cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Informazio-unitate
Byte
Historikoki, byte bat konputagailuan testu-karaktere bat errepresentatzeko bit kopurua zen, baina hori konputagailuaren hardware-arkitektura arabera alda zitekeen; gaur egun, ia beti,zortzi bit esan nahi du — hau da, zortzikote bat. Byte batekin 256 (28) balio desberdin irudikatu daiteke, hala nola osokoak 0tik 255raino, edo -128tik 127raino. IEEE 1541-2002 estandarrak "B" karakterea (larriz) zehazten du byte-a adierazteko ikur gisa. Byte-ak, edo horren multiploak dira ia beti erabiltzen diren unitateak konputagailuko fitxategien tamaina edo biltegiratze-edukiera zehazteko. Konputagailu moderno gehienak eta periferikoak diseinatuta egoten dira beti datuak byte-ka edo byte taldeka manipulatzeko eta ez banakako bit-eka.
Hitza, bloke, eta orria
Ordenagailuek normalean bitak tamaina finkoko taldetan manipulatzen dituzte, gehienetan hitzak esaten zaie talde horiei. Hitz bateko bit kopurua normalean ordenagailuaren CPUko  erregistroen tamainak definitzen du, edo memoria nagusiko bilaketa batean eragiketa bakar batean aztertu daitekeen bit kopuruaren arabera. Ohikoa den IA-32 arkitekturan hitz bat 16 bit dira, baina iraganeko eta gaur egungo beste arkitekturek erabiltzen dituzten hitzak 8, 24, 32, 36, 56, 64, 80 bit-ekoak izan daitezke.
Ordenagailuetako cache memoriek normalean hainbat ondoz ondoko hitzetako  blokeekin lan egiten dute. Unitate horiek normalean izen hauek hartzen dituzte: cache blokeak, edo, CPU cache-etan, cache-lerroak.
Memoria birtualeko sistemetan ordenagailuaren memoria nagusia partiziotan banatzen dute, tradizionalki orriak izenarekin ezagutzen diren informazio-unitateak erabiltzen dira horien tamaina zehazteko.
Multiplo sistematikoak
Bit kantitate handiak izendatzeko terminoak sortu izan dira SI aurrizki estandarrak erabilita 10 zenbakiaren potentzietarako; adibidez, kilo = 103 = 1000 (kilobit edo kbit), mega- = 106 = 1 000 000 (megabit edo Mbit) eta giga = 109 = 1 000 000 000 (gigabit edo Gbit). Aurrizki horiek  maizago erabiltzen dira byte-multiploetarako, kilobyte (1 kB = 8000 bit), megabyte (1 MB = 8 000 000 bit ), eta gigabyte (1 GB = 8 000 000 000 bit ).
Hala ere, arrazoi teknikoak direla medio,  konputagailuetako memorien edukiera neurtzeko askotan bi zenbakiaren potentziak erabiltzen dira, esaterako, 228 = 268 435 456 byte. Zenbaki baldar horien erabilera sahiestearren, jendeak askotan SI aurrizkiak erabiltzen ditu gutxi gorabeherako zenbakiak adieratzeko, adibidez, erabiltzen da kiloaurrizkia 210 = 1024 zenbakiaren ordez, mega 220 = 1 048 576 zenbakiaren ordez, giga 230 = 1 073 741 824  zenbakiaren ordez, eta abar. Adibidez, ausazko sarbidezko memoria zko txip batekin edukiera 228 byte izango litzateke baina 256-megabyteko txipa esan ohi da. Ondoko taulan erakusten dira desberdintasun horiek. Iraganean, maiuskulazko K erabili ordez minuskulazko k aurrizkiaz adierazi nahi izan zen  1024 erabiltzen zela 1000 ordez. Baina horren erabilera ez zen inoiz koherentziaz aplikatu.
Beste alde batetik, kanpoko biltegiratze-sistemetan (hala nola, disko optikoa), SI aurrizkiak erabiltzen ziren normalean beren hamartar balioekin (10 zenbakiaren potentziak). Asko izan dira saiakerak nahasmen hori konpontzeko. 1998an, Nazioarteko Batzorde elektroteknikoa k (IEC) estandar bat argitaratu zuen helburu horrekin, hots, aurrizki bitarrezko serie bat 1024 zenbakia 1000 ordez  erabiltzen den kasuetarako:
Nazioarteko Estratigrafia Batzordea
Nazioarteko Estratigrafia Batzordea, International Commission on Stratigraphy, ICS ere deitua, Zientzia Geologikoen Batasun Internazionala erakundearen mende dagoen batzorde bat da. Besteak beste, estratigrafia, geologia eta geokronologiaz arduratzen da internazionalki.
Helburuak
Helburu nagusietako bat 1974. urtean hasitako proiektu bat bukatzea da. Proiektu honek garai geologiko guztiak hartuko eta ordenatuko dituen eskala bat sortzean datza, etorkizunean ikerketa paleontologiko zein geologikoek eskala internazional bat eduki ahal izateko.
Argitarapenak
ICSk Lethala, Episodes, Stratigraphy, Geoarabia, Newsletters on Stratigraphy eta Carnets de Géologie / Notebooks on Geology aldizkari eta liburuak argitaratu ditu, denak ere geologiari loturik daude.
Newington Forest (Virginia)
Newington Forest Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Fairfax konderrian dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
San Telmo Museoa
San Telmo Museoa, labur STM, Gipuzkoako hiriburu Donostiako udal museoa da, Euskal Herriko gizartea ardatz duena. Euskal Herriko historia ikuspegi sozial batetik azaltzen du. Donostiako Parte Zaharreko Zuloaga plazan dago.
Museoaren etorkizuneko egituraketa eta funtzioei buruzko hausnarketa baten ostean, 2007an berrikuntza prozesu bati ekin zioten. Azkenik, museoa 2011ko udaberrian berrireki zen, oraingoan euskal gizarteari buruzko museo bihurtuta.
2016. urtean, 156.000 bisitari izan zituen.
Komentua
Museoaren eraikina antzina Dominiko fraideen komentua izan zen. XVI. mendean eraiki zen komentua, Karlos I.a Espainiakoa enperadorearen estatu idazkaria zen Alonso Idiakez gipuzkoarraren diru laguntzari esker, Urgull mendiaren magalean. Eraikuntza lanak 1544an hasi eta 1562an amaitu ziren. Eraikina gotiko eta pizkunde estiloen arteko trantsizioan dago, bere altxaeran berpizkundeko elementu batzuk baititu, nahiz eta bere egitura gotikoa izan. Antzinako komentuaren berezitasunetako bat klaustroaren kokalekuan datza: ohikoena elizaren alboan kokatuta egotea da, baina kasu honetan eta mendiaren hurbiltasuna dela eta, mendiaren oinean altxatu zen. 1813an, Iberiar Penintsulako Gerran, Donostia arpilatua eta suntsitua izan zen, eta komentuak kalte larriak jasan zituen. 1836an Juan Álvarez Mendizábal politikariak gauzatutako Desamortizazioaren ondorioz, fraideak komentutik kaleratu eta multzo osoa artilleriako kuartela bilakatu zen.
1913an eraikina Monumentu Nazionala izendatu zuten, eta 1928an Donostiako Udalak eraikina bereganatu zuen. 1932an museoaren egoitza berria inauguratu zen, itxuraz berrituta. Orduan gehitu zitzaizkion elizari Josep Maria Serten mihiseak. Gainera, klaustroaren albo bat Pizkundeko estiloa islatzen zuen jauregiko aurrealde batez apaindu zuten. Irekiera ospakizunen barnean, Manuel de Falla musikariaren emanaldi bat egon zen.
Eraikin berria
Ordu arte museo etnografiko lanak egin bazituen ere, 2007. urtean museoa eraberritzeko plana hasi zen, museoa kontzeptu berri batez berpizteko. Komentu zaharra txukundu ez ezik, asmo handiko proiektu bat jarri zen abian: komentuari eraikin garaikide berezi bat gehitzea. Lan horiek egiteko ardura Nieto Sobejano arkitekto ospetsuei eman zitzaien, eta haiek diseinatu zuten. 2011n amaitu ziren museoa zaharberritu eta zabaltzeko lanak, 28,5 milioi euroren kostuaz.
Urgull mendiari eta eraikin historikoei paralelo atxikitako pabiloiak museoaren espazio-premiei erantzuten die, eta paisaia-ingurunean integratzen da. Forma etenak dituen eraikin honen barnealdean, hormigoi zuria erabili da, Nafarroatik ekarria eta ikusgai dagoena. Hormigoi hori itxuratzeko, berriz, ar-eme oholtxoen enkofratua erabili zen. Beste material garrantzitsu bat iroko-zura da, eskaileren estalduretan, tronaduretan eta abarretan erabilia.
Kanpoalde berezia du, bertako estaldura aluminio urtuzko xaflaz osatuta baitago. Nolabait landare- eta argi-horma bat eratu nahi izan da era horretan, eraikina paisaian txertatuta egon dadin. Lan horien ardura eta diseinua Leopoldo Ferranek eta Agustina Oterok egin dituzte.
Pabiloi eraiki berrien espazioek aukera gehiago eman dituzte beste erabilera batzuetarako; izan ere, bertan kokatzen da, adibidez, aldi baterako erakusketa-azaleraren zati handi bat. Beste erabilera batzuen artean daude artelanak garraiatzeko korridore bat, laborategi bat, 140 pertsonarentzako ekitaldi-areto bat, liburutegi bat eta esperimentazio-sena daukan jatetxe-kafetegia, Bokado enpresak kudeatua.
Historia
1902an Euskalerriaren Adiskideen Elkartearen ekimenez, Etnografia eta Arte Ederretako Museo bat sortzeko asmoz, hainbat pieza bildu ziren. Lehenbiziko zuzendaria Pedro Soraluze izan zen. Museoaren estreinako egoitza Garibai eta Andia kaleen arteko izkina batean zegoen. Ondoren, Bigarren Hezkuntzako Institutua eraiki berritan, aldamenean beste bat antzeko eginkizunak izango zituen beste eraikin bat altxa zuten Urdaneta kalean: Arte eta Lanbideen Eskolaren egoitza berria. Bada, bertara lekualdatu zuten museoa 1909an. Azkenik, San Telmo komentuaren eraikinera eraman zuten, 1932an, fatxada berri bat eraiki ondoren.
Aurreko banaketan, museoa beheko, aurreneko eta bigarren solairuetan banatzen zen. Beheko solairuan eliza, behealdeko klaustroa (honetan arkeologia saila zegoen), denboraldi baterako erakusketen aretoak, zerbitzuak eta sarbideak zeuden. Aurreneko solairuan etnografia bilduma zegoen, alboan pinakoteka zuelarik (gotiko garaitik XX. menderako margolanak). Bigarren solairuan Euskal Herriko margolaritza garaikidearen saila zegoen.
2007-2011 bitartean egindako eraldaketak banaketa horren aldaketa sakona ekarri zuen. Azkenik, 2011ko martxoaren 28an berrireki zen.
San Telmo eraikina Donostiako Udalaren jabegokoa da; aldiz, klaustroa Espainiako Estatuarena da.
Bildumak
San Telmo Museoaren bildumak 35.638 piezatik gora ditu funts hauetan banatuak: arkeologia, arte ederrak, etnografia, argazkilaritza eta historia. Horien artean, hauek dira aipagarrienak: hilarriak, etnografiako objektuak, armak eta XIX. eta XX. mendeko pinturak. Arkeologia funtsa 650 bat piezez osatuta dago, askotariko jatorri eta tipologiakoak. Horietan, objektu mota hauek biltzen dira: hilarriak, laudo harriak, armarriak eta beste kultura batzuetako objektuak. Atal honetan, hilarri bilduma da azpimarragarriena; izan ere, 80 ale baino gehiago ditu, hala Euskal Herrikoak, nola ingurukoak. Gainera, tipologia eta garai askotakoak direnez (erromatarren aurreko garaikoetatik hasita XIX. mendearen bukaera artekoak), hilobi artearen erakusgarri dira. Hilarriak hilobi monumentuak dira, eta norbait ehortzita dagoen lekua edo norbait hil zen lekua adierazten dute.
Atal honetan pinturak, eskulturak, estanpak (grabatu artistikoa, serigrafia, litografia, eta abar) eta kartelak biltzen dira. Guztira, 6.800 pieza baino gehiago. Euskal arte bildumari dagokionean, XIX. mendetik gaur egun arte euskal gizarteak eman dituen artista askoren lanak daude: Zamacois, Lekuona edo Etxenagusia, Arteta, Tellaetxe, Zubiaurre, Lekuona, Ribera edo Uzelai. Gudaren ondoren, 60ko hamarkadan euskal artisten susperraldia izan zen, eta horien artelanak ere badaude museoaren funtsetan, hala nola, Oteiza, Txillida, Basterretxea, Mendiburu, Nagel edo Ameztoi. San Telmoko funts etnografikoa 9.200 objektuz baino gehiagoz osatuta dago, eta euskal gizartearen bizimodu tradizionalekin zerikusia duten objektuak daude bertan, besteak beste, lanbideei lotutakoak: artzaintza, arrantza, ikazkintza, lihoa irutea, nekazaritza, abeltzaintza... Atal honetan argizaiolen bilduma da bereziena. 50 ale baino gehiago daude, eta euskal gizartearen aberastasun espiritualaren adierazgarri bikainak dira. Argizaiola hildakoei eskaintzen zaien argizari bildumena da. Argizariari su emanda egindako argiak hildakoak egin beharreko bidea irudikatzen du. Atal honek 14.200 piezatik gora ditu, irudiak, klixeak eta plakak zenbatuta. Bildumako irudiak hainbat gairen ingurukoak dira, hala nola, historia, etnografia eta arkeologia. Egile argazkiak ere badaude. Atal honetan Galarza funtsa nabarmendu behar da. Donostiako eta Gipuzkoako beste hainbat herritan (Hondarribia, Lasarte-Oria, Hernani, Zarautz...) ateratako 2.000 argazkitik gora biltzen ditu. Gehienak XX. mendearen lehen erdikoak dira. 2.900 piezaz baino gehiagoz osatutako atal honek armak, kartografiak, karlistaldietako objektuak eta tokiko historiaren lekukotza objektuak biltzen ditu. Horien artean arma bilduma dago. 1.000 pieza inguru biltzen ditu eta askotarikoa da: arma zuriak, defentsarako armak, su armak, artilleria piezak eta arma historikoak. Bilduma garrantzitsua da arma zuri asko dituelako, eta zenbait pieza kalitate handikoak eta oso arraroak direlako. Pieza horiekin armagintzaren ikuspegi osoa erakuts daiteke, hasi XV. mendetik eta ia gaur egunera arte.
Aldi baterako erakusketak
Etnografiarekin daukan lotura estuari eutsiz, 2014an, ''Galiarren aroan. Zesar aurreko Akitania'' izan zen ikusgai San Telmo Museoan maiatzaren 25 arte. 1.600 objektu erakutsi ziren bertan: ehungailuetako pisuak, depilatzeko pintzak, giltzak, eskumuturrekoak, txanponak… Gezurtatu egin zituen oso hedatuak diren hainbat ideia, neurri batean Asterix eta Obelixen moduko komikiek zabaldutakoak eta Frantziako Iraultzaren garaitik bultzatuak: galiarrak basoan bizi ziren Rousseauren moduko bon sauvage izango zirela. Akitaniaren Burdin Aroko hiri-zibilizazioa eta beste lurraldeekin zituen merkataritza-harremanak nabarmendu zituen.
Nazioarteko lankidetzan bete-betean kokatzen dira berrikiago 2015eko urrian amaitutako Pasolini Roma erakusketa ibiltaria eta, azkenik, Bake-ituna erakusketa, azken hau Donostia 2016 Europako Kultur Hiriburutzari hertsiki lotuta eta 2016ko ekainean inauguratua. Italiar zinemagile eta idazle ospetsuari buruzko erakusketa, Donostian ez ezik, Bartzelonan, Parisen, Erroman eta Berlinen izan zen. Idazleak Erromarekin zuen amodio-desamodio harremana hartzen du ardatz hainbat gairi heltzeko: poesia, politika, konpromiso zibila, sexua, maitasuna, adiskidetasuna edo zinema. Hizkuntza gutxituekiko eta frankismoaren azken urteetako Euskal Herriko protestei agertutako atxikimendua.
2016an ere, oihartzun handia izan zuen euskal arteari eta haren historiari emandako begirada bereziak, Gaur konstelazioak, 1966-2016 erakusketaren bitartez. Aurkezpenean izan zen Jose Antonio Sistiaga bera, eta Gaur taldearen bereizgarria benetakotasuna dela nabarmendu zuen. Abangoardia-gogoaren zubi-lana egiten du erakusketak, Kairos garaikidea atalarekin elkarrizketa bat osatzen duen neurrian. Fernando Golvano aritu zen komisario-lanetan. Erakusketak sustraiak beste galeria txikiagoetara hedatu zituen (Altxerri, Kur Art Gallery, Okendo kultur etxea), horietan Gaurko egileen lanari begirada hurbilago batez banaka erreparatzeko.
Museoaren jarduera programazioa
Museoaren bi zati nagusiek independenteki jarduteko gaitasuna dute: batetik, alderdi museografikoa eta, bestetik, gizarte-ekintzei zuzendutakoa, hala nola, liburutegia, ekitaldi-aretoa eta kafetegi-jatetxea. Liburutegia Donostia Kulturako liburutegi-sarean txertatzen da, batez ere ondorengoetan espezializatuta: artea, gizarte-arloa, ondarea, eta historia. Museoaren gida-liburuaren arabera, lehenengo bi espazioen inguruan, dokumentazio- eta eztabaida-guneak harilkatzen dira, "egungo euskal gizarteak dituen erronken inguruko gogoeta, azterketa eta eztabaida" bultzatzeko.
Beste hainbat partaidetza ekintzaren artean, aipatzekoa izan zen 2015ean Europar Elkarrizketak, DSS2016 eta Globernancerekin batera antolatuak. Hilean behin egindako hitzaldien zikloa izan zen, herritarrei eta Europaren eraikuntzari lotutako gairen baten inguruan. Bestalde, Museoak hainbat ekitaldi hartzen ditu bere baitan urte osoan, tartean direla ere Donostiako Zinemaldiko ekintzak eta ospakizunak. Museoaren finantzabide garrantzitsu bat barruko txokoen alokairua da.
Museoak lankidetza du hiriko kultura eta gizarte mailako erakunde eta eragileekin; baita hiriko jaialdi nagusienekin ere, besteak beste: Giza Eskubideen Zinemaldia, Donostiako Zinemaldia, Heineken Jazzaldia eta Musika Hamabostaldia.
Miriam Bravo
Miriam Bravo Atxa (Deba, Gipuzkoa, 1974ko irailaren 29a) atleta da, lasterkaria. Deban jaioa, eta errioxarra berez.
Espainiako 2002ko txapelduna izateaz gainera, nazioarteko hainbat txapelketa nagusitan ere hartu zuen parte, tartean 2000ko Olinpiar Jokoetan eta 1997ko eta 2001eko Mediterraneoko Jokoetan. Valentziako Valencia Terra i Mar taldean aritu zen.
Cleveland Cavaliers
Cleveland Cavaliers NBAn jokatzen duen AEBetako Ohio estatuko Clevelandeko saskibaloi talde bat da.
2016-2017eko denboraldiko taldea
{| cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 0.5em 0.5em 0.5em 1em; padding: 0.5em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
Mérélessart
Biztanleria
2007an Mérélessart udalerrian erroldatutako biztanleak 200 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 78 etxebizitza zeuden, 72 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 6 hutsik zeuden. 77 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 72 etxebizitza nagusietatik 54 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 11 etxek hitu gela zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 60 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 28 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 40 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 123 ziren, horien artean 87 aktiboak ziren eta 36 inaktiboak ziren. 87 pertsona aktiboetatik 82 lanean zeuden (48 gizon eta 34 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 36 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Mérélessart udalerrian 73 unitate fiskal zeuden, 198 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.919 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzial guztiak okindegiak ziren.
2000. urtean Mérélessart udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Odorrana tormota
Odorrana tormota Odorrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Ranidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Apaltasun-plural
Ahozko hizkuntzan edo idatzizkoan, apaltasun-plurala norbere burua aipatzean datza, hiztuna edo idazlea izan, pluraleko lehen pertsona erabiliz eta "gu" izenordaina erabiliz, "ni"re ordez.
Saint-Martin-de-Lenne
Saint-Martin-de-Lenne Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Aveyron departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 183 etxebizitza zeuden, 103 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 76 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 177 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 103 etxebizitza nagusietatik 82 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 76 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 51 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-de-Lenne udalerrian 115 unitate fiskal zeuden, 250 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.971,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 2 higiezinen enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 5 iturginak eta 1 argiketaria.
2000. urtean Saint-Martin-de-Lenne udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Herria
Herria euskal astekaria da, bereziki Ipar Euskal Herriko berriak zabaltzen dituena. Piarres Lafittek sortu zuen 1945ean, lehenagoko Eskualduna astekariaren ondorengo gisa, gerra denboran hartu zuen jarreragatik debekatua izan baitzen. Piarres Lafitte (1945-1967), Jean Hiriart-Urruti (1967-1969), Emile Larre (1969-2003) eta Janbattitt Dirassar (2003tik aurrera) izan dira astekariko zuzendariak. Herria-k erabiltzen duen hizkuntz eredua nafar-lapurtera da. 10.000 ale karrikaratzen zituen zituen 1950eko hamarkadan; 2010eko hamarkada amaieran, berriz, 3.000 inguru hedatzen zituen.
Hasiera
1944an, Indar Bateratuak Parisen sartzearekin batera, Eskualduna astekaria itxi zuten, euskal astekariak Hirugarren Reicharen eta haien mendeko Vichyko Gobernuaren alde agertutako jarrera leporatuta.
Bat itxi eta beste bat zabaldu. Urte hartan bertan, Eskualduna-ren hutsunea betetzeko, Herria informazio-astekaria sortu zuten Baionan Oxobi idazleak, Leon Leon Uztaritzeko erretoreak, Louis Dassance Uztaritzeko alkateak, Bernard Etcheberry Milafrangako erretoreak eta Piarres Lafittek —astekariaren lehen zuzendaria izan zen—. Lafitte ez zen berria, ordea, euskal kazetaritzan: haren izena ezaguna zuen Bigarren Mundu Gerraren aurreko irakurleak. Beloke, Larresoro eta Baionan egin zituen apaiz ikasketak, Uztaritzen finkatu aurretik. Prentsan emandako lanez gain, bazuen zenbait lan argitaraturik, euskaraz zein frantsesez: Egiazko argia (1927), Julien Heguy Apheza (1930), Ithurralden kantuak (1932) eta Les études basques à travers les siècles (1932), besteak beste, baita Eskualdunen Lorategia (1545-1800) ere, euskal literaturaz paratu zuen antologia.
Prentsaren munduan aspaldidanik eta ordu arte Iparraldeko elizak mesfidati begiratzen zioen Hegoaldearekiko jarrerari, baina hori Aintzina hilabetekaria sorreraz aldatu zen 1934an. Bigarren Mundu Gerran Erresistentzian ibilia, Eskualdunak ez zuen berme politikoa erantsi zion Herria-ren proiektuari. Hura bezala, batez ere laborariei eskainia, politikan kontserbadore eta sinesmenean Eliza Katolikoari lotua agertu zen, askoz ere ikuspegi zabalagoaz, berriz, Eskualdunak erakutsi zuen jarreraren aldean.
Herria-n Lafitte ez zegoen bakarrik. Kazetari hutsetik haratago joan nahi horretan, erredakzioan bertan zuen lagunik egokiena: Etienne Salaberri heletarra. Beloken ikasi ondoren, Uztaritzeko apaizgaitegiko irakasle izan zen Salaberri eta gerran, alemanen kontra borrokatu. Herria-ko erredakzio buru izan zen hasierako urte haietan. Bistan denez, Lafitterekin agertu zituen parekotasunak ukaezinak dira.
Myotis dominicensis
Myotis dominicensis Myotis generoko animalia da. Chiropteraren barruko Myotinae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago
Massachusetts
Massachusetts (ingelesez ahoskatua) Ameriketako Estatu Batuetako estatu bat da. Ameriketako Estatu Batuetako ipar-ekialdean dago. Haren hiriburua Boston da. Guztira 6,3 milioi biztanle ditu.
Geografia
Ingalaterra Berria eskualdea osatzen du Connecticut, Maine, Hampshire Berri, Rhode Island eta Vermont estatuekin batera.
Laua da kostaldean eta menditsua mendebaldean (Berkshire mendiak). Taunton, Connecticut eta Merrimack ibaiak igarotzen dira estatutik.
Historia
Juan Verrazanok esploratu zuen kostaldea 1524an. 1636ko irailaren 8an Harvard Unibertsitatea sortu zuten Cambridgen, Bostondik gertu, hasieran "New College" izenaz. Burujabetasunaren aldekoen gune garrantzizkoena izan zen, eta 1776an sartu zen Batasunean.
Ekonomia
Industrian, ehungintza eta oinetakogintza dira jarduera nagusiak, eta baita arrantza eta ontzigintza ere. Harvard Unibertsitatea bertan dago.
Hezkuntza
Massachusettseko hezkuntzak emaitza oso onak lortzen ditu AEBetan eta nazioartean egiten diren ebaluazioetan, baina bereziki goi mailako hezkuntzak lortu du nazioarteko ospea. Munduko unibertsitate pribatu onenetakoak dira, urtero egiten diren sailkapenen arabera, Harvard University eta Massachusetts Institute of Technology, biak Cambridge hirian. Bi unibertsitate horiek munduko unibertsitate bikainenen goi-goiko postuetan hamarkadetan egon dira, baina bi horiekin batera, beste hainbat erakunde ere bai: Tufts University, Boston College, Brandeis University, Boston University eta Northeastern University, besteak beste. Massachusettseko unibertsitate publikoak (UMass) ere ospe ona du AEBetan. Bost campus ditu.
Massachusettsen ospe handiko goi mailako arte eskolak ere daude: Williams College, Amherst College eta Wellesley College.
Marko Marulić
Artikulu hau olerkari eta humanistari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Marko».
Marko Marulić ( ahoskatua; Marco Marulo; Split, 1450ko abenduaren 18a - Split, 1524ko urtarrilaren 5) kroaziar pizkundetar poeta eta humanista izan zen. Paduan egin zituen ikasketak.
Bucconidae
Bucconidae Piciformes barruan sailkatzen den hegazti familia bat da. Mexiko eta Hego Amerikan bizi dira, ingurune tropikaletan. Galbulidaeren senideak dira, baina eurek duten kolorea falta zaie. Marroi, arreak eta gorriak izan ohi dira.
Leptospirosi
Leptospirosia Leptospira interrogans bakterioak eragindako patologia da, zoonosi dena. Bakterio patogenoaren gordailuak animalia ugaztunak dira (txakurrak, katuak, arratoiak, zaldiak, bobidoak...), gizakia infektatzen dutenak. Europan arraroa bada ere, lurralde tropikaletan oso hedatua da leptospirosia (Thailandian, esate baterako, biztanleriaren laurdenak Leptospiraren aurkako antigorputzak ditu odolean).
Etiologia eta infekzioa
Bakterioak 100 animalia baino gehiago infektatu dezake, abereak zein basatiak. Giltzurrunetan ugaltzen da Leptospira, eta hortik animaliek gernuaren bitartez kanporatzen dute.
Gizakia animalia infektatuen gernuarekin kutsatzen da, animaliekin harreman zuzena izanik (abeltzainak, albaitariak, baserritarrak...) ala animalien gernua duten uretan sartuz (ibaietan, lakuetan...). Hortaz, animaliak ez ezik, hauen gernua duten urek eta lurzoruek ere bakterioaren gordelekua izan daitezke.
Mikrobioa azalean dauden zauri edo pitzadura txikietatik sartzen da gorputzean, eta baita mukosetatik ere. Bakterioa mugikorra denez, odolera iristen da.
Leptospirosia lan-gaitza izan zen garai batean, ogibide batzuekin lotura handia zuena (albaitariekin, baserritarrekin, estolderietako langileekin...), baina gero eta gehiago ikusten dira aisialdiarekin lotuta dauden kasuak, ibaietan edo lakuetan ibili direnen artean.
Erasobidea
Odolera iristerakoan bakterio patogenoek septizemia eragiten dute, eta gorputz osora zabaltzen dira. Giltzurrunetan pilatzen dira bereziki, gernuaren bitartez kanporatuak izanik.
Ez da ezagutzen bakterioaren mekanismo patogeno zehatza, baina bere birulentzia toxina batzuekin lotuta dagoela ematen du.
Sintoma klinikoak
Leptospirosiaren sintomak oso aldakorrak dira: sarritan sintomarik gabeko infekzioa da, gaixotasuna garatzen ez duena, baina pertsona batzuengan hilkorra izan daiteke. Norberaren egoera immunologikoa eta bakterioaren serotipoaren ezaugarriek baldintzatuko dute gaitzaren eboluzioa.
Sintomak daudenean gripearen antzekoak dira: buruko mina, sukarra, mialgiak eta hotzikarak agertzen dira. Inkubazio epea 7-10 egun artekoa da. Kasu gehienetan sintomek astebete inguru irauten dute; gero, gaixoaren immunitate-sistemak bakterio patogenoak akabatzen ditu.
Zenbait gaixok, baina, ez dute lortzen gaitza gainditzen, eta leptospirosiak okerrera jotzen du. Bakterioak gibela, nerbio-sistema, giltzurrunak eta beste organo batzuk kaltetzen ditu, eta -tratamendurik ezean- heriotza eragin dezake.
Diagnostikoa
Sintoma klinikoak oso espezifikoak ez direnez, Leptospiraren kultiboa da metodorik ziurrena diagnostikoa egiaztatzeko. Odola eta gernua dira kultiboa burutzeko laginak.
Diagnostiko azkarragoa lor daiteke froga serologikoen bitartez.
Tratamendua
Penizilina eta tetraziklinak dira antibiotiko eraginkorrenak leptospirosi kasuetan, baldin eta gaixotasunaren lehenengo egunetan hartzen badira.
Anberesko katedrala
UNESCOk 1999. urtean bere kanpandorrea Gizateriaren Ondare izendatu zuen.
Odorrana trankieni
Odorrana trankieni Odorrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Ranidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Pijama
Pijama lo egiteko erabiltzen den jantzia da. Orokorrean bi piezakoak edota pieza bakarrekoak izaten dira. Bi piezakoetan, galtzak eta gerritik gorarako jantzia bereizita daude. Pieza bakarrekoak gorputz osoa - burua izan ezik - estaltzen duten jantziak dira.
Uceda
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 2.338 biztanle zituen.
Pijama
Horrezaz gain, pijamaren mahukak laburrak zein luzeak izan daitezke.
Najas
Najas Nafarroa Garaiko mendebaldeko ibai bat da, Ega ibaiaren eskuinaldeko adarretako bat. Aguilar udalerriaren eremuetan du iturburua, 1.000 m-tik gora.
Ujados
Ujados Guadalajarako udalerria da, Sierra norte de Guadalajara eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 32 biztanle zituen.
McMullin (Virginia)
McMullin Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Smyth konderrian dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
San Fermin Aldapakoaren basilika
San Fermin Txikito jaietan jendez lepo egon ohi da.
Kokalekua
Maiatzaren Bia kaleko 11. zenbakian dago, Nafarroako errege-erreginen jauregiaren parean.
Historia
Jada Erdi Aroan leku honetantxe eliza bazegoela erregistratua dago, iruindar usadioaren arabera hementxe San Ferminen etxea zegoela uste baita.
Gaur egungo elizaren itxura 1701ean jaso zuen, aldiz, aurrealdea XIX. mendean Florencio Ansoleaga arkitektoaren zuzendaritzapean eraiki zen.
Jaieguna
Urteko jaiegun nagusia San Fermin Txikito jaiekin batera irailaren 25an ospatu ohi da, kondairaren arabera martirio jasan eta burua ebakita hil zen eguna. San Fermin Txikito, San Fermin Aldapa izenez ezagutzen den Iruñeko Alde Zaharreko eremu honetako jai nagusiak dira.
Irailaren 25ean, basilika honetara doan preozesioa egin eta bertan San Ferminen omenezko meza ospatzen da.
Phaethornis philippii
Phaethornis philippii Phaethornis generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
Pici
Pici honakoa izan daiteke:
Camargo
Camargo (montañesez: Camargu) Kantabriako udalerria da. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera herriak 31.404 biztanle zituen eta 36,6 km²-ko azalera du.
Sardako balea
Ipar Atlantikoko sardako balea edo euskal balea (Eubalaena glacialis) Balaenidae familiako zetazeo mistizetoa da. Balea-bizarrez hornituta dago eta Eubalaena generoko hiru espezieetako bat da. Ipar Atlantikoan 300-450ren bat euskal balea bizi dira.
Ezaugarriak
Beste sardako balea biak legez, euskal balea ere, erraz bereizten da beste baleetatik, buruan dituen maskurrengatik, bizkar-hegats bako bizkar zabalagatik eta begien gainean hasten den aho luze makotuagatik. Balea hauen gorputza gris oso iluna edo beltza izaten da, batzuetan gune zuri batzuekin sabelean. Sardako baleen maskurrek zuriak dirudite, ez azala zuria izateagatik, baizik eta haietan bizi diren balea zorri-kolonia handiengatik. Sardako balea helduak 11-17 metro luze eta 64.500 kilogramo izatera hel daitezke. Neurtutako handienak 18 metroko luzera eta 106.000 kilogramoko pisua zuen. Emeak arrak baino handiagoak dira eta 9 edo 10 urte izan arte ez dira hasten kumeak izaten. Ernaldiak urtebete luze irauten du. Azken urteotan jaiotzen arteko tartea handitu dela dirudi eta orain, batez beste, hiru eta sei urte artekoa da. Jaiotzen direnean kumeak 4-4,5 metro luze dira. Euren bizitzaren iraupenari buruz ez dago datu askorik, baina, gutxienez, 50 urtekoa izan daitekeela uste da. Espezie hurbil batzuena, berriz, 100 urte baino luzeagoa izaten da.
Espezieak zenbait izen taxonomiko jaso ditu sailkatzaileen artetik, adibidez Balaena biscayensis Daniel Frederik Eschricht biologoaren eskutik 1860an, baina Eubalaena glacialis izena finkatu da 20. mendean.
Balea arrantza
Sardako baleak ingelesez right whales (hau da, balea egokiak) izendatzen dituzte, behinola balea arrantzaleek harrapatzeko egokienak hauek zirela uste zutelako. Izan ere, sardako balearen gorputzaren %40 dentsitate gutxiko gantza da eta, beraz, beste mota askotako baleak ez bezala, hil eta gero ur gainean geratzen da. Horri sardako balea uretan astiro mugitzen dela gaineratuz, balea hauek harrapakin egokiak ziren zurezko ontzi txiki eta eskuzko arpoiekin bakarrik baliatzen ziren bale arrantzaleentzat.
Euskal Herriko baleazaleak lehenengoak izan ziren sardako balea harrapatzen salerosketan aritzeko. XI. mendean hasi ziren jarduera ekononiko hori industrialki burutzen Bizkaiko golkoan. Baleak hasieran olioa lortzeko harrapatzen zituzten baina, okela kontserbatzeko teknologia hobetu zenean, elikagai legez ere erabili zituzten. Balea arrantzale euskaldunak 1530erako heldu ziren Kanadako sortaldera eta 1602rako Todos os Santos Badiaren itsasertzeraino (Bahia, Brasil). Zazpi Urteko Gerra (1756-1763) hasi baino lehen egin zituzten euskaldunek baleak harrapatzeko euren azken bidaiak. Jarduera berpizteko arrakastarik gabeko saiakera gutxi batzuk egin ziren, baina huts egin zuten denek. Euskaldunek jarraitu zuten noizbehinka balea batzuk harrapatzen euren itsasaldearen inguruan, baita XIX. mendean ere.
Amerikako kolonia berrietako balea arrantzaleek ordezkatu zituzten euskaldunak: Yankee whalersek. Nantucket eta Long Islandetik abiatuta, amerikarrak urte batzuetan 100 sardako balea harrapatzeko gai ere izan ziren. 1750 inguruan Ipar Atlantikoko sardako balea ia desagertuta zegoenez, ehiza horrek ez zuen errentagarritasun handirik eta balea arrantzale amerikarrak Hego Atlantikora mugitu ziren, XVIII. mendearen amaiera baino lehen.
1937an, argi geratu zenean sardako balea ia desagertzear zegoela, mundu osoan haren arrantza erabat debekatzea onartu zen. Debekua nahiko arrakastatsua izan zen, hamarkada batzuez, debekua urratuz, haien arrantzak jarraitu bazuen ere. Madeirak 1968an harrapatu zituen bere azken bi sardako baleak.
Nabigazioa
Txosten berri batzuen arabera, Ipar Atlantikoko sardako balearentzat arriskurik handiena Ipar Amerikaren ondoko nabigazioari lotuta dago. Itsasontziekin izandako talken eraginez izaten diren heriotzak sardako baleak desagertzeko zorian jartzen ari direlako susmoa zabalduz doa. Estatu Batuetako gobernuak Boston inguruko itsas ibilbide batzuk aldatu ditu 2007 urtean baleekiko talkak gutxitzearren, batez ere (Ipar atlantikoko) sardako baleekin izandako talkak.
Kopurua eta banaketa
400 (Ipar Atlantikoko) sardako balea inguru daude, ia guztiak Atlantikoaren Ipar-sartaldean. Udaberrian, udan eta udagoienean, Kanadako eta Estatu Batuen ipar-sortaldeko itsas bazterretan elikatzen dira New Yorketik Eskozia Berriaraino dauden guneetan. Fundy badiako eta Cape Cod badia lurmuturreko (bakailaoaren badia lurmuturra) elikaguneak oso erabiliak dira. Neguan, Georgia eta Floridarantz abiatzen dira, erditzeko.
Joan diren azken hamarkadetan ale gutxi batzuk ikusi dira sortalderantzago; batzuk Islandia ondoan, 2003an. Baliteke geratzen diren ia desagertuta dagoen lehengo sortaldeko populazioaren ale bakanak izatea, baina lehengo bale arrantzaleen testigantzen arabera, gertagarriagoa da sartaldetik harantz urreratutako aleak izatea. Hala ere, Norvegia, Irlanda, Espainia, Portugal, Kanariar uharteak eta baita Sizilia ondoan ere ikusten dira normalean baten batzuk eta Norvegiakoak gutxienez sortalde ingurukoak dira.
2020an, North Atlantic Right Whale Consortium elkarteak ohartarazi duenez bale mota honen desagertzea oso denbora laburrean gerta liteke, 10-12 urteko epean.
Apteronotidae
Apteronotidae arrain gimnotiformeen familietako bat da, Panama eta Hego Amerikako ur gezetan bizi dena.
Generoak
FishBaseren arabera, familiak egun 88 espezie ditu, 15 generotan banaturik:
The Wild Bunch
The Wild Bunch (euskaraz Talde Basatia) 1969ko Sam Peckinpah estatubatuar zinema zuzendariaren western film bat da. Rol nagusiak jokatzen aritu ziren William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O'Brien, Warren Oates, Jaime Sánchez eta Ben Johnson aktoreak.
1913an Texas eta Mexiko arteko mugan girotuta dago, Mendebalde Urruneko girotik "mundu modernorako" iragate unean.
Odorrana utsunomiyaorum
Odorrana utsunomiyaorum Odorrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Ranidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
The Wild Bunch
Oscar Sarietarako bi izendapen jaso zituen: Jatorrizko gidoi onenaren Oscar Sariarena (Walon Green, Roy N. Sickner, Sam Peckinpah) eta Jatorrizko soinu banda onenaren Oscar Sariarena (Jerry Fielding).
Argumentua
1913. urtea. Banku lapur beteranoez osatutako talde bat legez kanpo bizi da. AEBen eta Mexikoren arteko mugan egiten ditu lapurretak, baina halako batean atzetik jarraika izango ditu sari ehiztarien talde bat eta Mexikoko Armada.
Galbuli
Galbuli Piciformes ordenaren barruan sailkatzen den bi hegazti azpirodenetako bat da. Bere barruan Bucconidae eta Galbulidae familiak daude. Beste azpiordena Pici da.
Phaethornis bourcieri
Phaethornis bourcieri Phaethornis generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
August Šenoa
August Šenoa (Zagreb, 1838ko azaroaren 14a - ibidem, 1881eko abenduaren 13a) idazle kroaziarra izan zen.
Myotis elegans
Myotis elegans Myotis generoko animalia da. Chiropteraren barruko Myotinae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago
Dulantziko geltokia
Dulantzi Euskal Herriko Arabako tren eta autobus geltoki bat da, Dulantzi udalerrian kokatuta dagoena.
Geltokia 1862ko urtarrilaren 26an ireki zen.
Egoera
Geltokia Madril—Hendaia burdinbidearen 505,79 kilometro-puntuan dago, 553,13 metroko altueran, Ezkerekotxa eta Estibalitz–Oreitia geltokien artean. Tartea bide bikoitzekoa da eta elektrifikatuta dago.
Historia
2008. urtean, Miranda Ebroko iparraldeko tarteak Bloke Automatiko Banalizatua (BAB) inauguratu zuen, CTC eta guzti, Miranda Ebro eta Altsasu arteko tartean dagoen eskuzko Bloke Elektrikoa (BEM) ordezkatuz. Horren ondorioz, Dulantzi edo Langraiz bezalako geltoki askok zirkulazio-langileak izateari utzi diote.
Geltokia
Tarte honetako beste geltoki batzuk bezala, Agurain edo Araia kasu, Iparraldeak eraikitako antzinako bidaiarien eraikina, 80ko hamarkadan, sinpleago eta funtzionalago batengatik ordezkatua izan da. Hiru nasa ditu, bat albokoa eta bi erdikoa, eta bertara iristeko lau bide daude. Beste bi trenbide geltokiaren alboetan hiltzen dira. Nasa aldaketak pasabide altu bati esker egiten dira.
Etorkizuna
ArabaTran proiektuaren barruan, Euskotrenek Miranda Ebro - Altsasu lineako geltokietako bat izango litzateke.
Dallas Mavericks
Dallas Mavericks NBAn jokatzen duen AEBetako Texas estatuko Dallasko saskibaloi taldea da.
Tyra Banks
Tyra Lynne Banks (Inglewood, 1973ko abenduaren 4a) estatubatuar top-model ohia da. 1990ko hamarkadan modelorik ospetsuenetariko bat izan ondoren, 2005ean utzi eta telebistan eta zinean aktore eta aurkezle bezala aritu da.
Odorrana versabilis
Odorrana versabilis Odorrana generoko animalia da. Anfibioen barruko Ranidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Aubin-Saint-Vaast
Aubin-Saint-Vaast Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Aubin-Saint-Vaast udalerrian erroldatutako biztanleak 795 ziren. Familiak 291 ziren, horien artean 62 pertsona bakarrekoak ziren (29 bakarrik bizi ziren gizonak eta 33 bakarrik bizi ziren emakumeak), 94 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 102 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 33 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Hillsboro (Mississippi)
Hillsboro Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Scott konderrian dago, Mississippi estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Aubin-Saint-Vaast
Etxebizitza
2007an 412 etxebizitza zeuden, 304 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 94 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 332 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 304 etxebizitza nagusietatik 229 bere jabearen bizilekua ziren, 71 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 48 etxek hiru zituzten, 82 etxek lau zituzten eta 166 etxek bost zituzten. 260 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 142 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 128 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 519 ziren, horien artean 341 aktiboak ziren eta 178 inaktiboak ziren. 341 pertsona aktiboetatik 282 lanean zeuden (171 gizon eta 111 emakume) eta 59 langabezian zeuden (31 gizon eta 28 emakume). 178 pertsona inaktiboetatik 51 erretiraturik zeuden, 35 ikasten zeuden eta 92 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Aubin-Saint-Vaast udalerrian 298 unitate fiskal zeuden, 752 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.666 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren eta 1 iturgina.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Aubin-Saint-Vaast udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 258 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rioms
Rioms Frantziako udalerri bat da,Drôme departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Utande
Utande Guadalajarako udalerria da, La Alcarria eskualdean dagoena.
Rioms
Biztanleria
2007an Rioms udalerrian erroldatutako biztanleak 22 ziren. Familiak 8 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak) eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
8 2007an zeuden etxebizitza guztiak familien etxebizitza nagusiak ziren. Etxebizitza guzti hauek 7etxeak ziren. 8 Etxebizitza nagusi guztiak euren jabeen bizileku ziren;6 etxek lau gela zituzten eta 2 etxek bost zituzten. 7 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 7 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 13 ziren, horien artean 10 aktiboak ziren eta 3 inaktiboak ziren. 10 pertsona aktiboetatik 9 lanean zeuden (5 gizon eta 4 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 3 pertsona inaktiboetatik 1 ikasten zegoen eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cinclidae
Cicnclidae Passeriformes ordenako eta Cinclus generoako hegazti familia da. Baina espezie batzuk Pazifiko aldean Amerikan, Afrikan eta Europan bizi dira.
Jima
Jima (Jimma; ጅማ) hego-mendebaldeko Etiopiako hiria da. Oromia eskualdean dago, 1.780 metroko garaieran. 2015ean 177.900 biztanle zituen.
Klima
Jimak klima ekuatoriala du, Af Köppen klima sailkapenaren arabera.
Arinago duk haizea, Absalon
Sinopsia
Eromenak mila aurpegi ditu eta goizero ikusten dizkiogu guztiak ispiluko geure errainuari. Absalon, Bixente, Fausto eta liburu honetako galeria harrigarrian aurkitzen diren gainontzeko pertsonaiek ero direla badirudite ere, eromena ezagutzarako modu dute, bizitzari zentzurik balukeen kasuan, kilimak aurkitzeko ahalegin.
La Bresse
La Bresse Frantziako udalerria da, Vosgeak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 3.839 etxebizitza zeuden, 2.051 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1.589 bigarren erresidentzia ziren eta 199 hutsik zeuden. 1.886 etxeak ziren eta 1.902 apartamentuak ziren. 2.051 etxebizitza nagusietatik 1.441 bere jabearen bizilekua ziren, 553 alokairuan okupaturik zeuden eta 57 doan lagata zeuden; 19 etxek gela bat zuten, 161 etxek bi zituzten, 389 etxek hiru zituzten, 426 etxek lau zituzten eta 1.056 etxek bost zituzten. 1.679 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.086 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 731 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.915 ziren, horien artean 2.158 aktiboak ziren eta 757 inaktiboak ziren. 2.158 pertsona aktiboetatik 1.982 lanean zeuden (1.096 gizon eta 886 emakume) eta 176 langabezian zeuden (86 gizon eta 90 emakume). 757 pertsona inaktiboetatik 341 erretiraturik zeuden, 225 ikasten zeuden eta 191 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Bresse udalerrian 1.999 unitate fiskal zeuden, 4.594,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.215 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 79 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 6 banku bulegoak, 1 funeraria, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 7 igeltseroak, 6 margolariak, 10 zurginak, 3 iturginak, 6 argiketariak, 4 eraikuntza enpresak, 5 ile apaindegiak, 16 jatetxeak, 4 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 36 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 5 okindegiak, 3 harategiak, 1 liburu denda zen, 5 arropa dendak, 3 elektrotresna dendak, 1 altzari denda zen, 10 kirol-dendak, 1 drogeria zen, 1 bitxi-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
Kibi
Kibi Informatikan erabiltzen den aurrizki bitar bat da, oinarrizko unitate baten multiploa adierazteko erabiltzen dena. Gehienetan bit eta byte unitateekin erabiltzen dira. Kibibyte batek 1024 byte ditu.