cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lehen Mundu Gerra
Aliantza politiko eta militarrak
XIX. mende osoan zehar, Europako potentzien artean botere-balantze ahul bat ezarri zen, aliantza politiko eta militarren sare bat osatuz. Botere-oreka horiek zailtasunak izan zituzten Britainia Handia isolamendu bikainean sartu zenean, Otomandar Inperioaren gainbehera etorri zenean eta 1848aren ostean Otto von Bismarcken Prusia agertu zenean. 1866an Austria-Prusia Gerrak Prusiaren hegemonia ezarri zuen Alemaniaren gainean, eta 1870–1871ko Frantzia-Prusia Gerrak Alemaniaren bateratzea ekarri zuen. Horrela, Prusiaren agintepean, Alemaniar Inperioa sortu zen.
1873an, Frantzia isolatu eta bi fronte izango zuen gerra bat saihesteko, Bismarckek Hiru Enperadoreen Liga negoziatu zuen (Dreikaiserbund) Austria-Hungaria eta Errusiako Inperioarekin. 1878an Liga hori bertan behera geratu zen, Errusia-Turkia Gerra (1877–1878) zela eta Errusiak eragin handia eskuratu zuelako Balkanetan; aurrerantzean, Alemaniak eta Austria-Hungariak Aliantza Duala eratu zuten. 1882an Italia batu zitzaien eta Aliantza Hirukoitza sortu.
Aliantza horien xehetasun praktikoak mugaturik zeuden, hiru Botere Inperialen artean zegoen helburu komuna Frantzia isolatzea baitzen. 1880an Britania Handiak Errusiarekin zituen tentsio kolonialak konpontzeko saiakera egin zuen, eta Frantziak mugimendu diplomatikoak egin zituen; horren ondorioz, Bismarckek Liga aldatu zuen 1881ean. Liga 1887an bertan behera geratu zenean, Berraseguratze Itunak hartu zuen bere lekua, Alemania eta Errusiak zuten paktu sekretu bat neutral mantentzeko bi herrialde horietako bat Frantziak edo Austria-Hungariak erasotzen bazuen.
1890ean Gilen II.a Alemaniakoak boterea lortu zuen eta Bismarck erretiratzera derrigortu zuen. Kantziler berria zen Leo von Caprivik Berraseguratze Ituna ez luzatzeko konbentzitu zuen Gilen. Ondorio gisa, Frantziak Aliantza Hirukoitzari aurre egiteko aukera izan zuen, lehenengo 1894ko Frantzia-Errusia aliantzarekin eta, ondoren, 1904ko Entente Cordiale izenpetzen Britainia Handiarekin: herrialde horrek Anglo-errusiar ituna izenpetu zuen Errusiarekin eta Joko Handia amaitu. Itun horiek ez ziren aliantza formalak, baina gatazka kolonial luzeak konpontzeko balio izan zuten, eta etorkizunean, Frantziaren edo Errusiaren balizko edozein gatazkan sartzeko aukera ematen zien; hiruen arteko aldebiko akordio horiei Entente Hirukoitza izena ematen zaie.
Europaren polarizazioa aliantzen ondoren
Aurreko atalean aipatu diren aliantzen eskemak eragin sakona izan zuen hamarkada horietako panorama politikoan. Britainia Handiak "isolamendu bikaina" albo batera utzi zuen 1900eko hamarkadan, Boerren Gerran isolatuta egon eta gero: arma-lasterketa zuen Alemaniarekin, bereziki itsasoaren kontrolaren inguruan, baina Alemania ez zuen etsaitzat ikusten, nahiago zuen Frantzia eta Errusiarekin erlazioak hobetu eta baretzea. Alemaniak inperialismoak dituen lurralde-kontrol behar handiak zituen, baina industria iraultza izan zuenerako, "mundua jada banatuta zegoen", Reinhard Künhlek aipatzen duen bezala. Interes inperialistak kezkagarriak ziren garaian hainbat sozialistarentzat. Jean Jaurès frantziar sozialistak gerra prestatzen ari zela argi ikusi zuen, 1914ko uztailaren 31n hila izan aurretik. Hedatze kolonialak kapitalista handien interesak zerbitzatzen dituela idatzi zuen, eta horrek gerrara eramango zuela mundua. Irakurketa bera defendatu zuen Leninek ere gerra osoan zehar.
1905 eta 1906 bitartean Marokoren egoeraren inguruan Marokoko Lehen Krisia piztu zen. Alemaniak Frantzia eta Erresuma Batuarekin zituen harremanak okertu zituen gertakari diplomatikoa izan zen. 1908an Austria-Hungariak Bosnia-Herzegovina anexionatu zuen, lehenago Otomandar Inperioaren kontrolpean zeuden lurraldeak. Anexio horrek Balkanetan zegoen botere-balantze prekarioaren aurkako talka eragin zuen, Serbia eta Paneslavismoa haserretuz. Errusiak, erantzun gisa, Austriaren aurkako sentimendua indartu zuen Serbian eta Balkanetan.
1911n Agadirko krisialdia eman zen, Frantziak, Alemaniak eta Britainiak Maroko kontrolpean izan nahi zutelako. Amaitzerakoan Frantziak Marokoko Protektoratu Frantsesa eratu zuen, Europan tentsioa handituz. Alemaniak Frantziaren nahi espantsionista gelditzeko barkuak bidali zituen, eta britainiarrek erantzun. Britainiarrek, bere aldetik, gatazka zuten gobernuak defendatzen zuen isolazionismoaren eta Alderdi Liberalak proposatzen zuen interbentzionismoaren artean. Alderdi Erradikaleko David Lloyd Georgek eta Winston Churchillek interbentzionistekin bat egin zuten, elkarrekin hartuz gerra deklarazioaren ardura. Gerra honen ondorioz Britainiak eta Frantziak itsasoaren kontrolaren gaineko akordioa egin zuten. Aldi berean, Italia-Turkia Gerra gertatzen ari zen Iparraldeko Afrikan. Italiak Otomandarrek zituzten Libiako probintziak kontrolpean hartu zituen, Libia Italiarra sortuz. Ondorio gisa, Otomandar Inperioa inongo aliaturik gabe geratu zen Europan, eta Balkanetako Gerra rako baldintzak sortu ziren.
Balkanetako Gerrak 1912ko eta 1913ko bi gerren izena da. Lau herrialde balkanikok Otomandar Inperioaren lurraldeak berreskuratzeko gerra egin zuten lehenengoan; bigarrenean, Bulgariak galdu zuen. Serbia handitu horrek Errusiaren babesa zuen, eta Austria-Hungariak zituen lurrak arriskuan jarri zituen. 1912an Errusiak Albania serbiarren esku jartzearen alde hitz egin zuen. 1912–13ko Londresko Konferentzian Albania independentea babestu zuen, baina Serbia eta Montenegrok ez zuten akordioa bete. Austriaren itsas-erakustaldi baten ostean, Serbiak amore eman zuen eta Errusia eremutik erretiratu. Montenegrok beranduago bete zuen akordioa, gerra mehatxuen ondorioz. Orduan, Serbia eta Grezia Bulgariaren aurka aliatu ziren, Balkanetako Bigarren Gerra hasiz. Turkia eta Errumania ere gerrara batu ziren. Alemaniako diplomazia greziarren eta errumaniarren aldekoa zen, eta Austria-Hungariakoa bulgariarren aldekoa; bi herrialdeen arteko erlazioak nabarmen okertu ziren. 1913ko irailean Serbiak Albania inbaditu zuen, Errusiak gelditzeko ezer ere egin gabe; Alemaniak eta Italiak ultimatuma bidali zioten Serbiari eta zortzi egun pasata atzera egin zuten. Frantziak eta Errusiak akordioa bazuten ere, itun horretan ziotena ez zuten zertan praktikara eraman behar bietako batek beste potentzia bat probokatzen baldin bazuen. Baina Balkanetako Gerrak aldaketa ekarri zuen, eta Frantziak Errusia babestuko zuela esan zuen, Austria-Hungariak Serbia erasotzen bazuen. Era berean, Balkanetan gerra bat pizten bazen, nork piztu zuen begiratu gabe, aliantzak egoerari elkarrekin erantzungo zion.
Une hau iritsita, Errusia-Japonia Gerran Errusiak jasotako galerari buelta ematen hasi zitzaion, eta Alemania eta Austriak kezka zuten ez ote zen Errusia boteretsuegia izango. Errusiaren aurkako gerra bat irabazi nahi bazen, laster egin behar zela ondorioztatu zuten.
Arma-lasterketa
1871ean Alemaniak Frantzia-Prusia Gerra irabazi eta Alemaniako Inperioa sortu zuenean, bere indar ekonomiko eta industriala nabarmen hasi zen. Alfred von Tirpitz almiranteak eta Gilen II.ak Alemaniako Itsas-armada Inperiala sortu behar zutela pentsatu zuten, Britainiarren Royal Navyarekin lehiatzeko. Euren ikuspuntuan, itsasoaren gaineko kontrola zuenak agintzen zuen munduan.
Emaitza, Anglo-germaniar itsas arma-lasterketa izan zen. 1906an Royal Navyak HMS Dreadnought itsasontzia sortu zuen, abantaila handia hartuz. 1912an, Alemaniako ekonomiak ezin zuen jada horrelako esfortzu bat egin eta, aldi berean, Europako armadarik handiena mantendu. Alemaniak hamarkada batzuk eman zituen Britainiarren aurkako esfortzu ekonomiko handiena egiten, baina irabazi gabe.
Arma-lasterketak, hala ere, jarraitu zuen aktore guztien artean. 1913an Alemaniak 170.000 soldadu gehiago izatea onartu zuen, Errusiak beste 500.000 sortzea hurrengo hiru urteetan eta Frantziak soldadutza epea bi urtetik hirura hedatu zuen. 1870 eta 1914 artean Austria, Alemania, Italia eta Errusiaren gastu militarra garaiko 94 milioi Libera esterlinatik 394 milioira igaro zen, 2016ko 35.000 milioi liberaren parekoa. Alemaniaren gastua %73 handitu zen eta Errusiarena %39.
Sarajevoko atentatua
Gerra piztu zuen gertakaria 1914ko ekainaren 28an izan zen, Sarajevon. Austria-Hungariako Inperioaren tronurako Frantzisko Josef I.a Austriakoaren oinordekoa zen Franz Ferdinandek Bosniako hiriburuari bisita egin zion. Bosnia Gaztea (Млада Босна) erakundeko sei kidez osatutako talde batek (Cvjetko Popović, Gavrilo Princip, Muhamed Mehmedbašić, Nedeljko Čabrinović, Trifko Grabež, eta Vaso Čubrilović) Serbiako Esku Beltza (Црна рука) taldeko armekin, artxidukea erailtzen saiatu ziren. Čabrinovićek esku-granada bat bota zuen kotxera, baina ez zuen asmatu. Hainbat zauritu eragin zituen inguruan, baina Ferdinandek konboiak aurrera egin zuen. Beste kideek ere ez zuten lortu kotxearen aurka egitea.
Handik ordubetera, Ferdinand Sarajevoko Ospitaleari egin zion bisitaren ostean atentatuan zauritutakoak ikustean, konboiak okerreko bidea hartu zuen. Bertan zen Gavrilo Princip serbobosniar ikasle gazte nazionalista, pistola batekin. Enperadorearen semea eta haren emazte Sophie Chotek hil zituen. Enperadoreak oso haserre hartu zuen albiste, baina Austrian giroa lasaia zen. Historialari batzuen arabera, Austria-Hungariak atentatuaren inguruko azalpen politiko osoa asmatu zuen, gerra justifikatzeko.
Biolentziaren hedapena Bosnia-Herzegovinara
Austria-Hungariako autoritateek Sarajevoko istilu antiserbiarrak bultzatu zituzten. Istilu horietan Bosniako kroatek eta Bosniakoek bi Bosniako serbiar erail zituzten eta hainbat serbiarren eraikin kaltetu zituzten. Serbiar etniaren aurkako ekintzak Sarajevotik kanpo ere eman ziren, baita Austria-Hungariaren menpe zeuden Bosnia-Herzegovina, Kroazia eta Esloveniako beste eremu batzuetan ere. Austria-Hungariako autoritateek 5.500 serbiar kartzelara edo deserrira bidali zituzten, eta 700 eta 2.200 artean kartzelan hil ziren. Beste 460 serbiarren aurkako heriotza zigorra agindu zuten. Schutzkorps izeneko milizia bosniako batek serbiarren aurkako jazarpena abiatu zuen.
Uztaileko Krisialdia
Alemaniako gobernuak Frantziari eskatu zion neutral mantentzeko. Izan ere, Alemaniak denbora behar zuen zein plan garatuko zuen erabakitzeko, gero oso zaila edo ezinezkoa izango zelako plana aldatzea behin tropen mugimendua hasita. Schlieffen Planaren garapen baten arabera, Aufmarsch II West izenekoa, euren tropen %80 mendebaldean geratu beharko lirateke, Aufmarsch I Ost eta Aufmarsch II Ost planen arabera %60 mendebaldean eta %40 ekialdean egongo ziren bitartean. Ekialdeko Prusiako trenbideak ez zuen baimentzen soldaduen mugimendu handiagorik. Frantziak ez zion erantzun, baina aldi berean bere tropak mugatik 10 kilometrora bidali zituen eta bere erreserbako militarrak mobilizatu zituen. Alemaniak Aufmarsch II West plana garatuz erantzun zuen. Frantziak, aldi berean, XVII Plana zuen martxan, Alemaniarekin mugan soldaduak kontzentratzeko epe luzeko plan militarra.
Abuztuaren 1ean, Gilen II.ak Helmuth von Moltke Gazteari eskatu zion "armada guztiarekin Ekialderako bidea hartzeko", uste zuelako Britainiarrak neutral mantenduko zirela Frantzia ez bazuten erasotzen. Moltkek Kaiserrari esan zion milioi bat gizon lekuz aldatzea ez zela posible, eta Frantziaren erasoa atzealdetik etortzea ahalbidetuko zuela mugimendu horrek, desastrera eramanez. Gilenek, hala ere, esan zuen armada ez zela Luxenburgotik pasa behar Jurgi V.a lehengusuaren telegrama jaso arte. Londresko telegrama iritsi zenean, Kaiserrak Motlkeri esan zion "orain nahi duzuna egin dezakezu".
Abuztuaren 2an, Alemaniak Luxenburgo okupatu zuen eta abuztuaren 3an Frantziaren aurkako gerra deklaratu zuen. Egun berean, Belgikako gobernuari bere herrialdetik inongo mugarik gabe pasatzeko eskubidea emateko eskaria luzatu zioten; Belgikak uko egin zion. Abuztuaren 4ko goizean Alemaniak Belgika inbaditu zuen eta Alberto I.a Belgikakoak erresistentziarako deia luzatu zuen eta 1839ko Londresko itunaren babesa eskatu zuen. Britainiak Alemaniari Belgikaren neutraltasuna errespetatzeko eskatu zion eta, erantzunik jaso ez zutenez, 1914ko abuztuaren 4ko arratsaldean gerra deklaratu zion Alemaniari.
Sugar nazionalista
Ez da Europan beste gerrarik izan, biztanleriaren aldetik, 1914ko abuztu hartan bezalako berotasunez hasi denik (erdi mailako klase politizatuei dagokienez behintzat). Gerra deklaraturik, jendetza sutsuen aurrean desfilatzen zuten borondatezko gazteez bete ziren hiriak. Batzuentzat, mundu burgesaren ohiko bizimodu gatzgabetik ihes egiteko aukera izan zen hura. Sentimendu garbiak, heroismoa eta bizimodu emozioz betea iragartzen zituen gerrak. Beste zenbaitentzat berriz, gizarteen materialismoa sakrifizioz ordaintzeko modua zen.
Baina segur aski lehen egunetan gehien zabaldu zen sentimendua abertzaletasuna izan zen, orobat jende gehiena mobilizatu zuena. Hain izan zen nabarmena, non Londresen dachshund zakurrak (jatorriz alemaniarrak) harrika ibili baitzituen jendeak, eta alemaniarren dendak txiki-txiki egin zituzten Parisen. Jendeak, saltoka, God save the King kantatzen zuen Buckingham jauregiaren aurrean, eta gogo beroz erantzuten zioten Gilen II.a Kaiserraren “nazio leialtasun”erako deiari. Frantses gazteak la revanche-n haziak ziren, denen irakurgai zela, adibidez, Bi haur Frantziara bueltan, “probintzia galduak” (Alsazia eta Lorrena) gogoratuz. Alemaniar gazteek, Goethek bere Memoriak liburuan agertzen zuen frantsesen kontrako erromantizismoaren oinordeko, eslaviar barbaroek eta britainiar merkantilismoak arriskuan jarritako zibilizazio goi mailako baten zaindaritzat zeukaten beren burua. Bitartean, Errusian paneslavismoa errotu zen, aldi berean poloniarren eta teutoien mehatxua sumatzen zela. Zenbait herritako sozialistak Stuttgarten (1907) eta Basilean (1912) bildu ziren gerraren eta bakearen inguruko auziez jarduteko, baina ez zuten lortu bakezko estrategia bateratu batera iristerik. Laboristek britainiar gobernuaren alde egin zuten; gerraren hasieran eratu zen “Batasun Sakratu”ko gobernuan egon ziren frantsesak, eta alemaniar sozialdemokratek tsarren despotismoaren kontrako borrokatzat hartu zuten gerra. Errusiar boltxebikeen talde txiki bat bakarrik atera zen “inhibizio iraultzailearen” alde.
Abertzaletasuna izan zen gerrak hasieran behar izan zuen sentimendua, armadak soldaduz hornitzeko. Lehen berotasun hark, ordea, behera egin zuen 1914an zehar, hilak milaka izan baitziren (300.000 frantses aurreneko hilabeteetan), eta desagertu egin zen 1915 eta 1916an.
Gaizki-ulertuak Erdialdeko potentzien artean
Erdialdeko potentziek ez zuten komunikazio ona izan gerraren hasieran. Alemaniak Austria-Hungariari promesa egin zion Serbiaren inbasioan lagunduko ziola, baina horrek zer esan nahi ote zuen eztabaidagarria zen. Lehendik adostutako planak aldatu ziren 1914an, baina ez ziren ariketa militarrak egin plan berri horiek babesteko. Austria-Hungariak uste zuen Alemaniak Errusiaren balizko erasoaldia geldituko ziola iparraldetik. Alemaniak, hala ere, uste zuen hobe zela Austria-Hungaria errusiarren aurka borrokatzen bazen, eta eurek, aldi berean, Frantziari erasotzen bazioten. Gaizki-ulertu haien ondorioz, Austria-Hungariako armadak bere indarrak banatu behar izan zituen Errusia eta Serbiari, aldi berean, erantzuteko.
Serbiar kanpaina
Austriak Serbiako armadaren aurkako gerra zuzena abuztuaren 12an hasi zuen, Cerreko gudua eta Kolubarako guduarekin. Hurrengo bi asteetan, Austriaren erasoak gelditu zituzten eta baja ugari eragin. Aliatuen lehenengo garaipen garrantzitsua izan zen gerran, eta Austria-Hungariak garaipen azkar baterako zuen asmoa zapuztu zuen. Ondorioz, Austriak militar kopuru handi bat mantendu behar izan zuen Serbiako mugan, Errusiaren aurkako esfortzuak ahulduz. Serbiak Austria-Hungariaren aurka 1914an irabazi izana XX. mendeko garaipen militar garrantzitsuenetako bat da.
Alemaniaren ofentsiba Frantzia eta Belgikaren aurka
Lehen aipatu dugun bezala, Alemaniak Schlieffen Plana garatu zuen Frantzia erasotzeko, eta Frantziak XVII. Plana zuen Alemaniaren eraso bati aurre egiteko. Gerraren hasieran, Alemaniaren Gudu Ordena jarraituz, bere indarren %80 Mendebaldean jarri zituen, beste %20 babeserako Ekialdean jarri zuen bitartean. Euren plana Frantzia gerratik kanpo azkar uztea zen, eta ondoren indarrak ekialdera mugitzea, Errusiaren aurka ekiteko. Schlieffen planaren gakoetako bat Alsazia-Lorrena ahul uztea zen, Frantziak erasoa hor jo zezan; aldi berean, Alemaniak Belgika okupatu eta bertatik erasoko luke, Paris inguratuz eta Frantziako armada Suitzako mugan bilduz. Frantziak Alsazia-Lorrena eraso zuen, Alemaniak pentsatu bezala. Hala ere, Schlieffen ondorengoa izan zen Moltkek pentsatu zuen ez zela ideia ona Alsazia-Lorrena guztiz babesgabe uztea, Frantziak indar gehiegiz eraso baitzezakeen. Horregatik, indarrak aldatu eta 85-15 beharrean 70-30 antolatu zituen. Aldaketa honek eragin zuzena izan zuen Frantzia azkar konkistatzeko helburuan. Alemaniaren hasierako aurrerapena Mendebaldean arrakastatsua izan zen: abuztu amaieran Aliatuak, Britainiar Indar Espedizionarioa barne, erretretan zeuden; Frantziak, lehen hilabetean bakarrik, 260.000 baja izan zituen, Mugen guduan abuztuaren 22an izandako 27.000 hildakoak barne. Alemaniaren planak agindu estrategiko zabalak zituen, eta komandanteek berauek frontean garatzeko askatasun nahiko zuten; 1866an eta 1870an taktika ona izan zen, baina 1914an Alexander von Kluckek askatasun hau erabili zuen aginduei jaramonik ez egiteko, Parisetik gertu alemaniar frontean hutsune bat utziz. Frantziak eta Britainiak tarte hau erabili zuten Alemaniaren aurrerapena gelditzeko Parisen ekialdean, Marneko lehen guduan, irailaren 5etik 12ra, Alemaniari 90 kilometro atzera eginaraziz.
1911an Errusiako Stavkak Frantziarekin adostu zuen Alemaniari eraso egin ahal ziola mobilizazioa eman eta 15 egunera; hau ez zen helburu oso errealista, baina Errusiako bi armada Ekialdeko Prusian sartu ziren abuztuaren 17an, prestaketa handirik gabe. Errusiako Bigarren Armada suntsitua izan zen Tannenbergeko guduan, abuztuaren 26 eta 30 artean, baina Errusiaren erasoak Alemania derrigortu zuen euren 8. Lurreko Armada Frantziatik Prusiara mugitzera.
1914 bukatu zenean, Alemaniako tropek posizio defentsibo indartsuak zituzten Frantzia barruan, herrialde horretako ikatz produkzioa kontrolatzen zuten eta bere galerak baino 230.000 baja gehiago eragin zizkion Frantziari. Hala ere, komunikazio arazoak handiak ziren, eta gerra luzea ekiditeko helburuan porrota egin zuten, bi fronteko gerra bat abiatuz. Marneko gudua eta gutxira, Gilen Printzeak AEBko kazetari bati esan zion: "Gerra galdu dugu. Luzerako joango da, baina hau dagoeneko galduta dago".
Afrikako kanpainak
Gerraren lehenengo guduetako batzuk britainiar, frantziar eta alemaniar tropa kolonialek Afrikan elkarren artean egindakoak izan ziren. Abuztuaren 6 eta 7an Frantziak eta Britainiak Togoland eta Kamerun Alemana inbaditu zuten. Abuztuaren 10ean Hego-mendebaldeko Afrika Alemanean zeuden tropek Hego Afrika eraso zuten; gerra osoan zehar guduak eman ziren Afrikan. Ekialdeko Afrika Alemanan zeuden tropa kolonialek, Paul von Lettow-Vorbeck koronelaren agindupean, gerrilla motako gerra egin zuten gerra osoan zehar, armistizioa izenpetu eta bi astera errenditu ziren arte. Afrikan potentzia kolonialek egin zuten gerraz gain, Liberiak aliatuen alde egin zuen 1917an eta Etiopiak babes militarra eman zion ardatzari.
Aldi berean, kolonialismoaren aurkako hainbat gerra eta altxamendu izan ziren Lehen Mundu Gerraren hasieran. Horren adibide dira Zaianen gerra, Senussien kanpaina , Volta-Bani gerra , Darfurreko kanpaina , Kaocen matxinada edo Somalilandeko kanpaina Afrikako iparraldean. Afrikan zehar izan ziren beste matxinada, gerra eta altxamendu batzuk izaera antzekoa dutenak, hala nola Chilembweren matxinada Malawin, Makonbe altxamendua eta Barue altxamendua Mozambiken edo Adubi gerra Nigerian.
Indiarrak aliatuen alde
Alemania saiatu zen Indiar nazionalismoa eta panislamismoa erabiltzen bere alde, alde batetik Hindu-alemaniar konspirazioaren bidez altxamendu bat bultzatuz Indian eta, bestetik, Niedermayer-Hentig espedizioa bidaltzen Afganistanera, saiatzeko herrialde hau Erdialdeko Inperioen alde jartzen. Hala ere, britainiar beldurren aurka, Indian ez zen altxamendurik izan eta Britainiaren aldeko mezuak biderkatu ziren. Indiako Kongresu Nazionaleko liderrek britainiar gerra esfortzua laguntzera deitu zuten. Indiako armada britainiarrena baino askoz handiagoa zen gerraren hasieran; Indiako 1,3 milioi soldadu eta langilek gerran parte hartu zuten Europa, Afrika eta Ekialde Hurbilean, eta gobernuak janari, diru eta munizioa bidaltzen zien. 140.000 indiar borroka ziren Mendebaldeko Frontean, eta 700.000k Ekialde Hurbilean. 47.746 indiar hil ziren eta 65.126 zauritu. Hala ere, gerran jasandako kalteen eta Britainiar gobernuak autogobernua emateari zion aurkakotasunaren ondorioz, Mohandas Karamchand Gandhi eta beste batzuek Britainiar Rajarekin amaitu eta independentziaren aldeko hautua abiatu zuten gerra amaitu eta gero.
Lubaki gerraren hasiera
1914ko irailaren 5 eta 12 artean Marneko Lehen gudua izan zen; ostean, indar aliatuek eta alemaniarrek etengabe egin zuten saiakera bata bestea albotik harrapatzeko, beranduago "Itsasorako Lasterketa" deitu zen maniobra multzo batekin. 1914 amaitu zenerako, bi indarrak aurrez aurre zeuden Lorrenatik Belgikako kostalderaino hedatzen ziren bi lubaki lerroetan. Alemaniarrek aukera izan zutenez lubaki horiek non eraiki erabakitzeko, normalki altuago egoten ziren; gainera, euren lubakiak hobeto eraikiak izaten ziren, lubaki anglo-frantziarrak "behin-behineko" gisa sortu zirelako, soilik Alemaniaren defentsak apurtzeko sortuak.
Lehen Mundu Gerra baino lehen garatutako taktika militarrak ez ziren nahikoak teknologia garapen hauei aurre egiteko. Garapen teknologikoari esker, defentsa sistema sendoak era zitezkeen, eta militarrek zekizkiten taktikak ez ziren baliagarriak izan gerraren zatirik handienean. Hesi arantzadunak, adibidez, ez zuen baimentzen infanteriak aurrera egitea, eta artilleria 1870ko hamarkadan baino askoz hilgarria zen; metrailadoreek lurretik aurrera egitea oso zaila egiten zuten. Bi aldeetako komandanteek ez zuten asmatu taktika berriak asmatzen euren tropak heriotza ziur batera eraman gabe. Denborarekin, hala ere, teknologia berriak sortu ziren, baita arma berriak, adibidez gerra kimikoa eta tankea.
Bi aurkariak saiatu ziren berdinketa tekniko hori garapen zientifiko eta teknologikoaren bidez hausten. 1915eko apirilaren 22an Ypresko Bigarren guduan alemaniarrek, Hagako Konbentzioa hautsiz, kloroa erabili zuten lehen aldiz Mendebaldeko Frontean. Laster eskuragarri izan zituzten gas mota ezberdinak bi aurkariek, eta inoiz ez bazen izan gerrarako erabakigarria, eta gudurik bere horretan irabazi ez bazuen ere, soldadu guztien beldurrik handiena bilakatu zen gas pozoitsuen eraso bat jasatea. Britainiak eta Frantziak garatutako lehen tankeak Flers-Courceletteko guduan erabili zituzten britainiarrek, Sommeko guduaren ataletako bat, 1916ko irailaren 15ean. Ez zuten nahi beste arrakasta lortu. Hala ere, gerrak aurrera joan ahala, tankeak arrakastatsuago bilakatu ziren. Aliatuek tanke ugari ekoiztu zituzten, eta Alemanek euren diseinu propioa zuten batzuk erabili zituzten, baita Aliatuei kapturatutakoak ere.
Lubaki gerraren jarraipena
Sommeko gudua 1916ko uztailetik azarora iraun zuen erasoaldi anglo-frantziarra izan zen. Uztailaren 1a Britainiar Armadaren egunik odoltsuena izan zen, 57.470 biktimarekin, tartean 19.240 hildako. Sommeko ofentsiba osoak britainiarrei 420.000 biktima eragin zizkien. Frantziak, bere aldetik, beste 200.000 biktima inguru izan zituen eta Alemaniak 500.000tik gertu. Metrailadoreak ez ziren izan bizitzak eraman zituen tresna bakarra: bi aldeetan gaixotasun ugari hedatu ziren lubakietan. Gaixotasun infekziosoak (1918ko gripe pandemia bezalakoak) beste batzuekin elkartu ziren, bizi-baldintza zailen ondorio.
Morala mantentzeko, zentsura handia zegoen egunkarietan 1918ko gripe pandemiari buruz. Ez zen aipatzen hilkortasun handia zegoela Alemanian, Erresuma Batuan, Frantzian eta Ameriketako Estatu Batuetan. Espainiako aldizkariek, estatu hau ez zegoenez, arreta gehiago eman zioten gaixotasunari, baita Alfontso XIII.a erregeak gaixotasuna zuela aipatu ere. Hori dela eta, Espainian larritasun handiagoa zuelako ustea zabaldu zen. Hortik datorkio pandemia hari Espainiako gripea ezizena.
Verdunen urte osoan zehar ekintza mantentzeak, eta Sommen izandako odolusteak, Frantziako armada ia kolapsora eraman zuen. Aurrez-aurreko erasoak erabiltzeko saiakerak antzuak ziren, eta Frantziako Armadan mutinak geroz eta ohikoagoak ziren, bereziki 1917ko apirila eta maiatzean Nivelleko ofentsibak porrot egin zuenean. Aldi berean, Britainiak Arraseko guduan irabazi zuen, baina bere helburua txikiagoa zen eta balio estrategikoa mugatua. Arraseko guduaren atal txiki bat, Vimy hegiaren gudua, Kanadaren garaipena bat izan zen. Kanadan gertakari garrantzitsua da, eta historialari askoren arabera herrialdearen identitate nazionalaren sorreran eragin zuzena izan zuen garaipen militarra izan zen.
1917ko uztaila eta azaroa bitartean, britainiarrek, frantziarren laguntzarekin, Passchendaeleko gudua antolatu zuten. Ofentsiba honek arrakasta handia eskuratu zuen aliatuentzat hasiera batean, baina urrian lohian urtzen joan zen. Hildako eta zauritu kopurua oraindik ere eztabaidagarria da, baina 200.000 eta 400.000 artean izan zen alde bakoitzean.
Historian ohikoa da aipatzea lubaki-gerra honetan ez zela egon lurralde aldaketa handirik eta, beraz, gerra estatikoa zela. Hala ere, garai honetan zehar, britainiarrek, frantziarrek eta alemaniarrek taktika berriak garatu zituzten etengabe.
Gerra itsasoan
Gerra hasi zenean, Alemaniako Inperioak mundu osoan zehar sakabanaturiko gurutzaontziak zituen, eta horietako batzuk Aliatuen merkantzia bidalketa erasotzeko erabiltzen ziren. Britaniarren Royal Navyk sistematikoki erasotu zituen, nahiz eta Aliatuen merkantzia ontziak babesteko izan zituzten zailtasunak lotsa sortu. Gerra hasi baino lehen, Britainia Handiak munduko itsas armada indartsuena eta eraginik handikoena zuela zabaldutako ustea zen. Alfred Thayer Mahanek 1890. urtean The Influence of Sea Power upon History liburua argitaratu zuen, Ameriketako Estatu Batuak beren itsas armada handitzera animatzea helburu zuena. Horren ordez, liburua Alemaniara iritsi zen eta irakurleak adoretu zituen britainiarren Royal Navy irabazteko. Esate baterako, alemaniarren SMS Emden gurutzaontziak, Qingdaon kokatua zegoen Ekialdeko Asiako eskuadrako parte zena, 15 gerra ontzi harrapatu edo suntsitu zituen, baita gurutzaontzi errusiar bat eta destruktore frantziar bat. Hala eta guztiz ere, alemaniarren Ekialdeko-Asiako eskuadra gehienak (SMS Scharnhorst eta Gneisenau gurutzaontzi armatuek, Nürnberg eta Leipzig gurutze-ontzi arinek eta bi garraio-ontziek osatzen zutena) ez zuen erasotzeko agindurik jaso eta Alemaniara bidean jarri zen. Bertan britaniarren gerraontziekin elkartu ziren. Alemaniako flotilla honek, Dresden ontziarekin batera, bi gurutze-ontzi armatu urperatu zituen Coroneleko guduan. Hala ere, 1914ko abenduan Falkland Uharteetako guduan Alemaniaren ia ontziteria guztia suntsitua izan zen. Dresden ontziak eta laguntzaile txiki batzuek soilik lortu zuten ihes egitea. Más a Tierrako guduaren ostean, hauek ere suntsituak edo gatibu hartuak izan ziren.
Gerra hasi eta gutxira, Britainia Handiak Alemaniako itsas blokeoa hasi zuen. Estrategia eraginkorra izan zen, funtsezko hornidura militarrak eta zibilak moztuz, nahiz eta blokeoa honek aurreko bi mendeetan zehar onarturiko akordio internazionalak hausten zituen. Britainiak minak jarri zituen nazioarteko uretan edozein ontzi ozeanoaren atal osoetara sartzea eragozteko, itsasontzi neutralak ere arriskuan jarriz. Britainiarren taktika honi erantzun mugatu bat eman zitzaionez, Alemaniak bere ur-azpiko gerrarentzat antzeko erantzuna egongo zela espero zuen. Jutlandiako gudua (alemanez Skagerrakschlacht) 1916ko maiatza eta ekainaren bitartean jazo zen eta gerra osoko itsas bataila handiena bihurtu zen. Gerra ontzien arteko gudu totala izan zen, gerra osoan bakarra eta historian handienetakoa. Kaiserliche Marine’s High Seas Fleet, Reinhard Scheer almiranteordeak gidatuta, Royal Navyren Flota Handiaren aurka borrokatu zen, Sir John Jellicoe almirantea buru zuena. Borrokaldia berdinketa gisa amaitu zen: nahiz eta flota britainiar handiagoak alemaniarrak garaitu, hauek ihes egitea lortu zuten eta britainiar ontziterian jasan zutena baino kalte gehiago eragin zuten. Estrategikoki, hala ere, britainiarrek itsasoaren kontrola berretsi zuten, eta Alemaniako flotaren gehiengoa portuan atera ezinik geratu zen gerrak iraun zuen bitartean.
Alemaniar U-boot ontziak Ipar Amerika eta Britainiaren arteko hornidura-lerroak mozten saiatu ziren. Itsaspeko gerraren izaera dela eta, erasoak askotan abisu gabe iristen ziren, merkantzia ontzien tripulazioei bizirauteko itxaropen gutxi emanez. Estatu Batuek protesta egin zuten, eta Alemaniak bere konpromiso arauak aldatu zituen. bidaiarien itsasontzi RMS Lusitania bidaiari ontzia 1915ean hondoratu ostean, Alemaniak bidaiari ontziak ez erasotzea hitzeman zuen. Britainiak berriz, bere merkantzia ontziak armatu zituen, eta era honetan, "gurutze-ontzi arauen" babesez gaindi jarriz. Arau hauek abisua ematea eta tripulazioa “segurtasun leku” batera mugitzea eskatzen dute (salbamentu txalupek ez zuten balio). Azkenik, 1917ko hasieran, Alemaniak mugarik gabeko itsaspeko gerra politika bat martxan jarri zuen, amerikarrak gerra sartuko zirela konturatzean. Alemaniak Aliatuen itsas bideak eten nahi zituen Estatu Batuek armada handi bat itsasoz bestaldera ez bidaltzeko. Nahiz eta hasieran arrakasta izan, azkenean huts egin zuen.
Alemaniar itsaspekoen mehatxua 1917an murriztu zen, merkantzia-ontziak konboietan bidaiatzen hasi zirenean, destruktoreek eskoltatuta. Taktika honek zaildu egin zuen U-bootek helburuak aurkitzea, horrek nabarmen murriztu zituen galerak. Hidrofonoak eta sakoneko kargak ontzietan txertatzen hasi ondoren, destruktoreek itsaspekoak eraso zitzaketen arrakasta izateko itxaropenarekin. Konboiek hornidura-fluxua moteldu zuen, ontziak konboiak muntatu arte itxaron behar zutelako. Atzerapenen hauetarako konponbidea merkantzia ontzi berriak eraikitzeko programa zabala izan zen. Jendea garraiatzen zuten ontziak azkarregiak ziren itsaspekoentzako eta ez zuten Ipar Atlantikoan zehar konboietan bidaiatzen. U-boot itsaspekoek 5.000 ontzi aliatu baino gehiago urperatu zituzten, 199 itsaspekoen kostuarekin.
Lehen Mundu Gerran ere lehengo aldiz erabili ziren hegazkin-ontziak guduan. HMS Furious ontzitik Sopwith Camels hegazkinak aireratu ziren 1918ko uztailean Tonderreko zepelin hangareen aurkako eraso arrakastatsuan.
Gerra Balkanetan
Austria-Hungariak Errusia zuen ekialdean. Horregatik bere armadaren herena baino ezin zuen erabili Serbia erasotzeko. Galera handiak jasan eta gero, Austriak denbora tarte labur batez okupatu zuen Belgrad, Serbiako hiriburua. Kolubarako guduan serbiarren kontra-eraso bat izan zen, arrakastatsua austriarrak euren herrialdetik ateratzeko, 1914ko amaieran. 1915aren hasieran, Austria-Hungariak bere militarren erreserba gehienak erabili zituen Italia erasotzeko. Alemania eta Austria-Hungariako diplomatikoek, hala ere, kolpe handia eman zioten Serbiari Bulgaria gerran sartzeko konbentzitu zutenean. Austria-Hungariako probintzia ziren Eslovenia, Kroazia eta Bosniatik, gainera, tropak eskuratzen zituzten Serbia, Errusia eta Italiaren aurka egiteko. Montenegro Serbiarekin aliatu zen.
Bulgariak gerra deklaratu zion Serbiari 1915eko urriaren 12an, eta Austria-Hungariak zituen 250.000 soldaduekin batu zen Serbia erasotzeko. Hilabete bat baino denbora laburragoan Serbia konkistatu zuten, Erdialdeko Inperioek eta Bulgariak 600.000 tropa bidalita. Serbiako armadak, bi fronte ireki zituela, Albaniako iparraldera erretiratzea erabaki zuen. Serbiak berriro ere galdu zuen Kosovoko guduan. Montenegrok Serbia lagundu zuen erretretan Adriatikoan, eta elkarrekin borrokatu ziren Mojkovaceko guduan 1916ko urtarrilaren 6an eta 7an. Baina, azkenean, austriarrek Montenegro ere konkistatu zuten eta Nikolas I.a Montenegrokoak kapitulatu eta Frantzian deserriratu zen. Montenegroko gobernuaren egoitza Bordelen ezarri zuten, denbora horretan. Italiak 260.000 serbiar ebakuatu zituen Durrësko portutik, tartean 140.000 soldadu. Soldaduak Greziara eraman zituzten, lehenago Frantziak okupatu zuen Korfu uhartera. Serbiako gobernua, Nikola Pašićen gidaritzapean, uharte horretan kokatu zen, eta soldaduak, berrantolatu ostean, Tesalonikara eraman zituzten. Durrëstik ebakuatutakoen artean 24.000 austriar gerra-preso zeuden, Sardiniako Asinara uhartera eraman zituztenak ; bertan, 5.000 hil ziren. Italiak lortu zuen Albaniako Vlora hiria mantentzea, euren botere gunea handituz. Viktor Weber Edler von Webenau izan zen Montenegroko jeneral militarra, eta Albanian administrazio zibil bat eratu zuen August Ritter von Kral kontsulak. Serbia Austria-Hungaria eta Bulgariaren artean banatu zuten.
1915eko amaieran, frantziar-britainiar indarrak Salonikara heldu ziren, Grezian, gobernua lagundu eta, aldi berean, presionatzeko botere zentralen aurkako gerra deklaratzeko.Baina Konstantino I.a Greziakoa alemaniarren aldekoa zen, eta aliatuen espedizioa iritsi aurretik Eleuterios Venizelosen gobernua kanporatu zuen. Aliatuek eta Greziako Erregearen arteko tentsioa handituz joan zen. Egoera honetan Zisma Nazionala eman zen, Grezia bitan zatitu zuen egoera: batzuk erregearekiko leialak ziren eta besteak Venizelosek Tesalonikan sortutako behin-behineko gobernuari. Venizelosek Frantziaren babesa zuen bereziki, eta bere asmorik behinena Otomandar Inperioaren esku zeuden greziar kulturako lurraldeak konkistatzea zen. Negoziazioak abiatu ziren bi alderdien artean, eta Atenasen aliatuen eta erregeen aldeko indarren arteko gatazka armatua ere eman zen, Noemvriana edo Greziar bispera deitutako gertakaria. Errusiako Iraultzaren ondorioz, Konstantino I.ak kanpoan zuen babesik handiena galdu zuen, bere lehengusua zen Tsarrarena. Abdikatzeko denborarik gabe, atzerrirako bidea hartu eta bere bigarren semea Alexandro Greziakoak hartu zuen boterea. Greziak ofizialki bat egin zuen aliatuekin 1917ko ekainean.
Greziarrak gerrara sartu aurretik, Mazedoniar Frontea nahiko estatikoa zen. Frantziak eta Serbiak Mazedoniako hainbat eskualde hartu zituzten, batez ere 1916ko azaroaren 19an Bitola kapturatu zutenean. Ondoren, Monastirreko Ofentsibari ekin zioten, hildako asko eragin zuen ekintza, baina eskualdea egonkortzen lagundu zuena, baina benetako helburua lortu gabe: Errumaniak gal ez zezan saiatzea eta Bulgaria gerratik kanpo uztea.
Serbiak eta Frantziak azkenean lortu zuten frontea apurtu eta aurrera joatea 1918ko irailean, Vardar Ofentsiban, Alemaniako eta Austria-Hungariako tropa gehienak erretiratu eta gero. Bulgaria garaitu zuten Dobro Poleko guduan, eta irailaren 25ean britainiar eta frantziar tropak Bulgarian sartu ziren eta euren armada deuseztatu zuten. Bulgariak lau egun beranduago kapitulatu zuen, 1918ko irailaren 29an. Alemaniak tropa berriak bidali zituen, frontea mantentzen saiatzeko, baina ez zuten gaitasunik frontea antolatu eta mantentzeko.
Mazedoniar Frontea desagertuta, Budapest eta Vienan ikusi zuten Aliatuek orain ez zutela oztoporik eurenganaino heltzeko. Hindenburgek eta Ludendorffek erabaki zuten balantze estrategiko eta operatiboa euren aurka zegoela, eta Bulgariak galdu eta egun batera bake hitzarmena egiteko nahia adierazi zuten.
Otomandar Inperioa
Otomandar Inperioak Errusiako Kaukasoa eta Britainiaren komunikazioa Indiarekin mehatxatzen zuen, Suezko kanala kontrolatuz. Gatazkak aurrera joan ahala, Otomandar Inperioak Europako potentziek gerrarekin zuten kezka probestu zuen eta eskala handiko garbiketa etnikoak eta genozidioak egin zituen, armeniar, greziar eta asiriar kristauen aurka. Gertakari hauei armeniar genozidioa, greziar genozidioa eta asiriar genozidioa izena ematen zaie.
Britainiak eta Frantziak fronte berria ireki zuten Gallipoliko guduan (1915) eta Mesopotamiako kanpainan (1914). Gallipolin, otomandarrak britainiar, frantziar, australiar eta zeelandar erasoari aurre egin zioten, arrakastaz. Mesopotamian, ordea, britainiarrek Kuteko setioan galdu eta gero, euren burua berrantolatu eta Bagdad konkistatu zuten 1917ko martxoan. Britainiarrek arabiar eta asiriar leinuen laguntza zuten, eta otomandarrek kurdu eta turkomanoena.
Bitartean, Suezko kanala otomandarren erasoetatik babestu zuten 1915 eta 1916an zehar. Abuztuan, Romaniko guduan alemaniar eta otomandar indarrak garaitu zituzten Australia eta Zeelanda Berriak (ANZAC) eta Infanteriaren 52. dibisioak. Garaipen honen ostean, Egiptoko Indar Espedizionarioak aurrera egin zuen Sinaiko penintsulan, Otomandar Inperioa atzera botaz Magdhabako guduan abenduan eta Rafako guduan, Palestinako mugan, 1917ko urtarrilean.
Errusiako armadako jeneralek arrakasta handia izaten zuten Kaukasoan. Enver Pashak, otomandarren komandante gorenak, anbizio handiarekin uste zuen Erdialdeko Asia ber-konkistatzeko aukera zuela, bereziki aurretik Errusiaren aurka galdutako lurraldeak. Hala ere, komandante eskasa zen. Errusiarren aurkako gudua antolatu zuen Kaukasoan 1914ko abenduan, 100.000 troparekin, aurrez aurreko planteamendu batekin. Baina gudu hori neguan zen, Errusiako eskualde menditsu batean. Sarikamixeko guduan bere indarren %86 galdu zituen.
Otomandar Inperioak, Alemaniaren babesarekin, Persia inbaditu zuen (gaur egungo Iran) 1914ko abenduan. Helburua, britainiarrei eta errusiarrei Bakuko petrolio erreserbak moztea zen, Kaspiar itsasoan. Persia, nabarmen neutrala zena, britainiar eta errusiar influentziaren pean zeraman denbora bat. Otomandar eta alemaniarrek kurduen eta azerbaijandarren laguntza zuten, baita irandar tribu batzuenak ere, tartean qashqaiak, tangistandar, luristandarrak eta khamsehak. Errusiar eta britainiarrek armeniar eta asiriar indarren laguntza zuten.
Nikolai Iudenitx jeneralak, 1915 eta 1916an Errusiako komandantea zenak, turkiarrak Kaukasotik bota zituen garaipen jarrai batzuen ostean. 1917an, Nikolas Duke Handian hartu zuen Kaukasoko frontearen komandoa. Nikolasek trenbide bat proposatu zuen Georgiatik konkistatutako leku berrietara, 1917an bertan beste ofentsiba bat egiteko garaiz materiala iritsi zedin. Hala ere, 1917ko martxoan (otsaila, euren egutegian), Tsarrak abdikatu zuen, egun batzuk martxan zeramatzan Otsaileko Iraultzaren ondorioz; Kaukasoko armada erortzen hasi zen.
Persiako kanpainak 1918ra arte iraun zuen, errusiar eta britainiarren garaienarekin. Hala ere, 1917an, Urriko Iraultzaren garaipenaren ostean, Errusiak gerra utzi zuen eta armeniar eta asiriarrek ez zuten ez laguntzarik ez armarik otomandarrei aurre egiteko. Isolatuta, britainiar lerroen aldera ihes egin zuten Mesopotamian.
British Foreign Officeren arabiar bulegoak Arabiar iraultza bultzatu zuen. Bidalitako delegatuen artean, Egiptoko ofizier gazte bat bidali zuten, T. E. Lawrence kapitain gaztea, Arabiako Lawrence. Bere helburua haxemiak konbentzitzea zen. 1916an Mekako gudua hasi zen, Hussein bin Ali (Mekako xerifea) buru zutela. Iraultza otomandarrek Damasko utzi zutenean amaitu zen. Fakhri Pashak Medinako otomandar komandanteak, bi urte eta erdiz eutsi zion Medinako setioari, 1919ko urtarrilean errendizioa aurkeztu zuen arte. Bitartean, Senussi leinua, Libia Italiarra eta Egipto atean bizi zena, turkiarren aldeko gerran hasi zen, tropa aliatuen aurka gerrilla teknikaz erabiliz. Britainia Handiak 12.000 soldadu bidali behar izan zituen aurre egiteko. 1916ko erdialdera arte ez zuten euren matxinada zapaldu.
Guztira, otomandarren aurka 650.000 baja izan zituzten aliatuek. Otomandarrek, euren aldetik, 725.000 baja izan zituzten, tartean 325.000 hildako.
Italia gerran sartzen da
Italia Alemania eta Austria-Hungariaren aliatua izan zen 1882an Aliantza Hirukoitza izenpetu zuenetik. Hala ere, Italiaren bateratzea emateko gogoan, Austriaren eskuetan zeuden Trentino, Austriar Litorala, Fiume eta Dalmazia eskuratu nahi zituzten. 1902an Erromak paktu sekretu bat egin zuen Frantziarekin, Aliantza Hirukoitza modu efektiboan ezeztatuz. Italiak sekretuan adostu zuen Frantziarekin neutrala izango zela Alemaniak Frantzia erasotzen bazuen. Gatazka hasi zenean, Italiak ez zuen troparik bidali, argudiatuz Aliantza Hirukoitzak helburu defentsiboa baino ez zuela, eta kasu honetan Austria-Hungaria zela erasotzailea. Austriarrek negoziazioak hasi zituzten Italiaren neutraltasuna ziurtatzeko, eta gerra amaituta Tunisia frantziarrei kendu eta eurei emango zietela zin egin zieten. Aliatuek, ordea, beste eskaintza bat egin zieten: irabaziz gero Hego Tirol, Austriar Litorala eta Dalmaziako kostako lurraldea emango zietela. Londresko Itunak formalki ziurtatu zuen hau, 1915ean. Aliatuek Turkia inbaditu zutenean 1915ean, Italiak eurekin bat egin zuen eta gerra deklaratu zion Austria-Hungariari maiatzaren 23an. Hamabost hilabete beranduago Alemaniari ere gerra deklaratu zion.
Italiarrak gehiago ziren, baina berehala galdu zuten euren aldeko ezaugarri hau, ez bakarrik borrokarako gunea oso zaila zelako, baizik eta erabilitako estrategiak eta taktikak desegokiak izan zirelako ere. Luigi Cadornak zuzentzen zituen tropak, eta bere taktika gogokoena aurrez-aurreko erasoa zen. Bere ametsa Eslovenian sartu, Ljubljana hartu eta Viena mehatxatzea zen.
Trentinoko frontea, Austria-Hungariak ingurune menditsua probestu zuen bere alde, defentsarako errazagoa baitzen. Erretreta estrategiko baten ostean, frontea ez zen asko aldatu. Austriako Kaiserschützen eta Standschützen unitateek italiar Alpini tropekin talka egin zuten, banakako oldarraldietan, uda osoan zehar. Austria-Hungariak Asiagon egin zuen kontraerasoa, Verona eta Paduako alderantz, 1916ko udaberrian (Strafexpedition), baina ez zuen arrakasta handirik lortu.
1915ean hasita, italiarrek hamaika ofentsiba antolatu zituzten Isonzoko guduan, Isonzo ibaian, Triestetik ipar-ekialdera. Hamaika ofentsibak atzera bota zituen Austria-Hungariak, beti eremu altuagoan baitzeuden. 1916ko udan, Doberdòko guduaren ostean, italiarrek Gorizia kapturatu zuten. Garaipen txiki honen ostean, frontea estatiko mantendu zen urtebetez, nahiz eta italiarrek hainbat ofentsiba antolatu zituzten Banjšice eta Gorizia inguruko karstean.
Botere Zentralek ofentsiba gogorra egin zuten 1917ko urriaren 26an, Alemaniak gidatuta, eta Caporettoko guduan garaipena lortu zuten. Italiako armadak atzera egin zuen 100 kilometro inguru, euren burua berrantolatu eta fronte berri bat egonkortzeko Piave errekan. Italiak galera handiak izan zituen Caporettoko guduan, eta soldadu berriak lortzeko Italiako gobernuak 99ko mutilak (Ragazzi del '99) gerrara deitu zituen: 1899 edo lehenago jaiotako gizon guztiak 18 urte baino gehiago zituztenak soldadu izango ziren aurrerantzean. 1918an Piave errekan zehar igarotzen saiatu ziren behin eta berriz austriar-hungariarrak, baina ez zuten lortu. Urrian Vittorio Venetoko guduan berriro izan ziren garaituak, Italiaren bateratzean garrantzi berezia duen gudua. Azaroaren 1ean Italiako Itsas Armadak Pulan zegoen austriar-hungariar flota suntsitu zuen, itsasontzi hauek sortu berria zen Esloveniar, Kroaziar eta Serbiarren estatuaren esku eror ez zitezen. Azaroaren 3an Italiak Trieste inbaditu zuen itsasoz. Egun berean izenpetu zen Villa Giustiko armistizioa. 1918ko azaroaren erdialdera arte, Italiak Austriako Litoral ohi osoa okupatu zuen, eta Dalmaziako hainbat gune kontrolpean izan zituen, ziurtatzeko Londresko Ituna betetzen zela. 1918ko azaroaren amaieran Enrico Millok bere burua Dalmaziako Gobernadore izendatu zuen. Austria-Hungaria azaroaren 11n errenditu zen.
Errumaniaren parte-hartzea
Errumania 1882. urteaz geroztik Erdialdeko Inperioen aliatua zen. Gerra hasi zenean, ordea, neutraltasuna adierazi zuen: Austria-Hungariak Serbiari gerra deklaratu zionez, Errumaniak ez zuen gerran parte hartzeko betebeharrik. Entente Hirukoitzak Errumaniari Transilvania eta Banat, Hungariako ekialdeko lurralde handiak, eskaini zizkion Errumaniak Erdialdeko inperioei gerra deklaratzen bazien. Errumaniar Gobernuak bere neutraltasunari uko egin zion. 1916ko abuztuaren 27an, errumaniar armadak Austria-Hungariaren aurkako erasoa abiarazi zuen, Errusiaren laguntza mugatuarekin. Errumaniar erasoak hasiera batean arrakasta izan zuen Austriar-Hungariak Transilvanian zituen tropen aurka, baina Erdialdeko Inperioen kontraeraso baten ostean irabazitakoa galdu zuten. Bukaresten guduaren ondorioz, 1917ko abenduaren 6an Bukarest okupatu zuten Erdialdeko Inperioek. Moldavian borrokak 1917an jarraitu zuen, eta emaitza Erdialdeko Inperioentzako kostu handia izan zuen berdinketa bat izan zen. Urriko iraultzaren ondorioz 1917aren bukaeran Errusia gerratik erretiratu zenean, Errumaniak Erdialdeko Inperioekin armistizioa izenpetu behar izan zuen 1917ko abenduaren 9an.
Errumaniak Erdialdeko Inperioekin ofizialki bakea izenpetu zuen Bukaresteko Ituna izenpetu zutenean, 1918ko maiatzaren 7an. Itun honen pean, Errumaniak gerra amaitu behar izan zuen Erdialdeko Inperioekin. Gainera, lurralde-kontzesio txikiak egin behar izan zizkion Austria-Hungariari (Karpatoetako hainbat pasabideen kontrola) eta petrolioa ateratzeko baimena aitortu Alemaniari. Trukean, Erdialdeko Inperioek Besarabiaren Errumaniaren subiranotasuna aitortu zuten. 1918ko urrian Alexandru Marghilomanen gobernuak uko egin zion itunari eta Errumania berriro gerrara batu zen 1918ko azaroaren 10ean. Biharamunean, Bukaresteko Ituna Compiègneko armistizioaren arabera baliogabetu zen. 1914tik 1918ra bitarteko errumaniar hildakoak, militarrak eta zibilak kontuan harturik, 748.000 izan zirela kalkulatu zen.
Hasierako gertakariak
1910ean Juri Danilov errusiar jeneralak "19. Plana" garatu zuen, lau armadekin Ekialdeko Prusia inbaditzeko helburuarekin. Plan honek kritika sakonak jaso zituen, Austria-Hungaria Alemania baino arriskutsuagoa zelako Errusiarentzat. Beraz, lau armada Ekialdeko Prusiara bidali beharrean, Errusiaren plana izan zen bi armada bidaltzea bertara eta beste biak erabiltzea Austria-Hungariaren aurka Galitzia eta Lodomeriako Erresuman. Gerraren irekiera hilabetean, Errusiako Armada Inperiala saiatu zen Prusia inbaditzen bere ipar-mendebaldean, baina lehen emaitza onen ostean, atzera egin behar izan zuten. Aldi berean, euren hegoaldeko frontean, Galitzia inbaditu zuten, austriar-hungariarrak garaituz. Batzarreko Polonian, alemaniarrek ez zuten lortu Varsovia konkistatzea.