cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emberá-Wounaan
Emberá-Wounaan Panama ekialdeko eskualde indigena da. 1983an eratu zuten, Darién probintzian zeuden Chepigana eta Pinogana barrutiak hartuz. 4.383,5 kilometro koadroko eremua hartzen du, eta 2016an 11.429 biztanle zituen. Emberá eta wounaan etnietako indiarrak bizi dira bertan. Hiriburua Unión Chocó da.
João Alfredo
João Alfredo Brasilgo udalerri bat da, Pernambuco estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
La Digne-d'Aval
La Digne-d'Aval Okzitaniako udalerria da. Administratiboki Aude departamenduko Frantziako udalerria da, Languedoc-Rousillon eskualdean.
Kapišová
Kapišová Eslovakiako udalerri bat da, Svidníkeko barrutian kokatuta. 6,62 km²ko azalera du eta 425 biztanle 2017ko datuen arabera.
Fairhope (Alabama)
Fairhope Alabamako hiri bat da. Baldwin konderrian kokatua dago. 2010ean 15,326 biztanle zituen, 490.7 kilometro koadrotan banatuta.
Gregal
Gregal (Gregal, Grecale, Grecal, Grigal, Gregau, Γραίγος) Mediterraneoaren erdialdean eta mendebaldean, ipar-ekialdeko haize zakarra da, neguan jo ohi duena. Aljeria gainean depresio bat dagoenean, haize honek olatu handiak eta hondoko itsasoa ekartzen ditu, mugimendu nabarmenarekin.
Ficimia publia
Ficimia publia Ficimia generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Mathoceratites
Mathoceratites ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren. , hau da, orain dela 145 milioi urtetik 66 milioi urtera gutxi gorabehera.
Ryo Matsumura
Ryo Matsumura (, 1994ko ekainaren 15a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Vissel Kobe eta Tochigi SC.
Ana Clara Guerra Marques
Ana Clara Guerra Marques (Luanda, Angola, 1962ko azaroaren 2a) angolar dantzaria, koreografoa eta irakaslea da, Afrikako dantza garaikidearen aitzindarietako bat.
Biografia
1970ean, zortzi urte zituela, dantza klasikoa ikasten hasi zen Luandako Dantza Akademian, Angolan. 1978an egin zuen Dantza Irakasleen Lehen Ikastaroa, eta herrialdeko dantza-eskola bakarraz arduratzeko izendatu zuten. Dantzari eta koreografo profesional gisa lan egin zuen. 1990ean, Lisboako Dançako Goi Mailako Eskolan (Portugal) egin zuen dantzako goi-mailako ikastaroa, eta pedagogiako titulu berezia jaso zuen. Interpretazio Artistikoko Dantzan maisutza du eta Nazioarteko Dantza Kontseiluko kidea da.
Ibilbide artistikoa
Interpretazio Artistikoko eta Dantzako magisterra da, eta Dantzako lizentziaduna - Pedagogia; UNESCOko Nazioarteko Dantza Zentroko (CID) banakako kidea.
1978tik 1999ra Angolako Kultura Ministerioko Dantza Eskolako zuzendaria izan zen. 1991n dantza profesionaleko lehen konpainia sortu zuen Angolan, Companhia de Dança Contemporânea de Angola izenekoa.
Angolako Cokwe herriko maskara-dantzetan lan egiten duen ikertzaile bakarra da. Ana Clara Guerrari esker Angolan dantza garaikideaz gain, dantza inklusiboa sartu zen herrialde horretan CDC Angolaren 2009 eta 2011 denboraldietako piezekin. 2010ean Afrikako Nazioen Kopa, Orange Kopa (CAN-Angola) ireki eta ixteko ikuskizunen koreografia-koordinazioaz arduratu zen. FENACULT 2014 Kulturaren eta Arteen Jaialdi Nazionalaren irekiera- eta amaiera-ikuskizunen koreografoa eta arte-zuzendaria izan zen Wayback Machinen 2016ko martxoaren 4an.
Oztopoak oztopo, Angolan dantza hizkuntza artistiko gisa defendatzen jarraitzen du, bai dantzari eta koreografo gisa, bai ematen dituen hitzaldi eta tailerren bidez. Irakasle gisa, Angolan dantzaren irakaskuntza instituzionalaren garrantzia eta beharra azpimarratzen ditu.
Lanak
Besteak beste, Corpusnágua, Solidão, 1 Morto & os Vivos eta 5 Estátuas para Masongi. Horretarako, idazle, margolari eta eskultore angolar ezagunenetako batzuekin lankidetzan aritu da, besteak beste, Manuel Rui Monteiro, Pepetela, F. Ningi, J. Gumbe, Van-Dúnem eta A. Ole.
Kritika soziala Angolako koreografo honen beste gai bat da, dantza esku hartzeko tresna boteretsua delakoan dago. Mea Errua; ''Palmas, Mesedez! ; Neste País...Agora não dá! ‘Tou a Bumbar... eta Os Quadros do Verso Vetusto''', koreografo honek bere irreberentzia eta kritika soziala onartzen du.
Dantza-hizkuntzen dibertsifikazioan, Angolako dantza tradizional eta herrikoiak eta estatuagintzakoak aztertu eta ikertzeko lan pertsonalean oinarritzen da, bildutako elementuak erabiliz Angolarren dantzarako hizkuntza propio garaikidea sortzeko, A Objeto de Lueji; Imagem & Movimento ou Uma “Qualquer” ... & Outrak (esaldiak).bezalako lanetan.
Pol Monen
Pol Montañés Enrich (Bartzelona, 1994ko uztailaren 22a), Pol Monen izenaz ezagunagoa, aktore katalana da. Amar filmean egin zen ospetsu eta antzezpen horregatik errebelazio aktore onenaren Goya Sarirako izendatu zuten.
Parakuhlia macrophthalmus
Parakuhlia macrophthalmus Parakuhlia generoko animalia da. Arrainen barruko Haemulidae familian sailkatzen da.
Liu Shaoqi
Moskun ikasi zuen eta 1921ean Txinako Alderdi Komunistara batu zen. 1927an Batzorde Zentraleko kide hautatu zuten. Herriaren Kongresu Nazionaleko Batzordeko presidentea (1954 - 1959), Txinako Alderdi Komunistako lehen presidenteordea (1956 - 1966) eta errepublikako presidentea (1959 - 1968) izan zen.
William Edwards Deming
William Edwards Deming (Sioux City, Iowa, 1900eko urriaren 14a - Washington Hiria, 1993ko abenduaren 20a) kalitatearen arloan lan egin zuen estatistikari bat izan zen. Japonian prozesuen kontrol estatistikoa zabaldu zuen eta han egin zuen ahaleginaren arrakasta dela eta, hirugarren industria iraultzaren aita izendapenez ezagutu eta Deming saria esleitzen da urtero. Kalitatearen hobekuntzarako teoria oso bat ere garatu zuen. Ildo horretatik, ezagunak dira Demingen 14 puntuak kalitatea hobetzeko:
K.a. 264
K.a. III. mendearen taula (K.a. IV. mende | K.a. III. mende | K.a. II. mende)
K.a. 280ko hamarkada | K.a. 270ko hamarkada | K.a. 260ko hamarkada | K.a. 250ko hamarkada | K.a. 240ko hamarkada
K.a. 269 | K.a. 268 | K.a. 267 | K.a. 266 | K.a. 265 | K.a. 264 | K.a. 263 | K.a. 262 | K.a. 261 | K.a. 260 | K.a. 259
Sirena
Greziar mitologian, sirena (grezieraz: , kateatua) alegiazko itsas izakia izan zen, emakumearena bezalako burua eta gorputz-enborra eta gainerakoa arrain- edo hegazti-formakoa zuena. Bere kantuek nabigatzaileak itsas ertzera erakartzen bide zituzten. Erromatar poeten esanetan Sirenum scopuli edo Anthemoessa izeneko uhartean bizi ziren, gero Paestumetik gertuko Sirenuse uhartea edo Capreae izango zena.
Istorioaren arabera bi edo bost ziren. Homeroren Odisea liburuan bi ziren. Bere izenak ere aldatuz joan ziren: Thelxiepeia/Thelxiope/Thelxinoe, Molpe, Aglaophonos/Aglaope/Aglaopheme, Pisinoe/Peisinoë/Peisithoe, Parthenope, Ligeia, Leucosia, Raidne, eta Teles.
K.a. 263
K.a. III. mendearen taula (K.a. IV. mende | K.a. III. mende | K.a. II. mende)
K.a. 280ko hamarkada | K.a. 270ko hamarkada | K.a. 260ko hamarkada | K.a. 250ko hamarkada | K.a. 240ko hamarkada
K.a. 268 | K.a. 267 | K.a. 266 | K.a. 265 | K.a. 264 | K.a. 263 | K.a. 262 | K.a. 261 | K.a. 260 | K.a. 259 | K.a. 258
Sirena
Proklus greziar filosofo neoplatonistaren arabera, Platonek esan zuenez hiru Sirena mota zeuden: zerukoa, sortzailea eta purifikatzailea / katartikoa. Lehenengoak Zeusen gobernupean zeuden, bigarrenak Poseidonen agindupean eta hirugarrena Hadesen. Arima zeruan dagoenean Sirenek, mugimendu harmonikoaren bidez, zeruko osteko jainkozko bizitzarekin bat egitea bilatzen dute; eta Hadesen dagoenean, arima betiko infernuko erregimenera egokitzea; baina lurrean denean "horietako ekoizpena jenerazioetan, itsasoa izatea enblematikoa da".
Odiseako sirenen korapiloa
Sirenek beste kondaira eta testuetan agertzen badira ere gehien hedatu zen ikuspegia Homeroren Odisearena izan zen. Baina gehiengoaren usteen aurka hauek ez zuten ondorengo mendeetan azaltzen duten beste sirenekin antzekotasun fisikorik. Erdi emakume eta erdi abereak bai, baina abere erdi zati hori arrainarena izan beharrean hegaztiarena zen.
Odisearen sirenak abestien bitartez marinelak galeraz zezaketen, entzuleek bere urontziak musika zetorren lekurantz abiatu eta kostaldeko arroken aurka beraien biziak suntsitzen zuten.
Eosforita
Eosforita fosfato motako minerala da.
Sirena
Odiseako sirenen korapiloa
Odiseok jakin-mina zuen Sirenek zer kantatzen zioten eta, beraz, Zirtzeren aholkuari esker, bere marinel guztiak belarriak erle-argizariz tapatu zituzten eta bera mastara estu lotuta uzteko agindua eman zien, zenbat eta gehiago eskatu indar gehiagorekin estutzeko esanez. Haien kanta ederra entzun zuenean, marinelak askatzeko agindu zien baina estuago lotu zuten. Belarrietatik kanpo geratu zirenean, Odiseok bere kopetilunekin frogatu zuen askatzeko.
Eosforita
Ezaugarriak
Eosforita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema ortoerronbikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5 da.
Sirena
Odiseako sirenen korapiloa
Ondorengo urteetan jakindunen idatziek sirena grekoen itsas sirenen eraldaketa fisikoaren jatorriari erantzuna emateko sirenek norbait hiltzeko zorian zeudela bere kantua entzun eta ihes egiten bazuen, Odiseok pasatu ondoren beraz, bere burua uretara bota eta hil egin zirela suposatu zuten. Honen ostean Poseidonek eraldatu eta berpizterakoan erdi arrain eta erdi emakume bilakatu ziren.
Dena den egokitzapena hori besterik ez zen izan, egokitzapena bat. Itsas laminen irudi eta kondairak mediterraneoko kostaldeko herrietan zeudenez (berez itsas herri gehienetan bezala) bere agerpenei erantzuteko modu "egoki" bat behar izan zuten. Honela sortu zen korapiloa. Itsas laminak grekoen sirenek baino lehenagoko sinesmena bazegoen. Horrela aldarrikatzen dute iraganeko itsas herrien ereduak.
Sirenak mitologia greziar eta erromatarrean
Mitologia klasikoaren esparruan, sirenak apur bat izaki lausoak dira jatorriaren urrutiko hondoagatik, hildakoen munduari lotuta ziurrenik. Txori baten gorputza eta emakume baten aurpegia edo enborra zuten izakiak ziren, haien senide ziren Harpien antzekoak zirenak, ahots musikal erakargarri eta hipnotiko izugarria zutenak, zeinaren bidez beren ertzetik igarotzen ziren nabigatzaileak liluratzen eta berekin eramaten zituzten, eta heriotzera eramaten. Tradizioak dio Sorrentoren parean dagoen Mediterraneoko uharte harritsu batean bizi zirela, Italiako hegoaldeko kostaldean (batzuetan, Capri uhartearekin identifikatuta).
Itsas laminak eta beste
Antzinako Asirian, Atargatis jainkosak itsas lamina bihurtu zen lotsaz, bere giza maitalea nahi gabe hiltzeagatik. Itsas laminak batzuetan gertaera arriskutsuekin lotzen dira, hala nola uholdeekin, ekaitzekin, itsasontzi hondoratzeekin eta itoekin. Beste herri tradizio batzuetan (edo batzuetan tradizio beraren barruan), ongarriak edo onuragarriak izan daitezke, onurak emanez edo gizakiez maiteminduta.
Itsas laminen gizonezkoen baliokidea tritoia da, beraien berri hainbeste ez izan harren. Taldean bizi direla ere esan oi da honen berri gutxi badago ere.
Mendebaldeko ikuskeran greziar mitologiako sirenen eragina izan zitekeen, jatorriz erdi hegaztien itxura zutenak, baina kristau garaian erdi arrain itxurakoak izan ziren. Baliteke sirenen kontakizun historikoak, hala nola Kristobal Kolonek Karibeko esplorazioan egindakoak, manatiak edo antzeko ugaztun urtarrak ikustea izan zitezkeela. Sirenak folkloretik kanpo existitzen direnik frogatzen ez den arren, sirenen behaketen berri ematen da gaur arte.
Sirenak Euskal Herrian
Euskal Herrian oso ezagunak dira Itsaslaminak izeneko izaki mitologikoak. Arrainandereak ere esaten zaie. Euskal-Nafar mendietako Lamia guztiek bezala, ahatearen hankak edo oin palmadunen ordez, arrain-buztan luzea dute. Beste Lamiak bezala, Itsaslaminek ilea orrazten dute erabat menpe dauden urrezko orraziekin. Menderatu nahi duenak orrazia kendu behar dio, nahiz eta horrek haserretu, lapurra ito edo kostaldeetara eguraldi txarra ekar zezakeen. Dena den, ez dira beti gaiztoak, eta, batzuetan, euskal kostaldean ibiltzen diren marinelekin sutsuki maitemintzen dira. Euskal Herriko kostaldeko zenbait herriko armarrietan sirenak agertzen dira.
Posidonio
Posidonio, (Ποσειδώνιος Poseidonios, esanahia "Poseidonena"), Apameakoa (ὁ Ἀπαμεύς, Apamea) edo Rodaskoa (ὁ Ῥόδιος, Rodas) (Apamea, Siria, K.a. 135 - Erroma, K.a. 50) Antzinako Greziako filosofo estoikoa izan zen.
Biografia
Filosofiako ikasketak Paneziorekin egin zituen Atenasen. Rodasen eman zuen ia bizitza osoa, eta han eskola estoikoaren buru izan zen. Helenismoaren garaiko jakinduria bildu eta erromatarrei irakatsi zien: Zizeron, Lukrezio, Virgilio, Manilio, Seneka Gaztea eta Plinio Zaharraren maisu izan zen.
Guna Yala
Guna Yala Panama ipar-ekialdeko eskualde indigena da. 2.340,7 kilometro koadroko eremua hartzen du, eta 2016an 43.503 biztanle zituen. Guna etniako indiarrak bizi dira bertan. Hiriburua El Porvenir da.
Monte Mor
Monte Mor Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Carduelis spinescens
Carduelis spinescens Carduelis generoko animalia da. Hegaztien barruko Fringillidae familian sailkatua dago.
Bad Brambach
Bad Brambach Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Corythoichthys schultzi
Corythoichthys schultzi Corythoichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Syngnathidae familian sailkatzen da.
Rhinogobius bucculentus
Rhinogobius bucculentus Rhinogobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Roumoules
Roumoules Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Proventza Garaiko Alpeak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Roumoules udalerrian erroldatutako biztanleak 733 ziren. Familiak 295 ziren, horien artean 78 pertsona bakarrekoak ziren (33 bakarrik bizi ziren gizonak eta 45 bakarrik bizi ziren emakumeak), 102 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 78 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 452 etxebizitza zeuden, 314 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 108 bigarren erresidentzia ziren eta 30 hutsik zeuden. 367 etxeak ziren eta 76 apartamentuak ziren. 314 etxebizitza nagusietatik 196 bere jabearen bizilekua ziren, 96 alokairuan okupaturik zeuden eta 23 doan lagata zeuden; 11 etxek gela bat zuten, 38 etxek bi zituzten, 83 etxek hiru zituzten, 93 etxek lau zituzten eta 89 etxek bost zituzten. 184 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 163 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 133 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Roumoules udalerrian 274 unitate fiskal zeuden, 628,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.299 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Roumoules udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 912 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Arroyomolinos
Arroyomolinos hitzak zenbait lekuren izenak adierazten ditu:
Bunopus blanfordii
Bunopus blanfordii Bunopus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Maria Txurruka
Maria Txurruka Osoro (Elgoibar, Gipuzkoa, 1923ko irailaren 26a - 2000ko azaroren 18a) erraketista profesionala izan zen 33 urtez, 1939tik 1972ra. Aurrelaria izan zen. Churruca izenaz jokatu zuen.
Erraketista ibilbidea
Maria Txurruka Elgoibarko Orraindi baserrian jaio zen eta "Churruca" izenaz kantxaratu zen Bartzelonan 15-16 urte zituela. Ondoren, Madrilgo, Valentziako, Castelló de la Planako, Santa Cruz Tenerifeko eta Mexikoko frontoietan jokatu zuen. Maria mexikar batekin ezkondu zen, eta ia 50 urte egin zituen Mexikon. Mariak erraketista jardun zuen garaian Elgoibarko beste hainbat emakume aritu ziren frontoietan: Angela Juaristi, Felisa Muguruza, Juana Arrillaga edota Maria Arrillaga, besteak beste.
Aitzindariak
Emakume kirolari aitzindariak izan ziren erraketistak. Arrakastaz beteriko hiru edo lau hamarkada bizi izan zituzten. 1940ko eta 1950eko hamarkadak izan ziren erraketisten urrezko aroa. Bartzelonan eta Madrilen zazpina frontoi zeuden orduan. Erraketisten historia, orain arte nahiko isilik egon bada ere, esanguratsua izan zen oso. Hego Euskal Herriko 47 herritako 237 erraketista profesional daude zenbatuta. Zenbaki garrantzitsua da eta gainera, 1940. hamarkadako estatistiken arabera, emakume lizentzia gehiago zeuden gizonenak baino. Garaiko emakume aurreratuak izan ziren, familia eta herria utzi eta lanera alde egin zutenak. Beren ibilbidearen berri, aitzitik, inork gutxik izan du oraintsu arte. Azken urteotan aldiz, hainbat erakusketa eta omenaldi ari dira antolatzen erraketisten jaioterrietan.
Javiera Contador
Javiera Isabel Contador Valenzuela, ezagunagoa Javiera Contador izen-deiturez (Santiago, Txile, 1974ko ekainaren 17a) aktorea, telebistako aurkezlea, irrati-esataria, umorista eta ekoizlea da. Bere herrialdean ezaguna da Casado con hijos sitcomaren protagonista izateagatik eta hainbat telebista-saio gidatzeagatik.
Biografia
Unibertsitate Katolikoko antzerki-eskolan egin zituen ikasketak. La Ley taldeko Andrés Bobe gitarrista zenaren iloba da. Diego Rougier zuzendariarekin Mila eta Teo seme-alabak izan ditu.
Lan ibilbidea
Telenobeletan estreinatu zen, TVNn Loca piel lanean protagonista zian zen eta UCVn gidaria. 1998an, Canal 13-ko aktore-zerrendan sartu zen Amandote telesailean. Bien bitartean, animatzaile jarraitu zuen Si se la puede, gana saioan. Aldi berean, antzerki lanetan aritu da, hala nola "Tristan e Isolda", "Habitación 777", "Chxile fértil probincia" eta "¿Quién dijo que los hombres no sirven para nada?. Animatzaile gisa finkaturik, Txileko telebistako reality muturrekoena animatzeko erronka handia onartu zuen, "Conquistadores del fin del mundo", eta horrek erabat nazioarteratu zuen bere ibilbidea; Cosmopolitan kanalak gazteari dei egin zion kanal horren proiektu berrian parte har dezan, La Cuartoa egunkariak adierazi zuenez.
Ricardo Astorgarekin batera La ruta del Nilo (2005) eta La ruta de Oceanía (2006) ere gidatu zituen, biak TVNrako.
Javiera Contador-ek, janzki bitxi eta koloretsuekin ezaguna egin zenak, are gehiago eboluzionatu nahi izan zuen. Horretarako, hainbat antzezlanetan aritu ondoren, tauletatik ateratzea erabaki zuen, eta horietako bat zuzendu zuen: Brujas.
2006 eta 2008 bitartean, Casado con hijos sitcom arrakastatsuan parte hartu zuen. Quena Gómez de Larraín lasaia eta xelebrea interpretatu zuen. Lau denboraldietako Txileko arrakasta handiaren ondoren, goizeko Mega kanaleko Mucho gusto saioa aurkeztu zuen. 2011n, Mega katean La Colonia telesailean parte hartu zuen. Hiru denboraldi arrakastatsu izan zituen Mexikon.
2016ko urtarrilean, TVNko Buenos días a todos saioko gidari nagusia izan zen. Olmueko Huasoko Jaialdiko epaile eta erregina izan zen. 2017. urteko urtarrilean, uko egin zion goizeko saioa gidatzeari, estatuko kanaleko fikzio-eremuan sartzeko.
2020ko otsailean, komediante gisa aurkeztu zen Viña del Mar-eko nazioarteko jaialdian, "emakumezkoen gaua" delakoan, eta gau berean Zilarrezko Gaviota eta Urrezko Gaviota sariak lortu zituen.
Julia Felixen etxea
Julia Felixen etxea Ponpeia hiriko erromatar villa handi bat da. Julia Felixen egoitza izan zen, zenbait sekzio alokairuko apartamentu bihurtu zituena hiria suntsitu zuen K.o. 79. urteko Vesubio mendiko erupzioaren K.o. 62. urteko lurrikara aitzindariaren ondoren. Indusketa arkeologikoak 1755ean hasi ziren eta oraindik ere jarraitzen dute. Hainbat Familia-unitateen bizilekua izanik, lekukotasun eskerga da.
Aurrekariak
Julia Felix Ponpeia hirian bizi zen emakume erromatar bat zen. Villa bikain bat zuen, hirian bloke oso bat zuena, eta ikertzaileek ondo hornituta eta apainduta bezvillaala dokumentatu dutena, 62ko lurrikarak kalte larriak jasan zituen arte. Lurrikararen ondoren, Juliak, bere jabetzaren zati bat, Ponpeiako beste bizilagun batzuei alokatu zien, euren etxeak galdu zituztenak, eta, honela, bere villaren zati batzuk, bainu publiko, denda, taberna eta apartamentu bihurtu zituen. Bere villaren zati bat alokatzeak, aparteko diru sarrera batzuk irabaztea eta negozio emakume errespetagarri bezala ezartzea ahalbidetu zion, eta Ponpeiako figura publikoa. Iragarkia kanpoan idatzita aurkitu zen:
"Felix", "Zorionekoa" esan nahi duen erromatar izena da, errepublika garaian Luzio Kornelio Sila diktadorearen eta haren ondorengoen epitetoa zen. Inperio garaian zorte ona suposatzen zuen izena izan zen, baita cognomen eta esklabo izen arruntenetako bat ere.
Arkitektura
Ponpeiako aberatsen etxeak patio angeluzuzenen inguruan eraiki ziren, gela nagusiak haietara irekitzeko. Etxe horiek lorategi itxiak eta ur hornidura pribatuak zituzten. Denboran zehar, pompeiar aberatsek, euren barnean, iztukua erabili zuten arkitektura apaintzeko, marmolezko plakak argitasuna emateko, baita kolore biziko pinturak ere.
Villaren barruan
Beren villetan, Ponpeiarrek gustu pertsonalak adierazten zituzten. Batzuek greziar klasikoen kopien margolanen aldeko hautua egin zuten eta beste batzuek maitasun edo emankortasun gaiak aukeratuko zituzten, baina gehienek paisaiak aukeratu zituzten. Ponpeian aurkitutakoek bertako bizitzako eszenak erakusten dituzte, kostaldeko villak edo basoak eta muinoak. Ponpeiako jabe batek gela berria eraikitzerakoan lorategiaren zati bat galtzen zuenean, lorategia gelako hormetan birsortzeko agindua ematen zuen.
Julia Felixen villa barruan dagoen artea ere oso interesgarria da. Bere villan Foroko eguneroko bizitza irudikatzen duten pintura sorta paregabea dago, besteak beste, merkatuko postuak, aire libreko eskola, jendea arkupeetan berriketan eta bere neskamearekin doan emakume batengandik limosna jasotzen duen eskale bat. Julia Felix juliotarren (liberto inperialak) ondorengoa zen, eta horrek eragina izan zezakeen klase ertaineko eguneroko bizitza erakusteko aukeran.
Indusketa
1998-1999 bitartean, aurkikuntza berri garrantzitsuak egin ziren. Hondeamakinek caldariumaren atzean zulatutako lubaki batek Augustoren garaian datatzea ahalbidetu zuen. Kaldarioak hipokausto sisteman erabilitako uraren hustubidea erakutsi zuen, erromatar etxe aberatsetako bainu edo logeletara beroa eramaten zuena. 62ko lurrikararen ondoren erantsitako ninfeoa edo ninfen haitzulo apingarria eskailerak dituen iturri batekin eta triklinioa ere aurkitu ziren.
Queimadas (Paraíba)
Queimadas Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Trimer
Trimer Bretainiako udalerri bat da. Administraiboki Frantziako Ille eta Vilaine departamenduan dago Bretainia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 174 ziren. Familiak 60 ziren, horien artean 13 pertsona bakarrekoak ziren (9 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 26 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denborak, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 77 etxebizitza zeuden, 61 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 75 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 61 etxebizitza nagusietatik 39 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 45 etxebizitzek parking plaza bat zuten azpialdean. 23 etxetan auto bat zegoen eta 36 bi edo gehiago zeuden
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 113 ziren, horien artean 82 aktiboak ziren eta 31 inaktiboak ziren. 82 pertsona aktiboetatik 77 lanean zeuden (41 gizon eta 36 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 31 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Trimer udalerrian 62 unitate fiskal zeuden, 168 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana 18.297€ zen.
Activitats ecomòmiques
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 zurgina.
2000. urtean Trimer udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden udalerriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fairview (Alabama)
Fairview Alabamako herri bat da. Cullman konderrian kokatua dago. 2010ean 446 biztanle zituen, 63.5 kilometro koadrotan banatuta.
K.a. 265
K.a. III. mendearen taula (K.a. IV. mende | K.a. III. mende | K.a. II. mende)
K.a. 270 | K.a. 269 | K.a. 268 | K.a. 267 | K.a. 266 | K.a. 265 | K.a. 264 | K.a. 263 | K.a. 262 | K.a. 261 | K.a. 260
Parapristipoma humile
Parapristipoma humile Parapristipoma generoko animalia da. Arrainen barruko Haemulidae familian sailkatzen da.
Lebeche
Lebeche (libeccio, ahoskatua; lebić,  ahoskatua; llebeig,  ahoskatua; Lbiċ; λίβας, ahoskatua) Espainian sirokoari ematen zaion izena da. SEko edo SWko haize errea izaten da, hautsa izaten du eta Espainiako SEko kostaldean jotzen du. Iparraldeko Korsikan nagusia da. Haize honek olatu handiak eta hondoko itsasoa ekartzen ditu.
Euskal Herriko musika
Euskal Herriko musika lurralde horretako euskal herriak egindako musika da. Herri musika ez ezik, denboraren poderioz beste musika batzuek hartu dute indarra bertan, dibertsifikazio gero eta handiagoaz. Ondorioz, jatorrizko eta euskarazko musikari beste aldaera batzuk gehitu zaizkio erlijio musikaren eta, XVIII. mende tik aurrera, Ilustrazioaren bitartez.
Bertako musika-tresnak
Arlo honetan aditu handienetakoa da Juan Mari Beltran musikaria. Izan ere, hark antolatu zuen Herri Musikaren Txokoa erreferentziazko tokia, Oiartzunen.
Alboka
Alboka euskal haize instrumentu tradizionala da, mihi bakun jogune motako klarinete bikoitza duena. Musikalki, bi tutuak independienteak dira, baina aldi berean jotzen dira. Afinazioari dagokionez, egile bakoitzak ezberdina eman du: Arratian egiten zirenak La ♭ notan afinatzen ziren, eta Zegaman egiten zirenak La♯ musika notan. Normalki, albokariek ezkerreko bost zuloko kanaberarekin melodia jotzen dute eta eskumako hiru zulokoarekin laguntza. Alboka, normalki, panderoarekin laguntzen da, eta jota, porrusalda eta martxa dira ohiko abesti motak. Jotzerakoan, arnasketa zirkularra erabili behar da, arnasa hartuz eta joaz aldi berean.
Historikoki, Bizkaian, Arratia eta Nerbioi ibarretan tradizio handia egon da XIX. mendetik, albokari handiak emanez: Anbrosio Gorostiaga "Anbros" (1867-1926), Bernardino Zautua, Tiburtzio Elezkano (1906-1958) eta Silbestre Elezkano "Txilibrin" (1912-2003) Igorrekoak; Migel Larrinaga "Txuskoa" (1881-1921), Alejo Etxezarraga eta Eugenio Etxebarria (1920-2008) Dimakoak; Graziano Lekue "Txisperue" (1882-1945) Zeberiokoa; Jose Amundarain "Muñegi" (1895-1969), Emilio Sagarna eta Andoni Goikoetxea Zeanurikoak; Ildefonso "Pontxo" Orue (1902-1980) eta Benito Iragorri (1906-1973) Lemoakoak; Alejo Gurtubai "Barberue", Juan Kruz Valle eta Juan Otxandio (1927-2000) Galdakaokoak; Jose Mari Bilbao eta Leon Bilbao semea (1916-1990) Arteagakoak; Inazio Uribarri "Andaluze" Dima/Zaratamokoa eta Manu Barandika Bediakoa.
Gaur egungo albokalarien artean azpimarratzekoa da Mariano Barrenetxea (Galdakao, 1938-), baina batik bat Juan Mari Beltran (Donostia, 1947-), musikari handia eta Ibon Koteron (Bilbo, 1967-) jole iraultzailea, Kepa Junkeraren eskolakoa. Bestela, 1990eko hamarkadan musika tresna Exkixu taldeak rock esparruan ezagutarazi zuen. Albokalari bikain gisa Alboka taldeko Alan Griffin irlandarra ere aipatzekoa da.
Txistua eta silbotea
Txistua hiru zuloko haize instrumentu bat da, putz egin eta atzamarrak mugituz doinuak ateratzen dituena. Euskal herriaren esklusiboa ez izan arren, aspaldiko euskal herri musika tresna da, txirula ren antzekoa. Izturitzen hezur batez egindako txirula bat aurkitu zuten. Geroztik, ez da berri askorik gorde txistuari buruz, ez bada danbolin joleei buruzko aipamen batzuk. XVI eta XVII. mendean, herri ospakizunetan haien presentzia dago dokumentatuta. Horrelako txistu-joleak herriz herri ibiltzen ziren, harik eta udalek haientzako postuak eta kontratuak sortzen hasi ziren arte. Txistulariek aldameneko herrietan jotzea ere onartzen zuten, diru sarrerak handitzeko.
Penhalvean
, 'Pennhal Vian', Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Euskal Herriko musika
Txistua eta silbotea
XVIII. mendean, txistulari eta danbolin-joleek estatus instituzionalagoa hartu zuten herrietan, eta Ilustrazioa k duintasunez jantzi zuen haien irudia, protokolo ofizialetan rol berezi bat emanez. Une horretan, Mogel en paper batzuetan, txistua "chilivituba" izenez aipatzen da (gaztelaniazko silbo). Mehorren nde amaieran, txistulari taldea sortu zen, baita txistu handia (apala) edo silbotea ere.
XIX. mende bigarren erdialdean, udal musika bandak sortu ziren, eta hor integratu zen txistua ere, silbote arekin batera. Eresbil en orduko partitura ugari gorde dira. 1927an, Euskal Herriko Txistularien Elkartea sortu zen Arrate n (Eibar), eta txistulari taldea hirukote bihurtu zen harrezkero: bi txistu eta silbote bat. Hurrengo urtean, Txistulari aldizkaria sortu zen, txistularien bilgune, eta euskal lurralde desberdinetan argitaratua. Txistua bultzatzen eta berritzen, indar berezia egin zuen Isidro Ansorena k Donostian. Hilario Estella rekin lankidetzan aritu zen lehendabiziko txistu metodoa ontzen, eta famatu bilakatu ziren berak egindako txistuak.
Supriñua
Supriñua haize instrumentu bat da, oboe baten antzekoa, gaztainondoaren edo hurritzaren azalaz egindakoa. Azala biribilkatu egiten da konoa egin arte. Goiko muturra zapalduta dago pita sartzeko. Bi zulo besterik ez ditu, bi hatz erakusleekin estaltzeko. Egun ez da erabiltzen eta ezagutzen diren azken joleak Larraun haraneko artzaiak dira.
Trikitia
Trikitia izena onomatopeia da, panderoaren hotsetik eratorria, elkarrekin jo izan baitira maiz. Soinu txiki ere deitua, akordeoi diatonikoa Norteko burdinbidea rekin batera heldu zen Euskal Herrira, Piemonteko langileek Zegamako tunela egiteko lanera etortzean ekarria. Hala ere, 1890 arte ez dago erromeria tan eta herri jaialdietan erabili izanaren lekukotza dokumentalik.
Herritar gazteak dantzara zirikatzeko zuen gaitasunagatik eta gizon-emakumeak elkartzen zituelakoan, apaizek "infernuko hauspoa" deitu zioten, musika tresna horren gaitziritziz. Euskal tradizio eta jatortasunaren ikur bihurtu zen urteen poderioz, eta herri txikietan iraun zuen bizien. 80ko hamarkadan, musika tresnak herrietatik hiri girora eman zuen jauzia: Laja eta Landakanda, Tapia eta Leturia, eta Kepa Junkera nabarmendu behar dira garai horretan. Azken biak arin-arin, fandango eta usadiozko doinuetatik urruntzen hasi ziren, baita beste instrumentu batzuk sartzen ere. 90eko hamarkadan, trikiti eskoletatik ateratako gazteek musika arin eta baikorreko doinuak sortu zituzten. Entzute handia lortu zuten Maixa eta Ixiarrek, Alaitz eta Maiderrek, Iker eta Larraitzek, eta Gozategik.
Txalaparta
Ekitaldi kultural eta politikoetan ere askotan entzuten da. Juan Mari Beltranek, Mikel Laboak, Oskorrik, Hertzainakek, Kepa Junkerak eta beste musikari askok beren instrumentazioan sartu dute, haren soinu bereziak erakarrita. Tradizonalki zurezkoa izan bada ere, txalapartari berritzaileenak harriz eta bestelako materialez egindakoekin esperimentatzen hasi dira. Igor Otxoak eta Harkaitz Martinezek (Oreka Tx), Nomadak Tx film dokumentalean, izotzezko txalaparta bat jotzen dute, Laponiara egindako bidaian.
Ttun-ttuna
Ttun-ttuna Pirinioetako perkusiozko musika tresna kordofonoa da, batez ere Zuberoan jotzen dena. Izena datorkio ateratzen duen hotsetik; hargatik, beste izen batzuk izan ditu aldameneko hizkuntzetan: tambourin basque eta de Béarn (de Gascogne) frantsesez, chicotén aragoieraz, edo psalterium ingelesez. Garai batean Pirinioetan hedaturik izanagatik, tradizioa galtzear izan zen 40 eta 50eko hamarkadan, salbu eta Biarnoko Ossau haranean.
Sei hari izaten ditu, txirularekin bat egiteko afinatuak; izan ere, txirularekin batera jotzen da maizenean. Zuberoako ospakizunen artean, maskaradetan agertzen da. Pierre Bordazarre, 'Etxahun Iruri'k Zuberoako kultura eta musikaren berritzaileak jo ohi zuen, eta gerora erabilera itzaliz joan bazen ere, Jean Mixel Bedaxagarrek eta Mixel Etxekoparrek tradizioa berritu zuten. Etxekoparrek eskola sortu zuen Zuberoan eta handik kanpora ere, eta hura ohikoez kanpoko ikusgarrietan jotzen hasi zen. Euskal lurralde auzoetara hedatu da musika eskolen bitartez.
Musika herrikoia
Aipagarriak dira, besteak beste, Jose Maria Iparragirre eta Benito Lertxundi abeslariak. Kaxiano akordeoi jotzaileak ere ospe handia hartu zuen. Itsua baitzen.
Musika klasikoa
Musikagile handiak eman ditu Euskal Herriak, hala nola Juan Crisostomo Arriaga (Los esclavos felices), Hilarion Eslaba, Aita Donostia, Jose Maria Usanditzaga (Mendi-Mendiyan), Jesus Guridi (Amaya, Diez melodias vascas eta El caserio) eta Francisco Escudero.
Bestela, mundu osoan dira ezagunak Julian Gaiarre, Ainhoa Arteta eta Maria Bayo abeslariak, bai eta Donostiako Orfeoia abesbatza ere.
Musika erlijiosoa
Erlijio katolikoak eragin handia izan du Euskal Herrian. Mendeetan zehar latinez abestu izan da, baita gaztelania edo frantsesez ere, baina azken mendean euskarazko musika ere egin da erlijioari lotuta. Mezan abestea ohikoa da, eta erlijio askori lotuta dago, baina katolikoen artean meza egiteko moduak asko urrundu zuen kantua eta herria, bereziki latinez abestutako kantu polifonikoa eta gregorianoa erabiltzen zelako mezan. Barrokoarekin musika sakratuan sofistikazioa izan zen nagusi, eta herria eta meza-kantak urrunduz joan ziren. XIX. mendean, bestela, Felipe Gorriti euskal musikagile guztien artean nabarmendu zen, lan emankorra eginez.
Pio X.arekin aldaketak egon ziren egoera honetan: alde batetik 1903ko azaroaren 22an, Santa Zeziliaren egunean, musika sakratuaren inguruko Tra le sollecitudini dokumentua kaleratu zuen, mezan berriro ere kantatzea gomendatuz. Gomendioari jarraituz, 1928an Gasteizen Musika Sakratuari buruzko Elizaren Kongresu Nazionala antolatu zen. Kongresu honen ondotik hainbat kantu-bilduma hasi ziren ekoizten, eta Gasteizko organo-jotzaileen elkarteak koro berriak bultzatu zituen parrokiatan.
Garai honetakoak dira Argia aldizkariko zuzendaria zen Bittor Garitaonandiak argitaratutako Eleiz-abestiak bilduma, Mariano Plana eskolapioak argitaratuta Selección de cantos Religiosos Populares bilduma, latinezko, gaztelaniazko eta euskarazko eliza-abestiekin edo Gabriel Lertxundi benediktarrak Baionan 1948an publikatutako Kantikak. Andima Ibiñagabeitiaren arabera, "Euskal Herrian eliz abestietan egin den libururik ederrena". 1950ean Bixente Aranburu apaizak Eliz Abesti sorta liburua editatu zuen, latinezko testuak eta gaztelania eta euskarazko abestiak sortuz.
Garai honetan ere Elizatik kanpo erabiltzen ziren herri-kantutegian jai ezberdinetan abesti erlijiosoak. Jaietan, Gabonetan, prozesioetan edo santu-eskean ibiltzerakoan ohikoak ziren abestiak. Oles-kantak deitzen zaie horiei eta Azkuek bere Cancionero Popular Vascon "erronda-abesti" gisa sailkatu zituen. nahiz eta euskaraz "eskalearenak" gisa sailkatzen nahi zituela esan.
Vatikanoko II. kontzilioaren ondotik meza latinez ematetik berezko hizkuntzan ematera igaro zen. Horregatik, euskaraz, gaztelaniaz edo frantsesez kantutegi berriak egiteari ekin zion Elizak. Frankismoaren ondorioz, Baionan eman zen lehenengo euskarazko sorrera kontzilioaren ostean, batez ere Belloceko beneditarren aldetik. Lazkaoko beneditarrek, Loiolako jesuitek edo Arantzazuko frantziskotarrek ere izan zuten euren papera, baina diozesiak eskatutako erritmoan aritu ziren. 1965ean Gipuzkoan "Euskal Meza" lehiaketa antolatu zen, tartean Francisco Escudero epaimahai zelarik. Aurkeztutako lanak onak ez zirela iritzita, ez zuten saririk eman, baina Jose Olaizolaren Meza Berri lana mezatan erabiltzea erabaki zuen diozesiak.
1967an Universa Laus elkarte aurrerakoiak nazioarteko Psalliter Sapienter ikerketa kongresua antolatu zuen Iruñean mezetako erlijio abestien inguruan, astebeteko ikerketa saioa. Bertan Carmelo Bernaolak bi obra garrantzitsu aurkeztu zituen, nahiz eta gaztelaniaz abesteko pentsatuak izan. 1968an bigarren lehiaketa bat antolatu zen kantu erlijiosoak euskaraz egiteko. Kasu honetan Euskal Herriko bost diozesiek elkarrekin antolatuta, hogei musikariren lana jaso zuten eta Francisco Escuderoren laguntzarekin batera 1969an euskarazko mezarako melodiak ekoiztu ziren. Bellocen ekoiztutako kantutegiak eskuratzea zaila zenez, eta berri hauek asko erabiltzen hasi zirenez, onenak aukeratu eta Gora Jainkoa! izeneko liburuxka argitaratu zuten. 223 abesti jasotzen ziren euskaraz, 10 latinez eta ehun inguru gaztelaniaz. Hurrengo hamarkadetan liburu honen bertsio berriak egin dira, abesti berrituekin eta 1968ko lehiaketako jatorrizko abestiekin.
Musika garaikidea
Euskal Herria turismoaren erakargune izatearen ondorioz, XIX. mende amaieran, estilo elitistak ere landu ziren, auzo estatuetako joeren eraginez: zarzuela, opera, ganbera musika. Horretan nabarmendu ziren, esate baterako, Jose Maria Usandizaga, Maurice Ravel, Julian Gaiarre, etab. Aldi berean, herri musika biltzen eta dokumentatzen aritu ziren beste batzuk: Resurreccion Maria Azkue, Aita Donostia, Isidro Ansorena, batzuk aipatzearren. Espainiako Errepublika garaiko esperantzak gerra garaiko eta gerraosteko desolazioari utzi zion bidea; herri musikak, hala ere, bizirik iraun zuen. Francisco Escuderok, Carmelo Bernaolak eta beste egile batzuk giro hits horretan konposatu eta lan egin zuten.
1960 urte inguruan, baina, belaunaldi berriek kementsu heldu zioten euskal musikari mugaz bi aldeetan, Euskal Kantagintza Berriaren mugimenduan, euskal tradizioa eta Euskal Herriaz kanpoko joera modernoak uztartuz. Herri instrumentuak eta kantuak molde berriz ahoratu eta aireratu ziren, eta hiriko bidea hartu. 1980 hasieran, baina, kantautoreei eta folkari Euskal Rock Radikalak hartu zien errelebua, kaleko eta hirietako giroaz blai. Kortatu, Barricada, Hertzainak dira garai honetan talde ezagunenetako batzuk. Pop joerak ere hasi ziren indarra hartzen hirietan.
Ngäbe-Buglé
Ngäbe-Buglé Panama mendebaldeko eskualde indigena da. 1997an eratu zuten, Bocas del Toro, Chiriqui eta Veraguas probintzietatik bereizitako zenbait lurralderekin. 6.968 kilometro koadroko eremua hartzen du, eta 2016an 204.258 biztanle zituen. Ngäbe eta buglé etnietako indiarrak bizi dira bertan. Hiriburua Llano Tugrí da.
Euskal Herriko musika
Musika garaikidea
1990. urtetik aurrera, protesta kantuek eta doinu gogorrek beheraldia izan zuten, eta talde berriak sortu. Trikiti eta txalaparta eskolek fruituak eman zituzten eta, nahasketaren bidez, txalaparta (Hernaniko Txalaparta Eskola), trikitia (Tapia eta Leturia, Kepa Junkera, Tomas San Miguel) eta alboka (Ibon Koteron) sofistikazio handiagoko material eta doinuekin indarberrituta itzuli ziren. Aldi berean, gazteek espezializazioan sakondu zuten, eta gaztetxeek babes handia eman zieten abeslari berriei. Gainera, erakunde publikoek bultzatutako kultur etxeak auzoetan txertatu ziren, eta tokiko sortzaileei eta taldeei lagundu zieten. 2000. urtearen bueltan, kontzertu handiek gero eta protagonismo handiagoa hartu zuten.
Basoko esbastika
Basoko esbastika Alemaniako Zernikow herriko baso batean zegoen esbastika zen.
Aurkikuntza
1992ko udazkenean, Alemaniako gobernuak hiru urte lehenago batutako herrialdearen lurralde osoko airetiko argazkiak ateratzeko agindu zion aireko ejertzitoari. Eta argazkiak aztertzeaz arduratu ziren unibertsitateko ikasleek aurkikuntza bitxia egin zuten: Brandenburg eskualdeko Zernikow udalerriko pinudi batean, laritzezko esbastika erraldoia ikus zitekeen. Ia 60 metro koadroko azalera hartzen zuten 100 laritzek osatzen zuten esbastika, eta udazkeneko zenbait astetan soilik ikus zitekeen, orduan baino ez baitziren bereizten laritz horixkak inguruko pinuetatik. Badirudi, lehenagotik Alemaniako Errepublika Demokratikoak esbastika honen berri izan zuela baina orduko gobernuak ez zuen ezer egin esbastika kentzeko asmoz.
Historia
Esbastika itzelaren jatorria ez dago garbi. Badirudi zuhaitzak Schmidt izeneko basozain batek landatu zituela. Zenbaiten ustez, inguruko enpresa-gizon batek Adolf Hitlerri bere 49. urtebetetzean egindako oparia izan zen eta, beraz, 1938an landatu zituzten laritzak. Beste bertsio batek dio ekimena Schmidtena berarena izan zela, eta Hitlerren Gazteriako kideen laguntza izan zuela oparia prestatzeko. Beste teoria batek ere tokiko enpresaburu bat du protagonista, baina oso bestelako arrazoiak ditu oinarri: 1937an enpresaburua BBC irratia entzuteagatik salatu eta kontzentrazio esparru batera eraman omen zuten; inguruko biztanleek, beldurtuta eta erregimenarekiko leialtasuna erakutsi nahirik, sinbolo biziduna altxatzea erabaki omen zuten.
Airetik eta urteko egun jakin batzuetan soilik ikus zitekeenez, nazien gurutzeak 60 urte baino gehiago iraun zuen. Tokia nazien jarraitzaile berrien erromesaldi edo kultu gune bihur zitekeelakoan, 1995ean Alemaniako gobernuak 100 laritzetatik 47 eraustea erabaki zuen, sinboloa desitxuratu asmoz. Baina ez zen nahikoa izan, izan ere moztu zituzten zuhaitz batzuk berpiztu eta gurutzea guztiz desitxuratzeea ez zuten lortu.
2000. urteko azaroaren 14an zenbait komunikabidek Zernikoweko basoan egindako argazkia argitaratu zuten, gainerako laritzek oraindik ere esbastika osatzen zutela erakutsiz. 2000. urteko abenduaren lehenean beste 27 laritz moztu zituzten eta, azkenean, 60 metroko ezkutuko esbastika betiko ezabatu zuten.
La Chapelle-Montmartin
La Chapelle-Montmartin Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Cosmocampus albirostris
Cosmocampus albirostris Cosmocampus generoko animalia da. Arrainen barruko Syngnathidae familian sailkatzen da.
La Chapelle-Montmartin
Biztanleria
2007an La Chapelle-Montmartin udalerrian erroldatutako biztanleak 393 ziren. Familiak 161 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 29 bakarrik bizi ziren emakumeak), 62 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 50 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 211 etxebizitza zeuden, 162 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 28 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 206 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 162 etxebizitza nagusietatik 133 bere jabearen bizilekua ziren, 27 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 36 etxek hiru zituzten, 55 etxek lau zituzten eta 67 etxek bost zituzten. 133 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 90 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 66 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 234 ziren, horien artean 175 aktiboak ziren eta 59 inaktiboak ziren. 175 pertsona aktiboetatik 152 lanean zeuden (84 gizon eta 68 emakume) eta 22 langabezian zeuden (14 gizon eta 8 emakume). 59 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Chapelle-Montmartin udalerrian 174 unitate fiskal zeuden, 424,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.936 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 margolaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra drogeria bat zen.
Fortunata
Fortunata 2017ko Sergio Castellitto italiar zinema zuzendariaren filma da.
La Chapelle-Montmartin
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Fortunata
Sinopsia
Fortunata bakarrik ari da haurra hazten, senar bortitzarengandik banandu ondoren. Etengabeko borrokan bizi da, etxe batetik bestera, ile apaintzaile lanak egiten. Amets bat du: ile apaindegi bat zabaltzea, askatasuna eta zoriona lortzeko. Lasterketa horretan lagun du 8 urteko alaba Barbara. Amorrua listua botatzen adierazten du haurrak. Fortunatak lagun bat du: Chicano. Drogazale ohia da, gaitz bipolarra du, eta beti amildegiaren ertzean dago. Patrizio psikoterapeutak lagunduko dio Fortunatari gordeak dituen traumak azalarazten eta aurrera egiten.
La Chapelle-Montmartin
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kečkovce
Kečkovce Eslovakiako udalerri bat da, Svidníkeko barrutian kokatuta. 12,77 km²ko azalera du eta 252 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1582. urtekoa da.
Rhinogobius candidianus
Rhinogobius candidianus Rhinogobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Bad Schlema
Bad Schlema Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Falkville (Alabama)
Falkville Alabamako herri bat da. Morgan konderrian kokatua dago. 2010ean 1,279 biztanle zituen, 130.6 kilometro koadrotan banatuta.
Donazac
Donazac Okzitaniako udalerria da. Administratiboki Aude departamenduko Frantziako udalerria da, Languedoc-Rousillon eskualdean.
Efesita
Efesita silikato motako minerala da eta trioctahedral micas taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Efesita silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3,5 - 4,5 da.
Larroque-Toirac
Larroque-Toirac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: