cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Entziklopedia
Encyclopédie
Entziklopedia edo Zientzia, arte eta ofizioen Hiztegi arrazoitua idatzi zuten lankide talde zabalaren zuzendariek, Diderot eta d’Alembert-ek, giza ezagupenen laburpen gisa aurkeztu zuten, horietan “arte mekanikoak” eta “arte liberalak” barne sartzen zirela. 1750ean Prospektua agertu zen, eta 1751-1766 bitartean obra hori osatzen duten 27 liburukiak. Gainera, haren inspirazio iturri izan ziren ideia ilustratu eta liberalak hedatzeko bide gisa balio izan zuen.
Entziklopediaren egileak arazo askotan iritzi berekoak ez baziren ere, bat zetozen ia guztiak zenbait ideali dagokienez: erlijio tolerantzia, baikortasuna gizateriaren etorkizunari buruz, konfiantza arrazoiaren boterean, Elizaren gehiegizko aginpidearen aurkako jarrera, gizarte arazoekiko kezka, zientzia ezagupenaren garrantzia teknika eta lanbideetarako aplikazio praktikoari dagokionez, naturalismoa, esperientziarekiko begirunea.
Aurrerapenaren ideiak, zehazki orduan sortu ez bazen ere, sendo sustraitzeko giro egokia aurkitu zuen ilustratuen artean. Bizi garen mundua ez da, Leibniz-ek uste zuenez, balizko munduen artean onena. Halaber, iraganean dena hobea izan zela, “paradisu galdu” batetik gatozela pentsatzeak ez du gogobetekoa izan behar. “Mundu hobe” hori etorkizunean aurkitu beharra dugu eta ez Jainkozko probidentziak hala erabaki duelako: aurrerapena naturaren lege inmanenteen ondorioa da eta.
Bada, beraz, gizateriaren historian une pribilegiatua bizi zutelako sentimendu lauso bat. Orokortzera jo beharko zuen biziera baten aitzindari modukoa da ilustratuen komunitatea. Ezagutzaren hedapenak gizakien pentsamoldea eta gizartea anlotatzeko erak aldatu behar zituen eta pribilegioak, bidegabekeriak eta behartsuen miseria suntsitu. Horra Entziklopedia bizi zuen proiektua, 1789ko Frantziako iraultzan nolabait gauzatuko zena.
1772an Joseph Panckoucke argitaldaria hasi zen alfabetoaren hurrenkeran azaldu zen Dideroten obra gaien arabera sailkaturik ematen (Encyclopédie méthodique et par ordre de matières, 1772-1832).
Britannica
1768-1771 urteetan argitara eman zuten Londresen Encyclopaedia Britannicaren lehen emanaldia. Britannica munduko entziklopedia ospetsuenetako bat da egun ere.
Euskarazko entziklopediak
1990eko hamarkadan hasi ziren argitaratzen euskarazko lehen entziklopediak. Lehen urratsa 1991ean hasi zen, orduan plazaratu baitzen Lur Hiztegi Entziklopedikoaren lehen liburukia. Geroago Gazteen Entziklopediaren lehenengo zenbakia 1992an argitaratu zuen EUSENOR Fundazioak, eta guztira 8 liburuki zituen. Biak helburu orokorrekoak izanik, Lur jatorriz euskaraz idatzita zegoen eta artikulu askoz gehiago eskaini zituen, baina Gazteenak azalpenak erraztearren erabiltzen zituen hainbeste osagai grafiko eskaini gabe.1993an Elhuyar Hiztegi Entziklopedikoa argitaratu zuen Elhuyar Fundazioak. Elhuyarrena osorik argitaratu zen lehen hiztegi entziklopedikoa izan zen, artean Lur eta Eusenor entziklopediak liburuki guztiak argitaratu gabe zeuden eta.
1999an Lur Entziklopedia Tematikoa sortu zen, kontzeptuak gaien arabera antolatuta ekarri zituena.
Geroxeago etorri ziren hiztegi entziklopediko horien online-eskaintzak eta 2001ean sortu zuten Euskal Wikipediaren lehen bertsio nimiñoa, urteekin garapen handia hartu zuena.
2003an Elhuyar Hiztegi Entziklopedikoa eguneratu, hamar urte igaro eta gero, eta Elkar Hiztegi Entziklopedikoa argitaratu zuen Elkar argitaletxeak.
2009an Zientzia eta Teknologiako Hiztegi Entziklopedikoa argitaratu zuen Elhuyar Fundazioak, hainbat arlo eta erakundetako 200 aditu euskaldunekin lankidetzan oinarritua. Harrezkero, edukiak modu irekian osatu eta eguneratu izan dira Interneteko webgunean.
2012an Plazagunea argitaletxeak Harluxet Hiztegi Entziklopedikoa plazaratu zuen online moduan, 2003ko Elkar Hiztegi Entziklopedikoaren edukiak eguneratu ondoren.
Eusko Jaurlaritzak 2009an eskuratu zituen Lur entziklopedien eskubideak: artean, lizentzia librearekin zabaldu zituen. 2011n, 11.015 artikuluetako informazioa Euskarazko Wikipediara automatikoki pasatu zen, guztira bi milioi hitzetik gora. Eta 2012an, online moduko bertsio bat plazaratu zuen Lur Hiztegi Entziklopedikoarena eta Lur Entziklopedia Tematikoarena.
2015ean abiatu zen 8-13 urte bitarteko haurrentzako Txikipedia entziklopedia, Euskarazko Wikipediaren barruan txertatuta.
Bestalde, aipagarria da Gran Enciclopedia de Navarra (GEN: euskaraz: «Nafarroako Entziklopedia Handia»). Nafarroari buruzko kontsulta zientifikorako entziklopedia tematikoa da, 1960ko hamarkadaren amaieratik Nafarroako Foru Aldundiak gaztelaniaz argitaratu.
Neolito eta Kalkolitoa Euskal Herrian
Produkzio ekonomiarantz, lurraldearen antolamendu berria
Esandakotik, aipatu diren ekologia desberdinetatik alegia, berez bezala dator gaurko Euskal Herriari dagokion eskualde honetan baliabide aukera zinez zabala duela gizonak, eta kulturazko beste horrenbesteko soluzio aukera zabal batean gauzaturik islatzen dela horrenbestez, baliabide aukera zabal hori.. ) Kosta eta estuarioa: Euskal Herriko itsasbazterrak berez dituen ezaugarri topografikoengatik beraiengatik, itsasbazterraren ustiaketak osagai izan ditzake estuarioek eta erdi mailako mendiek eman ditzaketen produktuak.
Santimamiñe, Kobeaga II, Pico Ramos eta Marizuloko aztarnategietan itsasoko soinbera aztarren pila handiak aurkitu dira –Santimamiñekoan hala ere milaka–: lapak, muskuiluak, karrakelak, datilak, ostrak eta txirlak, bertako badien ustiaketa handiaren ezaugarri; horrekin batera badira arrantzaren aztarrenak, itsas hegaztien ehizarenak –pinguino mota bat Pico Ramosen eta Herriko Barran–, ugaztun apodunen ehizarenak –oreina, orkatza eta basurdea batez ere– eta baso ustiakuntzarenak orobat.. ) Ozeano aldeko eta Mediterraneo aldeko klima bitartekoa: izendapen honen bidez gaur egun bertan, eta antzina ere halaxe uste dugu, Atlantiko aldeko klimaren eta Mediterraneo aldekoaren ezaugarri bereziak elkarrekin batera dituzten egoerak nahi ditugu adierazi. Arabako lurraldean – Kantauri alderako haranetan salbu– eta Nafarroako hegoaldean gertatzen dira batez ere halakoak. Historiaurreari dagozkion datuak ondorio finkoak ateratzeko modukoak ez diren arren, hain baitira urri, leku horietan ere baliabide asko izan zitezkeela ez da ezin pentsatuzkoa: baso oparoa, goratasunaren eta latitudearen arabera era askotako landare motaz hornitua, arrantzarako probetxu ateragarri izan zitezkeen ibaiak, berez hornidura iturri bikaina izan zitezkeen ur bazterreko basoak –Neolito aroko zenbait aztarnategitan frogaturik dago giza hornidurarako ur eta ezkur bilketa egiten zela–, mota askotako abereak –oreina, orkatza, basurdea eta bobidoak dira azaldu diren motarik handienak– eta nekazaritzarako egoki eta eroso izan zitezkeen lur sailak.. ) Mendi garaia eta Pirinioetako haranak: eskualde horretan klima baldintza egokiak direnean baso aldeak eta berezko belardiak elkarrekin tartekaturik izaten dira; abere mota asko joango zen horietara udaldian; alde horietako errekak eta ibaiak ere arrantzarako erabilgarri zaitezkeen –gauza ziurra da Irati ibaian Aizpeako lekua horretarako erabilia zela–. Neolito aroa aurrera zihoala, eta abere hazkuntza aski finkaturik zela, gizataldeak sarri joango dira lur gora horietara beren abere taldeak eramanez.
Ia mendi goi guzietan diren trikuharrien ugaritasunak berak erakusten du zalantzarik gabe mendi goi horietan luzaro bizi izan zela gizona.
Hortaz bada, ondorio gisa esan daiteke Euskal Herriko lurralde osoaren ezagutza, erabilera eta ustiakuntza, Epipaleolito aroko azkeneko ehiztari-biltzaileek ordurako hasia zutena, Neolito aroan guztiz burutuko dela, eta lurraldearen bestelako antolamendu bat hasiko dela garai horretan.
Lehen ere esan dugu abereak eta landareak hezi izana dela Neolito aroaren ezaugarri bereziena, aro horren nolakotasuna ongien adierazten duena, eta horrexegatik hain zuzen, obsesio bat izan da historiaurrearen ikertzaileen artean eskualde bakoitzean prozesu horren jatorria zein izan zen asmatu nahi izatea. Ez da batere erraza ordea langintza hori; horrelako asmo bat onez burutu ahal izateko aztarna paleontologikoen multzo handia behar baita alde batetik, eta landare polen eta bihiak ongi kontserbatuta egotea bestetik. Gauza jakina da zakurra dela Euskal Herrian ere, bestetan bezala, lehenik otzandu zen animalia –badirudi Goi Paleolito aroaz gero otzandua zela–; eta gauza bitxia bada ere, zakurra izango da haragitarako baliatuko ez den animalia bakarra, ehizarako duen trebeziagatik hartarako baizik ez baita erabiliko.
Ardiak, ahuntzak, zerriak eta behiak dira otzandutako abereak; abere otzanduok ehizako animaliak baino gutxiago agertu ohi dira proportzioz aztarnategietan; seinale Neolito aroko gizakiak ehiztariak zirela gehienbat, eta elikagai osagarri mugikor gisa erabiltzen dituztela nonbait abere etxekotuok.
Peña Largako aztarnategiko abere zerrenda argitaratu berria harrigarri gertatzen da zentzu honetan, bai k. a. 4000. urte inguruan datatu den Neolito aztarnategi baterako erakusten duen abere etxekotuen ugaritasunagatik, alde batetik, bai abere etxekotuok ehizakoak baino gehiago izateagatik, bestetik. Datu hori –geroxeago xeheago adieraziko baita– harpe horretako beste ezaugarri batzuekin dituen erlazioen argitara behar da interpretatu, guztiz berezi gertatzen baita, orain arte ezagutzen diren aztarnategien artean, Errioxako harpe hori: kanpotik etorritako jendeak antolatutako kokaleku mota berri bat ote, ala k. a. laugarren milurtekoa aurrera doan ahala zabalduz joango den prozesu baten aurrekari bakana.
Peña Largako aztarnategiaren kasua alde batera utzirik, gainerako guztian k. a. laugarren milurtekoaren erditik aurrera zabalduko da abere hazkuntza eta jarduera horren emaitzen ustiakuntza; une horretatik aurrera, hain zuzen, hainbesterainoko balioa izango dute historiaurreko jende talde horientzat abere hazkuntzaren emaitzek, non ehortz errituetako sinbolo mundu aberatsaren parte bilakatuko baitira abere etxekotuez eta haien hezurrez egindako irudien eskaintzak. Eta uste izatekoa da nekazaritza ere abere hazkuntzarekin bateratsu dela hasia; gai honi dagokionez ordea datu gutxiegi du oraindik arkeologiak ezer ziurrik baieztatu ahal izateko: Kanpanoste Goikoako aztarnategiaren II. mailan aurkitu den basartoa da, gaur gaurkoz, Neolito azken aldiko laborearen lekuko bakanetakoa, baina zalantzarik ez da denborak ekarriko dituela berri zehatzagoak. Nolanahi dela ere, garai horretan ehizak, arrantzak eta bilketak parte handia zuten oraindik ere gizakiaren elikaduran.
Aldakuntza hori zehatz ebakirik ageri da Araba eta Nafarroako lurretan, baina handik iparralderagoko lurretan ere sumatzen da, Sollube aldean berriki egin diren aurkikuntzek argi erakusten duten bezala. Bizilekuen kokaera berri honek lurralde berriak konkistatzea eragiten du; eta hala, lehen gizakiaren presentzia –Neolito erdialde hau baino lehenagoko arkeologia dokumentazioaren urritasunak erakusten duenez– oso urria edo hutsa zen hainbat lekutan oparoa eta era askotakoa izango da hemendik aurrera: Arabako Riorrojo eta Ihuda ibaien ibarrak horren adibide bikainak dira, ehundik gora aztarnategi aurkitu baitira leku horietan garai honetakotzat ematekoak; gauza bera gertatzen da Nafarroako erdialdean, Errege Bardeetan, edo Entzia eta Urbasa mendi aldeetan, ongi eta zehatz deskribatuta dauden aztarnategiak baizik ez aipatzearren.
Badira beste bi arrazoi ere, habitat aldatze horren zergatiak ulertzeko lagungarri izan daitezkeenak: alde batetik biztanleriaren ugaltzea, zenbatekoa izan zen aise zehaztu ezin daitekeena, baina ageri-agerian dagoena, eta beste alde batetik antolatzen ari diren ekonomia jarduera berrietarako egokiago izan daitezkeen lurraldeak eta paisaiak bilatzea.
Historiaurreko garaietan demografiak izan zitzakeen gorabeheren ikerketak baditu neke eta zailtasun handiak, baina une honetan aztertzen ari garen garai honetarako, gizataldeen egoitzak dagoeneko egonkor bilakatu direlarik, eta jakinik nekazaritzak berez dakarrela biztanleriaren hazkunde logistikoa, Euskal Herriko biztanleriak hazkunde bat izan zuelako ustea uste ziurra da; bestelako gauza dateke biztanleriaren hazkunde hori zenbaterainokoa izan zen neurtzea; egin izan dira horretarako ahalegin batzuk, emaitzak ordea ez dira nahi bezain fidagarriak izan. Hasteko, aski dateke jakitea hazkunde hori gizataldeen barneko dinamikak berak eragina dela alde batetik, eta bestetik kanpotiko gizatalde banaka batzuk ere iritsi zirela, bertakoen artean etenik eta desorekarik eragin gabe bertakotu zirenak (Neolito eta Kalkolito aroen amaiera aldera beharbada).
Horregatik guztiagatik, eta salbuespen guztiak salbuespen, Apellanizen obra hori da garai honetarako argitaratu den erreferentzia orokor bakarra. Obra horretan bi multzoren arabera antolatzen ziren kulturazko koordenatuak: Santimamiñeko multzoa Kantauri aldeko erlaitzean gertatutakoen paradigma gisa, eta Los Husoskoa Mediterraneo alderako isurialdean gertatutakoen paradigma gisa. Apellanizen iritzian tradizioari atxikirik jarraitu izanaren ondorioz dauzkate Santimamiñeko multzoan bizilekuak oraindik ere haitzuloetan eta arrazoi beragatik hasten dira, hasi ere, berandu produkzio mota berriez baliatzen. Los Husosko multzoko gizataldeek, aldiz, dinamismo bizkorragoa zuketen, Apellanizen iritzian, era gehiagotako bizilekuak antolatzen zituzten, industria mota desberdinagoak baliatzen eta ekonomia formetan aniztasun handiagoa erakusten. Hala ere, historiaurrearen ikerketan egin diren aurreramenduek, aurkikuntza berriek, kulturazko zenbait gertaeraren analisi zehatzek –zeramika kanpaniformearenak adibidez–, eta orain dela gutxi arte informaziorik ia batere ez zen Euskal Herriaren inguruko beste lurraldeetan gertatuaz orain ezagutzen denak, agintzen dute kontu handiz hartu behar direla, eta xeheki zehaztu, iritzi horiek guztiak, orain arteko ikuspegiak alda ditzakeen sintesi berririk gaur arte behintzat egin ez bada ere.
Kultura materiala
Neolito aroko lehenengo gizataldeen tresneria Epipaleolito aroko irudi geometrikoen garaiko gizakiak erabiltzen zuen tresneriaren zordun da, inondik ere: silex harriz egindako tresneria soil bat baizik ez duelarik egingo die aurre gainera datozkion erronkei. Neolito aroaren hasierari dagozkion maila edo geruzetan garrodun edo bizkardun tresnak eta irudi geometrikozkoak (hirukiak eta trapezioak), zentimetro bat-bi luzeko piezatxoak, elkarren segidan loturik ehizarako tresneria egiteko baliatzen direnak, dira arkeologoek sarrien aurkitzen dituztenak. Lehenagoko garaietan tresneria geometriko gehienak trapezio edo hiruki formakoak baziren, k. a. IV. milurtekoa baino lehentxeago segmentu formako tresneriak hasiko dira erabiltzen haien ordez, eta tresneria horixe hartuko da, hain zuzen, zeramikarekin batera, maila bat Neolito aroari dagokion ala ez erabakitzeko aztarren gisa.
Lehen ere esana dugu Neolito aroaren hasierako aldi honetan ez dela aldakuntza ohargarririk gertatzen ez lurraldearen baliatzeko moduan ez baliabideen ustiatzeko estrategiari dagokionean, oraingoz behintzat Peña Largako aztarnategiaren kasua salbu utzita, eta hortaz, zeramikagintzaren erabilera, ohargarria bada ere, gizataldeen baliabide materialen multzorako beste ekarpen bat bezala baizik ez da hartu behar.
Oinarri-oinarrizko buztina izan ohi da, bero handitan egosi ez den ore lodia, forma soilez moldatua, katilu edo ontziak ia beti, inoiz edo behin botila gisara moldatua. Ontzi horien kanpoaldea edertzeko modu bereziagatik bi aztarnategik aipamen berezia merezi dute, Peña Largako aztarnategiak eta Atxostekoak, aztarnategi horietako zenbait zeramikatan itsasoko maskorren –Cardium edule– arrastoz oso konplexutasun handia ez duten apaindurak ageri baitira. Zeramika horrek badu interes berezi bat, apaindura modu horrengatik Mediterraneo aldeko arku kardialarekin halako erlazio modu bat sumatzen baita, apaindura modu hori han sortua baita izan ere, eta bide batez gizatalde horien jatorriaren edo jatorri mendekotasunaren zantzu bat ematen baitzaigu modu horretara.
Berriro harrizko tresneriara itzuliz, lehen esaten genuen bezala, k. a. IV. milurteko inguruan segmentu gisako tresneria geometrikoa nagusitzen ari zen, lehenagoko hiruki edo trapezio formako tresneriaren lekua hartuz, eta halaxe jarraituko du Neolito aroan aurrera ere, k. a. 2700. urte ingurua arte. Ehizarako geziak egiteko erabiltzen diren harri segmentuekin batera badira bestelako tresnak ere: marruskak, ale bizkardunak, ertzak –itxuraz behintzat– aldatu gabe dituzten suharrizko xaflak, aizto gisa edo uzta biltzeko igitai gisa (sorbatzean duten distirak erakusten duenez behintzat) erabiltzen zirenak. 2700 inguruan harrizko gezietan aldaketak galtzen hasiko dira, eta harri segmentuz egindako azkon muturren lekuan lan gehiago eskatzen duten gezi puntak hasiko dira azaltzen: tailaketa laua deitzen den teknika erabiliz, orri edo erronbo itxura ematen zaie lehendabizi, eta, gerora, txorten batez eta albo gingilez osatutako azkon muturrak nagusituko dira azkenik.
Baina tresneria aldaketa hori alde batera utzita, harrizko tresnagintzari berari begiratzen bazaio, gizakia sortu zenetik bere lagun izandako material horren erabileraren beherakada erakusten du batez ere tresneria horren analisiak: geroz eta tresna berdinagoak, mota gutxiago, eta geroz eta gutxiago erabiltzen da, gainera, harria, asmatzen ari diren tresneria berrien aldean: tresneria leundua eta metalezko tresneria, hain zuzen. Leuntze lan handi batez, eta aldi berean gaiak kontu handiz aukeratuz –ofitak, dioritak, fibrolitak…–, tresna berriak sortzen dira –aizkorak, opaitzurrak, aitzurrak– gizataldeak nekazaritzari eta abere hazkuntzari eman izanaren ondorio diren hainbat eginkizunetan erabiltzeko: zuhaitzak botatzeko, luberriak egin ondoren zuhaitz orpoak berdintzeko, zorua berdintzeko, lurra xehetzeko. Tresna berri horiek eginkizun horietarako erabiliko zirela uste delarik, badirudi halakoak aurkitzen direnean nekazaritza eta basogintza ezagutzen zirela, gertatu ere polen analisiek frogatzen dituzten baso galerekin batera gertatzen baitira, eta halako tresnak maiz aurkitzen baitira gainera apartean, erabili eta hondatu ondoren bertan behera utzi izan balira bezala.
Zeramika ere geroz eta gauza gehiagotarako erabiltzen da; hain zuzen ere, buztinak duen moldagarritasunak hartarako beta ematen duelarik, era askotako eginkizunetarako erabil baitaitezke zeramikazko ontziak: janaria gordetzeko edo prestatzeko eta eguneroko beste hainbat eginkizunetarako; edozeinetara ere, zenbait zeramika motak ez du galduko bere sinbolo balioa edo kultura ingurune jakin bateko ezaugarri izatea. Horregatik guztiagatik, bada, era askotako orez egindako zeramikak, era askotara egosiak, tamaina desberdinekoak, modu desberdin askotan amaitu eta apainduak aurkitu ohi ditu arkeologoak bere indusketetan.
Aurkikuntza horiek guztiak behar bezala sailkatzea lan luzea eta nekeza izaten da, aurkikuntzen forma aniztasunagatik beragatik; horrexegatik hain zuzen oso ikuspegi orokor bat baizik ezin eman daiteke horiez: ontzi batzuen tamaina kontuan hartuta, ontzi horiek ereintzarako bihi gordailu gisa erabiltzekoak ziratekeela uste dugu, barren handiko, pareta lodi oieseko, hondo lodi lakatzeko ontziak baitira, ongi finkatzeko eginak; landareak, laboreak batez ere, luzaro eduki behar dira bero bizitan, elikagai gisa erabiltzeko; horrexegatik hain zuzen, bero horrek pitzatuko ez dituen eta janari prestaketan ematen zaizkien astinduek hautsiko ez dituzten ontziak behar dira janari prestaketarako.
Apaindurarik gabeko eta ore berdinduz eginak ez diren sukaldeko ontzi horiez gainera, badira etxean erabiltzeko beste batzuk ere: ura eta isurkariak hartzekoak –hauetarako ore fina beharko da, buztinak izan ohi dituen poroak izan ez daitezen–, esnea gorde eta maneiatzekoak –bigarren eskualdiko produktuen iraultza deitu ohi dena gertatzen denean, alegia, orduantxe azaltzen baitira iragazkiak eta gazta ontziak–; horren guztiaren emaitzaz era askotako ontziak asmatzen dira, pareta leun edo apaindura gabekoak; sinbolo edo ezaugarri balioa duten zeramikak, askotan luxuzko zeramika deitu izan direnak, adierazgarriagoak dira: ore jalkiz eginak, ongi landuak, pareta mehezkoak izan ohi dira –eguneroko lanetan erabiltzeko desegokiak beraz–, kanpotik eta zenbaitetan barrenetik ere apainduak: apaindura horietan berdin izango dira irudi errazak, marra ordena gabeak, ore eranskin muturdun zein zapalak, kordoiak, hatz, azkazal edo tresna markak, nola bestelako irudi lan gehiagokoak, ongi pentsatuak, estereotipozkoak eta kontu handiz eginak. Talde nortasunaren eta norbanakoaren nortasunaren identifikazio sinbolikozko produkzio honen adibide bikaina da zeramika kanpaniformea, bere modurik klasikoen eta zabalduenetan 2100-1700 artean hedadura handiena izan zuena.
Sinbolo izpiritu horrek berorrek eraginak direla dirudite itxura antropomorfikoa duten hezurrezko zenbait irudik, espatulaidolo deitu ohi direnek alegia. Aski modu erregularrean aurkitu izan dira Arabako zenbait megalitotan eta Errioxako, Burgosko, Palentziako, Valladolideko eta Zamorako zenbait hilobitan; aurkikuntza horiek eremu horretako gizataldeen homogeneotasunaren frogagarri gisa hartu hori dira, ehorzketa errituei dagozkienetarako bederen; izan daiteke eztabaida ea ehorzketa homogeneotasun hori berori kulturaren beste hainbat alorretarako ere baiezta daitekeen ala sinbolo mailarik baizik ez doakion –sinbolo mundu horrek lurraldetasunak, ekonomiak, mundu materialak edo gizarte antolamenduak jartzen dituzten mugez gaindi zabaltzeko joera izaten baitu hain zuzen–.
Neolito aroaren amaieraz gero –garai horretan hasten baitira tresna horiek– gizatalde desberdinen arteko harremanak sendotu egin ziren nonbait, eta are gehiago azkartu ziren gerora harreman horiek Kalkolito aroan; bestela nekez ulertzen baita nola zabaldu ziren eguneroko bizimoduarekin baino nortasunaren adierazkerarekin eta estatua eta irudizko adierazkerarekin zerikusi estuagoa duten zenbait produktu: lehen aipatu diren zeramika kanpaniformeez edo espatula-idoloez gainera, metalez egindako hasierako produktuak eta pertsonen apaindurarako erabiltzekoak (era askotako formak dituztenak, eta egiteko lehengaiak beti ere gizataldea bizi den lekutik bertatik hartuak ez direnak, zenbaitetan handik ehundaka kilometrotatik ekarri eta trukez aldatuak baizik). Kalkolito izenak berak horixe esan nahi baitu, metalaren oinarrizko ezaguera bat badela, kobrezko eta brontzezko tresnak nola egin ezagutzen dela alegia.
Hasiera-hasierako garaietan oso produkzio urria da, kobrezko eta urrezko hari edo xafla meheak; metal horiek hotzik mailukatzen dira, ez dira urtzen, eta apaingarri gisa moldatzen dira, eraztun, iduneko edo besouztai gisa. Aurrerago produkzio sailtxoak hasiko dira egiten, formaz estereotipo jakinei jarraikitzen zaizkienak; baina gauza horien jabeari jabetasun horrek ematen dion ospea gutxitzen ez zaiola (horrexegatik ehorzten dira, ehortzi ere, jabearen gorpuaren ondoan, Arabako Gobaederra haitzuloan ederki froga daitekeen bezala), eta askoz ere geroago arte ez dira hasten eguneroko tresna gisa baliatzen. Hortixe datorkie hain zuzen tresna horiei beren morfologia eta erabilera: apainduratarako asmatuez gainera badira eztenak, aizkorak, sastakaiak eta lantza puntak ere. Euskal Herrian azaldu diren historiaurreko brontzezko tresnen azterketa mineralogikoak erakutsi duenez, aski nikel kopuru handia du brontze horrek, gaur egungo meatze askotan gertatzen den bezalaxe; hala eta guztiz ere, ezin ziurta daiteke Brontze aroaz aurretik Euskal Herrian bertan brontzerik egin zenik, ez baita arkeologiazko frogantzarik hori baieztatu ahal izateko, ez garai horretako meatzerik, ez mea atera, jo eta urtzeko oinarrizko tresneriarik.
Gizarte egitura
Arkeologoarentzat ez da batere gauza erraza joandako garaietan izan diren gizarte antolamenduak ulertu eta balioztatzea, baina aztertutako guztitik atera dezake ondorioz aztergai dugun aro honetan zehar zuzeneko eragina izan zutela gizataldeen egituran biztanleriaren ugaltzeak, bizilekua egonkortzeak, ekonomia formen berritzeak, lan osagarrien premia berriak, soberakinen banaketa sistemak, eta trukea indartzeak.
Familia baten neurriko taldetan antolatzeak alde on asko zituen paisaiaren ustiaketarako behar zen mugikortasunerako, eta horrexegatik Neolito aroaren hasieran indarrean zegoen oraindik ere antolabide hori, baina bizilekuaren egonkortzeak pertsonen eta taldeen arteko harremanak ulertzeko moduetan eragiten zituen aldaketen ondorioz eratzen diren kulturazko koordenatu berrietan lehendiko antolabide horiek ez dira aski izango.
Biztanleria hazi egin dela sumatzen da –aztarnategi gehiago dira lehen baino, eta lehen baino handiagoak gainera–; horrexegatik, hain zuzen, gehiago ustiatuko dira dauden baliabideak, eta horrenbestez, beste horrenbestean laztuko da konkurrentzia taldeen artean, labore lurrik hoberenak eta bazka hobereneko larreak zeinek beretu.
Geroago frogatuko den bezala, ñabardura finagoko ehorzketa kultura bat garatu izanak badu zer ikusia lehen aipatutako gertaerekin, eta halaxe, hainbat gorpu batera ehortzi izan diren zenbait hilobiren kasuak, Lorgar eta San Juan Ante Portam Latinamgo aztarnategietakoak adibidez, gudu gertaerekin edo gizataldeen arteko liskarrekin lotu izan dira hemen. Nekazari eta artzain bihurtu izanak aurrez ongi planeatu, antolatu eta zuzendutako talde edo auzo lana antolatzera behartzen du (baso botatzea, luberriak egitea, goldaketa, ereintza, uzta jasotzea, uzta biltegiratzea eta banaketa).
Urteko uzta biltegian jaso beharra da, haren zati bat hurrengo urterako ereintzarako gorde eta gainerakoa urtean zehar kontsumitzeko erabili; horretarako banaketa horren arduradunen bat –edo batzuk– izan behar dira, zenbat eta zer emango zaion zeini erabakitzeko, edota taldearen hornidurarako baino gehiagorako produzitzen zuten taldeetan, soberakinak beste produktu batzuen ordainez trukatzeko bildu eta antolatzeko.
Garai honetakoa edo ondorengokoa, Brontze Arokoa alegia, izan daiteke ere Soalarko gudaria izena duen menhir edo estela.
Hileta mundua
Historiaurreko hileta mundua Neolito aroa aurreraturik den garaietatik aurrera ezagutzen da batez ere; garai horiek baino lehenagoko gisa horretako aztarnategi gutxi deskribatu dituzte arkeologoek, eta, horrexegatik hain zuzen, galdea utz daiteke ea zergatik gertatzen den garai horretan bat bateko ugaltze hori. Biztanleria arras handitu izana, hezurrak hobeto kontserbatu izana, hezurtegiak lurraren azalerago daudenez aurkitzen ere errazago izatea, garai horretako hileta errituak eta horretarako erabiltzen ziren lekuak (megalitoak, hilobi haitzuloak) hobeto ezagutuak izatea, horiek guztiak lagungarri izan daitezke ugaltze horren zergatia azaldu ahal izateko. Neurri batean bederen laguntzen baitute aztarnak ugariago izan daitezen, baina, dena den, horren arrazoi nagusia ez da heriotzan bertan bilatu behar, gizarte bizimoduan baizik: bizileku finkoa hartu izanak eta ustiaketarako eremuak mugatu izanak eraginik, leku jakinetan (hilobi haitzuloak) edo horretarakoxe prestatutako hilerrietan ehortziko dira handik aurrera hildakoen gorpuak.
Hasieran badira zenbait ehorzleku lehenago bizileku izandako haitzulo edo barrunbeetan eginak. Aizpeako babeslekuan, adibidez, barreneko hormatik hurbil, pertsona baten gorpua ehortzi zen k .a. V. milurtekoan; makurturik, ezkerka etzanik eta aurpegia hegoaldera zuela jarri zuten gorpua, eta ondoren harlosaz estali. Aita Aresoko babeslekuan ere pertsona baten gorpua aurkitu zen, makurturik, NE-SW norantzan etzanik, aurpegia iparraldera zuela, zanga batean sartuta eta harlosaz estalirik, ia tresneriarik batere gabe. Marizuloko haitzuloan, barreneko hormaren ondoan eta harriz inguraturik artzain gazte bat ehortzi zuten k .a. 3300 inguruan, arkume batekin eta zakur batekin batera.
Data horretatik aurrera k .a. I. milurtekora arte, Neolito aroa aski aurreraturik zenetik hasi eta Brontze Arora arte alegia, multzo hilobiak antolatuko dira haitzulo askotan; K. a. III. milurtekoaren erdialdetik II. milurtekoaren erdialdera bitartean izango dira gehienbat horrelakoak. Geologiak horretarako baldintza egokiak eskaintzen dituen lekuetan aurkitzen dira batez ere gisa horretako hilobiak, haitzuloak erraz eratzen diren lekuetan eta hilobiak ongi gordetzen direnetan alegia, karaitza den lekuetan, eta inoiz hareharrizko geruzen azpian ere bai.
Barrunbe horietan zabalenak milaka urtez bizileku gisa erabiliak ziren, baina Holozenoan eguraldia hobetu zelarik harpe horiek hustu egin ziren bizileku gisa, eta ehorzketetarako erabili ziren handik aurrera; halakoak dira Lumentza, Urtiaga, Abauntz, Peña Larga… Badira irispide zaila duten harpe txikiak ere, hilobitarako baizik erabili ez direnak: Gobaederra, Iruaxpe, Urtao…, edo baita harkaitz geruza irtenen babespean jarritako hilobi lekuak ere: San Joan Ante Portam Latinam. Litekeena da barrunbe horiek hilobitarako erabiltzen ziren garaian zurezko nolabaiteko itxituraren batez hesiturik egotea, era horretara piztiarik barrenera sar ez zedin.
Nchwaningita
Nchwaningita silikato motako minerala da.
Neolito eta Kalkolitoa Euskal Herrian
Hileta mundua
Gaur egun eskura dugun informazioak erakusten duenez, oso trataera soila ematen zitzaion hildakoaren gorpuari; hain zuzen ere, ezagutzen diren kasu gehienetan gorpua makurturik edo luze, lur gainean jarri edo zanga azal samar batean sartu baizik ez baitzen egiten. Normalean gorpuek ez dute izaten berentzat berariaz egindako tresna edo apaindurarik; horregatik salbuespentzat hartu behar dira Gobaederran edo Urtaon aurkitu ziren sastakaiak edo eztenak eta Abauntzen atera ziren zenbait gorpuk zituen espatulak. Ala gorputz horiekin aurkitu ziren tresnek berorien jabeak gizarte maila altuagokoak zirela nahi dute esan? Horretan aski adierazgarria izan daitekeelako, interesgarri izan daiteke Abauntzeko kasuaz hitz batzuk esatea: aztarnategi horretan gorpu multzo nahasi baten erdian gorpu bat bereizten da, umekiaren gisan kokoriko kuzkurtua, zanga batean zutik ehortzia, eskuaren eta aldakaren parean bi espatula zituela. Badirudi, gainera, gorpu horrekin zerikusia bazutela gezi punta hostokara batek, harri beltzezko upel formako kunder batek eta zeramika espatulatu liso batzuek; K. a. 2420. urte ingurukotzat datatu da multzo osoa.
Nchwaningita
Ezaugarriak
Nchwaningita silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema ortoerronbikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5,5 da.
Pseudorabdion saravacense
Pseudorabdion saravacense Pseudorabdion generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Neolito eta Kalkolitoa Euskal Herrian
Hileta mundua
Euskal Herrian, mendebaldeko Europa osoan bezala, orain dela 5500-5300 urte inguru hasten dira jasotzen eraikinak, trikuharri soilak eta sarbidedun hilobiak hildakoen gorpuak haietan uzteko; galeria estaliak eta harlosa zulodunekiko hilobiak berriz 600-800 urte inguru geroago hasiko dira eraikitzen. Trikuharri soilak orain dela 4.000 urte inguru arte jarraituko dira eraikitzen; horietako asko eta asko k. a. II. milurtekoan zehar erabiltzen jarraituko dira oraindik.
Harrizko egiturak dira; ganbara bat izaten dute hildakoen gorpuak han uzteko; zenbaitek sarbide bat izaten dute, eta hori dena elkarrekin giltzatutako harlosa eta lurrezko tumulu erdibiribil batez estaltzen da.
Monumentu horren inguruan harrizko biribil bat eraiki ohi da sarritan.
Monumentu horiek eraikitzeko hurbileneko harkaitz geruzetatik hartutako harriak erabili ohi dira; oso kasu bakanetan urrunxeagotik ekarri izan dira harri horiek.
Monumentua jasotzeko lekua aukeratzeko arrazoi sinboliko-izpiritualak eta arrazoi praktikoak (lehengaia hurbil izatea, muinoren bat baliagarri izatea, behar zen lanaren eta egon zegoen lan ahalmenaren arteko erlazioa…), bietatik izan bide ziren. Hasteko, monumentua eraikitzeko lekuan zegoen landaredia erre eta garbitzen zen, eta ondoren hasten zen eraikuntza: ganbara hormetako harriak zanga sakonetan iltzatzen ziren, edo lurrean bertan tinkatzen ziren harri ziriz, zutik gera zitezen.
Galeria estaliak aurrekoen berdinak dira, salbu eta hauetan ganbarak korridorearen zabalera berbera duelako. Neurriagatik Jentilarrikoa eta Arrakokoa dira ohargarrienak.
Ehortzitako gorpu kopurua hilobi ganbararen neurriaren edo biztanle dentsitatearen araberakoa izan ohi da. Trikuharri soil batzuetan hamabi gorputzetaraino aurkitu dira, beste hilobi handiago batzuetan aldiz (Longar, Los Llanos…) ehundik gora gorpu ehortzi izan dira. Gorpuak nahas-mahas aurkitu izan dira gehienetan, ehorzlekuak sarritan erabili izan direlako nonbait; oso gutxitan baizik ez da aurkitzen gorpu osorik edo anatomiari dagokion bezala antolaturik.
Zenbaitetan ehorzlekua berriro antolatu dela sumatzen da, gorpu gehiago sartu ahal izateko: garezurrak pilatu dira (Gurpide) edo hezur luzeak eta garezurrak (Larrarte)… ganbarako harlosen barruan edo azpiko hezurren gainean harri geruza bat ezarriz haren gainean berriro gorpuak jartzeko.
Zenbaitetan okrea aurkitzen da hezur hondarretan nahasirik edo hezur batzuk margoztatuaz, eta okre gorri arrezko lapitzak ere aurkitu izan dira (Zorroztarri, Praalata); oraindik eztabaidagai dago, ordea, ea sinbolo balioa duen horrek ala higienez egiten den hori.
Baina monumentu horiek zertarako ziren hobeki aztertu eta ulertu ahal izateko aldi, leku eta erabilera bakoitza ehorzleku edo haitzuloen arabera nola banatzen den beharko litzateke aztertu.
Horrez gainera bada aurkitu diren aztarna arkeologikoak interpretatzeko beste arazo bat ere, zeren ondasun edo eskaintza pilak askotan aipatzen badira ere, horrelakoak ez baitira gertatzen uste izatekoa litzatekeen bezain agerian, hainbeste lekutan eta horren sarri ere. Estalkia eroria zuenez itxia eta inoiz ukitu gabea zen Longareko hilobian oraindik orain egin berri diren ikerketetan ez da ikusi hildako bakoitzarentzat eskaintzarik egiten zenik. Hala ere, pentsa daiteke zenbait gauza jakinek (zeramikazko ontziak, metalezko armak, espatula-idoloak…) eskaintza edo opari zentzua zuketela agian, baina beste batzuk hildakoen jantzien osagai gisa iritsiak daitezke hilobietara (botoiak, apaingarriak…) edo hildakoaren gorpuan txertaturik ere bai agian (armadura geometrikoak, gezi puntak…), Longarreko eta San Joan Ante Portam Latinamgo hilobietan antzematen den bezala, gudu gertaeren aztarrenak ageri baitira horietan.
Beste alde batetik zenbait hilobi segidan ez baina aldika erabili izan dela uste da. San Martingo sarbidedun hilobia, adibidez, k. a. IV. milurtekoaren bukaera aldera utzi eta handik 1.500 urte geroago zeramika kanpaniformearen garaian berriro erabili zela uste da. Baliteke hilobien baztertze eta erabilera aldizkatu horiek zerikusirik izatea lurraldearen ustiaketa orekatuarekin, monumentuaren beraren hondatzearekin edo betetzearekin… zenbaitetan, hala ere, baztertutik aski hurbil beste hilobi monumentu bat eraiki izan da: Trikuaizti I eta II, Gorostiaran sortaldekoa eta sartaldekoa… Orain arte deskribatu ditugun hilobiok gizarte mailakatu gabe bati legozkiokeenak dira, baina produkzio ekonomiaren aurreramenduak eta metalgintzan egindako aurreramenduek geroz eta hierarkia hertsiagoa eragiten dute gizartean; horren ondorioz eliteak antolatzen dira gizartearen gainerako mailetatik bereizirik. Gertaera horren ondorioak argi ageri dira ehorzketetan, K.a. II. milurtekoaren erdialdean hilerri berriak eraikitzen baitira (Aitxuko, Atxurbiko trikuarri zistak); hauen tumuluak 8 metroz behetiko diametroa izaten du, erdian ganbara, metro bete luzera gabe, eta metro erdi zabal gehienera ere.
Txuvaxerazko Wikipedia
Txuvaxerazko Wikipedia Wikipediaren txuvaxerazko edizioa da. 2006ko otsailean jarri zen abian, eta 2009ko urriaren hasieran 10.000 artikulu zituen eta Wikipedien zerrendan 90.a zen.
Isa Noyola
Isa Noyola (Houston, Texas, Ameriketako Estatu Batuak, 1978ko uztailaren 22a) estatubatuar pertsona transgeneroen aldeko ekintzaile eta LGBT etorkinen aldeko mugimenduko buruzagietako bat da.
Sardiniako Erresuma (1720-1861)
Sardiniako Erresuma, Piemonte-Sardinia edo Sardinia-Piemonte ere deitua, Savoiako etxearen jabegoa izan zen 1720 eta 1861 artean. Sardiniaz gain, Savoia, Piemonte eta Niza hartzen zituen erresumak. 1815ean, Vienako Batzarrak Liguria (Genova barne) erantsi zion. Espainiako Ondorengotza Gerraren ondoren, 1713ko Utrechteko Itunaren kariaz, Viktor Amadeo II.a Savoiakoak Siziliako koroa jaso zuen. Baina 1720an, Londresko itunean (1718) adostutakoaren arabera, Sizilia Austriar Inperioari eman behar izan zion eta, ordainez, Sardinia (ordura arte Espainiaren izana) hartu zuen. Ordutik 1861 arte Viktor Amadeo eta haren ondorengoak Sardiniako errege titulua eraman zuten, beren botere eta aberastasunaren jatorria, eta baita egoitza ere, Piemonten zegoen arren. 1848ko martxoan Karlos Alberto Sardiniakoak Statuto Albertino izeneko konstituzio berria promulgatu zuen. 1861ean Vittorio Emmanuele, Karlos Albertoren semea, Italiako Erresuma batuaren errege bilakatu zen. Erresuma berri horren konstituzioa Statuto Albertinoan oinarritu zen.
Hong Kong
Hong Kong Txinako Herri Errepublikako administrazio eskualde berezia penintsula batez eta zenbait uhartez osatutako eskualdea da. Ekialdeko Txinako Itsasoko portu garrantzitsu bat da (Perla ibaiaren deltan). 1997. urtera arte Erresuma Batuaren kolonia izan zen.
Hong Kong eta Macau —portugal dar kolonia ohia— Txinako bi administrazio eskualde bereziak dira. Beste. Bi eskualde horietan ez da sistema ekonomiko sozialista aplikatzen: merkatu libreak agintzen du bertan. Hong Kongek autonomia maila handia mantendu du, kanpo-harremanetan eta defentsan izan ezik. 2008aren bukaeran 7.000.000 biztanletik gora izatea espero zen.
Inguru naturala eta kokapena
Hong Kong Txinako hegoaldeko kostaldean dago, Macautik 60 kilometrora eta Perla ibaiaren deltaren hego-ekialdean. Ekialde, hegoalde eta mendebaldean Txinako hegoaldeko itsasoarekin egiten du muga, eta iparraldean, Guangdong probintziako Shenzhen hiriarekin. Hiriak 1.104 km²ko azalera dauka, batez ere Hong Kong uhartea, Lantau uhartea eta Kowloon penintsulan eta 200 gorako uharte txikiagoetan.
Hiriko azalera gehiena gune menditsu eta aldapatsuek osatzen dutela eta, hiriko azaleraren % 25ek bakarrik balio du eraikitzeko. Horrez gain, Hong Kongeko gobernuak, inguruko mendi eta itsasaldearen % 40 babesturik dauka: bertan, eraikuntza debekatuta dago eta animalien erreserba sare bat osatu da. Hiriko auzo berriak Kowloon penintsula eta "New Territories" edo Lurralde Berrietan eraiki dira, Hong Kongeko jatorrizko sorrera gunetik iparraldera.
Hiriko punturik altuena Tai Mo Shan-en dago, itsasoaren mailatik 958 metrora. Hong Kongeko kostaldea aldakorra da, hondartza, badia, ibai eta amildegi asko baititu.
Klima
Hong Kongek klima azpitropikala dauka eta Asia hegoaldeko montzoiaren menpe dago. Urteko prezipitazioen bi herenak maiatzetik irailera jausten dira. Tenperatura nahiko epela da urte osoan zehar eta uda garaian tifoien inoiz iritsi dira.
Historia
Hirian Neolito garaiko aztarnak aurkitu dira. Hong Kong izena, hala ere, ez zen 1842ko Nankingo tratatua sinatu arte aipatu. Gunea bisitatu zuen lehen europar esploratzailea Jorge Alvares portugaldarra izan zen, 1513. urtean. 1839. urtean Qing Dinastiako buruzagiak opioa inportatzeari ezetz esan ostean, Txina eta Britainia Handiaren arteko Lehen Opioaren Gerra piztu zen. 1841. urtean Britainia Handiko Armadak Hong Kong uhartea okupatu zuen, eta gerra amaitutakoan, Nankingo Tratatuaren sinatzearen bitartez, uhartea britainiarrei utzi behar izan zieten txinatarrek.
Handik urtebetera, Britainia Handiak Victoria Hiria izeneko kolonia sortu zuen. 1860ko hamarkadako Opioaren Bigarren Gerran, britainiarren kontrolpeko eremua Kowloon penintsulara zabaldu zen. 1898. urtean Britania Handiak Lantau uhartearen eta iparraldeko uharteen gaineko emakida lortu zuten Txinako gobernuaren eskutik (gaur egun, gune hura "Lurralde Berriak" izenaz da ezaguna).
Demografia eta biztanle_zenbatespen
Hiriak ia zazpi milioi biztanle zituen 2006. urtean (6,99 milioi zehazki). Hiriko ugaltze tasa 0,95 ume emakumeko da, hots, munduko batez-bestekorik baxuenetakoa, baina nahiz eta hazkunde naturala txikia izan, Txinatik datozen hainbat etorkinen etorrera dela eta, biztanleria ez da azken urteetan gutxitu, urtez urte 45.000 biztanle gehiago irabazten baititu hiriak.
Hong Kongeko biztanleriaren % 95 txinatar jatorrikoa da, gehienak kantondarrak. Biztanleriaren gainontzeko % 5 indiar, nepaldar, vietnamdar eta Europa eta Ameriketako Estatu Batuetatik etorritakoek osatzen dute.
Hong Kongeko MTR edo metroa
Hiriko metro sareak hamar linea eta 150 geltoki dauzka guztira, horietatik 68 metro arinekoak. Linearen izenak honakoak dira: East Rail Linea, Kwun Tong Linea, Tsuen Wan Linea, Island Linea, Tung Chung Linea, Tseung Kwan O Linea, West Rail Linea, Ma On Shan Linea, Airport Express Linea eta Disneyland Resort Linea.
Tranbia
Hiriko tranbiak munduko bi solairuko bakarrak dira. 1881. urtean proposatu zuten lehen aldiz tranbiak eraikitzea, baina garai hartan inork ez zuen halako hiri txiki batean garraio publiko sare bat eraikitzeko dirua gastatu nahi izan. Handik hamakarda batzuetara, XX. mendearen hasieran, tranbia martxan jarri zen. Gaur egun, tranbia sarea 13 kilometro luze da.
Azpiegiturak
Hong Kongeko portua kontainer gehien mugitzen dituen Txinako portua da, Shanghaiko portuarekin batera. Hori dela eta, kontainer garraioaren zama errazteko, hamaika terminal daude portuan; handienak, 9 Hegoalde terminalak, 490.000 metro koadroko azalera du.
Najafeko probintzia
Najafeko probintzia (النجف, An Najaf) Irakeko gobernazioetariko bat da. 28.824 km²-ko azalera dauka, eta 2012. urtean 1.400.000 lagun bizi ziren lurraldean. Probintziako hiriburua Najaf da. Kufa hiria ere bertan dago; biak xiitentzat hiri santuak dira.
Dripsey
Dripsey (irlanderaz Druipseach, Muddy ibaia esan nahi du) Irlandako hego-mendebaldeko Cork konderriaren erdialdean dagoen udalerria da. R618 errepidean dago, Cork hiritik 20 km kilometro mendebaldera eta Lee ibaiaren itsasadarra den Dripsey ibaiaren ertzean.
Dripsey GAA izeneko joko gaelikoetako taldea du.
Jewett (Illinois)
Jewett  Illinoiseko herri bat da. Cumberland konderrian kokatua dago. 2010ean 223 biztanle zituen, 2.6 kilometro koadrotan banatuta.
Sakelako kuboa
Sakelako kuboa Rubik-en kubo baten 2×2×2-eko baliokidea da. Kuboa 8 erpinetako kubotxoz osatuta dago, beste inolako atal barik.
Permutazioak
Kopuru hori honela faktorizatu ahal da: 3674160 =.
Kuboa berrantolatzeko ez dira egin behar 11 bira erdi edo 14 bira laurden baino gehiago. Edozein antolaketatik abiatuta berrantolaketa sekuentziarik onena (biraketa kopuru txikiena behar duena) konputagailu bat eta Brute-force search motako algoritmo bat erabiliz aurki daiteke.
n bira erdi eskatzen dituzten antolaketa edo egoeren kopurua f zutabean agertzen da hurrengo taulan, eta n bira laurden eskatzen dituztenena q zutabean.
Berrantolatzeko metodoak
Sakelako kuboa era egokian berrantolatzeko metodo bat, bera Rubik-en kubo sinplifikatu bat legez erabiltzean oinarritzen da; ertzetako atalak galdu dituen kubo bat legez, alegia. Beraz, Rubik-en kubo arrunta berrantolatzeko erabiltzen den edozein metodo erabil daiteke sakelako kuboa berrantolatzeko ere, ertzetako atalen kokapenak eta orientazioak egokitzeko egin behar diren urratsak kontuan hartu barik.
Errekorrak
Maciej Czapiewski-k dauka munduko errekorra lehiaketa ofizial batean sakelako kubo arinak berrantolatzen, Grudziądz Open 2016 lehiaketan lortua, 0.49 segundoko denborarekin. Bestalde, 5 kubo berrantolatzean batez besteko denbora laburrena erabiltzearen errekorra Martin Vædele Egdalek dauka, Kjeller Open 2018n lortua, 1.21 segundoko denborarekin.
Middletown (Ohio)
Middletown Ohioko hiri bat da. Butler konderrian kokatua dago. 2010ean 48,694 biztanle zituen, 67.82 kilometro koadrotan banatuta.
Italiar
Italiarrak (italieraz: italiani) kultura, arbaso eta hizkuntza bera partekatzen dituztenak dira. Italian, italiarrak bertoko herritartasuna dutenak dira, bere arbasoak edonor izanda ere.
Italia eta San Marinozko biztanleez gain, munduan badago italiar diaspora handia ere, Hego Amerika, Ipar Amerika eta Europatik 70 miloi lagun baino gehiagok osatua.
Jerome (Illinois)
Jerome  Illinoiseko herri bat da. Sangamon konderrian kokatua dago. 2010ean 1,656 biztanle zituen, 1.17 kilometro koadrotan banatuta.
Faroeerazko Wikipedia
Faroeerazko Wikipedia Wikipediaren feroeerazko edizioa da. 2007ko urtarrilean jarri zen abian, eta 2009ko urriaren hasieran 3.800 artikulu zituen eta Wikipedien zerrendan 122.a zen.
Falling down a Mountain
Falling down a Mountain Tindersticks taldearen 2010eko diskoa da.
Arnaut Mitxel Abadia
Arnaut Mitxel Abadia Urrustoi (Dublin, Irlanda, 1815eko uztailaren 24a - Paris, Frantzia], 1893ko azaroaren 13a) eusko-irlandar geografo eta euskaltzale bat izan zen, Anton Abadiaren anaia gaztea; biek ere elkarrekin Etiopiara bidaia nabarmenak egin zituzten.
Bi anaiak Irlandako Dublin hirian jaio ziren, aita zuberotarra eta ama irlandarra izanik. 1818an gurasoak Frantziara emigratu eta bi anaiek zientzian oinarritutako heziketa bikaina jaso zuten.
Pseudotrapelus sinaitus
Pseudotrapelus sinaitus Pseudotrapelus generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Arnaut Mitxel Abadia
Arnaut Mitxel gaztea denboraldi batez Clauzel jeneralarekin batera Argelian egon zen, ondoren Alexandria hirian egon zelarik, 1837an bi anaiak Etiopian elkartu ziren, han 1838ko otsailean Massawa hirian lehorreratu zirelarik.
1853an Arnautek Etiopiara beste bidaia bat burutu zuen.