cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kardinal nepote
1566 baino lehen
Klemente VI.a (1342-1352) izan zen kardinal nepote gehien izendatu zituen aita santua, 1342ko irailaren 20ko egunean sei izendatu zituen, inoiz aldi berean egindako kardinal nepote izendapenik handiena. 1464ko konklabearen kapitulazioan Paulo II.a hautatu zutenek derrigortu zuten bakarrik kardinal nepote bat izendatzera, beste limitazio batzuekin batera, Kolegio Kardenalizioaren boterea handitzeko eta aita santuak botere hori murrizteko zuen gaitasuna txikiagotzeko.
Laterango V. Kontzilioak 1514an esan zuen ahaideak zaindu behar zirela, hori mandatu bat zela eta, beraz kardinal nepoteen sorrera gomendio gisa hartzen zen edo, bestela, familiako hainbat kide kardinal izendatzea justifikatzen zen. Kardinal nepote batek hainbat onura zituen berarentzat. Adibidez Alessandro Farnesek, Paulo III.aren ilobak, 64 benefizio jaso zituen, aldi berean, kantzilaritza-ordetzaz gain.
Diotenez Paulo IV.a (1555-1559), bere azken urteetan, "kardinal nepoteen influentzia absolutuan erori zen". Paulo IV.aren kardinal-nepotea, Carlo Carafa, Erromako emakume noble bat limurtzen saiatu izan zela salatu zuten Theatinarrek. Plautilla de' Massimi zen ustez Carlo Carafak jazarritako emakumea, dirutza eta ondasun handien jabea zen aristokrata, baina aita santuak salaketa bertan behera uztea lortu zuen. San Karlos Borromeo, Pio IV.aren kardinal nepotea, bere meneko zuen Kardinal Ilobaren postuko secretarium intimusa. Pio IV.a famatua zen bere nepotismoa dela eta: 1561 eta 1565 artean 350.000 ezkutu eman zizkien bere ahaideei.
1566–1692
Trentoko Kontzilioa jarraiki (1563), Pio V.ak (1566-1572) Estatu Eklesiastikoaren Superintendentearen bulegoaren baldintzak idatzi zituen. Bulego honen lana Aita Santuen Lurraldearen arazo tenporalen kudekaeta egitea eta Egoitza Santuaren kanpo erlazioak garatzea zen. Hasiera batean Pio V.ak lan hauek lau kardinal ez ahaideen artean banatu nahi zituen, baina Kolegio Kardinalizioaren eta Espainiako enbaxadoraren gomendioz bere ilobaren semea zen Michele Bonelli jarri zuen Superintendente, bere lanak 1566ko martxoaren 14ko bulda batean ezarriz. Hala ere Pio V.ak ez zion inongo botere autonomiarik esleitu Bonelliri.
Kardinal Ilobaren bulegoaren arauak Pio V.aren ondorengo izan zen Paulo V.ak garatu zituen labur apostoliko batean. Kardinal Iloba nuntzio eta legatu apostoliko guztien arduraduna zen, eta prefektu izaera zuen bi kongregaziotan: Consultan eta Congregazione del Buon Governon. Kardinal Iloba Aita Santuaren armadako kapitain-jenerala zen, bide horretatik "bide batetik benefizio asko lortzen zirelarik eta bestetik urre asko irabazten."
Hala ere, botere berezi hauek aita santu bereziki ahulen garaietan baizik ez ziren erabiltzen; Carcinal Iloba gehienak, de facto sinatu baino ez zuten egiten, eta aita-santua bera zen erabakiak hartzen zituena.
Nahiz eta Leon XI.a (1605) bere iloba izendatu aurretik hil zen, Roberto Ubaldini kardinal izendatu zuen bere ondorengoa izan zen Paulo V.ak, 1615ean.
Historialari batzuen ustez Scipione Borghese, Paulo V.aren kardinal nepotea fenomeno honen "ordezkari prototipikoa" litzateke, bere aurretik egon zirenek ez bezala, "Aita Santuaren familia Erromako goi-aristokrazian sartzeko beharrezkoak ziren hobekuntza sozial eta ekonomikoak bilatu eta kudeatu baitzituen". Adibidez, 1616an, Borghese familiak zituen 30 abadiatik 24 alokatu ziren, Trentoko Kontzilioan ezabatu nahi izan zen praktika bat. Borgheseren kardinal garaietako analisi finantzieroa egin zuen Reinhard Volckerrek (gorde diren kontu liburuetan oinarrituta) Borgheseen estrategia argitu zuen. Kardinalak dirutza lortzen zuen osabaren pontifikatuaren bitartez, eta elizakoak ez ziren onurak bere heriotzaren inguruan. Hau Volckerren ustez barrokoko aita santuen adibide ona da. Estimazioek diote Paulo V. Borghesek bere familiari Egoitza Santuan sartzen zen diruaren %4a bere familiari eman ziola. Borgheseen soldata pertsonalak 1610ean 153.000 ezkutu koak ziren, dirutza handia 1592an 4.900 ezkutuko diru sarrerak zituen familiarentzat.
Gregorio XIV.ak (1590-1591) ohitura berria hasi zuen: kardinal nepoteen proposamen formala eta de factozko izendapena momentu berean egitean eta, beraz, kardinalak sortzeko prozesuaren ordenatik bereizi zituen. Gaixotu zenean bere kardinal nepotea zen Paolo Emilio Sfondratori baimena eman zion Fiat ut petitur eskumena erabiltzeko, Kolegioak ondoren bertan behera utzi behar izan zuen botere berezia. Paulo V.ak motu proprio bat egin zuen 1618ko apirilaren 30ean, Klemente VIII.ak Pietro Aldobrandiniri emandako baimen beretsuak bere kardinal nepoteari formalki esleitzean. Honi Luarain-Portemer historialarik "nepotismoaren garai klasikoa" deitu dio.
Gregorio XV.aren (1621-1623) kardinal nepotea Ludovico Ludovisi izan zen, il cardinale padrone (Kardinal Patroia) ezizena eman ziotena. . Benefizio ugari metatzea lortu zuen, Bolognako apezpiku izan zen, 23 abadia lortu zituen, Signatura Apostolikoaren zuzendari izan zen, kantziler-ordearen eta goi-txanberlanaren bulegoak okupatu zituen, eta bere heriotza gertatu zenean eskumen gehienak ahaideak zituen 17 pertsonaren artean banatuak zituen. Onura hauek eta bulego horiek Ludovisiri urtero 200.000 ezkutu ematen zizkioten, eta batzuen ustez aurretik beste kardinal nepoteek baino askoz botere handiagoa metatu zuen. Batzuetan kardinal nepoteek facultas testandiak sortzeko baimena zuten, eta honela ondasunak familiako kide sekularren artean banatzeko. Gregorio VI.aren ondorengoa izan zen Urbano VIII.ak (1634-1644) teologo komite berezi sortu zituen, biak praktika honen baimenarekin.
Kardinal Iloba guztiak ez ziren kardinal nepoteak, hala ere. Berez ilobarik ez izatea "aita santu izateko puntu handia zen", Valérie Pirie historialariaren arabera, kardinal aliaturen batentzat lekua libre uzten zuelako. Adibidez, Klemente X.ak bulgoa Paoluzzi-Altieri kardinalari eman zion. Kardinal honen iloba hilabete batzuk lehenago Laura Caterina Altierirekin ezkondu zuen, Klemente X.aren familiaren oinordeko bakarra. Historialari batzuen ustez Olimpia Maidalchini, Inozentzio X.aren koinata, de factozko Kardinal Iloba izan zen; bulegoaren titularra, ofizialki, bere semea izan zen, Camillo Pamphili, ondoren bere iloba Francesco Maidalchini (Pamphilik kargua utzi zuen, ezkondu ahal izateko), eta Francesco gai ez zela ikusi ondoren, Camillo Astalli, bere lehengusua.
Aita santuek, batzuetan, aukera gutxi zituzten Kardinal Ilobaren postua betetzeko. Frederic Baumgartner historialariaren arabera Sixto V.aren (1585-1590) aitasantutzaldia "gaizki hasi zen", Alessandro Peretti di Montalto zelako "bulegoa bete zezakeen iloba bakarra, baina ez zen, ziurrenik, aita santuarentzat pertsona fidagarria", eta honek kardinal askoren artean arazoak sortu zituen, haren inbestidurara joan ez zirelarik. Ludwig von Pastor historialariaren arabera "Pamphilj aita santuaren zorte txarra zera izan zen, haren familia osoan kargua hartzeko aukera izan zezakeen bakarra emakumea zela".
Inozentzio XI.a (1676-1698) praktika honen aurka zegoen eta aita santu izendatu zutenean Kolegio Kardenalizioari esan zion ez zuela kargua onartuko ez bazuten bere erreforma plana onartzen, besteak beste nepotismoarekin bukatu nahi baitzuen. Hala ere, inozentzio XI.ak ezin izan zuen ondoren kardinalen gehiengoaren babesa jaso nepotismoa debekatzeko bulda bat egiteko garaian. 1677 eta 1686 urteen artean lan egin zuen aita santuak bulda hau idazten. Inozentzio XI.ak ez zuen nahi korteak bere iloba bakarra zen Livio Odeschalchi Sirmioko printzea, Erromara ekar zezan nahiz eta bere urruneko ahaidea zen Carlo Stefano Anastasio Ciceri kardinal izendatu zuen 1686ko irailaren 2an. Inozentzio XI.aren ondorengoa izan zen Alexandro VIII.a (1689-1691) Kardinal Iloba postua izendatu zuen azken aita santua izan zen. Alexandro VIII.ak Inozentzio XI.aren aldaketak ezeztatu zituen eta Kantzileria Apostolikoaren onurak kantziler-ordeari eman zizkion, garai hartan bere kardinal nepotea zen Pietro Ottobini Edith Standenek Ottoboni "Cardinal nepotea zeritzon espezie iraungi baten maila goreneko azken ordezkaria" izan zela dio.
1692tik aurrera
Inozentzio XII.ak (1691-1700) bulda idatzi zuen 1692ko ekainaren 22an, Romanum decet pontificem, eta honela kardinal nepotearen kargua desagertarazi zuen, ondorengo Aita Santuei ahaide bakarra izendatzeko aukera eman zien, eta kardinal nepoteei egozten zitzaizkien hainbat sinekura desagertarazi zituen. Aita santuaren ilobak jaso zezakeen gehienezko soldata 12.000 ezkutu izango zen momentu horretatik aurrera. Bulda hori 1917ko Zuzenbide Kanonikora gehitu zen 240, 2; 1414, 4; y 1432, 1 kanonetan. 1694an Inozentzio XII.ak martxan jarritako erreformak burutu ziren, kanpaina oso garesti baten ostean, hainbat onuren jabeei dirua eman baizitzaien ordainetan. Erreforma hauek, ikerlari batzuen arabera, Urbano VIII.ak sortutako nepotismoaren ondorioz gertatu zen krisi finantzierioari erantzuna izango litzateke.
Hala ere, Romanum decet pontificem jarraituta ere, XVIII. mendean izan ziren zortzi aita santuetatik hiruk baino ez zioten uko egin anai edo iloba bat kardinal izendatzeari. Kolegio Kardinalizioak, antza, nahiago zuen ilobak egotea faboritoak baino, hori baitzen garaian gehien ematen zen alternatiba. Adibidez, Kolegioak kardinal-iloba bat izendatzeko eskatu zion Benedikto XIII.ari (1724-1730), horrek Niccolò Coscia Aita Santuaren ordezkaria kargutik kenduko zuela espero baitzuten. Gregorio XIII.ak (1572-1585) ere jaso zuen Filippo Boncompagni izendatzeko mandatua.
XVIII. mendeko kardinal nepoteen influentzia beherantz zihoan, Kardinal Estatu Idazkariaren indarra gorantz zihoan bitartean. Benedikto XIII.aren aitasantutzaldia (1724-1730) honela deskribatu du Eamon Duffy historialariak: "nepotismoaren gauza txar guztiak baina ilobarik gabe". Neri Maria Corsini, Klemente XII.aren kardinal nepotea (1730-1740) XVIII. mendeko kardinal nepoterik boteretsuena izan zen, haren osaba oso zaharra zelako eta, gainera, itsua. Hala ere, Klemente XII.aren ondorengoa izan zen Benedikto XIV.a (1740-1758) Hugh Walpolen arabera "interesik ez zuen apaiz bat zen, faboritorik gabeko printzea, ilobarik gabeko Aita santu bat"
Romualdo Braschi-Onesti, Pio VI.aren kardinal nepotea, azken kardinal nepotea izan zen. Pio VI.aren familia Cesenatar noblezia bazen ere, bere ahizpa bakarrak Onesti familiako gizon pobre batekin ezkondu zen. Horregatik genealogia bat agindu zuen Onesti familiaren nobleziaren inguruan datu gehigarriak (eta asmatuak) emateko. Lan horretan San Romualdorekin lotzeko aukera izan zen.
1799-1800ko konklabe zurrunbilotsuaren ostean Pio VII.ak (1800-1823) kardinal nepotearen instituzioa ekidin zuen eta bere ordez Ercole Consalvi izendatu zuen Kardinal Estatu Idazkari. XIX. mendean Gabriele della Genga Sermattei izan zen kardinal izendatutako aita santu baten iloba bakarra, Leon XII.arena. Hala ere ez zuen berak izendatu, Gregorio XVI.ak baizik, 1836ko otsailaren 1ean. XVIII. mendean nepotismoaren instituzionalizazioarekin bukatu bazen ere, XX. menderarte iraun zuen Pietas izeneko kontzeptuak, hau da, familiarekiko arduraren ideiak, nahiz eta gutxitan izaten zen aita santua osaba zelako. Pio VI.aren adibideari jarriki Leon XIII.ak (bere anaia Giuseppe Pecci izendatu zuen kardinal 1879ko maiatzaren 12an) eta Pio XII.a (1939-1958) burokrazia formalari boterea kendu zioten eta gobernu paraleloak sortu zituzten, non familiako kideek postu garrantzitsuak zituzten. Aita santuen botere tenporala gutxitzearekin batera (de facto 1870an gertatu zen "Erromako Afera"rekin eta de jure 1929an Laterango Itunarekin) zentzua galdu zuen familia politikan txertatzeak.
Papera konklabetan
XVIII. mendea sartu ostean ere, kardinal nepoteek paper garrantzitsua jokatzen zuten konklabeetan. Euren osaba hil ostean botere handia zuten status quoa mantendu nahi zuten kardinalen artean, eta asko haien inguruan batzen ziren. Paper garrantzitsua osatzen zuten euren osabek sortutako kardinal berrien artean eta Kardinal Nepoteek osabek izendatutako kardinalen fideltasuna espero zuten, izan ere askotan Kardinal Nepoteak zer esana izan baitzuten haien izendapenetan. Adibidez Alessandro Peretti di Montaltok bere osabak sortutako kardinalen gidaritza eraman zuen 1590eko konklabean, nahiz eta 21 urte besterik ez izan. Frederik Baumgartner historialariaren arabera honen helburua aita santu baten familiak aitasantutzaldiak iraun zezakeen denbora tarte eskasatik harago boterea izateko gogoa zen. Hau ez zen gertatu Gregorio XV.arekin (1621-1632), zeinek uko egin zion Ludovico Ludovisik Kolegiorako ahaide gehiago izendatzeari, "jada nahikoa merezi gabe izendatutakoengatik azalpen gehiegi eman beharko zizkiolako Jaungoikoari"
Hala ere, kardinal-nepoteek ez zuten bere osabaren kreaturen buruzagitza bermatuta; adibidez, 1621eko Aita Santu Konklabean, Scipione Borghesek hogeita bederatzi boto baino ezin izan zituen lortu (bere osabaren berrogeita hamasei kardinalen zati bat), Pietro Aldobrandinik bederatzi baino ez zituen kontrolatzen (osabaren gainerako hamahiru kardinaletatik), eta Montaltok bost bakarrik. Izan ere, nazioarteko lehiek familiaren leialtasunak gainditzen zituzten batzuetan, kardinal-nepoteak nahiko "gaizki antolatuta" zeudenean. Inozentzio X.a Aita Santua (1644-1655) kardinal nepotearen kargua izendatu gabe hil zenean, bere fakzioa zatituta eta liderrik gabe agertu zen konklabean, bere koinata Olimpia Maidalchini kardinalei barrutitik hitz egitera gonbidatua izan zen arren, ohore hau sekula izan duen emakume bakarra.
Instruzione al cardenal Padrone circa il modo come si deve procurare una fazione di cardinali con tutti i fichaiti che deve avere per lo stabilimento della sua grandezza ("Kardenal nagusiari bere handitasuna ezartzeko baldintza guztiak dituen kardenal-fakzioa sortzeko jarraibideak"), Santa Maria de Monserratoko artxiboan aurkitua, aholkuak ematen dizkie kardinal-nepoteei Kardinalen Kolegioan boterea egonkortzeko. Beste testu batek, Ricordi dati da Gregorio XV al cardinale Lodovisio suo nipote delakoak (Gregorio XV.ak bere iloba Lodovisio kardinalari zuzendutako memoria), Kurian igotzeko aholkuak ematen ditu.
1605 eta 1644 arteko bost aita santu konklaberen azterketa batek, kardinal-nepoteek euren hautagaien aukeraketan arrakastarik izan ez zutela erakusten du, garailea hildako Aita Santuak sortutako kardinal bat izaten zen arren. Koroaren kardinalek, bereziki konklabeagatik Erromara joateko lana hartzen zutenean, kardinal-nepoteen aurka bozkatzeko joera zuten, beste errege batzuen Koroaren kardinalak aukeratzearen aurka zeuden arren. Oro har, kardinal-nepote batek bere osabaren ondorengo bati edo gehiagori biziraun behar zion, aitasantutzat hartua izateko, bai bere gaztetasunagatik, bai besteek osabaren politika okerren erruduntzat jotzeko zuen joeragatik.
Makatea
Makatea, Tuamotu uhartediko atoloi bat da, Polinesia Frantsesan. 2012an 68 biztanle zituen.
Kardinal nepote
Ondorioak
Nepotismoa ohiko ezaugarria da gobernantzaren historian, batez ere nortasuna eta leialtasuna familia mailan estatu-nazio mailan baino gehiago zehazten diren kulturetan. Iloben erabilera, ondorengo zuzenen ordez, Eliza Katolikoaren barruan zelibatu klerikalaren tradizioaren ondorio da, osaba-izeben eta iloben ondorengotza hereditarioa Ekialdeko Asiriar Elizako patriarkatuan ere ikusten den arren.
Ahaideen eta ezagunen kardinal berrien sorrera, Erdi Aroko eta Errenazimentuko Aita Santuek, Kolegio Kardenalizioaren boterea "eliz arerio" bezala diluitzen eta bere heriotzaren ondoren Elizaren barnean bere eragina iraunarazten saiatu ziren moduetako bat baino ez zen izan. Kardinal-nepotearen instituzioak Aita Santuaren familia aberastea eta aita santuaren administrazioa modernizatzea eragin zuen, aita santuari, beharrezkoa zenean erraz huts egiteko modukoa zen eta aita santuaren pertsonaren eta aita santuaren arazoen egunerokotasunaren arteko distantzia formala ematen zuen ahaldun baten bidez gobernatzen utzi baitzion.
Gregorio Letiren Il Nipotismo di Roma, o vero relatione delle ragioni che muovono i Pontefici all' aggrandimento de' Nipoti (1667), kardinal-nepotearen instituzioari egindako kritika garaikidearen adibide bat da; Letik bere argitalpen guztiak Index Librorum Prohibitorumean ("liburu debekatuen zerrenda") izatearen ohore arraroa du. 1913ko Entziklopedia Katolikoak kardinal-nepotearen instituzioa defendatu zuen, Eliza zaharraren azpijokoei aurre egiteko beharrezko neurri gisa. Francis A. Burkle-Youngen arabera, XV. mendeko aita santuek, bereziki, beharrezkotzat jo zuten euren ahaideak Kolegio Kardenalizioan sartzea, koroako kardinalekiko, erromatar familia aristokratikoekiko eta kolegioan bizi ziren Italiar printze-familiekiko zuten mesfidantza zela eta.
Acrocephalus rehsei
Acrocephalus rehsei Acrocephalus generoko animalia da. Hegaztien barruko Acrocephalidae familian sailkatua dago.
Areia de Baraúnas
Areia de Baraúnas Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Pendueles
, Espainiako Asturias autonomia erkidegoko parrokia bat da, Llanes udalerrian. 2014ko erroldaren arabera 225 biztanle zituen.
Matúškovo
Matúškovo Eslovakiako udalerri bat da, Galantako barrutian kokatuta. 11,95 km²ko azalera du eta 2163 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1138. urtekoa da.
Lantarongo gaztelua
Lantarongo gaztelua Arabako Los Castros izeneko haitzetan, Artzenako mendilerroan, dagoen gune arkeologikoa da, itsas mailatik 1056 metro gorago kokatuta. Bertan, Goi eta Behe Erdi Aroko Lantarongo Konderria zenaren gazteluaren aztarnak kokatzen dira.
Kokapena
Añanako kuadrillako Gaubea udalerriari dagokio Los Castros mendiko gailurrean dago kokatua aztarnategia, tokirik garaienean. Gazteluaren aztarnak xumeak dira oso, murruen oinarriak, haitzean hainbat lanketa eta tontorra bakartzeko egindako lubaki zabala. Zeramika-zatikiak eta kobrezko xafla dekoratua, tipologiaz Goi Erdi Arokoa, gainazalean jaso zituen Antxoka Martínez Velasco arkeologo aurkitzaileak, 2019ko apirilean Arabako Aldundiari eginiko legezko jakinarazpenean aitortuta. Gazteluak Lantarongo Konderriaren lurraldea antolatze eginkizuna izango zuen, kondearen egoitza izateaz gain konderria indarrean zegoela, baina horren inguruko herrixka, bera ere Lantaron izenekoa, oraindik kokatu gabe dago.
Historia
Gazteluaren sorrera VIII. mendetik aurrera musulmanen erasoei defentsa-erantzun estrategiko elementutzat hartzen dira konderria eta gaztelua, Asturiasko Erresuma ekialdera hedatu zenean. Konderriaren eta kondeen aipamenak 897. urtetik aurrera iturri dokumentaletan agertzen badira ere, Lantarongo gaztelua behin bakarrik jaso zuen aipu zuzena, Konderria desagertuta zegoela. 1175. urtea zen, eta orduko Gaztelako erregeak, Alfontso VIII.ak, eskualdea eskuratu berria zuen, eta erresuma osoan sakabanatuta zituen bere ondasunen errolda egitea eskatu zuen.
Marta Cárdenas
Marta Cárdenas Díaz de Espada  (Donostia, 1944ko irailaren 5a) euskal herritar margolari eta grabatzailea da.
Biografia
1995ean, bestalde, bere marrazkiz osatutako erakusketa antologikoa egin zuten Bilboko BBKren erakusketa-aretoan.
Marta Cárdenas, Luis de Pablo konpositorearekin ezkonduta, Madrilen bizi da azken urteotan.
Fatboy Slim
Norman Quentin Cook (Quentin Leo Cook jaioa; Bromley, Londres, 1963ko uztailaren 31) Fatboy Slim izen artistikoz ezaguna, ingeles musikari, DJ eta musika ekoizlea da. 1990eko hamarkadan modan zegoen big beat soinuaren aitzindaria, bere lanetan hip hop, breakbeat, rock eta rhythm and blues nahasten ditu.
Lachambre
Lachambre Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
William Grenville (Grenvilleko I. baroia)
William Wyndham Grenville, Grenvilleko I. baroia (Wotton Underwood, Buckinghamshire, 1759ko urriaren 25a - Burnham, Buckinghamshire, 1834ko urtarrilaren 12a) britainiar politikaria izan zen. Erresuma Batuko lehen ministroa izan zen 1806tik 1807ra.
Lachambre
Biztanleria
2007an Lachambre udalerrian erroldatutako biztanleak 710 ziren. Familiak 264 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 68 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 128 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
William Grenville (Grenvilleko I. baroia)
George Grenville lehen ministroaren semea eta William Pitt Gaztearen lehengusua izan zen.
Lachambre
Etxebizitza
2007an 272 etxebizitza zeuden, 262 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 256 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 262 etxebizitza nagusietatik 237 bere jabearen bizilekua ziren, 19 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 49 etxek lau zituzten eta 198 etxek bost zituzten. 250 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 84 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 158 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Joxemari Carrere
Joxemari Carrere Zabala (Pasai Donibane, 1963) ipuin kontalaria, aktorea eta kazetaria da. Bere jardun nagusiena ipuin kontalariarena da eta Euskal Herrian ez ez ezik, Iberiar penintsula osoan zein Latinoamerikan ere aurkeztu ditu bere lanak. Kazetaritzan antzerki kritikari aritu izan da.
William Grenville (Grenvilleko I. baroia)
Komunen Ganberako kide hautatu zuten 1782an, eta bere lehengusu Pitten aliatu izan zen. Komunen Ganberako lehendakaria izan zen 1789an, Barne Idazkaria 1789tik 1791ra eta Kanpo Arazoetako Idazkaria 1791tik 1801era.
Lachambre
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Joxemari Carrere
Ipuin kontalaritza
Antzerki munduan 16 urtetik hasi zen eta 1992an hasi zen ipuin kontalari moduan. Nagusiki gazte eta helduentzat kontatzen du. Euskal Herriko zein munduko kultura ezberdinetako ipuinak dira nagusiki bere lanaren oinarria, baina baita ere ipuin propioak. Kontalaritza egungo garaietara egokitzea eta ahozkotasunaren bide ezberdinak arakatzea da bere kezketako bat. Mikelazulo Kultur Elkarteko kidea da eta bertako ipuin eskolako arduraduna izan da.
Lachambre
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 508 ziren, horien artean 348 aktiboak ziren eta 160 inaktiboak ziren. 348 pertsona aktiboetatik 327 lanean zeuden (178 gizon eta 149 emakume) eta 21 langabezian zeuden (10 gizon eta 11 emakume). 160 pertsona inaktiboetatik 59 erretiraturik zeuden, 43 ikasten zeuden eta 58 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
William Grenville (Grenvilleko I. baroia)
Oposizioan egon zen bitartean, Lord Greyri eta whigei babesa eman zien eta Iberiar Penintsulako Gerraren aurka agertu zen. Hurrengo urteetan Toriesera hurbildu zen eta Lord Liverpoolen gerra-politika babestu zuen. 1810etik 1834ra Oxfordeko Unibertsitateko kantziler izan zen.
Joxemari Carrere
Aurkeztutako ipuin ikuskariak:
Bazen behin... (1993), Mingain haragia (1996), Igurtzi nazazu, berriro, laztana (1997), Kondoi bakoitzak bere istorioa dauka (1998), Kontu kontari hori bai bizitzea (2000), Izena duen guztia da (2002), ''Bai ona nire emaztea! Emazteak jaten zituzten gizonen istorioak'' (emakumeekiko bortizkeriari buruz). 2017an, ''The best of Joxemari Carrere. 25 urte kontari'' ikuskizuna eskaini zuen Errenterian.
Lachambre
Diru sarrerak
2009an Lachambre udalerrian 303 unitate fiskal zeuden, 808 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.179 euro zen.
Joxemari Carrere
Antzerkigintza
Antzerkian Oiartzungo Intxixu antzerki taldean hasi zen 16 urterekin. Geroagoa MAskarada antzerki taldean eta beste batzuekin aritu izan da aktore lanetan. ANTZERTI anzterki eskolan ikasle izan zen. Hainbat antzerki lanetan aktore lana egin du, azkena ''Su Txikian. Galder Perez idatzitako eta GLU GLU konpainian ekoiztua. Bertan bake elkarrizketak oinarri hartzen dira, nolabaiteko antzerki dokumentoa osatuz. Jesus Egiguren politikariaren papera bete zuen''. Antzerki irakasle moduan aritu izan zen UEU-ko udako ikastaroetan. Horrez gain ZAPATAK bakarrizketa idatzi du, gerraren kontrako idatzia, Ainhoa Aierdi aktorea eta Jurdana Otxoa musikariak plazaratua Ainara Gurrutxaga zuzendaritzapean. Euskal Idazleen Elakrteak ekoiztua, eta Literaktun literatur jardunaldien barruan, Victor Hugoren gaineko ibilaldi antzeztua osatu zuen Pasai Donibanen, Maider Galartza akotre eta kontalariarekin batera. Ekitaldiaren gidoia eta zuzendaritza egiteaz gain, Victor Hugok idatzitako Kondenatu baten azken eguna-ren bakarrizketaren zati bat antzeztu zuen.
Lachambre
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Rectoris mutabilis
Rectoris mutabilis Rectoris generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Lachambre
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Lachambre udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Hoek
Hoek hainbat tokiren izena izan daiteke:
Kota Wada
Kota Wada (和田 昻大, 1982ko irailaren 28a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Crow's Nest (Kornualles)
Crow's Nest, Ingalaterrako Kornualles konderriko herri bat da.
Kota Wada
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Vissel Kobe.
Limpopo (ibaia)
Limpopo Afrikako hego-ekialdeko ibaia da, Hegoafrika, Botswana, Zimbabwe eta Mozambike zeharkaturik Indiako ozeanora isurtzen dena. 1.600 kilometroko luzera du, eta Afrikako eskualde horretako ibai nagusia da.
Geografia
Transvaal probintzian du iturburua, Hegoafrikako iparraldean, eta Hegoafrika, Botswana eta Zimbabweren arteko muga eratzen du. Ikusgarriak dira Zimbabweko goi-ordokiak igaro ondoren sortzen dituen ur-jauziak. Ondoren Mozambiken sartzen da eta, Maputo hiriaren iparraldean, Indiako ozeanora isurtzen.
Orestias gracilis
Orestias gracilis Orestias generoko animalia da. Arrainen barruko Cyprinodontidae familian sailkatzen da.
Ehiza labana
Ehiza labana, ehizean erabiltzen den labana mota bat da, nagusiki ehizatutako animaliak larrutu eta okela ebakitzeko.
Bestalde, baso, natura eremu eta mendian biziraupen eta kanpaleku labana bezala ere erabili ohi da.
Boa Vista do Incra
Boa Vista do Incra Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Eli Heckscher
Eli Filip Heckscher (Stockholm, Suedia, 1879ko azaroaren 24a - 1952ko abenduaren 23a) suediar ekonomista izan zen.
Ideiak
Bertil Ohlinekin batera nazioarteko trukeen teoria osatu zuen, zeinaren arabera garrantzi handia baitu herrialdeen produkzio-faktoreen ugaritasun erlatiboak. Ekonomista klasikoentzat, Adam Smith eta David Ricardorentzat bereziki, herrialde bakoitzak bere produkzioa bultzatzeko egokien diren sektoreetan espezializatzeko joera du, hau da, kostu konparatuak beste herrialdeekiko txikiagoa duen sektoreetan; baina gerta daiteke herrialde batek kostu txikiagoaz egin dezakeen gai bat inportatzea.
Hala, Heckscher izan zen nazioarteko trukeak kostu konparatiboen bidez azaltzea ez zela nahikoa onartu zuen lehenengoetakoa. Haren iritziz, kostu konparatibo horiek zergatik diren elkarren desberdinak azaldu behar da. Heckscherrek dio produkzio-faktoreen berezitasuna dela harreman hori azaltzen duen datua, esate baterako, Australiak garia esportatzen du, lursoro handiak dituelako, eta Britainia Handitik industria gaiak inportatzen. Bi herrialde horien arteko harremanean, gaien trukeak maila batean produkzio-faktoreen transferentzia ordezkatzen du: australiar lurra britainiar kapitalaren kontra.
Six Days, Seven Nights
Six Days, Seven Nights (euskaraz Sei Egun, Zazpi Gau), 1998ko Ivan Reitman kanadarrak zuzendutako abenturazko komedia film bat da. Harrison Ford, Anne Heche, David Schwimmer eta Temuera Morrison aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Ozeano Barearen hegoaldea, Polinesia Frantsesa, Robin Monroe (Anne Heche) New York hiriko argitaratzaile handigura eta Frank Martin (David Schwimmer) mutilagun Makatea uhartean oporrak igarotzen daudela,alboko uharte bati buruzko erreportajea burutzeko lana onartuko du. Uhartean eskuragarri dagoen hegazkin bakarra Quinn Harris (Harrison Ford) gizaseme edanzale eta zakarrak pilotatzen du. Baina Robinek ez du beste aukerarik eta Quinnek ere dirua behar duenez elkarrekin batera hegaldiari ekingo diote. Baina istripua izan eta uharte hustu batean biak bakarrik eta nola edo hala bizirauten amaituko dute.
Ernestine Rose
Bere karrera 1830etik 1870era artekoa izan zen, Elizabeth Cady Stanton eta Susan B. Anthony sufragista ezagunenen garaikide bihurtuz. Hein handi batean, emakumearen eskubideen mugimendu amerikarraren eztabaida garaikideetan ahaztuta, XIX. mendeko Amerikako indar intelektual nagusietako bat izan zen. Judaismoarekin zuen harremana eztabaidatzeko motibazioa da. Nahiz eta ez oso ondo gogoratu haren kide sufragista eta abolizionistak, 1996an Emakumearen Ospearen Areto Nazionalera eraman zituzten, eta 1998an Ernestinen Arrosaren Gizartea sortu zen “XIX. mendearen hasieran erreformatzaile garrantzitsu horren ondarea berpizteko, feminismoaren lehenengo boladan aitzindari izan zen eginkizuna aitortu zuenean”.
Bizitza goiztiarra
1810eko urtarrilaren 13an jaio zen Piotrków Trybunalskin, Duchy de Varsovian, Ernestine Louise Potowska izenez. Aita errabino aberatsa zen. Garai hartan ezohikoa, hebreeraz hezi eta ikasi zuten. Ez dago amari buruzko informaziorik. Bost urte zituela, Rose "zailtasun zehatzak egingo zituen jainko baten justizia zalantzan jartzen" hasi zen, aitak egin zituen ohiko baraualdiak bezala. "Bost urterekin bihurria nintzen" zioen. Hazi ahala, aitaren gai erlijiosoak zalantzan jartzen hasi zen. Honela esan zuen: "Neskato batek ez du bere kredoaren objektua ulertu nahi, onartu eta sinetsi baizik". Geroago esan zuen bere sinesgaiztasunarekin eta ekitaldi horretako emakumearen eskubideen printzipioekin atera zela.
16 urterekin ama hil eta herentzia bat utzi zion. Aitak, bere baimenik gabe, bere lagun judu bati hitz eman zion, "sinagogaren barruan estuago lotzeko". Rosek, berak hautatu edo maitatzen ez zuen gizon batekin ezkondu nahi ez zuenez, berari aurre egin zion, harekiko maitasunik eza erakutsiz eta askapena eskatuz. Hala ere, Rose familia aberats bateko emakumea zen, eta erregua ukatu egin zion. Ezohiko mugimendu batean, Rosek gorte zibil laikora jo zuen. Gorteak bere alde egin zuen konpromisotik salbu eta amarengandik jasotako herentzia osoa gorde zezakeela erabakiz. Aitari dirutza uztea erabaki zuen arren, pozik onartu zuen konpromiso-askatasuna. Etxera bakarrik itzuli zen, hamasei urteko neska batekin berriro ezkondu zela jakiteko. Azkenean garatu zen tentsioak etxetik alde egitera behartu zuen hamazazpi urte zituenean.
Orduan Berlinera joan zen, eta han traba egin zion antisemita lege batek, prusiarrak ez ziren judu guztiek babesle prusiarra izatea eskatzen baitzuen. Erregeari zuzenean eskatu zion eta erregelako salbuespena eman zion. Handik gutxira, paper perfumatua asmatu zuen geletako desodorizatzaile gisa erabiltzeko, eta saldu egin zuen bidaiak finantzatzeko.
Ingalaterra eta Estatu Batuak
Belgikara, Herbehereetara, Frantziara eta, azkenik, Ingalaterrara joan zen. Ingalaterrara iristea ez zen oso erraza izan, ontzia hondoratu egin baitzen. Rose Ingalaterrara arriskurik gabe iritsi zen arren, bere ondasun guztiak suntsitu egin ziren eta indigentzian aurkitu zen. Laguntzeko, lana bilatu zuen alemana eta hebreera erakutsiz; bere paper perfumatua saltzen ere jarraitu zuen. Ingalaterran zegoela, Robert Owen ezagutu zuen, sozialista utopikoa. Hain hunkituta zegoen, non hizlari erradikalentzako areto handi batean hitz egitera gonbidatu zuen. Ingelesa gutxi ezagutzen zuen arren, ikusleak hain zeuden harrituta, ordutik aurrera haien agerpenak erregularrak baitziren. Bera eta Owen hurbileko lagun egin ziren, eta Nazio Guztien Klase Guztien Elkartea sortzen ere lagundu zion, giza eskubideak nazio, sexu, arraza eta mota guztietako pertsona guztientzat defendatzen zituen taldea. William Ella Rose, bitxigile kristaua eta plateroa, ingelesa eta Owenen "dizipulu sutsua" ere ezagutu zuen. Laster magistratu zibil batek ezkondu zituen, eta biek argi utzi zuten kontratu zibila zela ezkontza, erlijioso baten ordez.1836ko maiatzean, Rose bikoteak Estatu Batuetara emigratu zuen, eta han, gero, herritar naturalizatu bihurtu zen. New Yorkeko etxe batean kokatu ziren 1837an. Ernestine Rosek laster denda txiki bat ireki zuen etxean: "Fantasia eta lurringintza". Han, Rosek komuneko ur perfumatua saldu zuen, eta Williamek bere zilar-lanak.
Abolizionista, ateoa, feminista, sufragista
Laster hasi zen Ernestine gehien interesatzen zitzaizki0n gaiei buruzko hitzaldiak egiten, "Filòsters Moraleseko" elkartearekin bat egin zuen eta estatu desberdinetara bidaiatu zuen bere arrazoiak defendatzeko: esklabotza indargabetzea, erlijio-tolerantzia, hezkuntza publikoa eta emakumeen berdintasuna. Bere hitzaldiak polemikoak izan ziren. Hegoaldean esklabotzaren kontra hizketan ari zela, esklabo-jabe batek esan zion berak "mundrunez eta berunez beteko zuela gizona izan balitz". 1855ean, Bangorren (Maine) esklabotasunaren aurkako hitzaldi bat ematera gonbidatu zutenean, Maine herriko egunkari batek "atea femeninoa... prostituta bat baino gutxiago mila aldiz" deitu zion. Rosek erantzun zionean, herritarren arteko eztabaida piztu zuen. Hirira iritsi zenean, denak zeuden hura entzuteko irrikitan. Hitzaldirik gogorrena Charlestonen (Mendebaldeko Virginia) izan zen, seguruenik. Han, esklabotzaren gaitzei buruzko hitzaldia, oposizioan eta haserre biziz egin zenez, hiritik segurtasunez ateratzeko lan handia izan zuen.
1840. eta 1850. urteetan, Rose "emakume estatubatuar handiekin" elkartu zen, Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony, Triunetia Mott, Paulina Kellogg Wright Davis eta Sojourner Truth bezalako emakumeekin, William Lloyd Garrison eta Frederick Douglassekin. 1836ko neguan, Thomas Hertell epaileak emakume ezkonduaren jabetza-lege bat aurkeztu zuen New Yorkeko Estatuko Legegintzaldian, emakume ezkonduen eskubide zibilak eta ondare-eskubideak hobetzeko metodoak ikertzeko eta beren izenean erro-ondasunak edukitzeko. Rosek ebazpen hori entzun zuenean, eskaera bat idatzi eta haren aldeko izenak eskatzen hasi zen. 1838an, eskaera hori estatuko legealdira bidali zen, bost sinadura izan arren. Horixe izan zen emakumeen eskubideen alde aurkeztutako lehen eskaera. Hurrengo urteetan, eskaera kopurua eta sinadura kopurua handitu egin ziren. 1849an, eskubide horiek konkistatu egin ziren azkenean.
Hainbat hitzaldi eta konbentziotan ere parte hartu eta hitz egin zuen Rosek; besteak beste, First National Convention of Infidel/Infielen Lehen Konbentzio Nazionalean, Hartfordeko Bibliako Konbentzioan, Tabernakuluko (New York) Emakumearen Eskubideen Konbentzio Nazionalaren, New York Estatuko New York Institutuan.
Rose hautatu zuten 1854ko urrian Emakumearen Eskubideen Konbentzio Nazionaleko lehendakari, nahiz eta eragozpen bat izan: ateoa zela. Susan B. Anthonyren laguntza izan zuen hautaketa egiteko, eta hark adierazi zuen "erlijio guztiek –edo bakar batek ere ez– eskubide bera izan beharko zutela plataforman".
Juduen jatorriari inoiz garrantzi handirik ematen ez zion arren, 1863an Rosek eztabaida bat izan zuen Horace Seaverrekin, Bostongo ikertzailearen editore abolizionistarekin, antisemita izatea leporatu baitzion. 1869an, arrakastaz defendatu zuen New Yorkeko legedi bat, emakume ezkonduei beren ondasunak gorde eta haurren babes bera izateko aukera emango ziena.
Pula (Istria)
Pula edo Pola (jatorriz, Pola, Pulj), Istria eskualdeko hiririk handiena da, Kroazian, penintsularen hegoaldeko muturrean. Bere biztanleria, 57.191 biztanlekoa da, 2011eko erroldaren arabera. Bertako biztanle gehienak, kroaziar jatorrikoak dira, biztanleriaren %71,65a osatzen dutena, 2001eko erroldaren arabera.
Gainontzeko eskualdea bezala, bere neurriko klimagatik, itsaso bareagatik eta ukitu gabeko naturagatik da ezaguna. Hiriak, tradizio luzea du ardo fabrikazioari, arrantzari, ontzigintzari eta turismoari dagokionez. Pula, Istriako gune administratiboa ere izan da Antzinako Erromatik.
Historia
Pulatik gertu dagoen Šandalja leizean duela milioi bat urteko Homo erectusaren aztarnak aurkitu dira baita Neolito garaiko (k.a. 6000-2000 urte) zeramikak ere. Brontze Aroan gradine izeneko gotorlekuak agertu ziren Istrian.
Julio Zesarrek kolonia kategoria eman zion hiriari, baina honen hilketa gertatzean Pulak Cassius hiltzailearen alde egin zuen eta Oktaviok mendekuz erabat suntsitu zuen hiria. Oktavioren alaba Juliak hiria berreraikitzeko eskatu zion aitari eta Colonia Pietas Iulia Pola Pollentia Herculanea sortu zen. Anfiteatro ederra eraiki zuten, hiria hamar ate zituen harresiaz inguratu zuten eta ur hornidura sistema berriak ere ezarri zituzten. Septimio Severoren agintaldian hiriak izen berria jaso zuen, Res Publica Polensis.
Heitenried
Heitenried Suitzako udalerria da. Friburgo kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Pula (Istria)
Historia
Erromatar inperioa erortzean ostrogodoek hartu zuten hiria eta 538an Bizantziar inperioaren itsas portu handiena bihurtu zen. 788an frankoek hartu zuten eta 1150an veneziarren esku gelditu zen. Hurrengo hiru mendeetan veneziarren menpetik ateratzeko ahaleginetan, Italiako hiri-estatuen arteko borrokak aprobetxatuz Pulak lehenengo Pisaren alde eta gero Genoaren alde egin zuen baina bietan galdu egin zuenez veneziarrek hiria ia suntsitu egin zuten. 1331etik 1797 arte Veneziak etenik gabe gobernatu zuen Pula.
Heitenried
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Pula (Istria)
Historia
Ondoren Austriar Inperioaren menpeko hiria izan zen, bertako errege familiaren udako egoitza bihurtu zelarik. Mundu Gerren ondoren Istriaren zati handienarekin batera Pula Jugoslaviaren barruan gelditu zen, konkretuki Kroaziako errepublika sozialistan, eta 1992tik aurrera Kroaziako errepublikako hiria da.
Blizzard Entertainment
Blizzard Entertainment, Inc. (lehen Silicon & Synapse, Inc. deitua) Estatu Batuetako bideo-joko enpresa bat da, 2008an Irvinen sortua. Egun, Activision Blizzard taldekoa da eta World of Warcraft, Diablo, StarCraft edota Overwatch sailen jabea da.
MC Hammer
Stanley Kirk Burrell (Quentin Leo Cook jaioa; Oakland, Kalifornia, 1962ko martxoaren 30a - ), MC Hammer izen artistikoz ezaguna, estatubatuar rapero eta dantzaria da. 1990eko hamarkadan U Can't Touch This abestiari esker ospetsu bilakatu zen.
Ernestine Rose
Abolizionista, ateoa, feminista, sufragista
Azken urteetan, Europara sei hilabeteko bidaia egin ondoren, plataformetatik eta eztabaidetatik urrun egoten saiatu zen. Hala ere, 6 hilabeteko epean, itxiera-hitzaldia egin zuen herrialde osoko Emakumearen Eskubideen Konbentzioan. Bere osasunak behera egin zuen berriro, eta 1869ko ekainaren 8an, bera eta senarra Ingalaterrara joan ziren. Susan B. Anthonyk agur esateko festa antolatu zuen beraientzat, eta bikoteak opari asko jaso zituen lagun eta miresleengandik, diru kopuru handia barne.
Po (Llanes)
Po, Poo, Espainiako Asturias autonomia erkidegoko parrokia bat da, Llanes udalerrian. 2012ko erroldaren arabera 393 biztanle zituen.
Acanthocercus adramitanus
Acanthocercus adramitanus Acanthocercus generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Tanus
Tanus Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Peinachorran
, 'Peighinn a' Chorrain', Eskoziako Highland eskualdeko etxalde bat da, Skye eta Lochalsh barrutian. Skye uhartean dago, Kanpoko Hebridetan. Loch Sligachan aintziraren ipar-ekialdeako ertzean dago, B883 errepidearen amaieran.
Tanus
Biztanleria
2007an Tanus udalerrian erroldatutako biztanleak 535 ziren. Familiak 212 ziren, horien artean 58 pertsona bakarrekoak ziren (29 bakarrik bizi ziren gizonak eta 29 bakarrik bizi ziren emakumeak), 75 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 67 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ernestine Rose
Abolizionista, ateoa, feminista, sufragista
1873an, osasuna hobetu, eta emakumeen sufragioa defendatzen hasi zen Ingalaterran; are gehiago, Londresko Emakumeen Sufragioaren Mugimenduaren Konferentzian parte hartu zuen, eta Edinburgon (Eskozia), emakumeen sufragioaren aldeko bilera publiko handi batean hitz egin zuen. Brightonen hil zen, Ingalaterran, 1892ko abuztuaren 4an, eta Highgateko hilerrian lurperatu zuten.
Tanus
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 294 etxebizitza zeuden, 228 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 24 hutsik zeuden. 275 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 228 etxebizitza nagusietatik 185 bere jabearen bizilekua ziren, 38 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 25 etxek hiru zituzten, 58 etxek lau zituzten eta 140 etxek bost zituzten. 188 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 112 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 95 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 285 ziren, horien artean 206 aktiboak ziren eta 79 inaktiboak ziren. 206 pertsona aktiboetatik 192 lanean zeuden (110 gizon eta 82 emakume) eta 14 langabezian zeuden (5 gizon eta 9 emakume). 79 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 22 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Tanus udalerrian 206 unitate fiskal zeuden, 483 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.118 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 36 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 1 ile apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzial guztiak okindegiak ziren.
2000. urtean Tanus udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.224 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zandstraat
Westkapelle hainbat tokiren izena izan daiteke:
Cochran konderria (Texas)
Cochran konderria (Cochran County) Texasko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Morton da. 2010eko zentsuaren arabera 3,127 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Cochran konderriak 200,786 kilometro koadro ditu. Horietatik 23 ura dira. Beste 200,763 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 1,56 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 3,127 pertsonetatik 2,983 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,654 dira. 110 beltzak edo afroamerikarrak. 12 amerikar natiboak ziren eta 3 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 3 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 0 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 16 pertsonek kokatzen zuten.
Acrocephalus syrinx
Acrocephalus syrinx Acrocephalus generoko animalia da. Hegaztien barruko Acrocephalidae familian sailkatua dago.
Cerejeiras
Cerejeiras Brasilgo udalerri bat da, Rondônia estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Peinlich (Skye)
Peinlich, 'Peinlea', Eskoziako Highland eskualdeko herrixka bat da, Skye eta Lochalsh barrutian. Skye uhartean dago, Kanpoko Hebridetan.
Senegal (ibaia)
Senegal Mendebaldeko Afrikako ibaia da, Ginea eta Mali zeharkatu, eta Mauritania eta Senegalen arteko muga egiten duena 1.790 kilometro luze da, eta 337.000 kilometro koadroko arroa hartzen du.
Ibilbidea
Iturburua Gineako Fouta Djalon mendigunean dauka, non Bafing izena duen. Bafing eta Bakoye ibaien bilgunean hartzen du Senegal izena. Mali alderik alde igaro ondoren ipar-mendebaldera egiten du, eta Bakel hiritik aurrera Senegal eta Mauritaniaren arteko muga eratzen du. Bakel eta Dagana hirien artean hasten da ibaiaren delta zabala. Bokalea Ozeano Atlantikoan dago, Saint Louisen ondoan. Irailetik urria arte uholdeak izaten dira delta inguruko lurraldeetan. Ura jaistean artoa, arroza eta artatxikia aldatzen dituzte.
Buxières-les-Mines
Buxières-les-Mines Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Senegal (ibaia)
Hidrometria
Senegal ibaiaren batez besteko emariak (m³/s) Daganan neurtuak Datuak: 1903 eta 1974 artean
Buxières-les-Mines
Biztanleria
2007an Buxières-les-Mines udalerrian erroldatutako biztanleak 1.079 ziren. Familiak 473 ziren, horien artean 150 pertsona bakarrekoak ziren (75 bakarrik bizi ziren gizonak eta 75 bakarrik bizi ziren emakumeak), 177 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 122 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 691 etxebizitza zeuden, 481 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 110 bigarren erresidentzia ziren eta 101 hutsik zeuden. 653 etxeak ziren eta 37 apartamentuak ziren. 481 etxebizitza nagusietatik 355 bere jabearen bizilekua ziren, 111 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 8 etxek gela bat zuten, 41 etxek bi zituzten, 112 etxek hiru zituzten, 161 etxek lau zituzten eta 158 etxek bost zituzten. 330 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 230 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 163 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Buxières-les-Mines udalerrian 530 unitate fiskal zeuden, 1.143,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.769 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 42 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 4 igeltseroak, 1 margolaria, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.