cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bataisk
XIX. mendea eta XX. mendearen hasiera
XVIII. mendearen azken urteak eta XIX. mendearen lehen erdiak Ipar Kaukasoko biztanleriaren hazkunde eta ekonomia asimilazio azkarra pairatu zituen. XIX. mendearen erdialderako, Bataiskoie tamaina handiko eta azkar hazten ari zen selo bat zen, Errusiako erdialdeko herri askoren biztanleria jasotzen zuena. 1801ean, herriko ezponda egungo Polovinko kalearen altueran zegoen, eta erdigunea Korotki eta Mali kaleen eremuan. 1810ean, Mikel Goiaingeru Santuaren eliza eraiki zen. Herria hegoalderantz hazi zen Mostovaia kalean zehar (zubitik Rostoveraino), eta hiriko administrazio eraikina, ziegak eta landa eskola bat eraiki ziren. XIX. mendean zehar, herriak jarduera ekonomikoa irabazten joan zen (abeltzaintza, burdinola, adreilu fabrika, bankuak eta merkataritza bulegoak, pertsona eta salgaien garraioa Azovera), eta, harekin batera, handitu egin zen. XIX. mendearen lehen laurdenean, 830 etxe izatera iritsi zen herria, 2.835 gizon eta 2.870 emakumerekin. Herria inguratzen zuten 53 haize-errota zeuden, eta Kóisug-eko moilatik, zubitik gertu, ganadua, janaria, artilea eta bestelako ondasunak Donera garraiatzen zituzten itsasontziz. Herriko ezpondaren ondoan, Dmitri Zmeiev-en fabrika zegoen, non galtzerdiak eta eskularruak egiten zituzten.
1856an, Batáiskoie volost baten buru izendatu zuten, zeinaren Kóisugskaiako slobodá, Kuleshovka, Vysotxino, Kotxevantxik, Samarski jutorak eta Novonikoláyevka eta Novobataisk selós-eko herrixkak mendean zituen.
Vladikavkaz trenbidea eraikitzeak bultzada handia izan zen Bataiskoieren garapenerako. 1875eko uztailaren 14an, Bataisk geltokia martxan jarri zen. 1887an, Bataiskeko uyezd-a Iekaterinoslav Gobernaziotik Doneko Voist oblastera eraman zuten. 1897ko erroldak 14.000 biztanle bazituen ere, 1904an, 17.616 zituen, 2.576 etxebizitza, hamaika kale, bi eliza eta lau oinarrizko hezkuntza eskola.
Sobietar garaia
1924an, Bataiskeko Raiona sortu zen Bataiskoie Selon egoitzan. 1925ean, herria elektrifikatu, eta horrek aukera berriak sortu zizkion industriari. Urte hartan bertan, herria lan-lekutzat hartu zen.
1930ean, hirigunearen ekialdean, aireportu bat eta bizitegi-barruti berri bat eraikitzeko erabakia hartu zen (Aviagorodok). Abiazio eskola bat (1931, 1938tik AK Serov Eskola) eta hegazkinak konpontzeko zentro bat ireki ziren. 103 Sobietar Batasuneko heroi sortuko ziren abiazio eskolatik, hala nola Aleksei Maresiev, edo, geroago, lehen kosmonautak, hala nola Vladimir Komarov, Yevgueni Khrunov edo Víktor Gorbatkó. Aleksandr Bezhevets proba pilotu ospetsua ere eskola horretan trebatu zen.
1935ean, ogigintza-gunea ezarri zen herrian, eta Vperiod aldizkaria argitaratzen hasi zen. 1938ko azaroaren 25ean, hiri izaera jaso zuen, RSFSR Sobiet Goreneko Presidiumaren dekretu bidez. Urte berean, Rostov Oblasteko Bataiskeko raiona desegin zen. Sobietar garaian, Bataiskeko industria-gune eta trenbide-lotura nagusi gisa garatzen jarraitu zuen, eta, 1941erako, hamahiru industria-establezimendu handi zeuden, batez ere elikagaien industria, non zazpi mila pertsona inguru aritzen ziren lanean.
1941eko azaroan, Bigarren Mundu Gerra iritsi zen Bataiskera, Alemania naziaren Wehrmacht-ek Rostov Don hartu ondoren. Alemaniako hegazkinek bonbardaketa gogorrak egin zituzten arren, U-2ek eta hegazkinen aurkako sobietar kanoiek atzera bota zituzten, eta Armada Gorriaren kontraerasoak, hilaren 28an eta 29an; Rostov Don askatzea eta Alemaniako aurrerapena atzeratzea lortu zuen. Hurrengo udan, 1942ko uztailaren 27ko Kaukasoko guduan zehar, Bataisk tropa faxistek harrapatu zuten, ia oposiziorik gabe. Okupazioan, 595 bizilagun (haurrak barne) hil ziren; ehun gizon eta emakume gazte Alemaniara eraman zituzten. Hiriko etxebizitzen ia % 40 suntsitu ziren okupazioan. Industri instalazioak, elektrizitate-hornidura, telefono- eta telegrafo-konexioak eta trenbide-loturako azpiegiturak suntsitu zituzten. Hiriaren askapenaren aldeko borrokan, 217 lagunek galdu zuten bizia. 196 egun okupatuta egon ondoren, Bataisk 1943ko otsailaren 7an askatu zuten Hegoaldeko Frontearen tropek Rostov askatzeko operazioan. 1943. urtearen amaieran, gerra garaian Bataisken izandako suntsiketak 41,3 milioi errublotan baloratu ziren. Bigarren Mundu Gerran, guztira, Bataiskeko 3.688 biztanle galdu zuten bizia.
Gerraosteko urteetan, hiriak hazten jarraitu zuen, eta, 1959rako, Kóisugeraino iristen zen, ondoko herria. Herria guztiz berreraiki zen gerraosteko lehen Bost Urteko Planarekin, eta, 1960rako, herriak 30 bider gehiago zituen 1940ko ekoizpen-balioak baino.
Bataiskeko tren lotura berrikuntza teknikoaren aitzindaria izan zen Sobietar Batasunean, 1964an lehen lokomotora elektrikoak hartu zituen, baita trenbide kontaktu sarean distantzia berria praktikan jarri ere. 1970eko eta 1980ko hamarkadetan, hiria teknologia modernoekin eroso hornituta zegoen. Komsomol eta Gaidar egoitza mikroauzoak eraiki ziren. Lenin plaza eraberritu zen; Gagarin Kultura Jauregia, kultur etxea eta beste establezimendu batzuk eraiki ziren. 1987an, solairu anitzeko etxeekin, Severni egoitza mikroauzoaren eraikuntza hasi zen.
1990eko eta XXI. mendea
1997an, Bataisk Hiria udal-unitatea eratu zen Bataiskeko tokiko Duma eta Bataisk Hiri Administrazioa sortuz hiriko alkatea buru zela. 2005ean, hiri-okrug bihurtu zen Bataisk hiria. 2008an, hiriko plan zuzendariaren diseinua eta azalera eta eraikuntzak erabiltzeko araudi berriak onartu ziren.
Demografia
2017an, hiria 136. postuan sailkatu zen Errusiako Federazioko 1.112 hiri-biztanleriaren sailkapenean. Hiriak gero eta handitze joera handiagoa izan du azken urteotan.
Ekonomia
Hiriko enpresa nagusiak hauek dira: Bataiski zavod stroidetal (hormigoia, zeramikazko hormigoia eta hormigoizko produktuak), BEMZ (Bataiskeko lantegi elektromekanikoa, 1946an sortua trenbide-sektorea zerbitzatzeko), Konstruktsiya (linea elektrikoetarako, komunikazio-dorreetarako eta bestelako metalezko osagarrien ekoizpenerako). Rezmetkon (erregaiak, ura, aleak eta abar biltegiratzeko deposituen fabrikazioa), APRZ (aeronautika-tresnen konponketa-tailerra, ekipamendu militarren ekoizpena eta konponketa, 1927an sortua), lokomotora eta bagoien biltegia (trenbide-ekipoen eta azpiegituren konponketa eta mantentze-lanak), Elektrosvet (Errusia Guztiko Itsuen Elkartearen parte: autoen kableak) eta Vtormet (metalen birziklapena).
Eraikuntza-makinen konponketa, kamioien atoiak konpontzeko eta egiteko enpresek, baita industria arineko eta elikagaien sektoreetako beste enpresa batzuek ere dihardute hirian.
Garraioa
Bataisken lotzen dira M4 Don autobidea eta R-268 eskualdeko errepideak Azov eta kostalderantz, R-269 eta A-135 (M4 eta Rostov-on-Don arteko konexioa).
Herriaren ekialdean, Bataiskeko aireportu militarra dago.
Hiri garraioa
Bataisk hiriak bederatzi garraio-linea dituen hiri-autobus sarea du, guztiak tren geltokitik datozenak. 2016an, txartelaren prezioa 17 errublo eta 50 kopeck zen, eta 9 errublo, pentsiodunentzat. Bestalde, hiriaren aldirietako eta hiri arteko autobus sare batek zerbitzatzen du, Aviagorodok auzora, Krasni Sad, Ovoshchnoi eta Rostov Donera (19 errublo 2016an).
Era berean, 2012tik, Bataisk Rostov Donekin lotzen duen trolebus-sarea sortzeko planak daude.
Hezkuntza
Bataisk hirian, bigarren hezkuntzako lanbide-heziketari eskainitako bi establezimendu daude: Informazioaren Teknologia eta Erradioelektronikako Institutu Teknikoa eta Bataisk Lanbide Eskola. Bigarren hezkuntzari dagokionez, hirian, maila horri dagozkion zazpi ikastetxe daude, bi gimnasio eta bi batxilergo eskola. Haur hezkuntzarako, Bataisk 26 establezimendu ditu.
Bestalde, hiriak arte, musika eta kirol eskolak ditu. Haurren sormena garatzeko zentro bat ere badago.
Osasuna
Bataisken, Bataisk hiriko ospitale nagusia funtzionatzen du, 569 pazienteentzako edukierarekin. Helduentzako hainbat poliklinika daude, baita haurrentzako bi, jaio aurreko klinika, larrialdi-saila eta hortz-poliklinika ere. Tren geltokiari zerbitzua emateko, OAOren Errusiako Trenbideak-en (RZhD) Iragate Ospital Klinikoa dago Bataiskeko tren geltoki nagusian.
Farmazia publiko eta pribatuen sare batek funtzionatzen du hirian.
Kultura
Bataiskeko musika-jardueren lehen erregistroak XIX. mendearen lehen erdialdean daude, Korneiev lurjabeak bertako musikarien hamahiru familia morrontzatik erreskatatu zituenean. 1917ko Urriko Iraultzaren ostean, 1920ko hamarkadan Bataisken botere sobietarra ezarrita, laster antolatuko ziren kultur jardueren sailak: 1920ko abuztuaren 6an, egunkariek iragarri zuten bi antzerki emanaldi egingo zituztela auzokideek Kóisug eta Bataisken, baita Bataisk Hezkuntza Nazionaleko Sailak zinema baten irekiera ere. Mostovskaia kaleko 39. zenbakiko nekazarien elkarteak (gaur egun Kuibishev) lehen antzerkia antolatu zuen Bataisken, Lenin Antzokian, urte bereko apirilean eta elkartearen tresna biltegian. 1930eko hamarkadan, trenbide-loturaren garapenarekin, antzokia geltokira hurbildu zen, eta bertan Trenbideetako Langileen Parkea eraiki zen dantza eta emanaldietarako areto batekin.
Bigarren Mundu Gerraren urteetan, jarduerak ez zuen behera egin, eta aipagarria da Konstantin Simonov-en Корреспондентской песни (Korrespontsalaren abestia) abesti ospetsuaren letrak Bataiskerako bidean idatzi zirela gerra garaian. 1950eko azaroan, Stalin klubaren bi solairuko eraikina eraiki zen Bariko San Nikolas elizako orube zaharrean, geltokitik gertu eta hainbat hiri-elkarteren ekimenez. Antzerki areto berri horretan, taularatuko zen lehen antzezlana Anton Txekhov-en Gerezien baratza izango zen. 1995ean, kultur egoitza horrek 3. mailako kategoria jaso zuen, eta Trenbideetako Langileentzako Aisialdi Zentroa izendatu zuten.
Bataiskeko haurrentzako, lehen musika eskola Aleksei Fedorovek sustatu zuen 1956an, eta, bi urte geroago, 1958an, Hiriko Diputatuen Sobietar Batzorde Exekutiboak ofizialki ireki zuen 1. eskola bezala. Herriko abesbatza talde nagusiak Dubravushka eta Kalinushka dira, Doneko kosakoen eta abesti militarren errepertorioarekin.
Azkonar arrunt
Bizitza
Azkonar taldeak eremu bat izan ohi du, eta bertako kideak oso oldarkorrak izan daitezke beren eremua defenditzeko, batik bat arrak, kanpotik beste azkonar batzuk sartzen direnean. Horrelakoetan, borroka gogorrak izaten dituzte, eta gai dira horietan elkarri zauri larriak egiteko. Taldearen barruan, ostera, oso bakanak dira borrokak.
Oinatzak
Jeneralean azkonarrak 5 hatz markatzen ditu bere azazkalekin. Aurreko oinatzak izan daitezke 8 x 5 cm, azazkalak barne, eta atzekoak, 7 x 4 cm. Azkonar gazteek oraindik ere ez dute azazkalik markatzen, nahiz eta oinatzak helduen fisonomia bera izan.
Sexu bizitza
Estaltzea nagusiki udaberriaren hasieran eta uda amaieran gertatzen da. Estali bitartean, arrak kosk egiten dio emeari lepoan. Kopulazioak 2 eta 90 minutu artean iraun dezake, eta uste izaten da soilik 10 mintututik gorako kopulazioak ernaltzen duela emea.
Azkonarrak inplantatze atzeratua du, hau da, emeak gorde lezake obulu ernaldua hainbat hilabetez. Arrautza edo zigotoren garapena geldiaraz daiteke 10 hilabete, harik eta emeak girorik egokiena bilatzen duen arte, obulua umetokian ezartzeko.
Azkonarrak 2 eta 6 ume artean egiten ditu. Umeak 12-15 cm luze izaten dira, buztana kontuan hartu barik, eta ile zuriz estalita daude, salbu eta buruan, non pigmentu ilun bat daukaten, gerora zerrenda beltzak izango direnak. Hilabete igaro ondoren, begiak irekitzen dituzte. 9-10 aste igarota, kanpora irteten dira.
Edoskitzaroak hiru bat hilabetean izaten da. Aldi horretan, amak egonaldi luzeak egiten ditu umeen ondoan. Arrak, berriz, ez du umeen zaintzan inola ere parte hartzen. Edoskitzaroa amaitzen denean, gaztetxoak taldean egoten dira gela batean.
Habitata edo berezko ingurunea
Azkonar arruntaren berezko ingurunea hego-ekialdetik goi mendietaraino hedatzen da. Hala ere, habitat gogokoenak paraje menditsuak dira, nolabaiteko landareria eta larre zabalak dituztenak, bertan aurki baititzakete harrak, intsektuak eta fruituak. Inguruan ganadua ibiltzea ere ontzat jotzen da espezie honentzat, bereziki abelgorria. Lurra, baina, egokia izan behar da azkonar-zuloak egiteko.
Bataisk
Liburutegiak, museoak eta zinema-aretoak
Hainbat liburutegi daude herrian: M. Gorky Hiriko Liburutegi Nagusia, NK Krupskaya Hiriko Haur Liburutegi Nagusia, V. Mayakovsky Liburutega, AP Chekhov Liburutegia, AS Pushkin Liburutegia, LN Tolstoi Liburutegia, M. Yu. Lermontov Liburutegia, Yesenin Liburutegia eta IS Turgenev Liburutegia.
Azkonar arrunt
Azkonar zuloa
Azkonar-zulo bat 50-150 ha.ko eremu batean zabal daiteke. Eremu hori markatu ohi dute gorozkiak utzita harrietan edo zuhaixketan, non, gainera, jariatzen dituzte usain gogorreko jariakinak.
Bataisk
Liburutegiak, museoak eta zinema-aretoak
Hiriko museo nagusia Bataisk Hiriko Historia Museoa da, eta zinema nagusia, Kinoteatr Iliuzion.
Azkonar arrunt
Azkonar zuloa
Azkonar-zulo batek 879 metro tunel, 50 gela eta 178 sarbide izan ditzake. Ikertzaileek uste dute horrelako bat egiteko atera behar direla 70 tona lur, eta behar direla hainbat mendetako lana. Izan ere, badirudi azkonar-zuloak balaunaldiz belaunaldi pasatzen direla.
Naturalistek aspalditik aztertu dituzte azkonar-zuloak, lur azpiko katedral hauek erabat erakarri baitituzte, eta izendatu ere egin dituzte bertan aurkitutako gela motak:
Bataisk
Monumentuak
Hiriko beste monumentu batzuek esanahi erlijiosoa dute, (Errusiar Eliza Ortodoxoa): Andres Apostoluaren monumentua, San Nikolas Barikoaren monumentua, Pedro Printzearen eta Fevronia Printzesaren monumentua, Joan errusiarraren monumentua, Panteleimon Sendalearen monumentua eta Vladimir Handiaren monumetua.
Azkonar arrunt
Elikadura
Azkonarrek denetik jaten dute apur bat, horregatik orojaletzat jotzen dira. Intsektuak jaten dituzte, batez ere erleak eta eztia (hortik datorkie izena latinetik, Meles, eztia latinez), ornogabeak, ugaztun eta narrasti txikiak, artoa, fruituak, landareak eta haratustela, aurkituz gero.
Bataisk
Erlijioa
XVIII. mendearen amaieran hasi zen Bataiskeko eliza ortodoxoen eraikuntza. 1783ko apirilaren 30ean, Rostoveko Ioann Andreiev artzapezak, Kóisugen, Theotokos Dormizioaren eliza baten gunea sagaratu zuen, urte horretako abenduaren 30ean zerbitzurako irekiko zena. 1864an, dedikazio bereko harrizko eliza berria altxatu zen, bi eskolarekin (parrokiakoa eta lurraldekoa), 1936an botako zutena. Bere lekuan, gaur egun, eskola bat dago.
Azkonar arrunt
Elikadura
Britainia Handian eta Ipar Europan batez ere harrak eta zizareak jaten dituzte. Hego Europan, aldiz, azkonarrek intsektuak, zizareak, fruituak eta laboreak jaten dituzte. Oso noizean behin sartzen dira korta edo oilategietan, gizakiaren beldur baitira.
Bataisk
Erlijioa
1798an, Bataiskeko bizilagunek Migel Goiaingeruari eskainitako egurrezko eliza egitea erabaki zuten. 1800eko otsailaren 8an, Novorosísk hiriko kontseilu espiritualetik, eraikitzeko baimena jaso zuten, urte bereko ekainaren 7an, Sinodo Santuak erabakia onartu zuen. 1805ean, eliza berria jartzeko lursaila eskuratu zen.
Azkonar arrunt
Azkonarra kulturan
Ipar Ameriketako sortzez bertako zenbait herritan, azkonarraren zenbait kualitate birtutetzat jo izan dituzte, bertako mitologian sartzeraino, uste izan baitute izaki bat dela gauak eta egunak bedeinkatua, bere kolore bikoak agertzen duen moduan.
Bataisk
Erlijioa
1915ean, tren geltokiaren ondoan, San Nikolas Barikoaren eliza eraikitzen hasi ziren, Nikolas II.aren tronu-igotzearen omenez. 1916ko otsailaren 1erako, elizaren eraikuntzaren lehen faseak amaituta zeuden (kupulak, arkuak, zurezko teilatuak). Beste tenplu bat Rabotxnaia kalean zegoen, gaur egungo Zvezdotxka Haurreskola dagoen gunean.
XXI. mendean, Trinitate Biziemailearen eliza eraiki zen, gurutze-oinplanoa eta kupula duena. Stavropolen ospatutako erlijio-arkitektura lehiaketa batek Errusia hegoaldean eraikitzen ari den tenplurik ederrena izendatu zuen.
Herriko beste eliza batzuk hauek dira: Jainkoaren Ama Santuaren Interzesioaren eliza ; Vladimir Printzearen eliza ; Jaunaren Igokundearen eliza ; San Nikolas Matronovski eliza, eta Errusiako Ivanen eliza.
Tokiko prentsa
Tokian argitaratzen diren egunkari nagusiak Vperiod (Вперёд, hiriko administrazioak zuzendua); Batáiskoie vremiá (Батайское время, Aleksandr Fomenkok zuzendua, Errusiako Barne Ministeriokoa, eta Novi Bataisk (Новый Батайск, Errusia Justua alderdiarekin lotutakoa).
Moneyball
Moneyball, 2011ko Bennett Miller estatubatuar zinema zuzendariaren kirol film bat da. Michael Lewis kazetariaren Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game (2003, Moneyball: Garbia Ez Den Jokoan Irabazteko Artea) liburuan oinarritua dago. Brad Pitt, Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright, Chris Pratt, Stephen Bishop, Reed Diamond, Brent Jennings, Tammy Blanchard, Jack McGee, Vyto Ruginis eta Nick Searcy aktoreek antzeztu zuten.
Bataisk
Irratia eta telebista
Irrati- eta telebista-emankizunak Rostov Donetik egiten dira.
Moneyball
Oscar Sarietarako sei izandapen jaso zituen:
Argumentua
2001, Billy Beane (Brad Pitt),Oakland Athletics beisbol taldearen kirol zuzendaria "Moneyball" metodoaren bidez arrakasta bereganatzearekin batera ospetsu bilakatu zen, delako metodoa Beisbol Liga Handietako talde boteretsuek baina aurrerakontu ekonomiko apalagoarekin talde lehiakor bat eraiki eta jokalarien koordinazioa ordenagailu bidezko estatistika metodoen bidez burutzean zetzan.
Bataisk
Bitxikeriak
1950ean, 'Bataisk' heziontzi sobietarra Gdańsk ontziolan eraiki zuten.
Alepocephalus bicolor
Alepocephalus bicolor Alepocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Alepocephalidae familian.
Liolaemus riojanus
Liolaemus riojanus Liolaemus generoko animalia da. Narrastien barruko Liolaemidae familian sailkatuta dago.
Iolanda Zúñiga
Iolanda Zúñiga (Vigo, Galizia, 1975eko otsailaren 12a) galiziar idazlea da, galizieraz idazten duena. Gaur egun musika-irakaslea da, eta orain aurretik hainbat lanbide izan ditu: dendaria, argazkilaria, musikaria, aktorea, zerbitzaria eta abar. Vidas Post-it (2007) narrazio-liburuarekin egin zen ezagun, janari lasterreko denda batean lan egiten zuen garaian idatzia. Ondoren, Amor amén (2008) poema-liburua idatzi zuen, non rol femenino tradizionala zalantzan jartzen baitzuen. 2010ean, Galiziako Edicións Xerais argitaletxeak banatzen duen Xerais saria irabazi zuen Periferia nobelarekin; lan horretan, Brasileko auzo pobreetako prekarietatea eta aukera-gabezia islatzen du.
Certhia himalayana
Certhia himalayana Certhia generoko animalia da. Hegaztien barruko Certhiidae familian sailkatua dago.
Ardoi Kirol Elkartea
Ardoi Kirol Elkartea Zizur Nagusiko futbol taldea da, 1987an sortua. Hirugarren Mailan dabil.
Historia
1934tik aurrera baziren hainbat talde Zizurren, Club Tradicionalista eta Club de fútbol San Andrés besteak beste. 1965ean beste talde bat sortu zen Boscos Txapeketan aritzeko baina ez zuen asko iraun.
1987an Agrupación Deportiva Ardoy sortu zen, oraingo taldearen aurrekari zuzena. 1993an onartu ziren Club Deportivo Ardoi-ren estatutuak baina Elkarte bezala 2003an izan zen kontsideratua. 2007an Hirugarren Mailara igo zen eta hiru denboraldi egin zituen bertan. 2014an Nafarroako Preferentea irabazi zuen eta ordutik Hirugarren Mailan dabil.
Datuak
2023-24 denboraldia barne.
Saskibaloi taldea
Ardoi saskibaloi taldea 1988an sortu zen. Gizonezkoen taldea EBA Ligan ari da jokatzen eta emakumezkoen taldea 2018an Estatu mailako 2. mailara igo zen.
Kepinski (kraterra)
Kepinski kraterra Ilargiko talka-krater bat da. LQ14 lau-angelukoan dago. 31,7 kilometroko diametroa du. Izena Felicjan Kępińskiren omenez darama.
Lacerta
Lacerta Lacertidae familiako narrasti genero bat da. Europan oso ugariak dira baina Eurasiako leku askotan bizi dira, baita Ipar Afrikan ere. Sugandilak eta gardatxoak talde honetakoak dira.
Miguel Azkarate
Miguel Azkarate Izeta (Añorga, Gipuzkoa, 1938ko urriaren 19a - 2019ko martxoaren 16a) aurrelari lanetan aritu zen donostiar futbolaria izan zen.
Lophuromys machangui
Lophuromys machangui Lophuromys generoko animalia da. Karraskarien barruko Muridae familian sailkatuta dago.
Itaju
Itaju Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Tušická Nová Ves
Tušická Nová Ves Eslovakiako udalerri bat da, Michalovceko barrutian kokatuta. 4,33 km²ko azalera du eta 536 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1342. urtekoa da.
Alfoz de Quintanadueñas
Alfoz de Quintanadueñas Burgosko udalerria da, Alfoz de Burgos eskualdean dagoena.
2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.733 biztanle zituen.
Koldo Alberdi Olaizola
Koldo Alberdi Olaizola (Zarautz, 1952 - ) euskal herritar eskultorea da. 1971 urtean hasita, Debako arte eskolan ikasi zuen Jorge Oteizarekin. Usurbilen harrziko eskulturak egiteko lantegia eratu zuen ondoren. Remigio Mendibururen ikasle eta laguntzailea ere izan da.
Alepocephalus blanfordii
Alepocephalus blanfordii Alepocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Alepocephalidae familian.
Maksutov (kraterra)
Maksutov kraterra Ilargiko talka-krater bat da. LQ29 lau-angelukoan dago. 83,8 kilometroko diametroa du. Izena Dmitry Dmitrievich Maksutovren omenez darama.
Lea T
Lea Cerezo, modaren munduan Lea T izenez ezaguna, (Belo Horizonte, 1981eko apirilaren 17a) emakumezko modelo transexual brasildarra da.
Biografia
Lea, antzina Leandro Medeiros Cerezo, gizon jaio zen Brasilgo Belo Horizonte hirian. Lea, Toninho Cerezo futbolari brasildar ezagunaren alaba da eta Italian hazi zen. 2011an emakume bihurtzeko nahia adierazi zuen eta 2012ko martxoan sexua berriz esleitzeko ebakuntza egin zioten Thailandian.
2014an ilea zaintzeko Redken produktu-lerroaren aurpegia bihurtu zen, kosmetiko-marka baten aurpegi komertziala izandako lehen modelo transexuala bilakatuz.
São Félix de Minas
São Félix de Minas Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Davyna
Davyna silikato motako minerala da eta cancrinite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Davyna silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema hexagonalaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5,5 - 6 da.
Dinarolacerta
Dinarolacerta Lacertidae familiako narrasti genero bat da. Lehenago Lacerta generoan sailkatzen ziren espezieak ditu. Dinariar Alpeetan bizi dira, Balkanetan.
Acer Inc.
Acer ordenagailuak eta produktu informatikoak egiten dituen taiwandar enpresa bat da. Munduko bigarren ordenagailu fabrikatzailerik handiena da, eta Taiwango enpresa minoristarik handiena.
Acerrek eskaintzen dituen produktuen artean ordenagailu pertsonalak, zerbitzariak eta bilketa, pantailak, periferikoak eta enpresa, gobernu, heziketa eta etxeko erabiltzaileentzat interneteko presentziarako konponbideak daude.
1976an Multitech izeneko enpresa sortu zuen Stan Shihk, eta jarraian, izenez aldatu zen enpresa, 1981ean Acer izena jaso zuelarik. Acer taldeak 39.000 langile ditu, banatzaile eta zerbitzu tekniko langileak barne, 100 herrialde ingurutan. 2002an, enpresa honek, Estatu Batuetan 12.900 milioi dolarreko mozkinak lortu zituen. Enpresaren egoitza Hischih hirian dago, Taiwango Taipei konderrian.
Acerren filiala Australian Acer Computer Australia da, mahai gaineko ordenagailuen eta eramangarrien merkatu osoan 3.a izateaz gain, gobernua eta heziketa bezalako arlo dominatzaileetan saltzaile nagusia ere badelarik.
1990eko hamarkada hasitakoan, Acerrek merkatu kuota zabal bat izan zuen Latinoamerikan, Compaqekin lehia gogorrean. Alabaina, Compaqek merkatuaren zati gehiena bereganatzea lortu zuen, Acerrek Kolonbian zuen muntaketa plantaren itxiera, Brasilgo plantaren murrizketa eta soilik Brasil eta Mexikoko merkatuak mantentzea suposatu zuena. Gaur egun, Acer berriz sartzen ari da Latinoamerikako zenbait merkatutan.
Acerrek Gateway Inc. estatubatuar konputagailu fabrikatzailea erosi zuen 2007ko abuztuan 710 milioi dolar ordainduta. Honekin, Acer Lenovo txinatar fabrikatzailearen gainetik jarri zen, munduko hirugarren postura iritsiz.
2007ko irailean Acer/Gatewayk Packard Bell erosteko interesa erakutsi zuen. Interesa 2008ko urtarrilean baieztatu zen, Acerrek, Packard Bell konpainiaren %75a erosita konpainia honen kontrola hartu zuela iragarri zuenean.
2011n, Acerren talde direktiboan aldaketa garrantzitsu bat gertatu ondoren, enpresa identifikatuko zuen irudi grafiko berria ezagutarazi zen. Logotipo berri honek aurreko bertsioa ordeztu zuen, 2000ko hamarkada osoan zehar erabili zena. Acerren arabera, logotipo berriak tipografia garbi eta leunago bat du, berde argi batekin, aurrekoak zuen berde ilunaren ordez.
Tour Oxygène
Tour Oxygène (euskaraz, Oxygène dorrea) Lyongo (Frantzia) Part-Dieu finantza-barrutian kokatutako bulego-etxe orratza da, 2007ren eta 2010aren artean eraikia. 115 m altu, hiriko etxe orratzik altuena da.
Bere inaugurazioa 2010eko ekainaren 2an egin zen.
Francisco José Llera
Francisco José Llera Ramo (Caravia, Asturias, Espainia, 1950eko apirilaren 1a ) Euskal Herrian errotutako irakaslea da.
Biografia
1982an Deustuko Unibertsitatean lortu zuen doktoregoa Politika Zientzietan eta Soziologian. EHUko Gizarte eta Informazio Zientzien Fakultateko dekanordea (1983-1987) eta Zientzia Politikoak eta Nazioarteko Ikerketa Saileko zuzendaria (1991-1993) izan da.
Politika eta Administrazio Zientzietako katedraduna da 1992az geroztik, eta sail horretako zuzendari-lanetan aritu zen 2007an hauteskundeak galdu zituen arte. Espainiako eta nazioarteko unibertsitate askotan aritu da eskolak ematen, hain zuzen ere, 2009 urteaz geroztik irakasle lanetan dihardu Sevillako Pablo Olavide Unibertsitatean. Soziologiako Euskal Elkarteko (1977-1981 eta 1989-1993), Soziologiako Espainiar Federazioko (1991-1995) eta Espainiako Politika eta Administrazio Zientzien Elkarteko lehendakaria izan da.
Politikagintzan, Eusko Sozialistak, Euskadiko Ezkerra eta PSE-EE-PSOE alderdietako kide izan da.
Hainbat aldizkaritako erredakzio-kontseiluko kide izan da, hala nola Revista Española de Investigaciones Sociológicas (REIS), Revista Española de Ciencia Política, Cuadernos de Alzate, ZER eta Inguruak.
1995 eta 1998 urteen artean EUSTATeko zuzendari izan zen.
Liolaemus rothi
Liolaemus rothi Liolaemus generoko animalia da. Narrastien barruko Liolaemidae familian sailkatuta dago.
SuperHeavy
SuperHeavy rock supertalde bat da Mick Jagger, Joss Stone, Dave Stewart, Damian Marley, eta A. R. Rahmanek osatua. Stonek eta Stewartek Jaggerrekin jada kolaboratu zuten. Jaggerrek taldeari buruz esan zuenez, "Musika estilo desberdinen nahasketa bat egin nahi genuen... Estilo desberdinekin lan egiten ibili gara, baina beti banaka". Jaggerrek SuperHeavyk musika estilo desberdinak erakustea nahi zuen, hala nola, reggae, balada eta Indiako musika.
Hasierako urteak
"SuperHeavy" taldearen existentzia sekretua zen 2011ko maiatzera arte. 2011ko maiatzaren 20an, Mick Jagger musikari ingelesak eta The Rolling Stones rock taldeko abeslariak taldearen sorreraren berri eman zuen. Super Heavy Dave Stewarten idea izan zen. St Ann's Bay, Jamaicako bere etxera ailegatzen ziren soinuek inspiratuta, Stewartek Mick Jagger konbentzitu zuen euren musika Indiako orkestren soinuarekin nahasteko. Stewartek eta Mickek Indiako orkestrenganako gustua zuten; gainera, A. R. Rahman musikari indioa supertaldean sartu zen.
2009. urtearen hasieran, Mick Jagger, A. R. Rahman, Dave Stewart, Joss Stone eta Damian Marleyk Los Angeleseko Jim Henson Studios estudioetan jardun zuten, "esanahia zuten abestiak idazten" saiatuz, non 10 egunetan 29 abesti grabatu zituzten.
SuperHeavy Marleyren erritmo sekzioko Shiah Coore baxu-jotzaile/idazlearekin eta Courtney Diedrick bateriarekin osotzen da, baita Stewarten aspaldiko kolaboratzaileare den Ann Marie Calhoun rock bibolinjolearekin.
Debut albuma (2011)
Taldea beraien izen bereko albuma grabatzen hasi zen 2009ko hasieran Jagger, Stewart, Stone, Marley eta Rahmanek Los Angeleseko estudio batean, "esanahia zuten abestiak idazten" saiatzen hasi zirenean. 35 mudika ordu inguru grabatu zituzten, jatorrian "ordu bat eta 10 minutu" irauten zuten abesti batzuekin. Albuma Los Angeleseko Jim Henson Studios estudioetan entzun zuten 2011ko ekainaren 30ean. Proba horretan taldeak grabatutako zortzi abesti jo zituzten. Beraien debut singleak, "Miracle Worker", uztailaren 6an kaleratua batez ere erantzun positiboa jaso zuen. Mick Jaggerrek sanskritoz abesten du "Satyameva Jayate" (Egiak bakarrik garaitzen du) abestian, 2011ko abuztuaren 9an kaleratutako bigarren singlea. Rahmanek idatzia, abestian Dave Stewart, Joss Stone eta Damian Marley ere agertzen dira.
Lophuromys makundii
Lophuromys makundii Lophuromys generoko animalia da. Karraskarien barruko Muridae familian sailkatuta dago.
MacMillan (kraterra)
MacMillan kraterra Ilargiko talka-krater bat da. LQ12 lau-angelukoan dago. 6,88 kilometroko diametroa du. Izena William Duncan MacMillanren omenez darama.
Puylaroque
Puylaroque Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn eta Garona departamenduan dago, Midi-Pyrénées eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Puylaroque udalerrian erroldatutako biztanleak 647 ziren. Familiak 300 ziren, horien artean 110 pertsona bakarrekoak ziren (67 bakarrik bizi ziren gizonak eta 43 bakarrik bizi ziren emakumeak), 103 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 75 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 515 etxebizitza zeuden, 301 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 170 bigarren erresidentzia ziren eta 45 hutsik zeuden. 483 etxeak ziren eta 30 apartamentuak ziren. 301 etxebizitza nagusietatik 226 bere jabearen bizilekua ziren, 60 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 11 etxek gela bat zuten, 18 etxek bi zituzten, 61 etxek hiru zituzten, 87 etxek lau zituzten eta 124 etxek bost zituzten. 196 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 150 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 121 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 381 ziren, horien artean 276 aktiboak ziren eta 105 inaktiboak ziren. 276 pertsona aktiboetatik 237 lanean zeuden (134 gizon eta 103 emakume) eta 40 langabezian zeuden (17 gizon eta 23 emakume). 105 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Puylaroque udalerrian 311 unitate fiskal zeuden, 665,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.004 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 37 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 10 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 igeltseroa, 5 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 3 jatetxeak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 harategi zen eta 1 elektrotresna denda zen.
2000. urtean Puylaroque udalerrian 36 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.472 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta botika 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
San Jose Sharks
San Jose Sharks AEBtako Kalifornia estatuko San Jose hirian egoitza duen izotz hockey talde profesional bat da. NHL liga profesionalean jokatzen du. 1991an sortu zen eta etxeko partiduak SAP Center lerratokian jokatzen ditu.
Palmaresa
-Stanley Kopa (Stanley Cup): 0
-Presidenteen Trofeoa (Presidents' Trophy):1
- Konferentziako Txapeldunak: 0
- Dibisio Txapeldunak: 6
Espainiako futbol ligako lehen mailako 1996/1997ko denboraldia
Espainiako futbol ligako lehen mailako 1996/1997ko denboraldiko sailkapena eta goleatzaile nagusien informazioa.
Lophuromys sabunii
Lophuromys sabunii Lophuromys generoko animalia da. Karraskarien barruko Muridae familian sailkatuta dago.
Senador Amaral
Senador Amaral Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Astigarragako sagardotegiak
Euskal Herriko udalerrien artean, Astigarraga da sagardo gehien ekoizten duena, bertan 20 sagardotegi baitaude: Alorrene, Artola, Astarbe, Bereziartua, Etxeberria, Gartziategi, Gurutzeta, Irigoien, Ipintza, Iretza, Larrarte, Lizeaga, Mendizabal, Mina, Oialume zar, Oiarbide, Petritegi, Rezola, Sarasola, Zapiain.
Sagardotegiak
Sagardotegi bakoitzak sagardotegi menu tradizionala eskaintzeaz gain, beste hainbat menu dastatzeko aukera ere eskaintzen dute, euskal sukaldaritza tradizionala gehiago ezagutu ahal izateko.
Menuak
Menu tradizionala gehienetan berdina edo antzekoa izaten da. Lehenik, beraiek gonbidatutako txorizo egosia, bakailao tortila, bakailaoa piperrekin, txuleta edo kostila eta postrerako gazta, menblioa eta intxaurrak eta edateko sagardoa. Tradizionalaz gain beste hainbat menu izaten dituzte, entsalada aukera, urdailazpiko tortila, piperrak eta txanpinoiak, legatz isatsa eta postrerako helatuak, gazta tarta, Tolosako teila eta zigarrotxoak eta edateko sagardo mota ezberdinak dauzkate, Euskal sagardoa, Ekologikoa, Naturala, Premium, Zizarra edo Sagar Muztioa, Aparduna. Menu bakoitzean Txotx-a sartzen da, baina sagardo botilak ere eskatu daitezke.
Egutegiak
Sagardotegi gehienak urte osoan zehar egoten dira irikiak, baina batzuk sagardo denboraldian bakarrik irikitzen dute. Komeni izaten da lehenbailen erreserbatzea, izan ere, denboraldian dena beteta egon izaten da, bazkaltzeko eta baita afaltzeko ere. Bertara, kanpoko jende asko hurbiltzen da, batez ere sagardo denboraldian. Denboraldi garaian, autobus bidez joaten da kanpoko jendea, lagun kuadrila izugarri elkartzen dira Astigarragako hainbat tabernetan eta gero bazkal ordua denean, bakoitza bere sagardotegira joaten da bazkaltzera. Bazkaldu ostean, kaleak berriro ere jendez gainezka egoten dira. Euskal Herriko leku guztietatik etortzen da jendea, Nafarroa, Bizkaia, Gasteiz eta baita Frantzia tik ere.
Giro hau ez da Astigarragan bakarrik izaten, Hernanira ere jende asko hurbildu izaten da baina Astigarragak sagardotegi gehiago dituenez, bertara etortzen da jende gehiena.
Sagardotegiak, lagun kuadrilekin, familiarekin edota bikotearekin joateko lekuak dira, giro paregabea izaten da, beste jatetxeak baino herrikoiagoa delako.
Urtarrila: Sagardo Berriaren Eguna
Sagardo Berriaren Egunean urteko uzta aurkezten da agintari eta izen haundiko pertsonaien aurrean. Azken urteetan jende ezaguna izan da uzta berria aurkeztu duena, "Hau da ASTIGARRAGAko sagardo berria" ohiu eginda. Hauek dira uzta berria aurkezteko ohorea izan dutenak:
Uztaila: Santa Ana
Santa Ana egunean, uztailaren 26an, Sagardo Eguna ospatzen da Astigarragan. Egun horretan Astigarraga eta inguruko 20 bat sagardogilek 2.000 sagardo botila inguru eskaintzen dituzte dastatzeko. Astigarragan ospatzen den Sagardo Egun hau 1976. urteaz geroztik ospatzen da eta Euskal Herria osoako Sagardo Egunik zaharrenetakoa da. Bestalde, idi-demak izaten dira sagardo probaketarekin batera. Bazkaldu ostean, arratsaldean herri kirolak egoten dira, bertan astiartar gazteek hartzen dute parte.
Iraila: Sagar Uzta
2001. urtetik ospatzen da Sagar Uzta jaia. Sagar Uztak Astigarrako tolareetako lanen hasiera ospatzen du eta jende guztiarentzako prestatutako festa da. Sagardotegietako zanpatze lanaren hasierarekin bat egiten du, azaro hasierara arte iraungo duen lanaren hasierarekin.
Bertan, sagar dantza, txalaparta, lehengo zanpatze erakusketa, bertako sagar erakusketa eta salmenta, artisau produktuen salmenta, sagardo dastatze eta salmenta, erakusketak, etb... izaten dira.
Maria Nafarroakoa
Maria Nafarroakoa Nafarroako Erresumako zenbait infanten izena da:
Acanthodactylus aegyptius
Acanthodactylus aegyptius Acanthodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.
Ars nova
Ars nova (latinez arte berria) XIV. mendean Frantzia eta Italian sortu zen musika estilo bat da. Ars antiqua (arte zaharra) delako musika estiloaren ondoren etorri zen, hortik bere izena. 1320-1380 artean jazo zen, Paris hiria erdigune zuela, eta Philippe de Vitry frantziarra musikagile, musikaren teoriko eta olerkaria estilo honetako musikagile nabarmenetakoa izan zen. Musikalan hauek gehienbat Codex Squarcialupi idazlana eta Francesco Landini italiar musikagileari esker ezagutzen dira.
Bere garaian berrikuntza teknikoa suposatu zuen, notazio musikalaren kodifikazioa eta aurrerakuntza ekarri baitzuen.
Saint-Genès-de-Blaye
Saint-Genès-de-Blaye Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Genès-de-Blaye udalerrian erroldatutako biztanleak 448 ziren. Familiak 174 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 55 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 59 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 207 etxebizitza zeuden, 181 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 203 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 181 etxebizitza nagusietatik 150 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 107 etxek bost zituzten. 155 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 70 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 92 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 285 ziren, horien artean 212 aktiboak ziren eta 73 inaktiboak ziren. 212 pertsona aktiboetatik 201 lanean zeuden (103 gizon eta 98 emakume) eta 13 langabezian zeuden (4 gizon eta 9 emakume). 73 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Genès-de-Blaye udalerrian 195 unitate fiskal zeuden, 492 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.749 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 iturgina eta 1 apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra arropa denda bat zen.
2000. urtean Saint-Genès-de-Blaye udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 360 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Tarako muinoa
Tarako muinoa (ingelesez Hill of Tara eta irlanderaz Teamhair na Rí, azken honetatik bere ingelerazko "Hill of the Kings" ezizena hartzen du, hots, "Erregeen muinoa") Irlandako Errepublikako Leinster probintziako Meatheko konderrian kokatzen den multzo arkeologikoa da, kokapen hau Navan eta Dunshaughlin udalerrien artean dagoelarik. Bertan antzinako monumentu ugari daude eta kondairaren arabera Irlandako errege nagusia edo Árd Rí na hÉireann, delakoaren eserlekua hementxe legoke. Muino honetan Lia Fáil edo "Patuaren Harria" deritzona kokatzen da.
Alepocephalus dentifer
Alepocephalus dentifer Alepocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Alepocephalidae familian.
Vicente Molina Foix
Vicente Molina Foix (Elx, Valentzia, 1946ko urriaren 18a) gaztelania idazlea eta zinemagilea da.
Bizitza
Zuzenbidea eta Letrak ikasi zituen Madrilgo Unibertsitatean. 68ko belaunaldia delakoaren kide da. Molinaren lana barnekoia da beti, eta amets surrealisten paisaietan barrena aritzen da.
Idatzi dituen eleberrien artean, aipatzekoak ditu: Museo provincial de los horrores (1970, Izugarrikerien Probintzia Museoa), Busto (1973), La comunión de los atletas (1979, Atleten komunioa), Los padres viudos (1983, Guraso alargunak), La quincena soviética (1988, Hamabostaldi sobietarra), La edad de oro (1993, Urrezko aldia), La misa de Baroja (1995, Barojaren meza) eta La mujer sin cabeza (1997, Bururik gabeko emakumea).
Los abrazos del pulpo (1985, Olagarroaren besarkadak) eta Don Juan último (1994, Don Juan azkena) dramak ere idatzi ditu. Operako libreto bat ere idatzi du, El viajero indiscreto (1990, Bidaiari lotsagabea), Luis de Pablos musikagilearentzat.
Zizel
Zizela mailu egoki batekin kolpatuz hotzean materiala (harria, gehienetan) mozteko, ildotzeko edo arbastatzeko erabiltzen den esku tresna bat da. Erabilerarekin, zizelaren mozketa ahoa kaltetzen da, eta zorroztu behar da. Zizela segurtasunez erabiltzeko, eskularruak erabiltzea gomendatzen da. Eskulturagintzan maiz erabiltzen da.
Thrichomys laurentius
Thrichomys laurentius Thrichomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Echimyidae familian sailkatuta dago.
Le Fied
Le Fied Frantziako udalerria da, Jura departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Fied udalerrian erroldatutako biztanleak 206 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 95 etxebizitza zeuden, 77 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 89 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 77 etxebizitza nagusietatik 59 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 12 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 65 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 38 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 116 ziren, horien artean 92 aktiboak ziren eta 24 inaktiboak ziren. 92 pertsona aktiboetatik 87 lanean zeuden (45 gizon eta 42 emakume) eta 5 langabezian zeuden (1 gizon eta 4 emakume). 24 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Fied udalerrian 75 unitate fiskal zeuden, 202 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.179 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
2000. urtean Le Fied udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Alfoz de Santa Gadea
Alfoz de Santa Gadea Burgosko udalerria da, Merindadeetako eskualdean dagoena.
2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 112 biztanle zituen.
Certhia nipalensis
Certhia nipalensis Certhia generoko animalia da. Hegaztien barruko Certhiidae familian sailkatua dago.
Marci (kraterra)
Marci kraterra Ilargiko talka-krater bat da. LQ08 lau-angelukoan dago. 24,5 kilometroko diametroa du. Izena Jan Marek Marciren omenez darama.
Liolaemus sagei
Liolaemus sagei Liolaemus generoko animalia da. Narrastien barruko Liolaemidae familian sailkatuta dago.
Veľké Kapušany
Veľké Kapušany Eslovakiako udalerri bat da, Michalovceko barrutian kokatuta. 29,62 km²ko azalera du eta 9105 biztanle 2017ko datuen arabera.
Antton Ormaza
Antton Ormaza Unamuno (Bermeo, - Bilbo, ), bizkaitar politikaria zen, euskal abertzaletasunaren figura klabea izan zen trantsizioan.
Dawsonita
Dawsonita karbonato motako minerala da.
Ezaugarriak
Dawsonita karbonato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema ortoerronbikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3 da.
Ines Nafarroakoa
Ines Nafarroakoa edo Ines Évreuxkoa (?, 1334 – Lizarra, 1396ko otsailaren 4a) Nafarroako infanta izan zen.
Biografia
Filipe III.a Nafarroakoa eta bere emaztea zen Joana II.a Nafarroakoa erreginaren alaba izan zen.
Anthologie de l'humour noir
Anthologie de l'humour noir ("Umore beltzaren antologia") André Breton surrealismoaren sortzaile nagusiak eta idazle frantsesak prestatutako ipuinen antologia ezaguna da.
Ines Nafarroakoa
Biografia
1349ko uztailaren 5ean Parisen Foixko konde eta Biarnoko bizkondea zen Gaston III.a Foix-Biarnokoa ezkondu zuen.
Anthologie de l'humour noir
Historia
1940an Éditions du Sagittaireren eskutik Parisen plazaratutakoa, Vichyko gobernuak liburuaren banaketa debekatu zuen. Bigarren Mundu Gerra bukatu ondoren, 1947an, Breton erbestetik itzuli zenean, zuzenketa batzuk eginez gero, berrargitaratu zen. 1966an, Bretonek berriro argitaratu zuen lana, orduan, "behin-betikoa" bezala. Egileen aukeraketa Bretonek berak egin zuen, haren gustuaren arabera. Egileak kronologikoki jasota daude, aurretik hitzaurre labur batez aurkeztuta.
Ines Nafarroakoa
Biografia
Seme bakarra izan zuten Gaston izenekoa. 1362ko abenduan, ezkonsariaren ordainketa aitzakia hartuta, senarrak Ines arbuiatu zuen. Jaiterrira itzuli eta Iruñea, Irunberri eta Lizarrako gazteluetan bizi zen. Lizarrako gazteluan hil zen.
Anthologie de l'humour noir
Garrantzia
Antologia honek ezezagunak ziren edo ahaztuta zeuden idazle askoren izena zabaldu zuen eta horrek bere garrantzia ematen dio. Baina ezaguna baldin bada, batez ere, umore beltz kontzeptua sortzeagatik da. Liburu hau baino lehen inork ez zekien umore beltza zer zen; agian arraza beltzeko pertsonekin lotutako umorea bezala ulertuko zen. Laster, kontzeptu berria publiko artean zabaldu zen.
1966ko edizioaren egileak
Egile guztiak: