cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unión Cerrajera
Sarrerako eraikina
Hautatutako egitura-sistemarekin bat etorriz, fatxadak ez dira sostengu-elementuak, itxitura-mintz arinak baizik. Horrek aukera ematen du metalezko arotzeriaz itxitako bao horizontal handiak nahierara irekitzeko. Fatxadek ez dute ornamentaziorik, hautatutako arkitekturaren adierazpidearekin bat etorriz. Fabrikaren irudia ematen zuen fatxada nagusian erloju handia, "frontoi" mailakatua eta dagoeneko desagertua den enpresaren izenaren inskripzioa aipa daitezke. Izan ere, fatxadaren erdia markatzen dute, konposizioaren simetria nabarmenduz, behe-solairuko pasagunearekin batera.
Rincón de la Victoria
Rincón de la Victoria («Garaipengo Zokoa» euskaraz) Espainiako udalerria da, Málagako probintziakoa. Mediterraneo itsasora ematen du. 2008an 37.145 biztanle zituen.
Kupula triangeluar elongatu
Geometrian, kupula triangeluar elongatua Johnsonen solidoetako bat da (J18), kupula triangeluar (J3) baten oinarriari prisma hexagonal bat lotuz eraiki daitekeena
Johnsonen solidoak 92 dira; eta Norman Johnson-ek izendatu eta deskribatu zituen, 1966an.
Formulak
aren aurpegi guztiak erregularrak badira, eta ertzaren luzera a, gainazalaren azalera (A) eta bolumena (V) formula hauen bidez kalkula daitezke:
Poliedro duala
aren dualak 15 aurpegi ditu: 6 hiruki isoszele, 3 erronbo eta 6 lauki.
Lauza
Lauza, baita ere karro (Ipar.) edo baldosa (Heg.), eraikuntzako atal gotor, mehe eta laua da, gainazalak estaltzeko erabilia, hala nola zoladura, estalki eta hormak estali, babestu eta apaintzeko. Batez ere zeramikazkoak edo zementuzkoak, baina beste hainbat material ere erabiltzen dira, hala nola artelazkia, beira, metala edo plastikoa. Eraikin barnealdean batez ere zeramikazkoak izan ohi dira eta kanpoaldean (plaza eta espaloietan) zementuzkoak. Harrizkoak badira, "harlauza" deritze.
Funtzio edo materialaren arabera :
Historia
Lauzatzeak tradizio arkeologiko eta artistiko luzea du eraikuntzen barrualdean, eta presentzia bereizgarria hiri-arkitekturan (kaleak, plazak, espaloiak, parkeak, harmailak, etab.).
Antzinako Ekialde Hurbila
Adreilu beiraztatuen erabilera zaharrena, K.a. XIII. mendean Elam erresumako Chogha Zanbil tenpluan aurkitutakoak dira. Adreilu beiraztatu eta koloredunak erabili ziren antzinako Mesopotamian behe-erliebeak egiteko, Babiloniako Ixtarren Atean adibidez (K. a. 575), orain partzialki Berlinen berreraikia. Mesopotamiako artisauak Persiar Inperioko jauregietara inportatu ziren, Persepolisera kasu.
Eguzkitan lehortutako adreiluak edo pezoak erabiltzea izan zen Mesopotamian eraikitzeko metodo nagusia, non ibai-lohi ugari aurkitzen zen Tigris eta Eufrates ibaietan zehar. Bertako harri eskasia pizgarri izan zen labean egositako adreiluak fabrikatzeko teknologia garatzeko, alternatiba gisa. Eguzkitan lehortutako adreiluz egindako paretak indartzeko, adreilu egosiak kanpoko azal babesle gisa erabiltzen hasi ziren eraikin garrantzitsuagoetarako, hala nola tenplu, jauregi, harresi eta hiriko ateetan. Adreilu egosiak egitea buztingintza teknika aurreratua eskatzen zuen. Adreilu egosiak buztinezko masa solidoak dira, labeetan 950° eta 1.150 °C arteko tenperaturan berotuak. Eguzkitan lehortutako adreiluak bezala, zurezko moldeetan egiten ziren, baina erliebean apaindutako adreiluentzat molde bereziak egin behar izan zituzten.
Antzinako Persia
Akemenestar Inperioan, adreilu lauza beiraztatuz apaintzen ziren eraikin nagusiak, hala nola Dario Handiaren Susako jauregia edo Persepoliseko hainbat eraikin.
Jarraieko Sasandar Inperioak diseinu geometrikoak, loreak, landareak, txoriak eta gizakiak erabili zituen, zentimetro bateraino beiraztatuak.
Zeramika
Zeramika oso material erabilia da, akabera, diseinu eta estilo ezberdinekin merkaturatzen baita. Buztinez, urgarriz, silizez, produktu koloratzailez eta bestelako materialez osatuta dago. Akabera beiraztatuarekin edo gabe egiten da. Orban posibleetatik iragazgaizteko, lurrean jartzen denean, linazi olioz eta ozpinez tratatu behar da, oro har.
Akabera beiraztatuarekin, material iragazgaitza eta erresistentea da, lodieraren arabera. Erromatarren eraikinetako horma-lauza zaharrak, zabalak eta artistikoki landuak ez bezala, lauza modernoa txikiagoa eta landuagoa izan ohi da. Atal honetan azulejua aipa daiteke, ohikoa arkitektura islamiko eta iberikoan (Espainia-Portugalen).
Gres portzelanikoa
Lauza zeramikoaren aldaera bat gres portzelanikoa da; gogorra da, erresistentea eta ez oso porotsua. Salneurri handia du, beste material batzuen aldean. Erraz garbitzen da eta edozein garbiketa-produktu jasaten du.
Harria
Erresistentzia handia dutenez eta denboran zehar higadura nabarmenik jasaten ez dutenez (marruskaduraren eraginez), harlauzak, kanpoalderako oso egokiak direnak, barnealdean edo pertsonen joan-etorri handia dagoen lekuetan ere erabil daitezke.
Zoladuran, hauek dira erabiltzen diren harri mota nagusiak:
Zementua
Zementuzko lauzak, edo lauza hidraulikoak, zementu konpaktuz eginda daude. Gainazala pigmentuekin koloreztatzen da, kolore bakarrekoak edo marrazkiak osatuz. XIX. mende amaieratik aurrera sortu eta erabili izan dira Mediterraneo inguruko hiriguneetan: Frantzian, Iberiar Penintsulan, Italian eta Iparraldeko Afrikako eta Latinoamerikako kolonia europarretan.
Kristiansand
Kristiansand Norvegiako hegoaldeko hiria eta Vest-Agder konderriko hiriburua da.
Hiri senidetuak
Kristiansandek ondorengo hiriekin senidetza-hitzarmenak ditu:
Nimega
Nimega (nederlanderaz, Nijmegen) Herbehereetako ekialdeko hiria da, herrialdeko hamargarren populatuena. Gelderland probintzian dago. Herbehereetako hiririk zaharrentzat hartzen dute; izan ere, 2005ean haren sorreraren bi milagarren urteurrena ospatu zen.
Waal ibaiaren ertzetan eta Alemaniako mugatik gertu dago. Industriagunea da: industria mekanikoa, berogailu eta elektrizitate-tresnak, ehungintza, papergintza, jantzi eta zapatagintza dira jarduera nagusiak. Burdinbide-lotune garrantzitsua. Unibertsitate katolikoa ere badu.
Nimegako hitzarmenak
Hiri horretan Frantziak, Holandak eta Espainiak sinatu zuten bake-ituna (1768ko abuztua - 1769ko otsaila). Frantziako Luis XIV.ak 1672an Herbehereen aurka egindako erasoaren ondorioz, Hagako Aliantza Handia (1674) osatu zuten Holandak, Espainiak, Inperioak, Brandeburgok eta Lorrenak. Ezin izan zioten frantziar gudarostearen oldarrari eutsi, baina Ingalaterrak jarrera neutrala alde batera utzi eta Holandarekin elkar hartu zuenean (1678ko uztaila), Luis XIV.a bakezkoak egitera makurtu zen. Hitzarmenen ondorioz, Holandak Maastricht berriro bereganatu eta merkataritza-abantaila zenbait lortu zituen. Espainia galtzaile atera zen (Franche-Comté eta 14 hiri eman behar izan zizkion Frantziari, beste zenbait beretu bazituen ere). Enperadoreak Philippsburg bere esku gorde zuen, Frantziari emandako Friburgo eta Brisachen truke.
Brillevast
Brillevast Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 139 etxebizitza zeuden, 113 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 16 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 137etxeak ziren. 113 etxebizitza nagusietatik 95 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 28 etxek lau zituzten eta 66 etxek bost zituzten. 75 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 46 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 55 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 186 ziren, horien artean 126 aktiboak ziren eta 60 inaktiboak ziren. 126 pertsona aktiboetatik 112 lanean zeuden (62 gizon eta 50 emakume) eta 14 langabezian zeuden (8 gizon eta 6 emakume). 60 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Brillevast udalerrian 124 unitate fiskal zeuden, 300 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.681 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Brillevast udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 720 hektarea erabiltzen.
Eusebio Vélez Saria
Eusebio Vélez Saria urtero Duranan antolatutako lasterketa da. Eusebio Vélez arabar txirrindulariaren omenez egiten dute.
Kalderoi (musika)
Kalderoi konpasaren mugimenduaren etena adierazten duen zeinua da; etena bera. Kalderoia nota, akorde edo etenen gainean edo azpian jartzen da, eta haien iraupena erabakitzea musikarien esku geratzen dela adierazten du.
Vic-sur-Cère
Vic-sur-Cère Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Cantal departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vic-sur-Cère udalerrian erroldatutako biztanleak 1.960 ziren. Familiak 887 ziren, horien artean 346 pertsona bakarrekoak ziren (163 bakarrik bizi ziren gizonak eta 183 bakarrik bizi ziren emakumeak), 286 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 207 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 48 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.413 etxebizitza zeuden, 912 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 370 bigarren erresidentzia ziren eta 132 hutsik zeuden. 806 etxeak ziren eta 528 apartamentuak ziren. 912 etxebizitza nagusietatik 563 bere jabearen bizilekua ziren, 316 alokairuan okupaturik zeuden eta 33 doan lagata zeuden; 49 etxek gela bat zuten, 115 etxek bi zituzten, 180 etxek hiru zituzten, 226 etxek lau zituzten eta 342 etxek bost zituzten. 561 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 454 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 266 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Vic-sur-Cère udalerrian 907 unitate fiskal zeuden, 1.865,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.558 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 112 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 4 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 18 eraikuntza enpresak ziren, 21 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 21 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 7 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 15 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 31 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 igeltseroak, 4 margolariak, 2 zurginak, 2 iturginak, 4 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 3 ile apaindegiak, 3 jatetxeak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 13 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 3 harategiak, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 1 elektrotresna denda zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Vic-sur-Cère udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.680 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1, botika 1 bat eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Vic-sur-Cère udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 133 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
La Roche-Rigault
La Roche-Rigault Frantziako udalerri bat da, Vienne departamenduan dagoena, Akitania Berria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Roche-Rigault udalerrian erroldatutako biztanleak 536 ziren. Familiak 228 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 100 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 72 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 323 etxebizitza zeuden, 226 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 47 bigarren erresidentzia ziren eta 50 hutsik zeuden. 315 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 226 etxebizitza nagusietatik 193 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 50 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 103 etxek bost zituzten. 177 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 90 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 114 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 333 ziren, horien artean 238 aktiboak ziren eta 95 inaktiboak ziren. 238 pertsona aktiboetatik 214 lanean zeuden (129 gizon eta 85 emakume) eta 24 langabezian zeuden (7 gizon eta 17 emakume). 95 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 36 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Roche-Rigault udalerrian 231 unitate fiskal zeuden, 574 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.596 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 2 zurginak, 2 iturginak, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 arropa denda zen eta 1 kirol-denda zen.
2000. urtean La Roche-Rigault udalerrian 40 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.150 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sam Cooke
Samuel "Sam" Cooke (Clarksdale, Mississippi, AEB, 1931ko urtarrilaren 22a - Los Angeles, Kalifornia, AEB, 1964 abenduaren 11a) estatubatuar musikaria da.
Biografia
Arraza segregazioarekin bukatzeko sortutako eskubide zibilen aldeko mugimendu sozialeko buruetatik gertu ibili zen eta afroamerikarrak liluratuzeko musika egiteaz; arrazazkoak eta erlijiosoak ziren abestiak egiteaz gain, pop sortzaile izatea zuen helburu zuen. Ondorioz, gospeletik soulera joan zen.
1950eko hamarkadaren hasieran, The Soul Stirrers gospel taldeko ahots izarra zen eta arauak hausteko Wonderful gospel generoko doinu klasikoa Lovable izenekoan bihurtu zuen, pop moldaketak eginda.
Julius June Cheeks kantaria ezaguna zuen, segregazio politikaren aurkakoa zena eta AEBetako Auzitegi Gorenak Brown vs Board of Education Of Topeka sententziarekin (1954) eskoletan beltzak eta zuriak bereiztea antikonstituzionala zela esan ostean, biek All Right Now grabatu zuten.
Berak sortzen zituen interpretatuko zituen kantuak eta diskoetxe propioa ere sortu zuen SAR Records izenekoa.
1964 abenduaren 11ean, tiroz hil zuen Los Angelesko (Kalifornia, AEB) motel bateko jabeak. Bertha Franklin Hacienda motelaren jabeak hil zuen, ustez eraso egin ziolakoan eta beranduago, abeslariak emakumezko gazte bat bortxatu zuela adierazi zuen.
Petr Dlask
Petr Dlask (Mladá Boleslav, ) txekiar txirrindulari ohia da. 1998 urteaz geroztik profesionala.
Errusiako Inperioa
Historia
Errusia Inperial izenak, Petri I.a Errusiakoak hasitako Itsaso Baltikoa eta Ozeano Barearen artean aurkitzen diren lurraldeen konkistatik, azken tsarra izan zen Nikolas II.a Errusiakoaren erregealdiraino eta 1917ko Iraultzaraino hedatzen den errusiar historiaren garai kronologikoa izendatzen du.
1914an, Errusiako Inperioa 81 probintziatan (oblast) eta 20 eskualdetan (gubernia) banatua zegoen. Inperioaren basailu eta protektoratuen artean, Bukharako emirerria, Khivako khanerria, eta, 1914 ondoren, Tuva zeudelarik.
Errusiako Inperioa, Romanov dinastiatik, enperadore autokratiko bat (tsar) buruzagi bezala zuen monarkia hereditario bat zen. Inperioko erlijio ofiziala, kristautasun ortodoxoa zen, Erregeak kontrolatutakoa Kontzilio Sakratuaren bitartez. Bertako biztanleak, estratu edo klaseetan banatuak zeuden, dvorianstvo (noblezia), kleroa, merkatariak, kosakoak eta nekazariak kasu. Siberia eta Asia erdialdeko biztanleak, ofizialki, inorodtsy (atzerritarrak) estratuan erregistratuak izan ziren.
Bere armarria, Errusiako Inperioko armarri handia izan zen, eta, bere ereserkia, Erresuma Batukoan oinarrituta dagoen Jainkoak salba beza tsarra (Боже, Царя храни / Bozhe, tzaria khrani).
Tsarren monarkia 1917ko otsaileko iraultzan kendua izan ondoren, Errusia, errepublika bezala aldarrikatua izan zen behin-behineko gobernupean.
Romanov dinastiak Europa ekialdean kontrolatutako lurraldea, XVII. menderarte, Moskovia deitzen zen. 1721ean Errusiako Inperioa aldarrikatu aurretik, modu herrikoian, «Errusia» (XVII. mendean, errusieraz, Русія edo Росія) deitzen zen, mongoliarrak iritsi aurretik zegoen eslaviar nazioa, Kieveko Rusa (Русь). Errusiar herriak, «Rus», beti, eurentzako eta euren nazioarentzako izen bezala hartu duen arren, egungo intelektual ukrainarrak hitzaren zehaztasunari buruz eztabaidan ari dira. Azken ikerketek, «Rus» hitzak "Ekialdeko bikingoak" esan nahi duela diote. Biztanleria eslaviarra den arren, lehen agintariak, bikingo jatorrikoak izan ziren, eta eurak izan ziren Estatu bat ezartzen hasi zirenak. Bikingoek, drakkar izena zuten euren itsasontziekin europar kostaldeak erasoz, Frantzia, Alemania eta Errusiako ibaietan gora egin zuten, eta antzinako Errusiako eslaviar herrien lurraldearen zati handi bat konkistatu zuten.
Petri Handia eta Errusiako Inperio Handia
Petri, Alexis I.ak, bere bigarren ezkontzan izan zuen semea, politikara baztertzen lehena izan zen. Gorteko zenbait aldek, tronua kontrolatzeko borrokatu zutenez, Alexisen oinordekoa, bere lehen ezkontzan izan zuen semea, Teodoro III.a Errusiakoa izan zen, 1682an, 20 urte zituela hil zen mutil gaixobera bat. Streletski Matxinadaren ondorioz, Petri elkartsar egina izan zen, bere anaiorde Ivan V.a Errusiakoarekin batera, baina Petriren arrebaordea zen Sofiak izan zuen benetako boterea. Sofiak egin zituen erregina lanak, Petrik gerra jokoekin denbora pasatzen eta Moskuko Alemaniar Kuartelean zaldian ibiltzen zen bitartean. Esperientzia hauek, Mendebaldeko praktika militarrenganako interes grintsu batera eraman zuten, bereziki ingeniaritza, artilleria, nabigazioa eta itsasontzi eraikuntzagatik. 1691n, bere gerra jokoetan entrenatu zituen tropak erabiliz, Sofia tronutik nola kendu pentsatu zuen. Ivan V.a 1696an hil zenean, Petri bihurtu zen tsar bakarra.
Petrik, Otomandar Inperioaren aurkako europar koalizioan huts egin zuen, baina, bere bidaietan zehar, Suediaren aurkako gerra bat hasteko interesa piztu zitzaion, Ipar Europako estatu boteretsu bat baitzen. Itsaso Baltikora irteera izateko aukera bat ikusiz, Petrik Otomandar Inperioarekin bakea sinatu zuen 1700ean, eta, ondoren, suediarrei eraso zien Narvako portuko bere kokapenean, Finlandiako Golkoan. Karlos XII.a Suediakoak, bere tropekin aurre egin zion arren, Petriren armada garaituz. Petrirentzat zorionez, Karlos XII.ak bere garaipen honen ondoren ez zuen Errusiaren aurkako eraso bat jo, eta Poloniaren aurka zuen gerrarekin jarraitu zuen.
Karlos XII.aren oharkabetze honek, Petriri, armada berri bat osatzea ahalbidetu zion, berearen eta Mendebaldekoaren gotorlekuak bateratuz. Bi buruzagiek, berriz, 1709an elkarren aurka borrokatu zutenean, Petrik Karlos garaitu zuen. Azken honek Otomandar Inperiora ihes egin zuenean, Petri, berriz ere, inperio honen aurkako gerran hasi zen. Tsarrak, Azoveko portua otomandarrei itzultzea onartu zuen 1711n. Iparraldeko Gerra Handiak, funtsean Poltavako gudua izan zena, 1721 arte jarraitu zuen, suediarrek, Nystadeko bakea sinatzea erabaki zutenean. Bake itunak, Errusiak lortutako lurraldeak mantentzea ahalbidetu zuen: Livonia, Estonia eta Ingria. Lurralde hedapen honen bidez, Petrik, Mendebaldeko Europarekin lotura zuzen bat lortu zuen. Ospakizun bezala, Petrik, 1721ean aldarrikatutako Errusiako Inperio Handiko Enperadore (errusieraz императoр / imperator) eta tsar titulua hartu zuen.
Petrik, Errusiaren zabalkuntza eta berau Inperio bihurtzea, zenbait ekimen nagusipean lortu zuen. Errusiar itsas armadak sortu zituen, armada, sistema europarraren arabera berrantolatu zuen, arrazionalki antolatu zuen gobernua eta giza baliabideentzako finantzaketa abiarazi zuen. Petriren erregealdian, errekrutatu zen armada, bizi osoan zehar bertan lan egiteko baldintzapean izan zen, erregetzako ofizialak barne, administrazio zibil edo militarreko lanetan parte hartzen zutenak. 1722an, Petrik, Errusia Inperialeko Maila Taula ezarri zuen, tsarraren zerbitzuan zeuden pertsonen estatusa adierazten zuena, plebeioa zein noblea izan. Jenderik arruntena ere, automatikoki agertzen zen taula horretan.
Petriren gobernu egituraren berrantolaketa, zehaztasun falta handikoa izan zen. Prikaziak (burokratak), talde kolegiatu bategatik ordezkatu zituen, eta gobernu politikak antolatzeko senatu bat sortu zuen. Petriren erreformek tokiko gobernuan ez zuten lorpen handiegirik izan, baina, bere aldaketek, tokiko gobernuari, zergak biltzea eta ordena mantentzea ahalbidetu zioten. Gobernuaren erreformen zati bezala, Eliza, partzialki erantsia izan zen Estatuko egitura administratibora. Petrik, Aitalehendia baliogabetu zuen, eta talde kolektibo bategatik ordezkatu zuen, Sinodo Sakratua, gobernuko funtzionario batek zuzendutakoa.
Petrik, neurrizko zerga kopuru batekin, estatuko altxorreko irabaziak hirukoiztu egin zituen. Kapitazioa edo zerga azterketa bat egin zuen, biztanle guztiengan, eliz gizon eta nobleen artean izan ezik. Alkohola, gatza eta bizarra ere, zergapetu egin zuen. Bere soldaduei armak eta jantziak emateko, industria metalurgikoak eta ehungintza industriak garatu zituen. Petrik, Errusia, teknologia, instituzio eta ideia modernoekin hornitu nahi zuen. Noble guztiei, mendebaldeko heziketa bat eman zien, eskola naturalak deritzenak ezarri zituen idazkera errusiarra eta oinarrizko aritmetika irakasteko, inprimategi bat ezarri eta Zientzien Errusiar Akademia sortu zuen, bera 1725ean hil baino gutxi lehenago inauguratu zena, Errusiako Inperioko kultura institutu handienetako bat bihurtu zena. Errusiarrek, mendebaldeko arropa, artearenganako zaletasuna eta ohiturak har zitzatela ere gomendatu zuen. Emaitza, noblezia eta masen arteko pitzadura kulturalean sakontze bat izan zen. Petriren mendebaldetzearen irudirik hoberena, tradizio zaharrekin egin zuen bere haustea eta arkitekturan erabili zituen mendebaldeko metodoak izan ziren, bere hiriburu berria, Petrogrado, 1703an eraikitzera eraman zutena. Lurralde berrian kokatua, Iparraldeko Gerra Handian lortua, non Danimarka eta Norvegiako Erresuma, Bi Nazioen Errepublika eta Saxoniaren laguntza jaso zuen, Finlandiako Golkoan. Petrogradok, bere mendebaldetzea onartu zuen arren, berau, behartutakoa izan zen, eta, ondorioz, ezin izan zuen Petrik hainbeste miresten zuen bere norbanakotasuna erakutsi.
Jauregiko iraultzen aroa
Petrik tronurako oinordekotzaren arauak aldatu zituen bere seme Alexis erbesteratu ondoren, bere aitaren erreformen aurka agertu zena eta erreformen aurkako taldeen irudi bezala aurkeztu zena. Petri I.ak eginiko lege berri batek, tsarrari, bere oinordekoa aukeratzeko ahalmena ematen zion, baina Petrik ez zuen 1725ean hil aurretik egin. Hurrengo hamarkadetan, oinordekotzarako arau ezak, monarkia, konplotak, azpijokoak eta zenbait estatu kolpe jasateko moduan utzi zuen. Hemendik aurrera, tronua lortzeko ezinbesteko faktorea, Petrogradon jauregiko elitezko guardiak babestu zuen.
Petri I.a hil ondoren, bere alarguna, Katalina I.a Errusiakoa igo zen tronura, baina 1727an hil zen, eta, ondoren, Petriren iloba zen Petri II.a Errusiakoa koroatu zuten tsar bezala. 1730ean, Petri II.a baztangak jota hil zen, eta Ivan V.a Errusiakoaren alaba zen Ana Errusiakoa, Petrirekin elkartsar izan zena, tronura igo zen. Ana tronuan ezarri zuen Inperioko Kontseilu Gorenak, baldintza ugari jarri zizkion. Mugatze hauen aurkako bere borrokan, Anak nobleen alde egin behar izan zuen, oligarkia autokraziari gailenduko zitzaionaren beldur zirenak. Honela, autokraziaren printzipioak, babes handia izan zuen tronuarengatik gatazka nahaspilatsu horretan.
Ana 1740an hil zen, eta bere birbiloba gaztea, Ivan VI.a Errusiakoa izenarekin tsar aldarrikatua izan zen. Zenbait Estatu kolperen ondoren, Petriren bigarren alabagatik ordezkatua izan zen (1741 eta 1762 artean erregeordea). Elisabeten erregealdian, bere berehalako aurreko erregeena baino askoz eraginkorragoa izan zena, errusiar kulturaren "mendebaldetzea" gertatu zen. Gertakari kultural garrantzitsuenen artean, Moskuko Estatu Unibertsitatearen fundazioa 1755ean eta Arteen Akademia Inperialarena 1757an eta lehen zientzialari eta eskolagizon errusiarraren agerpena, Mikhail Lomonosovena daude.
Petriren ondorengoen erregealdian, Errusiak, Europan, paper askoz garrantzitsuago bat izan zuen. 1726tik 1761 arte, Errusia, Austriaren aliatu bat izan zen Otomandar Inperioaren aurka, azken honek, sarri, Frantziaren babesa jasotzen zuelarik. 1735 eta 1739 arteko Errusia-Turkia Gerran, Errusiak, berriz bereganatu zuen Azoveko portua. Errusiak Europarekin izan zuen irismenik handiena, Zazpi urteko gerran izan zen, 1756 eta 1763 artean gertatu zena, hiru kontinentetan, Frantzia, Britainiar Inperioa eta bi alde hauen aliatu ugariren artean. Gerra horretan, Errusiak, Austriaren aliatu izaten jarraitu zuen, baina austriarrak, Frantziaren aliatu bihurtu ziren Prusiaren aurka. 1760an, errusiar indarrak Berlinen sartzear zeuden. Zorionez Errusiarentzat, Elisabet 1762an hil zen, eta haren oinordeko Petri III.a Errusiakoak Errusia Prusiarekin aliatu zuen, Petrik Frederiko II.a Prusiakoari zion mirespenaren ondorioz.
Petri III.ak, erregealdi labur eta ez oso ospe onekoa izan zuen. Petri I.a Handiaren biloba bazen ere, bere aita, Holstein-Gottorpeko dukea izan zen, eta, ondorioz, Petri III.a, familia luterano batean hazia izan zen, honegatik, errusiarrek atzerritartzat hartzen zutelarik. Honi kasurik egin gabe eta Errusiari buruzko bere kontzeptua ezkutatu gabe, gorroto handiz sartu zituen entsegu militar prusiarrak errusiar militarren artean, Errusiako Eliza Ortodoxoa erasoz eta Errusia, bere eta munduaren historia aldatuko zuen garaipen handi bat gabe utziz, Prusiarekin bat-bateko aliantza bat ezarriz. Bere nahigabea erabiliz eta, bere posizio propioaren beldurrez, Petri III.aren emazteak, Katalinak, bere senarra tronutik kendu zuen estatu kolpe baten bidez, eta bere maitaleak, Alexis Orlovek hil egin zuen, eta, ondorioz, 1762an, Katalina II.a Errusiakoa, Errusiako Enperatriz bihurtu zen.
Ozeanoetako espedizioak
Petri I.ak, errusiar flota bere ondorengoei utzi zien, baina, Katalina I.etik hasi eta Petri III.erarte, errusiar enperadore bakar batek ere ez zuen itsasoa Petri I.ak bezala maitatu. Petri I.a 1725ean hil ondorengo hamarkadetan, pentsaezinezkoa iruditzen zitzaien Petriren ondorengoei, gerraontzien erakusketa bat izaterik munduari, Errusiaren boterea eta tamaina erakusteko modua. Eta, gainera, ez zen batere zuhurra flota epaitzea berehalako asmorik mantentzeko. Petriren flota, hogeita hamar karabelaz eta ehundaka ontzi gehigarriz osatua zegoen. Halako armada mantentzearen kostuak, estatuko dirua agortuko zuen. Are sinesgaitzagoa izango litzateke Petriren plana abian jartzea flotaren tamaina handitzeko, itsasoan armada bat sortzeko bere nahia betetzeko.
Errusiar nabigatzaileen xede nagusia, Ozeano Artikoan zehar, India eta Txinarako pasabide bat aurkitzea zen. 1728tik 1729 arte, Beringek Ozeano Barearen iparraldetik nabigatu zuen bere San Gabriel izeneko itsasontzian. Poloko haize hotzaren ondorioz sorgortua, San Gabriel itsasontzia eta bertako tripulazioa, gaur egun, itsasgizonaren omenez, Beringeko itsasartea deritzon Asia eta Amerika arteko itsasartetik pasa zen. Honela, ibilbide hau, bigarren aldiz aurkitua izan zen. Aurkikuntzaren azken deskribapenak, ondoren, Ivan Fiodorov eta Mikhail Gvozdev itsasgizonek bildu zituzten, bere esplorazioaren ibilbidea 1732an planeatu zutenak. Beringeko itsasartea bera, eta honen hegoaldean dagoen itsasoa, Bering itsasoa, alegia, Bering kapitainaren omenez izendatuak izan ziren. Beringen espedizioak, Ozeano Barea eta Okhotskeko itsas ibilbidea esploratu zuen, Kuril Kanaleko lehen espedizioaren bidez. Beringek, kontu handiz erregistratu zituen etorkizuneko belaunaldietako kartografoentzako, Kamtxatkako penintsulako hego-ekialde eta hego-mendebaldeko kostaldeak, eta, beharbada, are garrantzitsuagoa dena, behin betiko frogatu zuten Kamtxatkatik hegoaldera eta ekialdera, ez zegoela, biztanleriari gezurra esateko proposatutako lurralde mitikorik, Kristobal Kolonekin eta Indietarako (Amerika) bere bidaiarekin gertatu zen bezala.
Kamtxatkarako bere lehen espedizioan, Beringek ezin izan zuen Txinarako ibilbidea aurkitu. Ondrioz, 1733an, Ana I.a Errusiakoa enperatrizaren gobernuak, aurrekaririk gabeko esplorazio bat antolatzea erabaki zuen Siberiako eta ekialde urruneko ipar kostaldera. Bering, Kamtxatkako San Gabriel espedizioko Aleksei Txirikoven adierazitako belaren kide batekin joan zen. Gainontzeko banaketak, alde batera utzi ziren Japoniarako ibilbidea bilatzeko Kuriles uharteetatik zehar eta Ozeano Artikoaren kostaldea esploratzeko. Espedizioaren zuzendaritza orokorra, Itsas Armadaren Ministerioaren kolegioari eman zitzaion.
Bere espedizioetan beharreko itsasontziak, aurkikuntza txundigarriak egiten hasi ziren. 1736–1737an, Esteban Maliginen zuzendaritzapeko espedizioak, Jamal penintsula inguratu eta Obiren estuariora iritsi zen. Garai berean, Dmitri Ovtsyn tenientearen zuzendaritzapeko espedizioa, ekialderago, urrutirago bidalia izan zen, Jeniseiren estuarioa eta Gidanskeko penintsulako kostaldearen atzetik nabigatuz. Vasili Prontxistxev eta Khariton Laptev tenienteek, Taimyr penintsulako eta Lena ibaiaren estuarioko kostaldea esploratu zuten. Espedizio horretako nabigaria zen Semion Txeliuskinek, Asiako kontinentearen iparraldereneko muturra aurkitu eta deskribatu zuen. Azkenik, Piotr Lasinius eta Dmitri Laptev, siberiar ertzetik nabigatu zuten Lenaren estuariotik Kolyma ibaiaren estuariorarte. Bere eskala bikaina eta ausardia dela eta, bidaia hau, iparraldeko espedizio handia deitua izan zen. Gune geografiko eta ur asko, horiek lehenik esploratu zituzten XVIII. mendeko ofizial errusiarrak omentzeko izendatuak izan ziren. Malygin eta Ovtsyneko itsasarteak, Prontxistxev kostaldea, Txeliuskin lurmuturra eta Laptev itsasoa.
1741eko udaren hasieran, San Petri eta San Paulo izeneko bi itsasontzi Petropavloskeko portu lasaitik irten ziren, Pribilof uharteetan, Kamtxatkako lehen espedizioan aurkitu zena, eta, Beringen eta Txirikoven agindupean, itsasontziak, Ipar Amerikara iritsi ziren. Zoritxarrez, Kamtxatkako bigarren espedizioa, Beringen azkena zen. Alaskako kostaldetik itzultzean, bere itsasontziak, San Petri izenekoa, Komandante uharteetako batetik gertu tupust egin zuen. Uharte horretan, nabigari ezaguna, gaixotu eta hil egin zen. Hala ere, Kamtxatkako bigarren espedizioaren emaitza bezala, Amerikako iparmendebaldeko kostaldea, Aleutiar uharteak eta Komandantearenak edo Komandorskiye bezain ondo esploratu zen. Honek, Errusia, Alaskaz jabetzera eraman zuen, ondoren, 1867an, AEBei saldu ziena.
Errusiar hedapena Katalina II.aren erregealdian
Katalina II.a Errusiakoaren erregealdian lortutako hedapen inperialak, lurralde handi berriak ekarri zizkion inperioari hegoaldean eta mendebaldean, baita barne gobernuaren sendotzea ere. 1768ko Otomandar Inperioaren aurkako Krimeako Gerraren ondoren, Kutxuk-Kainardzhiko hitzarmenaren bidez, 1774an, Errusiak, Itsaso Beltzerako irteera zuzen bat lortu zuen, Krimeako tartaroak, Otomandar Inperioarengandik independente zen estatu bihurtu ziren bitartean. 1783an, Katalina II.ak Krimea erantsi zuen, Otomandar Inperioaren aurkako 1777–1778ko Errusia-Turkia Gerraren ondoren, 1777an hasi zen gerra. Yasiko hitzarmenaren bidez, 1792an, Errusiaren lurralde domeinua handitu zen hego-ekialderantz, Dniester ibaira iritsiz. Hitzarmenaren baldintzek, Katalinaren balizko proiektu handiaren xedeak murriztu zituen, Europatik otomandarrak erabat kanporatzean eta, errusiar kontrolpean, Bizantziar Inperioa edo Ekialdeko Erromatar Inperioa berritzean zetzana. Otomandar Inperioa ez zen berriz Errusiarentzat mehatxua izan, alderantziz baizik, Balkanetan errusiar eraginaren gehikuntza onartzera derrigortuak geratu ziren.
Katalina II.aren erregealdian Errusiaren mendebalderanzko hedapenak, emaitza bezala, Poloniaren banaketa ekarri zuen. Polonia, tokiko potentzia izan zena XVI eta XVII. mendeetan, XVIII. mendean zehar larriki ahultzen hasi zen, bere aristokraziaren barnean etengabeko borrokak eta gorantza zihoan barne desorden bat erakutsiz; Poloniaren ahultzearen seinale argi bat, ondoan zituen herrialde boteretsuetako bakoitza, Errusia, Prusia eta Austria alegia, Poloniako tronuan bere hautagai propioa ezartzen saiatu zenean gertatu zen, Poloniako Oinordekotza Gerra eraginez, Europa osoa hartu zuena. 1772an, Errusia, Austria eta Prusia, poloniar lurraldearen toki ezberdinak eransteko akordio informal batetara iritsi ziren, akordio honen bidez, Errusiak, egungo Bielorrusia eta Livonia hartzen dituzten lurraldeak jaso zituelarik. Lehen banaketaren ondoren, Poloniak, erreforma egitarau zabal bat abiarazi zuen erregimen berri bat ezarri zuen, erreforma horien artean, konstituzio demokratiko bat zegoelarik, poloniar aristokraziaren alderdirik atzerakoienak asaldatu zituena, alderdi honek, aldi berean, Errusiari laguntza eskatu ziolarik. Aitzakia bezala, 1789ko Frantziar Iraultzaren ondorengo erradikaltasun liberalaren arriskua erabiliz, Austriak, Errusiak eta Prusiak, 1791ko poloniar konstituzioa abolitua izatea eskatu zuten, eta, 1793an, Poloniaren lurraldea are gehiago murriztu zen bere ondoko herrialdeen inbasio bateratu baten ondoren, bigarren banaketa eragin zuena. Oraingo honetan, Errusiak, Bielorrusiaren gehiengoa eta Dnieper ibaitik mendebaldera dagoen Ukrainaren zatia jaso zuen. 1793ko banaketak, matxinada nazionalista batetara eraman zuen Polonian errusiar eta prusiarren eraginaren aurka, 1795ean, aipaturiko herrialdeetako armadek garaitu zutena, urte horretan bertan, hirugarren banaketa eraginez. Oraindik independente mantentzen zen poloniar lurraldea, bi inbaditzaileen artean banatua izan zen. Ondorioz, Polonia, nazioarteko mapa politikotik desagertu zen.
Poloniaren lurraldearen zati bat bere inperioan barneratzeak, lur emankor berriz jabetzea esan nahi izan zuen arren, honek, Errusiako Inperioarentzat zailtasun berriak ere sortu zituen. Polonia estatu koltxoi bezala galtzean, Errusiak, ordutik aurrera, Prusia eta Austria bezalako potentzia handiekin muga banatu behar izan zuen, noizbait etsaiak izan zitezkeenak. Gainera, Errusiako Inperioa, lehen baino etniko eta heterogeneoago izatera iritsi zen, etnia kopuru handia bere baitan hartzean, ukrainarrak, bielorrusiarrak eta judutarrak esate baterako. Ukrainarrek eta bielorrusiarrek, horietatik gehienek, mirabe bezala lan egiten zutelarik poloniar domeinupean, euren egoera ez zuten askorik aldatu hasieran errusiar boterepean. Poloniarrek, tradizionalki katolikoak eta antzinako potentzia baten oinordekoak zirenak, euren independentzia ekonomiko eta kulturala galtzeari erresistitu egiten ziren, kontrolatzeko zaila zen herri bat zelarik, eta, XIX. mendean zehar, errusiarren aurka, huts egin zuten zenbait matxinada eginez. Errusiak, euren eskubideak kendu zizkien inperioko judutarrei 1742an, eta, ordutik aurrera, atzerriko herritzat hartu zituen. 1792ko urtarrilak 3ko dekretu batek, formalki hasi zuen ezartze latesiaren erregimena, honen bidez, judutarrek, soilik inperioaren zatirik mendebaldekoenean bizitzen geratzeko baimena zutelarik, eta errusiar hirigune handietara hurbildu gabe. Honek, Inperioaren azken garaietan, indarkeria bidezko diskriminazioan endekatu zen antisemitismo garai bat abiarazi zuen. XVIII. mendearen amaieran, Errusiak, Dnieper ibaitik ekialdera zegoen Ukrainaren, lurralde baltikoen eta kosakoek populatutako zenbait guneren autonomia ere ezabatu zuen. Modu uniformean administraturiko inperio batean jarritako bere grinarekin (jatorriz alemaniarra zen arren) Katalinak, errusiartze politika baten oinarriak jarri zituen, bere erregealdiaren azken urteetan jada bultzatu zena, eta bere ondorengoek biziago exekutatuko zutena.
Historialariek, Katalinaren zintzotasuna eztabaidatu dute Ilustrazioaren monarka aipagarri bezala, baina gutxi izan dira, berak, gobernu zuzenduaren aktibismoan benetan sinetsi zuela zalantza egin dutenak, Inperioaren baliabideak muturreraino garatuz eta bere administrazioa eraginkorrago eginez. Hasieran, Katalina, gobernuaren prozedurak arrazionaltzen saiatu zen legeetan aldaketak eginez. 1767an, Katalinek, Batzorde Legegilea sortu zuen, nobleek, lurjabe handiek eta beste aristokrata batzuk osatua, Errusiako legeak kodetzeko. Batzordeak, lege kode berri bat egin ez zuen arren, Katalinen Batzorderako Instrukzioak, errusiarren batzuk, mendebaldeko pentsamendu politiko eta legalera barneratu zituen.
Pugatxoven matxinadak, Katalinaren, Errusiako probintzia administrazioa berrantolatzeko erabakia bultzatu zuen. 1775ean, Errusia, probintzia eta barrutietan banatu zuen, biztanleriaren estatistiken arabera. Probintzia bakoitzari, hedatutako administrazio bat eman zitzaion, polizia destakamenduak eta justizia aparatu bat. Nobleek, gobernu zentralarentzako ezarritako denbora gainditu gabe zerbitzatu behar izan zuten, legeak hala baitzioen Petri I.a Errusiakoa Handiaren garaitik, eta horietako askok, paper esanguratsuak jaso zituzten probintzia gobernuak administratzen, ondorioz, autoritate inperialak, postu horiek, konfiantzazko aristokratei ematen zizkielarik, tsarrari men egiten ziotenak eta botere zentrala Inperioko zoko bakoitzera iristea ziurtatzen zutenak.
Katalinak, gizartea, ondo definitu eta estratifikatutako talde sozialetan ere antolatu zuen. 1785ean, herriko noble eta jaunentzako gutunak argitaratu zituen. Nobleziarentzako gutunak, nobleen askapena berretsi zuen derrigorrezko zerbitzuarekiko, eta eskubideak eman zizkion klase pribilegiatu eta errusiar autokraziaren zerbitzari bezala. Hirientzako gutuna, konplexuagoa zela frogatu zen, eta, azken batean, nobleentzako argitaratua baino akoz desegokiagoa. Ez zen argitaratu antzeko gutunik nekazarientzako, ezta mirabetzaren baldintzak hobetzeko ere.
Katalinak, Petri Handiaren politiketako asko garatzen amaitu zuen, eta XIX. mendeko hedapen inperialerako oinarriak finkatu zituen. Pavlovsk jauregia eraikiarazi zuen bere seme Pablorentzat, Errusiako Ondare Kulturaletako bat dena. Errusia, bere inguruko europar herrialdeekin, arlo militar, politiko eta diplomatikoan lehiatzeko gai zen herrialde bihurtu zen. Errusiako elitea, arlo kulturalean, kultuenetako bat bihurtzen amaitu zen, garaiko Erdialdeko eta Mendebaldeko Europako herrialdeetan gertatzen zen lez. Hala ere, gizartearen eta gobernu sistemaren antolakuntza, instituzio zentral handiak Katalinzren administrazio probintzialpean, xehe-mehe finkatutako estratu sozialetan banatutako gizarte bera izaten jarraitzen zuen, non, mugikortasun soziala zaila zen, Petri I.aren garaitik aurreikusi zen bezala, zentzu horretan, 1861eko mirabeen emantzipazioa arte aldaketarik gertatu ez zelarik, eta, kasuren batzuetan, monarkia 1917an erori zen arte. Katalinak, bultzada bat eman zuen Inperioa hegoalderantz heda zedin, Odesa, Itsaso Beltzeko merkataritza portu errusiar nagusi bezala ezartzea barne, XIX. mendeko ale merkataritzarako oinarri bezala balio zezan.
XIX. mendearen hasiera aldera, Errusiaren biztanleriak, baliabideek, nazioarteko diplomaziak eta indar militarrek, munduko herrialderik boteretsuenetako bat bihurtu zuten. Bere botereak, Europako kontuetan ekintza geroz eta aktiboagoa betetzea ahalbidetu zion. Paper honek, Inperioa, urte batzuk beranduago, Napoleonen aurkako gerra batzuetan parte hartzera eraman zuten, Errusiarentzat eta Europa osoarentzat ondorio oso handiak zituztenak. XVIII. mendean Ilustrazioa gartsuki onartu ondoren, Errusiako elitea, 1789tik erdialdeko eta mendebaldeko Europako liberalizazio joeren opositore aktibo bihurtu zen.
Bere lurraldearen barnean, Errusiaren biztanleria modu dibertsoagoan hazi zen konkista bakoitzaren ondoren. Biztanleriaren barnean, luterotar finlandiarrak, Baltikoko alemaniarrak, estoniarrak eta lituaniarren batzuk zeuden. Katoliko lituaniarrak, poloniarrak eta zenbait letoniar, ortodoxo bielorrusiar eta ukrainarrak, musulmanak Inperioaren hegoaldeko eta ekialdeko mugan, greziar ortodoxoak eta georgiarrak eta Armeniako Eliza Apostolikoko kideak ere bazeuden.
Mendebaldeko eragina bezala, autokraziaganako oposizioa hazten joan zen. Horren aurrean, erregimenak, polizia sekretu bat sortuz erreakzionatu zuen, baita Inperioaren barnean mugimendu edo aldaketa nazionalistaren baten alde egiten zuten pertsonen aktibitateak murrizteko zentsura ezarriz ere. Erregimenak, mirabeetan oinarritutako bere ekonomian konfiantza izaten jarraitzen zuen, klase altu, gobernu eta indar militarrentzako balio izateko tresna bezala.
Gerra eta bakea Errusian, 1796–1825
Katalina II.a 1796an hil zen, eta bere seme Paulo I.a Errusiakoa, Inperioa 1796 eta 1801 artean gobernatu zuena, izan zen bere oinordekoa. Katalinak bere seme Petri tsar bezala izendatzea jakin zuenean, Paulok min handia hartu zuen, eta, ondorioz, premutasun bat ezarri zuen gizonezkoen leinuan oinordekotzarako. Pauloren erregealdi laburrean egindako erreformetako bat izan zen. Berak, Errusiar-Amerikar Konpainia ere mantendu zuen, Errusia, halako batean, gaur egun Ameriketako Estatu Batuetakoa den Alaskaz jabetzera eraman zuena. Paulo, eskuzabala, baina oso aldabera zen, eta mirabeekiko zuen eskuzabaltasunak, etsai asko izatea eragin zion.
Europako super potentzia bezala, Errusiak ezin zuen Frantzia Iraultzar eta Napoleondarrarekin zerikusia zuten gerretatik ihes egin. Paulo, Frantziaren aurkako opositore sendo bihurtu zen, eta Errusiak, Erresuma Batuak eta Austriar Inperioak, hirurak Bigarren Koalizioan elkartuta, Frantziaren aurkako gerra bat hasi zuten. 1798–1799an, herrialdeko jeneralik ospetsuenetako bat zen Aleksandr Suvorovek gidatutako tropek, kanpaina bikainak egin zituzten Zisalpetar Errepublikan eta Suitzan. Paulok Maltako Ordenari emandako laguntzak eta Maltako zalduen tradizio errusiarrak, klase baxuenentzako bere politika liberalekin eta Ogasunaren ustelkeriaren aurkikuntzarekin batera, Paulo, bere patua idatzi zuen erreforma bat egitera eraman zuen, erreforma honen ondoren, hila izan baitzen 1801ean.
Tsar berria, Alexandro I.a Errusiakoa (1801 eta 1825 bitartean errege izan zena), tronura, bere aitaren erailketaren ondorioz iritsi zen, eta non Alexandrok berak parte hartu zuenaren zurrumurrua zegoen. Ilustrazioan eta artean Katalina II.ak tronurako prestatua, Alexandrok ere oso gogoko zituen erromantizismo eta mistizismo erlijiosoa, batez ere bere erregealdiaren azken zatian. Alexandro, alferrik, Petri I.a Handiak, guztia antolatuko zuen ministrorik ez zuen arren, ministerioekin ezarri zituen unibertsitateen ordezkatzeak eragin zituzten gobernu zentralaren aldaketekin arduratuta geratu zen. Mikhail Speranski estatu gizon bikainak, tsarraren aholkularirik garrantzitsuena eta bere garaiari aurreratutako gizon bat zena, gobernuaren erreforma konstituzional zabal bat proposatu zuen, baina Alexandrok 1812an kaleratu zuen, eta erreforma horri buruzko interes guztia galdu zuen.
Alexandroren ardura nagusia ez zen bere herrialde barneko politika, baizik eta atzerriko kontuak, eta, bereziki, Napoleon. Frantziar enperadoreak sortzea lortu zuen armada handiari esker, Napoleonen anbizio hedatzaileak eta hazkuntzaren beldur zela, Alexandrok, Britainia Handiarekin eta Austriarekin Napoleonen aurkako koalizio bat sinatu zuen. Napoleonek, errusiarrak eta austriarrak garaitu zituen Austerlitzeko guduan 1805ean, eta errusiarrak garaitu zituen Friedlandeko guduan 1807an. Alexandro, bakea eskatzera behartua izan zen, eta, 1807an sinatu zen Tilsiteko hitzarmenaren bidez, Napoleonen aliatu egin zen. Errusiak ez zuen ordurarte zuen lurralde askorik galdu hitzarmen honengatik, eta Alexandrok, Napoleonekin zuen aliantza baliatu zuen hedapen gehigarriarentzat. Finlandiako Gerraren bidez, Finlandiako Dukerri Handia irabazi zion Suediari 1809an, eta Besarabia Otomandar Inperioari 1806–1812 bitarteko Errusia-Turkia Gerran.
Errusiar-frantziar iraultza, pixkanaka, iragazi egin zen. Napoleonek, Errusiak, funtsezko itsasarte estrategikoak ziren Bosforo eta Dardaneloetan Errusiak zituen asmoen berri izan zuen. Aldi berean, Alexandrok, Varsoviako Dukerri Handiak poloniar estatua nola birsortzen zuen ikusi zuen, Lehen Frantziar Inperioak kontrolatuta egon zitekeela susmatuz. Bi inperioek, Erresuma Batuaren aurka Blokeo Kontinentala egiteko betebeharra, etete garrantzitsu bat zen errusiar merkataritzarentzat, eta, ondorioz, 1810ean, Alexandrok, betebehar horri uko egin zion.