cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Misfits (telesaila)
Sinopsia
Jokabide antisozialak dituzten eta komunitatearentzako zerbitzu-programa batean (community payback) lan egitera behartuta dauden gazteak protagonistak dira. Zerbitzuan direla, ekaitz arraro batek seriean zehar argituko diren superbotereak emango dizkie.
José María Fernández Unsáin
José María Fernández Unsáin (1918ko abuztuaren 10a - 1997ko ekainaren 18a) argentinar zinema zuzendaria, gidoilaria eta antzerkigilea izan zen.
Biografia
Medikuntza ikasi zuen arren, Fernandez Unsainek literatura aukeratu zuen bere ogibide gisa.
1955eko Revolución Libertadora ondoren Mexikora erbesteratu zen, Eva Perónekin eta Antzerki Nazionala edo Komediarekin, Cervantes Antzerki Nazionalarekin (lehen zuzendaria) eta Langileen Konfederazio Nagusiko Antzokiko Langileekiko (CGT) (sortzailea beste artista eta zuzendari batzuekin) zuen harreman kulturalagatik..
1958an Mexikora joan zen eta ehunka filmen gidoietan lan egin zuen hurrengo hamarkadetan, besteak beste, Alfonso Corona Blakek zuzendutako Sed de amor (1958); Rogelio A. Gonzálezek zuzendutako La diligencia de la muerte (1959); Miguel M. Delgadok zuzendutako De tal palo tal astilla (1959); Jaime Salvadorrek zuzendutako Ladrón que roba a ladrón (1959); Rogelio A. Gonzálezek zuzendutako La nave de los monstruos (1959); eta Sinful. 1960ko eta 1970eko hamarkadetan ere hainbat film zuzendu zituen.
1976an, Fernández Unsain sortu berri zen SOGEM (Sociedad General de Escritores de Mexico) erakundearen presidente bihurtu zen, egileen eskubideak bermatzen ahalegintzen dena. Kargu hori 1997an hil zen arte izan zuen
Fernández Unsain bere alarguna, Jacqueline Andere aktorea (lehenago Olivia Michelle aktorearekin eta Zoe Ducós aktore argentinarrarekin ezkondua egon zen), eta lau seme-alaba, Chantal Andere alaba barne, aktore eta abeslaria, geratzen dira.
Lycophidion multimaculatum
Lycophidion multimaculatum Lycophidion generoko animalia da. Narrastien barruko Lamprophiidae familian sailkatuta dago.
The IT Crowd
The IT Crowd britainiar sitcom bat da, Graham Linehanek Channel 4 katearako sortua.
Sinopsia
Telesaila Reynholm enpresaren bulegoetan garatzen da. Informatika saileko hiru kideren egunerokotasunean zentratzen da, soto desordenatu, zikin eta kaotiko batean kokatua, gainera, Londresko ikuspegi fantastikoekin kontraste handia egiten duena.
Moss eta Roy, biak teknikariak, sozialki ezgaitzat diren bi "nerd" dira. Konpainia mespretxatzen dute beren ezagutza teknologikoen mende daudelako, eta, aldi berean, gainerako lankideek Moss eta Roy mespretxatzen dituzte. Royk esperientzia handia du enpresako informatikaren munduan, eta badaki bi galdera errazekin arazoen %90 konpontzen direla: "probatu al duzu berriro hastea?" eta "ziur al zaude entxufatuta dagoela?". Mossek, berriz, gai tekniko guztietarako dituen ezagutza zabal eta konplexuak erantzun zehatz bezain deszifraezinetan islatzen dira.
François Duquesnoy
François Duquesnoy (Brusela, - Livorno, ) Flandesko eskultorea izan zen.
Fianna Éireann
Fianna Éireann ([ˈfʲiənə ˈeːɾʲən]), Fianna na hÉireann edo Na Fianna Éireann (Irlandako gerrariak edo Irlandako gudariak) XX. eta XXI. mendeetan zehar hainbat irlandar errepublikanismoko gazte erakundeek erabili duten izena da. Erresuma Batuan, Fianna na hEireann talde terroristatzat hartzen da 2000z geroztik.
Cevo
Cevo Italiako udalerri bat da. Bresciako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Cevok honako udalerri hauekin egiten du muga:
François Duquesnoy
Eskultore familia batean jaio zen. Erroman egin zuen lan eta bertako San Pedro basilikako San Andres eskultura egin zuen besteak beste.
NGC 1596
NGC 1596 galaxia bat da, Dorado konstelazioan. John Herschelek aurkitu zuen n.
Stahleck gaztelua
Stahleck gaztelua (Burg Stahleck) Alemaniako Renania-Palatinatua estatuko Bacharach hirian dagoen gaztelu bat da, Erdialdeko Rhingo Goi Ibarrean. Itsas mailatik 160 metroko garaieran dago, Rhin ibaiaren ezkerraldeko bazterrean eta Steeg Haranaren sarebidean, Koblentzatik 50 kilometro hegoaldera.
XII. mendean Koloniako Artzapezpikuaren aginduz eraiki zen. XVII. mendearen amaieraldean suntsitua izan zen, eta XX. mendean berreraikia.
Saint-Martin-de-Bernegoue
Saint-Martin-de-Bernegoue Frantziako udalerria da, Deux-Sèvres departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Martin-de-Bernegoue udalerrian erroldatutako biztanleak 741 ziren. Familiak 275 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 97 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 122 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 300 etxebizitza zeuden, 278 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 295 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 278 etxebizitza nagusietatik 234 bere jabearen bizilekua ziren, 37 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 65 etxek lau zituzten eta 184 etxek bost zituzten. 237 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 79 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 182 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 518 ziren, horien artean 400 aktiboak ziren eta 118 inaktiboak ziren. 400 pertsona aktiboetatik 374 lanean zeuden (201 gizon eta 173 emakume) eta 26 langabezian zeuden (13 gizon eta 13 emakume). 118 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 40 ikasten zeuden eta 30 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Saint-Léger (Itsas Alpeak)
Saint-Léger Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Itsas Alpeak departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Saint-Martin-de-Bernegoue
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-de-Bernegoue udalerrian 290 unitate fiskal zeuden, 790 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.929 euro zen.
Saint-Léger (Itsas Alpeak)
Biztanleria
2007an Saint-Léger udalerrian erroldatutako biztanleak 69 ziren. Familiak 36 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Saint-Martin-de-Bernegoue
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 6 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
Saint-Léger (Itsas Alpeak)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 68 etxebizitza zeuden, 35 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 29 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 55 etxeak ziren eta 13 apartamentuak ziren. 35 etxebizitza nagusietatik 27 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 9 etxek lau zituzten eta 8 etxek bost zituzten. 17 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 20 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 11 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 37 ziren, horien artean 18 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 18 pertsona aktiboetatik 14 lanean zeuden (5 gizon eta 9 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
Saint-Martin-de-Bernegoue
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Martin-de-Bernegoue udalerrian 22 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.274 hektarea erabiltzen.
Saint-Léger (Itsas Alpeak)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 margolaria.
Saint-Martin-de-Bernegoue
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Saint-Léger (Itsas Alpeak)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Léger udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Saint-Martin-de-Bernegoue
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Léger (Itsas Alpeak)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Burkeville (Virginia)
Burkeville Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Nottoway konderrian dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Burdette (Arkansas)
Burdette Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Mississippi konderrian dago, Arkansas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Paco Ibáñez canta a Brassens
Paco Ibáñez canta a Brassens Georges Brassens kantautore frantsesaren abesti bilduma da, Paco Ibáñezek abestuta. Brassens abeslariak eragin handia izan zuen Ibáñezen ibilbidean eta album honekin, nolabait, bere eskertza eskaini zion. Abestien itzulpenak Pierre Pascalek egin zituen. Albuma 1979an plazaratu zen eta 20002an CDan berrargitaratuta. "La mauvaise réputation" abestiaren Paco Ibáñezen bertsioa abesti arrakastsua izan zen. Albumaren ilustrazioa Toni Gayánek egin zuen.
Zaidíngo gaztelua
Zaidíngo gaztelua Espaianiako Huescako Zaidín herrian dagoen Erdi Aroko gotorleku-jauregi baten erorkinak dira.
Historia
Antza denez, lehenengo gotorlekuak jatorri musulmana zuen. Beraz, gutxienez XII. mendearen hasieran eraikina altxatua egongo zen, batez ere kontutan hartzen badugu lurralde horretan eman ziren mugimendu militarrak. 1147an kristauek konkistatu zuten.
Ezagutzen diren aztarna zaharrenak, harresikoak, dena dela, XIII. mendekoak dira. 1411an Jaime II.a Urgellekoaren gotorleku garrantzitsua izan zen; berak gotortu zuen, alegia. XIV. mendean konpondu zen eta gelditzen diren aztarna nagusiak garai horretakoak dira: dorre batzuen oinarriak eta 50 metroko harresi horma bat.
Agustí Duran
Hainbat arkeologi indusketa zuzendu zituen Valtortan, Segarran eta Bartzelonan. Berari zor zaio Bartzelonako Hiriko Historia Museoa. Bereak dira Para la historia del arte en Barcelona (1960, Bartzelonako artearen historiarako) eta Barcelona y su historia (1972-1975, Bartzelona eta bere historia) obrak.
Zaidíngo gaztelua
Historia
2006ko maiatzaren 21etik Kultura-intereseko ondasuna da.
Emoia irianensis
Emoia irianensis Emoia generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Sozion Alexandriakoa (Peripatetikoa)
Sozion Alexandriakoa (Σωτίων, Sotion; fl. K.a. 200-170) doxografo eta filosofo greko bat izan zen. Bere bizitzari buruz ez da ezer ezagutzen. Διαδοχαί edo Jarraipenak izeneko doxografia idatzi zuen, non filosofoen berri ematen den eskolaz eskola antolaturik. Seguru asko Teofrastoren doxografian oinarrituta, idazkia guztiz galdu da. Diogenes Laerzio ordea lan horretan oinarritu ahal izan zen bere Filosofoen bizitzak lana osatzeko.
Yenisey Krasnoyarsk Bandy Club
Yenisey Krasnoyarsk Bandy Club Errusiako bandy talde arrakastatsuenetakoa da, Munduko onenetakoa ere bai. Krasnoiarsk hirian du egoitza.
Laurière
Laurière Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vienne Garaia departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Laurière udalerrian erroldatutako biztanleak 630 ziren. Familiak 285 ziren, horien artean 102 pertsona bakarrekoak ziren (45 bakarrik bizi ziren gizonak eta 57 bakarrik bizi ziren emakumeak), 110 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 65 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 454 etxebizitza zeuden, 294 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 101 bigarren erresidentzia ziren eta 59 hutsik zeuden. 404 etxeak ziren eta 48 apartamentuak ziren. 294 etxebizitza nagusietatik 221 bere jabearen bizilekua ziren, 66 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 31 etxek gela bat zuten, 10 etxek bi zituzten, 53 etxek hiru zituzten, 76 etxek lau zituzten eta 125 etxek bost zituzten. 214 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 154 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 92 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Laurière udalerrian 270 unitate fiskal zeuden, 576 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.427,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 22 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Laurière udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 979 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Henry Bessemer
Henry Bessemer (Charlton, Hertfordshire, Ingalaterra, 1813ko urtarrilaren 19a - Londres, Ingalaterra, 1898ko martxoaren 15a) ingeniari ingelesa izan zen.
Hohenwerfen gaztelua
Hohenwerfen gaztelua (Burg Stahleck) Austriako Salzach haraneko Werfen hirian dagoen gaztelu bat da, Salzburgo hiritik 40 kilometro inguru hegoaldera eta itsas mailatik 623 metroko garaieran. Hohensalzburg gazteluaren "bikia" da, biak ere XII. mendean eraiki baitziren.
1075-1078an Gebhar Salzburgokoa Artzapezpikuaren aginduz eraiki zen.
Arratiako tranbia
Arratiako tranbia edo Lemoako tranbia XX. mendeko lehenengo bi herenetan martxan egon zen garraiobidea izan zen, Arratia lotzen zuena Durangaldea eta Bilbo hiriburuarekin, bai eta eskualdeko udalerriak euren artean ere.
"Tranvía Eléctrico de Bilbao a Durango y a Arratia" izeneko konpainiak 1902 ko abiatu zuen zerbitzua, uztailak 5ean Durangoraino lehen tranbia iritsita (nahiz 1899ko irailak 2an martxan zen Lemoa eta Artea arteko lehen zatia).
1911 an euskal trenbideen konpainiak erosi zituen bere akzioak. Trenbideak eta tranbiak bide bera egiten zutenez, tranbian eginiko inbertsioak txikitu egin ziren.
1937 an gerra zibilaren ondorioz kalteak izan zituen trenaren bideak.
1950eko hamarkadan aktibitaterik handiena eduki zuen, 6 milioi bidaiari urtean eramaten zuelarik, gehienak Bilboaldean zebiltzan langileak ("Firestone", "Baskonia" eta abar), Gorbeia ra zihoazen mendizaleak edo Villaro-Areatza ko bainuetxerako bidaiariak. Salgaiak ere garraiatzen zituen, Santa Ana de Bolueta, Firestone edo Cementos Lemona n kasu sarrera baizuen, eta baita Arriaga parean deskargatzen zirenak Bilboko portu rako.
1952 an marka jarri zuen, bere diru sarrera eta bidaiaritan: 6.749.914 bidaiari. Gero iritsi zitzaion gainbehera:
1958 ko urriak 1ean Zeanuri erdigunerako sarrera eten zuten, baita Galdakao - Urbi tartea ere. Horrek bidaiari galera handia eragin zuen.
1962 ko abenduaren 5ean iraungitzen zitzaion kontzesio administratiboa baina, autobus zerbitzua ezarri bitartean, bi tartek zerbitzua eskaintzen jarraitu zuten ia beste bi urtez: Bilbo-Urbi eta Lemoa-Zeanuri.
1964an amaitu zuen bere bidea tranbiak, azaroak 29an, Lemoa eta Zeanuri artean mendizaleek antolatu omenaldi festa batekin. Elejoste familiako buruak azken bidaia grabatu zuen, zinezalea baizen.
Ibilbidea
Abiapuntu bat Durango izan zitekeen, gero Zornotzan geraleku eta azkenik Lemoan bat egiten zuen Zeanuritik zetorren linearekin, Areatza, Arteaga, Dima eta Igorretik igarotzen zena.
Lemoatik aurrera Bedia, Usansolo, Galdakao eta Basaurin gelditzen zen Bilbora iritsi baino lehen. Hiriburuan, azkenik, Bolueta, Abusu eta Arriagan zituen geltokiak. Abusu auzoan Ibaizabal gurutzatzeko zubi bat eraiki zen propio tranbiarentzat, egun Pontoiko zubia dagoen inguruan.
Hasera batean Arriaga antzokia ren aurretik abiatzen bazen ere, beranduago atzeko aldera aldatu zen geltokia. Erribera kalean gora, San Antongo zubia gurutzatu eta Urazurrutiako moiletan gora joaten zen Abusu raino. Pontoiko zubia baliatuz egiten zuen Bolueta raino, Ibaizabal gurutzatu eta Basauriko Pozokoetxe auzoan sartzen zen. Basconiaren ondotik, Azbarren, Ariz eta Urbi gurutzatzen zituen, Laminarrieta, El Gallo, Usansolo eta Bedia gurutzatuz Lemoara iristeko. Hura zuen erdigune nagusi, Durango eta Zeanurirako adarrak bat egiten baizuten han. 49,21 kilometroko trenbide sarea zuen, bi orduko bidaia.
Chiari
Chiari Italiako udalerri bat da. Bresciako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Chiarik honako udalerri hauekin egiten du muga:
Histaspes
Vixtaspa (K.a. 550 inguru-?), baita Histaspes (Ὑστάσπης) ere, Baktria eta Persisko akemenestar satrapa izan zen, Dario I.a Handiaren aita.
Artsamesen semea, Kanbises I.a eta ziur asko Ziro I.aren agintaldian, Persisko satrapa izan zen.
2013ko Nafarroako Itzulia
2013ko Nafarroako Itzulia, Nafarroako Itzuli ko LII. ekitaldia izan zen.
Urte honetako edizioa kolokan egon zen azken unera arte, krisia eta babes falta zirela eta, horrexegatik etapak bostetik bira murriztu ziren. Ibilbidea Orkoiengo Lizarteren lantegian hasi eta Iruñean bukatu zen.
A-15
Nafarroako autobia, Leitzarango autobia edo Urumeako autobia Nafarroa, Gipuzkoa eta Espainiako autobia bat da, Soriako Medinaceli eta Gipuzkoako Astigarraga lotzen dituena eta, bitartean, Soria, Tutera, Iruña, Irurtzun eta Leitzan zehar igarotzen dena. Tuteratik Irurtzunera, AP-15 autobidea tartekatzen da, bidesariduna.
Burkittsville (Maryland)
Burkittsville Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Frederick konderrian dago, Maryland estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
A-15
Irurtzundik Leitzarainoko tartea Nafarroako Gobernuak eraiki zuen 1991 eta 1995 urteen artean errepidearen trazadura zaharraren gainean, eta Gipuzkoako Foru Aldundiak Andoain artekoa. Bere izenak Nafarroatik, Nafarroako Leitzaran ibarretik eta Nafarroa eta Gipuzkoako Urumea ibaitik jasotzen du. du identifikatzailea.
Izena
Tutera eta Noain arteko zatiak eta Berriozar eta Irurtzun artekoak Nafarroako autobideari dagozkio, deitua, ordainlekua baita.
Mendebaldeko ingurubidea
1991n Mendebaldeko ingurubidea edo Iruñeko mendebaldeko ingurubidea izeneko zatia ireki zuen. Noain eta Berriozar artean doa, autobideari jarraipena emanez, baina  da bere izena, Iruñeko ingurubideen osatzen duenez, ordainsaririk gabekoa baita. Ibilbide hori ireki zenean, hiria inguratzen duen trafikoak errepidea zeharkatzeari utzi zion.
Leitzarango autobia
1995eko maiatzaren 5ean ireki zutenean, sei urte behar zituzten egiteko. Hasieratik proiektuak ingurumen arazoak zituen. Izan ere, alde batetik, Biaizpe izeneko haitzak desegiteko asmoa zuen; eta, bestetik, Leitzaran ibaian (biotopo babestua dena) triskantza sortuko zuela egotzi zitzaion.
Hasieran ingurumenari baizik lotuta ez zegoen gatazka hura, gero gizarte arlokoa eta azkenean politika arlokoa ere bihurtu zen. Lurraldea koordinadora izan zen mugimenduaren bultzatzaile nagusia 1985etik, horren buru Jonan Fernandez izan zelarik. Erakunde publikoekin izandako negoziazio luzeei esker, ikuspuntu ekologikoari jarraituz autobideak eduki zezaketen ibilbiderik egokiena adostu ahal izan zuten azkenean.
Bestela, Euskadi Ta Askatasunak bere aldetik lanak geldiarazi nahi zituenez, sabotajeak egiteaz gain lanekin lotura zuten lau pertsona hil zituen.
Azkenik, Nafarroako tartean egindako lanak ustelkeriak jo zituen, eta orduko segurtasun zuzendari Luis Roldan kondenatua izan zen.
Urumeako autobia
Gipuzkoako Foru Aldundiak 2010ean Donostiako Bigarren Saihesbidea (gaur egungo edo ) ireki zela eta errepide-sarea berrantolatu ondoren, Andoain eta Donostia artean autobia bat eraikitzea erabaki zen,  errepideko zirkulazio-arazoak zirela eta. Urumeako autobia deituko litzaioke, izen bereko ibaiaren ibarretik igarotzen baita. 2011n Andoaingo saihesbidea inauguratu zen, eraikuntza berria amaitu zen azken zatia, eta 2013an Hernaniko saihesbidea bitan banatu zen, autobia osoa amaituz. Azken zati hori 2002an egin zen errepide arrunt gisa, eta 2011 eta 2013 artean bitan banatu zen, autobidea alternatiba gisa osatzeko.
Nafarroako autobia
Autobia Madril eta Iruñaren arteko komunikazio-ardatz berria da, eta autobiaren jarraipena da Espainian. Bere izena, Nafarroako autobia, autobidetik hartzen da (Nafarroako autobidea), nahiz eta bidesaria ez izan, izen hori jasotzen duen. Lehenengo zatia, Almazan eta Cubo de la Solana artekoa, 2008an ireki zuten. 2009an beste bi tarte izan zituen, 2010ean beste bat eta 2015ean azken biak. Horrela osatzen zen Soriako probintziatik igaroko zen lehen autobia. Zehazki, Soria eta lotzen zituen Medinacelin, Zaragoza eta Madrilekin loturak ahalbidetuz.
Hala ere, 2007koa den Agredako saihesbidea izan ezik, Soria eta Euskal Herriarekiko mugaren arteko gainerako autobidea, Espainian beste asko bezala, ez zeuden ezta aztertzen ere, finantzazio edo akordio politiko faltagatik. Ondorioz, Nafarroako Gobernuak ezin zuen bere zatia egin, Mendikute eta Tutera artean. Azkenik, 2010eko hamarkadaren amaieran, Espainiako Gobernuak lanak esleitu zituen, eta 2020an gainerako zati guztiak lanen lizitazioaren zain zeuden.
Bamburgheko gaztelua
Historia
Basaltoko lurmutur batean eraikia, gaztelua, bertakoek, Din Guardi zioten, eta Bernicia angloen erresumako hiriburua izan zen 420an sortu zenetik 547ra arte (hau gazteluari buruz idatzitako lehen erreferentziaren urtea da). Urte horretan, gotorlekua, Ida Berniciakoa agintari anglosaxoiak harrapatu zuen, eta bere egoitza bihurtu zuen. Britaniarrek bere seme Hussaren eskuetatatik berreskuratu zuten 590eko gerran, urte horretan bertan ordezkatua izan aurretik.
Æthelfrith bere bilobak, Bebba emazteari eman zion, noren hasierako izena, Bebbanburh, beragandik datorren. 993an bikingoek jatorrizko gotorlekua suntsitu zuten.
Normandiarrek gaztelu berri bat eraiki zuten aurrekoaren leku berean, gaur egungoaren oinarria dena. 1095ean, Northumberlandeko kondea eta bere jabea zen Robert Mowbrayk lagundutako matxinada batean, Gilen II.ak, arrakastarik gabe setiatu zuen. Robert harrapatua izan ondoren, bere emazteak defentsari ekin zion, erregeak bere senarra itsutzeko mehatxuagatik uko egitera behartu zuten arte.
Orduan, Bamburgh Ingalaterrako monarken jabetza izatera pasa zen. Henrike II.ak dorre nagusia eraiki zuen. Ingalaterrako postu aurreratua izanda, gazteluak eskoziar eraso ugari jasan zituen. 1464an, Bi Arrosen Gerran zehar, artilleriaz konkistaturiko Ingalaterrako lehen gaztelua bihurtu zen, Richard Nevillek, Warwickeko 16. kondeak bederatzi hilabetez gaztelua setiatu ondoren.
400 urte inguruz Northumberlandeko Forster familia tenentea izan zen, koroak gazteluaren jabetza Sir John Forsterri eman zion arte. Familiak gazteluaren jabetza mantendu zuen 1700ean Sir William Forster porrot egin zuela aitortu zuen arte eta zorrak kitatzeko Legebiltzarraren lege baten ondoren bere jabetzak, gaztelua barne, Lord Crew Durhamgo apezpikuari saldu zitzaizkion.
Gaztelua hondatu egin zen, baina zenbait jabek zaharberritu zuten XVIII. eta XIX. mendeetan. Azkenean, William Armstrong industrialari viktoriarrak erosi zuen. Honek bere zaharberritze amaitu zuen.
II. Mundu Gerran gazteluak Itsas Armadako korbeta bati izena eman zion: HMS Bamborough Castle-ari hain zuzen ere.
NGC 1597
NGC 1597 galaxia bat da, Eridanus konstelazioan. Ormond Stoneek aurkitu zuen n.
Kasai (ibaia)
Kasai, Angolan, Cassai, erdialdeko Afrikako ibaia da, Kongoren adar nagusietako bat. 2.153 kilometroko luzera du.
Geografia
Kasairen arroan Afrikako oihan ekuatoriala dago, biodibertsitatean oso aberatsa. Ilebo hiriraino nabigagarria da. Hiri horretaraino ferryak iristen dira Kinshasatik, eta puntu horretatik trenez joan daiteke Lubumbashiraino.
Kathetostoma fluviatilis
Kathetostoma fluviatilis Kathetostoma generoko animalia da. Arrainen barruko Uranoscopidae familian sailkatzen da.
Marcel Proust
Valentin Louis Georges Eugène Marcel Proust —Marcel Proust izen-deiturez ezagunagoa— (Paris, Frantzia, 1871ko uztailaren 10a – 1922ko azaroaren 18a) frantsesezko idazlea izan zen, zazpi eleberriz osatutako À la recherche du temps perdu (Denbora galduaren bila) sailaren egilea, XX. mendeko lanik nagusietarikoa. Bigarren zatiarekin Goncourt Saria irabazi zuen 1919an.
Biografia
Marcel Proust Auteuilen jaio zen, 1871ko uztailaren 10ean. Aita Adrien medikua zuen, eta ama, Jeanne Weil, familia judu aberats batean hazia. Bederatzi urte zituela, asma eraso gogorra izan zuen, eta harrezkero gaixotasunak ez zion bakerik eman bizitza osoan. Condorcet Lizeoan oinarrizko ikasketak egin zituen denboran (1882-1889) eskola aldizkarietan idatzi zuen eta sariak irabazi zituen frantses erretorikan eta filosofia gaietako mintzaldietan.
Gero urtebeteko soldadutza egin zuen Orleansen (1889-1990), eta soldadutzaren ondoren, goi mailako ikasketak egin zituen Politika Zientzietako Eskolan, eta zuzenbideko eta literaturako lizentziak lortu zituen, 1893. eta 1895. urteetan, hurrenez hurren.
Gaztaroko urte horietan eragin handia izan zuten haren pentsamoldean Henri Bergson eta Paul Desjardins filosofoek eta Albert Sorel historialariak. Bien bitartean, goi mailako gizarteko salonetako giroa ezagutu zuen. 1896an Le Banquet eta La Revue Blanche aldizkarietan argitaratu zizkioten istorio laburren bilduma bat kaleratu zuen: Les Plaisirs et les Jours (Plazerak eta egunak).
1895etik 1899ra, Jean Santetuil eleberri autobiografikoa idatzi zuen, bere edozertarako gaitasunak agerian utzi zituena. Gero, osasun makalaldi batek eta Frantzia guztia bi taldetan banatu zuen Dreyfus aferan (1897-1899) parte hartzeak goi mailako gizarteko girotik urrunarazi zuten pixkana.
Proustek Dreyfusen alde egin zuen, gizartetik baztertua izateko arriskuarekin. Egia esatera, ez zuten baztertu, baina gertaera hark gizarte aristokratikoarekiko lilura galarazi zion, handik aurrera bere eleberrietan islatuta geratu den bezala. 1899an John Ruskinen arte kritikaren ezagutzak hartaraturik, bertan behera utzi zuen jean Santeuil eleberria, eta errebelazio berri baten bila murgildu zen izadiaren edertasunean eta arte gotikoan. Bilatze horretan Venezian izan zen (1900) eta Ruskinen lanak itzuli zituen.
1903an aita hil zitzaion, eta 1905ean, ama.
Guztiz atsekabeturik eta bakarrik geratu zen, baina beregain bizitzeko moduan eta libre bere eleberri handiari ekiteko. Zenbait bertsio prestatu bitartean (1905-1906 urteetan aurrena eta 1907-1908 bitartean gero), bere idazle kutunenei buruzko parodia sail bat idatzi zuen, L'Affaire Lemoine, eta Le Figaro egunkarian argitaratu zuen. Orduan, artean ez zuen filosofia oinarria ezarri nahirik bere lanari, saiakera lan bat idatzi zuen, Contre Sainte-Beuve: oso gogor erasotzen zien Frantziako literatur kritikariei literatura jende ikasiaren denbora pasa gisa hartzen zutelako.
Lan horretan azaldu zuen artistak ahalegina egin behar zuela oharkabeko memoriaren azpiko mundutik azalera ateratzeko errealitate betierekoa, ohituraren ohituraz ez baitugu ikusi ere egiten. 1909ko urtarrilean, tea hartzen ari zela, tean bustitzen ari zen gailetaren ahogozoak bere haurtzaroko oroitzapen bat ekarri zion gogora oharkabean, eta oroitzapen horrek eraginda, behin obraren egitura tankeratu ondoren, uztailean Denbora galduaren bila idazten hasi zen. Proust homosexuala zen, ezkutuan, eta, obra horren barruan, Charlusko baroiari dagozkion pasarteekin, homosexualtasunaren azalpen ageriko eta luzea egin zuten Europako lehen eleberrigileetako bat izan zen. 1912ko irailean bukatu zuen lehenengo liburua, baina ez zuen berehala argitaratu, atzera bota baitzioten, bai Fasquelle eta Ollendorff argitaratzaileek bai Andre Gide idazlea zuzendari zuen La Nouvelle Revue Française aldizkariak. Azkenik, 1913ko azaroan, argitaratzaile gazte batek, Bernard Grassetek, argitaratu zion, gastu guztiak berak bere poltsikotik ordaindu behar izan bazituen ere. Proustek beste bi liburu gehiago bakarrik egiteko asmoa zuen; hala ere, haren idazkari Alfred Agostinelliren heriotzak («horixe da amaren ondoren gehien maite dudan pertsona»; hegazkin istripu batean hil zen) eta Lehen Mundu Gerra pizteak eragin zuten etenaren ondoren, beste sei idatzi zituen.
Izan ere, gerra bitartean, lehenengo eleberritik geratu zitzaizkion hondarrak hartu eta bigarrena idazteari ekin zion, zeukan materiala elementu errealistaz eta satirikoz hornituz, sentimenetan sakonduz eta haren egitura aberastuz, eta uste baino hiru aldiz handiagoa atera zitzaion lana. 1914an, Gide damutuaren ekimenez, La Nouvelle Revue Françaisek argitaratzeko eskaintza egin zion, baina oraingoan berak baztertu zuen eskaintza. Hala ere, noizbait, ados jarri ziren bi aldeak, eta 1919ko ekainean argitara eman zen À l'ombre des jeunes filles en fleur («Neska gazte loratuen itzalpean»). 1919ko abenduan, Leon Daudet kazetari eta idazlearen gomendioz, Goncourt Akademiaren literatur sari ospetsua eman zioten, eta bat-batean mundu osora zabaldu zen haren izena eta ospea. Hurrengo hiru urteen barruan bere obra handiaren beste bi liburu argitaratu ziren —Le Côté de Guermantes («Guermantes-ko aldea», 1920-1921) eta Sodome et Gomorrhe («Sodoma eta Gomorra», 1921-1922)—, eta, hil ondoren, azken zuzenketak egiteko gutxi falta zutela, gainerako hirurak: La Prisonnière («Gatibua», 1923), Albertine disparue («Albertina desagertua», 1925) eta Le Temps retrouvé («Denbora berreskuratua», 1927).
Marcel Proust 1922ko azaroaren 18an hil zen, biriketako gaitzaz, Parisen.
Denbora galduaren bila
Denbora galduaren bila ez da eleberri ziklo bat, garai hartan egin ohi ziren horietakoak bezala, eleberri bat eta bakarra baizik. Eleberri zirkularra da, nolabait esateko: eleberri bat idatzi nahi duen eta gaitasun ezagatik edo nagikeriagatik egitekoa gerotik gerora luzatzen duen gizon baten haurtzaroa, nerabezaroa, gaztaroa eta lehen helduaroaren narrazioa. Eleberriko azken liburuaren bukaeran, oharkabeko memoriaren agerpenez, gizon hura konturatzen da ordua dela idazten hasteko liburua, irakurtzen bukatzen ari garen eleberri horixe, noski. Badago obra honetan beste berezitasun aipagarri bat: sekula ez dugu jakingo protagonistaren izena, ez adina, ez itxura fisikoa. Lehenengo pertsonan hitz egiten du eta bere kontzientziaren zirrikituetatik iragazten du eleberriak ematen duen informazioa.
Handia da «ni» izengabe hori Marcel Proustekin lotzeko tentazioa, eta kritikariek ere zail izaten dute eleberri hau biografia mozorrotutzat ez hartzeko. Izan ere, Prousten eleberriaren eta bizitza errealaren arteko harremanak konplexu samarrak dira.
Fikzioan, narratzailea, oharkabeko memoriarekin zerikusia duten zenbait esperientziaren ondoren, konturatzen da ordua dela idazten hasteko. Oharkabeko memoria hori da eleberriaren alderdi ezagunenetako bat.
Denbora galduaren bila, bestalde, ikasketa eleberri bikaina da, protagonistaren lilurak eta deslilurak kontatzen dituena, bi ziklo handitan egituratuta: munduzaletasunaren zikloa, batetik, eta maitasunarena, bestetik. Munduzaletasuna, edo esnobismoa, XIX. mendeko eleberrigintzan gehien erabili zen gaietako bat da. Denbora galduaren bilan, esnob asko agertzen da, bai burgesen artean bai noble en artean, gizarte eskalan gora egiteko irrikaz erreak. Narratzaileak erdeinuz hartzen ditu esnoben pairamenak, baina berak ere beste esnobismo bat pairatzen du: markesak eta dukesak ezagutu nahi ditu kosta ahala kosta.Burgesia
Maitasunaren deslilura, berriz, askoz mingotsagoa da, munduzaletasunaren deslilurak baino «ni» sakonago bati erasaten baitio.
Bere eleberrian, Proustek oso era berezian tratatzen du maitasuna, eta jeloskortasunarekin lotua agertzen du beti. Maitasuna, eleberrian agertzen den amodio sexual obsesibo hori, jeloskortasunez, espioitzaz, maitatuaren jabe egiteko irrikaz, mesfidantzaz eta sufrimenduz dago egina.
Maitasuna, jeloskortasuna, bihozmina eta gainerako sentimendu sakon guztien gorabeherak eta agertze eta desagertzeak azaltzeko, Proustek oso metafora adierazkorra erabiltzen du: pertsonek dituzten «ni» desberdinez hitz egiten du, eta elkarren gainka, ondoan edo aurka jartzen ditu.
Prousten ikusmolde psikologiko hori, eleberriko pertsonaiak ezaugarritzeko oso erabilgarria izateaz gainera, haren pentsamoldearen alderdi modernoetako bat da. Beste alderdi batzuetan, berriz, Denbora galduaren bila XIX. mendeko eleberrigintza tradizioaren ondorengoa da, dudarik gabe.
Nobelaren oinarrizko gaietako bat, inbidia soziala, Frantziako XIX. mendeko narraziogintzaren gai nagusietako bat baita.
Prousten meritu handiena, baina, liburuaren alderdi tradizional bat da segur aski: pertsonaiak sortzea. Proust horretan Balzac bera edo XIX. mendeko eleberrigile hoberenak bezain oparoa da. Denbora galduaren bilan pertsonaia asko dago, batzuk bigarren mailakoak, giza dekoratu moduko bat eratzeko-edo jarriak, eta beste batzuk, bikaintasunez landuak. Egiteko horretan Proustek perfekzioraino eraman zuen beste eleberrigile batzuk ere lehenago erabilitako prozedura bat: idiolektoak sortzea pertsonaia bakoitzarentzat, hau da, hitz egiteko modu bereziak. Idazlearen hizkuntza jeinua hain da handia, ezen pertsonaia bakoitzak ahoskera berezi bat baitu eta lexiko jakin bat erabiltzen baitu. Pertsonaia batzuetan, gainera, hizketa moldearen bilakaera ere ikus daiteke. Francoise mirabea, adibidez, alabaren eraginez bere herriko mintzairaren bat-batekotasun zoragarria galduz doa eta Parisko modernismoez kutsatzen da. Pertsonaien sorrerari dagokionez, aipagarria da, baita ere, denbora igaro ahala haiengan gertatzen diren aldaketak.
Eleberriko gertakizunak denbora bitarte luze bat hartzen du, eta garbi asko ikus daiteke nola aldatzen diren, hitz egiteko moduaz gainera, pertsonaien itxura fisikoa eta pentsatzeko modua ere. Hala beraz, egia da denbora dela eleberriaren protagonista nagusietako bat. Horregatik guztiagatik eta beste gauza askorengatik, eleberri hau gure kultura tradizioaren literatur lan handienetako bat da, dudarik gabe.
Proust euskaraz
Denbora galduaren bila eleberriko lehen liburua, Du côté de chez Swann, Joxe Austin Arrieta Ugartetxea itzultzaileak euskaratuta dago, Swann-enetik izenburupean, Literatura Unibertsala bilduman (Alberdania-Elkar argitaletxeak, 2010).
Bestalde, Jean-Baptiste Orpustan euskalariak ere euskaratuta dauka Du côté de chez Swann, baina beste itzulpen batekin: Aro galduaren bila. Eleberriko liburu hauek euskaratuta dauzka:
Burlington (Maine)
Burlington Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Penobscot konderrian dago, Maine estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Emoia klossi
Emoia klossi Emoia generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Torres Blancas
Torres Blancas eraikina Madrilgo (Espainia) Mariaren Bihotza kaleko 2. zenbakiaren eta Amerika etorbideko 37. zenbakiaren arteko elkargunean dago. Arkitektura organizista eta brutalistaren adibide bat da, baina luxuzko etxebizitza-bloke bati aplikatzen zaio, etxebizitza ekonomikoen ordez.
Kuatrilioi
Kuatrilioia 1.000.000.000.000.000.000.000.000ko balioa duen zenbakia da, hots, 1024.
Torres Blancas
Proiektua Francisco Javier Saenz de Oizak sinatu zuen arkitekto gisa eta Leonardo Fernández Troyano eta Carlos Fernández Casado ingeniariek parte hartu zuten. Proiektua 1961ekoa da, eta obrak 1964tik 1968ra arte luzatu ziren. Eraikin honekin, Saenz de Oizak nazioartean ezaguna egin zen, eta bere bizilekua ere izan zen. Europako Bikaintasunaren saria irabazi zuen 1974an.
Kuatrilioi
Adibideak
· Yottametro bat metroaren kuatrilioa da.
Torres Blancas
Torres Blancas bezero batek bultzatutako esperimentu bat izan zen, Juan Huarte (izen bereko eraikuntza enpresaren jabea, Huarte), 1960ko hamarkadan espainiar abangoardiari eman zion babesagatik nabarmendu zena, Espainiako eraikin hoberenetako batzuk 1960 eta 1970eko hamarkadetan eraikiz. Madrilgo arkitekturaren etapa organikoa deritzonari dagokio, joera neoespresionista nabarmenarekin eta iradokizun surrealistekin, bere izaera esperimentalarekin batera.
Torres Blancasek Oízaren irudia nazioartera eraman zuen 1960tik 1980ra bitarteko aldizkako argitalpen espezializatuetan zabalduz, eta atzerrian presentzia handiena zuen Espainiako arkitektoetako bat bihurtu zen.
Kuatrilioi
Adibideak
· Kuatrilioi bat kilometro (mila kuatrilioi metro) 105.772.480.719 argi urte baino gehiago dira.
Massels
Massels Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot eta Garona departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 56 etxebizitza zeuden, 44 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 54 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 44 etxebizitza nagusietatik 33 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 9 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 16 etxek bost zituzten. 26 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 20 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 20 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 74 ziren, horien artean 55 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 55 pertsona aktiboetatik 50 lanean zeuden (27 gizon eta 23 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Massels udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 490 hektarea erabiltzen.
Arroyito (Córdoba)
Arroyito Córdobako probintziako (Argentina) hiri bat da, 113 Km-ra Córdoba hiriburutik ekialdera, eta 95 Km-ra San Franciscotik mendebaldera. 22.147 biztanle ditu, 2010eko erroldaren arabera.
Grupo Arcor
Grupo Arcor, gozokietan espezializatutako enpresa, 1951ko uztailaren 5ean sortu zen, Arroyito hirian. Munduko gozoki ekoizle handiena da orain.
Gehry Tower
Gehry Tower Hannoveren, Alemanian, Frank Gehry arkitekto kanadiarrak eraikitako bederatzi solairuko eraikina da. Hiriaren eraikin ezagunetariko bat da.
Historia
Eraikuntza 1999. urtean hasi zen eta inaugurazioa 2001ko ekainaren 28an ospatu zen. Eraikuntza Hannoverreko Garraioen Zerbitzuak bultzau zuen, Üstra Hannoversche Verkehrsbetriebe konpainia alegia. Aurretik Gehryk konpainia berarentzat bus geltoki bat diseinatu zuen. Gehry Towerren obrak 8,5 milioi marko balio izan zuen.
Eraikin osoa Altzairu herdoilgaitzez estalia dago. Frank Gehryren lantean ohikoa denez, hemen ere egitura bihurrituak ikus ditzakegu; horretako XX. mende amaierako teknologia aurreratuena erabili zen.
Nimbochromis polystigma
Nimbochromis polystigma Nimbochromis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Herpetoichthys fossatus
Herpetoichthys fossatus Herpetoichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Ophichthidae familian sailkatzen da.
José Ignacio de Gorriti
Biografia
Gorriti Jujuyn jaio zen Feliciana Coeto eta Ignacio de Gorriti Navarro-ren, herriko nobleziako kideen, semea. Bera eta bere anaia Juan Ignacio de Gorriti (geroago apaiz eta legegile ezaguna) Kordobako Montserrat eskolan ikasi zuten. 1788an Chuquisacako Unibertsitatean sartu zen eta zuzenbide kanoniko eta zibilean graduatu zen. Aita hiltzean Jujuy-ra itzultzera behartu zuten, familia eta haien interesak zaintzeko. 1802an Facunda Zuviríarekin ezkondu zen.
1810ean, Maiatzeko Iraultzaren ondoren, Gorriti kausa iraultzailearen aldeko aktibo eta ozen bihurtu zen. Iparraldeko Armadarekin eta Martín Güemes jeneralarekin batera kanpaina egin zuen, eta ondoren esker oneko Saltak Tucumango Kongresurako hautatua izan zen, 1816an deklaraziorako. 1817an Kongresua Buenos Airesera joan zenean, dimisioa eman zuen Saltan Güemesekin lanean jarraitzeko. Kanpainan paper nabarmena izan zuen, gautxoen zalditeria antolatuz eta 1820an erregezaleen aurkako borroka giltzarri bat irabazi zuen.
Akerbeltz Espeleologia eta Kultura Elkartea
<mapframe latitude="43.138385" longitude="-2.071438" zoom="13" width="261" height="237" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ -2.071111,         43.137693        ]      }    }  ] } Akerbeltz Espeleologia eta Kultura Elkartea 2019an Tolosan sortu zen. Taldearen helburu nagusia espeleologia, ingurumena eta kultura herritarrengana gerturatzea da. Gipuzkoa osoko bazkideak ditu.
Historia
Tolosako Amarotz auzoko mendi elkartetik garatu zen Akerbeltz Espeleologia eta Kultura Elkartea, Iñaki Alonso tolosarrak sortua. Mendi elkarteak ez zuen espeleologia talderik. Lehen urteak mendi taldean egin ostean, 2019an sortu zuten Akerbeltz. Esku artean zituzten proiektu handiagoak aurrera ateratzeko beharrezko ikusi zuten talde hori sortzea. Egun, Gipuzkoa guztiko kideak daude taldean, eta ez espeleologoak bakarrik; espeleologiaren bueltan, arkeologoak, geografoak, etnografoak eta biologo bat ere badaude. Tolosako Antxon Bandres Bidaiarien Txokoan dute kokalekua.
José Ignacio de Gorriti
Biografia
Gorriti Saltako Probintziako gobernadore izendatu zuten 1822an, eta ospetsua izan zen, 1827 eta 1829 artean bigarren agintaldia izan zuen. Hainbat arrakasta militar gehiago izan zituen bai espainiar indarren aurka bai Juan Facundo Quirogaren agindupeko federalen aurka. Hala ere, Quirogaren ondorengo arrakastak Boliviara erbesteratzera behartu zuen, non zentaborik gabe eta seme-alaba askorekin hil zen.
Gorritiren alaba Juana Manuela Gorriti idazlea izan zen, eta Manuel Isidro Belzu Boliviako presidente izango zenarekin ezkondu zen.
Akerbeltz Espeleologia eta Kultura Elkartea
Helburu nagusiak
Hauek dira haien estatutuetan jasotako batzuk:
Nor gara eta zer egiten dugun
Akerbeltz E. & K. Elkarteak lurpeko mundua zabaltzeko eta ezagutarazteko asmoz lan egiten du, eta, horrez gain, elkarren artean erlazionatuta dauden beste zientzia batzuekin erlazionatu eta lan egiten du modu transdiziplinarrean.
Cigole
Cigole Italiako udalerri bat da. Bresciako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Cigolek honako udalerri hauekin egiten du muga:
Akerbeltz Espeleologia eta Kultura Elkartea
Nor gara eta zer egiten dugun
Horrela, lehenik eta behin, azterketa-eremu espezifiko bat mugatu zen, non, hasiera batean, Araxes ibaia ren arro hidrografikoan zentratu ginen. Gaur egun, elkartearen bilakaerarekin batera, eremu hori Oria ibaia ren arro hidrografikoko erdi- eta goi-eremuetara zabaldu zen, bai Nafarroa ko isurialde an, bai Gipuzkoa koan. Lan-eskala horren barruan sartzen dira urak Oria ibaira isurtzen dituzten gainerako adarrak (besteak beste, Bidania-Albiztur, Elduain, Aiztondo eta abar).
Bestalde, taldearen hastapenetan, espeleologia ez dela soilik "metroak jaistea" irakatsi ziguten. Hain zuzen ere, zientzia desberdinekin duen harreman garrantzitsua ere irakatsi ziguten, eta ezin dugula alde batera utzi zorrotzak izan nahi badugu eta gure ingurunea ondo ulertu nahi badugu. Zientzia horietako batzuk honako hauek dira: Geologia, Arkeologia, Paleontologia, Biologia, Etnografia, etab.
Horrenbestez, taldeak beste erakunde publiko eta pribatu batzuekin lan egiten du, biztanleria osoarentzat zientzia eta ezagutza sortu eta sozializatzeko helburuarekin. Horrela, azkenik, gure kultura- eta natura-ondarea zabaltzea elkartearen funtsezko zutabeetako bat da. Ezagutza eta kontzientziazioa da gure inguruneak eta kulturak jasaten dituzten erasoen aurkako armarik onena.
Jarduera nagusiak
Oro har, jarduerak mendien eta haien barrunbe karstikoen esplorazioan eta/edo prospekzioan oinarritzen dira (Antropoespeleologia eta Bioespeleologia) ; eta, aldi berean, hainbat eremutako espezialista profesionalekin lankidetzan aritzea: geologoak, arkeologoak, biologoak, etnografoak, etab. Profesional independenteez gain, beste talde eta elkarte kultural, sozial eta zientzifiko batzuekin elkarlanean aritzen dira, hala nola: Asociación Cultural Hojarasca, Antxon Bandres Bidaiarien Txokoa , Montes Solidarios , Astitzko Kobak , Aranzadi Z.E. eta abar. Horretaz gain, elkartean ikertzen eta lantzen diren eduki guztiak modu aktiboan zabaltzen dira. Informazio hori guztia Web plataforma ofizialaren bidez sozializatzen da, baita ere taldearen sare sozialen bidez (Twitter, Facebook eta Instagram), baita ikastaroak, tailerrak, hitzaldiak, hitzaldiak eta abar ere.
Kandaules
Kandaules (Κανδαύλης, Kandaulēs) edo Sadiates Lidiako erregea izan zen, K.a. 735 eta 718 bitartean. Herodotok bere historian aipatu zuen. Bere izena kandaulismo izeneko sexu-ohitura izendatzeko erabili zuten.
Gonionotophis capensis
Gonionotophis capensis Gonionotophis generoko animalia da. Narrastien barruko Lamprophiidae familian sailkatuta dago.