cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katamotz
Amerindiar mitologia
- Shawnee herriko mitologian, katamotza goizeko izarraren lau babesleetako bat da. Mitoetako batean, katamotza untxi batek engainatu zuen; zuhaitz baten ondoan katamotzak harrapatu zuenean, su bat eratzea gomendatu zion erreta jateko. Sua osatzen zuten txingarrak katamotzaren larruan zehar zabaldu ziren, bere orban marroiak eratuz.
- Mojaveek uste dute katamotza eta puma haien dibinidade bezala edukitzeak gainontzeko tribuek baino ehiza habilidade hobeak ematen dizkietela.
- Algonquian herrietan, tigre edo katamotz errealaren (Lenapizha) pertsonaia dute haien erlijioan.
- Maliseet, Passamaquoddy eta Micmac herriek Lusifee espiritua dute, katamotzak eta basakatuak errferentziatua. Espiritu hau orohar, pertsonaia gaizto eta guztiziatsua bezala aurkezten da.
- Ojibwa, Algonquin, Odawa, Shawnee, Cree eta Menominee herriek Ur-pantera edo ur-katamotzaren (Mishipeshu) figura dute haien mitologian.
Heraldikan
Katamotza Europako herrialde ezberdinen (Frantzia, Finandia, Erresuma Batua, Begika, Espainia) herri-heraldikan agertzen den irudi edo pertsonaietako bat da, azkar eta zorroztasunari erreferentzia egiten diona. Armarri ezberdinean aurrez aurre edo perfilez aurkitu daiteke, kasu batzuetan otsoarekin konfunditu daitekeelarik buztana hanka artean duenean. Adibidez, Normandiako Valogne herriko armarrian agertzen da. Familia batzuen heraldikan ere agertzen da, nahiz eta ez den oso ohikoa. Kasu honetan ere, azkartasunari erlazionatzen zaio. Baita koldarkeriari hankatartean buztana daramanean.
Jeronimo Pragakoa
Jeronimo Pragakoa (txekieraz: Jeroným Pražský; Praga, 1379 – Konstantza, 1416ko maiatzaren 30a) txekiar filosofo, teologo eta erreformaren lehen aitzindarietako bat izan zen Erdialdeko Europan izan zen. Jan Husen laguna izan zen eta John Wyclifen dotrina defenditu zuen. Konstantzako kontzilioak hiltzera kondenatu eta erre zuten.
Vioménil
Vioménil Frantziako udalerria da, Vosgeak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vioménil udalerrian erroldatutako biztanleak 143 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 106 etxebizitza zeuden, 69 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 29 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 102 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 69 etxebizitza nagusietatik 60 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 9 etxek lau zituzten eta 54 etxek bost zituzten. 52 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 24 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 89 ziren, horien artean 65 aktiboak ziren eta 24 inaktiboak ziren. 65 pertsona aktiboetatik 51 lanean zeuden (29 gizon eta 22 emakume) eta 14 langabezian zeuden (7 gizon eta 7 emakume). 24 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vioménil udalerrian 71 unitate fiskal zeuden, 150 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.914 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen eta 1 zurgina.
2000. urtean Vioménil udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tilly-sur-Meuse
Tilly-sur-Meuse Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Tilly-sur-Meuse udalerrian erroldatutako biztanleak 254 ziren. Familiak 95 ziren, horien artean 23 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 15 bakarrik bizi ziren emakumeak), 26 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 42 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 112 etxebizitza zeuden, 96 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 106 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 96 etxebizitza nagusietatik 83 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 7 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 73 etxek bost zituzten. 70 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 38 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 159 ziren, horien artean 106 aktiboak ziren eta 53 inaktiboak ziren. 106 pertsona aktiboetatik 99 lanean zeuden (58 gizon eta 41 emakume) eta 9 langabezian zeuden (5 gizon eta 4 emakume). 53 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Tilly-sur-Meuse udalerrian 98 unitate fiskal zeuden, 259,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.947 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Tilly-sur-Meuse udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Ida Pfeiffer
Ida Laura Pfeiffer (Viena, Austria, 1797eko urriaren 14a - ib., 1858ko urriaren 27a) austriar exploratzailea eta bidaia liburuen idazlea izan zen. Aurreneko emakumezko esploratzaileen artean dago eta bere liburuak zazpi hizkuntzetara itzuli ziren. Berlin eta Parisko Geografia Elkarteen partaidea izan zen, ez ordea Londreskoa, emakume izateagatik.
Tilly-sur-Meuse
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ida Pfeiffer
Biografia
Vienan jaio zen Reyer izeneko merkatari aberats baten familian. Txikitatik anaien hezkuntza bera jaso zuen eta lehenengo bidaia luzea Palestinara eta Egiptora egin zuen bost urte baino ez zituela. Bederatzi urte zituela aita hil zitzaion eta amak ez zuen onartu bera mutil gisa hezitzea eta mutilen jantziak erabiltzea debekatu zion.
1809an Napoleonen tropek Viena hartu zutenean hainbat soldaduk Reyertarren etxea hartu zuten egoitza gisa. Berari ez zitzaion batere gustatu eta Schönbrunn jauregiko desfilean okupazioaren aurkako protesta egin zuen Napoleon berari atzealdea erakutsiz. Hamabi urte baino ez zituen.
Palestina (1842)
1842an egin zuen lehenengo bidaia. Danubio ibaia jarraituz Itsaso Beltza, Istanbul, Palestina eta Egipto bisitatu zituen, eta Italiatik itzuli zen etxera. Izandako pasadizu eta esperientziak liburu batean plazaratu zituen, Reise einer Wienerin in das Heilige Land ("Emakumezko vienar baten bidaia Lurralde sakratura"), 1843an argitaratu zena.
Eskandinavia eta Islandia (1845)
1845ean iparralderntz jo zuen eta Eskandinavia eta Islandia ikusi zituen. Bi tomo zituen liburua atera zuen, Reise nach dem skandinavischen Norden und der Insel Island ("Eskandinavia iparraldera eta islandiara bidaia").
Munduari lehen itzulia (1846-1848)
1846 urtean munduari bira ematea erabaki zuen. Hegoamerikarantz jo zuen eta bertan hainbat herrialdetan izan zen, bereziki Brasil eta Txilen. Ondoren Tahiti, Txina, India, Persia, Ekialde Hurbila, Grezia eta 1848an itzuli zen Vienara. 1850ean Eine Frau fährt um die Welt ("Emakume baten bidaia munduari bira emanez") liburua atera zuen.
Munduari bigarren itzulia (1851-1854)
1851ean Ingalaterrara joan zen eta handik itsasontzia hartu zuen Hegoafrikara. Bertatik Afrika barrualdera sartu nahi izan zuen baina ezinezkoa zela ikusita Uhartedi Malaiora (gaur egungo Indonesia eta Malaysia) jo zuen. Sonda uharteetan hemezortzi hilabete egin zituen. Uhartedi hartako Dayak etnia eta Batak herria bisitatu eta beraien ohitura eta jokaerez idazten aurreneko pertsonetako bat izan zen. Uhartediko himenopteroen (intsektu ordena zabalena) bilduma eta deskribapen zehatzak ere egin zituen.
Ondoren Australiara jo zuen eta handik Ameriketara. Iparraldetik hegoalderantz egin zuen, Kalifornia, Oregon, Peru, Ekuador, Granada Berria (gaur egun Kolonbia), eta berriz ere iparralderantz, Aintzira Handien eskualdera. 1854an itzuli zen etxera. 1856an Meine zweite Weltreise ("Nire bigarren Munduari bira") liburua atera zuen.
Madagaskar (1857)
1857an Madagaskar uhartera iritsi zen eta Ranavalona I.ak adeitsu hartu zuen arren, nahigabe gobernua behera botatzeko saiakera batean nahastua izan zen eta Madagaskarko europar ugari uhartetik bidaliak izan ziren. Antananarivoko kaiean irtetzeko zain zegoela malaria hartu zuen. Ez zen erabat sendatu eta 1858an hil zen Vienan. 1861 urtean Reise nach Madagaskar ("Madagaskarrera bidaia") liburua argitaratu zuen Oskar Pfeiffer semeak.
Robert Fogel
Esklabotasunak eta burdinbideek Estatu Batuetako ekonomian izan zuten eraginari buruz idatzi du batez ere, eta haren ideia erradikalak oso eztabaidatuak izan dira. The Union Pacific Railroad: A Case in Premature Enterprise (1960) eta Railroads and American Economic Growth: Essays in Econometric History (1964) liburuetan guztiz desegin zuen ordu arteko iritzi nagusia, burdinbideek Estatu Batuetako ekonomiaren hazkundean oso eragin gutxi izan zutela azaldu zuenean. Ideia horrek baino are hauts gehiago harrotu zuten ordea, Time on the Cross: The Economics of American Negro Slavery (1974, Estatu Batuetako ekonomia esklabotasunaren garaian) liburuan plazaratu zituenak: alegia, esklabotasuna kotoia lantzeko sistema eraginkorra izan zela eta arrazoi politikoengatik —ez ekonomikoengatik— desagertu zela. Liburuak izan zituen kritika zorrotzei erantzunez, Without Consent or Contract: The Rise and Fall of American Slavery (1989-1992, Baimenik gabe: Estatu Batuetako esklabotasunaren goraldia eta beheraldia) idatzi zuen gero. Liburu horretan esklabotasuna gaitzetsi zuen eta aurreko ikerketan behar bezala argitu gabe utzitako gai batzuk hobeto azaldu zituen. 1993an Ekonomiako Nobel saria jaso zuen, Douglass C. Northekin batera, historiako gertakariak teoria ekonomikoen eta metodo kuantitatiboen bidez aztertzeko egindako lanarengatik, eta kliometria —historiaren azterketa estatistiko zehatzak eta neurketa objektiboak egitean datzan ekonomiaren adarra— fundatuz egindako ekarpenarengatik.
Fogel gaur egun Center for Population Economics (CPE) erakundeko zuzendaria da, Chicagoko Unibertsitatean, eta NIH (National Institutes of Health) erakundeak bultzatutako Early Indicators of Later Work Levels, Disease and Death proiektuko ikertzaile nagusia.
Fogelen azken kontzeptuak ondorengo lanetan jasota daude: The Escape from Hunger and Premature Death, 1700–2100: Europe, America, and the Third World eta The Changing Body: Health, Nutrition, and Human Development in the Western World since 1700, biak ere Cambridge University Press-ek argitaratuak.
Miribilla parkea
Miribilla Parkea Bilboko parkea da. Miribilla eta San Frantzisko auzoen artean. Miribillako auzune berria eraikitzearekin batera egin zen parkea, antzinako mehategi gune batean.
Parkea eta Miribillako auzoak batzen ditu eta orokorrean malda asko dauzka. Parkearen hegoaldera Bilboko kirol jauregi berria, Bilbao Arena eraiki zen, eta etxe berri asko egiteaz gainera, Atxurirekin batzeko kale berria egin zen, Klaudio Gallastegi izenekoa. Inguruan zeuden etxe batzuk (Bilbo Zaharrekoak) bota eta gero, parke honen behekaldean egindako etxeetara mugitu zituzten antzinako etxe hauen jabe ziren bizilagunak.
Andisleben
Andisleben Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Joué-lès-Tours
Joué-lès-Tours Frantziako udalerria da, Indre eta Loira departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2007an 35.836 biztanle zituen.
Lafourche parrokia (Louisiana)
Lafourche parrokia (Lafourche Parish) Louisianako parrokia bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Thibodaux da. 2010eko zentsuaren arabera 96,318 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Joué-lès-Tours
Biztanleria
2007an Joué-lès-Tours udalerrian erroldatutako biztanleak 35.836 ziren. Familiak 15.694 ziren, horien artean 5.570 pertsona bakarrekoak ziren (2.317 bakarrik bizi ziren gizonak eta 3.253 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4.650 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4.023 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 1.451 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Lafourche parrokia (Louisiana)
Geografia
Lafourche parrokiak 381,844 kilometro koadro ditu. Horietatik 105,178 ura dira. Beste 276,666 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 25,22 da.
Saint-Genis-Laval
Saint-Genis-Laval Frantziako udalerria da, Lyongo Metropolian dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2007an 20.313 biztanle zituen.
Joué-lès-Tours
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Saint-Genis-Laval
Biztanleria
2007an Saint-Genis-Laval udalerrian erroldatutako biztanleak 20.313 ziren. Familiak 7.828 ziren, horien artean 2.126 pertsona bakarrekoak ziren (808 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.318 bakarrik bizi ziren emakumeak), 2.239 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 2.607 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 856 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Joué-lès-Tours
Etxebizitza
2007an 16.816 etxebizitza zeuden, 15.972 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 79 bigarren erresidentzia ziren eta 765 hutsik zeuden. 7.757 etxeak ziren eta 8.967 apartamentuak ziren. 15.972 etxebizitza nagusietatik 8.401 bere jabearen bizilekua ziren, 7.286 alokairuan okupaturik zeuden eta 285 doan lagata zeuden; 1.170 etxek gela bat zuten, 1.878 etxek bi zituzten, 3.294 etxek hiru zituzten, 4.629 etxek lau zituzten eta 5.001 etxek bost zituzten. 9.482 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 8.375 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 5.094 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saint-Genis-Laval
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Joué-lès-Tours
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Saint-Genis-Laval
Etxebizitza
2007an 8.362 etxebizitza zeuden, 7.955 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 77 bigarren erresidentzia ziren eta 329 hutsik zeuden. 3.724 etxeak ziren eta 4.605 apartamentuak ziren. 7.955 etxebizitza nagusietatik 4.957 bere jabearen bizilekua ziren, 2.802 alokairuan okupaturik zeuden eta 197 doan lagata zeuden; 197 etxek gela bat zuten, 670 etxek bi zituzten, 1.609 etxek hiru zituzten, 2.542 etxek lau zituzten eta 2.937 etxek bost zituzten. 6.398 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 3.881 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 3.160 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Joué-lès-Tours
Diru sarrerak
2009an Joué-lès-Tours udalerrian 15.382 unitate fiskal zeuden, 35.102,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.599 euro zen.
Saint-Genis-Laval
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 13.315 ziren, horien artean 9.451 aktiboak ziren eta 3.864 inaktiboak ziren. 9.451 pertsona aktiboetatik 8.649 lanean zeuden (4.389 gizon eta 4.260 emakume) eta 801 langabezian zeuden (402 gizon eta 399 emakume). 3.864 pertsona inaktiboetatik 1.079 erretiraturik zeuden, 1.650 ikasten zeuden eta 1.135 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Joué-lès-Tours
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 1.212 komertzioetatik, 12 erauzte enpresak ziren, 20 janari enpresak ziren, 10 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 4 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 61 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 144 eraikuntza enpresak ziren, 269 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 40 garraio enpresak ziren, 56 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 26 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 65 finantziazio enpresak ziren, 58 higiezinen enpresak ziren, 162 zerbitzu enpresak ziren, 215 administrazio publikoko enpresak ziren eta 70 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Saint-Genis-Laval
Diru sarrerak
2009an Saint-Genis-Laval udalerrian 7.982 unitate fiskal zeuden, 20.037,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.552 euro zen.
Joué-lès-Tours
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 277 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa, 2 lan bilaketa bulegoak, 2 posta bulegoak, 15 banku bulegoak, 2 funerariak, 36 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 7 autoeskolak, 14 igeltseroak, 39 margolariak, 16 zurginak, 25 iturginak, 15 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 24 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 5 aldi baterako lan enpresak, 27 jatetxeak, 22 higiezinen agentziak, 8 tintoreriak eta 8 apaindegiak.
2009an zeuden 83 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 7 supermerkatuak, 2 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 18 okindegiak, 8 harategiak, 1 kongelatu-denda zen, 7 liburu dendak, 11 arropa dendak, 5 etxerako tresna dendak, 1 zapata-denda zen, 3 elektrotresna dendak, 2 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 1 drogeria zen, 1 lurrin-denda zen, 2 bitxi-dendak eta 7 lore-dendak ziren.
Saint-Genis-Laval
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 1.159 komertzioetatik, 33 erauzte enpresak ziren, 16 janari enpresak ziren, 11 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 58 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 120 eraikuntza enpresak ziren, 303 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 42 garraio enpresak ziren, 48 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 39 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 67 finantziazio enpresak ziren, 47 higiezinen enpresak ziren, 183 zerbitzu enpresak ziren, 139 administrazio publikoko enpresak ziren eta 53 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Joué-lès-Tours
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Joué-lès-Tours udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.040 hektarea erabiltzen.
Saint-Genis-Laval
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 207 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 9 banku bulegoak, 1 funeraria, 20 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 2 ibilgailuen alokairu bulegoak, 4 autoeskolak, 8 igeltseroak, 22 margolariak, 13 zurginak, 20 iturginak, 22 argiketariak, 6 eraikuntza enpresak, 19 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 3 aldi baterako lan enpresak, 26 jatetxeak, 13 higiezinen agentziak, 3 tintoreriak eta 9 apaindegiak.
Murgești
Murgești Errumaniako udalerri bat da, Buzau konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Saint-Genis-Laval
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 92 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 1 supermerkatua zen, 1 brikolaje denda handia zen, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 5 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 9 okindegiak, 6 harategiak, 1 kongelatu-denda zen, 5 liburu dendak, 28 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 5 zapata-dendak, 2 elektrotresna dendak, 2 altzari dendak, 6 kirol-dendak, 1 drogeria zen, 5 lurrin-dendak, 6 bitxi-dendak eta 5 lore-dendak ziren.
2000. urtean Saint-Genis-Laval udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 336 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, 2 iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale, 7 botika eta 3 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 6 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Saint-Genis-Laval udalerrian 3 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 1hezkuntza orokorreko lizeoa eta 2 lizeo teknologiko.Bigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 843 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 1.295 eta lizeo teknologikoetan 115.
Saint-Genis-Laval udalerriak goi-mailako hezkuntza ez unibertsitarioko osasun-formakuntzako zentro bat zuen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Joué-lès-Tours
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1, psikiatriko 1 bat, osasun-zentro 1 bat, 13 botika eta 3 anbulantzia zegoen.
2009an 7 haur-eskola eta 10 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Joué-lès-Tours udalerrian 5 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 2 hezkuntza orokorreko lizeo eta 2 lizeo teknologiko.Bigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.928 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 1.552 eta lizeo teknologikoetan 338.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Felton (Minnesota)
Felton Minnesotako hiri bat da. Clay konderrian kokatua dago. 2010ean 177 biztanle zituen, 2.66 kilometro koadrotan banatuta.
Murgești
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Acestrorhynchus minimus
Acestrorhynchus minimus Acestrorhynchus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Acestrorhynchidae familian.
Drumconrath
Drumconrath edota Drumcondra, historikoki Drumconra (Droim Conrach) Irlandako udalerri bat da, Meath konderrian dagoena. 2.967 biztanle ditu.
Aigüesmortes
Aigüesmortes Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Aigues-Mortes udalerrian erroldatutako biztanleak 7.613 ziren. Familiak 3.157 ziren, horien artean 924 pertsona bakarrekoak ziren (374 bakarrik bizi ziren gizonak eta 550 bakarrik bizi ziren emakumeak), 912 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 975 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 346 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 4.151 etxebizitza zeuden, 3.251 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 776 bigarren erresidentzia ziren eta 125 hutsik zeuden. 2.974 etxeak ziren eta 1.134 apartamentuak ziren. 3.251 etxebizitza nagusietatik 1.803 bere jabearen bizilekua ziren, 1.315 alokairuan okupaturik zeuden eta 134 doan lagata zeuden; 71 etxek gela bat zuten, 355 etxek bi zituzten, 882 etxek hiru zituzten, 1.075 etxek lau zituzten eta 869 etxek bost zituzten. 2.076 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.620 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.130 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.965 ziren, horien artean 3.529 aktiboak ziren eta 1.436 inaktiboak ziren. 3.529 pertsona aktiboetatik 2.869 lanean zeuden (1.560 gizon eta 1.309 emakume) eta 660 langabezian zeuden (269 gizon eta 391 emakume). 1.436 pertsona inaktiboetatik 478 erretiraturik zeuden, 410 ikasten zeuden eta 548 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Aigues-Mortes udalerrian 3.636 unitate fiskal zeuden, 8.422,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.251 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 180 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 5 banku bulegoak, 1 funeraria, 15 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 2 autoeskolak, 16 igeltseroak, 7 margolariak, 7 zurginak, 10 iturginak, 11 argiketariak, 6 eraikuntza enpresak, 13 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 62 jatetxeak, 11 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 5 apaindegiak.
2009an zeuden 111 establezimendu komertzialetatik, 4 supermerkatuak, 7 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 11 okindegiak, 3 harategiak, 3 arraindegiak, 6 liburu dendak, 29 arropa dendak, 14 etxerako tresna dendak, 2 zapata-dendak, 3 elektrotresna dendak, 4 altzari dendak, 8 kirol-dendak, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen, 4 drogeria, 1 lurrin-denda zen, 5 bitxi-dendak eta 6 lore-dendak ziren.
2000. urtean Aigues-Mortes udalerrian 152 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.976 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Aigues-Mortes udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 549 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Castellar del Vallès
Castellar del Vallès Kataluniako udalerria da, Vallès Occidental eskualdean eta Bartzelonako probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 23.002 biztanle zituen. 44,9 km²-ko azalera du.
Sedlec (Litoměřiceko barrutia)
Sedlec Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 207 biztanle ditu eta 3,99 kilometro koadroko azalera. Litoměřiceko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1366 urtean egin zen.
La Capitana Alegría
La Capitana Alegría edo Pour don Carlos 1920ko film-mutu bat da, Musidorak eta Jaime Lasuen Reischachek zuzendua. Neurri batean euskal kapitalarekin ekoiztutako lehen fikziozko filma izan zen. Aktore nagusia Musidora izan zen, surrealisten musa zena. 2021ean filma zaharberritu zen.
Ekoizpena
Pierre Benoit idazle frantziarraren eleberri batean oinarrituta dago, Karlistaldian oinarritua. Hondarribian eta Gipuzkoako beste leku batzuetan garabatu zen. Argazkilaritza Frank Daniau-Johnstonek eta Crouanek egina izan zen. Barnealdeak René Carrerek dekoratu zituen, eta bere emanaldi muturako E. Mathé Clementh eta Jacques Roques musikariek irudiei lagungarri zitzaien partitura egokia idatzi zuten.
Estatu Espainiarrean film hori La Capitana Alegría izenez eman zuten eta Frantzian Pour Don Carlos izenarekin.
Argudioa
Intriga guztia Musidorak antzeztutako Allegria Detchard amazonaren nortasun bitxian oinarritu zen. Bere aberastasun, edertasun eta estrategia militarrean zeuzkan trebetasun guztiak Espainiako Alfonso erregearen koroarengatik borrokatzen zuen Karlos Borboikoa erregegaiaren zerbitzutan jarri zituen.
Vicente Espinel
Vicente Gómez Martínez-Espinel (Ronda, 1550eko abenduaren 28a - Madril, 1624ko otsailaren 4a) espainiar musikari, poeta eta eleberrigilea izan zen. Salamancan ikasi zuen, eta Flandrian eta Italian gerran ibili zen. Aljeriako piratek preso eduki ondoren, etxeratu eta apaiztu egin zen. Bihuelari bosgarren soka gaineratu zion (autore batzuen arabera, ez da hain ziurra), eta espinela izena hartu zuen hamar bertsoko ahapaldi-mota asmatu zuen. Relaciones de la vida del escudero Marcos de Obregón obrari zor dio fama. Garai hartako Espainiako bizimoduaren zertzelada garbiak jaso zituen bertan.
Lope de Vega haren ikasleetako bat izan zen, eta haren aipamena egin zuen eta laudoriozko hitzak izan zituen El laurel de Apolo lanean edo La viuda valenciana lanaren hitzaurrean. Espinel Cervantesen, Góngoraren eta Quevedoren laguna izan zen.
Bostongo Arte Ederren Museoa
Bostongo Arte Ederren Museoa (Museum of Fine Arts, Boston, MFA), Ameriketako Estatu Batuetako museorik handienetako bat da, eta mendebaldeko hemisferioko bigarren bilduma iraunkorrik handiena du, New York Metropolitan Museum of Arten ondoren. Museoaren egungo zuzendaria, Malcolm Rogers da.
1870ean sortu eta 1876an inauguratu zen, bertako bilduma asko, Bostongo Ateneoaren arte galeriatik hartuta. Massachusetts estatuko hiriburu den Bostongo Huntington Etorbidean dago 1909tik. Bere xede kontserbatzaileaz gain, museoa, arte akademia batekin elkartuta dago, Bostongo Arte Ederren Eskolarekin, hain zuzen, baita senidetutako museo batekin ere, Nagoya/Bostongo Arte Ederren Museoarekin, Japoniako Nagoia herrian.
Museo honetako lanik azpimarragarrienetako batzuk, honako hauek dira:
Padurako gudua
Padurako gudua (batzuetan Arrigorriagako gudua) Bizkaiko Jaurerria sortu zuen gudua zen, Bizkaia menderatu nahi zuten Leongo Erresuma tropak eta Jaun Zuriak zuzendutako bizkaitarren artekoa.
Guduaren bilakaeran kondaira eta historia nahasten dira, Erdi Aroko gertaerak izanik konprobatzea zaila delako eta iturriak ere ez direlako fidagarriak. Asturiasko Erresumaren kronikek ez dute gudua aipatu eta Alfontso II.a Asturiaskoak baskoien matxinada mendean hartu zuela baino ez dute esaten.
Lope Gartzia Salazarren bertsioa
Lope Gartzia Salazar idazle eta historialariaren arabera, IX. mendearen erdi inguruan Bizkaia Leongo Erresumatik independentzia lortzen saiatu zen. Hori zela eta, Leongo erregeak seme batek zuzendutako armada bidali zuen Bizkaia suntsitzeko. Leongo soldaduak Bakioraino ailegatu ziren.
Bizkaitarrek, orduan, bozina edo adarra jo zuten tradizioko bost mendietatik (Gorbeia, Oiz, Sollube, Ganekogorta eta Kolitza), eta batzarrean okupatzaileen aurka borrokatzea erabaki zuten. Horretarako Leongo armadari mezulariak bidali zizkioten. Mezulariek ordalia edo Jainkoaren epaia proposatu zuten leondarrek nahi zuten lekuan. Leongo erregearen semeak erret-odola zuen pertsona bakarrik onartuko zuela lehiakidetzat erantzun zuen. Bizkaitarrek Eskoziako erregearen iloba zen Jaun Zuriari eskatu zioten guduan buruzagi izatea. Honek proposamena onetsi zuen eta Paduran borrokatzea adostu zuten. Bizkaitarren alde Durangoko Jauna zen Antso Astegisek ere egin zuen.
Gudua latza zen, alderdi biek hildako asko izanik. Tartean Durangoko Jauna eta Leongo erregearen semea hil ziren. Leondarrek ihes egin zuten eta bizkaitarrak haien atzetik joan ziren Luiaondon zegoen malatu edo mallatu izeneko zuhaitzeraino. Leondar asko hil zituzten.
Iheslari leondarrak Aiaran dagoen Gorobel mendilerrotik pasa ziren. Kondairak dioenez, mendilerro horrek horregatik hartu zuen orduan Sálvada izena, iheslariek pasatzean "a salvo somos" (euskaraz: "salbu gara") esaten zutelako.
Padurak ere izenaz aldatu zuen eta ordutik Arrigorriaga izena hartu zuen, hainbeste baitzen bere larretan isuritako odola. Garaipena lortu eta gero, bizkaitarrek Jaun Zuria Bizkaiko Jaun izendatu zuten.
Beste bertsioak
840an, Alfontso II.aren tropa asturiarrek, Ordoño bere anaiak zuzenduta, zerga ez ordainduak eskatu zizkioten Bizkaiari (idi bat, behi bat eta zaldi zuri bat). Bizkaitarrek ukatu egin zuten eskaera, Padurako guduan borrokatuz eta irabaziz, eta ondoren tropa galtzaileak Luiaondoko (Araba) Mallatu edo Malatu zuhaitzeraino jarraitu zituzten, garai hartan hantxe baitzegoen Bizkaiko muga. Harrezkero, Padura Arrigorriaga izatera pasatu zen (hitzez hitz "harri gorri askoko lekua"), gudua bortitzean isuritako odolak lurzorua gorriz tindatu ei zuelako. Alfontso II.aren gudarostearen zuzendari izandako Ordoño infantea bera borrokan hil zen, eta ordutik bere hilobia Santa Maria Madgalenaren elizan dago, Arrigorriagan. Borrokan, bizkaitarren artean, Lope Fortun nabarmendu zen, Mundakakoa, bere suhartasunagatik. Lope Fortun printzesa eskoziar baten eta Sugar izeneko Mundakako noble baten semea zen, eta guduaren ostean bizkaitarrek txalotu egin zuten eta 888an euren Jaun izendatu. Bizkaiko lehen Jauna bihurtu zen, Jaun Zuria izenarekin, oso ilehoria eta azalez zuria zelako.
Pteroptochos castaneus
Pteroptochos castaneus Pteroptochos generoko animalia da. Hegaztien barruko Rhinocryptidae familian sailkatua dago.
Fergus Falls (Minnesota)
Fergus Falls Minnesotako hiri bat da. Otter Tail konderrian kokatua dago. 2010ean 13,138 biztanle zituen, 36.55 kilometro koadrotan banatuta.
Angelroda
Angelroda Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Războieni
Războieni Errumaniako udalerri bat da, Neamț konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Sedlec-Prčice
Sedlec-Prčice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 2.837 biztanle ditu eta 64,11 kilometro koadroko azalera. Příbramgo barrutian dago.
Rhacophorus poecilonotus
Rhacophorus poecilonotus Rhacophorus generoko animalia da. Anfibioen barruko Rhacophoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Sedlec-Prčice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1366 urtean egin zen.
Acestrorhynchus nasutus
Acestrorhynchus nasutus Acestrorhynchus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Acestrorhynchidae familian.
Sorlada
Sorlada ([s̺oɾlaða]) Nafarroako mendebaldean dagoen udalerria da. Lizarrako merindadeko herri honek 0 biztanle zituen. urteko erroldaren arabera. Nafarroako hiriburutik 71 kilometrora dago.
Inguru naturala eta kokapena
Herria, Nafarroa mendebaldean kokatzen da, Lizarrako merindadearen mendebaldean. NA-129 errepidea Acedo-Lodosa norabidean jarraitu ostean, zazpi kilometrora ezkerreko errepidea hartu eta hiru kilometroren ostean ailegatzen da Sorladara.
Sorladak Piedramillerarekin egiten du muga iparraldean, Etaiorekin ekialdean, eta Muesekin mendebalde eta hegoaldean.
Klima eta landaredia
Sorladako klima mediterraneo-kontinentala da, neguak hotzak eta udak bero eta lehorrak dira. Prezipitazioak nahiko urriak dira, eta irregularki banatzen dira urte osoan zehar, urteroko egun euritsuak 100 inguru direlarik. Batez besteko tenperatura 9 eta 12 gradu bitartekoa, eta prezipitazioak 500 eta 800mm ingurukoak dira.
Jatorrizko landareditik hamabost hektarea pago eta birlandaturiko pinudiren bat baino ez dira geratzen gaur egun.
Historia
1058an Sorladan zegoen San Klemente monasterioa Iratxeko apaizetxeari eman zion dohaintza gisa Nafarroako errege Antso Gartzez Peñalengoak. Abade-etxe horrek hainbat jabetza izan zituen XI. mendetik aurrera udalerrian, besteak beste San Juan de la Peña monasterioak trukean emandako mahasti batzuk.
Ekonomia
Sorladak ez du industriarik, herritar guztiek zerbitzuetan, eta batez ere, nekazaritzan egiten dute lan. Laborantza-lur guztiak sekain lur moduan erabiltzen dira. 1980ko hamarkadaren hasieran, artalde bakarra, eta txerriak zeuden, baina abeltzaintzak ez du ia garrantziarik gaur egun.
Demografia
2008ko erroldaren arabera, Espainiaz kanpoko 15 etorkin bizi ziren herrian, biztanleriaren %25,00 (Nafarroako batezbestekoaren bikoitza baino gehiago).
Udal hauteskundeak
Azken urteetan Sorladako alkate kargurako San Gregorio taldeko Joaquín Lana Markinez aukeratu dute. Sorladan zerrenda irekien bidez hautatzen dira zinegotziak; 2007an bi talde aurkeztu ziren, hautagai banarekin: Agrupación Independiente San Gregorio (AISG, Lana aukeratuta) eta AILM (hautetsirik ez). Baliogabeko eta boto zuri bakarra izan ziren (emandako boto guztien %2,13). Abstentzioa %16,07koa izan zen.
2011ko udal hauteskundeetan ere bi zerrenda aurkeztu ziren; Lana Markinezek alkatetza gorde egin zuen eta Agrupación de Electores Independiente San Gregorio taldearen izenean, bera alkate eta beste kide bat ziengotzi bihurtu ziren. Agrupación de Electores Independiente de Sorlada taldeak hiru hautagai aurkeztu zituen eta hautetsi bakarra erdietsi zuen.
Udaletxea
Sorladako udaletxea elizaren ondoan dago. 1984an erabat zaharberritu zen eraikina, bai kanpotik zein barrutik. Solairu bakarra dauka, eta fatxada margoturik dago. Sorladako udaletxeko idazkaria, Lana, Mues eta Piedramillerako idazkari ere bada.
Sorladak alkatea eta lau zinegotzi dauzka.
Zerbitzuak
Sorlada Jurramendi Mankomunitateko kidea da.
Ondasun nabarmenak
San Gregorio Ostiakoaren basilika, estilo barrokoko eraikina da. Jatorrizko eliza santuaren aurkikuntzaren ondotik eraiki zen XII. mendean. Nabearen barruan, margo neoklasikoak dituen gurutzadura nabarmentzen da. Basilikaren portada, XVIII. mendekoa da eta abside-erretaula moduan eraiki zen.
Basilikaz gain, Sorladako udalerriaren mugetan, Santa Ceciliako eliza, Erdi Aroko jatorriko eraikina, eta Guardako Andra Mariren baseliza, XX. mendeko tenplua nabarmentzen dira.
Jesus Uribe
Jesus Uribesalgo Uribe-Etxebarria (Aretxabaleta, Gipuzkoa, 1938ko urtarrilaren 2a - Gijon, 2005eko uztailaren 26a) euskal futbolaria izan zen. Deportivo Alavésen aritu zen. Bere semea Josu Uribe entrenatzailea da.
Conilurus
Conilurus Muridae animalia familiako generoa da, karraskarien barruan sailkatua.
Cervelló
Cervelló Kataluniako udalerria da, Baix Llobregat eskualdean eta Bartzelonako probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 8.393 biztanle zituen. 24,11 km²-ko azalera du.
La Salle parrokia (Louisiana)
La Salle parrokia (La Salle Parish) Louisianako parrokia bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Jena da. 2010eko zentsuaren arabera 14,890 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
La Salle parrokiak 171,559 kilometro koadro ditu. Horietatik 9,767 ura dira. Beste 161,792 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 8,68 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 14,890 pertsonetatik 12,851 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 331 dira. 1,758 beltzak edo afroamerikarrak. 146 amerikar natiboak ziren eta 1 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 26 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 3 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 105 pertsonek kokatzen zuten.
Drumree
Drumree (Droim an Rí) Irlandako udalerri bat da, Meath konderrian dagoena.
Sagna
Sagna Errumaniako udalerri bat da, Neamț konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Coryphomys
Coryphomys Muridae animalia familiako generoa da, karraskarien barruan sailkatua.
Pteroptochos tarnii
Pteroptochos tarnii Pteroptochos generoko animalia da. Hegaztien barruko Rhinocryptidae familian sailkatua dago.
Rhacophorus prasinatus
Rhacophorus prasinatus Rhacophorus generoko animalia da. Anfibioen barruko Rhacophoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Adelina García Casillas
Adelina García Casillas 1939ko abuztuaren 5ean Madrilen erregimen frankista k fusilatu tako emakumeetako bat izan zen, momentu horretan aktibista zen eta 19 urte zituen. Errepresaliatutako emakume talde hori Hamahiru Arrosak izenaz ezagutzen da.
Biografia
Adelina Hoyocasero, Ávilako probintzian jaio zen eta Guardia Zibil baten alaba zen. 1937 urtearen hasieran JSU ko militante egin zen eta Julia Conesa ren laguna izan zen. Hamahiru Arrosen artean mulato bezala ezagutzen da, bere azala ilun eta ezpain lodiengatik.
Etxera gutun bat bidali zioten galdeketa bat egin nahi ziotela esanez, eta bera boluntarioki joan zen, baina ez zen itzuli. Hala, 1939ko maiatzean Las Ventas emakumeen kartzelan sartu zuten eta bertan postari bezala lan egin zuen. Urte bereko abuztuaren 5ean fusilatu zuten Madrilgo Ekialdeko Hilerriaren (gaur egungo Almudena hilerria) hilarrietan. Bere hilarrian bere izena "Avelina" bezala agertzen da, ziurrenik akats kaligrafiko bat dena.
Memoria
2019ko apirilaren 13an Ekialdeko Hilerrian Madrilgo frankismoaren biktimei omenaldia egin zitzaien, Memoria eta Askatasuna kolektiboak 2007tik urtero antolatua. Izan ere, Madrilgo Udalak Fernando Hernandez Holgado historiaraliari eskatutako ikerketan azaleratzen da Madrilen gerra kontseiluagatik exekutatuko pertsonak 2.936 izan zirela.
La Paz espetxea
Sorrera
La Paz espetxea sortu baino lehenago, Gasteizko kartzela San Vicente eliza ren ondoko eraikin batean zegoen.
Bere sorrera Arabako Batzar Nagusi etan erabaki zen 1853 urtean; 1858 eta 1859 artean eraiki zen, Martin Sarazibar probintzia arkitektu aren proiektu eta zuzendaritzapean. Teknikoki, hirugarren klaseko espetxea zen, auzitegi-barrutia zerbitzatzen zuena, Arabako Foru Aldundia ren menpe. Bere eraikuntzak 53.572 pezeta kostatu zituen.
Ezaugarriak
La Paz espetxea Espainian sistema zelularra erabili zuen lehen kartzela izan zen, XVIII. mende tik filantropo en eta higienisten aldetik zetorren erreibindikazioa kontuan hartu zuena, Erdi Aro tik zetorren ikuspegia gaindituz, presoaren bergizarteratzera zuzendutako eredu berritzaile batekin. Sistema zelularra presoen banaketan oinarritzen zen (egoera prozesalaren eta delitu motaren arabera), baita gauez banakako ziegetan atseden hartzea, eta egunez lan komunetan aritzea.
La Paz espetxea Belgika ko espetxe baten eredua jarraituz eraiki zen, eta Donostia ko Ondarretako espetxea eraikitzeko eredu bezala balio izan zuen.
Erabilera
Hasieran bere ahalmen maximoa 60 presotakoa zen; baina XX. mende hasieran 94tara igo zen. Espetxeko langileak zuzendaria, zuzendariordea, bi laguntzaile, bost zaindari, medikua, apaiza eta morroia ziren; kanpoko zaintza militarren ardurapean zegoen.
Espainiako Gerra Zibil ean atxilotze guneak gainezka egon ziren; 1937 eta 1939 artean, La Pazen bakarrik, 5000 preso inguru izan ziren. Haietatik dozenaka eraman zituzten epaiketarik gabe hiltzeko, eta ezkutuan hobi komunetan lurperatzeko. Hemendik eraman zituzten, esaterako, 1937ko martxoaren 31n Azazetako sarraskia n hil zituzten hamasei pertsonak, horien artean orduan Gasteizko alkate zena, Teodoro González de Zarate.
Gerra Zibilean eta frankismo an, La Paz espetxea diktadura ren errepresioaren ikur bihurtu zen. Herritarren artean "Hotel Rejas" bezala ezagutzen zen.
Amaiera
Gasteizen hedapen urbanistikoarekin, garai batean aldirietan egoniko espetxea inguraturik geratu zen. 1947 inguruan, arrazoi urbanistikoak argudiatuz, La Paz kartzela, artilleria kuartela eta udal laborategi kimikoak eraistea adostu zen; kartzelaren eraisketak, gainera, Posta kalea Herrandarren kaleraino luzatzea ahalbidetuko zukeen. Luis Saratxo alkate zela espetxe berria eraikitzen hasi bazen ere (Campo de los Palacios izeneko gunean) obrak bertan behera gelditu ziren, eta La Paz espetxeak martxan jarraitu zuen 1973 urtera arte. Eraikina 1975ean eraitsi zen, Posta kalea luzatuz.
1973ko uztailaren 11an, La Pazko azken presoak Langraiz Oka ko kontzentrazio-esparru ra eramanez. Esparru hau erreformatu eta Arabako Probintzia Espetxe bihurtuko zen 1981etik aurrera.
Oroimen historikoa
2018tik aurrera, Gasteizko Udalak "Memoriagune" izeneko lekuak seinaleztatzeari ekin zion, oroimen historikoarekin lotutako lekuetan informazio plakak ezarriz. Martxoaren 7an La Paz espetxeari zegokiona inauguratu zen, bertan preso egondako eta eraildako pertsonen senideen parte hartzearekin. Memoriagune honek, besteekin batera, eraso anonimoak jasan izan ditu.
Cienfuegosko probintzia
Cienfuegosko probintzia (Provincia de Cienfuegos) Kubako 15 probintzietako bat da. Hiriburua Cienfuegos da.
Făurei
Făurei Errumaniako udalerri bat da, Neamț konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Anrode
Anrode Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Fernando Martinez de Gereñu
Fernando Martinez de Gereñu Otxoa de Olano (Gasteiz, 1963ko apirilaren 2a - ), euskal txirrindulari profesional ohia da, 1987 eta 1995 artean profesionala izan zena. Ez zuen garaipenik lortu.
Xenofonte
Xenofonte (Ξενοφῶν, Xenophōn, ahoskatua; K.a. c. 431 - 354) historialari, militar eta filosofo greziarra zen, eta Greziaren kultura eta historiari buruzko idazkiengatik ezaguna da.
Bizitza
Sokratesen dizipulua izan zen eta harengan inspiratutako elkarrizketak idatzi zituen. Hogeita Hamar Tiranoen gobernuan, Xenofonte Persiara zihoazen mertzenario greziarrez osatutako espedizio batean sartu zen; espedizio horrek Hamar Milen Espedizioa zuen izena, eta Ziro Gaztea printze persiarrak kontratatuak ziren (Ziro Gaztearen adiskidea zen). Ziro Cunaxako Guduan hil zen, eta espedizioa bertan behera geratu zen.
Espedizio horren kontakizunak Anabasia du izena, eta Xenofonteren lanik ezagunena da. Alexandro Handiak Akemenestar Inperioa inbaditu zuenean idazlan bikain hori kontsultatu zuen, eta erabakiak hartzeko orduan lagungarri egin zitzaion.
Xenofontek Koroneiako Guduan parte hartu zuen, Agesilaoren zerbitzura, eta gudua eta gero deserrira joan behar izan zuen.
Autore batzuen iritziz, Xenofonte panhelenismoaren ideiaren sortzaileetako bat da, Atenasen kaltetan askotan Espartaren aldeko bazen ere, polis greziar guztiak politikoki elkartzeko ideia bultzatu baitzuen.
Idazlanak
Bere idazlanetan demokrazia atenastarraren aurkako, eta Espartan eta Persian ezagutu zituen molde autoritarioagoen aldeko agertzen da. Era guztietako idazlanak ditu; besteak beste, historikoak eta biografikoak, sokratikoak eta elkarrizketak, eta tratatuak.
Estiloari dagokionez, hutsune nabarmenak ditu: datuak biltzeko orduan ez da zehatza, datuak ahaztu egiten zaizkio eta garrantzizko gertaerak alde batera uzten ditu. Bere ikuspegitik kontatzen ditu gertaerak.
Gudarostean izan dituen esperientziei buruzko kontakizunak dira. Idazkera freskoa, zehatza eta askotan azkarra da.
Idazlan argi eta sinpleak izatean, irakurle asko erakarri zituen.
Berlingo metroa
Berlingo metroa edo Berlin U-Bahn Alemaniako Berlin hiriko garraiobide publikoa da. 1902ko otsailaren 18an zabaldu zen eta 147,4 kilometro luze da. Metro-sareak 195 geltoki ditu eta 2008an 447 milioi bidaiarik erabili zuten.
Lineak
Berlingo metroak bederatzi linea ditu:
Britt Robertson
Brittany Leanna Robertson (Charlotte, Ipar Carolina, 1990eko apirilaren 18a) aktore estatubatuarra da. The First Time filmeko protagonista izanik egin zen ezagun eta ondoren beste batzuk ere egin ditu, Tomorrowland (2015), The Space Between Us (2017), A Dog's Purpose (2017) eta I Still Believe (2020) aipagarrienak.
Biografia
Ipar Carolinako Charlotten jaio zen eta Hego Carolinako Greenvillen hazi. 14 urte zituela Los Angelesera aldatu zen amonarekin aktore castingetan parte hartzeko. 16 urte zituela amona Ipar Carolinara itzuli zen eta ordutik bere kabuz bizi izan da.
10 urte zituela Sheena telesailean Sheena haurra izan zen, hura izan zen Britt Robertsonen debuta. Hainbat telesailen ataletan agertu ondoren 2010tik aurrera hainbat protagonista papel izan zituen; Life Unexpected, The Secret Circle eta Under the Dome telesailetan hain zuzen ere.