cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oreochromis salinicola
Oreochromis salinicola Oreochromis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Melitopol
Hiria Europako bi autobide nagusien bidegurutzean dago kokaturik: E58 Viena – Uzhhorod – Kiev – Rostov-on-Don eta E105 Kirkenes – San Petersburgo – Mosku – Kiev – Yalta. Nazioarteko garrantzia duen trenbide bat ere bertatik igarotzen da. Hiria "Krimearako ate" modura ezagutzen den; izan ere, 2014an Errusiak Krimea okupatu aurretik aurretik penintsulara zihoazen bidaiarien trenen %80a hiritik igarotzen zen. Era berean, udan zehar, errepide-trafikoa 45,000 ibilgailukoa zen, egunero.
Kaestlea travancorica
Kaestlea travancorica Scincella generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Myrichthys pardalis
Myrichthys pardalis Myrichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Ophichthidae familian sailkatzen da.
Carlisle (New York)
Carlisle Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Schoharie konderrian dago, New York estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Myrichthys tigrinus
Myrichthys tigrinus Myrichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Ophichthidae familian sailkatzen da.
Urolophus circularis
Urolophus circularis Urolophus generoko animalia da. Arrainen barruko Urolophidae familian sailkatzen da.
Altiphylax levitoni
Altiphylax levitoni Altiphylax generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Émile Durkheim
Émile Durkheim (1858ko apirilaren 15a, Épinal, Frantzia – 1917ko azaroaren 15a, Paris) frantziar soziologoa izan zen. Soziologia modernoak, Emmanuel-Joseph Sieyès-i eta Auguste Comte-ri esker sortu eta garatua, Durkheimi eta hark sortutako L'Année Sociologique aldizkariaren inguruan bildu zuen eskolari esker izan zuen halako bultzada XIX. mendearen amaieran.
Positibismoaren eskolan hezia, Durkheimek gizarte gertakaria berezko izaera zuen osotasun baten antzera hartzen zuen, hain zuzen zatien batura baina harago dagoen osotasun bat. Definizio horri esker bereizi ahal izan zituen gertaera banakoak eta kolektiboak, sozialak eta psikologikoak, eta hala gizarteak gizabanakoengan duen eragin zedarritzailearen balizko baldintzak azaltzeko funtsak ezarri zituen. «Kanpokotasuna, hedapena eta betetzeko derrigortasuna dira gizarte-gertakariaren ezaugarriak»: tesi honek soziologiaren benetako sortzaile bilakatuko du diziplina autonomo eta zientifiko gisa. Durkheimek gaur egun oso ezagunak diren hainbat terminoen sortzaile izan zen, besteak beste anomia eta kontzientzia kolektiboa.
Durkheimek soziologiari egin zion ekarpena ezinbestekoa izan zen, izan ere, haren metodoa, printzipioak eta ereduzko ikerketak, suizidioaren edo erlijioaren ingurukoak adibidez, soziologia modernoaren oinarrian daude oraindik ere. Halere, bere lanaren ekarpena soziologiaz harago doa eta giza zientzien diziplina ia guztiak ukitzen ditu, hala nola antropologia, filosofia, ekonomia, hizkuntzalaritza eta historia.
Hezkuntza
Errabino jatorri luzeko famili batean jaioa, errabino izateko ikasketak ere hasi zituen, baina nerabezarora iritsi zenean, judutar fedea baztertu eta agnostiko bihurtu zen.
1879an École Normale Supérieure-an sartu zen. Auguste Comte (positibismoaren eta soziologiaren sortzailea) eta Herbert Spencer-en obren jarraitzailea izanik (Britainia Handiko naturalista, psikologo, filosofo eta soziologoa). metodo zientifikoaz arduratu zen eta 1882an Filosofiako ikasketak amaitu zituen.
1885–1886 bitartean Alemaniara joan eta bertatik filosofia eta zientzia positiboekin zerikusia zituzten artikuluak idatzi eta frantziar aldizkarietara bidali zituen. Honi esker, zientzia sozial eta pedagogia irakasgaiaren irakasle arduraduna izendatu zuten Bordeleko unibertsitatean 1887.
Manerba del Garda
Manerba del Garda Italiako udalerri bat da. Bresciako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Émile Durkheim
Hezkuntza
Henri Bergson edo Jean Jaurès bezalako pentsalariekin topo egin zuen eta, Dreyfus aferan, Alfred Dreyfus beraren defentsan aritu zen.
Manerba del Garda
Mugakideak
Manerba del Gardak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Émile Durkheim
Ibilbide intelektuala
Bordelen hasi zen bere soziologia lanak idazten. Diziplinaren hegemoniaren intelektualaren gaineko tirabiran aritu zen Gabriel Tarde (1843–1904) aurkari zuela. Azken honek bazuen nazioarteko ospea baina ez zuen aldiz inongo eskolarik eratu. René Worms-ekin (1858–1917) ere eztabaidan aritu zen, honek ere, 1893an Revue internationale de sociologie eta hurrengo urtean Institut international de sociologieren sortu zituelarik. Hala ere, Eskola durkheimdarra gailendu zen haren ideal intelektual eta instituzionalei esker. Bordelen Durkheimek hainbat lan argitaratu zituen, haien artean De la division du travail social (1893) (Lanaren banaketa sozialaz), Metodo soziologikoaren arauak (1895) eta Le Suicide (1897) (Suizidioa).
Lehen Mundu Gerrako trauma
Lehen Mundu Gerraren hasieratik, Durkheim Batasun sakratuan sartuko da eta Gerrari buruzko ikerkuntza eta dokumentazio batzordeko idazkari bilakatuko da, Ernest Lavisse-n agintaritzapean. Lankidetza honen fruitu bezala, alemanek gurtzen duten estatuaren jarrera espantsionista guzti-ahaldunaren analisi psiko-sozialak aurkitzen dira, esaterako L’Allemagne au-dessus de tout (1915) («Alemania guztiaren gainetik»).
Durkheimen ezkerzaletasuna abertzaleagoa zen internazionalista baino. Sekularra eta arrazionala izango zen frantses izateko modua helburu zuen. Baina gerraren etorrerak, eta hark halabeharrez dakarren propaganda nazionalistak, zaila bilakatu zuten tarteko jarrerak izateak. Bere herrialdearen alde gerra garaian lan nabarmena egin arren, zaletasun nazionalista sinplistaren aurrean men ez egiteagatik (gehi bere jatorri judutarrak), indartzen ari zen Frantses Eskuinaren gogoko jomuga bilakatu zen. Horretaz gain, Durkheimek hezitako ikasle belaunaldi oso bat armadan parte hartzera behartuak izan ziren eta haietako asko trintxeretan hil ziren.
Azkenik, André, bere semea, gerran ere hil zen 1916ko abenduan. Durkheim orduan tristura handi batean murgildu zen, eta horrek, hein batean, bere heriotza goiztiarrean eragin zuen, 1917an. Bere lanik nagusiena, La Morale («Morala»), amaitu gabe geratu zen, behin behineko sarrera idatzia baino ez zuela. Pariseko Montparnasseko hilerrian hilobiratu zuten.
Soziologia modernoaren aita
Askorentzat Durkheim izan zen soziologia modernoaren benetako sortzailea. Izatez, lehen soziologoa izan ez bazen, bere izan zen soziologia diziplina autonomo eta gainerako gizarte zientzietatik bereizia bezala, nagusiki psikologiatik eta filosofiatik, landuko zuen lehena. Durkheimek bere soziologiaren oinarriak Metodo soziologikoaren arauak (1895) lanean finkatu zituen. Soziologiaren ikergaia kolektiboa den hori edo soziala den hori (gizarteari dagokiona) izango da, psikologiarena gizabanakoa den bezala. Gizartezkoa (soziala) dena, hortaz, egitate espezifiko bat da: Gizartea ez da gizabanakoen batuketa hutsa, baizik eta berezko ezaugarriak dituen errealitate autonomoa.
Lan itzela egin zuen soziologia erakunde mailan diziplina independente bezala finkatzen. Hala, 1888an eman zuen gizarte zientzien ikastaroen hasieran idatzi zuen «soziologia posible dela demostratzeko era bakarra, existitzen dela eta bizirik dagoela erakustea da». Bere irakasle estatusa profitatuko du izpiritu soziologikoa unibertsitateko ikastaroan zabaltzeko familia, gizarte solidaritatea, suizidioa, krimen-soziologia, sozialismoa, erlijioa, pedagogia edo soziologiaren historia bezalako gaietan. Ikuspuntu honetatik abiatuta sortu zuen 1898an L'Année sociologique. Aldizkari honek aukera emango dio bere inguruan eskola bat osatzeko eta garai hartako gizarte zientzien oinarrizko testuak hedatzeko.
Horrela, ikastaroen eta aldizkariaren bitartez, Durkheimek soziologiaren oinarriak ezarri zituen zientzia autonomo gisa, horretarako ikerketa-objektua eta metodo jakin bat definitu zituen bitartean. Horrez gain, soziologiaren lan nagusi batzuen egile ere bada.
Eragin intelektualak
Durkheimengan eragin handien izan zuten bi Auguste Comte eta Herbert Spencer izan ziren. Lehenengoak zientzia naturalen metodo zientifikoa gizarte zientzietan aplikatu nahi zuen, eta bigarrenak, ikuspuntu utilitarista eta eboluzionista hartuko du gizartea aztertzeko. Durkheimek Comteren positibismoaren eragina jaso zuen, baita hark gizakiaren gaiak aztertzeko zuen ikuspegi zientifikora, zeinaren arabera, zientzia gogorren metodologia aplikatu behar zer gizartea ere aztertzeko. Halere, Durkheimek gizartearen ikerkuntzarako metodo berri eta bereizi bat garatuko zuen. Spencer-engandik, Durkheimek funtzionalismoaren elementuak eta analogia organikoa bereganatuko zuen. Alta, Drukheim oso kritikoa izan zen biekin, izan ere, ez zegoen ados haien gizarte-garapenaren modelo unilinealetan aurkitzen diren onarpen metafisiko bezala kontsideratzen zuen horrekin. Eraginen artean, aipatzekoa da ere Alfred Espinas, Les Sociétés Animales (1877) («Animalien gizarteak») lanaren egilea. Durkheimek azpimarratu zuen liburu hori gizarte-gertakarien zientzia bat garatzen lehena izan zela.
Era berean, Émile Boutroux-ek ere, École Normale Supérieure-ko irakaslea, eragina izan zuen Durkheimengan. Harekin Durkheimek Comte-ren, Gabriel Monod-en eta Numa Denis Fustel de Coulanges-en ezagutza egin zuen eta historia ikertzeko metodo enpirikoak eta konparatiboak erakutsi zizkioten. Charles Renouvier-ek garrantzia izan zuen haren ibilbidean, izan ere, berak neurri handi batean moldatu zituen Dukheimek Kanti buruz zituen ikuspegiak.
1885 eta 1886 bitarte, Durkheimek ikasturte bat pasako du Alemanian, eta bertan, hainbat pentsalariekin egingo du topo: Fred Wagner, Gustav Schmoller, Rudolph von Jehring, Albert Schäffle, eta Wilhelm Wundt. Pentsalari hauek moralitatea modu zientifikoan ikertzen zueten eta garrantzi berezia eskaintzen zioten moralitatearen aspektu sozialari. Baliteke guztietan Durkheimentzat garrantzitsuaena Wundt izatea, izan ere, lehenengoak beranduago egingo zuen bezala, Wundt-ek indibidualismo metodologikoa baztertzen zuen eta moralitatea gertakari suis generesia zela argudiatzen zuen. Orotara, pentsalari hauek errealismo sozialaren teoriaren oinarriak hornitu zizkioten Durkheimi, geroago hark garatuko zituena, moralaren ikuspegi utilitarista kritikatuz (ikus Spencer), zeinaren arabera, moralitatearen jatorria gizabanakoaren interes arrazionalean etzaten da.
Beste pentsalari batzuk ere inportanteak izan dira Durkheimen pentsamenduan. Rousseau-ri eta Montesquieu-ri buruz idatzi zuen eta pentsamendu soziologikoaren aitzindaritzat hartzen zituen. William Robertson Smith antropologoak eragina izan zuen erlijioaren inguruko ideietan. Filosofo ezagunek ere, Kant, Platon, William James eta Descartes, eragin handia izan zuten ere.
Gizartea
Durkheimek bere soziologiaren oinarriak finkatu zituen Metodo soziologikoaren arauak 1895ean argitaratutako liburuan. Soziologiaren funtsezko lana izateaz gain, obra bakar batean soziologiaren hiru ikuspegi bateratzen ditu: teoria soziologikoa, metodologia eta ikerkuntza enpirikoa.
Funtsean, soziologiaren ikergaia kolektiboa, soziala dena (gizarteari dagokiona) izango da, psikologiarena indibiduoa den bezala. gizartezkoa (soziala) dena, hortaz, egitate espezifiko bat da: Gizartea ez da gizabanakoen batuketa hutsa, baizik eta berezko ezaugarriak dituen errealitate autonomoa. Hala, Durkheimentzat gizartearen elementu guztiak, moraltasuna eta erlijioa barne, historiaren produktu dira. Ikusirik hauek ez dutela jatorri transzendentalik eta mundu naturalaren parte direla, zientifikoki aztertuak izan daitezke. Durkheimentzat beraz, Soziologia «erakundeen zientzia da, beren sorrera eta funtzionamenduarena». Durkheimen arabera, erakunde dei daiteke «sineste guztiei eta taldeak eratutako portaera-modu guztiei». Hori bai, gizarte erakundeak aztertzen jarri aurretik, jakin behar da zehazki zertan funtsatzen diren. Galdera horri erantzuteko funtsezkoa da, beraz, gizarte bera zer den zehaztea.
Durhkheimentzat, gizartea ez da soilik gune geografiko berean bizi diren gizabanako taldea; aitzitik, gizartea «lehenik eta behin, gizabanakoen bitartez gorpuzten diren sinismen eta mota guztietako sentimenduen multzoa da». Gizabanakoak bata bestearekin aritzen direnean sortzen den errealitatea da; kontzientzia indibidualen fusioaren ondorioz gertatzen den hori. Errealitate hori suis generia da, hau da, ezin da bera osatzen duten zatietara murriztu ezta azaldu ere ez bada berezkoak zaizkion elementuen bitartez. Gizartea bere zatien batura baino gehiago da; edozein gizabanakoren existentzia baino harago dago zentzu guztietan, eta osatzen duten zatien izaera erabat desberdinekoa da. Errealitate fisiko hori deskribatzeko, Durkheimek batzuetan kontzientzia kolektibo terminoa erabiltzen zuen. Gizartea eta fenomeno sozialak termino soziologikoetan soilik azaldu daitezke. Termino biologikoak edo psikologikoak eskas geratzen dira, eta gizarte-gertakariak ezin dira murriztu gizarte baten forma materialetara eta haren bizi-beharretara, materialismo historikoan egiten den bezala.
Errealitate fisiko horren edukia hobeto zehazteko eta analizatzeko, Durkheimek gizarte-gertakariaren kontzeptua asmatu zuen. Gizarte-gertakariak funtsezkoak dira, izan ere, gizarte baten kontzientzia kolektiboa ezartzen eta adierazten baitituzte.
Gizarte gertakariak
Adierazi den bezala, Durkheimen soziologiaren oinarrian gizarte gertakaria dago (Weberrek ekintza soziala hobesten duen bitartean). Gizarte gertakaria ekiteko edozein modu da (bilatua izan ala ez), gizabanakoari kanpo presioa eragiten badio. Hau da, gizarte batean orokortua dagoen ekiteko modu bat, gizabanakoen ekite moduetatik harago doana, berezko izaera hartzen duena. Durkheimek honela definitu zituen gizarte-gertakariak:
Durkheimen arabera, gizarte gertakariak errealitate objektiboak dira eta fisiko batek mundu fisikoa aztertzen duen modu berean aztertuak izan daitezke. Definizio honi gaineratu behar zaio ere gizarte-gertakariak gizakientzat «barnekoak» direla, eta gizabanakoen bitartez baino ezin direla gertatu.
Gizarte gertakariak gizabanakoz kanpokoak izanik, “inguru sozialaren barnean gertatzen diren aldaketen bidez baino ezin dira azaldu, eta ez ordea, kontzientzia indibidualaren egoeretatik abiatuta”. Horrela, ez dira nahastu behar gizarte gertakariak eta subjektuaren psikologiari lotutako beste aldagai batzuk (inguru familiarra, kulturala...). Gizarte-gertakariak sarri modu inkontzientean gertatzen dira, gu haien existentzia eta beren autonomiaz ohartzen ez garela; izan ere, gizabanakorengandik independente izan daiteke, hau da, existitu daitezke haien «adierazpen indibidualetatik berezita». Gizarte gertakaria gizabanakoari nahi eta nahi ez inposatzen zaio, eta inolaz ere alderantziz. Gizarte batek bere buruarentzat ezartzen dituen arau sistema da eta oso zaila da aldatzea benetako eraldaketa sozial baten bitartez ez bada. Gizakiak, haren bizitzaren hastapenetik, gizarte-gertakari anitz bereganatzen ditu eta neurri handi batean bizitzan osoan barneratzeko joera erakusten du. Hezkuntza da sozializaziorako erakunde nagusia, eta berari esker, haurra izaki soziala bihurtzen da. Gizarte-gertakariak haurtzaroan bertan esperimentatzen dira, eta horregatik, haien izaera derrigortzailea ez da hain nabarmen antzematen, ohitura soilak bilakatzea errazten delarik: hauxe da sozializazioaren oinarrizko printzipioa.
Gizarte gertakarian antzemateko irizpideetako bat gauza batek aldaketara aurrean erakusten duen erresistentzia da: «Hain zuzen ere, nagusiki gauza bat aitortzen da eta borondatezko ekintza baten bitartez alda ezin daitekeela aitortu ere». Horren ez du esan nahi aldatu ezin daitekeenik, horretarako esfortzu handia egin behar dela baizik. Gizarte-gertakarien ezaugarri hau, erakunde sozialetan, formaletan zein ez formaletan, antzeman daiteken behartze-eragin ezaugarriarekin lotua dago: horien adibide gisa, lapurreta kondenatzen duen kode juridikoa; kaleratua izan nahi ez duen ondo jantzi behar duen negozio gizona, edo bestarik gabe, eguneroko eta ohiko arauetara egokitzen ez den gizabanakoak jaso ditzakeen besteen ziriak eta begiratu trufatzaileak...
Gizarte gertakari bat antzemateko beste modu bat estatistiken erabilpena da. Estatistikek gizabanakoen arteko aldagarritasuna neutralizatzen dute, eta finean, batezbesteko datuak aztertzeko aukera ematen dute, gizartean ikusteko errazak ez direnak. Gizarte-gertakariak, beraz, «arima kolektiboaren nolabaiteko egoera bat» adierazten du.
Bere lan guztietan zehar, Durkheimek gizarte gertakarien analisi soziologikoa nola egiten den erakusten du. Hala, La división social du travail-en, demografiak eta garraioen eta komunikazioen teknologiek gizarte baten kontzientzia kolektiboa eraldatzeko duten gaitasuna aztertzen du. Suizidioari buruzko ikerketan, Durkheimek erakusten du gizarte-gertakaria, itxuraz gure borondatearen eta jardun-gogoaren menpeko, faktore sozialean arabera gertatzen dela. Bere ikerketa ospetsu horretan Durkheimek faktore horien bilaketan murgilduko da. Les formes de la vie religieuse lanean erlijioa, pentsamendu logikoa eta hizkuntza aztertzen ditu jatorri sozialeko gizarte-gertakari gisa. Era berean, moraltasuna ere ikertu zuen gizarte gertakari gisa hainbat alditan, batez ere La Détermination du fait moral (1906) artikuluan.
Gizarte gertakariak aztertzeko metodoa
Durkheimek gertakari sozialak «gauzak» balira bezala aztertzea proposatzen du, hori baita haren uste metodo soziologikoaren lehen araua eta funtsezkoena. Gertakari horiek behatuak eta egiaztatuak izan daitezke metodo zientifikoaren bitartez, hiru irizpide nagusi finkatuta:
Lanaren gizarte-banaketa
“De la division du travail social” (1893an argitaratuta) izan zen bere lehenengo lan garrantzitsua. Honetan, gizarte modernoa azaltzen saiatzen da, alde batetik, lanaren banaketa eta eskubide errepresiboen bitartez, eta bestetik, hori guztiaren kritika egiten du ezagutza positiboa eta juizio normatiboaren arteko erlazioa finkatuz.
Solidaritate mekanikoa eta solidaritate organikoa
Gizarte industrialaren jaiotzeren lekuko izan zen Durkheim, eta gizarte-aldaketa hori dela eta, bere kezka nagusia geroz eta indibidualagoa bilakatzen ari den gizarte horretan gizabanakoen arteko lotura zerk egiten duen aztertzea da. De la Division du travail social liburuan gizabanakoen arteko solidaritate-loturak honela definitzen ditu: antzinako gizarte tradizionalak «solidaritate mekaniko» baten gainean oinarritzen ziren, eta horren arabera, jokaera kolektiboak nagusitzen ziren eta ekoizpen jarduera banaketa eskasa gertatzen zen. Gizarte-lotura, beraz, gertutasunean, antzekotasunean eta gizataldeei komuna zitzaien historia eta balio batzuen partekatzean funtsatzen zen.
Solidaritate mota honek, gizarte modernoak garatu ahala, Durkheimek «organiko» bezala izendatuko duen beste solidaritate mota bati leku utzi beharko dio. Solidaritate mota honen ezaugarriak elkarren arteko dependentzian eta osagarritasunean oinarritzen da. Izatez, gizarte modernoak espezializatutako atalak sortzeko joera izango du eta atal horren funtzionamendu egokia funtsezkoa izango da gizartearentzat. Adibidez: nekazaririk gabe ez legoke ez supermerkatu ez okinik, eta era berean, supermerkaturik edo okinik gabe, nekazariaren elikagaiak ez lirateke haien beharra duen populaziorengana iritsiko, eta abar. Hau guztia gizartearen lan-banaketari esker gertatzen da, eta banaketa sorrerak bi faktorek parte hartzen dute: dentsitate demografikoren hazkundea eta aurrerapen teknologikoak. Lanaren banaketa lanaren gizarte-banaketarekin batera gertatzen da: gizabanakoek elkarren arteko antzekotasuna galtzen dute, inguru berean bizi ez direlarik eta lan berdina gehiago egiten ez dutelarik. Lanaren gizarte-banaketak, beraz, elkarren arteko menpekotasun edo dependentzia lotura bat sortzen du, gizarte-funtzio bat, gizabanakoen artean. Paradoxikoki, gizartea salbatu egiten da hain zuzen berau arriskuan jartzen duen horrengatik, hots, populazioaren desberdintasunagatik.
Dentsitate dinamikoa
Lanaren gizarte-banaketa, gizarte-gertakari material bat zen Durkheimentzat, izan ere, elkarrekintzarako oinarrizko euskarri bilakatu baitzen. Hala ere, solidaritate mekanikotik organikorako aldaketan bazen funtsezko faktore bat, hark dentsitate dinamikoa deituko duena. Dentsitate dinamikoaren kontzeptuaren bitartez gizarte bateko pertsona kopuruaren eta haien arteko elkarrekintza kopuruaren arteko harremana aztertu daiteke. Pertsonen kopuruaren igoera gehi haiek arteko elkarrekintza kopuruaren igoerak, solidaritate mekanikotik organikorako trantsizioa dakar, izan ere, biak batera gertatuz gero, baliabide urrien inguruko lehiakortasuna sortzen dute eta biziraupenaren aldeko borroka laztu egiten da. Lanaren gizarte-banaketari esker, pertsonek eta haiek sortutako gizarte egiturek, elkarren artean gatazkan egon beharrean, lankidetzan aritzeko aukera dute, eta hala, elkarbizitza baketsua izateko aukera eskaintzen zaie. Horrez gain, banaketak honek eraginkortasuna areagotzen du, eta horrek, era berean, baliabideen hazkundea dakar.
Zuzenbidea
Gizarte mekanikoan zuzenbidea errepresiboa izaten da, izan ere, bertako kideak oso antzekoak izaten baitira beren artean eta elkarren arteko moraltasun batean sakonki sinesten baitute. Elkarren arteko sistema morala urratzen duena gogorki zigortu ohi da. Pertsonak sistema moralean buru belarri parte hartzen dutenez, sistema horren aurka egindako edozein irain zigor gogorra eta bat-batekoa jasaten du.
Aldiz, gizarte organiko batean zuzenbidea berrezartzailea izaten da. Gizarte mota honetako gizabanakoei legea betetzea, eta hala gertatuko ez balitz, egin duten kaltea berrezartzea eskatzen zaie. Berrezarpen zuzenbide hai gizarte modernoei dagokiena da. Ez dago ia elkarren arteko moraltasunik.
Durkheimen kezka nagusia gizarte modernoetan gertatzen ari zen elkarren arteko moraltasunaren galera zen. Lotura-moralak galtzeko arrisku «patologikoa» ikusten zuen, eta uste zuen, mota horretako loturarik gabe, gizakia geroz eta handiagoak eta aseezinagoak izango ziren pasioen esklabo izango zela.
Kontzientzia kolektiboa
Durkheimek moraltasunaren gaia aztertzeko hainbat kontzeptu erabili zituen. Horietako bat kontzientzia kolektiboarena izan zen. Lanaren gizarte-banaketa lanean honela definitzen duen kontzientzia kolektiboa:
L’ensemble des croyances et des sentiments communs à la moyenne des membres d’une même société forme un système déterminé qui a sa vie propre ; on peut l’appeler la conscience collective ou commune... Elle est donc tout autre chose que les consciences particulières, quoiqu’elle ne soit réalisée que chez des individus.
Durkheimen erlijioaren teoria
Teoria hau bere familiaren hezkuntza eta tradizio juduetan oinarrituta dago. Gai honetan, oinarrizko kontzeptua erlijiosoaren eta sakratuaren arteko harremana ulertzean datza, baina jainkotasuna eta transzendentzian sakondu gabe. Esperientzia erlijiosoa gizarte bakar batean soilik ez dagoela erakutsi nahi du, hau da, fenomeno unibertsala dela. Erlijioa gizarte-gertakari bezala irakastea beharrezkoa ikusten du, gizarte guztiek sentimendu erlijioso bat izan dutelako. Erlijioa esperientzia erreal bat bezala ikusten du. Zientzia sozialaren betekizuna erlijioari dagokionez, erlijioaren zergatia gizarte-gertakari bezala aztertzea da.
Erlijioaren definizioa
Les formes élémentaires de la vie religieuses lana da Durkheimek erlijioaren inguruan egin zuen lan nagusia. Erlijioa ere gizarte-gertakari gisa aztertzea proposatzen du. Bere metodo jarraituz, honela definitzen zuen erlijioa:
Durkheimek Jainko hitza ekiditen du definizio honetan eta nahiago haren ordez objektu sakratu terminoa erabili. Objektu sakratuak erlijio guztien muinean daude baina ez duten zertan naturaz kanpoko indar bati lotuak egon, Jainkoa edo Allah bezala. Adibidez, budisten objektu sakratua Lau Egia Zintzoak dira. Beste objektu batzuk ere, esaterako, luma bat, bandera bat, gurutze bat, edo harri bat, indar kolektibo horren eragina izan dezakete, eta hala, gizartearen objektu sakratuaren ordezkapen fisiko bezala funtzionatu dezakete. Modu honetan, objektu fisiko horiek sakratu bihurtzen dira. Erlijioaren definizioa honetan hainbat kontzeptu aurki daitezke: sakratua, eliza, erritoak eta komunitate morala.
Garrantzitsua da ere kontuan hartzea erlijioaren definizioan gizarteak duen garrantzia. Hala, Durkheimek erlijioaren interpretazioa animisten eta naturisten kontra borrokatuko du. Animistentzat erlijioaren jatorria fenomeno psikologikoetan aurkitzen da, esaterako, Spencer berak defendatzen zuen bezala, ametsetan. Naturalistak usten dute erlijioaren jatorria gertakari naturalak (ekaitzak, lurrikarak...) naturaz gaindiko indarren bitartez azaltzen saiatzen denean aurkitzen dela. Ideia honen aldekoak Edward Tylor eta James Frazer, eta beranduago Sigmund Freud, izan ziren. Durkheimen iritziz, interpretazio hauek sozialki ikasten dira, eta beraz, dagoeneko ezarrita dagoen erlijio baten emaitzak dira, inolaz ere ez haren eragileak. . Tesi naturalista baztertzeko, Durkheimek aipatzen du erlijio batekiko fedea mantendu egiten dela berdin erlijioak indar naturalak modu erratu batean azaltzen dituenean ere, edo, gertakari naturalekin kontraesanean dagoenean ere. Erlijioaren arrazoia, beraz, harago aurkitu beharko da.
Erlijioaren jatorria eta funtzionamendua
Durkheimen arabera, erlijioaren jatorria gizatalde batean beti presente dauden indar sozialetan aurkitzen da. Kontua eza da, beraz, erlijioaren azken jatorria bilatzea (alferrikako kontu metafisikoa, haren ustez), baizik ezagutzea indar sozial horiek erlijio-forma zehatzetan nola mamitzen diren. .
Durkheimen iritziz, indar sozialak momentu jakin batzuetan gorpuztu egiten dira eta momentu horiek «eferbeszentzia kolektibo» bezala izendatuko du. Momentu horiek gertatzen dira gizabanako guztiak elkarrekin biltzen direnean «pentsamendu bakar batean eta ekintza bakar batean» komunikatzeko. «Gizabanakoak elkarren artean biltzen direlarik, beren gertutasunetik antzeman daiteke halako elektrizitate bat, asaldura ezohiko maila batera bizkor eramaten dituena». Durkheimek energia hori «mana» deituko du. Ondoren, gizarteak mana indarraren kontzientzia hartu ahal izateko, kanpokoa eta materiala izango den objektu batean proiektatu behar da. Berak dioen bezala, «Forma erlijiosoa taldeak bere kideei iradokitzen dien sentimendua baino ez da, baina, kontzientziatik kanpo proiektatzen dena, objektibatua dagoena. Objektibatzeko, sakratua bilakatuko den objektu batean pausatzen da». Horrela, gizartea bere buruaren kontzientzia hartzen du, bere batasunaren, eta erlijio bat jaiotzen da.
Ulertu behar da ikur erlijiosoak gizartearen indarra hipostasiatu edo ordezkatu baino ez duela egiten, eta gizartearen boterea objektu sakratuaren bitartez bideratzen dela. Indar hori benetakoa dela dio Durkheimek, eta beraz, nahiz eta erlijioaren dogmak edo doktrinak faltsuak izan, erlijioaren esperientzia indar fisiko batean oinarritzen da, halako elektrizitate bat, ilusio soil bat bailitzan baztertu ezin duguna.
Eferbeszentzia momentu horietan askatzen den energia kolektibo hori berrelikatua izan behar da erlijioak bere jarraitzaileen artean indarra mantenduko badu. Horregatik gertatzen da errito erlijioso eta zeremonia ugari egotea, esaterako, errito mimetikoak (naturan gertaerak eragiteko, euria kasu), pekamen erritoak (funerarioak), ospakizunekoak, sakrifizioak, eta abar... Gizartea bere erritoak betetzeko gai ez bada, hilzorian egon daiteke. Durkheimen hitzetean, «gizartearen ideia gizabanakoen izpirituetan itzaltzen denean, sinesmenak, tradizioak, kolektibitatearen jomugak sentituak eta partekatuak izateari uzten diotenean, gizartea hil egiten da». Errito horiek, beraz, funtsezkoak dira gizartearentzat.
Jainkoen heriotza
Durkheimen ia lan guztietan agertzen den gai bat mendebaldeko gizarteek XIX. eta XX. mendeetan pairatu izan duen ondoeza da. Dagoeneko «Lanaren gizarte-banaketan» aipatzen ditu europar gizarteak mende baten buruan jasan dituen eraldaketa handiak eta bizkorrak. Horrek ez zuek soilik zientzi modernoaren goraldia ekarri, baita industrializazioa, populazioaren hiritartzea, komunikazioaren eta garraioaren eraldaketak (trenbideak, telefonoa, lurrun-makina...) bezala fenomenoak ere ekarri zituen populazioa geroz eta mugikorragoa eginez. Horrek modernitateari ordura arte ezagutzen ez ziren bizi baldintza arras desberdinak eskaini zizkion. Eraldaketa guzti horiek, Durkheimen arabera, tradizioen goibelaldia ekarri zuten. Era berean, adierazi zuen, erlijio kristauak dagoeneko mendebaldeko gizartea forman mantentzeko gaitasunik ez zuela eta bizitza modernoak askogatik gainditzen zuela doktrina kristaua.
Arau, moralitate, eta metafisika kristauak ez dute dagoeneko zentzurik eta ez dute dagoeneko inspiraziorik sortzen. Moraltasunaren krisi larri batez ari da eta horren inguruan ere beste zenbait garaikide arituko dira (Nitzsche, adibidez). Egoera honetan, gizartea, erdigune finkorik gabe, autoritaterik gabe, eta halako bereizketa egoera batean geratzen da. Suizidio tasa handiagoa ematen da, indibidualismoa areagotu egiten da eta anomia edo nihilismo sentimendua handitu egiten da, eta ondorioz, «ohiko arauek bere autoritatea galtzen dute».
Banakoaren gurtzea
Aurreikuspenak ezkorrak izanagatik, Durkheimek jainko zaharren heriotza horretan gizarte modernoa gidarituko zituen erlijio forma berriak antzeman zituen. XVIII. eta XIX. mendeen artean, lanaren banaketa handi bat ezagutuko du mendebaldeko gizarteak, eta hirien hazkuntza, industrializazioa, eta horrek guztiak, populazioaren indibidualizaziorako joera biziki areagotuko du. Hain urrun iritsi da indibidualismoa, denek komunean duten gauza bakarra indibidualismo bera dela. Hori dela eta, gizabanakoaren inguruko gurtzea erabat naturala suertatu da; kontzientzia indibidualak oraindik ere batzeko eta biltzeko gai den gauza bakar bilakatu da. Erlijio honek, Durkheimen «banakoaren gurtzea» (le culte de l'individu) deituko duena, objektu sakratu bezala (haren jainkoa bezala) gizabanakoa hartzen du.
Erlijio berria hori gaur egungo gizartean ikus daiteke, batez ere Giza Eskubideen Aldarrikapen Unibertsalaz geroztik, eta baita ondoren gertatu diren talde anarkisten, komunisten eta sozialisten diskurtsoetan. Munduan zehar ematen den demokrazia modernoaren hedapenean antzeman daiteke.
Bere lanaren beste zenbait aspektu
Bere lanen multzoan, oinarrizko beste bost puntu hauek ere aipatu behar dira:
Soziologiaren finkatzea zientzia autonomoa bezala.
Aipatutako topikoan funtsezko obrak “Les Règles de la méthode sociologique” (1895) eta “Le Suicide” (1897) dira.
Lehenengoan, zientzia positibo baten printzipio epistemologikoak definitzen ditu. Bigarrenean, berriz, ikerketa soziologiko bat burutzen du. Honetan, demostratzen du gertakari indibidual bat dirudiena errealitatean gertakari sozial bat besterik ez dela. Hau da, indibiduoak kanpoko eta kolektiboei dagozkien faktoreekiko eraginak ditu, hala nola, erlijioa, ekonomia eta familia.
Hezkuntza eta pedagogia.
Bere artikulua “Hezkuntza” haren pentsamendu pedagogikoaren laburpena osatzen du. Halaber, bere unibertsitatean hezkuntza moralari eta pedagogiaren historiari buruzko ikastaroak eman zituen.
Teoria politikoa eta zuzenbidea.
Saint-Simonen obraren ikerketan eta XVIII. mendeko filosofia ekonomiko, juridiko eta politikoan oinarritzen da. Ondorio gisa, ikuspegi kritiko bat hartzen du korronte sozialista eta komunistari dagokionez.
Beaulieu (Isère)
Beaulieu Frantziako udalerri bat da, Isère departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Émile Durkheim
Teoria politikoa eta zuzenbidea.
Physique des mosurs et du droit (1950ean argitaratuta) bere ikastaro didaktikoen bilduma bat da, eta gaia bi ataletan zatitzen da: multzoen solidaritateak (moral profesionala eta moral hiritarra) eta solidaritate unibertsalak (zeinak bizitzari errespetua eta jabetasunaren eskubideari buruz datza).
Beaulieu (Isère)
Biztanleria
2007an Beaulieu udalerrian erroldatutako biztanleak 603 ziren. Familiak 214 ziren, horien artean 29 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 82 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 95 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Émile Durkheim
Morala
Morala askotan jorratu zuen bere lanetan. Zenbait liburu honi buruz idatzi zituen: “L’Allemangne au-dessus de tout”.
Beaulieu (Isère)
Etxebizitza
2007an 244 etxebizitza zeuden, 223 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 235 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 223 etxebizitza nagusietatik 196 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 52 etxek lau zituzten eta 149 etxek bost zituzten. 130 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 72 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 136 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Émile Durkheim
Filosofia
Soziologiaren munduan murgildu baino lehen, filosofia ikasketak egin zituen, horregatik filosofia kutsua ematen dio soziologiari. Izaera ontologikoa duen teoria soziologikoa garatzen du.
Beaulieu (Isère)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 368 ziren, horien artean 290 aktiboak ziren eta 78 inaktiboak ziren. 290 pertsona aktiboetatik 278 lanean zeuden (148 gizon eta 130 emakume) eta 12 langabezian zeuden (3 gizon eta 9 emakume). 78 pertsona inaktiboetatik 38 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 18 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 3 margolariak, 1 zurgina, 2 argiketariak, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Beaulieu udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 561 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Fujaira (hiria)
Fujaira (الفجيرة) Arabiar Emirerri Batuetako hiria da, Fujaira emirerriko hiriburua. Omango golkoaren ertzean dagoen Emirerrietako hiriburu bakarra da. 2016an 97.226 biztanle zituen.
Beaulieu (Isère)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
1993ko Italiako Giroa
1993ko Italiako Giroa Itzuli Handi honen 76. edizioa izan zen. 1993ko maiatzak 23 eta ekainak 13 artean ospatu zen, horietako lehena bi sektoretan banatua egon zen 21 etapatan banatutako 3702 kilometroko ibilbidea egin zelarik, garailea izan zen Miguel Indurainek, batez beste, 37,712 kilometro orduko abiaduran bete zituenak.
Faborito handia Miguel Indurain nafarra zen, 1991 eta 1992ko Frantziako Tourrak eta 1992ko Italiako Giroa irabazi zituena. Aurre egingo ziotenen artean italiar txirrindulari handi mordo bat zegoen, Franco Chioccioli, Gianni Bugno, 1990eko Espainiako Itzuliaren garailea izan zen Marco Giovannetti, eta guztien artean garrantzitsuena zen Claudio Chiapucci.
Giroa bi sektoretan banatutako etapa batekin hasi zen. Lehena iraupeneko etapa luze bat izan zen, eta bigarrena, 9 kilometroko erlojupeko bat. Moreno Argentinek irabazi zuen etapa luzea, eta hala, edizio honetako lehen liderra izan zen.
Azken kilometroetan mendateak zituzten etapa batzuk egon ziren arren, ez zen mugimendu askorik egon faboritoen artean, eta Argentin lider bezala iritsi zen 10. etapara, Indurainek kolpea jotzea espero zen 28 kilometroko banakako erlojupeko bat. Nafarrak ez zuen hutsik egin. Etapa irabazi zuen, txirrindulari gehienei minutu bat baino gehiago ateraz, eta lider bihurtu zen. Alabaina, hurrengo egunean, ihesaldi masibo baten ondoren, Bruno Leali bihurtu zen lider berri.
Hurrengo egunetako mendiko etapek ez zituzten diferentzia berriak ezarri, eta hala iritsi zen Sestrieren amaitzen zen 55 kilometroko kronoigoerara, sailkapen nagusia ia erabat ziur erabakiko zuena. Espero zen bezala, Indurainek berriz irabazi zuen erlojupekoa. Soilik Ugrumov egon zen nafarragandik gertu etapa honetan, minutu bat baino gutxiagora amaituz. Chiapuccik lau minutu baino gehiago galdu zituen, hala ere, sailkapen nagusiko hirugarren postua mantentzea lortu zuelarik. Hurrengo etapa, azken aurrekoa, oso mugitua izan zen, eta Ugrumov Indurain arazotan jartzen saiatu zen. Azkenean, nafarrari minutu erdi baino gehixeago jan zion arren, Ugrumovek bigarren amaitu zuen Italiako Giroa, Induraingandik 58 segundora.
Sotero Manteli
Sotero José Manteli Gorostiza (Gasteiz, 1820ko apirilaren 22a - 1885eko maiatzaren 24a) arabar erdal idazlea eta inprimatzailea izan zen. Martina Gorostitza eta Agapito Manteli inprimatzaileen semea, 1846an Revista Vascongada aldizkaria sortu zuen. Hainbat egunkari eta aldizkaritan- tartean Euskal-Erria eta El Noticiero Bilbaíno- euskal kultura zabaldu zuen.
Amaren eskuak
Amaren eskuak Karmele Jaio idazlearen eleberria da, 2006 urtean argitaratu zena. Eleberrian, Nerea, narratzailea ere badena, ingeles batekin ezkonduta eta alaba txiki baten ama da. Estresaturik bizi da eta bizitzari zentzua aurkitu ezinik dabil. Ama ospitalean dagoelarik, ama gaztea zenean marinel batekin izan zuen maitasun-harremanaren berri du.
Laburpen xehatua
1: Nerea txikia zeneko argazki bati begira dago. Hondartzan dago olatuei alperrik aurre egingo dien hesia eginez harearekin. Argazkiari begira une haiek gogoratzen ditu. Argazkia amari erakusteko ekarri du, baina lo dago, ospitalean. Haren eskuei begira geratzen da. Eskuek izaretan jarritako ospitale hitza estali eta tale letrak bakarrik uzten ditu agerian, ama ipuin batean bizi dela iradokiz. Zortzi egun eman ditu ia ama ospitalean. Nerea gogoratzen hasten da eta beste argazki bat datorkio gogora, amaren eskuek kokotsetik hartzen dutenekoa, kamarara begira jartzeko. Amaren eskuak josten eta idazten ere gogoratzen ditu. Duela zortzi egun, anaiaren deia jasotzen du ama ingresatuta dagoela adierazteko, kalean galdurik aurkitu dute eta. Errua sentitzen du, lehenago ere oroimen galeraren zantzuak ikusi eta ezer egin ez zuelako, prestatzen ari zen kroketei begira zer egin behar zuen ez zekiela ikusi zuenean kasu.
3: Nerea ospitalera doa ama ikusteko. Bidean, alaba txikia izan zuenekoa gogoratzen du, nola zazpi hilabetera erditu zuen. Gelan, bi emakume ikusten ditu, amaren ondoko ohean, gaixo bat eta zaintzen duen alaba. Emakume erdalduna da zaintzailea eta etengabe ari da hizketan. Ama esna ikusten du. Emakumeak (Pilar du izena) gauean Xabier anaiari etxera joateko esan ziola kontatzen dio, gelan bera egonda nahikoa zela bi gaixoak zaintzeko. Nerearen amak gauean amets egin duela ere kontatzen dio eta izen bat aipatu duela ametsetan, German. Nerea harri eta zur geratzen da orain dela urte batzuk hildako bere aitak Paulo zuelako izena.
4: Flashback batean, German gaztea itsasontzi batean dago. Itsaso zakarra dago. Itsasontzitik halabeharrez erori eta itotzeko zorian dago.
5: Izeko Doloresen bila doa aireportura. Zuzenean doaz ospitalera. Antzinako kontuez hasten dira hizketan; bidean, esaterako, bere aitak zein azkar gidatzen zuen kontatzen du, aitak berak Hau be pasau! esaten ziola bere buruari bihurgune bakoitzean. Ospitalean izan zen azkeneko aldia gogoratuta, Luisak, Nerearen amak, bera jaiotzean erditze zaila izan zuela ere kontatzen dio. Gelara sartzean, ahizpa zahartuta ikusten du. Luisak ezagutu egiten du eta Dolores dio, ospitalean sartu denetik ezagutzen duen lehen pertsona da. Dolores gelatik irtetenda negar egiteko. Luisak alabari galdetzen dio ea noiz joango diren, nora Nereak, eta amak farora dio. Nerea harri eta zur geratzen da, amaren hitzak ulertu ezinik.
6: Flashback batean, Luisa eta Bittori daude familiaren jatetxean. Bittorik, jatetxeko nagusiak, loreak ekarri ohi ditu apaingarri moduan, baina baten batek lapurtzen ditu. Luisak jatetxean zerbitzari gisa lan egiten du eta farora joateko unearen esperoan dago, hartutako loreak itsasora botatzeko, Germani zortea opatzeko arrantzaldian.
8: Nerea amaren aspaladiko argazki bati begira dago. Argazkian sei emakume daude Izagirre jatetxean; horien artean Bittori, Luisa bere ama eta izeko Dolores, Luisaren ahizpa. Izagirre jatetxea lehen gaseosa edarien lantegia izan zela gogoratzen du Nereak. Bittori zorrotz begiratzen dio kamarari, jatetxea zuzentzen duena bera dela adierazteko.Izeko Doloresek kontatutako anekdotak gogoratzen ditu. Izeko Dolores atzetik gerturatu eta amari buruzko kontuak hasten zaizkio kontatzen: nola amari ez zitzaion gustatzen zerbitzatzea eta nahiago zuela errekaduak egitera joatea, horrela itsastertzera joan ahal izateko; Bittorik Pauloren mahaira bidaltzen zuela, Paulo (Nerearen aita) ama ikustera joaten baitzen jatetxera.
9: Flashback batean Luisa errekadu bat egin behar duela eta farora doa bizikletaz. Jatetxetik hartutako lorea itsasora botatzen du, German arrantzan zebilen alderuntz.
11: Egunkariko erredakzioan Karlos burutik kendu ezinik dabilela, Euskal Herrian izandako eztanda baten berri jasotzen du, barruak astintzen dizkiona. Ospitalean izekorekin biltzen da eta amak aipatu zuen German izenaz galdetzen dio, amaren antzinako nobioa ote den eta izekok baietz esaten dio. Izekok Luisak duen buruko urradurak ekarritako oroitzapena dio. Etxean, Lewis Aliceren ipuina kontatzen dio Maialen txikiari; hark ere gauzak lehen bezala izatea nahi du, baina ezin da zulotik irten, Nereak bezala.
12: Flashback batean, Bittorik Luisa harrapatzen du loreak jatetxetik hartzen eta hilabetean errekaduak egin gabe utzi eta errezetak idaztera zigortzen du. Horrela, ezingo dio arrantzaldi horretan zortea opa Germani.
13: Ospitalean, Nereak argazki zaharrak erakusten dizkio amari eta honek izen batzuk esateko gauza da. Berari ere txikitako oroitzapen goxoak datozkio burura. Halako batean erizaina sartu eta amak farora noiz joango diren galdetzen dio bat-batean. Pareta bati begira itsasoa ikusten duela ere dio.
14: Lewis euskaltegiko lagunekin atera da afaritara. Berandu heltzen da etxera, mozkortuta. Nereak aditu egin du. Biharamunean, lantokira doa, Fidel nazkantea ikusteko gogo gutxirekin (berak idatzitako artikuluaren izenburua aldatu egin dio azkenean Fidelek). Lan asko du egiteko eta hori gutxi balitz, bezperako eztandak hil dituen hiru pertsonak dabilzkio bueltaka buruan. Maitek deitu egiten dio eta elkarrekin bazkaltzeko geratzen dira.
15: Flashback batean, German uretatik bizirik ateratzea lortzen dute marinelek, baina bizitako ikarak gaindiezinezko trauma bilakatu zaio.
16: Nereak, Maitek eta izekok elkarrekin bazkaltzen dute ospitaleko jantokian. Aspaldiko kontuak gogoratzen dituzte eta izekok bere ahizpa (Nerearen ama) Nerea Ingalaterrara joatean zeinen triste zegoen. Bat batean, Pili agertzen da Luisa oso urduri dagoela eta etengabe hizketan ari dela esaten. Gelara sartu, ahizpa Dolores lepotik hartu eta farora joan behar dutela esaten dio. Izeko negarrez hasten da eta korrika alde egiten du. Nerea bere atzetik doa, baina azkenean bakarrik uzten du, berak hala eskatuta. Aparkalekura doa lagunarekin eta han negarrez hasten da bera ere. Amaren egoeraren, lanaren eta Lewisekin bikote normal baten bizimodua eraman ezin izatearen zama jasanezinak zaizkio. Maitek kontsolatu egiten du. Elkarrizketa bat egiteko deia jaso eta alde egin behar du.
17: Flashback batean, Luisak Germanen begirada ikaratu eta galdua ikusten du lehorreratzen denean, bere lankideek lagunduta. Korrika alde egiten du.
18: Lanean Fidelen nagusikeria pairatzen jarraitzen du, baina hari aurre egin ordez, nahiago du zereginak bete eta lehenbailehen alde egitea. Han dagoela, Maitek deitzen dio eta Iñaki bere mutil laguna Karlosekin egon dela kontatzen dio, Nereari buruz ere galdetu egin du. Nerea harri eta zur geratzen da eta Inaliri berataz ezer ez esateko eskatzen dio. Ez du inolaz ere Karlos berriz ere ikusi nahi. Telefonoa eskegi eta gutxira, anairen deia jasotzen du, izeko oso urduri dagoela esanez. Ez kezkatzeko esaten dio eta orduan sentitzen du anaiarekin ere gutxi egoten dela azken aldian. Guztiz estresatuta, idazteko lanari ekiten dio berriz erredakzioan.
21: Nerea aspaldiko argazki bati begira dago. Ingalaterrara joan behar zueneko aireportuko argazkia da. Bere burua lehenbailehen etxetik eta herritik alde egin eta giroa aldatzeko irrikitan dago. Ama, berriz, triste dago. Damu da amarekin gehiago ez egon izanaz, baina denboran ezin du atzera egin.
NA-214
—Nabaskoze-Burgi errepidea— Nafarroa Garaiko errepide bat da. Errepidea Nabaskoze eta Burgi lotzen du.
Amaren eskuak
Laburpen xehatua
22: Lanetik etxera itzuli eta Maialen lo dago. Hark berarentzat egindako marrazkia soilik ikus dezake. Izeko triste ikusten du. Nerea iraganean ezin garela bizi esaten dio. Izekok amaren azken nahia betetzea eskatzen dio, farora eramatea alegia, orain baitu aukera Luisari aspaldian eman ez zion mesedea egiteko. Nerea aztoratu eta hori ezinezkoa dela erantzuten dio, amaren egoera kaskarrarengatik.
NA-214
Bideberria Nafarroako iparraldean dauden Zaraitzu eta Erronkaribar arteko komunikazio-ardatz nagusia da, errepidekin.
Amaren eskuak
Laburpen xehatua
23: Nerea anaiarekin bazkaltzen ari da. Anaiak ospitaletik irtenda amarekin zer egin behar duten pentsatu behar dela dio. Nereak ez du onartzen egoera. Izekorekin elkartu eta hark gauza bera proposatzen dio, erresidentzia batean sartzea zehazkiago, Nereak amarekin ezingo duela garbi dagoela adierazita. Farora joatearen kontuarekin jarraitzen du izekok, horretan behintzat amak nahi lukeena egiten utzi beharko lioketela esanez. Lewisek Maitek berataz galdezka etxera deitu duela dio eta Nereak Karlosen mamua ikusten du berriz ere dei horren atzean. Karlos desagertu zeneko polizia itaunketa gogorrak gogoratzen ditu.
24: Lantokian, Karlosekin zegoeneko gordetako argazki bilduma zabaltzen du eta orduko oroitzapenak etortzen zaizkio. Nola Urkiolara joan zen kanpaldia egitera, nola izan zuen han lehenengo sexu-harremana berarekin. Prentsaurreko batera doala, bere burua irudikatzen du faroan.