cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alice Neel
Biluzi femeninoen erretratuak
Neelen ustez, 1930eko uda bere bizitzako garai "emankorrenetako bat" izan zen, bere lehen biluzi femeninoak margotu zituen garaia izan baitzen. Alabak galdu zituenean eta senarra banandu zenean sentitu zen ahulen. 1930eko udazkenean nerbio-krisi bat izan zuen eta ospitaleratua izan zen. Orduan, Neelen gaiak aldatu egin ziren; jende arruntaren, senitartekoen, lagunen, ezezagunen eta arte kritikarien erretratuak alde batera utzi eta biluzi femeninoak margotzen hasi zen. Mendebaldeko artean, emakumeen biluziak beti erakutsi zuen "emakumea" zaurgarri, anonimo, pasibo eta adin gabekotzat, eta gizonezkoen begiradaren objektu nagusi gisa. Neelen biluzi femeninoek, ordea, uko egiten zioten ikuspegi horri eta "gorputz femeninoaren nozioa eta estandarrak satirizatzen zituzten". Artearen historialariek uste dute Neelek bere irudikapen femeninoak ideologia idealista nagusitik askatu ahal izan zituela eta lehen falta zuten nortasun eta botere berria eman ziela. "Lerro adierazkorrak, paleta sutsua eta intentsitate psikologikoa" erabiliz, Neelek ez zuen giza gorputza modu errealistan irudikatzen; hala ere, erretratuetan lortzen zuen errealismoa bere modeloen barnea eta ikuspuntu psikologikoa ulertzeko eta duintzeko moduan zegoen. Horregatik, gaur egun arte kritikari askok erretratu zintzo eta egiatitzat jotzen dituzte Neelen biluzi femeninoak; bere garaian, ordea, lanok artearen munduan kontrako kritikak jasan zituzten, emakumearen paper tradizionala zalantzan jartzen zutelako. Neelek emakumeak pertsonen arteko elkarrekintzan edo espazio publikoetan margotzen zituen, XIX. mendeko emakume artista gehienek betetzen zuten eta lan egiten zuten "feminitatearen esferei" gordintasunez aurre eginez. Beste era batera esanda, Neelek bere margolanekin emakumeak etxean eta eguneroko bizitzan betetzen duen rolaren arauak desafiatu zituela uste zabala da.
Neelen lehen erretratu femeninoetako bat Ethel V. Ashtonena da (Tate Modern, Londres, 1930). Neelek bere eskolako laguna eserita, makurturik, irudikatu zuen, ikusleari zuzenean begietara so eginez. Ethelen begiez esan ohi da "hunkigarriak" direla eta beldur sentsazioa adierazten dutela. Neelek bere laguna eskala desitxuratu batean margotu zuen, "zaurgarritasunaren eta beldurraren" ideia areagotuz. Margolariak hau esan zuen irudiari buruz: "Ia-ia barkamena eskatzen ari da bizitzeagatik. Begiratu, gainera, zelako altzariak eraman behar dituen aldi oro". "Altzariak" esanez, artistak "izter astunez, sabel lodiaz eta bular esekiez ari zen". Pinturaren elementu formalak, argia eta itzala, pintzelkadak eta kolorea iradoki baino ez dira dira egiten lanari patetismoa eta umorea gehitzeko, baina halako moduan ezen tonu berezi bat transmititzen duten, zaurgarritasuna, alegia. Pintura 43 urte beranduago Ikasle ohien erakusketa batean aurkeztu zen, eta han, arte kritikari askok eta publiko orokorrak gogor kritikatu zuten. Pinturaren aurreko erreakzioa erabateko arbuiozkoa izan zen, emakumezkoen biluziak irudikatzeko ezarrita omen zeuden arauen aurka zihoala uste baitzen. Ethelek berak, margolanaren emakume biluziak, erakustaldian ikusi zuen koadroa eta "amorraturik irten zen bertatik". Emakume biluziaren pintura ez zen ez sexuala ez lausengatzailea emakume formarentzat. Hala ere, Neelen helburua ez zen emakumeen gorputza modu idealistan margotzea, berak modu egiazko eta zintzoan margotu nahi zuen gorputz hori. Horregatik, margolari errealistatzat zeukan bere burua.
Haillicourt
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Haillicourt udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Alice Neel
Gerra osteko urteak
Neelen hirugarren umea, Hartley, 1941ean jaio zen. Aita Alicen maitalea, Sam Brody intelektual komunista, izan zen. 1940ko hamarkadan, Neelek ilustrazioak egin zituen Masses & Mainstream hilabetekari komunistan, eta erretratuak margotzen jarraitu zuen bere etxean, hiriaren inguruetan. 1943an, Works Progress Administration-ek Neelekin lan egiteari utzi zion, eta horregatik, handik aurrera artistak arazo handiak izango zituen bere bi seme-alabak behar bezala zaintzeko. Garai horretan, Neelek dendetan lapurtzen zuen, eta gizarte-laguntzaren babesa behar izaten zuen hilabete amaierara iristeko. 1940 eta 1950 artean, Neelen artea galeria gehienetatik kanpo zegoen, erakusketa bat baino ez zuen izan, 1944an. 1950eko hamarkadan, Neelek New Playwrights Theatre antzokian ikuskizun bat izan zuen Mike Golden idazle komunistari esker, pintorearen adiskidea baitzen eta haren lan sozial errealista miresten zuelako. 1959an, Neel, Robert Frank argazkilari eta dokumental egileak eskatuta, haren Pull My Daisy (1959) film beatnik-ean agertu zen Allen Ginsberg gaztearekin batera. Hurrengo urtean, bere lana lehen aldiz ARTnews aldizkarian erreproduzitu zen.
Haillicourt
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
Alice Neel
Haurdunen biluzi femeninoak
1960ko hamarkadaren erdialdean, Neelen lagun asko haurdun geratu ziren, eta horrek emakume biluzi horietako batzuk margotzera bultzatu zuen. Erretratuetan zintzotasunez nabarmentzen dira, ezkutatu gabe, erditzearekin batera gertatzen diren aldaketa fisikoak eta antsietate emozionalak. Zergatik pintatzen zituen emakume haurdunen biluziak galdetu ziotenean, Neelek honela erantzun zuen:"Gai honek ez nau erakartzen, bizitzako gertaera bat besterik ez da. Bizitzaren zati oso garrantzitsua da, baina ez zaio jaramonik egin. Sentitzen dut gai hau erabat legitimoa dela, eta jendeak, apaltasun faltsu batengatik, edo koldarra delako, ez du inoiz erakusten, baina bizitzaren oinarrizko errealitate bat da. Gainera, plastikoki, oso zirraragarria da... Giza esperientziaren parte dela uste dut. Primitiboek honetaz zerbait egin zuten, baina margolari modernoek ihes egin diote, emakumeak beti objektu sexual gisa irudikatuak izan direlako. Haurdun dagoen emakume batek apustu bat egin du; ez dago salgai." Neelek, "Bizitzako oinarrizko gertaerak" margotzea aukeratu zuen, eta, irmoki defendatu zuen gai honen duintasuna biluzietan irudikatua izateko, bere garaiko gainerako artisten ustearen kontra. Ann Temkin artearen historialariaren ustez, emakume haurdunen biluziek ahalbidetu zioten Neeli "emakumeak Madonna orban gabearen eta puta arriskutsuaren arteko espektroan polarizatzen dituen dikotomi faltsua suntsitzea", haren erretratuak errealitatean, baina ez artean, ikusten diren emakume arruntenak baitziren.
Haillicourt
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Alice Neel
Haurdunen biluzi femeninoak
Biluzi hauetako bat Margaret Evans Pregnant (1978) da, gaur egun bilduma pribatu batean dagoen margolana. Margaret, aulki batean eserita eta tente margotu zuen, horrela bere sabela, are gehiago erakustera beharturik, oihalaren erdigune bihurtu zuen. Aulkiaren atzean ispilu bat zegoen, ikusleari modeloaren buruaren eta lepoaren atzealdea ikusteko aukera ematen ziona; baina, hala ere, islaturikoak ez zuen batere antzik Margareten aurreko erretratuarekin. Pinturaren atal berezi honen atzean zer ezkutatzen den ezezaguna da oraindik, baina Jeremy Lewison artearen historialariak dioenez, irudia "haurtzainaren eta haren zahartzea aurreikusten duen artistaren konbinazio misteriotsu bat da, eta aditzera ematen du isla emakume zahar eta jakintsuago batena dela, agian Margaret eta Neelen konbinazio bat. Pamela Allarak dioenez, Neel "artista-soziologo moduko bat izan zen, hilzorian zegoen erretratu hobetuaren generoa berpiztu eta birzuzendu zuena, objektibotasuna subjektibotasunarekin, errealismoa espresionismoarekin, bat egitean. Neelek ulertu zuen ezin dela behatzaile objektibo bat izan pertsona baten habitusa bisualki interpretatzean, hau da, pintorearen irudikapenek, nahitaez, beraren erreakzioa barne hartuko dutela."
Neelen autorretratua eta azken margolanak
Neelek bere burua margotu zuen bere bizitzako 80. urtean, bere estudioko aulki batean eserita. Erabat biluzik agertu zen. Bere betaurrekoak zeramatzan eta pintzelari eusten zion eskuineko eskuan eta trapu zahar bati bestean. Bere ile urdinek eta azal biluziaren tolestura eta zimurrak bere zahartzaroa agerian uzten zuten. Aulkian eserita margotzen ari zen bitartean, bere gorputza ikusleari begira zegoen, burua ikuslearengana jiratzen zen bitartean. Erretratua 1980an amaitu zuen, baina bost urte lehenago hasi zen margotzen, tartean denbora batez utzita izan zuelarik. Hala ere, bere seme Richardek amaitzera animatu zuen, eta bere 80 urteen hasieran berrekin zion lanari, New Yorkeko Harold Reed Galerian egindako autoerretratu erakusketa batean parte hartzera gonbidatu baitzuten. Bat ere konbentzionala ez zen Neelen autoerretratu hau erakutsi zenean, arreta handia erakarri zuen. Neelek bere burua zintzotasunez pintatu zuen, bere bularrak eta sabel eroriak erakutsiz, denek ikus zitzaten. Beste behin ere, bere azken pinturan, aurre egin zien artean irudikatua izateko zer zen onargarri zehazten zuten arau sozialei. Bere autorretratua hil aurreko bere azken lanetako bat izan zen. 1984ko urriaren 13an, Neel bere familiarekin hil zen New Yorkeko apartamentu batean koloneko minbizi baten ondorioz.
Kate Millett
Alice Neelek Kate Millett margotu zuen 1970ean. Margoa sortzeko argazkiak erabili behar izan zituen, Millettek Neelentzat posatzeari uko egin ziolako. Neelen pintura 1960ko hamarkadako mugimendu feminista modernoan inspiratu da. Garai hartan, eta mugimendu haren barnean, Kate Millettek 1970ean, Sexual Politics (Sexu politika) idatzi zuen, feminismo erradikalaren funtsezko lana. Alice Neelen karrera loratzen hasi zen mugimendu artistiko feminista gertatu zenean, eta Kate Milletten pinturak ikono feminista bat irudikatu zuen. Neelek bere burua "arima-bildumagiletzat" hartzen du, eta Milletten aura boteretsua harrapatu zuela esan daiteke. Neelek erretratu hau margotu zuen emakumeek aukera berdintasunaren alde borrokatzen zuten garai batean, baina, aldi berean, ez ikusiak zirenean; horregatik, aitzindari baten bila zebiltzan emakumeentzat sortu zuen erretratu hau. Margolan paregabe honetan, Kate Millett ikusleari zuzenean so dago, eta bere begirada indartsua da erabat. Neelek Millett bere buruarekiko konfiantzazko zentzu nagusi batez dohatu zuen erretratu honetan. Kate Millett Time aldizkarian agertu zen 2017ko irailaren 25ean. Aldizkariak "emakume apaiz nagusia" deitu zion eta Sexual Politics liburua feminismoaren biblia zela adierazi zuen.
Esker ona
1960ko hamarkadaren amaieran, Neelen lanarekiko interesa areagotu egin zen. Emakumeen mugimenduaren bultzadak pintorearekiko arreta handiagoa ekarri zuen, eta Neel ikono bihurtu zen feministentzat. 1970ean, Time aldizkariaren azalerako Kate Millett aktibista feminista margotzeko enkargua jaso zuen. Millettek uko egin zion Neelen aurrean esertzeari; horregatik, aldizkariaren azala argazki batean oinarritu zen.
1970eko hamarkadaren erdialdean, Neelek ospea eta izen ona lortu zituen artista estatubatuar garrantzitsu bezala. Amerikako Akademiak eta Arte eta Letren Institutuak 1976an kide izendatu zuten. 1979an, Jimmy Carter presidenteak National Women's Caucus for Art (Artearen aldeko Emakumeen Batzorde Nazionala) erakundearen saria eman zion, bere lorpen bikainengatik. Neelen ospea bere gorenean zegoen 1984an hil zenean.
Andrew Neelek, Alicen bilobak, zuzendu zuen Alice Neel dokumentalean, 2007ko Slamdance Zinemaldian estreinatua, Neelen bizitza eta lanak agertzen dira. Filma New Yorkeko zinema-aretoetan estreinatu zen urte horretako apirilean.
Erakusketak
Europan Neelen lanei eskainitako lehen erakusketa Londresen egin zen 2004an Victoria Miro Galleryn. Jeremy Lewison, Taten lan egin zuena, izan zen erakusketaren bildumaren komisarioa. 2001ean Filadelfiako Arte Museoak haren artearen atzera begirako bat antolatu zuen, "Alice Neel" izenekoa. Texasko Houstongo Arte Ederren Museoak ere atzera begirako erakusketa bat antolatu zuen 2010ean, "Alice Neel: Painted Truths" izenekoa. Erakusketa hori Londresko Whitechapel Gallery-n eta Malmöko (Suedia) Moderna Museet Malmö-n ere antolatu zen.
2013an, artistaren akuarela eta marrazkien lehen aurkezpen garrantzitsua Nordiska Akvarellmuseet-en erakutsi zen, Skärhamn-en (Suedia). Moore College of Art-ek Neel ikasle ohiaren lanaren bakarkako erakusketa bat antolatu zuen 1971n.
2017an, Hilton Alsek "Alice Neel, Uptown" erakusketa ondu zuen Londresko Victoria Miro Galleryn (2017ko maiatzaren 18tik uztailaren 29ra). Hamburgoko Deichtorhallen-ek, Alemanian, "Alice Neel - Bizitza modernoaren margolaria" erakusketa aurkeztu zuen 2017ko urriaren 10etik 2018ko urtarrilaren 14ra.
Bere ibilbide osoa barne hartzen duen Neelen obraren atzera begirako bat, 2021eko martxoan inauguratu zen Metropolitar Museum of Art-en. "Alice Neel: People Come First" izenburupean, erakusketak 100 lan baino gehiago aurkezten ditu eta New Yorkeko Neelen obraren erakusketarik handiena da, bi hamarkadatan lehena. Erakusketa bera Bilboko Guggennheim museoan eskeini zen 2021ko irailaren 17tik 2022ko otsailaren 6ra arte.
Bildumak
Alice Neelen lana munduko museoetako bilduma nagusietan erakusten da, besteak beste:
Baishàs
Baishàs Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bachas udalerrian erroldatutako biztanleak 68 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 32 ziren, horien artean 25 aktiboak ziren eta 7 inaktiboak ziren. 25 pertsona aktiboetatik 23 lanean zeuden (12 gizon eta 11 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 7 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 3 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean Bachas udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zinema mutu
Zinema mutua elkarrizketa eta soinurik gabeko zinema da. XIX. mendeko bukaeratik —zinemaren sorreratik alegia— 1920ko hamarkada arte iraun zuen. Geroztik, teknikaren aurrerapenari esker, zinema soinudunaren aroa hasi zen.
Sarritan, eszenen artean paragrafo idatziak agertzen ziren pantailan, narratzaile baten azalpen moduan edo elkarrizketen zatiak erakutsiz. Halaber, orduko zinema-aretoetan zuzenezko musikari batek (normalean, pianista) musika jotzen zuen pelikula eman bitartean, nolabait pantailan gertatutakoari jarraituz.
Aierdi baserria
2007ko urtarrilaren 31n, Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Zinema mutu
Europa
XX. mendearen hasieran, Europa izan zen zinemaren gune nagusia. Zine-konpainia handiak sortu ziren, batez ere Frantzian (Gaumont,la Pathé, Itala films) eta Italian. Frantzian zine komikoa (André Deed eta Max Linder), eta Italian zine kolosala (Quo vadis? 1912an) nagusitu ziren. Baina Lehen Mundu Gerraren ondorioz, gainbehera izan zuen zinemak Europan.
Aierdi baserria
Kanpoaldea
Familia bakarreko baserria da, 20 x 21 metroko oin karratukoa, eta bi solairu eta ganbara ditu. Bi isurkiko estalkia du eta hark gailur perpendikularra dauka HEra begira dagoen fatxada nagusiarekiko. Hodi-teila du 540 m2-ko azaleran.
Zinema mutu
Europa
I. Mundu Gerra bukatu ondoren, Europako zinema berriz hasi zen bizitasuna hartzen. Frantzian abangoardiako zinema izan zen aitzindaria garai haietan. Zinemari arte irizten zioten filmegile haiek Germaine Dulac izan zuten gidari; haiekin batera sortu zen zinemari buruzko saiakera ere. Germaine Dulac, Abel Gance, Jean Epstein dira mugimendu hartako filmegile batzuk.
Aierdi baserria
Kanpoaldea
Fatxada nagusiaren beheko solairuan harlanduzko gotikoa dago; kareharriz egina dago eta junturak zementuz berdinduta ditu. Sarrera nagusia dobeladun arku zorrotza da eta fatxadaren erdiko ardatzaren gainean desbideratuta dago. Fatxada horretan bertan, beste arku zorrotz erdi itxi bat dauka, eta erantsitako terraza ere bai, zementuz egina eta fatxadari atxikita. Lehenengo solairuko zorutik aurrera, hormak harlangaitzezkoak dira eta harlanduzko eskantzuak dituzte. Fatxada horretan, pieza bakarreko hiru zutoin ditu horma gotikoaren gainean. Gainera, bost leiho-bao ditu irekita zuriz margotutako fatxadaren gainean. Horma pikoan bi leiho-zulo daude. Estalkiaren teilategalean, beso batek sendotzen du gailurra. IEko fatxada ere harlanduzko gotikoz egina dago. Hango sarrera dobeladun erdi puntuko arkua da, eta alboan, kanoi-zuloa izan zena ikusten da itxita. Horren azpian beste zulo bat dago, harlanduzko ezpadura duen leihoarena, hain zuzen. Erantsirik duen egiturak itxi egiten du, hein batean, fatxada. HMko fatxada lehen deskribaturiko bien antzekoa da, eta horma gotikoa du beheko solairuan eta harlangaitzezkoa lehenengoan. Fatxada horretan hiru leiho-zulo daude irekita. Erantsita duen zurezko teilapeak eta siloak fatxadaren zati bat ixten dute. Atzeko fatxada NWn dago, eta beheko solairuan, zulo bat ageri da: arku zorrotz batek eta eraikina bermatu eta sendotzeko hormabular handi batek osatzen dute. Fatxada horretako lehen solairuan, hiru leiho-zulo daude irekita, eta harlanduzko ezpadura dute.
Zinema mutu
Europa
Alemanian ere zinemagintzak kutsu abangoardista handia izan zuen, baina oinarri industriala Frantziakoa baino sendoagoa zuen. Industria kimikoak eta bankuek, gobernuaren babespean, Universum Film Aktiengesellschaft (U.F.A.) produkzio-etxe indartsua sortu zuten 1917an. Testuinguru hartan sortu zen zinema espresionista: errealitatea oso modu adierazkorrean itxuraldatzen zuen irudietan, dekoratuak, makillajeak eta bihurrituz, eta giro kezkagarrien eta film beldurgarrien bidez. Robert Wiene-ren Das Kabrnett des Dr. Caligari (1919) izan zen aurreneko film espresionista. Haren atzetik etorri ziren : Der Goleni (1920, Paul Wegener), Der müde Tod (1921, Fritz Lang), Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922, F.W. Murnau)... Aldi hartakoa da, halaber, Kammerspielfilm mugimendua, zinema naturalista eta intimista, pertsonaien psikologian sakontzen zuena. Zinema alemanean hiru filmegile gailendu ziren beste guztien gainetik : F. W. Murnau -Der letzte Mann (1924), Faust (1920)-, G. W. Pabst -Die freudlose Gasse (1925)-, eta Fritz Lang -Dr. Mabuse, der Spieler (1922), Metropolis (1927) eta Die Nibelungen. (1924), ariar arrazaren goraipamena, bere emazte Thea von Harbourekin batera egina ; naziek beretzat lan egitea proposatu ziotelarik, Fritz Langek Estatu Batuetara ihes egin zuen.
Aierdi baserria
Barnealdea
Arku nagusitik sartuta, baserriak bebarrua du; batik bat, harlauza handiz egina dago. Sarrera horren ezkerraldean, arrasto batzuk daude, tximiniarik gabeko beheko sua izan zenaren arrastoak. Eskuinaldean, gaur egungo sukaldea eta logelak daude. Hala ere, logeletara IEko fatxadako arkutik zehar ere joan zaitezke.
Zinema mutu
Europa
1924an zinema alemanak krisi handi bat izan zuen, eta hango aktore eta zuzendari bikain asko Hollywoodera joan ziren lanera : Erail Jannings, Pola Negri, Ernst Lubitsch, Carl Mayer, F. W. Murnau...
Aierdi baserria
Barnealdea
Sarreratik, atzean dagoen ukuilura ere joango zara. Eskaileretan gora, lehenengo solairura iritsiko zara; irekia da, zatitu gabea. Eskuinaldean, mihiztatutako oholtzaz itxitako hormatala ageri da; metrailaz hondatua dago, Gerra Karlisten ondorioz. Ezkerrean beste itxitura bat egon zen, hormatal horrekiko simetrikoa, baina urteak dira haizealdi batek eraitsi zuela. Hormatal horiez gain, lau logela daude HEko fatxada nagusian.
Zinema mutu
Europa
Sobietar Batasunean boltxebikeen iraultzak bultzada handia eman zion zinemari; 1919an, zinemaren industria nazionalizatu zuten, eta 1922an honela zioen Leninek: «arte guztien artean, zinema da guretzat garrantzitsuena». Baliabide gutxi zegoen arren, berehala sortu zen filmegile berrizale andana bat. Dziga-Vertov-ek sortu zuen teoriak fikzio-kutsua zuen oro baztertzen zuen, eta dokumentala besterik ez zuen aintzat hartzen, muntaketaren bidez tankeratzeko eta filmari esanahi jakin bat emateko. Teoria horrek eragin handia izan zuen gerora ere. Muntaketa izan zuen, beraz, ardatz zinema politiko, epiko, eta askotan liriko hark. Pudovkinek muntaketa analitikoa erabili zue Griffithen antzera; Einsensteinek, berriz, kontraste biziak sortzeko erabili zuen muntaketa; Potemkin korazatua (1925) filma iraultzaren epopeia da, eta zinemaren historiako maisulanik bikain eta eragin handieneko bat dela esan izan da.
Aierdi baserria
Barnealdea
Baserriaren egiturak euskarri hauek ditu: bost ardatz-zutoin eta lau bernia, baserriak duen dolare gotikoari dagozkionak. Zutoin horiek habe, beso, petral eta gapirioez mihiztatuta daude, eta guztien artean baserriaren egitura osatzen dute. Zutoinetako batek hustura du eta armairu moduan erabiltzen da. Dolare gotikoko lau berniez gain, dolare horren azpila ere badauka dagozkion sobigainuetan bermatuta.
Zinema mutu
Europa
Zinema sobietarrak eragin handia izan zuen Frantzian 1924tik 1930era ugaritu ziren mugimendu abangoardisten artean.
Brown konderria (Kansas)
Brown konderria (Brown County) Kansasko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Hiawatha da. 2010eko zentsuaren arabera 9,984 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Zinema mutu
Europa
Batetik, zinema abstraktua zegoen, forma hutsezkoa, erritmoan oinarritua; Viking Eggeling, Hans Richter, Walter Ruttmann eta Fernand Leger izan ziren zinema mota horren eragileak. Surrealismoak eragin handiagoa izan zuen, amets-giroko film esperimentalen bidez: La coquille et le clergyman (Germaine Dulac, 1926), L'Étoile de Mer  (Man Ray, 1928), eta, batez ere, Luis Buñuel espainiarraren Un chien andalou (1929).
Brown konderria (Kansas)
Geografia
Brown konderriak 148,175 kilometro koadro ditu. Horietatik 32 ura dira. Beste 147,855 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 6,74 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 9,984 pertsonetatik 8,697 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 306 dira. 116 beltzak edo afroamerikarrak. 869 amerikar natiboak ziren eta 1 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 31 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 5 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 265 pertsonek kokatzen zuten.
Zinema mutu
Estatu Batuak
Merkatuaren aldetik herrialde hura zen jaun eta jabe munduan: izarren sistemak arrakasta handia zuen, indar handiko mitoak zituen sortuak, baita kontatzeko modu soil baina zuzenak ere. Arrakasta hark hainbat ardatz izan zuen : Cecil B. de Millek gorpuzten zuen zinema ikusgarri handizalea (The Ten Commandments, 1923); zinema komikoa -Charles Chaplin (The Gold Rush, 1925) eta Buster Keaton (The General, 1926)- ; marrazki bizidunak : Felix the Cat (1928), Popeye, Betty Boop, Walt Disneyren filmak... ; garai hartan hasi ziren, halaber, filmegintzan gerora ospe handia izango zuten filmegile batzuk : King Vidor, John Ford, Howard Hawks; eragin berezia izan zuten aldi hartako Estatu Batuetako zinemagintzan Europatik joandako filmegileek, alemanek eta suediarrek batez ere; Sjöström suediarra (The Wind, 1928), Greta Garbo suediar aktore mito bihurtua, Ernst Lubitsch komediaren maisua, Murnau arestian aipatua (Tabu, 1928), Josef Von Sternberg (Underworld, 1927), eta, batez ere, Erich Von Stroheim aktore eta filmegile austriarra, gizarte burgesaren kritikatzaile amorratua (Greed, 1923).
Romans-sur-Isère kantonamendua
Romans-sur-Isère kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Encheliophis boraborensis
Encheliophis boraborensis Encheliophis generoko animalia da. Arrainen barruko Carapidae familian sailkatzen da.
Peristediidae
Peristediidae arrain eskorpeniformeen familia zabala da. Familia sei generoz osaturik dago eta 44 espezie ditu barnean. Triglidae familia senide estua du eta, zenbait adituen ustez, bere kideak bertan daude sailkaturik.
Hona hemen FishBasek familiarako proposaturiko sailkapena:
Dowagiac (Michigan)
Dowagiac Michigango hiri bat da. Cass konderrian kokatua dago. 2010ean 5,879 biztanle zituen, 11.56 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Vallier kantonamendua (Drôme)
Saint-Vallier kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Montesquiu
Montesquiu Kataluniako udalerria da, Osona eskualdean eta Bartzelonako probintzian kokatua. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 906 biztanle zituen. 4,9 km²-ko azalera du.
Aberporth
Aberporth, 'Aber-porth', Galesko udalerri bat da, Ceredigion konderrian. 2011ko erroldaren arabera 2.374 biztanle zituen.
Gélacourt
Gélacourt Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Gélacourt udalerrian erroldatutako biztanleak 158 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 79 etxebizitza zeuden, 68 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 73 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 68 etxebizitza nagusietatik 60 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 9 etxek hitu gela zituzten, 20 etxek lau zituzten eta 39 etxek bost zituzten. 54 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 34 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 99 ziren, horien artean 69 aktiboak ziren eta 30 inaktiboak ziren. 69 pertsona aktiboetatik 63 lanean zeuden (35 gizon eta 28 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 30 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Gélacourt udalerrian 68 unitate fiskal zeuden, 157 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.907 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2000. urtean Gélacourt udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 380 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Le Puid
Le Puid Frantziako udalerria da, Vosgeak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Etxebizitza
2007an 93 etxebizitza zeuden, 45 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 85 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 45 etxebizitza nagusietatik 37 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 26 etxek bost zituzten. 42 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 26 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 17 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 58 ziren, horien artean 41 aktiboak ziren eta 17 inaktiboak ziren. 41 pertsona aktiboetatik 40 lanean zeuden (22 gizon eta 18 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 17 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 finantziazio enpresa zen.
2000. urtean Le Puid udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Quiroga (udalerria)
Quiroga Mexikoko udalerri bat da. Michoacán de Ocampo estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Caluire-et-Cuire
Caluire-et-Cuire Frantziako udalerria da, Lyongo Metropolian dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2007an 41.010 biztanle zituen.
Percopsidae
Percopsidae arrain perkopsiformeen familia txikia da. Egun, genero bakarra du bizirik, barnean bi espezie dituena. Espezie biak Ipar Amerikako ur gezatan bizi dira.
Caluire-et-Cuire
Biztanleria
2007an Caluire-et-Cuire udalerrian erroldatutako biztanleak 41.010 ziren. Familiak 18.484 ziren, horien artean 7.202 pertsona bakarrekoak ziren (2.672 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4.530 bakarrik bizi ziren emakumeak), 5.055 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4.476 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 1.751 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 20.232 etxebizitza zeuden, 18.921 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 269 bigarren erresidentzia ziren eta 1.041 hutsik zeuden. 3.242 etxeak ziren eta 16.911 apartamentuak ziren. 18.921 etxebizitza nagusietatik 10.219 bere jabearen bizilekua ziren, 8.292 alokairuan okupaturik zeuden eta 410 doan lagata zeuden; 805 etxek gela bat zuten, 2.507 etxek bi zituzten, 5.610 etxek hiru zituzten, 5.686 etxek lau zituzten eta 4.314 etxek bost zituzten. 11.443 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 10.358 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 5.359 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 25.388 ziren, horien artean 18.758 aktiboak ziren eta 6.630 inaktiboak ziren. 18.758 pertsona aktiboetatik 17.069 lanean zeuden (8.647 gizon eta 8.422 emakume) eta 1.689 langabezian zeuden (817 gizon eta 872 emakume). 6.630 pertsona inaktiboetatik 2.083 erretiraturik zeuden, 2.745 ikasten zeuden eta 1.802 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Caluire-et-Cuire udalerrian 18.839 unitate fiskal zeuden, 41.205,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.575 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2.057 komertzioetatik, 6 erauzte enpresak ziren, 26 janari enpresak ziren, 9 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 66 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 194 eraikuntza enpresak ziren, 407 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 54 garraio enpresak ziren, 74 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 87 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 122 finantziazio enpresak ziren, 111 higiezinen enpresak ziren, 418 zerbitzu enpresak ziren, 358 administrazio publikoko enpresak ziren eta 123 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2000. urtean Caluire-et-Cuire udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 160 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 tratamendu laburretarako ospitale, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, 2 psikiatriko, osasun-zentro 1 bat, 16 botika eta 4 anbulantzia zegoen.
2009an 7 haur-eskola eta 14 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Caluire-et-Cuire udalerrian 3 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 1hezkuntza orokorreko lizeoa eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.238 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 303 eta lizeo teknologikoetan 364.
Caluire-et-Cuire udalerrian 2 goi-mailako hezkuntza ez-unibertsitarioko zentroak zeuden, horietatik1 osasun-formakuntzako zentroa eta 1 bestelako formakuntzazentroa.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Butler konderria (Kansas)
Butler konderria (Butler County) Kansasko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua El Dorado da. 2010eko zentsuaren arabera 65,880 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 65,880 pertsonetatik 62,522 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 2,602 dira. 1,054 beltzak edo afroamerikarrak. 586 amerikar natiboak ziren eta 31 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 452 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 48 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,187 pertsonek kokatzen zuten.
Triqueville
Triqueville Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, Normandia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Triqueville udalerrian erroldatutako biztanleak 296 ziren. Familiak 113 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 59 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 38 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 198 etxebizitza zeuden, 119 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 59 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 197etxeak ziren. 119 etxebizitza nagusietatik 103 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 66 etxek bost zituzten. 92 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 57 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 57 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 203 ziren, horien artean 145 aktiboak ziren eta 58 inaktiboak ziren. 145 pertsona aktiboetatik 131 lanean zeuden (74 gizon eta 57 emakume) eta 13 langabezian zeuden (8 gizon eta 5 emakume). 58 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Triqueville udalerrian 123 unitate fiskal zeuden, 314 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.783 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Cesse
Cesse Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Triqueville
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
Cesse
Biztanleria
2007an Cesse udalerrian erroldatutako biztanleak 130 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Triqueville
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Triqueville udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 315 hektarea erabiltzen.
Cesse
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Dryden (Michigan)
Dryden Michigango herri bat da. Lapeer konderrian kokatua dago. 2010ean 951 biztanle zituen, 2.85 kilometro koadrotan banatuta.
Dundee (Michigan)
Dundee Michigango herri bat da. Monroe konderrian kokatua dago. 2010ean 3,957 biztanle zituen, 15.64 kilometro koadrotan banatuta.
Cesse
Etxebizitza
2007an 65 etxebizitza zeuden, 51 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 63 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 51 etxebizitza nagusietatik 42 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek hiru zituzten, 10 etxek lau zituzten eta 38 etxek bost zituzten. 45 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 24 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 84 ziren, horien artean 59 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 59 pertsona aktiboetatik 51 lanean zeuden (35 gizon eta 16 emakume) eta 8 langabezian zeuden (5 gizon eta 3 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cesse udalerrian 53 unitate fiskal zeuden, 134 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.520,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
2000. urtean Cesse udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Triqueville
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Asier Goti
Asier Goti Llona (Barakaldo, Bizkaia, 1989ko maiatzaren 3a) euskal herritar futbolaria da. Bizkaitar futboleko harrobietan hezia. Eskuin hegalean aritzen da batik bat.
Tain-l'Hermitage kantonamendua
Tain-l'Hermitage kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Asier Goti
Kirol Ibilbidea
''2023ko ekainaren 5ean eguneratua. Datu ofizialak.''
Encheliophis chardewalli
Encheliophis chardewalli Encheliophis generoko animalia da. Arrainen barruko Carapidae familian sailkatzen da.
Mairu-buru
Mairu-burua Erdi Aroko elementu ikonografiko bereizgarri baten izena da, kode heraldikoan txertatua. Bertan, giza buru bat irudikatzen da, profilez, gehienetan kolore beltzekoa (beltz heraldiko), baina beste kolore batzuetakoa ere izan daitekeena, eta zinta batekin, turbantearekin edo beste osagarri batzuekin apainduta egon daiteke. Mairuaren burua, nahiz eta bere izena erreferentzia izan, Saharaz hegoaldeko etnia baten ezaugarriekin irudikatzen da normalean, eta beltz-burua ere deitzen zaio (latinez Aethiopum caputa), nahiz eta izen hori adierazpen jakin baterako ere erabiltzen den.
XIII. mendetik aurrera, Mendebaldeko noblezia feudaleko familien ikurretan zabaldu zen mairu-burua, Ekialde Ertainaren eta Iberiar Penintsularen kontrolagatik erakunde kristauen eta musulmanen arteko indarkeriazko norgehiagokaren testuinguruan, orduko estereotipo etniko eta sozialekin eta, kasu batzuetan, propaganda erlijiosoaren porrotarekin lotutako ikusizko diseinua hartuz.
Aro garaikidean, garrantzi publikoko lurralde, erakunde, antolakunde eta pertsona ospetsuen sinbolo adierazgarriei erantsitako elementu gisa gailentzen da mairu-burua, haien izaera tradizional edo historikoari erreparatuta, baina, haientzat, haien esleipen sinbolikoa jatorrizko kargetatik banandu da, izaera bortitz edo diskriminatzailea izateagatik anakronikotzat jotzen baitira. Unibertsaltasun handiagoko interpretazioetarantz egindako bilakaera horrek, immigrazioarena bezalako fenomeno konplexuek bultzatuta, ez du eragotzi mairu-buruak agertzen diren sinboloak aldatzeko edo ordezkatzeko komenigarritasunari buruzko eztabaida, hala nola 2004an Aragoiko armarria, 2005ean Benedikto XVI.a aita santuaren ikurrarena edo 2001ean Évorako hiribilduarena.
Percophidae
Percophidae arrain pertziformeen familia zabala da, mundu osoko itsaso epeletan bizi dena.
Generoak
Familiak 11 genero ditu, hiru azpifamiliatan banaturik:
Hona hemen generoen bilakaera:
Encheliophis gracilis
Encheliophis gracilis Encheliophis generoko animalia da. Arrainen barruko Carapidae familian sailkatzen da.
Esquay-Notre-Dame
Esquay-Notre-Dame Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Esquay-Notre-Dame udalerrian erroldatutako biztanleak 1.244 ziren. Familiak 409 ziren, horien artean 45 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 25 bakarrik bizi ziren emakumeak), 106 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 246 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 828 ziren, horien artean 673 aktiboak ziren eta 155 inaktiboak ziren. 673 pertsona aktiboetatik 642 lanean zeuden (337 gizon eta 305 emakume) eta 31 langabezian zeuden (16 gizon eta 15 emakume). 155 pertsona inaktiboetatik 39 erretiraturik zeuden, 77 ikasten zeuden eta 39 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Esquay-Notre-Dame udalerrian 450 unitate fiskal zeuden, 1.382 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.087 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 31 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 14 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 6 igeltseroak ziren, 3 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2000. urtean Esquay-Notre-Dame udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Le Tricastin kantonamendua
Le Tricastin kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Saint-Bonnet-le-Courreau
Biztanleria
2007an Saint-Bonnet-le-Courreau udalerrian erroldatutako biztanleak 735 ziren. Familiak 295 ziren, horien artean 88 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 44 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 115 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 473 etxebizitza zeuden, 301 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 90 bigarren erresidentzia ziren eta 81 hutsik zeuden. 457 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 301 etxebizitza nagusietatik 235 bere jabearen bizilekua ziren, 52 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 37 etxek hiru zituzten, 70 etxek lau zituzten eta 189 etxek bost zituzten. 203 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 147 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 128 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Cojumatlán de Régules (udalerria)
Cojumatlán de Régules Mexikoko udalerri bat da. Michoacán de Ocampo estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Saint-Bonnet-le-Courreau
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 462 ziren, horien artean 350 aktiboak ziren eta 112 inaktiboak ziren. 350 pertsona aktiboetatik 324 lanean zeuden (202 gizon eta 122 emakume) eta 26 langabezian zeuden (9 gizon eta 17 emakume). 112 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 35 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Bonnet-le-Courreau udalerrian 306 unitate fiskal zeuden, 747 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.592 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 35 komertzioetatik, 5 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 4 igeltseroak, 1 margolaria, 3 zurginak, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 3 jatetxeak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Bonnet-le-Courreau udalerrian 82 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.460 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Karlos III.a etorbidea (Iruñea)
Karlos III.a etorbidea edota Karlos III.a hiribidea, ofizialki Karlos III.a Noblearen etorbidea, Nafarroako (Euskal Herria) hiriburua den Iruñea erdiguneko hiribide edo etorbide garrantzitsu bat da. Izena Karlos III.a Nafarroakoaren omenez darama.
Etorbidea
Etorbide edo hiribide hau oso luzea eta zabala da, Iruñeko Bigarren Zabalgunearen bi ardatz nagusietako bat delarik (bestea Nafarroa Behereko etorbidea da), Gazteluko plazan hasi eta Askatasunaren plazan amaitzen da, bere erdialdean Merindadeen plaza biribildu eta iturriduna dagoelarik. Karlos III.a hiribideak merkatal izakera du, bere bi alboetan denda ugari daudelarik, horretaz gain kultura, banka eta nafar erakundeen eraikin ofizialak ere baditu, adibidez: Nafarroako jauregia, Gaiarre antzokia, Nafarroako Kutxaren egoitza, Eroritakoen monumentua etab.
Eraikin eta eskultura interesgarriak
Karlos III.a hiribidean honako eraikin eta eskultura nabarmen hauek daude:
Montgat
Montgat Kataluniako udalerria da, Maresmen eta Bartzelonako probintzian dagoena. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 10.270 biztanle zituen. 2,95 km²-ko azalera du.
Los Reyes (udalerria)
Los Reyes Mexikoko udalerri bat da. Michoacán de Ocampo estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Haisnes
Haisnes Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Haisnes udalerrian erroldatutako biztanleak 4.271 ziren. Familiak 1.571 ziren, horien artean 328 pertsona bakarrekoak ziren (102 bakarrik bizi ziren gizonak eta 226 bakarrik bizi ziren emakumeak), 414 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 631 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 198 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: