduak nomada izatetik sedentarismorako trantsizioa egin zuenean, nekazaritza eta ardoaren etxekotzea ekarri baitzuen.
Mahatsondo basatiak Armenian, Georgian, Azerbaijanen, iparraldeko Levanten, kostaldeko eta hego-ekialdeko Turkian eta Iran iparraldean hazten dira. Vitis vinifera landarearen Sylvestris subespezie honen (ardoaren mahats modernoaren, vitus viniferaren arbasoa) zukua hartzitzea errazagoa bihurtuko litzateke Neolitoan zeramika garatu zenean, k. a. 11.000 urte inguruan. Aurkitutako lehenengo frogak, ordea, hainbat milurte ondorengokoak dira.
Ardoaren aurkikuntza arkeologiko goiztiarrenak Txinan (k. a. 7000. urtean),  Georgian (k. a. 6000.),  Iranen (k.a. 5000),  Grezian (k. a. 4500) eta Sizilian (k. a. 4000) aurkitu dira. Ardoaren ekoizpenaren frogarik zaharrena Armenian aurkitu dute (k. a. 4100). Irango poteek erretxina antzeko bat daukate, turpentine pinuaren erretxina erabiliz poteak eraginkortasunez zigilatzeko eta ardoa gordetzeko. Ardoaren produkzioaren lehen froga sendoak dira. Produkzioa Iran Handira eta Greziako Mazedoniako beste gune batzuetara zabaltzen da k. a. 4500 urte inguruan. Greziako gunea garrantzitsua da birrindutako mahatsen aztarnak berreskuratzeagatik.
Ezagutzen den upategi zaharrena
Ezagutzen den upategi zaharrena "Areni-1" haitzuloan aurkitu zen Vajots Dzor en, Armenian. K.a. 4100. urte ingurukoa, guneak ardo prentsa, hartzidura ontziak, poteak eta edalontziak biltzen zituen. Arkeologoek V. vinifera haziak eta mahastiak ere aurkitu zituzten. Aurkikuntzaren garrantziari buruz hitz eginez, McGovernek esan zuen: "Ardo ekoizpena k.a. 4000 urtean hain ondo garatua egoteak, teknologia ziurrenik lehenagoa dela esan nahi du".
Haziak Vitis vinifera ziren, oraindik ere ardoa egiteko erabiltzen den mahatsa. Haitzuloaren aztarnak k.a. 4000 urte ingurukoak dira. - konparagarriak diren beste ardo aztarnak baino 900 urte lehenagokoak, egipziar hilobietan aurkitutakoak.
CNN k hau idatzi zuen: "Ahaztu Frantzia. Dirudienez, ardoaren benetako jaioterria Armeniako haitzulo batean egon daiteke".
Sonoko Chiba
Sonoko Chiba (千葉 園子) Japoniako futbolaria da.
Norops gracilipes
Norops gracilipes Norops generoko animalia da. Narrastien barruko Dactyloidae familian sailkatuta dago.
Ardo
Antzinako Egipto
Ardoak eginkizun garrantzitsu bat izan zuen Antzinako Egiptoko zeremonietan. Nilo ibaiaren deltan ardo-industria indartsu bat ezarri zen, k. a. 3000. urte inguruan mahatsaren laborantza Levantetik Egiptora iritsi ostean. Industria hau ziurrenik Brontze Aroa ren hasieran Egipto eta Kanaan arteko merkataritzaren emaitza izan zen, gutxienez k. a. 27. mendean hasita, Inperio Zaharraren hasieran. Hilobi-hormetako ardogintza irudiak, eta hauekin batera zeuden eskaintza zerrendak, ardoa deltako mahastietan egiten zela baieztatzen dute. Inperio Zaharraren amaieran, 5 ardo ezberdinek osatzen zuten ondorengo bizitzarako eraman beharreko multzo kanoniko bat osatzen zuten. Ziurrenik denak deltan sortuak ziren.
Antzinako Egipton ardoa nagusiki gorria zen. Odolarekin duen antzekotasuna dela eta, sineskeria handiak inguratzen zuen ardoa edatea egiptoar kulturan. Shedeh, Antzinako Egiptoko edari preziatuena, gaur egun ardo gorri bat zela ezagutzen da, eta ez mingranondoetatik hartzitutako edari bat, aldez aurretik uste zen bezala. Plutarko ren Moralia ren arabera, Psametiko I.a ren aurretik, faraoiek ez zuten ardoa edaten eta ez zieten ezta ere jainkoei eskaintzen "jainkoen aurka borrokatu zirenen odola zela uste zutelako, eta erori eta lurrarekin nahastu zirenean, mahastiak sortu ziren”. Honengatik uste zen mozkortzea k "gizonak bere zentzuetatik atera eta ero bihurtzen ditu, haien arbasoen odolez beteak baitaude".
Tutankamon en hilobiko bost buztineko anforen hondakinak, ordea, ardo zuria renak direla ikertu da. Beraz, ardo mota hau ere egiptoarrentzat eskuragarri zegoen, bertan sortzen ez bazuten, bai gutxienez merkataritza bidez.
Fenizia
Ekialdeko zonaldeetako ardogintzaren jakintzaren jasotzaileak izanik, feniziarrak instrumentalak izan ziren ardoa, mahatsak eta ardogintzaren teknologia Mediterraneoan zehar zabaltzerakoan, haien merkataritza sare zabalari esker. Ardoa garraiatzeko anforak erabiltzen zituzten eta teknika hau beste leku askotan kopiatu zuten. Feniziarrek banatutako mahats barietateak garrantzitsuak izan ziren Erromako eta Greziako ardo-industrien garapenean.
Antzinako Grezia
Ardoaren kultura modernoaren zati handi bat antzinako greziarren praktiketatik dator. Mahastiak Minoako eta Mizenasgo kulturen aurretik ezarri ziren. Grezia modernoan hazten diren mahats asko bertan hazten dira esklusiboki eta antzinatik hazi diren barietateen antzeko edo berdinak dira. Izan ere, Grezia modernoko ardorik ezagunena, retsina izeneko ardo zuri biziki aromatikoa, ardo upelak zuhaitzen erretxinarekin estaltzeko antzinako praktikatik eratorri dela uste da, ardoari zapore berezia ematen diona.
"Ardoaren Festa" (Me-tu-wo Ne-wo) Mizeoko Greziako jaialdi bat zen "Ardo Berriaren hilabetea" ospatzeko. Zenbait antzinako iturriek, hala nola, Plinio Zaharra erromatarrak, ardoa egiteko antzinako greziar metodoa deskribatzen dute: partzialki deshidratatutako igeltsua erabiltzea hartziduraren aurretik eta kare motaren bat ondoren, ardoaren azidotasuna murrizteko. Teofrasto greziarrak ardogintza greziarraren alderdi honen deskribapen zaharrena ematen du.
Homero ren mitologian, ardoa "nahasketa ontzietan" zerbitzatzen ohi da, egoera diluitu gabean kontsumitu baino. Dionisori, festaren eta ardoaren jainko grekoari, sarritan Homeroren eta Esopo ren lanetan aipatua, batzuetan Acratophorus epitetoa ematen zitzaion, "nahastu gabeko ardoaren emailea". Homerok maiz "itsaso ardo iluna" (οἶνωψ πόντος, oīnōps póntos) aipatzen du: greziar zeru urdinaren azpian, Egeo itsasoa txalupa baten gainetik ikusita more ilun kolorekoa dela dirudi.
Izen bereziko ardo baten lehen erreferentzia k.a. 7. mendean Alcman poeta lirikoak egindakoa da, Denthis bat goraipatzen duena. Ardo hau Mesenia ko Taigete mendiaren mendebaldeko anthosmias bat da ("lore usainduna"). Chian ezartzen da lehen ardo beltz bezala, nahiz eta greziarrek "ardo ilun" bezala ezagutzen zuten. Coan ardoa itsasoko urarekin nahasten zen eta bere gazitasuna famatua zen. Pramnian edo Lesboseko ardoa ere famatuak izan zen. Aristoteles ek Lemnos ardoa aipatzen du, gaur egungo Limnio barietatearen antzekoa izan daitekeena: ardo gorri bat, oregano eta ezkai aroma batekin. Hala bada, Limnio da gaur egun oraindik ere laboratzen den ardo barietate zaharrena.
Grezian, ardoa bezalako alkoholak ez ziren bere gailurrean bihurtu ziren “diru landaketa” aberatsak izatera iritsi. Hala ere, mahastizaintzaren garrantzia eskari ekonomikoarekin igoerarekin batera igotzen joan zen heinean, alkoholaren kontsumoa hurrengo urteetan ere handitu zen. Greziarrek ardoaren produkzioa eskualde osoan hazkunde ekonomikoa sortzeko eta zabaltzeko modu gisa ikusi zuten. Greziako ardoa oso zabaldua eta esportatua izan zen Mediterraneo osoan zehar, greziar estetika eta artearen zuten anforak zonalde osoan aurkitu baitira. Greziarrek Egipton ardoaren lehen agepenarekin ere lotura izan dezakete. V. vinifera mahatsondoa sartu zuten bertara eta gaur egungo Italia, Sizilia, hegoaldeko Frantzian, eta Espainian zituzten kolonia ugarietan ardoa egin zuten.
Antzinako Txina
K.a. 7000. urte inguruan mahats basatiak edari alkoholdunak ekoizteko erabiltzen zirela Jiahu aztarnategian frogatu da. Bestalde, beste ikerlan batzuek adierazi dute: "Era berean, Txinan k. a. 7000. urte inguruan beste edari alkoholdunen ekoizpenaren froga ugari daude, hala nola arroza eta mahats-ardoa, garagardoa eta likore ezberdinak, baijiua barne" Horrez gain, Hames irakaslearen ikerketak adierazi zuen: "Lehen ardoa, edo likore hartzitua, Txinatik etorri zen, Ekialde Hurbileko lehen alkoholak baino hainbat milurte lehenago. Arkeologoek arroz eta mahats ardodun aztarnak dituzten zeramika-zatiak aurkitu dituzte Henan probintziako Jianhu herrixkan k. a. 7000. urtekoak."
Arkeologoek vitis thunbergii eta vitis filifolia bezalako jatorrizko "mendiko mahatsen" produkzioa aurkitu dute k.a. 1000. urte inguruan. Garagardoaren ekoizpena Han dinastiaren garaian desagertua zegoen hein handi batean, artatxikitik, arrozetik eta beste ale batzuetatik hartzitutako edari indartsuagoen alde. Huangjiu hauek maiz "ardo" gisa itzuliak izan diren arren, normalean alkohol kantitatea % 20koa izaten dute eta mahats ardotik (葡萄酒) ezberdintzen dituzte Txinan.
K.a. II. mendean zehar, Zhang Qian ek mendebaldeko eskualdeetan (gaur egungo Xinjiang) egindako esplorazioek Alexandro ren inperioaren oinordeko estatu helenikoetara iritsi ziren: Dayuan, Baktria eta Indo-Greziar Erresuma. Honek mahastiak Asia Erdialdera eraman zituen eta merkataritzak Txinara vitis viniferaren mahatsekin ekoiztutako lehenengo ardoa iristea ahalbidetu zuen.
Erromatar inperioa
Erromatar Inperioa k eragin handia izan zuen mahastizaintzaren eta enologiaren aldamenean. Ardoa dieta erromatarren parte izan zen eta ardogintza negozio zehatz bihurtu zen. Europako mendebaldeko gaur egungo ardo-ekoizpen eskualde nagusi gehienak Erromatar Inperioaren garaian ezarri ziren. Erromatar Inperioan zehar, gizarte-arauak alkohola ren produkzioa handitzearekin batera aldatzen hasi ziren. Beste ikerketa batzuek erromatarren artean mozkortzea eta benetako alkoholismoak k. a. I. mendean hasi zirela iradokitzen dute, eta k. o. I. mendean goia jo zutela. Mahastizaintza hainbeste zabaldu zen, Domiziano enperadoreak existitzen diren lehen ardo legeak onartu behar izan zituela 92. urtean. Lege hauetan Italian mahasti berriak landatzea eragozten zen eta probintzietan dagoeneko baziren mahastien erdiak kendu ziren, beharrezkoa zen baina etekin gutxiago ematen zuen aleen produkzioa handitzeko. Neurriak ez zuen jarraipen handirik izan, baina liburuetan mantendu zen Probo k 280. urtean kendu zuen arte. Ardogintzaren teknologia nabarmen hobetu zen Erromatar Inperioaren garaian. Vitruviok nabaritu zuen ardo biltegiak iparralderantz eraikiak zeudela, "alde hori ez baita sekula aldatzen, beti konstante eta berdin mantenduz", eta kezte-etxe (fumarium) bereziak garatu ziren, ardoaren zahartzea azkartu edo imitatzeko. Hainbat mahats-barietate eta laborantza-teknikak garatu ziren. Upelak (Galiarrek asmatuak) eta beirazko botilak (siriarrek asmatuak) terrakota anforekin lehiatzen hasi ziren ardoa gorde eta mugitzeko. Torlojuaren asmakuntza greziarraren ostean, ardo prentsak komunak bihurtu ziren erromatarren txaletetan. Erromatarrek gaur egungo deiturako sistemaren aitzindari bat sortu zuten batia ere, zenbait eskualdeek haien ardo bikainengatik ospea irabazi baitzuten. Latian-Campanian mugatik gertu dagoen Falerniko zuria izan zen ospetsuena, batez ere zuen alkohola kantitate handiagatik (% 15 inguru). Erromatarrek hiru deitura aitortzen zituzten: Caucinian Falernian, malda altuenetan ekoitzia, Faustian Falernian erdikoetan (Faustus Cornelius Sulla, diktadorearen semea, jabe izandakoaren omenez izendatua), eta Falerniko generikoa, beheko malda eta lautadakoa. Mahatsondoak zahartzen zihoazen heinean balioa irabazten joaten ziren, eta zonalde bakoitzak ere barietate ezberdinak sortzen zituen: lehorra, gozoa eta argia. Beste ardo ospetsu batzuk Alban gozoa, Albaneko muinoetakoa eta Horaziok maite zuen Caecubana ziren, Neronek erauzi zuena. Plinok ohartarazi zuen ardo berezi hauek ez zirela fumarioetan ketu behar, kalitate gutxiagokoekin egiten zen bezala.
Ardoa, beharbada belar eta mineralekin nahastuta, medikuntzarako balio zuela pentsatzen zuten. Erromatar garaian, klase altukoek ardoan perlak desegiten zituzten osasun hobea lortzeko. Cleopatrak bere kondaira sortu zuen Antoniori probintzia baten balioa "ardo kopa batean" edango zuela zin egin zuenean, horren ondoren ardo kopa batekin perla garesti bat edan zuelarik. Plinioren arabera, Augustoren gorakadaren ostean, Setinuma ardo inperiala bihurtu zen, indigestioa eragiten ez ziolako. Mendebaldeko Erromatar Inperioa V. mendean erori zenean, Europa inbasio eta gatazka sozialen garai batean sartu zen, eliza katoliko erromatarra gizarte egitura egonkor bakarra bezala geratuz. Elizaren bitartez, mahats-bilketa eta mahastizaintzako teknologia mantendu ziren, mezarako beharrezkoak baitziren.
Ardogintza
Mahatsa, alea azukrez gehien betetzen denean jasotzen da. Ondoren zapaldu egiten da. Mahatsaren azalak legamia du bere baitan, eta mahatsa zapaltzean legamia mamian sartzen da, azukrea anhidrido karboniko eta alkohol bihurtuz. Ardo beltzak lortzeko azala eta mamia batera hartzitzen dira. Ardo zurietan, aldiz, azala kendu egiten zaio mahatsari hartzitu aurretik. Mahatsa zapaltzeko, lehen, mahatsa harrizko kutxatan sartzen zen eta gizonek zapaltzen zuten hanka azpian. Gaur makinak erabiltzen dira lan horretarako. Lehenengo hartziduraren ondoren ardoa kupeletan jasotzen da eta bertan zenbait eraldaketa kimiko gertatzen dira. Kolorea kontuan hartuta hiru ardo mota bereizten dira: zuria, gorria eta beltza. Hartzidura azukrea aldatu baino lehenago geratuz gero ardoa gozoa irteten da eta bukatu arte utziz gero ardoa kupeletan lehortzen da. Aparra anhidrido karbonikoak sortzen du. Ardo ezagunenei, non egin, hango izena ematen zaie, hala Frantzian, Burgundia, Rodano, Bordeleko ardoak; Alemanian, Mosela eta Rhin; Portugalen, Oporto eta Madeira; Espainian, Arabako Errioxa, Valdepeñas, etab.; Euskal Herrian, txakolina eta Araba eta Nafarroakoak.
Ardoa antzinatik da ezaguna, agidanean Ekialde Hurbileko lehen zibilizazioez geroztik; gero erromatarrek zabaldu zuten Inperio osora eta hala egiten dute orain batean eta bestean. Ardo gehien egiten duten herrialdeak Italia (72 mila Hltik gora), Frantzia (58 milatik gora) eta Espainia (29 milatik gora) dira Europan, Ameriketan Argentina (21 mila Hl) eta Estatu Batuak (16 mila) eta Afrikan Aljeria (2,5 milatik gora).
Mundukoak
Iberiar penintsulan tradizionalki eta gaur egun ere oso ardo preziatuak egin izan dituzte, ardo beltza Mediterranear dietan oso garrantzitsua da. Errioxako ardoa mundu mailan ezagunenetarikoa da, Errioxako Autonomia Erkidegoan, Arabako Errioxan eta Lizarrako merindadean egindakoa. Bestela, Galizian oso ezagunak dira Ribeiro eta Albariño motakoak, eta Portugalen vinho verde delakoa. Ipar-ekialdean, Kataluniako ardoen artean Penedesekoa dugu azpimarratzekoa.
Frantzian ere mundu mailan arras ezagunak diren ardoak ekoizten dituzte, Bordelekoa besteak beste.
Mitoak
Badira mito etologiko asko, lehen mahastizaintzaren eta ardoaren hartziduraren inguruan.
Biblia ko Hasiera liburuak ardoaren ekoizpena lehen aldiz Uholde Handia ren ondoren aipatzen du, Noe bere semeei mozkor azaltzen zaienean.
Greziar mitologiak Dionisor en haurtzaroa eta bertako mahastizaintzaren aurkikuntza Nysa mendian kokatzen du, fikziozko toki ez finkoa. Hala ere, Dionisok Anatolia ko herriei praktika irakatsi zien eta horregatik, ardoaren jainko bihurtuz saritu zuten.
Persiar kondairan, Jamshid erregeak andere bat harem etik bota zuen, anderea desgrazian utziz eta bere buruaz beste egitea pentsatzen. Erregeren biltegiara zihoalarik, emakumeak "pozoia" idatzia zuen pote bat aurkitu zuen, baztertutako mahatsak zituena eta edanezintzat sailkatua zegoena. Hartzitutako ardoa edan ondoren, bere izpirituak altxatu zirela nabaritu zuen. Bere aurkikuntza erregeari erakutsi zion. Erregea edari berriarekin hainbeste maintemindu zen, ze emakumea berriz onartzeaz gain, Persepolisen hazten zen mahats guztia ardogintzara bideratuko zela erabaki zuen.
Atezain (kirol-postua)
Atezaina, taldekako zenbait kirol etan, bere taldearen atea babesteko lana duen jokalari berezia da. Kirol askotan arerioaren atean pilota edo antzekoren bat sartuz lortzen dira puntuak, eta atezainaren helburu nagusia arerioek puntuak lortzea ekiditea da, atea zuzenean zainduz. Atezainak beste jokalariek ez dituzten mugak eta eskumenak izan ditzake, baita jokatzeko tresna edo ekipamendu berezia ere.
Atezaina duten kirol edo jokoak aipatzekotan honakoak aipa daitezke: futbola, eskubaloia, waterpoloa, lacrosse-a, hockeya... Bestalde, "atea" edo antzekorik baduten arren, joko askok ez dute atezain postu berezirik, saskibaloiak eta errugbiak, esaterako.
Eskubaloia
Eskubaloiko atezaina da pilota eskuan duela eta botatu beharrik gabe nahi beste urrats egin ditzakeen jokalari bakarra da, ate inguruko 6 metroko eremuaren barruan betiere. Pilota zango edo oinekin ere jo dezake, baina arerioen jaurtiketak gelditzeko soilik. Ate inguruko eremutik kanpo, aldiz, beste jokalariek bezala jokatu behar du. Normalean galtza luzeak eta ankarteko babesa erabiltzen ditu, beste jokalariek ez bezala.
Futbola
Futbolean, atezainak ate inguruko eremuan eskuekin har dezake baloia. Eskularru bereziak erabiltzen ditu, baita taldekideekiko kolore ezberdinak ere.
Areto-futbola
Kirol honetan atezainaren funtzioa futbol 11ko atezainak betetzen duenaren antzekoa da funtsean; hala ere, jokoaren ezaugarriak direla eta askoz gehiago parte hartzen du jokoan. Ekipamentuari dagokionez, kolore ezberdineko kamisetaz gain, babes gehigarriak erabili ohi ditu atezainak (belaunetakoak, ukondokoak...). Eskularrurik ez dute janzten, baina lesioak ekiditeko lotura edo hesgailuak erabiltzen dituzte.
Hockeya
Hockeyan, atezainak normalean babes-ekipo berezi bat erabiltzen du, kaskoa, maskara eta lepoko, bularreko, zangoetako, oinetako eta eskuletako babesak dituena; hala ere, kaskoa baizik ez da derrigorrezkoa. Hockeyko atezainek makila baliatzen dute, beste jokalariek bezala, baina zenbaitetan besteenek ez bezalako forma duena. Jokaerari dagokionez, atezainak gorputzeko edozein atal erabil dezake pilota geldiarazteko, beti ere jokoa mozten ez badu (pilota gorputzaz estaliz, adibidez), eta atearen inguruko eremuan egiten badu.
Atezainak ezin du arerioaren eremura sartu, hots, ezin du joko-zelaiaren erdiko marra gurutzatu, ekipamendu berezia alde batera utzita ez baldin bada. Hil ala biziko erasoaldi batean, atezainak kaskoa ez beste guztia joko-zelaitik kanpo utzi eta taldekideekin batera arerioaren eremuan joka dezake.
Izotz-hockeya
Izotz-hockeyan, atezainak ezin du taldeko kapitain izan. Ekipamentu berezia du, eta gorputzaren edozein zati erabil dezake diskoa geldiarazteko. Bestalde, arerioak ezin du atezainaren mugikortasuna nahita oztopatu haren kontra joz.
Bandya
Bandyan atezaina da makilarik gabe aritzen den jokalari bakarra, aldiz pilota gorputzeko edozein atalekin uki dezake, baita eskuekin har ere. Bestalde, taldekideek ez bezalako babes bereziak janzten ditu.
Waterpoloa
Waterpoloko atezainek beste jokalariek ez dituzten hiru eskumen berezi dituzte, betiere ate inguruko bost metroko eremuan:
Hala ere, beste jokalariek ez duten muga bat dute: ezin dute zelaiaren erdiko lerroa zeharkatu.
2006an zenbait arau aldatu ziren, eta lau eta zazpi metroko lineak bosteko batean elkartu ziren. Arau berrien arabera, atezainak bost metroko marra zeharka dezake, baina bi eskuak erabiltzeko edo hondoa jotzeko gaitasunik gabe.
Atezainek ez dute ekipamendu berezirik, baina arau berrien arabera haien txapelek kolore bereziak izan behar dituzte.
Agüero (Kantabria)
Agüero Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Marina de Cudeyo udalerriko herri bat da. 2008. urtean 205 biztanle zituen. Itsas mailatik 60 metroko garaieran dago, eta udalerriko hiriburua den Rubayo herritik 3,5 kilometrotara dago.
Ondarea
Agüeroko multzo historikoa Kultura ondasun izendatu zuten 1985. urtean. Gainera, intereseko hurrengo eraikinak ere badaude:
Rhynchospiza stolzmanni
Rhynchospiza stolzmanni Rhynchospiza generoko animalia da. Hegaztien barruko Emberizidae familian sailkatua dago.
Urša Bogataj
Urša Bogataj (Liubliana, 1995eko martxoaren 7a) eski-jauzian lehiatzen den esloveniar kirolaria da.
Bi aldiz hartu du parte Neguko Joko Olinpikoetan, 2018an eta 2022an, eta bi urrezko domina lortu zituen Pekin 2022an, banakako tranpolin arruntean eta talde mistoko ohiko tranpolinean (Timi Zajc, Nika Kriénar eta Peter Prevcekin batera).
Zilarrezko domina irabazi zuen 2021eko Eski Nordikoko Munduko Txapelketan, taldekako tranpolin arrunteko proban.
Lenzburg barrutia
Lenzburg barrutia Argovia kantonamenduan dagoen Suitzako barrutia da. Bere hiriburua Lenzburg da. 98,11 kilometro koadroko azalera du eta 56.301 biztanle.
Sosia
Sosia elkarren artean ahaidetasun esturik izan gabe beste pertsona batekin antzekotasun handia duen pertsona da, hainbesteraino non nahastu ere egin baitaitezke. Literatur topikoa ere bada, historian hainbat aldiz garatua.
Hitza Plautoren Amphitruo obratik dator, non Merkuriok, Jupiterri Alkmena limurtzen laguntzeko, Sosia Anfitrion jeneralaren morroiaren plantak egin zituen.
Sosiak antzekotasunak ditu honako termino hauekin: ordezkoak, iruzurgileak, imitatzaileak, nortasun bikoitza edo nortasun anizkoitza.
Canthigaster margaritata
Canthigaster margaritata Canthigaster generoko animalia da. Arrainen barruko Tetraodontidae familian sailkatzen da.
The Premature Burial (filma)
The Premature Burial (euskaraz Garaiz Aurretiko Ehorzketa ) 1962ko Roger Corman estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako beldurrezko film bat da. 1844ko Edgar Allan Poe estatubatuar idazlearen izenburu berdineko lontakizun laburrean oinarritua dago. Ray Milland, Hazel Court, Alan Napier, Heather Angel eta Richard Ney aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Viktoriar Aroaren hasiera, Erresuma Batua. Guy Carrell (Ray Milland) britainiar aristokrata heriotzareriko izuarekin obsesionatua bizi den gizasemea da, gau eta egunez bizirik lurperatuko ote dutenaren beldurrez bizi da. Emily (Hazel Court) emazteak beldurrik ez izateko esan arren, Guyk besteek hiltzat jo eta bizirik lurperatuko dutela pentsatzen jarraituko du. Honela, engainaturik, beste pertsona batzuen laguntza bilatuko du, tartean Kate arrebarena (Heather Angel), baina heriotzareriko izu-ikaraz jarraituko du, bai eta bere hurbilekoa den norbaitek hilda ikusi nahi duela sinisten ere.
Beste egokitzapenak
Rogern Corman zuzendariak burututako Edgar Allan Poe idazlearen gainontzeko egokitzapenak:
Yu Nakasato
Yu Nakasato (中里 優) Japoniako futbolaria da.
Derwent haraneko lantegiak
Derwent haraneko lantegiak (Derwent Valley Mills) Ingalaterrako Derbyshiren, Derwent ibaiaren ertzean, dagoen lantegi-multzoa da. Bertan Richard Arkwrightek XVIII. mendean lantegi modernoen sistema ezarri zuen, gero mundu osora hedatu zena. 2001ean UNESCO erakundeak Gizateriaren Ondare izendatu zuen.
Fernando Parrado
Fernando Seler Parrado Dolgay, ezagunagoa Nando Parrado bezala (Montevideo, 1949ko abenduaren 9a), uruguaiar auto, ontzi eta motozikleta lasterkari, telebista ekoizle eta aurkezle eta errugbi jokalari ohi bat da. 1972ko urriaren 13ko Uruguaiko Aireko Armadaren 571 hegaldiaren istripu eta odiseatik bizirik ateratzea lortutako bidaiarietako bat izateagatik ezagun egin zen.
Louisiade uharteak
Louisiade uharteak edo Louisiade uhartedia Papua Ginea Berriko uhartedia da, Milne badia probintzian dagoena. Hamar uharte bolkaniko handiko katea da, koralezko arrezifez eta koralezko 90 uharte txikiagoz inguratua, Ginea Berriko uhartetik 200 kilometro hego-ekialdera dagoena. 160 km-tik gorako hedadura du, eta 26.000 km²-ko ozeanoaren eremu baten gainean hedatzen da, Salomon itsasoaren (iparraldean) eta Koral itsasoaren (hegoaldean) artean. Uharteen azalera osoa 1.790 km² ingurukoa da, eta Vanatinai uhartea da handiena.
Sideia eta Basilaki uharteak Ginea Berritik hurbilen daudenak dira, eta Misima, Vanatinai eta Rossel uharteak ekialderago daude.
Administratiboki, artxipelagoa Nekazal Louisiade (mendebaldeko zatia, Misimarekin) eta Yaleyamba (mendebaldeko zatia, Rossell eta Tagula uharteekin) tokiko gobernu-eremuetan banatuta dago. LLG eremuak Milne Bay probintziako Samarai-Murua barrutiaren zati dira. Nekazal Louisiade barrutiko hiriburua Bwagaoia da, Misima uhartean, artxipelagoko herri populatuena dena.
Historia
Ziur asko, Luis Váez de Torresek uharteak behatu zituen 1606an, baina Malaysiako eta Txinako nabigatzaileek uharteak lehenago bisitatu ahal izan zituzten. Louis Antoine de Bougainvillek 1768an eman zien izena, Luis XV.a Frantziako erregearen omenez. Uharteak 1793an Bruni d'Entrecasteaux almirante frantsesak eta 1849an Owen Stanley kapitain ingelesak bisitatu zituzten.
1942an, Koral Itsasoko gudua bertatik gertu izan zen.
Telelan
Telelana edo urrutiko lana bulegoa ez den beste leku batean lan egiteko aukera da. Lana bulego nagusietatik edo ekoizpen-instalazioetatik urrun egiten da, informazioaren eta komunikazioaren teknologia berriak (IKTak) erabiliz.