cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Europar Batasuneko Kontseilua
Presidentetza
Presidentetzari eginkizun politikoa ematen zaio, eta Erkidegoko presidentzia duten estatu kideek sei hilabeteko txandetan hartuko dute bere gain. Sistema horrek desberdinen arteko txandakatzea bermatu nahi du. Lisboako erreforma indarrean jartzearekin batera beste aldaketa batzuk ere egin dira: sistema duala egongo da, kontseiluko osaera guztietan eta barne organoetan txandakako presidentetzak izango dituena, eta, aitzitik, Atzerri Arazoetako Kontseiluko presidentetza iraunkorra Batasuneko Goi-Ordezkariaren kargura egongo da, kanpo-ekintzaren arloan ikusgarritasun, koherentzia eta eraginkortasun handiagoa lortzeko. Txandakatze-sistema orokorraren bigarren salbuespena Eurotaldea da.
Kontseiluaren presidentetza funtzio politikoa da (eta ez ohorezko maila hutsa), eta Estatuari lanak koordinatzeko eta zuzentzeko ahalmena ematen dio, bai eta interes nazionalak eta ordezkaritza-interesak bultzatzeko eta bateratzeko ahalmena ere. Izan ere, bere funtzioak bi eremu orokorretan banatu ditzazkegu. Alde batetik, lan antolaketa, koordinazioa eta zuzendaritza eta bestetik, sustapen eta kontziliazio jarduerak gauzatzea inpartzialtasuna mantenduz. Hau da, orain arte presidentetza izan da “EBren motor politikoa”, eta bere gain hartu du lanak bultzatzeko eta programatzeko eginkizuna, aldi berean guztion interesak bateratzen saiatuz.
Ordezkari Iraunkorren Komitea
Idazkaritza Nagusiak Kontseiluari ematen dion laguntza tekniko eta juridikoari kalterik egin gabe, Tratatuek Ordezkari Iraunkorren Komitearen esku utzi dute «Kontseiluaren lanak prestatzea eta hark esleitzen dizkion zereginak betetzea» (16.7 EBT eta 240 EBFT).
Europako Erkidegoak sortu zirenetik, Kontseiluko kideek ulertu zuten aldiro egiten diren bilera batzuetan ezin izango zutela, beren kabuz, konplexutasunak, teknizismoak, aniztasunak eta ugaritasunak markatutako erabakiak hartu.
COREPER izenekoa, estatu kideetako ordezkariek osatzen dute, eta, zehazki, Europar Batasunean egiaztatutako estatu kide bakoitzeko ordezkaritza iraunkorreko enbaxadore modukoak. Ordezkari iraunkorren eginkizunen berezitasunetako bat betetzen dituzten zereginen dualtasuna da.
Alde batetik, Europar Batasuneko instituzioen aurrean Administrazioaren jarduerak koordinatzeko erantzukizunak hartzen dituzte beren gain, eta, beraz, beren estatuei lotuta daude, eragile nazionalak diren aldetik, beren gobernuaren agindupean jarduten baitute eta interes nazionalak ordezkatzen eta defendatzen baitituzte.
Baina, bestetik, izaera komuneko organo bateko kide gisa, hau da, COREPEReko kide gisa, konponbideak bilatzen dituzte beste Ordezkari Iraunkorrekin batera, Batasunaren interesa lehenetsi behar dute.
COREPER-rek bi zatitan banatzen du bere bilkuretako gai-zerrendaren edukia; juridikoki, COREPER bakarra dago, baina barne-antolakuntzari dagokionez, bi osaera desberdin banatzen du gai-zerrenda, eta modu autonomoan tratatzen du:
COREPER-rek ehunka lantalde sortu ditu (iraunkorrak edo ad hoc). Talde horiek eztabaidatzeaz eta erabakiak teknikoki prestatzeaz arduratzen dira; Ordezkaritza Iraunkorretako kideek eta, behar izanez gero, xede horretarako lekualdatutako administrazio nazionaleko funtzionarioek osatzen dituzte. Presidentetza estatu kideko enbaxadoreak izango du, baldin eta Kontseiluan duen ordezkariak presidentetza bere gain hartzen badu, lantaldeetan txandaketa berari jarraituz. Horrenbestez, Kontseiluaren, COREPER-ren eta lantaldeen presidentetzak nazionalitate bereko pertsonek gauzatzen dituzte, kide diren Ordezkaritza Iraunkorrean taldean lan egitera ohituta daudenak, eta horrek koherentzia eta lanen jarraitutasuna ahalbidetzen ditu.
Batzordea ere gonbidatuta dago bere bilkuretan parte hartzera. Halaber, Europako Banku Zentralari parte hartzeko gonbita egiten zaio bere ekimeneko proposamenak eztabaidatzen direnean.
== Eskumenak == Kontseiluaren eskumenak zeintzuk diren zehazteko, EBTratatuaren 16.1 artikuluari erreparatu behar zaio. Horren arabera, Kontseiluak legegintza eta aurrekontugintza beteko ditu Europako Parlamentuarekin batera, eta politikak zehazteko eta koordinazio-lana egiteko eginkizunak beteko ditu.
Legegintza funtzioa
Kontseiluaren legegintza eskumena, Batzordearen ekimenarekin eta Europako parlamentuarekin batera ulertu behar da: Alde batetik Kontseiluak eta Parlamentuak prozedura arruntaren bidez onartutako lege-egintzak, eta bestetik, Kontseiluak bakarrik onartutako lege-egintzak prozedura berezi baten bidez. Beraz, bi prozedura aurreikusten dira Kontseiluren legegintza ahalmenari dagokioenez, Prozedura baten edo bestearen erabilera aurrez kasuz-kasuz zehaztuta dago Tratatuetan; beraz, erakundeek ez dute aukeratzeko askatasunik.
Legegintza Prozedura Arrunta (LPA)
EBFTaren 289.1. artikuluan zehaztuta dago LPA. Batzordeak proposamena bidaltzen die Parlamentu eta Kontseiluari. Bakoitzak, bere aldetik proposamena landuko du eta bi instituzioek batu eta biok batera onartuko dute erregelamendu, zuzentarau edo erabakia, erabaki hori lege-egintza izango delarik
Legegintza Prozedura Berezia (LPB)
Kontseiluaren edo Europako Parlamentuaren nagusitasunagatik bereizten da. Legegintza prozedura horretan, Batzordeak proposamena egiten du eta Kontseiluak edo Parlamentuak onartuko dute Erregelamendua, Zuzentaraua edo Erabakia. Kasu gehieneta,n Legegintza prozedura berezian Kontseilua da nagusi eta  Parlamentu Europarrak aurretiazko kontsulta edo onespena emango du, baina azken horrek ezingo du ezer aldatu. Parlamentuak hartuko balu erabakia aldiz, Kontseiluak onespena emango du, baina ezingo du ezer aldatu. Berriro ere, prozedurako emaitza lege-egintzak izango dira.
Horrez gain, EBFTratatuaren 290.1 artikuluaren arabera, Kontseiluak eta Europako Parlamentuak botere legegilea Batzordeari eskuordetu ahal diote, baina egintza horiek ez dira lege-egintzak izango, baizik eta legez besteko egintzak edo lege egintzak ez diren beste egintzak, legegintza prozedura baten bidez onartu ez direlako.
Exekuzio funtzioak
Nahiz eta exekuzio lanak Estatu kideen esku egon, Kontseiluak edo Batzordeak subsidiarioki (betearazteko baldintza uniformeak behar direnean) exekuzioa lanak burutu dezakete, EBFTratatuaren 291. artikuluaren arabera.
Kanpo ekintzak
Kontseiluak erantzunkizuna du kanpo ekintzetan. Batasunak aurrera eramandako ekintzen batasuna, koherentzia eta eraginkortasuna zaindu behar ditu. Horregatik, Kontseiluari dagokio, funtsean, kanpo-ekintzaren erantzukizuna betetzea, baita kanpoko harreman ekonomikoetan eta atzerri eta segurtasun-politika erkidean ere.
Bestalde, Kontseiluari dagokio Europar Batasunaren nazioarteko tratatuen negoziazioak hastea, erabakitzea eta onartzea. Oro har, lehenik eta behin Parlamentuaren aldez aurretiko onespenarekin, EBFTren 218. artikuluaren arabera.
Bozka prozedurak
Tratatuek hainbat sistema aurreikusten dituzte Kontseiluak erabakiak hartzeko, hain zuzen gehiengo simplea, gehiengo kualifikatua eta ahobetekotasuna.
Gehiengo simplea
Gutxitan erabiltzen da, hala nola Kontseiluaren barne erregelamenduaren onarpenetan, Prozedurazko gaietan edo Europar Batasuneko Justizia Auzitegian helegiteak aurkezteko. Gehiengo sinpleak esan nahi du estatu bakoitzak boto berdina duela, eta, kasu honetan, Kontseilua osatzen duten kideen gehiengoaren aldeko botoa ematen dutenean lortzen da.
Gehiengo kualifikatua
Kontseiluak erabakiak hartzeko gehiengo kualifikatua erabiltzen da gehienetan, izan ere, gehiengo kualifikatuz bozkatzen da beti, Tratatuak bestela xedatu ezean. 2014ko azaroaren 1etik aurrera, Batzordeak proposatutako egintza bat gehiengo kualifikatuz onartzeko, beharrezkoa izango da Estatu kideen %55a, hau da 27 Estatu kidetik, 15, eta aldi berean populazioaren %65a. Kontseiluak Batzordeak proposaturik gabeko egintza bat gehiengo kualifikatuz onartzeko, aldiz, beharrezkoa izango da Estatu kideen %72a, hau da, 27 Estatu kidetik, 20, eta  populazioaren %65a lortzea.
Ahobetekotasuna
Garrantzi bereziko erabakietarako aurreikusten da, hala nola kanpo-politika, defentsa, gizarte-segurantza, eta abar. Estatu bakoitzak erabakiak ezeztatzeko gaitasuna du, eta abstentzio eraikitzailearen figura sartzen da hemen. Hau da, abstentzioek ez dute eragozten erabakiak hartzea ahobatezkotasuna eskatzen denean ( EBFT 238.4. artikulua).
Indiescretos
Indiescretos musika independenteko magazin digital bat da. Indiescretos aldizkariaren sortzaileek proiektu pertsonal gisa sortu zuten, eta berehala izan zuen arrakasta proiektu honek. Gaur egun, laurogei kolaboratzaile baino gehiago ditu Espainiako Estatu osoan. Azkenengo urteetan, Indiescretos musika indi aren sektoreko webgune erreferentzizkoetako bat izan da, eta banden, jaialdien edo management eta komunikazio agentzien onarpena jaso du.
Historia
2014ko abenduan Bartzelonan sortu zen, irakurleei Espainiako eszena independentearen gaurkotasun musikal guztia eskaintzeko asmoz. Gaurkotasuneko albisteak, kontzertu eta jaialdien kronikak, artistei elkarrizketak eta albumen kritikak argitaratzen ditu, besteak beste.
Egitura
Aldizkariak bi zuzendari ditu. Bata, Adrián Romero, Indiescretos-en sortzailea. Tenerifen jaioa eta Bartzelonan bizi da. 2011tik aurrera, hainbat argitalpenetan kazetaritza-lanak egiten ditu, erredaktore eta argazkilari gisa. Bestea, Cris Molina, kazetaria, argazkilaria eta melomana.
Editoreari dagokionez, Ángel Rubio da. Pailazoa, dantzaria, abeslaria, irakaslea, rockstarra... Erredaktorea Ana Ruíz da, Madrilen bizi den palentziarra. Argazkilaria Manuel Colomé da, Prestakuntzako ingeniari informatikoa, Madrilen bizi den sevillarra.
Tokugawa Yoshinobu
Tokugawa Yoshinobu (徳川 慶喜), Keiki bezala ere ezagutua, Mito 1837ko urriaren 28a-Shizuoka, 1913ko azaroaren 22a), militar japoniarra izan zen. Mito herriko daimyoa zen Tokugawa Nariakiren semea, Tokugawa shogunerriko hamabosgarren eta azken shoguna izan zen.
Lehen urteak
Tokugawa Shichiroma izenarekin jaioa, Mito Tokugawa leinukoa izan zen (eta, beraz, Mito Komon ospetsuaren ondorengoa). Bere aitak, Rekkô Nariaki-k, Yoshinoburen heziketaren ardura zenbait hezitzaileri eman zien, artea, kenjutsua (esgrima japoniarra), arte martzialak, politika eta gobernu filosofia irakatsi zizkiotenak. Dirudienez, jada oso txikitatik, karisma handia zuela frogatu zuen, lidergorako dohai handiak eta adimen zorrotza. Mito adarra, Tokugawa Ieyasuk berak sortutako familiaren jatorrizko lehen hiru adarretako bat zen arren, garrantzia galdu zuen Tokugawa Yoshimunek beste hiru adar sortu zituenean, eta, bere aitaren presioagatik, Hitotsubashi familiak adoptatu zuen, Gosankyo adarrekoa, posizioa handituz Tokugawa klanaren oinordekotza leinuan, eta, beraz, shogunerrikoan. Heldutasunera iritsi zenean, Keiki izena hartu zuen.
Tokugawa Iesada shoguna 1858an hil ondoren, Keikiren izena entzuten hasi zen oinordekotzarako, Mitoko daimyo eta Hitotsubashi Tokugawa klaneko buru bezala ahalmen handiak frogatu baitzituen, baina Ii Naosuke buru zuen alde batek, Tokugawa Iemochi shogun bihurtzea lortu zuen, hau, 14. shoguna izan zelarik, eta Keiki eta bere aldekoak, etxeko atxilopean jarriak izan ziren.
1860an Naosuke erahila izan ondoren, egoera aldatu egin zen, eta, 1862an, Keiki, Rōjūaren zati izatera pasa zen, shoguna, bere erabakietan aholkatzen zuen bost kideko kontseilua. Garai honetan, Keikik, Chonshuko feudoan errebeldeen mugimenduei eta atzerriko politikari aurre egin behar izan zien. 1864an, Aizu eta Satsumakoekin aliatuta zeuden Chonshuko errebeldeak, eraikin inperialeko ateetatik igarotzea eragotzi zuen, Hamaguri ateko matxinada (蛤御門の変) bezala ezagutua izan denean.
Yoshinobu shoguna (1866)
1866an, Iemochi shoguna gaixotu eta hil egiten da, bakufua (gobernua), oso ahul eta kontrola galduz utziz, gobernua salbatzeko haina gai zen ondorengorik gabe. Tokugawa Keiki, Tokugawatar eta hauen aliatu guztiek babestu zuten kargua betetzeko haina trebetasun eta esperientzia zuen pertsona bakar bezala. Honela, Tokugawa Keiki, 15. Tokugawa shoguna bihurtu zen 1866an, Tokugawa Yoshinobu izenarekin.
Armada eta itsas armada nazionala bat antolatu ziren, eta, lehen begiratu batean, Tokugawa shogunerria indartzen zihoala zirudien berritutako indar eta botere batekin.
Boshin gerra (1867-1869)
Agintari indartsu eta jakintsu baten agindupean Tokugawatarren indartze berrituarenganako beldurrez, Satsuma, Choshu eta Tosako daimyoak, bakufua indargabetzeko aliantza bat eratu zuen. Sonnō jōi lelopean eta erradikalek shogun berriari "Ieyasuren berpiztea" bezala zioten beldurrarekin, Enperadorearen boterea usurpatuko duena, Boshin Gerra egin zuten Tokugawatar bakufuaren aurka, daimyoen artean babes asko jasoz. Tokugawatarrek galera handiak izan ondoren, Yoshinobuk, gerra zibila irabazterik ez zutela onartu zuen, eta Japoniak batuagoa egon behar zuela atzerriko potentzia boteretsuagoen aurka.
1867an, Yoshinobuk, bere shogun kargua utzi zuen, eta botere guztia Enperadoreari eman zion. Aurreko shogunaren botere, betebehar eta arduretako asko, lehen Meiji aroko "Hiru noble handiak" bezala ezagutuak ziren gizonek hartu zituztela esan liteke. Hauek ziren: Okubo Toshimichi, Saigō Takamori eta Kido Takayoshi.
Toba-Fushimiko guduan garaitua izan ondoren (1868ko urtarrilak 27tik 31 arte), Yoshinobuk amore eman zuen eta Edo gaztelua (eta beraz, Edo hiria), armada inperialari eman zion; berhala, etxeko atxilopean jarria izan zen eta bere titulu, lur eta botere guztiak kendu zizkioten. Bere adoptaturiko oinordekoa, Tokugawa Iesato gaztea zen, garai horretan Tayasu Kamenosuke bezala ezagutua. Beranduago, askatua izan zen, nazioko kontuei dagokionez anbiziorik edo interesik agertu ez zuenean. Shizuokara erretiratu zen, hona, Tokugawa shogunerriaren sortzailea izan zen Tokugawa Ieyasu ere erretiratu zelarik. Erretiroko bere bizitzan, Yoshinobuk, zaletasunen batzuk praktikatu zituen, olio margolaritza, arku tiraketa, ehiza eta argazkigintza kasu. Yoshinoburen argazkietako batzuk, duela urte gutxi argitaratu zituen bere birbiloba Tokugawa Yoshitomok.
1902an, Meiji Enperadoreak, bere etxe propioa berrezartzen utzi zion Tokugawa adar bat bezala (bekke), gorenengoko noblezia tituluarekin, printze (kōshaku) alegia, Japoniari eskainitako zerbitzu leialengatik. Tokugawa Yoshinobu printzea, 1913ko azaroak 22an hil zen gaueko 4ak eta 10ean.
Blaverismo
Blaverismoa (valentzieraz: blaverisme) Valentziako Erkidegoan sortutako mugimendu politikoa da, erregionalista eta pankatalanismoaren aurkakoa dena. Hasieran izen mespretxuzkoa bazen ere, Valentziako Erkidegoko banderak duen lerro urdinetik (valentzieraz: blava) dator.
Mugimendu herriko eta heterogeneoa da, gehiengoa eskuin erregionalistan dagoena. Mugimendu populista honek valentziera eta katalanaren arteko sezesionismo linguistikoa bultzatzen du. Jarraitzaile gehienak Valentzian eta inguruko eskudeetan bizi dira.
Saint-Chaffrey
Saint-Chaffrey Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Alpe Garaiak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 3.064 etxebizitza zeuden, 760 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2.235 bigarren erresidentzia ziren eta 69 hutsik zeuden. 909 etxeak ziren eta 2.110 apartamentuak ziren. 760 etxebizitza nagusietatik 489 bere jabearen bizilekua ziren, 225 alokairuan okupaturik zeuden eta 46 doan lagata zeuden; 26 etxek gela bat zuten, 89 etxek bi zituzten, 186 etxek hiru zituzten, 192 etxek lau zituzten eta 267 etxek bost zituzten. 617 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 357 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 349 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.102 ziren, horien artean 815 aktiboak ziren eta 287 inaktiboak ziren. 815 pertsona aktiboetatik 777 lanean zeuden (412 gizon eta 365 emakume) eta 38 langabezian zeuden (15 gizon eta 23 emakume). 287 pertsona inaktiboetatik 128 erretiraturik zeuden, 70 ikasten zeuden eta 89 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Chaffrey udalerrian 758 unitate fiskal zeuden, 1.660,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.997 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 67 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 7 igeltseroak, 5 margolariak, 10 zurginak, 2 iturginak, 3 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 22 jatetxeak, 7 higiezinen agentziak eta 2 tintoreriak.
2009an zeuden 30 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 5 okindegiak, 2 liburu dendak, 4 arropa dendak, 2 etxerako tresna dendak eta 13 kirol-dendak ziren.
2000. urtean Saint-Chaffrey udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta anbulantzia 1  bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Futbola 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan
Futbol modernoa 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan 2021eko uztailaren 21etik abuztuaren 7ra bitarte lehiatu zen, Japoniako hainbat lekutan. Erabilitako estadioak hauexek izan ziren: Tokio Estadioa (Chōfu-Tokio) Kashima Futbol Estadioa (Kashima (Ibaraki)), Saitama 2002 Estadioa (Saitama), Sapporo Dome (Sapporo), Miyagi Estadioa (Rifu) eta Nissan Estadioa (Yokohama).
Zelaiak
Guztira 6 zelai erabili dira:
Saint-Rimay
Saint-Rimay Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Rimay udalerrian erroldatutako biztanleak 293 ziren. Familiak 136 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 177 etxebizitza zeuden, 136 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 31 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 169 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 136 etxebizitza nagusietatik 116 bere jabearen bizilekua ziren, 18 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 36 etxek hiru zituzten, 35 etxek lau zituzten eta 48 etxek bost zituzten. 110 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 56 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 176 ziren, horien artean 135 aktiboak ziren eta 41 inaktiboak ziren. 135 pertsona aktiboetatik 122 lanean zeuden (71 gizon eta 51 emakume) eta 12 langabezian zeuden (7 gizon eta 5 emakume). 41 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Rimay udalerrian 134 unitate fiskal zeuden, 292 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.894 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 6 eraikuntza enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren, 2 iturginak, 1 ile apaindegia eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Saint-Rimay udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Senapati barrutia
Senapati barrutia Indiako barruti bat da, Manipur estatuan. biztanle ditu kilometro koadrotan.
Mugakideak
Honako barrutiekin egiten du muga:
Chantecorps
Chantecorps Frantziako udalerria da, Deux-Sèvres departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chantecorps udalerrian erroldatutako biztanleak 330 ziren. Familiak 116 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 165 etxebizitza zeuden, 128 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 23 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 165etxeak ziren. 128 etxebizitza nagusietatik 108 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 7 etxek bi zituzten, 17 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 71 etxek bost zituzten. 103 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 55 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 205 ziren, horien artean 137 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 137 pertsona aktiboetatik 124 lanean zeuden (74 gizon eta 50 emakume) eta 13 langabezian zeuden (4 gizon eta 9 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chantecorps udalerrian 125 unitate fiskal zeuden, 323 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.770 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2000. urtean Chantecorps udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.564 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ogaiztarrak
Ogaiztarrak (Los Hijos de Ogaiz) 2002. urtean Toti Martinez de Lezeak argitaraturiko eleberria. 350 orrialde dauzka eta gaztelaniaz idatzita dago.
Sinopsia
Istorioa 1328.ean hasten da, Karlos I.a Frantziako eta Nafarroako Erresumako erregea ondorengo gabe hiltzen denean. Erregea nafarra izatearen herriaren eskaria, Olgacena (Lizarrako judutar auzoa) auzoaren suntsipena, Nafarroako lehorte luzea, gosea, baliabide eskasia eta izurria jokoan sartzen dira eleberri honetan. Ogaiztarrak, Lizarra antzinako auzoko nekazariak, eta Bertolindar familiak, burges merkatariak, aurkako izango dira garai gogor honetan, traizioa, bizitza ikuspuntua, handinahia, mendekua, nekea eta baita maitasuna ere izango direla medio.
Egilearen iritzia
Iraganean barneratzea erraza da erdi aroko hiria den Lizarran eta ni gustora barneratu nintzen XV. mendeko bizitza bertan irudikatu nahian; bost auzotan banaturiko hiri batean bakoitza harresiz inguraturik eta bestearengandik banatuta. Saiakerak merezi izan zuen.
Stadium 974
(استاد 974, Istād 974), formalki Ras Abu Aboud Stadium, Qatarko Doha hiriburuan dagoen futbol estadio bat da. 2021ean inauguratu zen eta 40.000 ikusleentzako edukiera du. 2022ko Munduko Futbol Txapelketaren egoitzetako bat da.
Pouzols-Minervois
Pouzols-Minervois Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Aude departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Pouzols-Minervois udalerrian erroldatutako biztanleak 364 ziren. Familiak 158 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 61 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 33 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 292 etxebizitza zeuden, 167 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 93 bigarren erresidentzia ziren eta 32 hutsik zeuden. 287 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 167 etxebizitza nagusietatik 137 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 53 etxek lau zituzten eta 89 etxek bost zituzten. 121 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 85 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 58 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 220 ziren, horien artean 138 aktiboak ziren eta 82 inaktiboak ziren. 138 pertsona aktiboetatik 117 lanean zeuden (67 gizon eta 50 emakume) eta 21 langabezian zeuden (9 gizon eta 12 emakume). 82 pertsona inaktiboetatik 38 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pouzols-Minervois udalerrian 189 unitate fiskal zeuden, 419 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.692 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 3 igeltseroak, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2000. urtean Pouzols-Minervois udalerrian 48 nekazaritza-ustiategi zeuden, 546 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Banská Bystrica eskualdea
Banská Bystrica eskualdea (Banskobystrický kraj) Eslovakiako zortzi administrazio-eskualdeetako bat da, herrialdearen hegoaldean dagoena. 9.455 kilometro koadroko eremua dauka, eta 2011n 660.563 biztanle zituen. Hiriburua Banská Bystrica da.
Les Avanchers-Valmorel
Les Avanchers-Valmorel Frantziako udalerria da, Savoia departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Les Avanchers-Valmorel udalerrian erroldatutako biztanleak 767 ziren. Familiak 364 ziren, horien artean 148 pertsona bakarrekoak ziren (92 bakarrik bizi ziren gizonak eta 56 bakarrik bizi ziren emakumeak), 100 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 104 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 2.929 etxebizitza zeuden, 367 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2.520 bigarren erresidentzia ziren eta 42 hutsik zeuden. 449 etxeak ziren eta 2.391 apartamentuak ziren. 367 etxebizitza nagusietatik 244 bere jabearen bizilekua ziren, 89 alokairuan okupaturik zeuden eta 34 doan lagata zeuden; 10 etxek gela bat zuten, 62 etxek bi zituzten, 101 etxek hiru zituzten, 101 etxek lau zituzten eta 93 etxek bost zituzten. 236 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 209 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 117 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 516 ziren, horien artean 434 aktiboak ziren eta 82 inaktiboak ziren. 434 pertsona aktiboetatik 422 lanean zeuden (227 gizon eta 195 emakume) eta 12 langabezian zeuden (8 gizon eta 4 emakume). 82 pertsona inaktiboetatik 33 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Les Avanchers-Valmorel udalerrian 344 unitate fiskal zeuden, 749,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.904 euro zen.
Ophiodes fragilis
Ophiodes fragilis Ophiodes generoko animalia da. Narrastien barruko Anguidae familian sailkatuta dago.
Les Avanchers-Valmorel
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 207 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 16 eraikuntza enpresak ziren, 25 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 38 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 19 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 76 administrazio publikoko enpresak ziren eta 11 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Jose Eizagirre
Jose Eizagirre bi pertsona izan daitezke:
Les Avanchers-Valmorel
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 46 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 igeltseroak, 4 margolariak, 3 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia, 23 jatetxeak, 6 higiezinen agentziak eta 1 tintoreria.
2009an zeuden 21 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 3 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 1 etxerako tresna denda zen eta 11 kirol-dendak ziren.
2000. urtean Les Avanchers-Valmorel udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 555 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kazetaritza
Kazetaritza, oro har, informazioa lortzean, tratatzean, interpretatzean, idaztean eta hedatzean datza, gizarte-komunikabideen bidez (prentsa, irratia, telebista, Internet...). Kazetaritzaren helburu nagusia herritarrei informazio egiazkoa eta egokia ematea da, gizartearen aurrean beren eskubideak balia ditzaten. Diziplina gisa duen sailkapena oso eztabaidatua da, oro har, komunikazio-zientzietan sailkatzen ohi da, baina hainbat herrialdetan soziologiari atxikitzen zaio, eta, beste batzuetan aldiz, zientzia politikoari.
Kazetaritza egiteko rol egokiaren kontzeptuak aldatu egiten dira herrialdeen artean. Herri batzuetan, albisteak gobernuaren esku-hartzeak kontrolatzen ditu eta ez dira guztiz independenteak. Beste batzuetan, albistegietako hedabideak independenteak dira gobernuarekiko, baina industria pribatu gisa jarduten dute. Hedabideen antolaketak nola kudeatzen eta finantzatzen diren aldatzeaz gain, baliteke herrialdeek adierazpen askatasuna eta kasu libeloak kudeatzen dituzten legeen berezitasunak izatea.
Interneten eta smartphoneen hedapenak aldaketa garrantzitsuak ekarri ditu hedabideen paisaiara XXI. mendetik aurrera. Horrek aldaketa bat sortu du inprimatutako komunikazio-kanalen kontsumoan, jendeak gero eta gehiago kontsumitzen baititu albisteak e-irakurgailuen, smartphoneen eta bestelako gailu elektroniko pertsonalen bidez, egunkari, aldizkari edo telebistako albistegietako formatu ohikoenen aurka. Albiste-erakundeek beren hegal digitala monetizatzeko erronka dute, baita inprobisatzeko ere, inprimatzean argitaratzen duten testuinguruari buruz. Egunkariek ikusi dute inprimatze-errentak abiadura handiagoan jaisten direla errenta digitalen hazkunde-erritmoa baino.
Esanahiak
Kazetaritza bere hiru adiera nagusiak kontuan hartuta definitu daiteke:
Historia
Kazetaritzaren aurrekari gisa har daitezke Europako Gorteetan eskuz idatzitako informazioak. Ingalaterran, Eduardo III.ak eta Henrike VI.ak, gerra garaian informazio baliotsua emateko albiste erredaktoreak zituzten. Alemanian eta Italian, berriz, interes komertzial eta artistikoa partekatu zen avvisi izeneko albiste-orri batzuetan. Erredaktoreek, nabigatzaile, merkatari eta tropei buruzko informazioa lortzen zuten. Ondoren; txostenak, jaun feudalei, negoziatzaile handiei eta buruzagi militarrei saltzen zizkieten, besteak beste.
Prentsa modernoaren asmakuntzak, XV. mendea ren erdialdean, egunkariaren sorrera ahalbidetu zuen. Lehen egunkariak sei hilean behin aurkezten ziren Kolonia hirian, Alemania n; Rodolfo II.a enperadoreak, berriz, hileroko argitalpen bat sustatzeko ekimena sustatu zuen, 1597an, eta, horretarako, talde bat osatu zuen garaiko editore garrantzitsuenekin.
Horrez gain, Herodoto, Antzinako Grezia ko kronista eta Historia ren aita, askorentzat existitu den lehen kazetari a izan da. Bere garaiko gertaerak kontatuz eta horien arrazoiak eta ondorioak aztertuz egiten zuen lana, nahikoa antzekoa izan liteke, nolabaiteko gaur egungo erreportari gisa kontsideratzeko. Beste batzuek aldiz, lehen kazetaritza testuak, akta diurna izeneko horma zurietan idatziriko textu batzuetan oinarritzen dira. Hauek, Julio Zesar rek, Europa osoan zehar bere kanpainetan lortutako arrakasta militar handiak kontatuz.
Kazetaritzaren historia, historian zehar, munduan gertatzen ziren gertakizun nagusiei buruzko albisteak bildu, landu eta zabaltzeko jarduera erregular eta etengabe gisa hartzen zen. XVII. mendearen amaieratik, egunkariak izan dira kazetarien jardunaren hedabide nagusia; garai hartan, aldizkariak gehitu zitzaizkien, XX. mendean irratia eta telebista, eta XXI. mendean Interneta.
Saint-Nicolas-lès-Cîteaux
Saint-Nicolas-lès-Cîteaux Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Kazetaritza
Historia
Ikerketa baten arabera, Guillametek ondorioztatu du, kazetaritzaren historiako etapak definitzeko adostasuna dagoela; antzinako a edo artisaua (1609-1789), modernoa edo liberala (1789-XIX. mendeko azken laurdena), garaikidea edo industriala (XI. mendeko azken laurdena - XX. mendeko azken laurdena) eta Interneten agerpenetik eratorritakoa, 1994.ean Italia, Alemania, Estatu Batuak,Inglaterra, Espainia eta Frantzia dira nagusienak.
Saint-Nicolas-lès-Cîteaux
Biztanleria
2007an Saint-Nicolas-lès-Cîteaux udalerrian erroldatutako biztanleak 463 ziren. Familiak 124 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 80 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Kazetaritza
Historia
Kazetaritza zabaldu egin da teknologia ren eta merkataritzaren hazkundeari esker, informazioa biltzeko eta barreiatzeko teknika espezializatuen etorrerak markatuta, eta horrek eragin du eskuragarri dauden albisteen irismena eta horiek transmititzeko abiadura etengabe handitzea.
Helena-West Helena (Arkansas)
Helena-West Helena Arkansasko hiri bat da. Phillips konderrian kokatua dago. 2010ean 12,282 biztanle zituen, 34 kilometro koadrotan banatuta.
Humita
'''Humita]] =
Saint-Nicolas-lès-Cîteaux
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Humita
Ezaugarriak
Humita silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema ortoerronbikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 6 da.
Saint-Nicolas-lès-Cîteaux
Etxebizitza
2007an 161 etxebizitza zeuden, 138 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 143 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 138 etxebizitza nagusietatik 102 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 5 etxek bi zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 78 etxek bost zituzten. 107 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 56 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 75 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 301 ziren, horien artean 224 aktiboak ziren eta 77 inaktiboak ziren. 224 pertsona aktiboetatik 210 lanean zeuden (111 gizon eta 99 emakume) eta 14 langabezian zeuden (5 gizon eta 9 emakume). 77 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 30 ikasten zeuden eta 35 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Nicolas-lès-Cîteaux udalerrian 137 unitate fiskal zeuden, 404,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.294 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 2 iturginak, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Saint-Nicolas-lès-Cîteaux udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1  eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Wolfram
Wolframa edo tungstenoa elementu kimiko bat da, W ikurra eta 74 zenbaki atomikoa dituena. Taula periodikoan, trantsizio-metalen multzoan dago, 6. periodoan, eta 6. taldean. Berezko egoeran zilar zuri kolorea du, baina lohikeria duenean, gris kolorea hartzen du.
Bujurquina robusta
Bujurquina robusta Bujurquina generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Wolfram
Metal oso gogorra, xaflakorra eta moldakorra da, eta fusio-punturik handiena du (3683 ºK / 3410 °C). Horregatik, ohiz erabili izan da bonbillen barruko haria egiteko, baita erresistentzia elektrikoetan eta boligrafoen puntak egiteko ere.
Izen bikoitza
Metal horren ezaugarri deigarrienetariko bat bi izen edukitzea da, alde batetik wolfram, erabiliena eta zuzenena, taula periodikoan horrela baitago idatzita eta beste aldetik, tungsteno, batez ere herrialde anglosaxoietan: horrek suedieraz harri astuna esan nahi du, horrela tungsteno izena beti egon da material zulaezinarekin lotuta.
Hain da ezezaguna izen-bikoiztasun hori, non askok ez dakiten material bera denik: dokumentazioak ezagutzera ematen du nola tungsteno hitza batzuek erabiltzen duten eta beste batzuek, wolfram hitza.
Manuel Benítez injeniariak idatzi zuen "Volframio, No tungsteno" artikulutik aterata daude hitz hauek: "Elementu honi wolfram izena emango diogu, lortzeko erabili dugun materiaren izena hartuta... izen hori tungsteno izena baino hobea da... harri astuna (tungstenoa) baino lehen wolfram minerala ezagutzen zelako" .
Ezaugarriak
Kimikaren ikuspuntutik, wolframa nahiko geldoa da. Azido arruntek edo alkaliek ez diote erasotzen eta azido nitriko eta fluorhidriko nahasketa batekin erreakzionatzen du.
Urtutako gatz oxidatzaileek sodio nitritoaren modukoak erraz erasotzen diote eta kloroak, bromoak, iodoak, karbono dioxidoak, karbono monoxidoak eta sufreak bakarrik tenperatura handietan erreakzionatzen dute wolframarekin.
Historia
1779an, Peter Woulfek Wolframita mineralaren ( (MnFe)WO4 ) lagin bat aztertzerakoan elementu berri bat eduki behar zuela iragarri zuen.
1781ean Carl Wilhelm Scheele eta Torbern Bermanek aditzera eman zuten elementu berri bat aurkitu zezaketela azido tungstiko deritzon azidoa erreduzitzerakoan, scheelita mineraletik (CaWO4) lortutakoa.
Baina 1783 an izan zen Bergarako orduko Euskalerriaren Adiskideen Elkartearen baitan Wolframa bakartzea lehenengoz lortu zenean, Jose eta Fausto Elhuyar anaiei esker.
Wolframak historian zehar garrantzi handia izan du. Oro har, wolframak dituen ezaugarriak oso estimatuak izan dira guda garaietan, material gogor eta iraunkorren bila ibili direnean. Adibidez, badaude txostenak Bigarren Mundu Gerran Espainiako gobernuak Alemania naziari armamentuaren blindajea egiteko wolframa eman ziola esaten dutenak. Horren trukean Alemaniak 12 tona urre eta 4 tona opio eman zizkion Espainiari. Mineral hau Asturias eta Galiziako meatzetatik ateratzen zen. 1944. urteko maiatzean Espainia eta anglosaxoi herrialdeen artean akordio bat izenpetu zen Espainiatik Alemaniara egiten zen wolframio esportazioa gutxitzeko.
Gaur egun, wolframa, material estrategiko baten moduan dago kudeatuta herrialde askotan.
Konposatuak
Wolframaren konposatuen artean oxidazio egoerak daude +2 tik +6 ra, oxidazio egoera handienak iraunkorrenak izanda. Wolframaren kimika kromoarena edo molibdenoaren antzekoa da eta horrela azpitalde berean daude kokatuta taula periodikoan.
Elementu honen kimika urtsua konplikatua da, ioi konplexuak osatzeko joeragatik.
Lau oxido egonkorrak osatzen ditu eta beste bi karburo, beste konposatu garrantzitsuak dira, karboniloa, nitruroa, boruroa, fosfuroa, siliciuroa eta sulfuroa
Kazetaritza
Erdi Aroa
Erromatar Inperioa ren erorketak, Europa osoa ezegonkortu zuen, eta botere aldaketa bat ekarri zuen, klero eta noblezia rentzat onuragarria izango zena. Erdi Aroa n pribilegiatuak izan ziren bi klaseentzat bereziki. Garaiko kultur sorkuntza, nagusiki, monasterio etan gertatzen zen, eta, horregatik, Eliza Katoliko ak erraz ezarri ahal izan zituen bere kode moralak eta Europan zituen sinesmenak. Herri xeheak, gehienak analfabeto ak, informazio gehiena, sermoi klerikalen bidez jasotzen zuen eta bertan, orduko jokabide-arauak zeintzuk ziren inposatzen zitzaizkien. Juglar earen irudia ere sortzen da garai honetan, antzinako munduko bozeramaileengatik oinordetu eta bere funtzioa, informaziora bideratu baino gehiago, entretenimendura eramanez joaten hasi zena.
Anoka (Nebraska)
Anoka Nebraskako herri bat da. Boyd konderrian kokatua dago. 2010ean 6 biztanle zituen, 1.45 kilometro koadrotan banatuta.
Kinosternon spurrelli
Kinosternon spurrelli Kinosternon generoko animalia da. Narrastien barruko Kinosternidae familian sailkatuta dago.
Kazetaritza
Erdi Aroa
Guzti hau, XV. mendea ren amaieratik XVI. mendea ren hasierara aldatu zen. Martin Lutero ren 95 tesi ek, eliz nagusitasuna hautsi zuten, eta herri xehera  iristen hasi zen kultura ren liberalizazio bat gertatzen hasi zen, testu idatzietako propaganda eta manipulazioaren lehen adibideetako batzuk ere sortu zituen arren. 1440an inprentaren asmakuntzak, liburu eta testu idatzien kostua merkaturatu zuen. Bestetik, ideia humanisten hedapenak, Italiako Errenazimendu an, ordura arte zentsuraturik zuten eremu horretara murgiltzera lortu zuten.
Garai honetan, helburu informatiboa zuten lehen argitalpenak sortzen hasi ziren. Venezia n, garrantzi handiko merkataritza gunea zen. Unean bertan egindako dokumentu idatziak biltzen zituzten, gazzetanti deiturikoak. Hauek, iritsi edo itsasoratzen ziren produktuak, hauen prezioa eta abar bezalako merkatarientzako garrantzizko informazio ekonomikoa biltzen zuten. Euren prezioa, gazzetta batekoa zenez, garai hartako veneziar txanponaren izena hartu zuen.
Egunkari baten antza hartzen hasi zen historiaren lehen argitalpen inprimatua, 1529 an agertu zen Viena n, merkurio eran (erromatar jainko mezulariaren izena), eta herritarrei turkiarrengandik defendatzeko laguntza eskatzen zien bertan zegoen informazioak. Merkurioaren formatua garai hartan gehien ugarituko zena izango zen, eta XVI. mendea ren erdialdetik, nagusiki Europako erdialdean eta Londres edo Paris bezalako hiri handietan aurkituko genituen.
XVI. mendeko inprenta frantsesa
Kazetaritzaren aurrekari gisa har daitezke Europako Gorteetan eskuz idatzitako informazioak. Ingalaterran, Eduardo III.a k eta Henrike VI.ak, gerra garaian informazio baliotsua emateko albiste erredaktoreak zituzten. Alemanian eta Italian, berriz, interes komertzial eta artistikoa partekatu zen avvisi izeneko albiste-orri batzuetan. Erredaktoreek, nabigatzaile, merkatari eta tropei buruzko informazioa lortzen zuten. Ondoren; txostenak, jaun feudalei, negoziatzaile handiei eta buruzagi militarrei saltzen zizkieten, besteak beste.
Laugarren boterea eta kulturaren demokratizazioa
Herritarren artean,  gero eta sektore gehiagok zuten argitalpenetarako sarbidea, baina horien kontrola noblezia n eta monarkia absolutiste tan kontzentratzen zen. Prentsa, gehienbat, botere handientzako propaganda arma bezala erabiltzen zen, manipulazio lotsagabe eta zentsura oso arruntekin. Boterearen atzaparretatik ihes egiten hasi ziren lehenak, gai kultural eta ekonomikoetan zentratzen zirenak ziren, eta, beraz, gehien ugaritu zirenetakoak izan ziren. Inprentak txandako monarkiak kontrolatzen zituen eta edukiak arretaz zaintzen ziren.
Frantzia n eta Britainia Handia n zabaldu zen gehien bat kazetaritza lanbidea, normalean idazle eta pertsona ospetsuek praktikatzen zutena. Garaiko komunikabide inprimatuak, Ilustrazioaren balioei esker, elite intelektual etan oinarritutako produktu bihurtu ziren, non literatura, arteak eta filosofia ri buruz eztabaidatzen zen eta alderdi politikoa k alde batera uzten ziren.
Egoera aldatu egin zen Frantziako Iraultza ren eztandarekin (1789). Ezkutuan, argitalpenak, ezarritako boterea zalantzan jartzen zuen hizkuntza iraultzaile bat sartzen hasiak ziren, eta hau, XVIII. mende ko burges en matxinadetan hondoratu zen. Paradigma-aldaketak, ateak ireki zizkion Napoleon Bonaparte ren antzerako gobernuek mugatzen jarraituko zuten prentsa-askatasun handiagoari, baina kazetaritza erreal eta askerako lehen urratsa izango zena.
XIX. mendea, kazetaritzaren mendea
XVIII. mendearen amaieratik, eta beste sektore askotan gertatu zen bezala, kazetaritzan industrializazio-prozesu bat gertatu zen, eta horrek argitalpenen kostua are gehiago merkaratu zuen eta gero eta proletario klase ugariagoetara iristea ahalbidetu zuen. Elementu berri horrek, eduki politiko handiko argitalpen mota bat sortu zuen, klase baxuak prestatu eta mugiarazi nahi zituena, lan-baldintza hobeen eta eskubide handiagoen borrokan parte hartzeko.