cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baenako Lehoi Emea
Egungo kokapena
Gaur egun, irudi hau, Madrilgo Arkeologia Museo Nazionalean erakusten da, iberiar garaiko beste zenbait eskulturekin batera. Brontzezko kopia bat ikus daiteke Baenako Plaza Jauregian.
Emilio Iguzkiza
Bizitza
Urriko iraultzaren testuinguruan gertatu ziren Altsasun 1934ko urriko langileen grebak. Asturiasko iraultza ere erraten zaio 1934ko mugimendu horri. Sistema kapitalista bertan behera uzteko iraultza saioa izan zen ordukoa. Asturiasen (Espainia) izan zuen indarra, batez ere, baina Euskal Herrian ere sumatu zen haren eragina.
Gertaera
Urriaren 8an goardia zibilak Aldundian sei hilabete lehenago Komisio Gestoraren lehendakaria izandako Constantino Salinas eta Altsasuko PSOEko zinegotzia zen Agustin Okariz atxilotu zituzten 1934ko iraultzaren inguruko manifestazio baten amaieran. Atxilotuen aldeko haserrea areagotuz joan zen eta Isidro Zornoza, militante sozialistak “Txoko” taberna parean ”Ez dago eskubiderik” oihukatu zuen. Julia Huartek zera gehitu zuen “Hor daramate Altsasuko gizonik onena” eta honela amaitu zuen: “ Altsasukoa diot? Nafarroakoaǃ.»
Bertan zegoen Emilio Iguzkizak zera leporatu zien Justi 14 hilabeteko semea besoetan zuelaː “Ez dago honetarako eskubiderik, horrela bai ahalko dute gizon bat eraman, bost Goardia Zibilen artean”. ”Ez dugu jasan behar... goazen denok”. Eta polizietako batek tiroz hil zuen.
Egun horretan bertan Martin Soler Zangitu gazte sozialista eta Martin Uribe Mazkiaran (13 urte) larriki zauritu zituen poliziak suzko balekin. Atxilotutako hamabost lagun ere egon ziren.
Ondorioak
1934an gertatu zenak markatu zuen Iguzkiza eta familia guztia. Francisca Otxoa de Eulate alargundu eta bost umeekin aurrera egin behar izan zuen halabeharrez, gosea eta miseria pairatuz. familia erreprezio latza jazo zuen.
Bestalde, inpunitatea izugarria izan zen. Iguzkiza hil zuen guardia zibila epaitu eta errugabetzat jo zuten.
Bere altzoan hil zen Justi (Justiniano) semea hunkitzen da aita zenaz mintzatzen denean; bai eta aita gabe bizi izandakoak gogoratzen dituenean ere. Bederatzi urterekin behorrak zaintzen aritu zen; baserri batean morroi, gero. Ceutan (Espainia) egokitu zitzaion soldaduska egitea, eta handik bueltan, Arbizun (Nafarroa) hasi zen lanean. Sunsundegira joan zen gero. «27 urtez aritu nintzen, 50 urterekin erretiroa hartu nuen arte. Bizkarra mindu nuen».
Ez zuen bazter hartan gertatukoari buruz hitzik ere entzun, ordea, 20 urte bete zituen arte. Ezta etxean ere. «Amak ez zidan inoiz deus erran; inoiz». Harrigarri egiten zaio Iguzkizari familiaren isiltasuna. Galdetu zienean ere, horixe jaso zuen erantzun. Hitzik ere ez. «Beldur handia bazen». Eta beldur horrek hutsunea eragin zion Iguzkizari. Plaka jartzeko ekitaldian, 1934an gertatu zena kontatzeko antzezpena antolatu zuten ere. Guardia Zibila saiatu zen debekatzen. Egin zuten antzezpena, azkenean. Baina 300 euroko isuna jaso du elkarteak.
Altsasu Memoria elkartea
Astindua eman dio elkarteko kideek Emilio Iguzkizaren hilketari buruz egindako ikerketak gertaera horren inguruan ezarritako isiltasunari. «Jendeak hitz egin nahi du. Askok dei egin digute dakitena kontatzeko gogoz», azaldu du Imazek. Informazio eta lekukotasun guztiak jaso, eta 1934. urtean gertatu zenaren irudia osatuz joan dira Altsasu Memoria elkarteko kideak.
Gizarte ekintzailetza
Gizarte-ekintzailetza negozio-teknika bat da, enpresek, startupek, irabazi-asmoa duten edo ez duten erakundeek eta gobernuek erabiltzen dutena, gizarte-, kultura- eta ingurumen-arazoei aurre egiteko irtenbideak finantzatzeko.
Akziodunen partaidetzak maximizatu beharrean, gizarte-enpresen helburu nagusia etekinak sortzea da, beren gizarte- edo ingurumen-helburuak bultzatzeko. Helburu horiek hainbat modutan lor daitezke, gizarte-ekintzailetzaren egituraren arabera: negozio baten onura gizarte-helburu bati laguntzeko erabil daiteke, esate baterako, irabazi-asmorik gabeko erakunde baten jarduera finantzatzeko, edo ekintzailetzak bere gizarte-helburua bete dezake bere jardueraren bidez, baztertutako pertsonak erabiliz edo etekinak inbertitzaile arrunten maileguak eskuratzeko zailtasunak dituzten mikroekintzailetzei emanez.
Adilabad barrutia
Adilabad barrutia Indiako barruti bat da, Telangana estatuan. biztanle ditu kilometro koadrotan.
Mugakideak
Honako barrutiekin egiten du muga:
Langileen Estatutua (Espainia)
1980 urtean ezarri zen indarrean, eta 1978. urteko Konstituzioaren 35. artikuluaren ebazpenaren ondoriotzat jotzen da.
Langileen Estatutuak hiru titulu ditu, eta 92 artikulu, honela banatuta:
Paola Damonti
Paola Serena Damonti (Milan, Italia, 1984) italiar ikertzailea eta ekintzaile feminista da. Genero eta indarkeria gaietan aditua da.
Zientzia Politikoetan eta Nazioarteko Harremanetan lizentziatu zen Milango Unibertsitatean. Ondoren, Iruñean jarraitu zituen ikasketak. Han Gizabanako, Familia eta Taldeekiko Esku-hartze Sozialean master titulua lortu zuen Nafarroako Unibertsitate Publikoan. Ondoren, 2017an, Esku-hartze Sozial eta Ongizate-estatuan doktoratu zen unibertsitate berean Violencia de género en la pareja y exclusión social Los efectos de la intersección entre diferentes estructuras de desigualdad (euskaraz: Genero-indarkeria bikotean eta gizarte-bazterkeria. Desberdintasun-egitura ezberdinen arteko elkargunearen ondorioak) izenburuko doktore-tesiarekin.
2020ko urtearen amaieran lehenengo liburua argitaratu zuen Katakrak argitaletxearekin: La brecha orgásmica (euskaraz: Orgasmo arrakala). iburua argitaratu zuen Katakrak argitaletxearekin. Saiakera formatuan idatzita, liburuak orgasmoaz eta genero-arrakalaz dihardu dago.
Izenburu bereko hitzaldia debekatu zuen Iruñeko Udalak, Vox alderdiak sare sozialetan salatu ondoren. . Azkenean, baina, Katakrak-en bertan izan zen zentsuratutako hitzaldia. Horrez gain, Nafarroako hainbat tokitan ere Paolaren hitzaldia antolatu da.
Euskaraz mintzatzen da, Iruñerriko AEKn ibilitakoa.
Metal detektagailu
Metal detektagailuen erabilera Estatu Batuetan hasi zen 1972. urtean hegazkinak ez bahitzearren, maiz gertatzen zen zerbait baitzen. Hala ere, teknologiaren garapenaren ondorioz eta bahitutako hegazkinekin eragindako sarraskiak (2001eko irailaren 11) zirela eta, metal detektagailuak hobetzen joan ziren, mundu osoan hauen erabilera hedatzen zen bitartean. Oso erabiliak diren metal detektagailuak, eramangarriak dira. Sentsoreak elementu metaliko bat detektatuz gero, aparatuak daukan orratz baten mugimendu edo soinu aldakorrak jakinaraziko du. Beste mota arrunt bat, segurtasunerako erabiltzen diren metal detektagailu estatikoak dira. Horrelako metal detektagailuak kartzeletan, enpresa pribatuetan, auzitegietan eta aireportuetan erabiltzen dira pertsona batek ezkutuan arma bat duen ala ez ziurtatzeko.
Metal-detektagailu sinpleenetakoa eremu magnetiko bat sortuz haril batean zehar igarotzen den korronte txandakatu oszilatzaile bat sortzen duena da. Elektrikoki eroale den metal pieza bat hariletik hurbil badago, Foucaulten korronteak sortuko lirateke metalean eremu magnetiko bat sorraraziz. Ondoren, beste bobina bat erabili beharko litzateke eremu magnetikoaren aldaketa neurtzeko (magnetometro bat gisa jokatuz).
Lehen metal-detektagailu industrialak 1960ko hamarkadan garatu zituzten eta asko esplorazio mineralerako eta beste eskaera industrial batzuetarako erabili zituzten. Erabilerak, adibidez, labanak, pistolak (bereziki aireportu-segurtasunean) eta bestelako armen detekzioa, lurreko minen suntsiketa, ikerketa, arkeologia eta altxorren bilaketa izaten dira. Metal detektagailuak ere janarian arrotzak diren elementu kaltegarrien hautematean erabiltzen dira; hala ere, eraikuntzan, aurkitzen zailak diren metalezko ziriak aurkitzen laguntzen dute. Metal detektagailuak sortutako eremu magnetikoak erradiazio mota bat diren arren, ez dute eragin biologikorik.
Historia eta sorkuntza
1919ko metal-detektagailu goiztiarrekin bonba ez-lehertuak aurkitzen zituzten Lehen Mundu Gerra ondoren Frantzian.
XIX. mendearen bukaeran, zientzialari askok eta ingeniariek teoria elektrikoaren ezagutzak erabili zituzten metala zehatz-mehatz hautemango lukeen makina bat diseinatzeko. Meak aurkitzeko halako tresnaren erabilerak abantaila itzel bat emango lioke enplegatu zuen edozein meatzariari. Lehen makinak pilazko bateria-botere asko erabili behar zuten eta puntu bateraino funtzionatzen zuten. 1874an, Gustave Trouvé paristar asmatzaileak tresna eramangarri bat garatu zuen metalezko objektuak hartzeko, adibidez, pazienteei pistola balak ateratzeko. Trouvé-k inspiratuta, Alexander Graham Bellek antzeko tresna bat garatu zuen James Garfield 1881eko estatubatuar lehendakariaren bularrean gelditutako bala bat ateratzen saiatzeko; zuzen egin zuen lan detektagailuak baina ahalegina arrakastarik gabekoa izan zen, Garfield-en oheko metalezko malgukiaren metalak detektagailua nahasi baitzuen.
Garapen berriak
Metal-detektagailuaren garapen modernoa 1920ko hamarkadan hasi zen. Gerhard Fischer-rek irrati-goniometro aren bitartez (seinale radio-elektrikoen norabidea erakusten duen tresna) sistema bat sortu zuen, non nabigazio zehatzerako erabili behar izan zuten. Sistemak izugarri ongi funtzionatu zuen, baina Fischerrek nabaritu zuen anomaliak zeudela lurrak mineralak zituen eremuetan. Arrazoitu zuen metalak irrati-maiztasun bat desitxuratu ahal izango lukeenez, posible izango litzatekeela diseinatzea erresonantziazko bobina bat irrati-maiztasun batean erabiltzeko. 1925ean, metal detektagailuen patentea eskatu eta lehen patentea lortu zuen. Nahiz eta Gerard Fischer izan lehena lortzen, lehenengoa patentea eskatzen Shirl Herr izan zen, Crawfordsvill-eko (Indiana) enpresaburu bat.
Bere eskuzko ezkutuko metal detektagailua artxibatuta izan zen 1924ko otsailean, baina ez zen patentatua izan 1928ko ekaina arte. Horrek Benito Mussolini diktadore italiarrari  lagundu zion 1929an Italiako Nemi aintzira tik Kaligula enperadorearen galerako objektuak berreskuratzen. Herr-en asmakuntza Richard Byrd almirantearen bigarren Antartidako espedizioan erabili zuten 1933an, aurretik egondako esploratzaileek utzitako objektuak aurkitu ahal izateko. Makinak 2,44 metroko sakonerara arte zen eraginkorra. Hala ere, Józef Kosacki, Poloniako langile bat, St Andrews-en lanean ari zena, Fifen, Eskozian, izan zen diseinua birdefinitu zuena Poloniako mina detektagailu praktiko batera Bigarren Mundu Gerran. Tresna hauek pisutsuak jarraitzen zuten izaten eta pila pakete bereziak behar zituzten.
Kosacki-k asmatutako diseinua zehazki El-Alameingo bigarren guduan erabili zuten, Bernard Montgomery bertako mariskalak 500 gudari bidali zituenean alemaniarrek minaturiko eremuak garbitzera. Siziliako, Italiako eta Normandiako erasoetan ere erabili zuten, geroago. Sortzea eta tresnaren fintasuna gerra-garaiko ikerketa militarreko operazio bat zen bitartean, Kosacki-k sortu zuen lehen metal-detektagailu praktikoa eta sekretuan mantendu zuen 50 urte baino gehiagoz.
Geroagoko hobekuntzak
Makina hobetuen fabrikatzaile askok berezko ideiak merkatura eraman zituzten. Oregongo White´s Electronics hasi zen, 1950eko hamarkadan, Oremaster Geiger Counter deitutako makina bat eraikiz. Beste detektagailu-teknologikoko lider bat Charles Garrett zen, nork TMO-aren (Taupadako Maiztasuneko Oszilatzailea) sorkuntza bideratu  zuen. Metaleko detektagailuaren fabrikatzaileek eta diseinatzaileek, transistorearen  asmakizunarekin eta garapenarekin, 1950eko hamarkadan eta 1960an, hobetutako zirkuituarekiko makina txikiagoak eta arinagoak eraiki zituzten, bateria txikiagoak erabiliz. Industria hau AEB eta Britainia Handian azkar hedatu zen eskaera hazkorra hornitzearren.
Modelorik hoberenak guztiz informatizatuta daude eta erabiltzaileari sentikortasuna, berezitasunak, abiadura, atalase-bolumena jarraitzen dute, iragazkiak, etab. eskura ematen zizkion eta parametro hauek etorkizunerako gordetzen ditu. Duela hamarkada batekoekin konparatuta, sakonago bilatzen dute, arinagoak dira detektagailuak, energia gutxiago erabiltzen dute eta hobeto ezberdintzen dute metal bat beste batetik.
Arkeologoek eta altxor-bilatzaileek metal-detektagailu handiago eramangarriak darabiltza objektu metalikoak kokatzeko, adibidez, bitxiak, txanponak, balak eta lurperatutako beste objektu asko.
Metal-ezberdintzaileak
Metal detektagailuaren aldaketarik handiena indukziozko oreka sistemaren garapenarekin bat iritsi zen. Sistema honek elektrikoki orekan zituen bi hariletan oinarritzen zen. Metal bat horien artean edo inguruan mugituz, bi harilak desorekatuko lirateke. Gainera, metal bat beste batetik ezberdintzea posible liteke metal bakoitzak fase erantzun desberdinak dituztelako. Hala ere, zaila zen metal batzuk beste batzuetatik ezberdintzea faseko emaitza antzekoak izateagatik, adibidez: urrea eta eztainu-papera.
Harilen diseinu berriak
Aurretik, bi haril erabiltzen ziren metalak detektatzeko, bata bestearen gainean, baina Compass Electronics enpresak beste diseinu bat eman zuen: bi haril D itxurarekin, bata-bestearen atzetik zirkunferentzia itxurako harilen segida bat lortzeko. Beste garapen bat eremu honetan lurrean mineralizazioa ekiditen zuen makina baten sorpena izan zen, baina ez zen gai metal bat beste batetik ezberdintzeko.
Pultsu bidezko indukzioa
Ikertzaileak metalak detektatzeko beste bide batzuen bila zebiltzan, pultsu bidezko indukzioa aurkitu zuten arte. Indukziozko orekako detektagailuak ez bezala, pultsu bidezko indukziozko makinek lurra asko magnetizatzen zuten denbora labur batean metal baten bila. Makina hauen alde on bat, mineralizazioari kontra egiten ziotela da eta metalezko elementu txikiak aurretik detektatu ezin ziren tokietan ere hautematen hasi ziren, adibidez, area beltzean (sumendi area). Konputagailuen erabilpenak ere mota honetako metal detektagailuetan zenbait hobekuntza ekarri zituen.
PI (Pulse Induction) detektagailuak
Beste metal detektagailu mota bat Pultsu bidezko indukzioan oinarritzen da. VLF ez bezala, igorle eta hartzaile lana egiten duen haril bakar bat erabiltzen dute, baina izan ditzakete zenbait haril gehiago elkarlanean. Teknologia honek, potentzia handiko korronte pultsu motz batzuk bidaltzen ditu harilera. Pultsu bakoitzak eremu magnetiko motz bat sortzen du. Pultsua bukatzean, eremu magnetikoak polarizazioa aldatzen du eta oso azkar desagertzen da, korronte elektriko motz baina indartsu bat sortuz harilean. Korronte honi kontrako eremu magnetikoa deitzen zaio eta 30 mikrosegundo irauten ditu. Ondoren, beste pultsu bat bidaltzen da harilera, prozesu osoa errepikatuz. Orokorrean, PI motako metal detektagailuek segundoro 100 pultsu bidaltzen dituzte; hala ere, fabrikatzaileak nahi ahala alda dezake.
Metal detektagailua metal baten gainean jartzean, pultsuak metalean kontrako eremu magnetiko bat sortzen du. Pultsuaren eremu magnetikoa desagertzean, kontrako eremu magnetikoa sortuz, metalaren eremu magnetikoak kontrako eremuak denbora gehiago behar izatea eragiten du guztiz desagertzeko.
Metal detektagailuaren pantailak kontrako eremu magnetikoaren luzera ikustea ahalbidetzen du. Gainera, sistemak lortutako kontrako eremu magnetikoa eta espero zena konparatuz, sistemak kontrako eremu magnetikoak desagertzen gehiago behar izateak beste eremu magnetiko batek eragin duen determina dezake. Kontrako eremu magnetikoaren desagerpenak normalean baino mikrosegundo gutxi gehiago behar baditu, seguruena metal bat dago detektagailuaren azpian.
BFO (Beat Frequency Oscilator) Detektagailuak
BFO metal detektagailuak bi haril erabiltzen dituzte. Bat, txikiena, kontrol kutxan, eta bestea, handiena, kanpoan. Haril bakoitza sugunduko milaka korronte pultsu sortzen dituen osziladore batera dago konektatuta. Hala ere, bi pultsuen maiztasunak pixkat bat desfasatuta daude. Pultsu hauek harilak zeharkatzen dituzte Irrati-uhinak sortuz. Metal detektagailuan soinua egingo duen sentsore bat jartzen da, non soinua altuagoa izango den bi irrati uhinen maiztasuna handiagoa den bitartean. Handienak eremu magnetiko bat sortzen du, non metal bat badago detektagailuaren azpian, objektu honetan beste eremu magnetiko bat sortuko da, eremu magnetiko nagusiaren maiztasuna aldatuz.
Arkeologia
Metal detektagailuak askotako erabilerak izan dituzte arkeologiaren arloan. Arkeologian izan zen lehenengo erabilera ezaguna Rickey arkeologo militar jaunak egin zuen 1958an, Little Big Horngo guduaren eremuan tiroketak non izan ziren aztertzeko. Dena dela, zenbait arkeologo metal detektagailuen erabileraren aurkakoak dira erro arkeologikoetako azterketa moteltzen edo zuzenki gelditzen dituztelako hauek erabiltzeko zaletasuna duten besteengatik.
Metal detektagailuak industrian
Metal detektagailuak arlo askotako industrietan erabiliak izan dira. Botikan, janari tratamenduan, ehungintzan, kimikan, egur industrian, nekazaritzan eta meatzaritzan dute erabilera handiena. Janariaren tratamenduan ohikoak ez diren gailuen matxurak gerta daitezke, janarian tamaina askotako metal zatiak utziz. Gaur egun eta segurtasun neurri bezala metal detektagailuak erabiltzen dituzte janariaren produkzio prozesu osoan zehar. Nekazaritzan ere segurtasun neurritzat erabili izan dira metal detektagailuak. Gaur egungo automatizazio maila handia dela eta ez da harritzekoa halako istripuren bat gertatzea. Industrian, lehen metal detektagailuak Bruce Kerr-ek eta David Hiscock-ek garatu eta inplementatu zituzten 1947an (salmentarako, ez erabilera propiorako). Metal detektagailu industrialen oinarrizko printzipioa hiru hariletako konfigurazioan datza, non hariletako batek eremu magnetikoa sortzen duen eta beste biak honen eremu magnetikoa detektatzen duen. Konfigurazio honek 1 mm-tik beherako metal zatitxoak detektatzeko gaitasuna ematen die detektagailuei. Gaur egun ohikoa da konfigurazio honen erabilera. Konfigurazio honetan hiru harilen seinaleak deuseztatu egiten dira ezerk islatzen edo eragiten ez dituen bitartean. Gaur egun badira hobekuntzak detektagailu hauetan eta bibrazioen eraginik ez detektatzeko inplementazioak egin dira.
Metal zati bat sartzen denean, eremu magnetikoan perturbazio bat eragiten du eta, ondorioz, korronte elektriko txiki bat. Korronte hau detektatzean metal detektagailuak prozesuko gailuei produktua baztertzeko adierazten die. Honek prozesua geldiunerik gabe jarraitzea baimentzen du.
Segurtasun kontrolak
Metal detektagailuen erabilpena Estatu Batuetan hasi zen 1972. urtean, hasieran basoen ustiapenerako erabiliak ziren magnetometroak erabiliz. Outokumpu finlandiar enpresak 1970eko metal detektagailuak moldatu zituen segurtasunerako erabiltzen erraza zen komertzial bat sortzeko. Sistema hauen hurrengo bertsioak Metor Metal Detectors izeneko enpresa batean garatu ziren, non, lehenengo aldiz, gaur egun aireportuetan ditugun metal detektagailu laukizuzenak eraiki zituzten. Metal detektagailuen erabilpen hauetan, beste askotan bezala, pultsu bidezko indukzioko eta korronte alternoko sistemak erabili ziren. Harilen diseinua eta elektronikaren garapenekin, sistema ezberdintzaileak hobetzea eragin zuten. 1995ean zenbait sistema berri sortu ziren, non, hauen ezaugarri nabarmenena hautemandako metalen altuera hurbildua (lurretik objekturaino) lortzen zuten, segurtasun langileek seinalearen iturria erraztasun handiagoarekin biltzea ahalbidetuz. Eskuzko metal detektagailuak ere erabiltzen dira pertsona batek gainean daraman metal bat hautemateko zehaztasun handiagoarekin.
Aireportuetan
Denbora galera galanta suposatzen badu ere, metal detektagailuak ohikoak dira aireportuetan segurtasun neurri gisa. Kasu honetan, metal detektagailuak bi haril zirkuitu independentez osatuta daude. Lehenengoak korronte elektrikoa erabiltzen du eremu magnetiko bat sortzeko eta besteak eremu magnetikoa korronte bihurtzen du. Erdian portaera magnetikoa duen edozer sartzen bada, bigarren harilaren korrontean aldaketa bat gertatzen da, soinu sorgailu bat piztuz. Gizaki bat pasatzean, detektagailuak soinua egiten badu, lerrotik ateratzen da azterketa sakonago bat egiteko. Neurri hau hartzen da gehienetan ezkutatutako metalezko objektuak arriskutsuak izan daitezkeelako (Labanak, bonbak, pistolak...). Aireportuetan neurri hau hartzea erabaki zen gehien bat hegazkinak indarrez bahitzeko arriskua nabaria zelako. Amerikan, arrazoi hauengatik, 1972an inplementatu ziren.
Eraginkortasuna
Metal detektagailu baten eraginkortasuna ez da zertan bere barne teknologian oinarritu behar. Kanpo baldintzak ere kontuan hartu behar dira:
Lurraren mineralizazioa
Gero eta mea gehiago lurrean, orduan eta txikiagoa izango da detektagailuaren hautemate ahalmena, honek igorritako uhinek mineralekin erraztasun handiagoarekin egiten baitute topo.
Helburuaren tamaina
Gero eta handiagoa izan objektu bat, orduan eta sakonago detektatu daiteke.
Helburuaren forma
Itxura zirkularra duten objektuak errazagoak dira hautematen.
Helburuaren orientazioa
Objektu baten sekzioaren bektorea eremu magnetikoarekiko paralelo badago, errezagoa izango da hautematen, baina askoz zailagoa eremu honekiko perpendikularki dagoenean; adibidez, txanpon bat, bere aurpegia detektagailuarekiko begira dagoenean, errazagoa izango da aurkitzea, detektagailuari izkina ematen dionean baino.
Helburuaren ezaugarriak
Gero eta handiagoa izan objektuaren eroankortasuna, orduan eta sakonago detektatu daiteke.
Cyrtodactylus oldhami
Cyrtodactylus oldhami Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Brewster (Nebraska)
Brewster Nebraskako herri bat da. Blaine konderrian kokatua dago. 2010ean 17 biztanle zituen, 0.23 kilometro koadrotan banatuta.
Longroy
Longroy Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Longroy udalerrian erroldatutako biztanleak 656 ziren. Familiak 255 ziren, horien artean 47 pertsona bakarrekoak ziren (47 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 47 bakarrik bizi ziren emakumeak), 98 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 94 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 303 etxebizitza zeuden, 265 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 291 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 265 etxebizitza nagusietatik 221 bere jabearen bizilekua ziren, 40 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 88 etxek lau zituzten eta 124 etxek bost zituzten. 220 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 117 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 122 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Tim Merlier
Tim Merlier (Wortegem-Petegem, 1992ko urriaren 30a) txirrindulari profesional belgikarra da, gaur egun Soudal Quick-Step taldean aritzen dena. Errepideko zein Ziklo-kroseko probetan aritua da.
Longroy
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 437 ziren, horien artean 332 aktiboak ziren eta 105 inaktiboak ziren. 332 pertsona aktiboetatik 294 lanean zeuden (163 gizon eta 131 emakume) eta 39 langabezian zeuden (17 gizon eta 22 emakume). 105 pertsona inaktiboetatik 47 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 35 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Longroy udalerrian 270 unitate fiskal zeuden, 679 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.581 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 32 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 3 zurginak, 2 iturginak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tim Merlier
Sailkapen orokorra Itzuli Handietan
—: ez zuen parte hartu
UT: utzi, ez zuen amaitu
Seigo Kobayashi
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Vissel Kobe.
Bald Knob (Arkansas)
Bald Knob Arkansasko hiri bat da. White konderrian kokatua dago. 2010ean 2,897 biztanle zituen, 12 kilometro koadrotan banatuta.
Paracheilinus walton
Paracheilinus walton Paracheilinus generoko animalia da. Arrainen barruko Labridae familian sailkatzen da.
Pont-Péan
Pont-Péan (bretainieraz Pont-Pagan) Bretainiako Ille eta Vilaine departamenduko udalerri bat da.
Junji Kawano
Junji Kawano (japonieraz: 川野 淳次, 1945eko uztailaren 11 - ) Japoniako futbolaria da.
Tourmignies
Tourmignies Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Tourmignies udalerrian erroldatutako biztanleak 694 ziren. Familiak 246 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 69 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 117 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 260 etxebizitza zeuden, 249 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 254 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 249 etxebizitza nagusietatik 227 bere jabearen bizilekua ziren, 18 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 200 etxek bost zituzten. 203 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 86 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 144 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 492 ziren, horien artean 339 aktiboak ziren eta 153 inaktiboak ziren. 339 pertsona aktiboetatik 325 lanean zeuden (176 gizon eta 149 emakume) eta 14 langabezian zeuden (5 gizon eta 9 emakume). 153 pertsona inaktiboetatik 49 erretiraturik zeuden, 71 ikasten zeuden eta 33 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Tourmignies udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 133 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
South Park (argipena)
South Park honakoa izan daiteke:
Enrike Zelaia
Bere bizitza euskal musika, kultura eta folklorea ikertzeari eskaini dio. Dozena bat disko grabatu ditu, horietako zazpi euskal lurralde bakoitzerako grabaturiko bana, Zazpiak Bat disko bilduman. Bilduma grabatu ahal izateko ia hogei urtez aritu zen Euskal Herriko herrialde bakoitzeko musika jasotzen, ikertzen eta grabatzen. 1970. hamarkadako bukaeran kaleratu zuen bildumako lehen diskoa.
Altsasuko nortasun eta elkargune adierazle nagusiena ziren inauteriak eta Momotxorroak berreskuratzeko eragile nagusietako bat izan zen, baita Altsasun oso berezia den kanpai-errepiketeoa berreskuratzeko ere.
1960eko hamarkadan hainbat talderekin antzeztu zuen eta Espainiako Telebistan, La Gran Parada eta Club de los Martes bezalako telesailetan parte hartu zuen. Circo Price zirkoan ere parte hartu zuen.
Bizialdia
Espainiako Gerra Zibila bukatu zen urtean jaio zen. Altsasun gerra garaian garrantzia handia izan zuen On Marino Aierra apaizak bataiatu zuen. Egin zituen azkenengo bataioak izanen ziren, ondoren, Argentinara erbesteratu zelako. Enrike Zelaia sei urterekin hasi zen musika ikasten, eta akordeoiaren munduko erreferentea bihurtu zen haren birtuosismo eta estilo indartsuarekin. Euskal musikaren, eta haren bidez, kulturaren eta folklorearen ikerketan aritu da bizitza osoan. Hortaz, Altsasuko festa eta ohitura ia gehienak ospatzen badira, neurri handi batean, Zelaiaren lanari esker da.
Sei urterekin jaso zituen Enrike Zelaiak lehenengo solfeo eta instrumentu ikasketak. Garai horretan bere amari bururatu zitzaion udaleko musika akademian izena ematea. Akademian herriko musika bandarako musikariak trebatzen zituzten. Sei urtetatik hamar urteetara joan zen Zelaia akademiara. Klarinetea ikasten hasi zen. Klarinete zahar bat jotzen hasi zen, baina ez zebilen ondo.
Akordeoilaria (1949-1962)
Klarinete horrekin ezin zuen asko ikasi, eta hamar urte zituela bere aitak akordeoi bat erosi zuen eta Altsasuko Miguel Aguirre Beti Jairekin akordeoia ikasten hasi zen. Herri eta folklore musika ikasten zuen.
Berbenetan
15 urterekin Zumarragako bandako zuzendariarekin klaseak ematen hasi zen, bere amak bidalita. Horrekin berbenetako musika jotzen hasi zen inguruko herrietan. Altsasu festetako musika taldeen "epizentroa" zen orduan. Orkestra asko zeuden, eta herri askotako jendea joaten zen Altsasura musikariak bilatzera. Talde haietako batean parte hartzen zuen Zelaiak.
Simetria-talde
Simetria-taldea eragiketen edo transformazio geometrikoen talde bat da, ezaugarri geometriko edo fisiko jakin bat aldatzen ez duten transformazioen taldea, hain zuzen ere. Kontzeptua garrantzitsua da bai Geometrian bai Mekanika lagrangearrean, bai eta Eremu-teoria kuantikoan ere.
Simetria-taldea Geometrian
Geometrian, planoko puntuen multzo bat transformazio batekiko aldaezina dela esaten da, transformazio horren bidez multzo berbera lortzen denean. Esate baterako, triangelu aldeberdin bat 120°, 240° edo 360° biratuz, triangelu berbera lortzen da.
Enrike Zelaia
Musika kultuan
Horretan arrakasta lortu zuela beste fase batera salto egin zuen: musika kultua. Zumarragan hasi zen, eta ondoren Bartzelonako Mozart institutura joan zen. Bertan solfeo, harmonia, eta konposizioan ikasketak egin zituen… eta klasikoak jotzen ikasi zuen. Teknikoki maila handikoak ziren partiturak interpretatzen ikasi zuen: Rapsodia Hungara nº2, Lisztenen Campanella eta abar.
Simetria-talde
Simetria-taldea Geometrian
Puntuak hasierako posizio berberean uzten dituen transformaziori identitate-transformazio deritzo. Aurreko adibidean, 360°-ko bira da.
Pepingen
Pepingen (nederlanderazko ahoskera: ) Belgikako iparraldeko udalerri bat da, Flandriako Brabante probintziakoa. Udalerriaren barruan herri hauek daude: Beert, Bellingen, Bogaarden, Elingen, Heikruis eta Pepingen bera. 2013ko urtarrilaren 1ean 4.417 biztanle zituen.
Simetria-talde
Simetria-taldea Geometrian
Hortaz, simetria-taldea da irudi lau bat aldatzen ez duten planoko transformazioen multzoa, eta gutxienez identitate-transformazioa hartzen du barnean. Adibidez, triangelu isoszelearen kasuan, bi baino ez dira triangelua aldatu gabe uzten duten transformazioak: Id identitate-transformazioa eta oinarriaren garaiarekiko s simetria. Beraz, triangelu isoszelearen simetria-taldea {Id,s} da.
Simetria-taldea beste arlotan
Kristalografian, simetria-taldeak erabiltzen dituzte kristal batek dituen simetriak aztertzeko.
Enrike Zelaia
Musika kultuan
23 urtera arte musika kultua jotzen aritu zen. Espainia, Europa eta Mundu mailako lehiaketetan parte hartu zuen. 1958an Espainiako akordeoi saria irabazi zuen, Munduko bosgarrena izan zen eta Nazioarteko Paviako lehiaketan bigarren sailkatua izan zen ere. Sari horiekin ospea lortu nuen, eta fase berri batean sartu zen, musika kultuko kontzertuak ematen hasi zen eszenatokietan.
Ordu bateko kontzertuak ematen zituen, baita arrakasta lortu ere, gehienbat Gipuzkoan. Hiriburuetan ere jotzen zuen, baina ez ziren horretaz bizitzeko nahiko emanaldiak, eta musika estilo horrekin beste espazio batzuetara zabaltzen saiatu zen. Saridun-itzalarekin Bartzelonara eta Madrilera heldu zen, bertan ere ezaguna zen eta, baina bizitzeko haina ez zuen irabazten. Madrilen zirkuan, irratietan, kabaretetan eta abarretan jo behar izan zuen. azkenean fase hori bukaera eman zion garai horretan soldaduska egitera urte eta erdiz Afrikara bidali zutenean.
Hamburg (Arkansas)
Hamburg Arkansasko hiri bat da. Ashley konderrian kokatua dago. 2010ean 2,857 biztanle zituen, 8.8 kilometro koadrotan banatuta.
Enrike Zelaia
Musika akademia Altsasun (1963-1971)
Soldaduska bukatu ondoren ez zen Madril aldera itzuli, 1963an akademia bat sortu zuen Altsasun. Arrakastatsua izan zen, ia ehun ikasle izan zituen, baina irakaskuntza ez zitzaion horrenbeste gustatzen musikariari. 1971n akademia ixtea erabaki zuen. Ekitaldi berezia antolatu zuen itxiera egiteko. Espainiako Akordeoilari Elkartearen eskakizuna jarraituz Espainiako Akordeoi Saria antolatu zuen Altsasun. Lehenengo aldia zen txapelketa Madriletik edo Bartzelonatik kanpo ospatu zela.
Disko egilea (1971-1989)
Musika kultuaren teknika altua zuenez, hasieran herri-musika jotzera pasatzea maila jaistea zela iruditzen zitzaion. Baina erabaki zuen lerro horretako errepertorio propioak sortzea. Partiturak existitzen ez zirenez, konposatzea erabaki zuen". Folklore musikan egiten zenarekin alderatuta "maila oso altuko" musika egiten zuen.
Dantza taldeekin emanaldiak egiten hasi zen garai horretan. Festival Vasco diskoaren errepertorioa jotzen zuen. Estilo propioa sortu zuen, "furia" deitzen zuten. Arrakastatsua izan zen. Mila kontzertu inguru eman zituen. Uda batean egun bakar batean hiru emanaldi zituela gogoratu du: 13:30ean Iruñean, 18:30ean Gernikan eta 2:30ean Agurainen.
Hortik Zazpiak bat sortu zen. Lengoaia propio horretatik jendearenagana iristeko beharretik. Kontzertu pedagogikoak egiten zituen, eta sinopsi edo aurkezpen bat egiten nuen aurretik. Hortaz, Bizkaira joaten bazen Bizkaiko musika eskaini nahi zuen, eta Nafarroan jotzen bazuen, nafar musika eskaini nahi zuen.
Hasiera batean bere diskoetxeari disko bilduma egiteko proposamena luzatu zion. Baina Festival Vasco arrakastatsuaren ondoren, beste disko bat grabatu zuen eta ez zuen hainbeste arrakasta izan. Orduan, Euskal Herriko herrialde bakoitzeko disko bat grabatzea proposatu zuen, eta ezetz esan zioten. Diskoetxetik joatea erabaki zuen, baina ezin zuen, lau urteko kontratua sinatuta zuelako. Beste etxe batekin grabatzen utzi ez ziotene, Zazpiak bat kontzertuak egiten hasi zen 1971. urtean. Baina lehenengo diskoa 1977. urtean kaleratu zuen, sortu berri zen Donostiako Ots estudioan grabatuta.
Kinlochleven
, 'Ceann Loch Lìobhann', Eskoziako Highland eskualdean dagoen udalerri bat da, Lochaber barrutian. Loch Leven aintziraren ekialdeko ertzean dago, Marmores mendien iparraldean.
Ariarates I.a
Ariarates I.a (K.a. 405-K.a. 322), Kapadoziako errege bat izan zen, Ariamnes izeneko Kapadoziako satraparen semea. Bere anaia Orofernes I.a asko maite zuelako bereizten zen, Artaxerxes III.ak Egipto birkonkistatzeko antolatutako kanpainara bidali zuena, K.a. 350ean.
Persiar Inperioa mazedoniarrek inbaditu zutenean, Ariaratesek Dario III.aren aurka borrokatu zuen Gaugamelako guduan, K.a. 331n, ondoren, Kapadozia hartuz eta Antigono Monoftalmosen erasoen aurka defendatuz K.a. 330ean, nolabaiteko independentzia lortuz. Alexandro Handia hil ondoren, Perdikasek, diadokoetako bat zena, Eumenes Kardiakoa izendatu zuen Kapadoziako gobernari bezala. Ariaratesek, muzin egin zion izendapen honi, eta, ondorioz, Perdikasek Ariaratesen aurka borrokatu eta garaitu egin zuen. Harrapatu ere egin zuen, eta, ondoren, gurutziltzatua izan zen, 82 urte zituela, K.a. 322an.
K.a. 301ean gertatu zen Ipsosko gudua igaro arte ezin izan zuen Orofernesen semea eta Ariaratesen iloba eta seme adoptiboa zen Ariarates II.ak nolabaiteko autonomia lortu Kapadoziarentzat, gobernari erdi independente bezala onartua izan zelarik eta dinastia bat sortuz.
Enrike Zelaia
Folklorista: Herri bat, zazpi disko
Euskal jatorriari, nortasunari, kulturari, musikari eta folkloreari buruz asko ikertu zuen Zelaiak. Akordeoia jotzea baino zerbait gehiago zen, jendea euskal kulturan sentsibilizatzeko modu bat zen. Zazpiak bat 18 urtez luzatu zen. Zelaia bakarrik aritu zen, ikerketa, konposaketa eta interpretazioa dena egiten zuen berak. Paco de Luciak garai horretan Andaluziako folklorearekin antzeko proiektu bat garatu zuen. Zelaiak bi printzipioetan biltzen zuen bere lana: "Nafarroako euskal izaera, eta Euskal Herriko batura". Zazpiak bat eta, orokorrean, bere musikaren helburua euskal kulturaren eta nortasunaren kontzientziazioa bilatzen zuen. Euskaraz ez zekienez kontzertu pedagogikoetako euskarazko aurkezpenak buruz ikasten zituen. Bai euskarari jaialdian parte hartu zuen 1978n.
1995ean publikatu zuen Zazpiak bat disko bildumaren azken diskoa. Geroago diskoetako abestiak sustatzen jarraitu zuen sare sozialen bidez. "Abesti bakoitzarekin bideoak egiten ditut, irudiak jarriz, eta bisita asko izaten ditu". Seigarren diskoarekin hasi da orain.
Altsasuko kultura berreskuratzen
Altsasuko musika ikertzen hasi zen. Zortzikoa nondik zetorren jakin nahi zuen eta jendeari galdetzen hasi zen. Altsasuko hainbat doinu aurkitu zuen. Urratzen hasten zenean inauteriak ateratzen ziren, eta Santa Ageda, farejoleak…". Musikalki oso desberdinak ziren, oso, garaiko kultura ofizialekin konparatuz gero.
Altsasuarrei galdetuz egutegi oso bat osatu zuen Zelaiak. Altsasuko tradizio asko desagertzear zeuden. Inauteriak galduak zeuden eta berreskuratu zituzten; Santa Ageda, esaterako, maila baxuko jendeak egiten zutela esaten zenean Zelaiak horretan laguntzen hasi zenean. Tradizio horiek berpiztuz garai horretan Extremaduratik etorritako immigranteak integratzeko bide bat zabaldu nahi zuen. Euskaldun gisa sentitu zitezen. Beren kultura maitatzen jarraituko zuten, noski, aina Euskal kultura ere ezagutuko zutelakoan.
Inauteriak
Altsasuko nortasun eta elkargune adierazle nagusiena ziren inauteriak berreskuratu zituzten.
Kanpaien errepiketeoa
Oso berezia den Altsasuko kanpaien errepiketeoa (ezkilen errepika) berreskuratzeko ere lan handia egin zuen. Tradizio hori bizirik mantentzeko eragileetako bat izan zen. Eskuzko kanpai-jotzea kanpaiak jotzeko tradizioa Altsasun mantendu da mendeetan gaur egunera arte. Maiatzeko gurutzearen egunetik (maiatzaren 3a) Iraileko gurutzearen egunera (irailaren 14) arte eguerdian ezkilen errepika jotzen da. Tradizio hori mundu osoan zehar barreiatuta dago, baina bereziki Iberiar penintsulan, ohitura erlijioso gisa. UNESCOk Gizateriaren Kultura Ondare Immaterial izendatu zuen 2022ko azaroaren 30ean, eskuz jotako kanpai joaldiak izenarekin. Espainian zein Hego Euskal Herrian tradiziozko usadioa izan da, nekazaritzari lotua. Espainiak babestua du kultura ondasun gisa. Nafarroa Garaian bereziki lotuta egon da herri-meteorologiarekin, tentenubloaren kasuan, adibidez. Kanpai-jotze hau Erriberan egin ohi zen, baina Nafarroako hegoaldean, gaur egun, Los Arcosen baino ez da egiten.
'Altsasuko sustraiak' eskultura
Enrike Zelaiak “Sustrai altsasuarrak” izena eman zion. Altsasuko Foruen plazan dago. Azkoieneko eskultore eta etnografo izan zen Joxe Ulibarrenak egin zuen eta 1994an inaugaratu zen, plazan 350 bat urtez bizi izan zen intxaurrondo zaharraren enborra erabiliz. 1991n moztu behar izan zuten gaztainondoa.
Monumentuan Altsasu herria irudikatzen duten 28 irudi eta sinbolo agertzen dira: feminitatea, gizontasuna, nekazaritza, trenbidea, errementaritza, kobazuloak, basajaunak, hiru abeslari, ahuntza, dama bat, penaz dagoen arima, Mainamikirri sorgina, Garzia Ximenez erregea, txirrindularitza, ereilea, Altsasuko tontor eta gailurrak, pilotaria, uzta, artisautza, momotxorroak, gaueko eguzkia, jainkotasuna, inauteriak… finean, Altsasu den guztia.
Diskografia
Dozena bat disko grabatu ditu, horietako zazpi euskal lurralde bakoitzerako grabaturiko bana, Zazpiak Bat disko bilduman.
Erreferentziak
Artikulu honen oinarri oso handia izan da Guaixe aldizkariak 2020an argitaratu zuen "Nortasuna"artikulua (CC-BY-SA lizentzia).
Joan VIII.a
Joan edo Joanes VIII.a (Erroma, ? - † ?, 882ko abenduaren 16a) Eliza Katolikoaren 107. Aita Santua izan zen 872 eta 882 urteen bitartean.
Hyderabad barrutia
Hyderabad barrutia Indiako barruti bat da, Telangana estatuan. biztanle ditu kilometro koadrotan.
Joan VIII.a
Europar erregeen laguntzarekin sarrazenoak Italiatik botatzea saiatu zuen.
Hyderabad barrutia
Mugakideak
Honako barrutiekin egiten du muga:
Hidrombobomkulita
'''Hidrombobomkulita]] =
karbonato motako minerala da.
Ezaugarriak
Hidrombobomkulita karbonato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak.
Cichla monoculus
Cichla monoculus Cichla generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Kastrychnitskaya (Minskeko metroa)
Kastrychnitskaya (zirilikoz: Кастрычніцкая) Minskeko metroaren geltokia da, Minsk udalerrian kokatuta dagoena.
Le Tronchet (Ille eta Vilaine)
Le Tronchet  (bretainieraz Ar Granneg) Bretainiako Ille eta Vilaine departamenduan dagoen udalerria da.
Belar onduaren uzta Éragnyn
Belar onduaren uzta Éragnyn (frantsesez, Fenaison à Éragny) margolana Camille Pissarro margolari frantsesak 1901an egindako margoa da. Genero-margolana da, Frantziako Éragny-sur-Epte komunan ezagututako eszena aurkezten baitu: bertako nezakariak belar onduaren bilketa egiten, alegia. 1946tik Kanadako Nazio Galerian ikus daiteke. Lan hau inpresionismo barruan kokatzen da.
Azterketa
1884ko abenduan Pissarroren familia Pontoise inguruko etxetik Éragnyra aldatu ziren; han biziko zen margolaria bere heriotza gertatu arte, 1903an. Inguru hartan nekazal ohiturak ezagutzeko parada izan zuen eta margolan honetan horietako bat jasotzen da. Koloreen aldetik, izenburu hori izan arren, berdeak du nagusitasuna. Lehen planoan lanean ari diren bost emakume ikusten ditugu; atzealdean beste lau sumatu ditzakegu baina horiek ez dira ondo definitzen. Langileen irudiek mugimendua transmititzen dute, batez ere une honetan lanean dauden bi emakumeei esker. Beheko ezkerreko aldean egilearen sinadura eta urtea ikus daitezke.
Agulhon
Agulhon Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot eta Garona departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Aiguillon udalerrian erroldatutako biztanleak 4.344 ziren. Familiak 1.690 ziren, horien artean 552 pertsona bakarrekoak ziren (235 bakarrik bizi ziren gizonak eta 317 bakarrik bizi ziren emakumeak), 529 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 460 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 149 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.030 etxebizitza zeuden, 1.782 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 69 bigarren erresidentzia ziren eta 179 hutsik zeuden. 1.729 etxeak ziren eta 286 apartamentuak ziren. 1.782 etxebizitza nagusietatik 1.012 bere jabearen bizilekua ziren, 721 alokairuan okupaturik zeuden eta 48 doan lagata zeuden; 54 etxek gela bat zuten, 96 etxek bi zituzten, 279 etxek hiru zituzten, 545 etxek lau zituzten eta 809 etxek bost zituzten. 1.213 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 888 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 588 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.639 ziren, horien artean 1.774 aktiboak ziren eta 865 inaktiboak ziren. 1.774 pertsona aktiboetatik 1.483 lanean zeuden (837 gizon eta 646 emakume) eta 289 langabezian zeuden (130 gizon eta 159 emakume). 865 pertsona inaktiboetatik 274 erretiraturik zeuden, 303 ikasten zeuden eta 288 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Aiguillon udalerrian 1.759 unitate fiskal zeuden, 4.229,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.075 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 233 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 5 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 12 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 27 eraikuntza enpresak ziren, 67 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 17 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 9 finantziazio enpresak ziren, 10 higiezinen enpresak ziren, 27 zerbitzu enpresak ziren, 31 administrazio publikoko enpresak ziren eta 16 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 62 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 10 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 2 autoeskolak, 5 igeltseroak, 8 margolariak, 1 zurgina, 7 iturginak, 1 argiketaria, 5 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 1 aldi baterako lan enpresa, 8 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 24 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 3 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 5 harategiak, 1 liburu denda zen, 1 arropa denda zen, 2 etxerako tresna dendak, 1 zapata-denda zen, 2 drogeria eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Aiguillon udalerrian 75 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.702 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Aiguillon udalerrian1 Bigarren Hezkuntzako ikastetxea eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 410 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 453.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Camandona
Camandona Italiako udalerri bat da. Biellako probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Camandonak honako udalerri hauekin egiten du muga:
NGC 426
NGC 426 galaxia bat da, Cetus konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Pottsville (Arkansas)
Pottsville Arkansasko hiri bat da. Pope konderrian kokatua dago. 2010ean 2,838 biztanle zituen, 19 kilometro koadrotan banatuta.
Quintilhan
Quintilhan Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Aude departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Quintillan udalerrian erroldatutako biztanleak 60 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: