cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Lenin
Kulaken aurkako kanpainak, txekak eta Izu gorria: 1918–1922
1919ko apirileko dekretu baten ondorioz, kontzentrazio-esparruak sortu ziren, eta Txekaren esku utzi ziren. Ondoren, gobernu-agentzia berri batek administratu zituen, Gulag izenekoak. 1920ko amaieran, 84 eremu ezarri ziren Errusia sobietar osoan, 50.000 preso ingururekin; 1923ko urrian, kopurua 315 eremutara eta 70.000 bat barneratutara igo zen. Zelaietan barneratuak eskulan esklabo gisa erabiltzen ziren. 1922ko uztailetik aurrera, boltxebikeen gobernuaren aurkaritzat jotzen ziren intelektualak Errusiako eskualde hezigaitz edo urrunetara erbesteratuak izan ziren erabat; Leninek pertsonalki aztertu zituen horrela tratatu behar zirenen zerrendak. 1922ko maiatzean, Leninek dekretu bat aldarrikatu zuen, apaiz antiboltxebikeak exekutatzeko agintzen zuena, eta 14.000 eta 20.000 heriotza artean eragin zituen horrek. Errusiako Eliza Ortodoxoa izan zen kaltetuena; gobernuaren erlijioaren aurkako politikak eliza katoliko eta protestanteei, sinagoga juduei eta meskita islamikoei ere eragin zien.
Errusiako Gerra Zibila eta Errusia-Polonia gerra: 1918-1920
Leninek espero zuen aristokrazia eta burgesia errusiarrak bere gobernuaren aurka jarriko zirela, baina uste zuen behe-klaseen nagusitasun numerikoak, boltxebikeek haiek eraginkortasunez antolatzeko zuten gaitasunarekin batera, edozein gatazkatan garaipen azkarra bermatzen zuela. Zentzu horretan, ez zuen aurreikusi Errusiako gobernu boltxebikearen aurkako oposizio bortitzaren intentsitatea. Ondoren etorri zen Errusiako Gerra Zibilean aurrez aurre borrokatu zuten Armada Gorriak eta Armada Zuria antiboltxebikeek, baina Errusiako mugetako gatazka etnikoak eta armada gorrien eta zurien eta bertako nekazari-taldeen, Armada Berdeen, arteko gatazkak ere barne hartu zituen antzinako Inperio osoan. Ondorioz, hainbat historialarik uste izan dute gerra zibilak bi gatazka desberdin adierazten dituela: iraultzaileen eta kontrairaultzaileen artekoa bata, eta alderdi iraultzaileen artekoa bestea.
Armada Zuria antzinako militar tsaristek sortu zuten, eta Anton Denikinen boluntarioen armada Errusiako hegoaldean, Alexander Koltxaken indarrak Siberian eta Nikolai Judenitxen tropak Baltikoko estatu independente berrietan osatzen zuten. Zuriak indartu egin ziren Txekiar Legioko 35.000 kide, potentzia zentralekin izandako gatazkako gerrako preso zirenak, Sovnarkomen aurka itzuli zirenean eta Batzar Konstituziogileko Kideen Batzordearekin (Komuch) aliatu zirenean, Samaran ezarritako gobernu antiboltxebikearekin. Zuriek ere mendebaldeko gobernuen babesa zuten, zeinak Brest-Litovskeko Ituna aliatuen gerra-ahaleginari egindako traizio gisa ikusten zuten, eta boltxebikeek munduko iraultzari egindako deien beldur ziren. 1918an, Britainia Handia, Frantzia, Estatu Batuak, Kanada, Italia eta Serbiaren Murmansken 10.000 soldadu lehorreratu ziren, Kandalakxa hartuta; urte berean, berriz, britainiar, estatubatuar eta japoniar indarrak Vladivostoken lehorreratu ziren. Mendebaldeko tropak berehala erretiratu ziren gerra zibiletik, zuriei ofizialekin, teknikariekin eta armamentuarekin bakarrik lagunduz, baina Japoniak iraun egin zuen gatazka lurralde-hedapenerako aukera gisa ikusten zuelako.
Leninek Trotskiri eskatu zion Langile eta Nekazari Armada Gorria sortzeko, eta, haren laguntzarekin, Trotskik Kontseilu Militar Iraultzailea antolatu zuen 1918ko irailean, 1925era arte presidentea izan zelarik. Bere esperientzia militar baliotsua aitortuz, Leninek onartu egin zuen tsarraren armada zaharreko ofizialek Armada Gorrian lan egin ahal izatea, nahiz eta Trotskik bere jarduerak ikuskatzeko kontseilu militarrak ezarri zituen. Gorriek Errusiako bi hiri handienen kontrola zuten, Mosku eta Petrogrado, baita Errusia Handiaren zatirik handienarena ere, eta zuriak, berriz, antzinako Inperioaren kanpoaldean zeuden. Beraz, azken horiek kaltetuak izan ziren geografikoki zatikatuta eta sakabanatuta zeudelako, eta beren supremazismo etniko errusiarrak eskualdeko gutxiengo nazionalak alienatu zituelako. Boltxebikeen aurkako armadek Izu Zuria egin zuen, boltxebikeen ustezko aldekoen aurkako indarkeria-kanpaina, Estatuak zigortutako Izu Gorria baino espontaneoagoa izaten zena. Armada zuriak zein gorriak komunitate juduen aurkako erasoen erantzule izan ziren, eta, ondorioz, Leninek antisemitismoa gaitzetsi zuen, juduen aurkako aurreiritziak propaganda kapitalistari leporatuz.
1918ko uztailean, Sverdlovek Sovnarkomi jakinarazi zion Uraletako Eskualde Sobietak ikuskatu zuela antzinako tsarraren eta haren berehalako familiaren exekuzioa Jekaterinburgen, tropa zurien aurrerapenak erreskatatu ez zitzan. Frogarik ez duten arren, Richard Pipes eta Dmitri Volkogonov biografo eta historialariek Leninek hilketa zigortu zuela adierazi dute; aitzitik, James Ryan historialariak ohartarazi zuen ez zegoela "inolako arrazoirik" hori sinesteko. Leninek zigortu ala ez, beharrezkotzat jo zuen, Luis XVI.aren exekuzioaren aurrekaria nabarmenduz Frantziako Iraultzan.
Brest-Litovskeko Itunaren ondoren, ezkerreko sozialista-iraultzaileek koalizioa utzi zuten eta boltxebikeak iraultzaren traidoretzat hartu zituzten. 1918ko uztailean, Jakov Blumkin ezkerreko sozialista-iraultzaileak Wilhelm von Mirbach Alemaniako enbaxadorea Errusian hil zuen, ondorengo gertakari diplomatikoek Alemaniaren aurkako gerra iraultzailea ekarriko zuelakoan. Ezkerreko sozialista-iraultzaileek estatu-kolpe bat saiatu zuten Moskun, Kremlina bonbardatuz eta hiriko posta-bulego nagusia hartuz Trotskiren indarrek atxilotu aurretik. Alderdiko buruzagiak eta kide asko atxilotu eta espetxeratu zituzten, baina boltxebikeen aurkako beste batzuek baino tratu bihozberagoa jaso zuten.
Alemaniaren Armistizioaren ondoren Ober Ost delakoaren goarnizio alemaniarrak Ekialdeko Frontetik erretiratu ondoren, armada errusiar sobietarrak eta poloniarrak hutsa betetzera pasa ziren. Poloniako estatu independente berria eta sobietar gobernua lurraldean hedatzen saiatu ziren. Poloniako eta Errusiako tropak 1919ko otsailean borrokatu ziren lehen aldiz, eta gatazka Polonia-Sobietar Batasuna Gerra bihurtu zen. Sobietarren aurreko gatazketan ez bezala, honek eragin handiagoa izan zuen iraultzaren esportazioan eta Europaren etorkizunean. Poloniako indarrak Ukrainan sartu ziren eta 1920ko maiatzean Kiev kendu zieten sobietarrei. Poloniako armada atzera egitera behartu ondoren, Leninek Armada Gorriari eskatu zion Polonia bera inbaditzeko, pentsatuz Poloniako proletarioak altxatuko zirela tropa errusiarrei laguntzeko eta, horrela, Europako iraultza pizteko. Trotski eta beste boltxebike batzuk eszeptiko agertu ziren, baina inbasioa onartu zuten. Poloniako proletarioak ez ziren altxatu eta Armada Gorria garaitua izan zen Varsoviako guduan. Poloniako armadek Armada Gorria Errusiarantz atzerarazi zuten, Sovnarkom bakea eskatzera behartuz; gerra Rigako Bakearekin amaitu zen, non Errusiak Poloniari lurraldea utzi zion.
Komintern eta munduko iraultza: 1919-1920
Mendebaldeko Fronteko Armistizioaren ondoren, Leninek uste zuen Europako iraultzaren eztanda berehalakoa zela. Hori sustatu nahian, 1919ko martxoan Béla Kunen gobernu sobietarra Hungarian ezartzearen alde egin zuen Sovnarkomek, Bavariako gobernu sobietarrak eta Alemaniako beste leku batzuetako altxamendu sozialista iraultzaileek jarraituta, Espartakisten Ligarena barne.. Errusiako Gerra Zibilean, Armada Gorria errepublika nazional independente berrietara bidali zuten Errusiako mugetan, marxistei sobietar gobernu-sistemak ezartzen laguntzeko. Europan, horrek estatu berriak sortzea ekarri zuen, Estonia, Letonia, Lituania, Bielorrusia eta Ukrainan komunisten zuzendaritzapean, guztiak ofizialki Errusiatik independenteak, eta ekialdean, berriz, gobernu komunistak sortu ziren Mongolian. Goi mailako boltxebike batzuek errusiar estatuak xurgatu zitzala nahi zuten; Leninek behin eta berriz esan zuen nazioen sentsibilitateak errespetatu behar zirela, baina nazio horietako Alderdi Komunistaren administrazio berriak de facto Sovnarkomen agintepean zeudela ziurtatu zien bere kideei.
1918ko amaieran, Alderdi Laborista britainiarrak alderdi sozialisten nazioarteko konferentzia bat sortzea eskatu zuen, Internazional Sozialista eta Laborista. Leninek Bigarren Internazionalaren berpizte gisa ikusi zuen hori, mesprezatu egin zuen, eta bere nazioarteko konferentzia sozialista egin zuen haren eraginari aurre egiteko. Zinoviev, Nikolai Bukharin, Trotski, Kristian Rakovski+] eta [[Angelica Balabanoffen laguntzarekin antolatua, Internazional Komunista (Comintern) honen Lehen Kongresua Moskun inauguratu zen 1919ko martxoan. Ez zuen mundu mailako estaldurarik; bildutako 34 ordezkarietatik 30 antzinako Errusiar Inperioko herrialdeetan bizi ziren, eta nazioarteko ordezkari gehienak ez zituzten beren nazioetako alderdi sozialista bakar batek ere onartzen. Ondorioz, boltxebikeek prozedurak menderatu zituzten, eta Leninek ondoren araudi batzuk idatzi zituen, non adierazten baitzen boltxebikeen iritziak babesten zituzten alderdi sozialistak bakarrik batu zitezkeela Kominternera. Lehen hitzaldian, Lenin ordezkariei zuzendu zitzaien, Kautsky bezalako marxista errebisionistek aldarrikatzen zuten sozialismoari bide parlamentarioaren aurka eginez eta Europako gobernu burgesak bortizki boteretik kentzeko egindako deiak errepikatuz. Zinoviev Cominterneko presidente bihurtu zen arren, Leninek eragin nabarmena izan zuen harengan.
Internazional Komunistaren Bigarren Kongresua Petrogradoko Smolni Institutuan inauguratu zen 1920ko uztailean, Leninek Moskuko beste hiri bat bisitatu zuen azken aldia izan zelarik. Han, boltxebikeek boterea hartzea imitatzera animatu zituen atzerriko ordezkariak, eta alde batera utzi zuen kapitalismoa gizartearen garapenean beharrezko etapa zela zioen ikuspuntu zaharra, eta, aldiz, okupazio kolonialpean zeuden nazioak animatzen zituen beren gizarte aurrekapitalistak zuzenean sozialista bihurtzera. Hitzaldi horretarako Ezkerkeriaren haur-gaixotasuna komunismoan liburuaren egilea izan zen. Liburu labur horretan, Erresuma Batuko eta Alemaniako alderdi komunisten elementuak kritikatzen zituen, sistema parlamentarioetan eta nazioetako sindikatuetan sartzeari uko egiten ziotelako; aldiz, kausa iraultzailea sustatzeko eskatzen zien. Konferentzia bertan behera utzi behar izan zuten zenbait egunez, Poloniarekin hasitako gerraren ondorioz, eta Moskura lekualdatu zuten, non bilerak egiten jarraitu zuen abuztura arte. Leninek iragarritako mundu-iraultza ez zen gauzatu, Hungariako gobernu komunista boteretik kendu baitzuten eta Alemaniako altxamendu marxistak zapaldu.
Gosetea eta Politika Ekonomiko Berria: 1920-1922
Alderdi Komunistaren baitan, bi fakzio disidente zeuden, Zentralismo Demokratikoaren Taldea eta Langile Oposizioa, Errusiako Estatuari zentralizatuegia eta burokratikoegia izatea leporatzen diotenak. Langile Oposizioak, Estatuko sindikatu ofizialekin harremanak zituenak, gobernuak langile klase errusiarraren konfiantza galdu zuelako kezka ere adierazi zuen. Haserretu egin ziren Trotskik sindikatuak kentzeko egindako iradokizunagatik. Berak uste zuen sindikatuak alferrikakoak zirela "langile estatu" batean, baina Lenin ez zegoen ados eta uste zuen hobe zela horiei eustea; boltxebike gehienek Leninen iritzia hartu zuten "eztabaida sindikalean". Disidentziari aurre egiteko, Alderdiaren Hamargarren Kongresuan, 1921eko otsailean, Leninek alderdiaren barruko zatiketa-jardueraren debekua ezarri zuen, kanporatze-zigorrarekin.
1920an eta 1921ean, konfiskazioen aurkako tokiko oposizioak nekazarien aurkako altxamenduak eragin zituen Errusia osoan, eta erreprimitu egin zituzten. Garrantzitsuenen artean Tambov matxinada dago, Armada Gorriak ito zuena. 1921eko otsailean, langileek greba egin zuten Petrogradon, eta, horren ondorioz, gobernuak lege martziala aldarrikatu zuen hirian, eta Armada Gorria bidali zuen manifestazioak erreprimitzeko. Martxoan Kronstadteko matxinada hasi zen, Kronstadteko marinelak gobernu boltxebikearen aurka matxinatu zirenean, sozialistei askatasunez argitaratzeko, sindikatu independenteei biltzeko askatasuna emateko eta nekazariei merkatu libreak izateko eta konfiskaziorik ez egiteko baimena emateko eskatuz. Leninek adierazi zuen matxinatuak sozialista-iraultzaileek eta atzerriko inperialistek engainatu zituztela, eta errepresalia bortitzak hartzera deitu zuen. Trotskiren zuzendaritzapean, Armada Gorriak matxinada itzali zuen martxoaren 17an, milaka hildako eta bizirik atera zirenak auzolandegietan barneratuz.
1921eko otsailean, Leninek Politika Ekonomiko Berria (PEB) aurkeztu zion Politburoari; goi-mailako boltxebike gehienak konbentzitu zituen haren beharraz, eta apirilean lege bihurtu zuen. Leninek elikadura-zergari buruzko liburuxka batean azaldu zuen politika, PEBa jatorrizko boltxebike-plan ekonomikoetara itzultzea zela esanez; gerra zibilak hondatu zituela zioen, gerra hartan Sovnarkomek gerrako komunismoaren politika ekonomikoetara jo behar izan baitzuen. PEBak aukera ematen zuen Errusian enpresa pribatuak sortzeko, soldata-sistema berriz sartzeko eta nekazariek beren produktuak merkatu irekian saltzeko, nahiz eta irabaziengatik zergak kobratu. Politikak jabetza pribatuko industria txikira itzultzea ere ahalbidetu zuen; oinarrizko industriak, garraioak eta kanpo-merkataritzak Estatuaren kontrolpean jarraitu zuten. Leninek "Estatu kapitalismoa" deitu zion, eta boltxebike askok printzipio sozialistekiko traiziotzat hartu zuten. Leninen biografoek sarritan PEBaren sarrera bere lorpen esanguratsuenetako bat bezala karakterizatu dute, eta batzuen ustez, aplikatu izan ez balitz, Sovnarkom berehala kenduko zuketen boteretik altxamendu herrikoiek.
1920ko urtarrilean, gobernuak lan-errekrutatze unibertsala sartu zuen, 16 eta 50 urte bitarteko herritar guztiek lan egin behar zutela ziurtatuz. Leninek elektrifikazio masiboko proiektu bat ere eskatu zuen, GOELRO plana, 1920ko otsailean hasi zena; Leninen adierazpena, "Komunismoa sobietarren boterea eta herrialde osoko elektrifikazioa", ondorengo urteetan asko aipatu zen. Kanpo-merkataritzaren bidez errusiar ekonomiaren aurrerapenaren bila, Sovnarkomek ordezkariak bidali zituen Genoako Konferentziara; Leninek bertaratzea espero zuen, baina bere osasun txarrak eragotzi zion. Konferentziaren emaitza Alemaniarekin egindako errusiar akordio bat izan zen, Erresuma Batuarekin aurretik egindako merkataritza akordio baten jarraipena zena. Leninek espero zuen atzerriko korporazioei Errusian inbertitzen uztean, Sovnarkomek nazio kapitalisten arteko lehiak areagotuko zituela eta haien erorketa bizkortuko zuela; Kamtxatkako petrolio-hobiak Estatu Batuetako korporazio bati alokatzen saiatu zen, Estatu Batuen eta Japoniaren arteko tentsioak areagotzeko, Kamtxatkak bere inperioarentzat nahi zituenak.
Osasun arazoak eta gatazka Stalinekin: 1920–1923
Leninen lotsa eta beldurrerako, 1920ko apirilean boltxebikeek festa bat antolatu zuten bere berrogeita hamargarren urtebetetzea ospatzeko, eta Errusia osoan ere ospakizun handiak egin zituzten, eta hari eskainitako poemak eta biografiak argitaratu zituzten. 1920 eta 1926 artean Leninen Obra Osoen hogei liburuki argitaratu ziren, nahiz eta zenbait material ez argitaratu. 1920an, Mendebaldeko hainbat pertsona ospetsuk bisitatu zuten Lenin Errusian; horien artean, H. G. Wells idazlea eta Bertrand Russell filosofoa, baita Emma Goldman eta Alexander Berkman anarkistak ere. Leninek gero eta osasun txarragoa zuen Armanden bisita ere jaso zuen Kremlinen. Kislovodskeko erietxe batera bidali zuen, Kaukasoko iparraldean, sendatzera, baina han hil zen 1920ko irailean, kolera izurrite batean. Gorpua Moskura eraman zuten, non Lenin nabarmen atsekabetuak Kremlineko hormaren azpian hileta ikuskatu zuen.
1922ko abenduan eta 1923ko urtarrilean Leninek "Leninen testamentua" diktatu zuen, non bere burkideen, bereziki Trotski eta Stalinen, nolakotasun pertsonalak eztabaidatzen zituen. Stalin Alderdi Komunistako Idazkari Nagusi kargutik kentzea gomendatu zuen, posturako desegokia zelakoan. Horren ordez, Trotski posturako gomendatu zuen, "Egungo Batzorde Zentraleko gizonik gaituena" bezala deskribatuz; Trotskiren nagusitasun intelektuala nabarmendu zuen, baina, aldi berean, bere buruarekiko segurtasuna eta gehiegizko administrazioarekiko joera kritikatu zituen. Aldi horretan, Langile eta Nekazarien Ikuskaritzaren izaera burokratikoa kritikatu zuen, eta langile-klaseko langile berriak kontratatzeari deitu zion arazo horren antidoto gisa; beste artikulu batean, berriz, Estatuak analfabetismoari aurre egiteko, herritarren puntualtasuna eta kontzientzia sustatzeko eta nekazariak kooperatibetara batzera animatzeko deia egin zuen.
Lenin gabe, Iosif Stalin hasia zen bere boterea sendotzen, bai bere aldekoak postu gorenetan izendatuz, bai bere buruaren irudi bat landuz Leninen oinordeko intimo eta merezitzaileena bezala. 1922ko abenduan, Stalinek bere gain hartu zuen Leninen erregimenaren erantzukizuna, eta Politburoak agindu zion hura nork eskura zezakeen kontrolatzeko. Lenin gero eta kritikoagoa zen Stalinekin; 1922ko erdialdean, Leninek behin eta berriz esaten zuen Estatuak nazioarteko merkataritzaren monopolioa mantendu behar zuela, eta Stalinek, berriz, beste boltxebike batzuk gidatzen zituen, emaitzarik gabeko aurkakotasunean. Eztabaida pertsonalak ere izan ziren bien artean; Stalinek gogaitu egin zuen Krupskaia telefonoz oihukatu baitzion, eta horrek asko haserretu zuen Lenin, zeinak gutuna bidali baitzion Stalini, bere haserrea adieraziz.
Bien arteko banaketa politiko garrantzitsuena Georgiako aferan sortu zen. Stalinek iradoki zuen bai Georgiak, bai inguruko herrialdeek, hala nola Azerbaijanek eta Armeniak, bat egin zezatela Errusiako Estatuarekin, bertako gobernu nazionalen protestak gorabehera. Leninek pentsatu zuen Stalinek eta bere aldekoek Errusia Handiaren chauvinismo etnikoaren adierazpena zela, eta, horregatik, estatu-nazio horiek Errusiarekin bat egitea proposatu zuen, baina batasun handiago baten zati erdi independente gisa, Europa eta Asiako Errepublika Sobietarren Batasuna deitzea iradoki zuena. Proposamenari nolabaiteko erresistentzia egin ondoren, Stalinek onartu egin zuen, baina Leninen akordioarekin Sobietar Errepublika Sozialisten Batasunak (SESB) proposatutako estatu berriaren izena aldatu zuen. Leninek Trotski bidali zuen bere izenean hitz egin zezan abenduan egindako Batzorde Zentralaren osoko bilkuran, zeinean SESBrako planak onartu ziren; plan horiek abenduaren 30ean berretsi zituen Sobietar Batasunaren Kongresuak, eta Sobietar Batasuna eratu zen. Nahiz eta osasun txarra izan, Lenin Sobietar Batasuneko gobernu berriko presidente aukeratu zuten.
Heriotza eta hileta: 1923-1924
1923ko martxoan, Leninek hirugarren apoplexia bat jasan zuen eta hitz egiteko gaitasuna galdu zuen; hilabete horretan, paralisi partziala izan zuen eskuineko aldean eta afasia sentsoriala zuen. Maiatzean, poliki-poliki suspertzen ari zela zirudien, bere mugikortasuna, hizketa eta idazkeraren zati bat berreskuratuz. Urrian, azken bisita bat egin zuen Kremlinera. Azken asteetan, Leninek Zinoviev, Kamenev eta Bukharinen bisita izan zuen; azken honek Gorkiko bere etxean bisitatu zuen hil zen egunean. 1924ko urtarrilaren 21ean, Lenin koman sartu zen eta egun horretan bertan hil zen. Heriotzaren kausa ofiziala odol-hodietako gaixotasun sendaezina izan zen.
Gobernu sobietarrak Leninen heriotzaren berri eman zuen hurrengo egunean. Urtarrilaren 23an, Alderdi Komunistako minek, sindikatuek eta sobietarrek Gorkiko bere etxea bisitatu zuten gorpua ikuskatzeko. Hilkutxa gorri batean eraman zuten boltxebike nagusiek. Moskura trenez eramana, zerraldoa Sindikatuen Etxera eraman zuten, eta gorpua han egon zen. Hurrengo hiru egunetan, milioi bat pertsona inguru joan ziren gorpua ikustera, horietako asko hotzaren pean orduetan ilaran. Urtarrilaren 26an, Batasun osoko Sobieten hamaikagarren Biltzarra bildu zen, Kalinin, Zinoviev eta Stalinen hitzaldiekin. Nabarmenki, Trotski kanpoan izan zen; eriondo egona zen Kaukason, eta geroago baieztatu zuen Stalinek telegrama bat bidali ziola aurreikusitako hiletaren data okerrarekin, garaiz iristea eragotzi ziona. Leninen hileta biharamunean izan zen, haren gorpua Plaza Gorrira eraman zutenean, musika martzialez lagundurik, eta han bildutako jendetzak hitzaldi batzuk entzun zituen, gorpua bereziki altxatutako mausoleo baten gangan jarri aurretik. Tenperatura hotza izan arren, milaka pertsona bertaratu ziren.
Krupskaiaren protesten aurka, Leninen gorpua baltsamatu egin zuten, Plaza Gorriko mausoleoan epe luzera jendaurrean erakusteko. Prozesu horretan Leninen burmuina atera zen; 1925ean disekzionatzeko institutu bat sortu zen, Leninek esklerosi larria zuela agerian utziz. 1929ko uztailean, Politburoak aldi baterako mausoleoaren ordez granitozko mausoleo iraunkor bat jartzea erabaki zuen, 1933an amaitu zena. Bere sarkofagoa 1940an ordezkatu zen, eta berriro 1970ean. Bigarren Mundu Gerraren erdian zegoen segurtasunagatik, 1941etik 1945era, gorpua Tiumenera eraman zuten aldi baterako. 2022ean bere gorpua oraindik ikus zitekeen, Plaza Gorriko Leninen mausoleoan.
Marxismoa eta leninismoa
Lenin marxista fidela zen eta bere marxismoaren interpretazioa, Martovek 1904an lehen aldiz "leninismo" deitua, benetakoa eta ortodoxoa zen bakarra zela uste zuen. Bere ikuspegi marxistaren arabera, gizateria komunismo hutsera iritsiko litzateke azkenean, estaturik gabeko gizarte bihurtuko litzateke, esplotaziotik eta alienaziotik aske dauden langileen klase eta berdintasunezko gizarte, nork bere patua kontrolatuko lukeena eta "bakoitzak bere ahalmenaren arabera, bakoitzari bere beharren arabera" araua beteko lukeena. Volkogonoven arabera, Leninek "sakonki eta bene-benetan" uste zuen Errusia markatzen ari zen bideak azken batean gizarte komunista hau ezartzera eramango zuela.
1914 baino lehen, Leninen ikuspuntuak bat zetozen neurri handi batean Europako ortodoxia marxistaren korronte nagusiarekin. Marxistak ez ziren filosofo eta soziologo garaikideen ideiak hartzen bazituen ere, errusiar teoria marxistak ez ezik, errusiar mugimendu iraultzailearen ideia zabalagoek ere eragiten zieten, Narodnik nekazaritza-sozialistenak barne. Egoera aldakorren arabera moldatu zituen bere ideiak, gerra, gosete eta kolapso ekonomikoaren erdian Errusia gobernatzearen errealitate pragmatikoak barne. Leninismoa garatu ahala, Leninek ezarritako ortodoxia marxista berrikusi zuen eta pentsamendu marxistan berrikuntzak sartu zituen.
Bere idazki teorikoetan, batez ere Inperialismoan, Leninek Marx hil zenetik kapitalismoak izan zuen bilakaera aztertu zuen; bere ustez, estatu-kapitalismo monopolistaren aro berrira iritsi zen. Errusiar ekonomian nekazariak nagusi ziren arren, Errusian kapitalismo monopolistaren presentziak herrialdea sozialismora pasatzeko behar bezain garatuta zegoela esan nahi zuela uste zuen. Leninismoak marxismoaren beste aldaera batzuk baino ikuspegi absolutistagoa eta doktrinarioagoa hartu zuen, eta bere ikuspegi emantzipatzailea intentsitate emozionalagatik bereizi zen. Proletarioek iraultzarantz bidera zezaketen abangoardiaren papera azpimarratzeagatik ere nabarmendu zen, eta biolentziak tresna iraultzaile gisa zuen papera goratu zuen.
Demokrazia eta nazio-auzia
Leninek uste zuen herrialde kapitalisten demokrazia ordezkatzaileak demokraziaren ilusioa ematen zuela "burgesiaren diktadurari" eusten zion bitartean; Estatu Batuen ordezkaritza-sistema demokratikoa deskribatzean, "Bi alderdi burgesen arteko lehia ikusgarriak eta zentzurik gabekoak" aipatu zituen, biak "aberats maltzurrek" zuzenduta, AEBetako proletarioei esplotazioa egiten zietenak. Liberalismoaren aurka agertu zen, askatasunarekiko antipatia orokorra erakutsiz balio gisa, eta liberalismoaren askatasunak iruzurrezkoak zirelakoan, langileak esplotazio kapitalistatik askatzen ez zituztelako.
Leninek adierazi zuenez, "Sobietar Gobernua askotan da demokratikoagoa errepublika burgesa demokratikoena baino"; azken hori "demokrazia bat zen aberatsentzat". Bere ustez, "proletalgoaren diktadura" demokratikoa zen, bere ustez, sobieten ordezkariak aukeratzea zekarrelako, langileek beren funtzionarioak aukeratzen zituztelako eta langile guztiek Estatuko administrazioan txandakatzea eta erregulartasunez parte hartzea. Leninen ustea, Estatu proletarioak nolakoa izan beharko lukeen, korronte marxistak hartutakotik aldentzen zen; Kautsky bezalako marxista europarrek demokratikoki aukeratutako gobernu parlamentarioa irudikatzen zuten, non proletarioek gehiengoa izango zuten, eta Leninek, berriz, burgesen edozein ekarpen baztertuko zuen estatu-aparatu indartsu eta zentralizatua eskatzen zuen.
Lenin internazionalista eta munduko iraultzaren aldeko sutsua zen, kontuan hartuta muga nazionalak kontzeptu zaharkitua zirela eta nazionalismoa klase-borrokaren distrakzioa. Uste zuen gizarte sozialista batean, munduko nazioek bat egingo zutela ezinbestean, eta munduko gobernu bakarra sortuko zela. Estatu sozialista horrek estatu zentralizatua eta bateratua izan behar zuela uste zuen, eta federalismoa kontzeptu burgestzat jotzen zuen. Bere idazkietan, Leninek ideia antiinperialistak defendatzen zituen eta nazio guztiek "autodeterminazio eskubidea" merezi zutela esaten zuen. Askapen nazionaleko gerrak babestu zituen, eta onartu zuen gatazka horiek beharrezkoak izan zitezkeela talde minoritario bat estatu sozialista batetik bereizteko, estatu sozialistak ez direlako "sakratuak, eta ez daudelako ziurtatuta akatsen edo ahultasunen aurka".
1917an boterea hartu baino lehen, kezkatzen zuen gutxiengo etnikoek eta nazionalek estatu sobietarra gobernaezin bihurtzea beren independentzia-eskaerekin; Simon Sebag Montefiore historialariaren arabera, Leninek Stalin animatu zuen "autonomiaren ideala eta sezesio-eskubidea eskainiko zuen teoria bat garatzera, bietako batek ere nahitaez eman behar izan gabe". Agintea hartzean, Leninek talde etniko minoritarioak Errusiar Inperioan jarraitzera behartu zituzten loturak desegiteko eskatu zuen, eta sezesiorako eskubidea defendatu zuen, baina proletarioen internazionalismoaren izpirituan berehala biltzea ere espero zuen. Indar militarra erabiltzeko prest zegoen batasun hori bermatzeko, eta horrek erasoaldi armatuak eragin zituen Ukrainan, Georgian, Polonian, Finlandian eta Baltikoko estatuetan sortu ziren estatu independenteetan. Finlandiarekin, Baltikoko herrialdeekin eta Poloniarekin izandako gatazkak alferrikakoak izan zirenean, Leninen gobernuak ofizialki onartu zuen independentzia.
Bizitza pertsonala
Leninek bere burua destinoko gizon gisa ikusten zuen, eta tinko sinesten zuen bere kausaren zuzentasunean eta lider iraultzaile gisa zuen gaitasunean. Louis Fischer biografoak "aldaketa erradikalaren eta asaldura gorenaren maitale" gisa deskribatu zuen, "inoiz erdibiderik ez zuen gizon bat. Bata edo bestearen, beltza edo gorria, dena handitzen zuen". Leninen "diziplinazko lanerako aparteko gaitasuna" eta "kausa iraultzailearekiko debozioa" azpimarratuz, Pipesek karisma handia zuela adierazi zuen. Era berean, Volkogonovek uste zuen "bere nortasunaren indarrez, [Lenin] eragina zuela jendearengan". Aitzitik, Gorkik, Leninen lagunak, esan zuen "pertsona burusoil, sendo eta egoskorraren" itxura fisikoan, iraultzaile komunista "arruntegia" zela eta ez zuela "lider baten itxura" ematen.
Robert Service historialari eta biografoak baieztatu zuen Lenin oso gazte emozionala izan zela, tsaristen autoritateekiko gorroto handia erakusten zuena. Serviceren arabera, Leninek "atxikimendu emozionala" garatu zuen bere heroi ideologikoekiko, hala nola Marx, Engels eta Txernixevskirekiko; haien erretratuak zituen, eta pribatuan Marxen eta Engelsen "maitemindu" gisa deskribatzen zen. Leninen biografo James D. Whiteren arabera, Leninek bere idazkiak "idazkera sakratu" gisa tratatzen zituen, "dogma erlijioso" gisa, "ez zen zalantzan jarri behar, sinetsi baizik". Volkogonoven iritziz, Leninek "egia absolutu" gisa onartzen zuen marxismoa, eta, ondorioz, "erlijio-fanatiko" gisa jokatzen zuen. Era berean, Bertrand Russellek uste zuen Leninek "fede hautsezina" erakusten zuela, "erlijio fedea ebanjelio marxistan". Christopher Read biografoak iradoki zuenez, Lenin "lider teokratikoen baliokide sekular bat zen, eta lider horien legitimitatea beren doktrinetatik eratortzen da, ez herri-aginduetatik". Lenin, ordea, ateoa eta erlijioaren kritikaria zen, sozialismoa berez ateoa zela uste baitzuen; beraz, sozialismo kristaua terminoen kontraesana zela uste zuen.
Servicek Lenin "umore txarrekoa eta aldakorra" izan zitekeela esan zuen, eta Pipesek "misantropo burugogorra" zela uste zuen, Readek arbuiatzen zuena, Leninek ontasuna erakusten zuen kasu asko nabarmendu zituena, batez ere haurrekin. Zenbait biograforen arabera, Lenin intolerantea zen oposizioarekin, eta sarritan arbuiatu egiten zituen bereak ez ziren iritziak. "Pozoitsua izan zitekeen besteei egindako kritiketan", isekarako, barregarritasunerako eta berarekin ados ez zeudenen aurkako ad hominem erasoetarako joera erakutsiz. Bere argudioekin bat ez zetozen egitateak arbuiatzen zituen, adostasunera iristea gorrotatzen zuen eta oso gutxitan onartzen zituen bere akatsak. Bere iritziak aldatzeari uko egiten zion, harik eta erabat arbuiatzen zituen arte, eta horren ondoren ikuspuntu berria aldaezina balitz bezala tratatzen zuen. Leninek ez zuen inolako sadismo-zantzurik edo ekintza bortitzak pertsonalki egiteko gogorik erakusten, baina besteen ekintza bortitzak babesten zituen eta ez zuen inolako damurik erakusten kausa iraultzaileak eraildakoengatik. Jarrera amorala hartuz, Leninen iritziz helburuak beti justifikatzen zituen bitartekoak; Serviceren ustez, "Leninen moraltasun-irizpidea sinplea zen: ekintza jakin batek aurrera eginarazten du edo Iraultzaren kausa zailtzen du?".
Errusieraz gain, Leninek frantsesez, alemanez eta ingelesez hitz egiten eta irakurtzen zuen. Bere egoera fisikoaz kezkatuta, erregulartasunez egiten zuen ariketa, txirrindularitzaz, igeriketaz eta ehizaz gozatzen zuen, eta Suitzako gailurretan ibilaldiekiko grina ere garatu zuen. Etxeko animaliak ere atsegin zituen, katuak bereziki. Luxua saihesteko asmoz, bizimodu espartarra zeraman, eta Pipesek adierazi zuen Lenin "oso apala" zela bere "desira pertsonaletan", "bizimodu zorrotza, ia aszetikoa" zeramala. Leninek desordena arbuiatzen zuen, bere lan-mahaia txukun eta arkatz zorrotzak beti mantenduz, eta lanean ari zen bitartean erabateko isiltasunean tematzen zen. Fischerren arabera, "Leninen harrokeria oso txikia zen", eta horregatik ez zitzaion gustatzen sobietar administrazioa haren inguruan eraikitzen hasi zen nortasunaren gurtza; hala ere, mugimendu komunistaren bateratzean onura batzuk izan zitzakeela onartzen zuen.
Bere politika iraultzailea gorabehera, Lenini ez zitzaion gustatzen literaturan eta arteetan esperimentazio iraultzailea egitea, espresionismoarekiko, futurismoarekiko eta kubismoarekiko bere ezinikusia adieraziz, eta, aldiz, errealismoa eta errusiar literatura klasikoa bultzatuz. Leninek ere jarrera kontserbadorea zuen sexu eta ezkontzarekiko. Helduaroan zehar harreman bat izan zuen Krupskaiarekin, harekin ezkondu zen lagun marxistarekin. Lenin eta Krupskaia damu ziren seme-alabarik izan ez zutelako, eta beren adiskideen seme-alabak entretenituz gozatzen zuten. Readek adierazi zuen Leninek "harreman oso estuak, beroak eta bizi guztikoak" zituela hurbileko senideekin; ez zuela betiko lagunik, eta Armand aipatu dute haren isilmandatari intimo eta hurbil bakar gisa.
Etikoki, Lenin errusiar gisa identifikatzen zen. Servicek honela deskribatu zuen Lenin: "Esnob samarra nazioari, gizarteari eta kulturari dagokionez". Boltxebikeen liderrak uste zuen Europako beste herrialde batzuk, Alemania bereziki, Errusia baino gehiago zirela kulturalki, eta azken hori "Asiako herrialderik ezjakin, Erdi Aroko eta lotsagarriki atzeratuenetako bat" zela. Nazka ematen zion errusiar herriaren kontzientzia eta diziplina faltak, eta gaztarotik nahi izan zuen Errusia kulturalki europarragoa eta mendebaldekoagoa bihurtzea.
Ondarea
Leninen izena daramaten munduko lekuen mapa Volkogonovek dioenez, "historian ez da ia beste gizon bat hain gizarte-aldaketa handia hain eskala handian aldatzea lortu duenik". Leninen administrazioak zazpi hamarkadatan zehar Errusia gobernatu zuen gobernu-sistema ezarri zuen, eta XX. mendearen erdialdera mundu populatuaren herena estaltzera etorri ziren estatu komunistei eredua eman zien. Ondorioz, Leninen eragina globala izan zen. Figura eztabaidagarria da, eta batzuetan idoloa den bitartean, beste batzuentzat deabru bat izan zen. Bizitza osoan zehar ere, Lenin "errusiar herriak maitatua eta gorrotatua" izan zen. Hau Lenin eta Leninismoaren ikasketa akademikoetan hedatu da, sarritan ildo politikoen arabera polarizatuak izan direlarik.
Albert Resis historialariak iradoki zuen, urriko Iraultza XX. mendeko gertaera esanguratsuentzat jotzen bada, Leninek, onerako edo txarrerako, mendeko buruzagi politiko esanguratsuena kontsideratu behar duela." Whitek Lenin "historia modernoaren irudi nabarmenetako bat" bezala deskribatu zuen, eta Servicek, aldiz, errusiar buruzagia XX. mendeko aktore "nagusietako" bat zela ulertu zuen. Readek "XX. mendeko ikonorik zabalenetako, unibertsalki ezagunenetako bat" kontsideratzen zuen, Ryanek "historia modernoaren figura esanguratsu eta eragin handienetako bat" deitzen zion bitartean. Time aldizkariak XX. mendeko 100 pertsonarik garrantzitsuenetako bat izendatu zuen Lenin, eta garaiko 25 ikono politiko nagusienetako bat.
Mendebaldeko munduan, biografoak Lenini buruz idazten hasi ziren hil eta berehala; Christopher Hill bezalako batzuek begiko izan zuten, eta beste batzuek Richard Pipes eta Robert Gellly oso oldarkor ziren berarekiko. Geroago, Read eta Lars Lihren biografiak etorri ziren, tonu positiboa ere bazutenak. Aldekoen artean, Errusiaren baldintza sozioekonomiko partikularrei egokitzeko moduko teoria marxistari benetako egokitzapena egin ziolako erretratatu zuten. Sobietarren ikuspegiak historikoki saihestezina ezagutu zuen eta, beraz, saihestezina gertatzen lagundu zuen. Alderantziz, Mendebaldeko historialari gehienek, botere politikoa lortzeko eta gero edukitzeko, gertaerak manipulatzen zituen pertsona bezala ikusi dute, eta gainera bere ideiak bere politika pragmatikoak ideologikoki justifikatzeko saiakeratzat hartzen dituzte. Berrikiago, Errusian zein Mendebaldean dauden errebisionistek Leninengan eta bere politiketan aurrez zeuden ideiek eta herri-presioek eragin zuten eragina argitu dute.
Alderantziz, ikerlari marxista ezberdinek, Hill eta John Rees Mendebaldeko historiagileak barne, Leninen gobernua diktadura dela eztabaidatu dute, hau da, estatu demokratiko liberaletan aurkitzen diren prozesuetako batzuk gabe demokraziaren elementuak kontserbatzeko modu ez-perfektu gisa. Ryanek dioenez, Paul Le Blanc historialari ezkertiarrak "balio handiko kontua da Lenin politika basatietara eraman zuten kualitate pertsonalak ez zirela nahitaez XX. mendeko mendebaldeko buruzagi nagusi batzuengan baino indartsuagoak izan". Ryanek ere ezartzen du Leninentzat biolentzia iraultzailea helburu bat besterik ez zela, hots, mundu sozialista eta komunista bat ezartzea, indarkeriarik gabeko mundu bat. J. Arch Getty historialariak adierazi zuen: "Leninek meritu handia du uste duelako otzanek lurra heredatu dezaketela, gizarte-justizia eta berdintasunean oinarritutako mugimendu politiko bat egon daitekeela". Zenbait intelektual ezkertiar, horien artean Slavoj Žižek, Alain Badiou, Lars T. Lih eta Fredric Jameson, Leninen izpiritu iraultzailea suspertu zuen arazo global garaikideei aurre egiteko.
Sobietar Batasunean
Sobietar Batasunean Lenini bere bizitzan eskainitako nortasunaren gurtza garatzen hasi zen, baina hil ondoren bakarrik ezarri zen erabat. Nina Tumarkin historialariaren arabera, "Lider iraultzaile bati egindako munduko gurtzarik landuena" izan zen George Washingtonek Estatu Batuetan egin zuenetik, eta izaera "ia erlijiosokoa" bezala deskribatu izan da behin eta berriz. Leninen busto edo estatuak eraiki ziren ia herri guztietan, eta haren aurpegiak posta-zigiluak, baxerak, kartelak eta Pravda eta Izvestia egunkari sobietarren azalak apaindu zituen. Bizi izan zen edo ostatu hartu zuen lekuak berari eskainitako museo bihurtu ziren. Liburutegiek, kaleek, baserriek, museoek, hiriek eta eskualde osoek hartu zuten izena : Petrogrado hiriak "Leningrado" izena hartu zuen 1924an, eta Simbirsken jaioterria Ulianovsk bihurtu zen. Leninen Ordena herrialdeko kondekorazio gorenetako bat izan zen. Hori guztia Leninen beraren nahien kontrakoa zen, eta haren alargunak publikoki kritikatu zuen.
Zenbait biografok adierazi dute Leninen idazkiak Sobietar Batasuneko eskritura sakratuen antzera tratatzen zirela, eta Pipesek, berriz, gaineratu zuen "bere iritzi bakoitza politika bat edo bestea justifikatzeko aipatzen zela eta ebanjelio bat bezala tratatzen zela". Stalinek leninismoa sistematizatu zuen Sverdloveko Unibertsitatean emandako hitzaldi batzuen bidez, gero Leninismoko Gaiak bezala argitaratu zirenak. Stalinek buruzagi zenaren idazki asko bildu eta Marx-Engels-Lenin Institutuko artxibo sekretu batean gorde zituen. Materiala, Leninen Krakoviako liburu-bilduma bezala, atzerrian ere bildu zen institutuan gordetzeko, askotan gastu handiarekin. Sobietar garaian, idazki horiek hertsiki kontrolatuta zeuden eta oso gutxik zuten haietarako sarbidea. Leninen idazki guztiak, Stalinentzat baliagarriak izan zirenak, argitaratuak izan ziren, baina besteak ezkutuan geratu ziren, eta Leninen jatorri ez errusiarraren ezagutza eta noble-izaera ezabatu ziren. Zehazki, bere jatorri judua 1980ko hamarkadara arte ezabatu zen, beharbada sobietar antisemitismoak, eta Stalinen errusiartze ahaleginak ez ahultzeko, eta agian nazioarteko antisemiten artean sentimendu antisobietarra ez elikatzeko. Leninen jatorri juduaren aurkikuntzaren ondoren, alderdi hori behin eta berriz azpimarratu zuen Errusiako eskuin muturrak, bere genetika juduak gizarte errusiar tradizionala deserrotzeko nahia azaltzen zuela esanez. Stalinen erregimenean, Lenin Stalinen lagun min gisa aurkeztu zen aktiboki, eta Stalinen hautagaitza babestu zuen hurrengo buruzagi sobietarra izateko. Sobietarren aroan, Leninen lanen bost edizio ezberdin argitaratu ziren errusieraz, lehena 1920tik aurrera eta azkena 1958tik 1965era arte; bosgarren edizioa "oso" gisa deskribatu zen, baina, egia esan, omisio asko zituen komenientzia politikoagatik.
Stalin hil ondoren, Nikita Khrustxov Sobietar Batasuneko buruzagi bihurtu zen eta desestalinizazio prozesu bat hasi zen, Leninen idazkiak aipatuz, Stalinenak barne, prozesu hau legitimatzeko. Mikhail Gorbatxovek 1985ean boterea hartu eta glasnost eta perestroika politikak sartu zituenean, Leninen printzipioetara itzultzea bezala ere aipatu zituen ekintza horiek. 1991. urtearen amaieran, Sobietar Batasunaren desegitearen erdian, Boris Jeltsin presidente errusiarrak agindu zuen Leninen artxiboa Alderdi Komunistaren kontrolpetik kentzeko eta estatuko organo baten kontrolpean jartzeko, hau da, Historia Garaikideko Dokumentuak Kontserbatzeko eta Aztertzeko Errusiar Zentroaren kontrolpean. Bertan, Leninen 6.000 idazki baino gehiago argitaratu gabe geratu zirela jakinarazi zen. Horiek desklasifikatu eta aztertzaileen esku utzi ziren. Jeltsinek ez zuen Leninen mausoleoa desegin, onartuz Lenin ezagunegia eta errespetatuegia zela errusiarren artean hori bideragarria izan zedin.
Errusian, 2012an, Errusiako Alderdi Liberal Demokratikoko diputatu baten proposamen batek, agintean zegoen Errusia Batua alderdiko kide batzuen babesarekin, Leninen monumentu guztiak erretiratzea proposatu zuen. Errusiako Federazioko Alderdi Komunista proposamenaren aurka agertu zen irmoki. 2012an, Mongoliako hiriburuan oraindik zutik zirauen Leninen azken estatua kendu zuten, Ulan Batorren, eta hiriko alkate Bat-Uul Erdenek "hiltzailetzat" jo zuen. Ukrainan, 2013-14ko Euromaidaneko protestetan, Leninen estatuak kaltetuak edo suntsituak izan ziren herrialdeko hainbat hiritan, eta 2015eko apirilean Ukrainako gobernuak agindu zuen beste guztiak desegiteko, deskomunizazio legeak betetzeko.
Nazioarteko mugimendu komunistan
Leninen biografo David Shuben arabera (1965ean idatzi zuen), Leninen ideiak eta adibidea izan ziren "egungo mugimendu komunistaren oinarria". Leninen ideiak jarraitu zituzten estatu sozialistak munduko hainbat lekutan agertu ziren XX. mendean. 1972an, Marcel Liebman historialariak honako hau adierazi zuen: "Ez dago ia mugimendu matxinaturik gaur egun, Latinoamerikatik Angolaraino, leninismoaren herentzia aldarrikatzen ez duenik".
Lenin hil ondoren, Stalinen administrazioak marxismo-leninismo izeneko ideologia ezarri zuen, mugimendu komunistako hainbat alderdik modu ezberdinean interpretatu zuten mugimendua. Stalinen administrazioak erbestera behartu ondoren, Trotskik argudiatu zuen estalinismoa leninismoaren degradazio bat zela, eta burokratismoak eta Stalinen diktadura pertsonalak menderatzen zutela. XX. mendeko mugimendu iraultzaile garrantzitsuenetara egokitu zen marxismo-leninismoa, eta hainbat aldaera sortu zituen, hala nola estalinismoa, maoismoa, jutxea, Ho Chi Minh pentsamendua eta kastrismoa. Euskal Herrian ere marxismo-leninismoaren ideia babestu zuten ezker abertzalearen baitako indar batzuek. Aitzitik, ondorengo mendebaldeko komunista askok, hala nola mugimendu eurokomunistan parte hartu zuten Manuel Azcáratek eta Jean Ellensteinek, Leninek eta bere ideiek beren helburuetarako garrantzirik ez zutela adierazi zuten, eta, horrela, ikuspegi marxista hartu zuten, baina ez marxista-leninista.
North City (Illinois)
North City  Illinoiseko herri bat da. Franklin konderrian kokatua dago. 2010ean 608 biztanle zituen, 5.66 kilometro koadrotan banatuta.
Carrias (mendia)
Carrias Arabako mendi bat da, Gaubea haranaren eta Valderejoko natura parkearen artean dagoena. Gaubea mendilerroa Omecillo ibaiaren eskuin bazterrean dago. Carriasen gailurra itsas mailatik 1.130 metro gorago dago, baina Leron haitza, labana bezain zorrotza, 1.239 metrora iristen da. Bovedatik edo Tobillastik abiatuz gero, 500 metro igo behar da. Lalastratik, 215 metroko maila aldaketa dago. Burgosko San Zadornil herritik ere badago igotzerik.
Etimologia
Badirudi euskal toponimoak, beste hainbatetan bezala, ingurune naturala deskribatzen duela, Carrias izena kareharria terminotik eratorria bailitzateke, hipotesi batek dioenez.
Beste aukera bat gar edo kar hitzetik etortzea litzateke. Bigarren izen horrek «harri» edo «haitz» esan nahi du akitanieraz, eta oso zabalduta dago Pirinioetako nahiz Euskal Herriko toponimoetan.
Gaztelaniazko Peña Carrias, beraz, tautotoponimo bat litzateke, Val de Aran («Arango harana») bezala. Gaztelaniaz Carrias ere esaten zaio batzuetan.
Pyxiloricaria menezesi
Pyxiloricaria menezesi Pyxiloricaria generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Loricariidae familian.
Emoia schmidti
Emoia schmidti Emoia generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Enrique Castro Oyanguren
Enrique Castro Oyanguren (Pisco, 1875eko urtarrilaren 3a - Lima, 1938ko azaroaren 8a), Peruko kazetaria eta diplomazialaria izan zen. Limako La Prensa egunkariaren lehen zuzendaria izan zen (1903-1905). Gogoratzen da ere, Quitoko Peruko ministro guztiahaldun gisa, Castro Oyanguren-Ponce protokoloa izenekoa sinatu zuelako, Peruren eta Ekuadorren arteko mugako gatazkaren konponbidean arbitraje prozedura berria ezartzeko tresna gisa (1924).
Nyassa (aintzira)
Nyassa edo Malawi Afrikako Aintzira Handien artean hegoalderen dagoen aintzira da, Malawi, Mozambike eta Tanzania artean kokatua. Nyassa da Afrikako aintzira handienen artetik hirugarrena hedaduraz, eta mundukoen artetik bederatzigarrena. Tokiko bantu hizkuntzetako batean —yao hizkuntzan— nyassa izenak «aintzira» esan nahi du.
3293 Rontaylor
3293 Rontaylor asteroide baten izena da. irailaren 24an aurkitu zuen C. J. van Houten, I. van Houten-Groeneveld, T. Gehrels-ek Palomar Behatokitik.
Izendapena
Hasiera batean asteroideak 4650 P-L izena zeraman. Ondoren Rontaylor omentzeko izena eman zitzaion.
Nyassa (aintzira)
Geografia
Aintzira 560 kilometro luze eta 75 kilometro zabal da, hots, 29.600 km²-ko eremua du. Nyassaren kostan Afrikako hiru estatu daude: Mozambike, Malawi eta Tanzania.
Mugak
Aintziraren zatirik handiena Malawiren barnean dago, baina Malawiren eta Tanzaniaren arteko ur-muga oraindik erabakitzeke dago. Tanzaniak 1914 baino lehenagoko alemaniar eta britainiar kolonien arteko mugak aldarrikatzen ditu.
Malawik, ostera, 1919az geroztiko britainiar Administrazioak zituen mugak aldarrikatzen ditu. Orduko britainiar Nyassalandiak ez zuen Nyassa aintziran beste administraziorik nahi, eta mugak ia Tanzaniako kostetan jarri zituen. Iraganean, auziak gatazkak sortu izan ditu. Mozambikek ia uren laurdena du. Likoma eta Chizumulu uharteak, Mozambikeko uretan dauden arren, Malawiko barrendegiak dira.
Europako kolonizazioa
David Livingstone izan zen Nyassara heldu zen lehendabiziko europarra, 1859an. Horrenbestez, Britainiar Inperioak aintzira inguruko eskualdea beretzat aldarrikatu zuen, eta Nyassalandia kolonia sortu. Portugalek ekialdeko kostak kolonizatu zituen arren, gertuko Likoma eta Chizumulu uharteak Nyassalandiatik etorritako eskoziar kolonoek okupatu zituzten, eta britainiar boterearen mende geratu ziren.
1914an Nyassan borroka txiki bat izan zen: britainiar itsasontzi batek, Lehenengo Mundu Gerra hasi zela jakinda, alemaniar itsasontzi bat eraso zuen Tanzaniako uretan, artean Mendebaldeko Alemaniar Afrikako kolonia baitzen Tanzania.
Uharte nagusiak
Nyassan bi uharte nagusi daude: Likoma eta Chizumulu. Likoman katedral anglikano handia dago, XX. mendearen hasieran misiolariek eraikia. Uharte bietan baobab arbola asko daude.
Uharte bietan milaka pertsona bizi dira. Ekonomia banana, mangondo, tapioka ustiapenetan eta arrantzan datza.
Neguko eguzki hotza
Neguko eguzki hotza 2004. urtean Pablo Malok zuzendutako filma da.
Gipuzkoa eta Portugal artean grabaturik, film honengatik Pablo Malok zuzendari berri onenaren Goya Saria irabazi zuen.
Sinopsia
Buruko gaixotasunen ondorioz, Adrian ospitalean sartu behar izaten dute aldian-aldian. Hogeita bost urteko gizon erakargarria da, familia onekoa eta umezurtza, ama galdu zuenetik. Aita emakume batekin bizitzera joan eta familiaren etxe hutsa bere izenean utzi duela esan dio haren abokatuak. Minduta eta zer esan ez dakiela hartu du albistea.
3293 Rontaylor
Orbitaren ezaugarriak
3293 Rontaylor asteroidearen orbitak batezbeste 2,698 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,504 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 2,892 distantziara. Eszentrikotasuna 0,072 da, eta makurdura orbitala 6,97ºkoa da.
Ezaugarri fisikoak
Magnitude absolutoa 12.8 da.
Mareuil-sur-Ay
Mareuil-sur-Ay Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.