cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Donostia
Donostiarren errenta auzoka
Altza eta Miramon-Zorroaga ziren Donostiako bi muturrak. Baina muturretara jo gabe ere alde nabarmenak zeuden. Altzak baino emaitza hobeak izan arren, batez bestekoaren oso azpitik eta errenta txikienak zituzten auzoen zerrendaren buruan zeuden Martutene (18.707 euro), Bidebieta (18.927 euro), Intxaurrondo (19.262 euro) eta Loiola (19.288) ere. Kontrara, batez bestekoa aise gaindituz, diru sarrerarik handienak dituztenen aldean zeuden Aiete (31.950 euro), Antigua (31.141 euro) eta Erdialdea (29.839 euro). Eta batezbestekoaren bueltan zeuden Amara Berri (24.673 euro) eta Gros (24.898 euro).
Turismoa
Turismo-hiri nabarmena da Donostia, hainbat jai, kultura eta kirol ekitaldiren egoitza. XIX. mendean Viktoria Eugenia erreginak bere oporraldirako hautatu zuenez geroztik, Donostiak hiri turistiko izateari eutsi dio. 2010eko hamarkadan, turismoak hazkuntza nabarmena izan du hirian, 2015ean ia 600.000 bisitarira helduz. Turismoaren barruan, aipatzekoa da gastronomiak duen erakargarritasun itzela. Pintxoez eta ohiko jatetxeez harago, hirian nahiz inguruetan Michelin izarra duten jatetxeen kontzentrazioa, biztanleko, munduko handienen artean dago. Zehazki, bost dira: hiru izarrekoak Akelarre eta Arzak, eta izar batekoak, Kokotxa, Mirador de Ulía, Miramon Arbelaitz. Gastronomia-ikerketa eta irakaskuntzarako Basque Culinary Center delakoak ere Donostian du egoitza.
Politika eta administrazioa
Eneko Goia (EAJ) da Donostiako alkatea 2015eko ekainaren 13tik, Juan Karlos Izagirreren (Bildu) alkatetzaren ondotik. Goiak alkatetza lortu zuen EAJren baiezko eta PSE-EE eta EH Bilduren boto zuriei esker, gehiengo sinplea lortuta. Gehiengo osorik lortu ez zenez, boto gehien lortutako hautagaia bihurtu zen alkate. 2019an Eneko Goia izan zen berriz alkate.
Alkateak
Hauek izan dira Donostiako azken alkateak:
Hiri arteko garraioa
Donostia puntu garrantzitsua da europar errepide trafikoan. Iparretik hegoaldera, E-05 (Glasgow – Paris – Algeciras), eta mendebaldetik ekialdera, E-70 (A Coruña – Bordele) eta E-80 (Lisboa – Burgos – Pabe) europar errepideek zeharkatzen dute. Ibilbide hauetan, Irundik norabidean, A-8 errepidetik sar daiteke Donostiara. Bilbotik A-8 errepide nagusia ordainsariz erabil daiteke. Madril – Gasteiztik A-1 errepidetik egiten da sarrera. A-1 jarraituz, Donostiatik gertu, Andoainen, A-15 errepiderako lotunea dago, Iruñea – Zaragozara eta bertatik Bartzelonara bideratzen dena. Kasu guztietan eta Donostia inguratzen duen errepide gerriko edo sare trinkoari esker, Donostiako hirigunera sartzeko hainbat aukera daude baina sarbide garrantzitsuenak Amara eta Ibaeta auzoetatik dira. Gipuzkoa mendebaldeko kostaldeko herrietatik Donostiara etortzeko maiz erabiltzen den errepide bat N-634 izenekoa da.
Donostiara joan eta etortzeko errepidezko bidaiarien garraio publiko sarean, Lurraldebus autobus zerbitzuetarako elkartea, Gipuzkoako herrietara autobus sare bateratu bat eskaintzen duena, Txartel bakarra izeneko bidai-txartel pertsonal baten bitartez. Euskal Herriko beste hiriburuetara autobus zerbitzu ugari dago egunero.
Trenbideari dagokionez, Iparraldeko geltokian Espainia eremuko eta aldiriko trenak dabiltza. Bestaldetik, Euskotren konpainiak Hendaia eta Bilborainoko bidaiak eskaintzen ditu, baita Donostialdeko metroa ere.
Hegazkinez, Hondarribiko aireportua hiritik gertuen dagoen aireportua da. Harainoko autobus zerbitzua badago. Aireportu horrek eskaintzen dituen hegaldiak mugatuak direneaz, Bilbo-Loiu aireportua —100 bat kilometrora dago— erabiltzen da nazioarteko hegaldietarako, edo Miarritzekoa, batez ere Pariserako hegaldietarako.
Hiri barneko garraioa
Donostia hiri txikia izanik, oinez erraz eta eroso zeharka daiteke, oinezkoentzako kale eta ibilbideei esker. Hain zuzen ere, Monpaseko ekialdeko muturretik, Ulia mendiaren oinetan, hiriaren mendebaldeko puntan dauden Haizearen Orrazia izeneko eskultura multzoraino oinez egin daiteke semaforo bakar batekin topo egin gabe 7 kilometron zehar. Donostiarrek bizikleta ere sarritan erabiltzen dute, beste hirien aldean, eta horrela bidegorri edo txirrindularientzako ibilbide sare zabala osatu da. Udalak prestaturiko alokairuzko bizikleta-zerbitzu bat ere badago, dBizi izenekoa.
Autobusez, Donostiako Tranbia Konpainiak 27 autobus ibilbide mantentzen ditu hiriko auzoetan zehar, guztira 115 autobusekin (2009ko datuak). Asteburuetan, gauez ibiltzen den jendearentzat erabilgarri, gau eta goizaldeko Gau Txori izeneko zerbitzuak daude. Bidaiari kopurua 27.360.638 lagunekoa izan zen 2008an. Horrela, Donostian gehien erabiltzen den hiri barneko garraiobidea da, automobila alde batera utzirik.
Hala eta guztiz ere, trafiko arazo larriak izaten dira Donostiako kaleetan. Ibilaldi guztietatik % 27ak ibilgailu partikularrez egiten dira. Konponbide gisa, hiriguneko kanpoaldean disuasiozko aparkalekuak eta hirigunearen zati handi bat hartzen duten TAO guneak ezarri arren, aparkaleku eskasa izaten da eta sarbide nagusietan eta erdiguneko kaleetan automobil ilara luzeak sortu ohi dira. Trafiko trinko honek sortzen duen aire- eta soinu-kutsadura dela-eta kezka badago.
Turismoari begira eratutako hiri barneko garraiobide bereziak ere badaude. Antzinako Igeldoko funikularrak Ondarretatik Igeldo mendi gainerainoko malda igotzen jarraitzen du. Hiriko ikusgarri nagusiak erakusten dituzten autobus turistiko bat eta Txutxu Tren izeneko bagoidun ibilgailua ere badaude.
Empire State (2013ko filma)
Empire State 2013ko Dito Montiel estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako akziozko filma da.
Argumentua
Benetako gertakari batzuetan oinarrituta, 1982an New Yorkeko kaleetan egin zuten lapurreta ikusgarria erakusten du filmak.
Psammophis praeornatus
Psammophis praeornatus Psammophis generoko animalia da. Narrastien barruko Lamprophiidae familian sailkatuta dago.
Donostia
Euskara
Donostiako euskara gipuzkera edo erdialdeko euskara da; eta, haren barruan, Beterriko euskara, Donostialde osoan mintzatua. Koldo Zuazok hainbat lekukotasun aipatuz erakutsi duenez, Beterriko gipuzkera izan da, XVIII. mendetik XX.eraino (biak barne) Hego Euskal Herriko euskaldunen artean eredugarritzat hartu den hizkera, beste euskalki eta azpieuskalkietako hegoaldetar euskaldunek norberaren hizkera gutxiesteraino.
Egoera soziolinguistikoa
Donostiako jatorrizko hizkuntza euskara da, gaur egun egoera minorizatu batean dagoena, gaztelaniaren mesedetan. XIX. mendearen bukaeran eta XX. mendearen hasieran hasi zen euskararen gainbehera hirian. Espainiako Gerra Zibilaren ostean ordezkapen linguistikoa nabarmen azkartu zen. Hazkunde demografikoa nabarmena izan zen garai horietan, 1900tik 1950era hirukoiztu egin zen donostiarren kopurua.
Jose Artola euskal idazleak kontatzen duenez, XX. mendearen hasieran Donostiako Parte Zaharrean, Boulevarderaino, euskaraz mintzatzeko ohitura zegoen euskaldunen artean, baina behin Kortazar Zabalgunera iritsi orduko, erdararen indarra gogor sentitzen hasi zen.
XIX. mendearen bigarren erdialdean euskara nagusi zen oraindik Donostiako kaleetan. Inork gutxik daki, esaterako, 1891 arte Donostiako Udaleko langile guztiek euskaraz hitz egiten jakin behar zutela, edo 1897 arte hiriko kaleak euskara hutsez izendatzen zirela (izendapen elebiduna urte hartan erabaki zen).
2011n Eustatek egin duen Biztanleriaren eta Etxebizitzen Zentsuko datuak oinarri hartuta, bost urte edo gehiagoko 69.057 euskaldun ditu Donostiak. Donostiarren % 39,9 euskaldunak dira, eta Euskal Autonomia Erkidegoan euskaldunen ehunekorik handiena duen hiriburua da. 30 urtetik beherako donostiarren lautik hiru euskaldunak dira (% 73,4). Era berean, nagusiagoen artean ere handia da euskaldunen ehunekoa. Esate baterako, 30-34 urte bitartekoen % 41,9 euskalduna da. Dena dela, adinean aurrera egin ahala, euskaldunen ehunekoa jaitsiz doa.
Euskaldun hartzaileen ehunekorik handiena 35 eta 39 urte bitartekoek dute (% 31,7), eta ehunekorik txikiena 15-19 urte bitartekoek (% 7,9). Azpimarratzekoa da, gainerako hiriburuetan ez bezala, euskaldun hartzaileen ehunekorik txikiena gazteenen artean dagoela.
Erdaldunak nagusi dira 40 urtetik gorako adin-taldeetan. Zenbat eta zaharrago orduan eta erdaldun gehiago dago. Esate baterako, 75 urtetik gorako donostiarren artean, 10etik 6 baino gehiago erdaldunak dira. 1981ean euskaldunen ehunekorik handiena 85 urtetik gorakoek zuten (% 38,3) eta euskaldunen ehunekoa jaitsi egiten zen adinarekin batera. Dena dela, 5-14 urte bitartekoek ehuneko garaiagoa zuten 20-39 urte bitartekoek baino. Hortaz, umeen artean euskaldunen ehunekoa igotzen hasita zegoen. Donostiako euskaldunen bilakaera oso handia izan da 30 urte hauetan. % 21,4 ziren euskaldunak 1981ean, eta % 39,9 dira 2011n. Euskaldunen bilakaerarik handiena gazteenek izan dute. Horrela, 5 eta 14 urte bitartekoen artean bostetik bat zen euskalduna 1981ean (% 21,1); % 80tik gora, aldiz, 2011n.
Soziolinguistika klusterrak egiten duen kale erabileraren neurketan oinarrituta, ezagutzaren inguruko datuekin alderatuz, bestelako panorama azaltzen dute emaitzok, gaztelera edo frantsesa baitira Donostian gehien entzuten diren hizkuntzak. Halere, 1989tik 2011ra zertxobait igo da euskararen erabilera, eta apur bat behera egin du gaztelera eta frantsesaren erabilerak.
Gaskoi izenak
Orain dela mende batzuk Donostian gaskoi jendearen komunitate bat bizi zenez, gaskoi hizkuntzaz ere mintzatzen zen; komunitate horrek leku-izen ugari laga ditu Donostian eta horietako asko gaur egun arte iritsi dira: Urgull (gaskoiz – Orgull edo Urgullus, euskarara Urgull formarekin ekarri zen), Enbeltran (gaskoiz – En Beltran, hots, Beltran jauna), Gros, Polloe (gaskoizko Poll eta Pollet hitzetatik dator, Polloe formaz euskaratu zen), Morlans, Monpas (Mont-pas), Aiete (gaskoiz – Ayet; Aiete formarekin euskaratu zen), Ulia (gaskoiz – Oli, euskaraz – Ulia edo Uliamendi) eta Miramon (gaskoiz – Miramont).
Korrika
KORRIKA hainbat alditan amaitu da bertan; 22. KORRIKA, alegia, berriro amaituko Donostian, AEK-k jakinarazi duenez: 2022ko     apirilaren 10ean, hain zuzen ere. 2011n amaitu zen 17.a, Ilaski Serrano k eta Kike Amonarriz ek irakurritako mezuarekin, eta berriro dagokio Gipuzkoako hiriburuari euskara ren aldeko ekimen erraldoiaren bukaera hartzea.
Kultura
Donostiarren ekimen herrikoiak gaindituz, Donostiako kultura eskaintza batez ere turismoa bultzatzeari eta nazioartean irudi erakargarria emateari begira eratzen da erakunde publikoen aldetik.
Jaialdiak
Hirian antolatzen den jaialdi zaharrena, Musika Hamabostaldia, 1939an sortu zen, turisten oporraldia luzatzeko asmoarekin.
Jazzaldia, berriz, Donostiako jazz zaleen ekimena izan zen, Mariano Larrandiak Kultur eta Turismo Ekintzetxeari jazz jaialdi bat egitea proposatu zion eta lehenengo saioa 1966ko irailaren 10ean izan zen Trinitate plazan.
Ekipamenduak
Kursaal jauregia, Rafael Moneo arkitektoak diseinaturiko jauregi ikusgarri honetan auditorioak eta areto zabalak daude, zine, musika, antzerki eta dantza emanaldiak egin eta feria, biltzar eta kongresuak antolatzeko. Horrela, Kursaal jauregian eta ondoan dagoen eta halaber ikusgarria den Victoria Eugenia antzokian, hiriak antolaturiko kultura ekitaldi nagusiak ospatzen dira, Donostiako Zinemaldia, Musika Hamabostaldia, Jazzaldia eta udazkeneko Beldurrezko Astea.
Tabakalera, tabako fabrika izandako eraikina, Kultura Garaikidearen Nazioarteko Gune bilakatu da. Egia auzoan dago eta 2015ean inauguratu zen. Bertako proiektu kulturala lau lan ildoren inguruan antolatuta dago: praktika artistiko garaikideak, hezkuntza, Hirikilabs, kultura digitalaren laborategia eta Ubik, sorkuntza liburutegia. Tabakalera eraikinean hainbat erakunde eta proiektuk dute egoitza: Zinemaldiak, Kutxa Fundazioak, Etxepare Institutuak eta Euskadiko Filmategiak.
Beste ekipamendu nagusi bat Koldo Mitxelena Kulturunea da, Gipuzkoako Foru Aldundiak kudeatua: liburutegia, erakusketa aretoak eta jarduera aretoak dauzka. Udal Liburutegia 1874an sortu zen eta gaur egun udalak sare oso bat du hirian zehar sakabanatua. Auzoetako liburutegi gehienak kultur etxeetan daude: programazio zabala dute, besteak beste, ikastaroak, kontzertuak, antzerkia, zinema emanaldiak eta erakusketak antolatzen dituzte. Udal Liburutegia eta kultur etxeak Donostia Kulturak kudeatzen ditu, Donostiako Udalaren kultur eragile nagusia, eta hainbat kultur ekipamendu eta jardueraren arduraduna.
Museoak
Donostian era askotako museoak daude. Zaharrena San Telmo Museoa da. Parte Zaharreko Zuloaga plazan dago, dominiko fraideen komentua izandako eraikinean. 2011n eraberritu zen eta Euskal Herriko gizartearen museo bilakatu.
Bisitari gehien jasotzen dituena Aquariuma da: kaiko eraikin batean dago: 1928an sortu zen eta 1998an zaharberritu eta handitu.
1990ko hamarkadatik aurrera sortu ziren Untzi Museoa (1991), Elizbarrutiko museoa (1991), Museum Cement Rezola (2000) Añorga auzoan eta Eureka! Zientzia Museoa edo Zientziaren Kutxagunea (2001). Donostiatik oso gertu, Hernanin Chillida-Leku museoa dago, Eduardo Chillida eskultorea eta bere familiaren ekimenez 2000. urtean inauguratua.
Errotaburuko Karlos Santamaria Plazan Jokoenea museoan mundu zabaleko ehunka joko ikus daitezke: bakar-jokoak, dado-jokoak, domino-jokoak, karta-jokoak eta taula-jokoak.
Zinema aretoak
Donostiak zinema areto asko izan ditu, egun ,SADE taldea Antiguo Berri Zinema, Principe eta Trueba zinema aretoen jabea da. Principe eta Trueba 1920ko hamarkadan sortuak, 1970-1980ko krisialdiaren ondoren eraberrituak izan ziren. Desagertutako zinema aretoen zerrenda luze da. Zenbait kasutan zinema areto eta antzokiak izan dira aldi berean. Besteak beste, Salón Novedades izenekoa, Garibai kaleko 34 zenbakian, jatorriz El Pueblo Vasco egunkariak sortu zuen 1912an eta 1979an itxi zituen ateak.
Gran Kursaal (1922-1972) ere aipatu behar da, gerora bertan egon zen Inesa Gaxen aretoa (1969-1972). Miramar (1913-1987) Aldamar kalean, Petit Casino (1925-1998) Parte Zaharreko Kale Nagusian, gaur egun kasinoa, Novelty (1959-1976) Arrasate kalean, Actualidades (1951-1968) Arrasate kalean, Rex Avenida (1957-1991) eta Astoria (1961-2004), Amarako Antso Jakitunaren Hiribidean, Savoy Groseko San Franzisko kalean (1962-1996), Dunixi (1967-1977) Egiako Karmengo Andre Mariaren kalean eta Amaya, Getaria kalean (1966-1994).
Eraikin enblematikoen artean, berriz, Bellas Artes (1914-1982) antzoki eta zinea, Urbieta kalearen amaieran Prim kalearekin bat egiten duen kantoian. Bertan izan zuten egoitza Donostiako Orfeoiak eta Euskadiko Orkestra Sinfonikoak.
Bradshaw (Mendebaldeko Virginia)
Bradshaw Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. McDowell konderrian kokatuta dago, Mendebaldeko Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Donostia
Kirolak
Goi mailako kirolean, Real Sociedad futbol taldea nabarmendu behar da. Gipuzkoan futbol talde maitatuena izateaz gainera, Espainiako futbol talde entzutetsuenetakoa da. Historian zehar Espainiako lehen mailako bi Espainiako Futbol Liga eta Errege Kopa bat irabazi ditu. Klubak emakumezkoen futbol talde bat eta gazte talde bat ere biltzen ditu bere baitan. Futbolaz gainera, beste kirol batzuetan ere nabarmentzen da Real Sociedad: belar gaineko hockeyan esaterako, emakumezkoen taldea titulu anitz irabazitakoa da Espainian. Atletismo talde indartsua ere izan du ia taldearen sorreratik bertatik.
Hirian dagoen beste elkarte kirol anitza Club Atlético San Sebastián da, kirol gutxituak sustatzeko 1958. urtean sortu zena. Atletismoa, errugbia, softbola, igeriketa, praguismoa, belar hockeya eta beste hainbat kirol lantzen ditu eta Espainiako txapelketa ugari irabazi ditu.
da, kirol gutxituak sustatzeko 1958an sortu zena. Atletismoa, errugbia, softbola, igeriketa, belar hockeya eta
Bera Bera emakumezkoen maila goreneko eskubaloi taldea da, azken urteetan Espainiar Estatuko talderik indartsuena, ia urtero Ligak eta Kopak irabazi baititu.
Saskibaloian Askatuak talde historikoa eta gaur egun maila gorenean dagoen Gipuzkoa Basket taldeak daude.
Gizonezkoen Bera Bera Rugby Taldea Espainiako Errege Kopa bat irabazitakoa da.
Arraunketan, Ur-Kirolak eta Donostia Arraun Lagunak taldeek txapelketa ugari irabazi dituzte arraunketa olinpikoan; tostako arraunketan, 2007tik aurrera Donostiarra traineru bateratuaren proiektuan batu dira, Club Deportivo Fortunarekin batera.
Negu partean oin-lasterketek ere arrakasta handia dute eta nazioarteko hainbat txapelketa antolatzen dira, hala nola, Donostiako maratoia, Behobia-Donostia eta Erregetako eta Donostiako nazioarteko krossak.
Jaiak eta ospakizunak
Donostiarren jai nagusia Donostiako Danborrada da, urtarrilaren 20an, Donostia zaindariaren egunean hain zuzen. Erabateko ziurtasunik ez badago ere, 1836. urtean militarren parodia moduan sortua, jai honetan donostiarrek, elkarteetatik eratutako konpainietan bildurik eta sukaldariz edo militarrez jantzirik, danborrada etengane jotzen dute kaleetan zehar donostiar doinu tradizionalen erritmoan, San Sebastian martxa izenekoa nagusi bada ere. Egun horretan eguerdian ospatu eta milaka haur donostiar biltzen dituen Haur Danborrada izeneko desfilea ikusmin handia sortzen duen ekitaldia da.
Inauteriak dira donostiarren beste jai handi bat. Baina horien aurretik, kaldereroen konpartsek eta Inude eta Artzaien konpartsek egun bana dute bere desfileak egiteko. Santa Agedako ospakizuna ere auzoetan berpizten ari den euskal ohitura bat da. Donostiako inauteriak euskal inauteri tradizionaletatik aldentzen diren ospakizunak dira eta munduko beste toki askotan bezalaxe desfile huts moduan antolatzen dira.
Udan, abuztuko Aste Nagusia jai nagusia da. Kanpoko jende asko biltzen dituzten jaiak dira, batez ere gaueroko su artifizialen erakustaldien inguruan. Abuztuaren 31n, 1813 an hiria guztiz suntsitu zuen sutea gogoratzen da, Abuztuaren 31 kalearen inguruan. Irailean Donostiako Euskal Jaiak ospatzen dira eta horiekin batera Donostiako Estropadak izaten dira.
Urtean zehar, bestetik, batez ere udan, Erraldoi eta buruhandien konpartsa ateratzen da kalera.
Aipatzekoak dira, halaber, hiriko auzoetan zehar ospatzen diren jaiak, hala nola Amara Zaharreko jaiak eta Egiako Porrontxoak.
Herri elkarteak
Gaur egun Euskal Herriaren mugak gainditu dituzten herri elkarte edo soziedadeak izenekoek Donostian izan zuten jatorri. Gizartearen atal garrantzitsu bat osatzen dute, elkartearen egoitzan lagun giroan afari baten inguruan egoteaz gainera, kultura eta kirol ekintza ugari antolatzen baitituzte. Donostiako jai nagusia den danborradan ere beraiek dira protagonista. Lehen elkarte gastronomikoak La Fraternal izena izan zuen eta 1843 an sortu zen. Elkarteak sortzeko arrazoi nagusia Donostiako kaleko sagardotegiak galduz joatea izan zen; donostiarrek bilguneak behar zituzten otorduak egiteko eta elkarteak sortzen hasi ziren.
Kultur ondasunak
Donostian, badira Eusko Jaurlaritzak kultura ondasun izendatu dituen hainbat monumentu eta monumentu-multzo. Landarbason Igoin-Arkolako Estazio Megalitikoa. Urgull mendian Motako Santa Kruz Gaztelua eta Gotorlekua hiriaren defentsarako gune oso garrantzitsuak izan dira. Gaur egun aisialdirako leku bilakatu dira, zenbait eraikin eraberrituak daude eta jarduerak antolatzen dituzte. Motako gazteluan Historiaren etxea dago, Gobernadorearen baterian Natur Txokoa eta Damen Baterian Liburutegia. Urgull mendiaren magalean San Telmo komentua dago, dominiko fraideena izandakoa eta 1932an museo bilakatu zena. Parte Zaharrean bi eliza nagusi daude, San Bizentekoa, gotikoa, XVI. mendekoa eta Santa Mariakoa, XVIII. mendekoa eta barrokoa, bertan dago kokatua Elizbarrutiko museoa.
Arkitektura zibilaren alorrean alde zaharreko Plaza Berria (Konstituzio plaza) aipatu behar da, XIX. mendekoa, 1813ko sutearen ondoren aurretik zegoenaren lekuan eraikia, Pedro Ugartemendia eta Alejo Mirandaren proiektuen arabera. Plazako eraikin nagusia Udaletxea izan zen, eta 1951n bertan Udal Liburutegia kokatu zen. Kortazar zabalgunean Udaletxearen eraikina dago, Luis Aladrén eta Adolfo Morales de los Ríosek eraiki zuten 1882an, Europako kasinoen ereduetan oinarrituta. Udaletxearen eraikinaren albo batean eta Kontxako hondartzaren ondoan Club Nautikoa edo Errege Itsas Kluba dago. 1930eko arkitektura arrazionalistaren eredu aipagarrienetakoa, Jose Manuel Aizpurua eta Joakin Labaien arkitektoen maisulana.
Kontxako pasealekuaren beste muturrean, Antiguako auzoan, Miramar jauregia aipatu behar da, Selden Wornum ingeles arkitektoaren proiektua, errege familiaren oporraldietarako. Aipagarriak dira jauregiaren inguruko lorategiak Pierre Ducasse frantses lorazainaren eskukoak, Alderdi Eder eta Gipuzkoa plazako lorategien egile berarenak. Miramar jauregia gaur egun Udako Ikastaroen egoitza da eta urtean zehar jarduerak antolatzen dira.
Ekialdeko zabalgunean Victoria Eugenia Antzokia eta Maria Cristina Hotelaren gune monumentala nabarmentzen da.
Artzain Onaren katedrala, Igeldoko San Pedro eliza eta Gros auzoko Okendo Almirantearen etxea, gaur egun Kultur Etxea, ere ondare sailkatuaren zerrendan daude. Halaber hainbat baserri, besteak beste, Katxola, Ariztegieta eta Loiola auzoko Patxillardegi.
Donostiako parke eta lorategiak
Hiriaren tamaina erlatibo txikian, parke eta lorategi ugariek gehiegizko urbanizazioa leundu egiten dute, naturaz gozatzeko aukera emanez. Halaber, hiriko kale eta plaza gehientsuenetan zuhaitzak eta zuhaixkak daude. Horietatik, ikusgarriak dira Kontxako pasealekuko tamarindoak eta Benta Berriko eta Ibaetako ezkiak. Kristinaenea, Egia auzoaren eta Urumea ibaiaren artean, hiriguneko parke handienetakoa da eta bertan hiria ia guztiz utzi eta baso oparo baten barrena pasea daiteke. Parke hori Mandaseko dukea izan zen Fermin Lasalaren eta Cristina Brunettiren lorategi pribatua zen, baina 1926az geroztik udalaren esku dago.
Ametzagainako parkeko ametzak ikusgarriak dira; parke barruan historiaurreko giza-aztarnategi bat dago, baita gerra karlistetako gotorlekua ere.
Hedabideak
Irratiei dagokienez, Euskadi Irratia, Euskadi Gaztea eta Donostialdeko Ttan Ttakun irrati librea euskara hutsezkoak eta Herri Irratia elebiduna dira Donostian egoitza nagusia dutenak.
Radio Euskadi, COPE, SER, Onda Cero eta RNE erdal irrati kateek, berriz, ordezkaritzak dituzte Donostian eta bertatik hainbat saio egiten dituzte. Internetez emititzen duen Info7 irratia FM bidez ere entzun daiteke Donostian.
Donostiar ospetsuak
Donostiar ospetsuen artean ditugu, besteak beste, Eduardo Txillida eskultorea, Pio Baroja, Ramon Saizarbitoria, Txillardegi eta Felipe Juaristi idazleak, Antton Etxeberria antzerkilaria, Luis Miguel Arconada, Bittor Alkiza eta Pello Ruiz Cabestany kirolariak, Iñaki Gabilondo kazetaria, Iñaki Alegria informatikaria, Aita Donostia, Pablo Sorozabal eta Nicanor Zabaleta musikariak, Mikel Laboa, Mikel Erentxun, Javier Gurrutxaga eta Imanol Larzabal kantariak, Juan Mari Arzak, Elena Arzak, Martin Berasategi eta Pedro Subijana sukaldariak, Jesus Maria Leizaola eta Odon Elorza politikariak eta Julio Medem zinemagilea.
Herri eta hiri senidetuak
Donostia ondorengo herri eta hiriekin senidetuta dago:
Callechelys randalli
Callechelys randalli Callechelys generoko animalia da. Arrainen barruko Ophichthidae familian sailkatzen da.
Argun
Argun (Эргүнэ мөрөн; ; ; Аргу́нь) Asiako ibaia da, ekialdeko Errusia eta ipar-ekialdeko Txinaren arteko muga da. Shilka ibaiarekin batera, Amur sortzen du.
Mondarrain
Mondarrain edo Arranomendi Lapurdin dagoen mendia da. Ezpeletaren hegoaldean eta Itsasuren hego-mendebaldean kokatzen da.
Ez da garaiera handiko edo laztasun handiko mendia. Beharbada nolabaiteko igoera gogor bakarra Laxia auzotik abiatzen dena da. Haren gailurra konglomeratuzko haitz ugariz osatuta dago eta bulder eskaladan jarduteko aproposa da.
Belaunaldi galdua
Soziologian, belaunaldia galdua (Lost Generation) izendapenak Lehen Mundu Gerran heldu bilatutako pertsonak izendatzeko erabili ohi da. Literaturan, berriz, terminoa Lehen Mundu Gerraren gordintasuna eta Depresio Handia bizi zuten idazle talde bat izendatzeko erabiltzen da: eta beste idazle batzuk barne hartzen dituena.
Oro har, talde honetako idazleek garaiko moral eta ohiturak ukatu eta literatura bide berriak jorratu nahi izan zituzten. Kontzeptuaren sortzailea, antza, Gertrude Stein izan zen.
Kilker Dema
Kilker Dema Igeldo Produkzioek Euskal Telebistarako sortutako umorezko telesaila da. 2002an, bere 30 minutuko 26 kapituluak ETB 1ean eman zituzten. Zuzendaria Kepa Gallego zuen.
Erredin
Erredin Lizoainibar-Arriasgoiti udalerriko Lizoainibar ibarreko leku bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Pirinioaurrea eskualdean.
biztanle zituen.
Bertako biztanleak erredindarrak dira.
Izena
Erredin toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Geografia
Erredin Lizoainibar ibarran dago.
Ingurune naturala eta klima
Lizoainibar Pirinioaurreko ibarra da, Eguesibar eta Longida lotzen dituen lautada da. Ibaia zeharkatzen du Erro ibaiak, Irati-Aragoi ibaiaren adarrak.
Ibarreko klima azpi-mediterraneoa da, urteko batez besteko tenperatura 12 eta 13 gradu ingurukoa, eta batez besteko prezipitazioak 800 mm eta 1 000 mm bitartekoak. Urteko egun euritsuak 90 izaten dira, batez ere udaberri eta udazkenean. Uda garaian, bi hilabete lehor izaten dira, uztaila, eta, batez ere, abuztua.
Herrigunearen inguruko basoetan, birlandatutako pinuak dira nagusi. Birlandaketa hauek XIX. mendetik aurrera egin ziren, inguruko zerrategiek zuten hazkunde azkarreko zuhaitzen beharra zela eta. Oraindik ere, 100-120 hektarea gordetzen da.
Estazio meteorologikoak
Lizoainibarren dagoen Beortegi herrian, itsasoaren mailatik 580 metrora, Nafarroako Gobernuak 1998n jarritako estazio meteorologikoa dago.
Historia
Antzinako jaurerria, zeinaren laborariei Tibalt II.a Nafarroakoa erregeak 1268n agindu zien ez zituztela errege ondaretik besterenduko. 1280an, urtean 68 soldata zor zituzten: 5 diru eta erdi, eta 34 kahitze, laurden bat gari. Migel Xil Erredin 1456an bere jauregiko titularra zen.
1835-1845eko udal-erreformetara arte, Lizoainibarko diputatuak eta herriko errejidoreak gobernatzen zuten, eta, ondoren, erregimen komunaren mende geratu zen. Elizari dagokionez, 1847an herritarrek zuten parrokoa aurkezteko eskubidea.
Egun horretan bertan, beste herri batzuetako haurrak joaten ziren eskolara, eta irakasleak hirurogei gari-lapurreta hautematen zituen urtean. Pattar fabrika batek funtzionatzen zuen. Gure mendearen hasieran landa-kutxa bat eratu zen eta Martin Ziaurritz jaunak sortutako fundazio batek eskaintzen zituen zerbitzuak. Fundazio hori alkateak, parrokoak eta auzotar batek zuzentzen zuten, nekazariei ereiteko garia emateko.
Demografia
biztanle zituen Erredinek.
Euskara
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Lizoainibarko herri guztiak sailkatu zituen, hegoaldeko goi-nafarrera euskalkian, Pirinioaurre ibarretik Eguesibar eta Longida ibarrekin eta Pirinioaurreko Eguesibar eta Longida ibarrekin hitz egiten zena.
Erredingo azpieuskalkia pirinioaurrera da.
Agama montana
Agama montana Agama generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
NGC 1538
NGC 1538 galaxia espiral bat da, Eridanus konstelazioan. Ormond Stoneek aurkitu zuen n.
Tripterygion melanurum
Tripterygion melanurum Tripterygion generoko animalia da. Arrainen barruko Tripterygiidae familian sailkatzen da.
Ijebu
Ijebu (baita Jebu edo Geebu bezala ezagutua ere), kolonien aurreko Nigeriako erreinu joruba izan zen. Hamabosgarren mendearen inguruan sortu zen, eta kondairak dioenez, bere dinastia Obantak sortu zuen Ile-Ife hirian. Ijebuko artean eta erritualetan Beningo Inperioaren eragina aurkitu da. Erreinua eskualdeko garatuenetakoa izan zen, eta gobernu konplexu eta antolaketa handikoa izan zuen. Hiriburua Ijebu Ode izan zen.
Hemezortzigarren eta hemeretzigarren mendeetan erreinua sendotu egin zen, batez ere Lagos eta Ibadan arteko merkataritza-bideetan kokapen garrantzitsua zuelako. Ijebuk muga zorrotzak jarri zizkion merkataritzari, eskualdeko truke guztiak merkatari ijebuarrek egin behar zituztela ezarriz. Monopolio honek aberastasun handia ekarri zion erreinuari, baina europarrak gogaitu zituen.
Ekonomikoki sendoa izan arren, hemeretzigarren mendearen amaieran erreinuan barne-gatazkak sortu ziren. Ez zuen inoiz indar militar handirik eduki, eta mertzenarioen laguntza behar izan zuen askotan. Atzerritar hauek herrialdea desegonkortu zuten.
1892an britainiarrek Ijebu erasotu zuten, merkataritza-mugak aitzakiatzat hartuz. Hiriburua okupatu zuten hainbat urtez, eta azkenerako erreinua Hego Nigeria deitu zen koloniari batu zitzaion.
Eskozia
Eskozia (ingelesez eta eskozieraz, Scotland; Eskoziako gaeleraz, Alba) Erresuma Batua osatzen duten lau herrialdeetatik iparralderen dagoena da. Ingalaterra eta Galesekin batera, Britainia Handiko uhartea osatzen du: uharte horretako heren bat hartzen du, eta 790 uharte baino gehiago ditu. Ipar eta mendebaldean, Ozeano Atlantikoarekin du muga; ekialdean, Ipar itsasoarekin; hegoaldean, Ingalaterrarekin; eta hego-mendebaldean, Ipar kanalarekin eta Irlandako itsasoarekin. Lurraldez, 78.772 km2 ditu, eta gutxi gorabehera 5.116.900 biztanle; beraz, 65 biztanle ditu km2-ko. Hiriburua Edinburgh da, eta hiririk handiena – Glasgow (haren hirigunean bizi dira Eskoziako biztanleen % 20).
Unbeko Ama Birjina
Unbeko Ama Birjina (edo Unbeko Ama Birjin Garbi Mingarria) Laukiz (Bizkaia) udalerriko Unbe mendian dagoen izen bereko santutegian agertu ei zen Andre Mariaren deitura da. Unbeko Ama 1941 eta 1988 artean hainbat aldiz agertu ei zitzaion Felisa Sistiaga plentziar iragarleari. Agerkunde horien sinestunek diotenez, Ama Birjinaren aginduz kapera altxatu zen Unben. Ordutik aurrera hamaikatxo lagun joaten dira Unbera euren minak sendatzeko mirari bila. Iraileko lehenengo zapatua Ama Birjinaren egunik garrantzitsuena da; horren ondorioz, Unbera autobus eta beribil ugari joaten dira egun horretan. Antza denez, hango putzuko ura, edateko ona izan barik, miraritsua da. Ama Birjinaren kaperan ustezko sendatuen makina bat opagai dago.
Eskozia
1707 arte, Eskoziako Erresuma burujabea izan zen: urte hartan Britainia Handia sortzeko Ingalaterrarekin Batasun Agiria izenpetu zen. Batasunak ez zuen Eskoziako berezko sistema legal edo judizialaren aldaketarik ekarri, hau ordudanik Gales, Ingalaterra eta Ipar Irlandakotik ezberdina da, honenbestez nazioarteko zuzenbidean erakunde juridiko ezberdintzat onartu eta hartzen da. Berezko legeen biziraupena jaso da, baita eskoziar kulturako zati diren hezkuntza eta erlijio sistema ezberdinak ere eta hauek mendeetan zehar garatu dira.
Manuel Pérez Martínez
Manuel Pérez Martínez hauetako bat izan daiteke:
Unbeko Ama Birjina
Historia
Sinestunek diotenez, 1941eko martiaren 25ean lehenengo aldiz agertu zitzaion Ama Birjina Felisa Sistiagari (1908-1990). Handik aurrera beste hamarnaka agerkunde jazo ziren. Birjinaren azken mezua 1988ko abenduaren 8an izan zen.
Bramwell (Mendebaldeko Virginia)
Bramwell Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Mercer konderrian kokatuta dago, Mendebaldeko Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Unbeko Ama Birjina
Historia
Felisa 1990eko zezeilaren 10ean zendu zen. Euren amaren mandatuari jarraituz, seme-alabek, notarioaren aurrean, martiaren 10ean, Felisak bera hil ostean ireki zezaten utzitako gutun-azala ireki zuten. Gutun-azalak mezu bat eta gauzaki bat zeuzkan, Felisaren esanetan Ama Birjinaren mandatuz.
Eskozia
Hizkuntza ofiziala ingelesa da lurraldean eta aitortutako hizkuntzak scotsera eta Eskoziako gaelera dira. Scotsera, ingelesaren oso antzekoa dena, germaniar hizkuntzen kidea da eta Eskoziako gaelera, aldiz, zelta hizkuntzen kidea da (biak indoeuropar hizkuntzen kideak dira), irlandera eta manxerarekin lotura estua duena.
Etimologia
Scotland izendapena agertzen duen agiririk zaharrena X. mendeko Anglo-saxoi Kronika da, jatorri eztabaidagarria duen latinezko Scoti izendapenetik eratorria da, eta izen hori Hiberniako (gaur egungo Irlanda) biztanleak izendatzeko erabiltzen zen. Erromatarren garaian Scots edo Eskotoek gaur egungo Eskozia inbaditu zuen Irlandako tribu baten izena zen. Scotia edo Scottia hitzak, latinera arruntean agertzen da: «Scotsen lurraldea» edo «eskotoen lurraldea» esan nahi du. Gainera Scotia hitza gaelera hitz egiten zen Eskoziako eremua izendatzeko bakarrik erabili zen; bestalde, izendapen hori Albania (gaeleraz, Eskozia izendatzeko Alba hitzetik zetorren) elearekin batera tartekatzen zen. Eskozia osoa izendatzeko Scotland izendapenaren erabilera Behe Erdi Aroan orokortu edo ohiko egin zen. Aro Garaikidean, ingelesez eta eskozieraz Scot izendapena Eskozia guztiko biztanleak izendatzeko erabiltzen da, betiere bere jatorri etnikotik at, eskoziar nortasuna nagusiki hiritartasunean oinarritzen baita eta ez etnian ala hizkuntzan. Scot izendapena eskoziera izendatzeko erabili ohi da, Lowlands edo Eskoziako Behe Lurretan hitz egiten den hizkuntza, alegia.
Geografia
Eskoziak 81.610 km²-ko hedadura du. Iparraldetik hegoaldera 441 km luze da eta ekialdeko kostatik mendebaldekora 39 eta 248 km arteko zabalera du. Bi zonalde geografikotan banaturik dago: Highlands-ak eta Lowlands-ak. Horrekin batera, Shetland, Orkney eta Hebrida uharteak ere Eskoziaren zatia dira.
Gaur egun Eskoziak 5 milioitik gora biztanle ditu; batez besteko detsitatea 66 lagun/km²-koa da.
Eskoziak Britainia Handiko uhartearen goialdeko herena hartzen du, europar kontinentearen ipar-ekialdean. Denera, 78.772 km²-ko eremuan hedatzen da. Eskoziaren lur-muga bakarra hegoaldean Ingalaterrarekin lotzen duena da eta 96 km ingurutan hedatzen da, ekialdeko kostaldeko Tweed ibaitik mendebaldeko Solwayko fiordora. Ozeano Atlantikoak Eskozia iparraldetik mendebalderuntz ingurantzen du, eta Ipar Itsasoa, berriz, bere ekialdean kokatzen da. Irlanda Eskoziako Kintyre penintsulatik 30 km-tara dago eta Norvegia, aldiz, Eskoziatik 400 km ipar-ekialderuntz dago, Faroe uharteak – 310 km-tara, eta Islandia – 798 km ipar-ekialderuntz. Eskoziako erdigune geografikoa, ohituraz, Badenochen dagoen Newtonmore herritik kilometro gutxitara dago, jendetsuenak diren eremuetatik iparraldera, halere honi buruzko iritzi ezberdinak daude, neurketak egiten diren eraren arabera, edota eskoziar uharteak kontuan hartzen diren ala ez.
Gaur egungo Eskoziako eremuaren hedadura 1237ko Eskozia eta Ingalaterraren arteko Yorkeko Akordioa eta 1266ko Eskozia eta Norvegiaren arteko Pertheko Akordioaren berdintsua da. Salbuespen batzuk ere badaude: antzina eskoziar lurraldea zen Man uhartea, orain Britainiar Koroaren Menpekoa da; XV. mendean Orkadak eta Shetland uharteak Norvegiari erosiak izan ziren; aldiz, Atlantikoan kokatzen den Rockall uhartetxo harritsua lehenik Erresuma Batuaren eskuetara igaro zen eta 1972ko Rockall Uharteko Akordioaren ostean, Eskoziaren jabego bihurtu zen. Halere, Irlanda, Danimarka eta Islandiaren aldetik Eskoziaren bereganatze horren legezkotasuna eztabaidan jarri da, eta nazioarteko zuzenbideari dagokionez, ziurrenik eraginik ez du izango.
Geologia eta geomorfologia
Pleistozeno aroko glaziazioetan zehar eskoziar lurralde osoa izotzez estalia zegoen, eta horrek gaur egungo paisaian berebiziko eragina du. Ikuspuntu geologikotik ikusita Eskozia hiru gunetan azpibanatzen da: Highlansetako fallaren ipar-ekialdean kokatzen diren Eskoziako Lur Garaiak eta uharteak, Arran uhartetik hasi eta Stonehavenera. Eskoziako eremu hau funtsean Kanbriar eta Aurrekanbriar aroko antzinako haitzez osatuta dago, eta ondorengo Kaledoniar orogeniar aroan goratuak izan ziren. Haitzez osatutako oinarri hau aro berriagoko arroka igneozko intrusioekin elkargurutzatzen dira, eta hauen aztarnek Skye uharteko Cairngorms eta Cuillin bezalako mendi multzoak sortu dituzte. Lehen aipaturikoaren salbuespen nabarmen bakarra hareharri estratuz osatutako Old Red Sandstone direlakoak dira, eta hauetan fosilak aurkitu izan dituzte, batez ere Morayko fiordoan. Highlands, edo «Lur Garaiak» orokorrean menditsuan dira eta Great Glen, edo «Haran Handiak» banatzen ditu. Britainiar uharteetako garaiera handienak hemen kokatzen dira, 1.344 metrodun gailur handiena den Ben Nevis barne. Eskozia 790 uhartez osaturik dago, eta lau multzo nagusietan sailkatu daitezke: Shetland uharteak, Orkada uharteak eta Hebrida uharteak, eta azken hauen barnean Barruko Hebridak eta Kanpoko Hebridak daude. Gainera, eremu honetan ur gozo iturri ugari daude; horien artean Ness lakua edo Lomond lakua daude. Kostaldeko gune batzuk machair direlakoak dira, larrez estalitako dunak dituzten lursailak.
Hegoaldeko lautadak, edo Lowlands direlakoak 200 km luzerazko muino sail batzuez osatuta daude. Stranraerretik Dunbarrera doan falla baten hegoaldean kokatzen dira. Gune hau orain dela 400 edo 500 milioi urteko Siluriar biltegiez osatuta dago.
Falla, haran edo glen direlakoek Eskozia ekialdetik mendebalderuntz gurutzatzen dute eta sarritan laku, edo lochs direlakoak izan ohi dituzte, adibide gisa Great Glen haranean kokatzen den Ness aintzira, edota Higlandsetako Fallan kokatzen den Lomond lakua (Erresumako ur gozodun laku handiena). Bestalde Eskozia Ipar Itsasoan edo Ozeano Atlantikoan itsasoratzen diren ibaiek zeharkatzen dute, eta askotan fiordoetan itsasoratzen dira, adibidez Clydeko fiordoa, Fortheko fiordoa edo Tayko fiordoa. Eskoziako ibai luzehenak Tay ibaia (193 km), Clyde ibaia (171 km), Tweed ibaia (156 km) eta Spey ibaia (107 km) dira.
Uharteak
Eskoziak 790 uharte baino gehiago ditu, lau talde nagusitan banatuta: Shetland, Orkney, Barruko Hebridak eta Kanpoko Hebridak.
Hauexek dira uharterik handienak:
Ibaiak
Eskoziako ibaiak nahiko laburrak dira, luzeena ez baita 200 kilometrora iristen. Hona hemen luzeenak:
Fauna eta flora
Eskoziako basabere eta landaretza Europaren ipar-mendebaldeko edozein lekutan aurkitu daitekeen ohikoa da, halere noizean behin ugaztun handiak ere ikus daitezke. Adibidez, hartz arrea, otsoa, ipar-katamotza, kastorea, elur oreina, altzea edota mortsa bezalako abereak orain ez gutxi arte eta beren behin-behineko desagepena arte ehizatu ohi ziren. Oraindik itsas txakur talde edo multzo garrantzitsuak badaude, bai eta zangak bezalako itsas hegaztien habia-lekuak ere. Arrano beltza ia bertako ikur nazionaltzat dute, eta honekin batera orain ez dela asko ia bere desagerpena arte ehizatuak eta orain Eskozian bersartuak izan diren buztan zuriko arranoa, arrano arrantzalea edo miru zuria bezalako hegaztiak ere badaude.
Udan Eskoziako gailur menditsuetara berdantz edo Plectrophenax nivalis sailak joan ohi dira; neguan, aldiz, eper, erbi eta katazuri ugari euren negualdeko ileantzarekin ikus daitezke. Zenbait pinu baso ere kontserbatzen dira, eta hauetan Loxia scotica hegaztia bizi da, Britainia Handiko hegazti endemiko bakarra dena; habitat berbera hau basoilarra eta oilar lira, basakatua, katagorria eta lepahoriaren bizileku egokia da. Jada kriptozoologiaren atalean, Eskoziako abere edo piztia ospetsuena ezbairik gabe Ness lakuko munstroa da, eta hau ikusteko itxaropena duten ikertzaile eta turista ugari erakartzen ditu.
Herrialde honetako landaretza askotarikoa da, zuhaitz kaduzifolio eta konifero ugariekin, eta mortu eta tundretan aurkitu ohi diren bertako espezieak ere badaude. Halere, bertakoak ez diren konifero espezien neurrigabeko landaketek eta abeltzaintza eta kirol jarduetarako (nagusiki basoilar eta orein ehizaketa) erabiltzen diren iparraldeko mortuek bertako landaretza eta basabereen eremu banaketan izugarrizko eragina izan dute. Perthshire konderrian kokatutako zuhaitz bat, Fortingalleko hagina, beharbada 5.000 urteko antzinatasuna duen hagina, Europako izaki bizidun zaharrena izan liteke. Kardalorea herrialde honetako lore nazionala da, Eskoziako Ezkutuan agertzen da eta Nemo me impune lacessit (euskaraz, «Inork ez nau haserretuko») Eskoziako leloaren lotu daiteke.
Klima
Eskoziako klima epela eta ozeaniarra da, oso aldakorra. Ozeano Atlantikotik datorren Golkoko Korronteak eskoziar lurraldeak epeltzen ditu eta horregatik Eskoziak bere latitude berberean daude Oslo eta Mosku bezalako hiriek baino negu goxoagoak izan ohi ditu (halere uda epel eta hezeagoak izan ohi ditu). Hala eta guztiz ere, orokorrean Eskoziako tenperaturak gainontzeko Erresuma Batukoak baino baxuagoak dira: Eskozian erregistratutako tenperatura baxuena 1895ko otsailaren 11ean eta 1982ko urtarrilaren 10ean Grampian mendietan dagoen Braemar udalerrian harturiko -27,2 °C-koa (-16,96 °F) da, bai eta 1995eko abenduaren 30ean Highland eskualdeko Altnaharra udalerrian harturikoa ere. Neguko goreneko tenperaturak Lowlands ekualdeko 6 °C (42,8 °F) inguruan daude, eta udako goreneko tenperaturen batez bestekoa 18 °C (64,4 °F) da. Tenperatura gorenena 2003ko abuztuaren 9an Scottish Borders eskualdeko Greycrook udalerrian erregistratutako 32,9 °C (91,22 °F) da
Orokorrean Eskoziako mendebaldea ekialdea baino beroagoa izan ohi da, hau itsas korronteen eragina eta Ipar Itsasoko tenperatura baxuen ondorioz da. Barruko Hebridetan dagoen Tiree udalerria planeta osoan eguzki gutxien duen lekuetako bat da: 1975an 300 ordu besterik ez. Eskozian zehar euri-jasa edo prezipitazioak oso aldakorrak dira. Highland eskualdeko mendebaldea oso eremu euritsua da, urteko 3.000 milimetrorekin. Lowlands eskualdean elurteak nahiko ezohikoak dira, baina garaiera handiko guneetan ohikoak dira. Braemar udalerriak urteko 59 egunetan elurteak jasaten ditu eta kostaldeko guneetan, aldiz, elurte egun batez besteko kopurua 10 egunetakoa baino gutxiagokoa izan ohi da.
Historiaurrea
Eskoziak Paleolitiko aroan biztanlerik bazuen ez da ezagutzen, gaur egungo eremua estali izan zuten jarraiko hainbat glaziaziok Mesolitiko aroa baino lehenagoko gizakien aztarna guztiak kendu baitituzte. Orain dela 11.000 urte iritsitako lehendabiziko gizataldeak ehiztariak eta fruitu biltzaileak izango ziren susmoa badago, lehenengo glaziazioaren izotzak iparralderantz atzeratzen hasi ziren garaia. Eskoziar lurraldean agertutako lehen gizakien kokalekuak orain dela 9.000 urte ingurukoak dira eta lehengo herriak, berriz, orain dela 6.000 urtekoak. Adibidez, aro honetakoa da Skara Braeko kokalekua, Orkada uharteetako uharte handienean, zeina oso kontserbazio egoera onean dagoen, bai eta eskoziar uharte guztietan aurkitutako bizileku, ehorztoki eta Neolitiko aroko erritualen guneak. Denboraren igarotzea iraun duten eraikin ugari eremu honetan izatea, zuhaitzik ez egotearekin zerikusia izan lezake, honek antzinako biztanleei bertako harkaitzetan bertan euren eraikinak sortzea erraztu zien.
Eskoziako erromanizazioa
Eskoziari buruz idatzitako historia Britainia Handiaren erdi-hegoaldeko erromanizazioarekin bat da (gaur egungo Gales eta Ingalaterra); garai hartan Britainiako erromatar probintzia osatzen zuen. Erromatarrek Eskoziari Kaledonia («Kaledonioen Lurra») deitu zioten, herrialdean zehar iparraldetik-hegoaldera eta ekialdetik-medebaldera hedatzen ziren pinu kaledonioez osatutako baso mugagabearengatik. Garai hartan eskoziar eskualdean kokatu zegoen herri nagusia piktoena zen, dirudienez beren gorputzak margotzeko zuten ohiturarengatik honela deituak. Eskotoak (Dál Riatak bezala ere ezagunak), aldiz, irlandar jatorrikoak ziren eta Eskoziaren mendebaldean kokatuak zeudean. Hortaz garai honetan zehar ongi ezberdindutako bi erresuma zeuden: Scotland, Eskoziaren mendebaldeko eskotoen erresuma, eta Alba, ekialdeko piktoen erresuma.
Eskoziako erromanizazioaren prozesuak eten ugari izan zituen: K. a. 83. urtean, Cneo Julio Agricola jeneralak Mons Graupiuseko Gudan kaledoniak garaitu zituen : gertaera horrek Gask Ridge bezala ezagutzen den gotorlekuz osatutako kate bat eraikitzea zilegitu zuen, Highlandseko Failaren inguruan (dirudienez iparralderago barneratu gabe); haatik, handik gutxira, erromatarrak Southern Uplands («Hegoaldeko Lautadak») eremura atzeratu ziren, hau da, Eskoziako gunerik hegoaldekoena, eta han eskualdeko tribuak kontrolatzeko, Hadrianoren Harresia eraikitzeari ekin zioten. Lerro horrek erromatar okupazio garaian zehar Erromatar Inperioaren iparraldeko muga marratu zuen, nahiz eta are iparralderago Antoninoren Harresia eraikia izan zen. Muga hori aldi laburretan zehar soilik defendatu ahal izan zen eta azkena 208 eta 210 urteen artean izan zen, Septimio Severo enperadorearen agintepean. Denera, Eskoziako eremu horien erromatarren okupazioa 40 urte eskasetara iritsi zen; hala ere, latindar eragina eremu hegoaldekoenean, batez ere britoi jatorrizko tribuetan, oso iraunkorra izan zen.
Erdi Aroa
Piktoen Erresumak (VI. mendean egoitza Fortriuen zuen) Erdi Aroan berebiziko garapena jasan zuen, beharbada erromatar inperialismoari erantzun nahirik. Biziraupen eta zabalkuntza borroka honen gertakari garrantzitsu bat Dunnichengo Guda (685) izan zen; honetan Bridei III.aren erregealdian (671–693) piktoek Northumbriako tribuak garaitu zituzten. Óengus I.aren (732–761) erregealdia ere piktoen erresumaren sendotze garaia izan zen. Garai honetan eta betiere Beda Beneragarriaren esanetan, piktoen erresumak eskotoen erresumak Alexandro I.a Eskoziakoaren (1107–1124) erregealdian izan zuen neurri berbera edukiko zuen. Halere, X. menderako jadanik kultura gaeliko bat piktoen erresumataz nagusitua zen, honela Kenneth MacAlpin-en (edo Kenneth I.a) errege dinastiaren jatorri irlandarraren kondaira ezarriaz. Hurrengo mendeetan zehar bere Eskoziako ekialdeko jatorrizko eskualdetik ateraz, Forth fiordotik iparralderuntz eta Oykel ibaitik hegoalderuntz, piktoen erresumak iparraldeko eta hegoaldeko lurrak bere kontrolpera igarotzera lortu zuen. XIII. mendearen amaierarako Albako erregeek beren erresumari Eskoziako hego-ekialdeko eremu anglo-hiztuna bereganatzea lortu zuten, baita Galloway eta Caithnesseko eremuetaz nagusitzea ere; XIII. mendearen amaieran erresumak gaur egun Eskoziak duen lur hedadura izatera iristi zen.
Halere, Behe Erdi Aroko XII. mendean zehar hasitako zenbait kultura eta ekonomia prozesuek Ezkoziari oso bestelako ezaugarriak bereganatuarazi zizkion. Eraldaketa horren lehen bultzada Dabid I.aren erregealdian gertatu zen: horrek Iraultza Davidiarra izenez ezagutzen denari hasiera eman zion. Garai hartan, Eskozian feudalismoa barneratu zen, gobernu moduak berrantolatu eta lehendabiziko hiri eta udalerri forudunak sortu ziren (burgh izenekoak). Erakunde horiek, nahiz frantziar eta anglo-frantziar zaldun eta elizgizonen migratzeak «osmosi-kultural» antzeko prozesu bat erraztu zuten: horren bitartez, Albako hegoaldeko eremuak eta kostaldekoak ingeles hiztunak bihurtu ziren, ordu arte konkistatutako hegoaldeko lur askoren antzera; erresumako gainontzeko eskualdeetan, aldiz, beren gaelerar hizkuntza mantendu zen.