cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sainte-Radégonde-des-Noyers
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 516 ziren, horien artean 371 aktiboak ziren eta 145 inaktiboak ziren. 371 pertsona aktiboetatik 320 lanean zeuden (164 gizon eta 156 emakume) eta 51 langabezian zeuden (22 gizon eta 29 emakume). 145 pertsona inaktiboetatik 83 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 22 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 5 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen eta 6 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 3 igeltseroak eta 1 margolaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Sainte-Radégonde-des-Noyers udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 3.375 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Psednos gelatinosus
Psednos gelatinosus Psednos generoko animalia da. Arrainen barruko Liparidae familian sailkatzen da.
Guacaraje (udalerria)
Guacaraje (edo Huacaraje) Boliviako herri bat da, Itenez probintzian, Beni departamentuan. Magdalena eta Baures herrien artean dago, 9876 km2 ditu, eta gutxi gorabehera 3,700 biztanle, biztanleriaren dentsitatea 2.7 biztanle/km2 edo.
Klima tropikal hezea du, prezipitazio ugariekin eta batez besteko tenperatura 32.5 ºC da.
Historia
Saul Suárez Medina historialariak Ekialdeko almanakea liburuan dioenez  herri hau 1800eko azaroaren 29an sortu zuen, itonama etniako 80 familiekin, Magdalenako korrejidorea zen Ramón Velarde-k,  Magdalena eta Baures hirien arteko 14 milako ibilbidea egiten zuten bidaiarientzako atseden leku gisa.
Historialari horren arabera, "Huacaraje" hitza dator itonama hizkuntzako "Guacanaro" hitzetik dator "atseden leku" esan nahi du.
Jarduera Ekonomikoak
Jarduera ekonomiko nagusiak ganadua, irauteko nekazaritza, artisautza, ehiza, arrantza eta basoko fruituak jasotzea (batez ere kakao a)
Hiriguneaz gain (2300 biztanle) 3 komunitate ditu: Eta El Carmen kantoiak(1063 pertsona) 3 komunitate hurrenez hurren:
Glasgow Warriors
Historia
Taldea 1872an sortu zen Glasgow Rugby izenarekin baina 1996an eman zuen profesionalizaziorako pausua Heineken Cup lehiaketan parte hartu ahal izateko. 1998an Caledonian Reds taldearekin bat egin eta Glasgow Caledonians bihurtu zen.
2001-02 denboraldian Zeltiar Liga abiatu zen Irlanda, Gales eta Eskoziako taldeen artean eta lehenengo denboraldian finalerdietara iritsi zen. 2006an Glasgow Warriors izena hartu zuen. 2011 eta 2016 artean garaipenerako play-offak jokatu zituen urtero. 2014an finalista izan zen eta 2015ean Ligako txapelduna. 2016-17 denboraldian apalago ibili da eta seigarren amaitu du liga.
Combrée
Combrée Frantziako udalerria da, Maine eta Loira departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Combrée udalerrian erroldatutako biztanleak 2.611 ziren. Familiak 1.144 ziren, horien artean 396 pertsona bakarrekoak ziren (104 bakarrik bizi ziren gizonak eta 292 bakarrik bizi ziren emakumeak), 344 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 344 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 60 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 1.270 etxebizitza zeuden, 1.162 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 34 bigarren erresidentzia ziren eta 74 hutsik zeuden. 1.119 etxeak ziren eta 68 apartamentuak ziren. 1.162 etxebizitza nagusietatik 724 bere jabearen bizilekua ziren, 422 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 78 etxek gela bat zuten, 53 etxek bi zituzten, 205 etxek hiru zituzten, 345 etxek lau zituzten eta 481 etxek bost zituzten. 915 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 506 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 448 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.480 ziren, horien artean 1.110 aktiboak ziren eta 370 inaktiboak ziren. 1.110 pertsona aktiboetatik 1.018 lanean zeuden (545 gizon eta 473 emakume) eta 92 langabezian zeuden (36 gizon eta 56 emakume). 370 pertsona inaktiboetatik 165 erretiraturik zeuden, 93 ikasten zeuden eta 112 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Combrée udalerrian 1.207 unitate fiskal zeuden, 2.777 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.285 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 78 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 17 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 7 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 27 zerbitzu publikoetatik, 2 posta bulegoak ziren, 2 banku bulegoak, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 4 margolariak, 3 zurginak, 5 iturginak, 6 ile apaindegiak, 1 albaitaria eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 lurrin-denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Combrée udalerrian 35 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.364 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 osasun-zentro, 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 3 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
2023ko Espainiako Traineru Txapelketa
2023ko Espainiako Traineru Txapelketa (txapelketaren 76. ekitaldia) urte honetako abuztuaren 5 eta 6an jokatu zen Moañako Tirán auzoan. Club de Remo Aresek gizonezkoetan lehenengo garaipena lortu zuen eta emakumezkoetan Chapelak bigarrena eskuratu zuen.
Historia
Inoizko partehartzerik eskasenetakoa izan zuen berriz ere. Galiziako Ligako traineruek soilik hartu zuten parte. Gizonezkoetan Cabo da Cruz eta Samertolameuren kasuan B traineruak aritu ziren adibidez.
Gizonezkoen txapelketan garaipena oso juxtukoa izan zen, Aresek 18 ehuneneko atera baitzizkion Tiráni. Emakumezkoetan Chapelaren garaipena argiagoa izan zen.
Sailkapen estropadak
Txanda bakoitzeko irabazlea sailkatzen da eta hauekin batera gainontzekoen artean bi denbora onenak egin dituztenak.
Miren Gaztañaga
Miren Gaztañaga (Irun, 1979ko abuztuaren 3a) aktore gipuzkoarra da. Arte Ederretan lizentziatua Euskal Herriko Unibertsitatean. 1999.urtetik Antzerkiaren munduan batik bat ibilita, Antzerkiola Imaginarioaren taldekidea izan da Ander Lipusekin batera, besteak beste.
Telebistan ere lan egindakoa da "Martina" programan eta "Goenkale" telesailean.
Sagarroi musika taldeko abeslaria izan zen.
Bere aurkako boikota
2017ko martxoaren 4an polemika handia piztu zen Euskalduna naiz, eta zu? saioa Covitek salatu zuenean. El guardián invisibleko aktore bat Miren Gaztañaga zenez eta saio horretan esan zituenaz suminduta, boikotera deitu zuten milaka espainiarrek. Honek Grupo Planeta ikaratu zuen, ekonomikoki arazo bat bihurtu ahal zelako boikota ondo ateratzen bazen. Besteak beste honegatik Miren Gaztañagaren aurka jo zuen eta komunikatu publiko batean, pelikula horretan Mirenek ia parte hartzen ez zuela eta hark esandakoaren aurka zegoela esan zuen.
Mirenek mota askotako biraoak eta mehatxuak jaso zituen sarean eta besteak beste, hementxe bertan, euskarazko wikipedian bere artikuluak bandalismoa pairatu zuen, historialean ikusi daitekeen moduan.
Barkamena
Miren Gaztañagak ohar bidez adierazi zuen "oso triste" zegoela, eta "gainezka" gertatzen ari zen guztiarekin. Barkamena eskatu zien "gaizki ulertu honetan minduta sentitu diren pertsona guztiei", eta gehitu zuen "ikus-entzunezko materiala testuingurutik ateratzea eta manipulatzea gaizki ulertua gertatzeko lagungarri" izan zela. "Ez da sekula nire asmoa izan inor mintzea edo iraintzea", erantsi zuen.
Ariel (satelitea)
Ariel, edo Urano I, Urano planetaren satelite naturaletariko bat da.
Ezaugarri fisikoak
Ariel satelitea Uranoren sateliteetan distiratsuena da, eta, tamainaz, laugarrena. Oso esferikoa da. Nagusiki izotzez eta arrokaz osatuta dago, Uranoren gainerako satelitea handiak bezala: % 50 ur-izotza da, % 30 silikatoak eta % 20 metano izoztua.
Arielen gainazalean 5-10 km-ko diametroko kraterrak daude, baina ez du krater erraldoirik. Oro har, Uranoko gainerako sateliteek baino krater gutxiago ditu, berriagoa da. Badirudi satelitearen barnealdetik materiala kanporatu zela, baina ez laba, baizik izotzez eta arrokaz osatutako masa likatsu aski bero bat, glaziar baten gisa labaindu eta gainazala estali zuena. Haran estuak, failak eta arroilak ditu. Toki batzuetan, failen haranek dozenaka kilometroko sakonera dute.
Lau satelite handietan, Uranotik gertuen dagoena da; Uranoren gainazaletik gutxi gorabehera 165.000 km-ra dago. Errotazio sinkronoa du, hau da, Uranoren inguruan eta bere buruaren inguruan bira oso bat egiteko denbora bera behar du: 2, 52 egun (Lurreko egun). Beraz, aurpegi bera erakusten dio beti Uranori, Ilargiak Lurrari beti aurpegi bera erakusten dion moduan.
Aurkikuntza
William Lassellek aurkitu zuen 1851ko urriaren 24an, Umbriel satelitearekin batera. Bi satelite horiek aurkitu baino lehen, Uranoko bi satelite baino ez ziren ezagutzen: Titania eta Oberon.
Izendapena
Alexander Poperen Ile-xerlo lapurtua ("The Rape of the Lock") poemaren espiritu baten izenaz bataiatua izan zen. William Shakespeareren Ekaitza ("The Tempest") obrako espiritu baten izena ere bada Ariel.
Miren Gaztañaga
Barkamena
Gaztañagak prentsa oharrean argitu zuen Euskalduna naiz, eta zu? umore saioa zela. "Ez zen gai horri buruz benetan eta sakonean zer pentsatzen genuen jakiteko egindako elkarriketa serioa eta pertsonala. Eta Espainiari buruzko atala hitz egiterakoan ikuspuntu berbera izatea proposatu ziguten: hitz egin dezagun estereotipoez eta topikoez umorezko saio baten testuinguruan". Eta halaxe egin zuela azaldu du. "Ez dute inola ere pentsatzen dudana islatzen. Ezagutzen nauenak ederki daki nire pentsaera irekia dela, inklusiboa eta urkoarekiko errespetuz betea". Aktoreak ohar bidez, barkamena eskatu zien "minduta sentitu" zirenei, eta erantsi zuen "ikus-entzunezko materiala testuingurutik ateratzea eta manipulatzea gaizki ulertua gertatzeko lagungarria" izan zela.
Mirenen alde lerrotutakoak
Nahiz eta entzunena Mirenen aurkako kritikak eta boikota izan, aldeko pertsona batzuk egon ziren. Mirenen kritikei aurre egin zienen artean, besteak beste hauek agertu ziren:
3) Josean Bengoetxea aktoreak, Miren bere laguna izatea zela esan eta gero, gertatutakoa izugarria zela esan eta gero, Twitterren, lagunaren aldeko idatzi irmoak egin zituen.
Bitxikeriak
Twitteren, bere izen eta abizen berdina zuen neska batek, behin eta berriro txiokatu behar izan zuen bera beste Miren bat zela, izatez, Mirenen aurkako egun horietan pertsona askorengatik jazarria izan baitzen sarean.
Showgirl
Showgirl antzerki-ikuskizun bateko dantzari edo antzezlea da, non antzezlearen ezaugarri fisikoak erakusten dituen, oro har, arropa probokatzailearen bidez, baita toplessen edo biluztasunaren bidez ere. Showgirlak sarritan musika eta dantzarekin lotzen dira.
Batzuetan, azoka eta erakustaldi komertzialetan erabiltzen den sustapen-modelo bati showgirl ere diogu.
Historia
Showgirlak XIX. mende amaierako Parisko music hall eta kabaretetan- tartean Moulin Rouge, el Lido edota Folies Bergère- agertu ziren. Folies Bergèren dantzaria zen Margaret Kelly irlandarra showgirl ekoizle eta irakasle ospetsuenentzat hartzen dute, baita showgirl formatu modernoaren sortzailetzat ere. Bigarren Mundu Gerraren ondoren, Donn Arden ekoizlearekin batera Parisko Lidon lanetan hasi zen. Bluebell Girls bere errebista-konpainia 1947tik aurrera oso ospetsu bilakatu ziren eta 1950eko hamarkadaren amaierarako mundu osoan ikuskizunak eginda zituzten.
Las Vegasko showgirlak
Showgirl talde batek Las Vegasen lehendabizikoz 1952an lan egin zuten, ikuskizun nagusi baten hasieran eta amaieran dantza egiten. Danny Thomasen show batean izan zen Sands Hotelean. 1957an, Minsky's Follies taldeak Desert Innen bere ikuskizuna egin zuen eta horrela hasi zen Las Vegasko topless-showgirlen ikuskizunak. Laster Stardust Resort & Casino aretoan The Lido de Paris ikuskizuna egiteari ekin zuten, 31 urtez iraun zuena. Parisekin zetorren Donn Arden ekoizleak Jubilee! ikuskizuna sortu zuen, 1981 eta 2016 artean iraun zuena.
Avirey-Lingey
Avirey-Lingey Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Avirey-Lingey udalerrian erroldatutako biztanleak 222 ziren. Familiak 96 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 148 etxebizitza zeuden, 95 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 145 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 95 etxebizitza nagusietatik 85 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 26 etxek lau zituzten eta 52 etxek bost zituzten. 72 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 38 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 53 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 140 ziren, horien artean 124 aktiboak ziren eta 16 inaktiboak ziren. 124 pertsona aktiboetatik 121 lanean zeuden (65 gizon eta 56 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 16 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Avirey-Lingey udalerrian 96 unitate fiskal zeuden, 221 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.690 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra lore-denda bat zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sepulcro-Hilario
Sepulcro-Hilario Salamancako udalerria da, Las Dehesas eskualdean dagoena.
Stephan Schmidheiny
Stephan Schmidheiny (Balgach, St. Gallen, Suitza, 1947ko urriaren 29a -) Suitzako enpresari diruduna da.
Biografia
Bere familiak amiantoaren negozioa kontrolatu izan azken mendean, Eternit eraikuntza enpresaren jabe direlako eta Stephanek aitarengandik jaso zuen enpresa.
Amianto negozio moduan
Italian 3.000 heriotza ingururen errudun izatea leporatzen diote, izan ere, Eterniteko langileak edo fabriketatik gertu bizi zirenak bere erruz hil zirela uste da. Schmidheinyk bazekien pleurako minbizia eragiten zuela amiantoak, hainbat gaixotasunen artean, baina, hala ere, amiantoarekin lanean jarraitu zuen. 2013an Turingo epaitegiak zigorra ezarri zion, «ingurumen eta osasun hondamendia» eragiteagatik. Epaitegiak Hemezortzi urteko espetxe zigorra eskatu zuen.
Sepulcro-Hilario
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 212 biztanle zituen.
Stephan Schmidheiny
Amianto negozio moduan
Baina 2014ko azaroan, Erromako kasazio epaitegiak baliogabetu egin zuen haren aurkako zigorra. Bere ustez, leporatzen zaizkion delituek preskribatu egin zuten. Horrenbestez, borondatezko homizidioagatik zigor dezakete berriro, baina hasieratik hasi beharko lukete amiantoaren biktimek.
María del Olmo Ibáñez
María del Olmo Ibáñez (Alacant, 1965eko irailaren 19a) Alacanteko Artxibo Historiko Probintzialeko zuzendaria da. Geografia eta Historiako lizentziaduna da Alacanteko Unibertsitatean, Artxibistikako Unibertsitateko Graduatu Espezialista UNEDen, Unibertsitateko Metodologietako Masterra Era Digitalean Alacanteko Unibertsitatean eta Filosofia eta Letretako doktorea Alacanteko Unibertsitatean. 2013an, Pablo de Olavide saiakeraren VIII. saria jaso zuen, “El Espíritu de la Ilustración” (Pablo de Olavide Unibertsitatea, Sevilla), Estudio histórico y comparatista de la caligrafía: Francisco Javier de Santiago Palomares como paradigma caligráfico ilustrado y el estado de la caligrafía saikeragatik.
2009ko Kontxako Bandera
2009ko Kontxako Bandera (gizonezkoentzat Banderaren 114. ekitaldia eta emakumezkoentzat Banderaren bigarrena) urte honetako irailaren 6 eta 13an jokatu zen, irabazleak gizonezkoetan Kaiku Arraunaren Kirol Elkartea (Sestao) eta emakumezkoetan Sociedad Deportiva Rias Baixas (Galizia) izan zirelarik. Talde irabazleetako patroiak Asier Zurinaga (Kaiku) eta Laura Hermo (Rias Baixas) izan ziren.
Gizonezkoak
27 urteren ondoren Kaiku bere bosgarren Kontxako Bandera irabazi zuen.
Polemika ere izan zen epaileek Urdaibai kaleratu zutenean. Arraunlari batek lehen 20 segundoen barruan lunbalgia bat pairatu zuen baina arauek estropada gelditzeko arrazoia istripu bat izan behar dela diote.
María del Olmo Ibáñez
Biografia profesionala
Bere jarduera profesionala eta akademikoa bi esparrutan garatu du:
2009ko Kontxako Bandera
Gizonezkoak
Sailkapen estropada ere Kaikuk irabazi zuen laugarren aldiz, aurrekoa irabazi eta 26 urtetara. Nagusitasun osoz irabazi zuen gainera, bigarren egin zuen Urdaibari 16 segundo aterata. Guztira 24 traineruk hartu zuten parte, 8 gipuzkoarrek, 7 bizkaitarrek, 4 kantabriarrek, 4 galiziarrek eta asturiar batek.
Emakumezkoak
Emakumezkoen bigarren Bandera jokatu zen eta berriz ere galiziarrak nagusitu ziren. Hala ere estropada estua izan zen lau traineruetatik hiru hiru segundoren barruan sartu baitziren. Aurreko urteko denbora hobetuz errekorra ezarri zuen 10:48:20 denborarekin.
Santa Maria eliza (argipena)
Santa Maria eliza Andre Maria gurtzen denen tenplu askoren izena da:
Kongruentzia (argipena)
Kongruentzia hauetako bat izan daiteke:
Francine Savard
Francine Savard (1954 jaioa) Kanadako artista bat da, zeinen pinturak eta instalazioak Plasticien tradizioan oinarritzen dira. Bere praktikak hizkuntzaren eta arte bisualaren arteko harremanak aztertzen ditu. Savardek margotzeaz gain, diseinatzaile grafikoaren ibilbidea du.
Karrera
Savard Montrealen (Quebec) jaio zen. Bere ikasketen artean Diseinuko lizentziatura dago Montrealeko Quebeceko Unibertsitatean (UQAM); Diseinu Grafikoko ziurtagiria Londresko (Ingalaterra) Royal College of Art-en; eta bere Arte Plastikoetako Masterra UQAMen.
Savardek erakutsitako lanak testua, tipografia, kolorea eta egitura biltzen ditu hizkuntzaren, interpretazioaren eta sailkapenaren inguruko galderak aztertzeko. 1994az geroztik UQAMeko difusio zentroan eta galerian aurkeztu ditu bere lanak, eta bakarkako eta taldekako ikuskizun askotan. Musée d'art contemporain de Montréal-en 2009ko karrera erdiko atzera begirako erakusketa batean Savarden pintura eta eskulturako 63 lan ikusi ziren. 2017an, Entangled: Two Views on Contemporary Canadian Painting-n sartu zuten Vancouver Art Gallery-n.
Bere lana bilduma hauetan dago: Montrealeko Arte Garaikideko Museoa, Quebeceko Arte Ederren Museo Nazionala Kanadako Galeria Nazionala, Saskatoon-eko Remai Modern, Oshawako Robert McLaughlin galeria, eta Buffaloko Albright-Knox galeria. Toronton, Diaz Contemporary-k ordezkatzen du; Montrealen, Galerie Rene Blouin-en eskutik.
2018an, "Prix Reconnaissance 2018", Faculté des Arts UQAM-k saritua izan zen.
Le Val-Saint-Germain
Le Val-Saint-Germain Frantziako udalerria da, Essonne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Val-Saint-Germain udalerrian erroldatutako biztanleak 1.457 ziren. Familiak 516 ziren, horien artean 80 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 160 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 240 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 36 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 575 etxebizitza zeuden, 519 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 556 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 519 etxebizitza nagusietatik 461 bere jabearen bizilekua ziren, 49 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 54 etxek hiru zituzten, 96 etxek lau zituzten eta 345 etxek bost zituzten. 436 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 156 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 345 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.016 ziren, horien artean 758 aktiboak ziren eta 258 inaktiboak ziren. 758 pertsona aktiboetatik 723 lanean zeuden (389 gizon eta 334 emakume) eta 35 langabezian zeuden (21 gizon eta 14 emakume). 258 pertsona inaktiboetatik 75 erretiraturik zeuden, 128 ikasten zeuden eta 55 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Val-Saint-Germain udalerrian 515 unitate fiskal zeuden, 1.456,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 28.466 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 63 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 17 zerbitzu enpresak ziren, 7 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 4 igeltseroak ziren, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 jatetxe, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 harategiak, 1 liburu denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Le Val-Saint-Germain udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 744 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Campton (Kentucky)
Campton Kentuckyko hiri bat da. Wolfe konderrian kokatua dago. 2010ean 441 biztanle zituen, 2.59 kilometro koadrotan banatuta.
Accipiter butleri
Accipiter butleri Accipiter generoko animalia da. Hegaztien barruko Accipitridae familian sailkatua dago.
Rochester (Pennsylvania)
Rochester Pennsylvaniako borough bat da. Beaver konderrian kokatua dago. 2010ean 3,657 biztanle zituen, 1.52 kilometro koadrotan banatuta.
Senconac
Senconac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ariège departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Xixia Barrutia
Xixia Barrutia (txinera sinplifikatuz: 西夏区; pinyineraz: Xīxià Qū), Yinchuan osatzen duten barrutietako bat da. 2004ko erroldaren arabera 220.000 pertsona bizi ziren 1.129,0 kilometro koadroko azaleran.
Senconac
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 21 etxebizitza zeuden, 3 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 21etxeak ziren. 3 etxebizitza nagusietatik 2 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 1ek bi gela zituen eta 2 etxek bost zituzten. 1 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 3 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 0 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Juan Antonio Olabarrieta
Juan Antonio Olabarrieta (Mungia, 1763 - Cádiz, 1822ko urtarrilaren 26a), "Clara-Rosa" ezizenaz ezagunagoa, euskal polemista antiklerikala izan zen.
Biografia
1820. urtean Cadizen jarri zen bizitzen, non San Fernandoko Aberriaren Elkarteko kidea izan zen eta "José Joaquín de Clara-Rosa" ezizenarekin ezagutarazten den, berarekin bizi izandako lau emakumeen izenei erreferentzia eginez, Josefa, Joaquina, Clara eta Rosa. "Diario Gaditano" eta panfleto ugari plazaratu zituen. Framazoneriako kide, ondoren gogor kritikatu zuen. Polemista eta antiklerikala, elizaren aurka jotzen zuen, tinko hierarkizatutako eta jatorrizko kristautasunetik aldendutako erakunde gisa. Iraultza liberalaren aldeko sutsua, gobernu liberalaren aurka azpijokoan aritzeagatik atxilotu zuten, 1822an espetxean hil zelarik.
Molèdes
Molèdes Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Cantal departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Molèdes udalerrian erroldatutako biztanleak 101 ziren. Familiak 50 ziren, horien artean 21 pertsona bakarrekoak ziren (13 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 117 etxebizitza zeuden, 50 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 48 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 112 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 50 etxebizitza nagusietatik 42 bere jabearen bizilekua ziren, 2 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 22 etxek bost zituzten. 22 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 19 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Tanglewilde-Thompson Place (Washington)
Tanglewilde-Thompson Place Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Thurston konderrian dago, Washington estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Molèdes
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 52 ziren, horien artean 30 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 30 pertsona aktiboak lanean(18 gizon eta 12 emakume) zeuden.. 22 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Molèdes udalerrian 47 unitate fiskal zeuden, 91 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 10.637 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra ostalaritza eta jatetxe enpresa batena zen.
2000. urtean Molèdes udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Desmognathus quadramaculatus
Desmognathus quadramaculatus Desmognathus generoko animalia da. Anfibioen barruko Plethodontidae familian sailkatuta dago, Caudata ordenan.
Jinfeng Barrutia
Jinfeng Barrutia (txinera sinplifikatuz: 金凤区; pinyineraz: Jīnfèng Qū), Yinchuan osatzen duten barrutietako bat da. 2004ko erroldaren arabera 150.000 pertsona bizi ziren 353,0 kilometro koadroko azaleran.
Cançons d'amor i droga
"Cançons d'amor i droga" Albert Pla abeslari kataluniarrak 2003an kaleratutako disko bikoitza da.
Rockhill (Pennsylvania)
Rockhill Pennsylvaniako borough bat da. Huntingdon konderrian kokatua dago. 2010ean 371 biztanle zituen, 0.75 kilometro koadrotan banatuta.
Psednos griseus
Psednos griseus Psednos generoko animalia da. Arrainen barruko Liparidae familian sailkatzen da.
Judit Mariezkurrena
Judit Mariezkurrena (Donostia, Gipuzkoa, 1978ko urriaren 9a - ) euskal aktorea da.
Pterobunocephalus dolichurus
Pterobunocephalus dolichurus Pterobunocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Aspredinidae familian.
La Truchère
La Truchère Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Truchère udalerrian erroldatutako biztanleak 223 ziren. Familiak 96 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 155 etxebizitza zeuden, 98 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 40 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 147 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 98 etxebizitza nagusietatik 83 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 36 etxek bost zituzten. 78 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 45 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 134 ziren, horien artean 101 aktiboak ziren eta 33 inaktiboak ziren. 101 pertsona aktiboetatik 88 lanean zeuden (48 gizon eta 40 emakume) eta 13 langabezian zeuden (4 gizon eta 9 emakume). 33 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Truchère udalerrian 106 unitate fiskal zeuden, 206 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.546 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak jatetxe ziren.
2000. urtean La Truchère udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Militello Rosmarino
Militello Rosmarino Italiako udalerri bat da. Messinako probintzian kokatuta dago, Sizilia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Militello Rosmarinok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Argelès-sur-Mer kontzentrazio-esparrua
Argelès-sur-Mer kontzentrazio-esparrua Frantziako Gobernuak Argelès-sur-Mer herriko hondartza batean eraikitako barneratze-eremua izan zen, herrialdeko kostalde mediterraneoan. Muga gainditu zuten 550.000 errefuxiatuez gain, Espainiatik ihesi, 1939an. 100.000 pertsona inguru sartu zituzten esparru horretan.
Kokapena
Argelès-sur-Mer herria Ekialdeko Pirinioetako departamenduan dago, Languedoc-Roussillon eskualdekoa. Turismoari esker, gorakada nabarmena izan du. Cotlliure eta Port-Vendres hirietatik hurbil dago. Errefuxiatu-gunea Ipar Hondartzan kokatu zen, kostalde zabal batean.
Ihesa
1939ko urtarrilean Bartzelona, Espainiako iparraldeko errepublikarren azken gotorleku garrantzitsua, erori zenean, Espainiako historiako diasporarik handiena gertatu zen, milioi erdi errefuxiatuk Frantziara ihes egitea bilatu zutenean salbazio bakar gisa. Nazioarteko iritzi publikoaren presioaren aurrean, Édouard Daladier Frantziako gobernuburuak errefuxiatuak Frantziako lurraldera igarotzeko baimena eman zuen otsailaren 5ean. Ihesa La Jonquera eta Portbouko muga-pasaguneetatik egin zen batez ere. Handik ehunka mila errefuxiatu atera ziren, errepublikar gobernuaren eta Espainiako Herri Armadaren 130. brigada mistoaren gorpuzkiez gain. 1939ko otsailaren 15era arte, ofizialki sartu ziren Frantziako Ekialdeko Pirinioetako departamenduan (garai hartan 230.000 biztanle inguru zituen), 353.107 pertsona, batez ere oinez: familia osoak, beren ondasun guztiekin, bestela ihes egiteko aukerarik izan ez zutenak, Ebroko Frontean borrokatu ziren soldaduak eta Nazioarteko Brigadetako kideak, arrazoi politikoengatik beren jatorrizko herrialdera itzuli ezin zirenak.
Frantziako gobernuak ekialdeko erbesteratuak Argeleseko hondartzetara eramatea erabaki zuen, mugatik 35 kilometrora. Hondartza berean kokatu ziren, eta ingurua elorri-alanbrez hesitu zen. Tropa kolonialak, marokoarrak eta senegaldarrak eta jendarme batzuk zaintzen zituzten. Egoera kaotikoa bihurtu zen: ez zegoen barraka kanpamendurik, komunik, sukalderik, erizaindegirik, ezta elektrizitaterik ere, eta disenteria kasuak ugaritzen hasi ziren. Gaixoek eta zaurituek eskualdeko ospitaleak kolapsatu zituzten, eta inguruko bi eremu ezarri ziren: Saint-Cyprien eta El Barcarèsko kontzentrazio-esparrua.
Eremu honetako errefuxiatuen bizi-baldintzak ankerrak izan ziren. Presoek zurezko eta olanazko barrakoiak eraiki zituzten, baita sukalde inprobisatuak eta hondarretan zulatutako komunak ere. Gurutze Gorriaren eta hornidura humanitarioen laguntza ez zen nahikoa izan hainbeste jenderentzat, eta asko goseak, hezetasunak, hotzak eta disenteriak eta sarnak jota hil ziren.
Irteera
Zelaia ezarri eta sei hilabetera, Bigarren Mundu Gerra piztu zen. Hirugarren Reicharen tropa alemaniarrek Frantzia inbaditu zutenean, 1940ko ekainean, errefuxiatu espainiarrek esparrua utzi zuten helmuga desberdinekin: asko Frantzian bizitzen geratu ziren eta familiak osatu zituzten, beste batzuk Frantziako Armadan sartu ziren nazien aurka borrokatzeko (milaka izan ziren presoak erori eta kontzentrazio-esparruetara itzultzeko zoritxarra, batez ere Mauthausen-Gusengo kontzentrazio-esparruan, non 7300 izan ziren). Beste batzuek ere Espainiara itzultzea erabaki zuten, Francok odol-deliturik egin ez zutenak barkatuko zituela agindu baitzuen.
Olinpiar Jokoetako zeremonia
Antzinako Joko Olinpikoetako zeremoniak joko horietako parte izan ziren; Olinpiar Joko modernoek irekiera, itxiera eta domina zeremoniak dituzte. Zeremonia modernoetako elementu batzuk Olinpiar Joko Modernoek beren jatorria marrazten duten Antzinako Jokoetan daude. Horren adibide da Greziak irekiera- eta itxiera-zeremonietan duen ospea. 2004ko Jokoetan, domina irabazi zutenek olibondo-adarren koro bat jaso zuten, Antzinako Jokoei buruzko erreferentzia zuzena zena, eta irabazlearen saria oliba-koroa zen. Ospakizunetako elementuak Karta Olinpikoak agintzen ditu eta nazio anfitrioiak ezin ditu aldatu. Nazioarteko Batzorde Olinpikoari (COI) onespena eskatzeko baldintza horrek barne hartzen du irekiera- eta itxiera-zeremonien zati artistikoa.
Argelès-sur-Mer kontzentrazio-esparrua
Irteera
Eremua hustu ondoren, gerra garaian Vichyko Frantziako gobernu pronaziak gerrako presoen kontzentrazio-esparru gisa erabili zuen. Gerra amaitu ondoren Frantziako Gobernuak desegin zuen.
Olinpiar Jokoetako zeremonia
Zeremoniak eboluzionatu egin dira mendeetan zehar. Antzinako Jokoek hurrengo joko bakoitzaren hasiera eta amaiera markatzeko sortu zituzten zeremoniak. Antzekotasunak eta desberdintasunak daude antzinako zeremonia olinpikoen eta haien homologo modernoen artean. Nahiz eta Jokoen aurkezpena aldatu egin den hobekuntza teknologikoen bidez, eta nazio anfitrioiek beren adierazpen artistikoa erakutsi nahi izan duten, zeremonia bakoitzeko oinarrizko gertaerak ez dira aldatu. Hasierako eta amaierako zeremonien aurkezpena gero eta handiagoa da, bai norainokoa, bai eskala, bai gastua, hurrenez hurren, Jokoen ospakizun bakoitzean, baina oraindik ere tradizioan errotuta daude.
Aitzindariak
Antzinako Jokoak, Grezian k.a.776 urtetik k.a.393ra, zeremonia olinpikoen lehen adibideak ematen ziren. Garaipenaren ospakizunak, egun modernoko dominan eta itxierako zeremonietan agerian dauden elementuak, sarritan festa landuak, edatea, kantatzea eta poesia errezitatzea eskatzen zuen. Irabazlea zenbat eta aberatsagoa izan, orduan eta bitxiagoa izaten zen ospakizuna. Olinpiako zuhaitz berezi batetik bildutako oliba koroa edo koroa batekin aurkeztu zituen irabazleak, horretarako bereziki hautatutako haur batek, urre-koloreko igitaia erabiliz. Jaialdiaren amaieran, irabazleek boto solemneak eman zituzten, eta erritu-sakrifizioak egin zizkieten jainko-jainkosei.
Argi dago Antzinako Jokoen formatuko aldaketa dramatikoak izan zirela ia 12 mendeetan. Azkenik, 77. Olinpiadaren inguruan, 18 ekitaldiko programa estandarra ezarri zen. Jokoak antzinako Grezian irekitzeko, antolatzaileek Inaugurazio Jaialdia egingo zuten. Ondoren, kirolariek kiroltasunaren zina egin zuten. Lehen lehiaketak, tronpeta-jole eta iragarleen lehiaketa artistikoak, eman zion amaiera jaiari.
Irekiera
Irekiera olinpikoaren zeremonia Olinpiar Jokoen hasiera ofiziala da. Azken Olinpiadetan, lehiaketa batzuk hasi dira hasiera-ekitaldia baino lehen. Adibidez, 2008ko Udako Joko Olinpikoetako gizon eta emakumeentzako futbol-lehiaketak hasiera-ekitaldia baino bi egun lehenago hasi ziren. 2014ko Neguko Joko Olinpikoetan ohikoa den programa olinpikoan ekitaldi berriak sartu direnez, kirol batzuk ere hasi dira hasierako zeremoniak baino lehen. 2020ko Udako Olinpiar Jokoak eta 2022ko Neguko Olinpiar Jokoak izan ziren Covid-19 pandemiaren protokolo zorrotzen ondorioz ate itxian egin ziren bi ekitaldiak. Azken hori gonbidatu batzuekin baino ez zen izan.
Karta Olinpikoaren aginduarekin bat, zenbait elementuk osatzen dute Joko Olinpikoen ospakizun baten hasiera ekitaldia. Erritu horietako gehienak 1920ko Udako Olinpiar Jokoetan kanonizatu zituzten Anberesen (Belgika).
Programa artistikoa
Programa artistikoa da zeremonia bakoitzaren elementu idiosinkratikoak sortzen duena. Joko Olinpiko modernoen Coubertinen hasierako ikuspegiak atletismoko nahiz arte-lorpenen lehiaketak biltzen zituen. Joko Olinpiko modernoak kirolaren ospakizun bihurtu diren heinean, irekiera-zeremonian ikus daiteke Coubertinen idealaren maximoa. Irekiera-zeremonia Joko Olinpikoen erritu garrantzitsu bat da. Joko olinpikoek ezaugarri ugari dituzte, hala nola tokiko gaiak eta gai globalak lotzen dituzten antzeko ezaugarriak eta mezuak, eta esparru horietako kultura-antzekotasunak.
Zeremonien programa artistikoari esker, herrialde anfitrioiak bere iragana, oraina eta etorkizuna modu integralean erakusten ditu. Gaur egungo protokoloak, zeremoniak, agintarien aurkezpenarekin hasten dira. Besteak beste, estatuburua edo herrialde anfitrioiaren ordezkaria eta Nazioarteko Batzorde Olinpikoko presidentea sartzen dira, eta, ondoren, herrialdeko bandera igotzen da, eta ereserki nazionalaren emanaldia egiten da. Orduan, nazio anfitrioiak bere kultura, historia eta joko olinpikoaren egungo leloaren erakusgarri diren musika-, kantu-, dantza- eta antzerki-erakusketak aurkezten ditu. 1976ko Neguko Joko Olinpikoetatik (Innsbruck), aurkezpen artistikoek hazten jarraitu dute eskalan eta konplexutasunean. 2008ko Udako Olinpiar Jokoak irekitzeko ekitaldia, adibidez, AEBetako 100 milioi dolar kostatu zen ustez, eta horren zati handi bat arte-arlokoa izan zen.
Nazioen desfilea
Hasierako zeremoniaren zati tradizional bat "Nazioen desfile" batekin hasten da. Parte hartzen duten atleta gehienak estadiora joaten dira, eta herrialdeka hartzen dute parte. Ez da nahitaezkoa atletek irekiera-ekitaldian parte hartzea. Jokoetako zenbait ekitaldi zeremoniaren aurreko egunean, egunean edo hurrengo egunean has daitezkelako; lehen ekitaldi horietan lehiatzen diren atletek parte ez hartzea erabaki dezakete. Ordezkaritza bakoitza idazkun batek zuzentzen du, bere nazio edo taldearen izenarekin, eta bandera-eramaileak —normalean, ordezkaritzako atleta bikain batek—. Genero-berdintasuneko ekintza gisa, 2020tik aurrera, COIk taldeei aukera eman die gizonezkoen eta emakumezkoen bandera-eramailea izateko.
1928ko Udako Joko Olinpikoetatik, Grezia lehen postuan sartu izan da Antzinako Olinpiar Jokoetan zuen zereginaren omenez, eta nazio anfitrioia azkena sartzen da. 2004ko irekiera-ekitaldian, jarduera hori aldatu egin zen, Grezian egin baitziren Jokoak; Pyrros Dimas banderaduna izan zen desfilearen buru, eta Greziako gainerako kirolariak bukaeran sartu ziren. 2020ko Udako Olinpiar Jokoekin hasita, Errefuxiatuen Talde Olinpikoa bigarren tokian sartzen da Greziaren ondoren; hurrengo bi Olinpiadetako herrialde anfitrioiak, berriz, beheranzko ordenan sartzen dira, nazio anfitrioiaren aurreko azken bi taldeak bezala (kasu honetan, Estatu Batuak, Frantzia eta Japonia izan ziren azken hiru herrialdeak, 2024 eta 2028 jokoen anfitrioi gisa).
Ekitaldi tradizionalak
Nazio guztiak sartu ondoren, Batzorde Antolatzaileko lehendakariak hitzaldi bat eman, eta COIko lehendakariak jarraitzen du. Hitzaldiaren amaieran, herrialde anfitrioiko ordezkari edo estatuburua aurkeztu, eta hark ofizialki adierazten du jokoak ireki dituela. Jokoak hiri jakin bati eman zaizkion arren, eta ez herrialde osoari, Gutun Olinpikoak exijitzen du gaur egun irekitzailea herrialde anfitrioiko estatuburua izatea. Hala ere, kasu askotan, herrialde anfitrioiko estatuburuak baino gehiagok zabaldu zituen jokoak. Lehen adibidea Parisko II. Olinpiadaren Jokoetan izan zen, 1900ean, ez baitzuten lehen irekiera-zeremoniarik, 1900eko Mundu Azokaren parte gisa. Estatu Batuetan bakarrik, Estatuburuak Jokoak ireki ez zituen bost adibide daude.
Ondoren, bandera olinpikoa horizontalki (1960ko Udako Joko Olinpikoetatik) edo bertikalki (zeremoniak barruan egiten direnean) eramaten da estadiora, eta igo egiten da ereserki olinpikoa entzuten den bitartean. Gutun Olinpikoaren arabera, bandera olinpikoak "hegan egin behar du Joko Olinpikoek irauten duten bitartean, estadio nagusian leku irtenean dagoen bandera-adarretik". Joko gehienetan, nazio anfitrioiko kirolari garrantzitsuek eraman dute bandera. 2006ko Torinoren irekiera-ekitalditik aurrera, balio olinpikoak sustatzen dituzten atleta famatu eta ez-atleta batzuei bandera eramateko aukera emateko sortu zen protokolo aldatua.
1992ko Udako Olinpiadetara arte (1994ko Neguko Olinpiadak izan ezik), herrialde guztietako bandera-eramaileek, gero, tribuna bat inguratzen dute. Tribuna horretan, nazioaren atleta anfitrioi batek (1920ko Udako Olinpiadetatik) eta nazio anfitrioiko epaile batek (1972ko Udako Olinpiadetatik aurrera) lehia olinpikoari buruz hitz egingo dute. Londresko 2012ko Udako Joko Olinpikoetatik, tradizioarekin jarraituz, 2010eko Udako Joko Olinpikoetan hasi zen nazioaren entrenatzaile bat zin olinpikoa egiten. 2018ko Neguko Joko Olinpikoetarako (Pyeongchang), zin bateratua egiten da hiru zin egiteko; atleta, epaile eta entrenatzaile batek zin egiten du, hurrenez hurren, atletak amaitu baino lehen.
Su olinpikoa
Irekiera-zeremonia bateko klímax-a su olinpikoaren etorrera da, zuzi-erreleboaren ondorio gisa: zuziak azken banderadunen talde bat igaro ohi du, eta nazio anfitrioiko atleta olinpiko garrantzitsuenak islatzen ditu. Azken eramaileak, era berean, kalderero bat pizten du estadioaren barruan edo handik gertu, eta horrek, benetan, jokoen hasiera adierazten du. Salbuespenak izan dira azken eramaileak kirol-irudi nabarmenak izan daitezen: 2012an, "Inspire a Generation" jokoen eslogana islatzeko, kaldereroa zazpi atleta gaztek argiztatu zuten, eta horietako bakoitza atleta britainiar bikain batek izendatu zuen. Neguko Kiroletan tradiziorik ez zegoenez, 2022ko Neguko Joko Olinpikoetako azken eramaileek Txinaren historia islatu zuten hainbat hamarkadatako atletekin egindako kiroletan (egunsentiarekin hasita), kaldereroa bi eskiatzaile txinatarrek argiztatu zuten, joko horietan lehiatuko zutenak.
Usoak
1920ko Lehen Mundu Gerrako Udako Olinpiadetatik aurrera, su olinpikoaren argiztapenari usoak askatzeak jarraitu zion, bakea sinbolizatuz. (Atleta trebatuek aldizkakoak ekarri zituzten hegaztien gorozkiak estaltzeko) Askatzea eten egin zen zenbait uso kolildroiaren ertzean jarri eta su olinpikoak bizirik erre ondoren, 1988ko Udako Olinpiadak irekitzeko ekitaldian, Seulen. Ondoren, sugarra piztu ondoren, usoen askapen sinbolikoarekin ordeztu zen.
Dominen aurkezpena
Ekitaldi olinpiko bakoitza amaitutakoan, domina batzuk ematen diztuzte. Udako Jokoek domina zeremoniak egiten dituzte ekitaldiaren ondoren, dagozkien lekuetan. Neguko edizioek, ordea, dominak gaueko garaipen-zeremonia batean ematen dituzte, dominako plaza batean, barruko ekitaldiak eta ekitaldi bereziak izan ezik. Neguko ekitaldi batzuen altuerari zor zaio hori, eta zaila izan daiteke giro horietan dominak aurkeztea. Hiru mailako oritza erabiltzen da dominaren hiru irabazleentzat; urrezko domina irabazten duena plataformarik altuenera igotzen da, erdian, zilarrezko eta brontzezko dominak alboetan dituela. COIko kide batek ematen ditu dominak. COIko kidearekin batera, kirola gobernatzen duen kirol-federazioko pertsona bat joan ohi da (adibidez, IAAF atletismoan edo FINA igeriketan), kirolari bakoitzari lore-sorta txiki bat aurkezten diona. Jokoak Atenasen 2004an egin zirenean, dominaren irabazleek oliba-koroak ere jaso zituzten, Antzinako Joko Olinpikoetako tradizioaren omenez. 2016ko Udako Olinpiar Jokoetan, historian lehen aldiz, jokoen logotipoaren 3D eredu txiki batek ordezkatu zituen loreak. 2018ko Neguko Joko Olinpikoetan, Koreako arropa historikoarekin jantzitako maskota bateko felpa-jostailuaren bertsio berezi batek ordezkatu zituen loreak. Dominak banatu ondoren, hiru dominadunen nazioetako banderak altxatzen dira. Urrezko dominadunaren herrialdeko bandera erdian dago, eta gorenera iristen da; zilarrezko dominadunaren herrialdeko bandera, berriz, ezkerrean dago, eta brontzezko domina jasotzen duen herrialdeko bandera, berriz, eskuinean dago, urrezko domina-emailearen herrialdeko bandera baino beherago. Urrezko dominadun atleta bat baino gehiago egon balira (adibidez, 2020ko Udako Olinpiadetan gizonen altuera jauziko urrezko bi dominadunak), nazio-himnoak (hainbat NOCen kasuan) orden alfabetikoan jotzen dira, dominadunen abizenen arabera.