cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Son Gohan (aitona)
Biografia
Son Gohan 658. urtean jaio zen. Iratxo Dortokaren ikaslea izan zen, arte martzialen teknikak eta emakume-zaletasuna irakatsiko ziolarik. Son Gohanek Son Goku baso erdian aurkitu zuen espazio-ontzi barruan, eta ilobatzat hartu zuen. Hasieran Goku hezitzea zaila egin zitzaion, baina beti maitasunez eta gozotasunez tratatu zuen, eta Gokuk buruan kolpea hartu zuenetik aurrera arte martzialak irakatsi zizkion.
Son Gohanen heriotza ilargi beteko gau batean heldu zen. Son Goku pixa egitera irten zela ilbetea ikusi zuen eta gorila erraldoi bilakatu zen eta bere aitona zapaldu zuen. Son Gohanek Son Gokuren eraldaketa hau ezagutzen zuen, eta beti esaten zion ilargi beteari ez begiratzeko.
Hil ondoren Son Gohan eta Son Goku urte batzuk geroago Babaren txapelketan elkar ikusi zuten. Iratxo Dortokaren arrebak bere iloba berarenaga joko zuela esan zion Son Gohani eta honi 24 orduz Lurrera itzultzeko aukera eman zion. Aitonak eskaintza onartu zuen, Gokuren ahulgunea (isatsa) konpontzeko.
Beranduago, Goku izango zen aitona aurkituko zuena Anninen zerbitzura, hildakoen arimak beste mundura gidatzeko lanean. Lan hau Son Gohanen gustokoa zen, izan ere neska eder baten ondoan egongo zen betirako.
Saint-Michel-en-Brenne
Saint-Michel-en-Brenne Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Son Gohan (aitona)
Kanpo estekak
Llista de personatges de Bola de Drac es:Anexo:Personajes de Dragon Ball Humains de Dragon Ball
Saint-Michel-en-Brenne
Biztanleria
2007an Saint-Michel-en-Brenne udalerrian erroldatutako biztanleak 321 ziren. Familiak 136 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 68 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 220 etxebizitza zeuden, 140 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 65 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 218 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 140 etxebizitza nagusietatik 102 bere jabearen bizilekua ziren, 33 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 18 etxek bi gela zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 46 etxek lau zituzten eta 49 etxek bost zituzten. 127 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 64 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Jean-Claude Gallotta
Jean-Claude Gallotta (Grenoble, Isère, Frantzia, 1950eko apirilaren 7a) frantses dantzaria eta koreografoa da.
Biografia
Frantziako Jeune Danse taldeko dantzari nagusia izan zen, eta koreografiaren erabateko aldaketa ekarri zuen. Arte Ederren ikuspegitik, ikuskizun distiratsuak asmatu zituen, non antzezle, dantzari eta artistek bat egiten baitute.
New Yorken, Merce Cunningham koreografoaren lana ezagutu zuen. Hark Émile Dubois taldea sortzera bultzatu zuen, eta Grenobleko Kultura Etxeko sorkuntza koreografikoko taldea izan zen.
Ulysse (1981) lanarekin, bizitzaren poza adierazi nahi izan zuen, eta hiztegi klasiko eta modernoak bat egin nahi izan zituen. Ondoren egin zituen Les Aventures d'Ivan Vaffan (1984, "Ivavn Vaffanen abenturak") eta Les Louves et Pandora (1986, "Otsoak eta Pandora"). 1987an, Mammame lanak izugarrizko arrakasta izan zuen Dantza Berriaren Montrealgo Nazioarteko Jaialdian. Docteur Labus (1988) eta Les Mystères de Subal (1990, "Subalgo misterioak") egin eta gero, Gallottak antzerkian eta musikan barneratu zuen dantza, La Légende de Roméo et Juliette (1992) eta La Légende de Don Juan (1992) obrekin, esaterako.
Bere unibertso nahasi eta hunkigarria zinemara eraman zuen Rei Dom (1989) eta L'Amour en deux (1991) filmekin. 2009an, Serge Gainsbourgen L'Homme à tête de chou albuma egokitu zuen. Orduz geroztik, La Petite Sirène (2010), Faut qu'je danse ! (2011) eta Le Sacre du printemps (2012) proiektuak egin ditu.
Saint-Michel-en-Brenne
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 197 ziren, horien artean 118 aktiboak ziren eta 79 inaktiboak ziren. 118 pertsona aktiboetatik 112 lanean zeuden (53 gizon eta 59 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 79 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 40 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Michel-en-Brenne udalerrian 134 unitate fiskal zeuden, 286,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.249 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Michel-en-Brenne udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.089 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Connor Downs
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herri bat da, Gwinear–Gwithian parrokia zibilean.
Westrehem
Westrehem Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Westrehem udalerrian erroldatutako biztanleak 227 ziren. Familiak 80 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 89 etxebizitza zeuden, 80 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 88etxeak ziren. 80 etxebizitza nagusietatik 68 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 58 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 152 ziren, horien artean 104 aktiboak ziren eta 48 inaktiboak ziren. 104 pertsona aktiboetatik 91 lanean zeuden (59 gizon eta 32 emakume) eta 13 langabezian zeuden (4 gizon eta 9 emakume). 48 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Westrehem udalerrian 80 unitate fiskal zeuden, 217 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.334 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Westrehem udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rodope (unitate erregionala)
Rodope (Ροδόπη, ahoskatua) Greziako unitate erregionala da, Ekialdeko Mazedonia eta Trazian dagoena. Bere hiriburua Komotini hiria da.
Rodope lau udalerritan banaturik dago:
Inkubagailu
Inkubagailua izan daiteke:
San-Giuliano
, Korsikako iparraldeko udalerria da,  departamentuan dagoena. 2013ko erroldaren arabera, 0 biztanle ditu.
Saint-Mars-la-Brière
Saint-Mars-la-Brière Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Scola Corsa
Scola Corsa ("Kortsikako eskola") edo Associu di prumuzione di a lingua è di a cultura corsa (Korsikako hizkuntza eta kultura sustatzeko elkartea) korsikeraz irakasten duen eskola da. Korsikan sortu zituzten mota horretako ikastetxeak.
Saint-Mars-la-Brière
Biztanleria
2007an Saint-Mars-la-Brière udalerrian erroldatutako biztanleak 2.400 ziren. Familiak 956 ziren, horien artean 209 pertsona bakarrekoak ziren (63 bakarrik bizi ziren gizonak eta 146 bakarrik bizi ziren emakumeak), 354 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 342 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 51 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Gwinear–Gwithian
, 'Sen Gwynnyer–Sen Goedhyan', Ingalaterrako Kornualles konderriko parrokia zibil bat da.
Saint-Mars-la-Brière
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Kura
Kura edo Mtkvari (მტკვარი; Kür; Kura) Kaukasoko ibaia da. Kaukaso txikiko mendietan, ekialdeko Turkian, sortu, Georgia eta Azerbaijan zeharkatu eta Kaspiar Itsasora isurtzen da. Aspaldiko denboretan Cyrus latinezko izenez ezaguna zen.
Ibaiadarrak
Kuraren ibaiadar nagusia Aras ibaia da. Elkargunean (Sabirabaden) Aras ibaiaren arroa (102.000 km²) Kurarena (86.000 km²) baino zabalagoa da.
Hidrometria
Kuraren emaria Surran (ahoa baino 140 km lehenago) 55 urtez (1930-1984) neurtua izan da. Ikertutako azalerak 178.000 km² ditu, arro osoaren %84a. Emari handiena maiatzean izaten da (1067 m³/s), mendietako elurra urtzen denean, eta txikiena abuztuan (314 m³/s)
Kuraren batez besteko emariak (m³/s) Surran (Azerbaijan) neurtuak Datuak: 1930 eta 1984 artean
Saint-Mars-la-Brière
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Scola Corsa
Historia
Lehenengo bi eskolak 2021ean ireki ziren Bastian eta Biguglian. 2022ko irailaz geroztik, lehen leku horietan kohorte berri bat eta eskola berri bat daude Sarrola-Carcopino-n.
Saint-Mars-la-Brière
Etxebizitza
2007an 1.064 etxebizitza zeuden, 975 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 32 bigarren erresidentzia ziren eta 57 hutsik zeuden. 1.011 etxeak ziren eta 50 apartamentuak ziren. 975 etxebizitza nagusietatik 741 bere jabearen bizilekua ziren, 223 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 10 etxek gela bat zuten, 68 etxek bi zituzten, 164 etxek hiru zituzten, 308 etxek lau zituzten eta 425 etxek bost zituzten. 812 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 362 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 515 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Li Edelkoort
Lidewij Edelkoort edo Li Edelkoort (Wageningue, 1950) Parisen kokatutako ikertzaile holandarra da, joera eta etorkizuneko ereduetan espezializatua. Moda joeren inguruko saiakerak marka nagusietara iristen dira. 2015ean, Anti_Fashion manifestua argitaratu zuen bere produkzio-katean zehar modaren noraeza zalantzan jarriz, sorkuntza-eskoletatik hasi eta ekoizpen deslokalizaturaino, ekoizten den herrialdeetako pertsonen esplotazioaren kontura. Ez da modaren amaiera, gaur egun den moda sistema batena baizik.
Ibilbidea
De Bijenkorf saltoki handietan moda-koordinatzaile gisa hasi zuen bere ibilbidea, ARTEZen graduatu ostean. 1975ean, Frantziara joan zen, non joera-aholkulari independente gisa lan egin zuen. Handik gutxira Trend Union Council sortu zuen, Parisen oinarritutako iragarpen zerbitzua. Trend Unionek bi urtean behin moda eta diseinu joerei buruzko aurreikuspen liburuak argitaratzen ditu koloreei eta bizimoduei buruzko informazioarekin. Orduz geroztik, Edelkoort Studio aholkularitza enpresa sortu du, eta bulegoak ireki ditu New Yorken (Edelkoort Inc.) eta Tokion (Edelkoort East).
Edelkoort-ek nazioarteko marketarako produktuak diseinatzen eta formatzen lagundu du, identitate-kokapenean eta produktuen garapen-estrategietan aholku emanez. Bere bezeroen artean Coca-Cola, Nissan, Camper, Siemens, Moooi eta Douwe Egberts daude. Edertasunaren industrian, edertasun kontzeptuak eta produktuak garatu ditu Estée Lauder, Lancôme, L'Oreal, Shiseido, Dim eta Gucci marketarako.
Lidewij View on Color aldizkariko zuzendari artistikoa eta koeditorea da. Bereziki, kolore-joerak aztertzen ditu, modan, grafikoetan, diseinu industrialean, ontzietan, kosmetikan eta beste hainbat arlotan duten eragina aztertzeko. Interior View aldizkariko zuzendaria ere bada. 1998an Bloom argazki-aldizkaria jarri zuen abian, "baratze kultura" gisa deskribatzen duena, loreen joera aldakorra eta haien irudia nola erabiltzen den grafikoki adierazten dituelako. 1993an Heartwear GKEa sortu zuen, mundu osoko artisautzan lan egiten duten pertsonei beren produktuak merkaturatzen laguntzeko, beren ezagutzak mantentzeko eta lanbideen transferentzian parte hartzeko.
1999tik 2008ra Herbehereetako Design Academy Eindhoven-eko presidentea izan zen. 2011n, Edelkoortek Forma Eskola sortu zuen Poloniako Poznań hirian eta Trend Tablet web plataforma jarri zuen martxan.
I-D britainiar diseinu aldizkariak munduko 40 diseinatzaile garrantzitsuenen artean zerrendatu zuen eta Time aldizkariak modan eragin handieneko 25 pertsonetako bat izendatu zuen. 2008ko otsailaren 22an, Frantziako Kultura Ministerioak eta Didier Grumbach Frantziako Goi Jostunaren Federazioko presidenteak Lidewij Edelkoorti Arte eta Letren Zaldun tituluarekin omendu zuten, kulturari egindako sormen, arte eta literatur ekarpena aitortzeko. Frantzia eta atzerrian. Lidewij Edelkoort-ek artean doktore honoris causa ere jaso zuen Nottingham Trent Unibertsitatean 2008ko uztailaren 15ean eta, 2012ko azaroaren 26an, Amsterdameko Prins Bernhard Cultuurfonds-en.
Eileen Gray
Kathleen Eileen Moray Gray (1878ko abuztuaren 9a - 1976ko urriaren 31) altzari diseinatzailea, barne-diseinatzailea eta arkitekto irlandarra izan zen. Bere lana, ikerketa prozesu pertsonal eta sakon baten emaitza da. Aldi berean Mugimendu Modernoaren aitzindaria da, nahiz eta, emakumea izanda, Diseinuaren Historiak zenbaitetan alde batera utzi duen.
Bere bizitza, etengabeko ikasketan oinarritu zen, teknika askorekin esperimentatu zuen eta material anitzak erabili zituen. Batez ere, altzarigintza eta laka-teknika ikertu zuen, nahiz eta, bere lehenengo urteetan ehungintzan aritu. Baita ere, Europa kanpoko eta antzinako kulturak aztertu zituen. Aurreneko diseinuetan, batez ere, eragin japoniarra askotan nabaritzen da. Baita ere, zenbaitetan, ideia abangoardistak landu zituen eta, bere ibilbidean zehar, antzeman daitezke abangoardiei egindako keinuak edo erreferentziak. Adibidez, “E1027 etxearen” izenarekin egin zuen hitz-jokoa.
Biografia
Enniscorthy-n jaio zen, 1878an, Wexford konderrian, Irlandan. Haurtzaroa Londresen igaro zuen eta “Slade School of Arts”-en onartu zuten, non margolaritzan aritu zen gehienbat. Eskola honetan onartu zuten lehenetariko emakumea izan zen. Geroago, Londreseko laka lantegi batean lan egin zuen eta espezializazio maila handia lortu zuen. Egonaldi hauek, bere ibilbide profesionalean oso eragin handia izan zuen, batez ere, Parisen finkatu zenean, 1902an. Parisen zegoela, pantaila gaineko laka eta dekorazio-lanetan maisutasun handia lortu zuen, eta garai horretako diseinatzaile esanguratsuenetarikoa bilakatu zen. Aipagarria da, Seizo Sugawara, maisu japoniarraren eskutik laka-teknika klaseak jaso zituen. Izan ere, Art Deco mugimenduaren jarraitzaileen artean, izugarrizko arrakasta lortu zuen, eta are gehiago, 1923.urteko, “Salon des Artistes Décorateurs”-an egindako erakusketan.
1922.urtean, “Jean Désert” Galeria ireki zuen, Pariseko Fauborg Saint-Honoré kalean, zein denda gisa erabiltzen zuen bere diseinuak saltzeko. 1920ko eta 1930eko hamarkadetan, diseinu eta eraikuntzaren inguruko teoriak garatu zituen. Teoria hauek oso berritzaileak eta iraultzaileak izan ziren XX.mendeko diseinurako eta gaur egungo diseinuaren aitzindari bihurtu dira. Aldi berean, mugimendu modernoaren beste diseinatzaile batzuekin elkarlanak egin zituen, besteak beste, Le Corbusier eta J.J.P Oud-ekin.
Barne-diseinuetan, kromozko, altzairuzko hodiz eta beiraz egindako altzariak askotan erabiltzen zituen. Izan ere, barne-diseinu ospetsuenetarikoa “Lota apartamentua” da, Suzanne Talbot jostunarentzat (Madame Mathieu-Lévy) diseinatu zuena.
Arkitektura, bere ibilbide profesionalaren beste ekarpen nagusia da. Alpes Maritimes-etan bi etxe diseinatu zituen; Roquebrunen bat, “E1027 etxea” (1926-1929) gisa ezagutzen dena eta bestea, “Tempe à Pailla” (1932-1934), Castellar-en dagoena. Gaur egun, bi etxe hauek, garai horretako arkitekturaren eta barne-diseinuaren adibide nabarmen gisatzat hartzen dira.
Guda garaian, ez zuen bere produkzioa alde batera utzi eta "Centre des Vacances" proiektua burutu zuen, zein, 1937ko Pariseko Nazioarteko Erakusketan egon zen erakusgai. Konkretuki, Le Corbusierren "Temps Nouveaux" pabiloian. Gerra ostean, diseinatzaile gisa lan egiten jarraitu zuen eta zenbait proiektu burutu zituen. Adibidez, "Cultural and Social Centre" proiektu garrantzitsua eta handia egin zuen, zein 1946tik 1949ra landu zuen. Baina era berean, altzarigintza lanetan jarraitu zuen.
The Lota Apartment (20ko hamarkada)
Madame Mathieu-Lévy (Suzanne Talbot), Pariseko, Lota Apartamentuko barne-diseinua berritzeko eskatu zion Eileen Gray-ri. Dekorazio berritzailea eta originala izatea zen bere helburu nagusienetakoa. Baina, Gray-k lan honetan ez zuen bakarrik dekorazio-lana egin. Altzariak diseinatu zituen eta etxearentzako irtenbide arkitektonikoak proposatu zituen. Hau da, altzari gehienak diseinatu zituen, alfonbrak, lanparak... eta hormatan, lakatutako panelak instalatu zituen. Honen bitartez, apartamentuaren pertzepzio espaziala aldatu zen.
Lota Sofa
Madame Mathieu-Lévy-rentzako apartamentua eraiki zuenean, sortu zuen altzari garrantzitsuenetakoa, Lota Sofa izan zen. Sofa honekin, erabilera bikoitzaren ideia gauzatzea lortu zuen: muturrean dauden kutxek gurpilak dauzkate, beraz, kentzeko aukera dago. Baita ere, kuxinak solte egonda, edekitzeko aukera dago. Modu honetan, Lota Sofa, ohe gisa erabili daiteke. Bestalde, oso interesgarria da kutxetan zelan erabiltzen duen laka teknika; batez ere, kolorearekin lortzen duen kontrastea kontuan hartuta.
E1027 Etxea (1926 - 1929)
Arkitektura modernoko proiektu bat da; hau da, aurretik pentsatu, planoak egin, dosierra prestatu eta, ostean, eraiki zuten, Alpes Matitimes-en. Mugimendu Modernoaren eraikuntza da; 1927an, Le Corbusierrek ezarri zituen oinarrizko printzipio asko betetzen dituenak. Eileen Gray-ren lehenengo maisulantzat hartzen da eta diseinuaren eta arkitekturaren arteko muga apurtzen dituenak. Jean Badovici ren kolaborazioa izan zuen proiektu honetan. Izan ere, etxearen izena, haien deituren arteko hitz-jokoa da, abangoardiei keinu bat eginez: E > Eileen; 10 > J-Jean; 2 > B-Badovici; 7 > G-Gray.
Etxea txikia zen eta dena eraginkorra izateko diseinatu zen, espazioa guztiz aprobetxatuz. Altzariak, etxearen arkitekturaren parte ziren eta espazioa estrukturatzen zuten. Baina, aldi berean, espazioa berrantolatu zitekeen; altzariak, etxearen hainbat espazioetara moldatuz, Modernismoaren diseinu totalean ez bezala. Espazio malgua izatea interesatzen zitzaion. Etxearen xehetasun guztiak diseinatu zituen, adibidez, eguzkiaren kokapenaren arabera pentsatu zen etxearen diseinua, argia aprobetxatzeko ideiarekin.
Etxebizitza bukatuta zegoela eta denbora pasa ahala, Eileen Gray eta Jean Badovici etxea utzi zuten eta, Le Corbusierrek erosi zuen. Honek, etxe honetan “bere aztarna” uzteko beharra sentitu zuen eta Gray-ren borondatearen kontra, zenbait marrazki muralak egin zituen bertan.
Saint-Mars-la-Brière
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Eileen Gray
“Bidendum” Aulkia
Adituek, “Bibendum” aulkiaren sortze data ez daukate oso argi. Batzuek esaten dute, E-1027 etxerako sortu zela. Ordea, beste zenbaitek, Lota Apartamentuarentzako sortu zela uste dute. Baina, hau konpondu ez arren, argi dagoen bakarra da, “Bidendum” aulkia, XX. mendeko diseinu pieza oso adierazgarria dela.
Saint-Mars-la-Brière
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.591 ziren, horien artean 1.201 aktiboak ziren eta 390 inaktiboak ziren. 1.201 pertsona aktiboetatik 1.129 lanean zeuden (587 gizon eta 542 emakume) eta 70 langabezian zeuden (38 gizon eta 32 emakume). 390 pertsona inaktiboetatik 165 erretiraturik zeuden, 115 ikasten zeuden eta 110 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Eileen Gray
“Bidendum” Aulkia
Altzairu kromatuzko egitura tubularraz eraikita dago eta eserlekua eta bizkarraldea, larruz tapizatuta dago. Eserlekuaren egitura, pagadi zurarekin eta kautxuarekin eginda dago, beti, erabiltzailearen erosotasunean pentsatuz. Tamaina handiko aulkia da.
Saint-Mars-la-Brière
Diru sarrerak
2009an Saint-Mars-la-Brière udalerrian 988 unitate fiskal zeuden, 2.462 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.733 euro zen.
Eileen Gray
“Bidendum” Aulkia
Gray-k, XIX.mendeko Michelin enpresaren ikonoaren izena hartu zuen bere aulkia izendatzeko.
Saint-Mars-la-Brière
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 87 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 19 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 10 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 14 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 28 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 5 zurginak, 4 iturginak, 3 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 3 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen, 1 etxerako tresna denda zen eta 1 lore-denda zen.
Eileen Gray
Bibliografia
Wikipedia (2017). E1027. 2018ko apirilean https://en.wikipedia.org/wiki/E-1027 -n bilatuta.
Saint-Mars-la-Brière
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Mars-la-Brière udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 532 hektarea erabiltzen.
Eileen Gray
Bibliografia
The Guardian (2015). Eileen Gray’s E1027: a lost legend of 20th-century architecture is resurrected. 2018ko apirilean https://www.theguardian.com/artanddesign/ -n bilatuta.
Saint-Mars-la-Brière
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hasle (Luzerna)
Hasle Suitzako udalerria da. Luzerna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Dewey konderria (Hego Dakota)
Dewey konderria (Dewey County) Hego Dakotako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Timber Lake da. 2010eko zentsuaren arabera 5,301 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Scola Corsa
Historia
Scola Corsa 1901 legeko elkartea da eta murgiltze-irakaskuntzako elkarteen Eskolim sarearekin bat egiten du.
Dewey konderria (Hego Dakota)
Geografia
Dewey konderriak 633,326 kilometro koadro ditu. Horietatik 36,982 ura dira. Beste 596,343 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,84 da.
Scola Corsa
Historia
Eskola hauek laikoak eta doakoak dira elkartera biltzeko bakarrik eskatzen diren gurasoentzat (urtean 10 €). Nahi dutenek laguntza librea eman dezakete federazioaren funtzionamendu onari laguntzeko. Eskolak diru-laguntza instituzionalaren bidez (udalerrien edo Korsikako Kolektibitatearen laguntza), enpresen mezenasgoaren bidez, eta partikularrek emandako funts propioen bidez finantzatzen dira.
Eleaniztasuna
Ikasleak, haurtzaindegitik hasita, korsikeraz aritzen dira eskola-bizitzako edozein unetan (ikastaroak, aisia, jolasak, kantina, haurtzaindegia, animazioak, eskola-irteerak…). Ahal den guztia egiten da haurrak noiznahi entzun edo praktikatu ahal izateko.
Hizkuntza ikasteko, baliteke astean irakastordu batzuk ez izatea aski. Murgiltze-ikuspegian, korsikera irakaskuntza gunea da, eta horrek aukera ematen dio haurrari kultura korsikarraren pluraltasuna, aberastasuna eta originaltasuna bizitzeko.
Frantsesa murgiltze-ingurunean pixkanaka eta gero eta gehiago sartuz gero, haurrak bi hizkuntzak menderatu ditzake Lehen Hezkuntzaren amaitzean. Elebiduna den haurrak beste hizkuntza batzuk ikasteko trebetasunak garatzen ditu.
Cyrtodactylus lekaguli
Cyrtodactylus lekaguli Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Ikus, gainera
Gekkonidae
Dewey konderria (Hego Dakota)
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 5,301 pertsonetatik 1,206 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 98 dira. 5 beltzak edo afroamerikarrak. 3,914 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 7 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 0 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 169 pertsonek kokatzen zuten.
Moruxo (Bergondo)
San Vicente de Moruxo, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Bergondo udalerrian dagoen parrokia bat da, Coruñako probintzian. 2018an 404 biztanle zituen.
Ovidi Montllor
Ovidi Montllor i Mengual (Alcoi, 1942ko otsailaren 4a - Bartzelona, 1995eko martxoaren 10a) kantautore eta aktore valentziarra izan zen, "Nova Cançó" izeneko katalanezko musika mugimenduaren partaidea izan zena. Politikoki, PSUC alderdiaren militantea izan zen.
Hestegorriko minbiziak jota hil zen 53 urterekin.
Rotaliporoidea
Rotaliporoidea foraminifero superfamilia bat da, Globigerinina azpiordenekoa eta beraz planktonikoa.
Oskol trokoespirala dute. Irekidura unbilikala dute ezpain batetaz inguratua. Taxoi eboluzionatuenek irekidura sekundarioak dituzte unbilikuan. Hauteriviarretik Maastrichtiarrera bizi izan dira.
Hainbat genero daude, horietatik garrantzitsuenak hauek direlarik:
Serres (unitate erregionala)
Serres (Περιφερειακή ενότητα Σερρών) Greziako unitate erregionala da, Erdialdeko Mazedonian dagoena. Bere hiriburua Serres hiria da.
Serres zazpi udalerritan banaturik dago:
Écrinsko parke nazionala
Écrinsko parke nazionala (Parc national des Écrins) Frantziako Alpeetan dagoen babestutako eremu bat da. 1973an eratu zuten, Dofinerriko Alpeetan. 100 tontor (garaiena Barre des Écrins izanda) eta 40 glaziarrez osaturik dago.
Fauna
Animalia espezie asko daude parkean. Ugaztunen artean, honako hauek nabarmentzen dira: sarrioa (12.000 ale), alpetar basahuntza (600 ale, 3 populaziotan banatuta), marmota, katazuria, urtxintxa, azeria, otsoa eta katamotza. Sugeak, arrano beltzak (37 bikote erregistratu dira), ugatza (umerik gabe), belatz handia, hontza, Tengmalm hontza eta basoilarra ere badaude.
Listel
Listel hitza Latin eko lista hitzetik eratorria da eta frantsezeko listel hitzetik. Zutabe bateko ildasken arteko guneari esaten zaio eta halaber izan daitekeː
Quebeceko frantses
Quebeceko frantsesa edota quebecera (frantsesez français du Québec, français québécois edo québécois) Kanadako frantses hiztun eremua gehien mintzatzen den hizkuntz horretako aldaera da, berez oraindik zabalagoa den eta beste hainbat azpialdaera ere barne hartzen dituen Kanadako frantsesaren aldaeraren barnean dago. Nagusiki Quebec probintzian mintzatzen da, hortik bere izena, baina baita Brunswick Berria, Ontario, Manitoba, Saskatchewan eta Alberta probintzietako eta AEBtako Ingalaterra Berria eskualdeko frantses hiztun komunitateetan ere. Dena den, 1977 az geroztik Quebecen bakarrik dauka hizkuntza ofizial estatusa. Kanadan mintzatzen den frantsesaren aldaera mintzatuena eta ezagunena den arren, ez da bakarra.
Aldaera horren erakunde araugilea Office québécois de la langue française da. Gaur egun Quebecen 7 milioi hiztun ditu, eta gainontzeko Kanadan eta AEBetako ipar-ekialdean sakabanatuak 700.000 hiztun inguru.
Historia
Baina Frantsesen eta Indiarren Gerren ondoren Frantziar Inperioak Frantzia Berria galdu eta Britainiar Inperioaren eskuetara igarotzean egoera guztiz aldatu zen, frantsesaak bere nagusitasuna galdu eta ingeles hizkuntzak bereganatu zuenean. Gainera, garai honetan ere Akadiako frantses hiztun gaur egungo AEBtako Louisiana estatuko eremura bizitzera lekualdatu ziren, alegia, gaur egungo cajun frantses hiztunen arbasoak.
Denbora luzez Kanadako frantses hiztunek hasieran batean britainiarren eta 1867tik aurrera kandar ingeles hiztunen nagusitasuna jasan ondoren, 1977an Quebecen frantsesa ere hizkuntz ofiziala izendatzea lortu zuten.
Ezaugarriak
Berez Kanadako quebecera hiztunek eta Frantziako frantses hiztunek elkar ulertzen dute, baina hizkuntza gehienetako hizkuntza ofiziala eta dialektoen artean jazotzen den bezala, frantses ofiziala eta quebeceraren artean ere ezberdintasunak daude, bai hiztegi aldetik nahiz ahoskera aldetik ere. Handiena quebecerak gaurdaino mantendu izan dituen antzinako frantsesaren hainbat hitz eta esamolde nahiz ahoskera dira, bai eta quebecera egunerokotasunean ingelesarekin egunerokotasunean elkarbizitzen den hizkuntza izanik, azken hizkuntza horrek quebeceran duen eragin handia dela eta, ingelesetik hartutako mailegu eta zenbait ahoskera ere. Izan ere, quebecera mintzatzen diren ia hiztun gutiak elebidunak dira, alegia, quebeceraz gain, ingelesez ere hitz egiten dute, bai bigarren hizkuntza gisan nahiz ama hizkuntza gisan.
Quebeceraren barnean ere eskualde bakoitzeko hizkera eta ahoskera ezberdinak ere baudade, bai eta joual izeneko quebeceraren argot hizkera ere.
Lexiko ezberdintasunak:
Hitz beraren esanahi ezberdintasunak:
Esamoldeak
Quebeceraren beste berezko esaldi edo esamolde batzuk:
Yorkeko Unibertsitatea
Yorkeko Unibertsitatea (University of York), Ebor edo York soilik bezala ere ezaguna, Ingalaterrako izen bereko hirian kokatuta dagoen unibertsitate publikoa da.
1963an sortu zuten, eta bere campusak hogeita hamar sail eta ikastetxe baino gehiago batu ditu, diziplina akademiko ugari barne hartzen dituztenak. York hiriaren hego-ekialdean dago,, eta 200 hektarea inguruko azalera du. Mendebaldeko Campusak, jatorrizkoak, Yorkeko Zientziaren Parkea eta Ikaskuntzaren Zientziaren Zentro Nazionala ditu. Unibertsitate-gunean berdeguneak, lakuak eta basa-bizitza oso nabarmenak daude. 2007an hezkuntza erakundeak campusa ondoko nekazaritza lur batzuetara zabaltzeko baimena lortu zuen, gertu dagoen Heslington hiribildutik ekialdera. Bigarren Ekialdeko Campus edo Heslington Campus hau 2009an inauguratu zen, eta gaur egun hiru college, hiru sail, hitzaldietarako guneak, kirol-hiri bat eta sortzen ari diren startup enpresen inkubagailu bat ditu. Erakundeak King's Manor ere alokatzen du York erdialdean, Erdi Aroko etxetzarra. 2016-1017 ikasturtean, unibertsitateak 367,9 milioi euroko diru-sarrerak izan zituen, eta horietatik 73,3 diru-laguntza eta ikerketa-kontratuetatik etorri ziren.
Jamaikako inbasioa
Jamaikako inbasioa ingelesek Karibean 1655ean egindako espedizio bat izan zen. Ordura arte Espainiako Inperiokoa zen Jamaikako uhartea inbaditu eta konkistatu zuten. Hori baino lehen, Jamaika Espainiarra (garai hartan Santiago deitzen zena) Espainiako kolonia izan zen ehun urtetik gora. Jamaikako inbasioa Ingalaterraren eta Espainiaren arteko gerra piztu zuen casus bellia izan zen. Uhartearen historiaren hurrengo aldian, Jamaikako Kolonia izen izan zuen.
Aurrekariak
1654an, Oliver Cromwellek eta bere Estatu Kontseiluak Amerika espainiarrari eraso sorpresa bat egitea pentsatu zuten. Horretarako hainbat arrazoi zeuden, besteak beste, Commonwealtharen egoera ekonomiko ahula eta Hiru Erresumetako Gerretatik pozik ez zeuden beterano askorentzako irteera baten bilaketa.
Espedizioa 1654ko abenduan abiatu zen Ingalaterratik, 17 gerraontzi eta 20 garraioko flota batek osatua, 325 kanoi, 1.145 marinel eta 1.830 soldadu zeramatzatela (ondoren, Mendebaldeko Indietako beste kolonia ingeles batzuetako kontingenteekin indartuak, 8.000 soldadu izatera iritsi arte). William Penn almiranteak eta Robert Venables eskarmentu handiko soldadu irlandarrak batera zuten agintea. Uztailetik ari ziren espainiarrak prestaketa horien berri izaten, eta Hispaniolaren defentsak hobetzea agindu zuten, helburu nagusia zela uste baitzuten. Flota 1655eko urtarrilaren amaieran iritsi zen Barbadosera, eta, bi hilabetez berregokitu ondoren, Hispaniolarantz abiatu zen; apirilaren 13an, Pennek 4.000 gizon lehorreratu zituen Venablesen agindupean, Santo Domingotik gertu. Disenteriak jota eta espainiar beltz eta mestizoek jazarrita, espedizioak porrot egin zuen 1.000 gizonen galerarekin. Tropa ingelesek apirilaren 25ean ebakuatu zuten.
Inbasioa
Maiatzaren 21eko egunsentian, Pennen flota Caguayako badian sartu zen, oso sakona ez zen badian. Ondorioz, Penn 60 kanoiko Swiftsuretik Martinera igaro zen, 12 kanoiko galera arinago bat, ontzi txikiagoz osatutako ontziteria baten buru zena, nahiz eta haietako batzuk, Martin ere barne, pixka bat soildu ziren. Barruko ainguralekua estaltzen zuen Espainiako bateriarekin tiro-truke bat egon zen, tokiko finka baten jabe zen Francisco de Proenzaren agindupean zeuden kolono kopuru txiki baten erresistentziarekin, baina laster errenditu ziren.
Pennek lehorreratze-indarra erabli zuen, Santiago de la Vegak berehala hartu zuena, sei milia ingurura. Venables, gaixorik egon arren, maiatzaren 25ean lehorreratu zen, baldintzak ezartzeko; uhartea Commonwealthi atxikita geratu zen, eta espainiarrek hamabost eguneko epean ebakuatu behar izan zuten, heriotza-zigorra ezarrita. Ezinbestekoa zena atzeratzeko ahaleginak egin ondoren, Ramirezek maiatzaren 27an sinatu zuen; handik gutxira Campechera abiatu zen, Mexikora, baina bidean hil zen.
Espainiar guztiek ez zuten onartu; borrokalari ez zirenak Jamaikako iparraldetik Kubara ebakuatu ondoren, Proenzak bere kuartel nagusia Guatibacoako barne hirian ezarri zuen. Juan de Bolasen eta Juan de Serrasen agindupean, Jamaikako zimarroiekin aliatu zen, eta gerrilla gerra bat inauguratu zuen okupazio ingelesaren aurka.
Ondorioak
Penn ekainaren 25ean abiatu zen Ingalaterrara flotaren erdiarekin, espedizioak zergatik huts egin zuen lehenengo entzun zedin. Handik gutxira, Venables etorri zitzaion atzetik, irailaren 9an Ingalaterrara iritsi zena, makalduta eta gaixorik, eta Cromwellek Londresko dorrean itxi zituen biak, bere beldurrak justifikatuz. Handik gutxira askatu zituzten arren, agintetik kendu zituzten; Penn, 1660ko Berrezarpenaren ondoren birgaitua izan zen, baina honek Benablesen karrerarekin amaitu zuen.
Ingelesek herrialdea inbaditu zutenean, espainiarrek beren esklaboak askatu zituzten, eta haiek barrura ihes egin zuten, non komunitate aske eta independenteak ezarri zituzten zimarroi gisa. Isasi gobernadore izendatu zuten Ramirezen ordez, eta zimarroiekin aliatuta, Bolasen eta Serrasen gidaritzapean, ingelesen ahaleginak zapuzten saiatu zen, barnealdearen gaineko kontrola ezartzeko. Jamaika berriz hartzeko saiakerak 1657an Ocho Ríosko guduan eta 1658an Rio Nuevoko guduan izandako porrotekin amaitu ziren. Honen ondoren, Edward D'Oyley gobernadore ingelesak Bolas konbentzitu zuen bandoz alda zezan; bere babesik gabe, Isasik azkenean porrota onartu eta Kubara ihes egin zuen.
Nahiz eta etengabe ahalegin diplomatikoak egin zituen itzultzeko, Espainiak Jamaikako Kolonia eta Kaiman Uharteak laga zituen 1670eko Madrilgo Itunean. Britainiarren agindupean, uhartea jabetza izugarri errentagarria bihurtu zen, esportaziorako azukre kantitate handiak sortzen zituena.
Anass Zaroury
Anass Zaroury (أنس الزروري; Malinas, 2000ko azaroaren 7a - ) Belgikako futbolaria da, aurrelari postuan jokatzen duena. Jatorri marokoarra du eta horregatik Marokoko selekzioarekin jokatzen ditu partidak. Qatarreko Munduko Txapelketan laugarren postua eskuratu zuen.
Biografia
Gurasoak Marokoko Ujda hirikoak dira baina Anass Zaroury Belgikan jaio zen. Gaztetan Belgikako 21 urtez azpiko selekzioan jokatu zuen. 2022ko azaroaren 16an Marokoko selekzioarekin jokatzeko gonbidapena onartu zuen eta ondoren Munduko Txapelketan aritu zen. Partida bakarra jokatu zuen.
Taldeei dagokionez bigarren mailako Lommel Sportkring taldearekin hasi zen jokatzen 2019-2020 denboraldian eta 2021ean lehen mailako Royal Charleroi SCra pasa zen. 2022an Ingalaterrako Burnley taldeak fitxatu zuen eta Ingalaterrako bigarren maila irabaziz Premier Leaguera igo zen.
Louis Diaz
Louis "Lou" Diaz (c. 1947) Drogen Aurkako Agentziako (DEA) agente ohia da. Leroy Nicky Barnes edo "Ukiezina jauna" atxilotu eta zigortzearen arduradun nagusia izan zen. Barnesen "Council" izeneko droga trafikatzaileen erakunde osoa desegiteko ere lagungarria izan zen. Ezkutuko agente gisa, Medellin karteleko kideak ere atxilotu zituen. Diaz idazle eta aktorea ere bada, Lou Casal ezizenarekin telesail eta Hollywoodeko film garrantzitsu askotan parte hartu baitu.
Biografia
Diaz New Yorken jaio zen eta Red Hook-en (Brooklyn) hazi zen. Euskal Herriko gurasoen semea da. Diaz Brooklyneko Holy Trinity High Schoolean egon zen. Graduatu ondoren, St. Francis College-n ikasi zuen, Brooklyn-en ere eta Queens College-n, Queens-en (New York), eta han lortu zuen lizentziatura. 1964an, Diaz New York Daily News Golden Glovesetako pisu welterreko boxeo finalista izan zen.
Diaz Estatu Batuetako armadan aritu zen. Alemanian egon zen eta bertan, boxeolari afizionatu gisa, 3. Mailako pisu ertaineko txapelketa irabazi zuen.
1975ean, Diaz Drogen Aurkako Agentziak (DEA) kontratatu zuen New Yorken, eta 28 urte eman zituen agente berezi gisa, horietatik 22 ezkutuko gaitasun handian lanean.
Pierre Jean Jouve
Pierre Jean Jouve (Arras, Frantzia, 1887ko urriaren 11 - Paris, Frantzia, 1976ko urtarrilaren 8a) frantsesezko poeta, eleberrigilea eta kritikaria izan zen.
Bizitza
Lehen olerkietan, sinbolismoaren eragina nabari du: Présences (1912, Presentziak) eta Parler (1913, Mintzoa). Bakearen aldeko obrak idatzi zituen Lehen Mundu Gerraren garaian: Vous êtes des hommes (1915, Gizonak zarete) eta Dance des morts (1917, Hildakoen dantza).
1924an, katoliko egin zen, eta psikoanalisiaren munduan barneratu zen aldi berean. Garai hartan agertu ziren bete-betean bizitza guztian kezkatuen eduki zuten gaiak: hobena, sexua eta heriotza. Espiritualtasuna eta sexualitatea ageri dira nahasian bere obra askotan: Les Mystérieuses Noces (1925, Eztei misteriotsuak), Nouvelles Noces (1926, Eztei berriak), Sueur de sang (1935, Odol-izerdia) eta Paulina 1880 (1925).
Genevan bizi izan zen Bigarren Mundu Gerraren garaiko urteetan, eta han idatzi zuen La Vierge de Paris obra (1944, Parisko Birjina). Poema-bilduma berriak eskaini zituen ondoren: Ode (1950, Oda), Langue (1952, Mintzaira), Lyrique (1956, Lirika) eta Moires (1962, Oihal distirak).
XIX. mendeko idazleei buruzko kritika-saioak idatzi zituen, eta interes berezia izan zuen musikaren kritikaren aurrean: Le Don Juan de Mozart (1942).
Men's Health
Men's Health nazioarteko aldizkaria da, gizonezkoen publikorako sortua. 1986an sortua Hearst korporazioak argitaratzen du, eta nazioarteko 35 edizio ditu.
C-8f linea (Asturiasko Renfe Aldiriak)
Asturiasko Renfe Aldirien C-8f linea (estilitzatua) sareko bederatzi lineetako bat da. Lineak 18 geltoki eta 35 kilometro ditu guztira eta Coḷḷanzoko geltokia, Ayer udalerrian dagoena, Baiñako geltokiarekin lotzen ditu, Mieres udalerrian.
2013. urtean inauguratu zen, Coḷḷanzo eta Baiña geltokien artean.
Men's Health
Hasierako argumentua gizonezko osasuna bazen ere, orain bizitzeko erari buruzko lanak argitaratzen ditu.
C-8f linea (Asturiasko Renfe Aldiriak)
Historia
2013ko urtarrilaren 1ean, Ferrocarriles de Via Estrecha enpresa desagertu egin zen Renfe Operadora eta Administrador de Infraestructuras Ferroviarias konpainietan sartzeko. Horrela, lineak Renfe Feve markaren eta bigarrenaren azpiegituraren esku geratu ziren. Horrela, linea Asturiasko Renfe Aldiriak sarean sartu ziren, Renfe enpresaren menpe.
Ustiapena
Gaur egun, Renfe Feve enpresak ustiatzen du linea.
Douglas konderria (Hego Dakota)
Douglas konderria (Douglas County) Hego Dakotako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Armour da. 2010eko zentsuaren arabera 3,002 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Douglas konderriak 112,319 kilometro koadro ditu. Horietatik 483 ura dira. Beste 111,836 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 2,67 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 3,002 pertsonetatik 2,914 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 23 dira. 11 beltzak edo afroamerikarrak. 54 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 3 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 0 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 20 pertsonek kokatzen zuten.
Chanac-les-Mines
Biztanleria
2007an Chanac-les-Mines udalerrian erroldatutako biztanleak 509 ziren. Familiak 225 ziren, horien artean 49 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 37 bakarrik bizi ziren emakumeak), 111 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 61 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 262 etxebizitza zeuden, 225 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 15 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 260 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 225 etxebizitza nagusietatik 205 bere jabearen bizilekua ziren, 16 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 50 etxek lau zituzten eta 158 etxek bost zituzten. 216 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 146 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 309 ziren, horien artean 225 aktiboak ziren eta 84 inaktiboak ziren. 225 pertsona aktiboetatik 215 lanean zeuden (106 gizon eta 109 emakume) eta 9 langabezian zeuden (6 gizon eta 3 emakume). 84 pertsona inaktiboetatik 56 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chanac-les-Mines udalerrian 212 unitate fiskal zeuden, 510 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.806 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 2 margolariak ziren, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hedbergella
Hauteriviarretik Maastrichtiarrera arte bizi izan ziren. Itsasoko uretan lehenengo metratan bizi ziren, goi latitudetan (polo eta azpipoloetan).
Poropuntius scapanognathus
Poropuntius scapanognathus Poropuntius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Ran (filma)
Ran (乱) 1985eko Akira Kurosawa japoniar zinema zuzendariaren filma bat da. Hain zuzen ere, 1985eko maiatzaren 31an Tokioko Zinemaldian estreinatu zen.
Filma Mōri Motonari japoniar daimyō-aren kondairan oinarritzen da, William Shakespeare ingeles antzerkigile ospetsuaren Lear Erregea tragediaren egokitzapena ere badelarik.
Filma honek Jantzi-diseinu onenaren Oscar Saria irabazi zuen.
Argumentua
Filmak antzina oso boteretsua zen Ichimonji klanaren gainbehera kontatzen du, familiako buruzagia den Hidetorak (Tatsuya Nakadai) erresumaren kontrola bere hiru semeen artean banatzen duenean: Tarō, Jirō eta Saburō (Akira Terao, Jinpachi Nezu eta Daisuke Ryu). Tarō, anai nagusiari, Lehenbiziko Gaztelu prestijiotsua ematen zaio eta Ichimonji klaneko buruzagia bilakatzen da, aldi berean Jirō eta a Saburōri Bigarren eta Hirugarren Gazteluak ematen zaizkielarik. Jirō eta Saburok Tarōri babesa ematera beharturik daude, eta Hidetorak bere agindua semeei gezi multzo baten bidez adierazten die. Gertakari hau Mōri Motonariren pasarte batean agertzen da: seme bakoitzari gezi bana eman eta hautsi ditzaten agintzen die. Geziak hautsi ondoren, aitak seme bakoitzari hiruna gezi eman eta berriz ere hautsi ditzaten agintzen die. Hiru semeetako bakar batek ere ezin ditzake geziak hautsi, orduan Motonarik zera aipatzen die, gezi bana erraz hautsi daitekeela, baina ez elkarrekin bat eginik badaude. Halere, Ran filmean Saburōk bere belaunaren laguntzaz hiru geziak hautsi eta aitak azaldutakoa ipuin inozo bat besterik ez dela esaten du. Hidetora klaneko buruzagi nagusia izaten jarraitu eta Jaun Gorenaren titulua mantenduko du. Saburōk aitaren logika kritikatuko du, Hidetorak bere boterea traizioaren biez lortu zuela eta halere bere semeak berarekiko fidel eta zintzoak izatea espero duela aipatuko diolarik. Hidetorak bere semearen aipamena berarekiko mehatxutzat jo eta hura ateratzen denean, Tango morroia Saburōren alde jarriko da, biak ere erbesteratuak direlarik.
Will Robson Emilio Andrade
Will Robson Emilio Andrade (1973ko abenduaren 15a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Oita Trinita, Consadole Sapporo eta Yokohama F. Marinos.
Cyrtodactylus lomyenensis
Cyrtodactylus lomyenensis Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Apristurus macrorhynchus
Apristurus macrorhynchus Apristurus generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Gino Bramieri
Luigi (Gino) Bramieri, (Milan, Italia, 1928ko ekainaren 20a – Milan, Italia, 1996ko ekainaren 18a) italiar umorista, italierazko idazlea, antzerki aktorea eta kazetaria izan zen.
Bizitza
1928an Milanen jaioa, Gino Bramieri hogeita hamar film baino gehiagoren interpretea izan zen.
Fargues (Gironda)
Fargues Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Gino Bramieri
Bizitza
Italo Terzoli eta Enrico Vaime izan zituen bere "erreferentziazko" egile, antzerki arinean arrakasta handia lortu baitzuten beren gidoiekin, La sveglia al collo eta Anche i banchieri hanno un'anima eta La vita comincia ogni mattina.
Milanen eta Erroman Bramieriren izena jarri diote kale banari.
Adainville
Biztanleria
2007an Adainville udalerrian erroldatutako biztanleak 773 ziren. Familiak 294 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (40 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 105 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 101 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.