cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolorezko zinema
Geroago, kolorezko filmak bi prozesutan estandarizatu ziren: Eastman Color Negative 2 kimika (kameraren akzio negatiboak, akzio interpositiboak eta internegatiboak bikoiztuz) eta Eastman Color Positive 2 kimika (zuzeneko proiekziorako arrasto positiboak), normalean ECN-2 eta ECP-2 bezala laburtuak. Fujiren produktuak bateragarriak dira ECN-2 eta ECP-2 produktuekin.
Anbulu zuri
Funtsezko ezaugarriak
Normalean bere altuera 60 eta 70 cm artean dago. Loreak nahiko politak eta ikusgarriak dira. Kolore zuriak dira, nahiz eta batzuetan arrosa bihurtzen diren, eta lore-zurtoinaren amaieran multzoetan antolatuta agertzen dira. Loratze garaia udan izaten da.
Kolorezko zinema
Filma izan zen zinemagintzaren forma nagusia 2010 eko hamarkadara arte, garai hartan, neurri handi batean, zinematografia digitalak ordezkatu baitzuen.
Laburpena
Lehenengo filmak argazki-emultsio homogeneo soil baten bidez atera ziren, zuri-beltzeko irudia ematen zuena, hau da, gris tonuetako irudi bat, beltzetik zurirainokoa, argazkian ateratako gaiaren puntu bakoitzaren argi-intentsitateari dagokiona. Argia, itzala, forma eta mugimendua atzeman ziren, baina ez kolorea.
Anbulu zuri
Laborantza egiteko ingurumen baldintzak
Landare hau baldintza onetan hazteko lurrak nahiago du lehorra, ondo xukatua eta sakona izatea. Hobe hareatsuak edo harritsuak badira. Loraldia udan izaten denez, urtaro lehorragoak, eguzkitsuagoak eta epelagoak behar ditu.
Schilpario
Schilpario Italiako udalerri bat da. Bergamoko probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Schilpariok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Anbulu zuri
Asphodelus albus espezie inbaditzaile gisa
Munduko leku askotan asfodela landare inbaditzailea da. Hori hazien ekoizpen handiaren ondorioz gertatzen da. Animaliek gorroto dute landare hau, beraz, belarjaleak ere ez dute jaten.
Moldagarritasun handia du. Maila horretara iritsi da Saharako basamortuan aurkitzera iritsi dira bertan prezipitazioak ez dira urtean 100 litrora iristen.
Erabilera medikoak
Landare honen inguruko guztia ez da txarra, izan ere, inbaditzailea den arren, sendagai onak ditu. hesteetako eta biriketako edozein eragozpen motari aurre egiteko.
Beste erabilera desberdin bat zauriak, tumoreak, ubeldurak eta kaloak ukendu gisa erabiltzea zen. Espainian, asfodelorik handiena ekzema tratatzeko erabiltzen da.
Beste erabile batzuk
Landare honen sustraiak almidoi kopuru handia du. Antzina ogia fabrikatzeko eta karbohidrato en ekarpen gehigarrirako erabiltzen zen. Antzinakoen patata deitzen zitzaion. Zurtoinak erosketak egiteko edo uzta egiteko erabiltzen ziren saskiak egiteko erabiltzen ziren.
Animaliek gorroto duten landarea da. Hori dela eta, eltxoak etxeetatik urrun mantentzeko balio du. Antzina tuberkuluak kontsumitzen ziren. Hala ere, azken ikerketek aztertu dute landarean asfodelina egotea. Entzima hori toxikoa da gizakientzat, beraz jada ez zen kontsumitzen.
Ikus dezakezunez, asfodela landare oso bat da, historia handikoa eta oso erabilia antzinatik. Informazio honekin arazorik gabe lorategian eduki dezakezu.
Kolorezko zinema
Laburpena
Koloretako filmarekin, irudi-puntu bakoitzean argiaren koloreari buruzko informazioa ere jasotzen da. Kolore-espektro ikusgaia hainbat alde aztertuz egiten da (normalean hiru, haien kolore nagusien bidez aipatzen direnak: gorria, berdea eta urdina) eta eskualde bakoitza bereizita grabatuz.
Anomalepis colombia
Anomalepis colombia Anomalepis generoko animalia da. Narrastien barruko Anomalepididae familian sailkatuta dago.
Kolorezko zinema
Laburpena
Egungo kolorezko filmek hau egiten dute kolore ezberdineko emultsio fotografikoaren hiru geruzarekin, filmaren oinarri-zerrenda batean estalita. Lehen prozesuek kolore-iragazkiak erabiltzen zituzten kolore-osagaiak guztiz bereizitako irudi gisa (adibidez, hiru bandako Technicolor) edo ondoan dauden irudi mikroskopikoen zati gisa (adibidez, Dufaycolor) geruza bakarreko zuri-beltzeko emultsio batean.
Sedrina
Sedrina Italiako udalerri bat da. Bergamoko probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Sedrinak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Kolorezko zinema
Eskuzko koloreztatzea
Mugitzen ari ziren lehen irudiak ortokromatikoak ziren eta argi urdina eta berdea erregistratzen zuten, baina ez gorria. Hiru eremu espektralen grabazioak filma neurri bateraino pankromatikoa izatea eskatzen zuen. Film ortokromatikoek hasieran koloretako argazkigintza oztopatu zutenez, koloredun lehen filmek eraztun tinduak erabiltzen zituzten kolore artifizialak sortzeko. Eskuzko koloreko filmak 1895ean agertu ziren, Thomas Edisonek Kinetoscope ikusleentzat eskuz margotutako Annabelle 's Dance filmarekin. Zinemaren lehen hamar urteetako zinemagileetako askok ere metodo hori erabili zuten neurri bateraino. George Mélièsek bere filmen eskuz margotutako kopiak eskaini zituen, zuri-beltzeko bertsioak baino kostu handiagoan. A Trip to the Moon (1902), efektu bisualetan aitzindaria barne. Filmak filmaren zati batzuk koadroz koadro margotuak zituen,, hogeita bat emakumek margotua, Montreuilen, ekoizpen lerroko metodo bateank. Pathé Color, 1929 an Pathéchrome bezala berrizendatua, estencil koloratzeko sistemarik zehatz eta fidagarrienetako bat bihurtu zen. Pantografo bidez ebakitako sekzioak zituen pelikula baten jatorrizko inpresio bat sartu zuen sei kolorerainoko eremu egokietan, tintez bustitako belusezko arrabolekin koloreztatzeko makina baten bidez. Pelikula osorako txantiloi bat egin ondoren, koloreztatuko zen inpresioarekin kontaktuan jarri zen eta abiadura handian (60 oin minutuko) pasatu zen koloreztatzeko makinaren bidez. 1910 erako, Pathék 400 emakume baino gehiago zituen Vincenne seko bere fabrika n estartzidore gisa. Pathéchromek 1930 eko hamarkadan jarraitu zuen ekoizpena.
1930 eko eta 1940 ko hamarkadetan, mendebaldeko film batzuk sepia tonuen soluzio batean prozesatu ziren, garai hartako argazki zaharren sentsazioa gogora ekartzeko. Tindaketa 1951 ra arte erabili zen Sam Newfielden Lost Continent zientzia-fikziozko filmerako mundu galduaren sekuentzia berdeetarako. Alfred Hitchcockek eskuzko koloreztatze modu bat erabili zuen audientzian pistola gorri laranja jaurtitzeko Spellbounden (1945). Kodaken Sonochromea eta antzeko material batzuk oraindik 1970eko hamarkadara arte ekoizten ziren, eta normalean frankotiratzaileak egiteko erabiltzen ziren.
XX. mendearen azken erdian, Norman McLarenek, animaziozko zineman aitzindarietako bat izan zenak, animaziozko hainbat film egin zituen, non irudiak zuzenean eskuz margotzen zituen, eta, kasu batzuetan, baita soinu-banda ere, filmaren fotograma bakoitzean. Ikuspegi hori zinemaren lehen urteetan erabili zen, XIX. mendearen amaieran eta XX. mendearen hasieran. Koadroz koadro egindako eskuzko pinturaren aitzindarietako bat Segundo de Chomón aragoiarra eta Julienne Mathieu emazte frantsesa izan ziren.
Tindaketa kolore naturaleko teknikek ordezkatzen joan ziren pixkanaka teknika hauek.
Historia
Bizitzaren edo irudimenaren koloreak erreproduzitzeko gogoa konstante bat izan zen mugitzen ari ziren irudien lehen esperimentazioetatik. Zuri-beltzeko zinematografiaren lehen berrogei urteetan (1890etik 1930era), koloretako emultsioak garatu ziren arte, hainbat sistemaren bidez lortu zen, adibidez, zuzenean zuri-beltzeko kopiei aplikatuz (tindatuz edo bainu kimikoen eraginpean jarriz) edo koloretako iragazkien bidez proiekzioaren unean. Kolorearekiko obsesioa zinema mutuaren ezaugarria izan zen hasiera-hasieratik.
Zinemaren hasieran bi prozedura zeuden kolorea lortzeko. Batean, pelikularen errebelazioaren ondoren koloreak aplikatzen ziren, eta bestean, filmaketa eta proiekzio fasean lortzen ziren koloreak. Bi teknikak beti erabiltzen ziren film zuri eta beltz baten gainean.
Kolore murrizgarria
Kolorearen lehen murrizketa praktikoa "Kodachrome" bezala aurkeztu zuen Kodakek, hogei urte geroago oso produktu ezberdin eta askoz ezagunago baterako birziklatuko zuten izena. Filtrozko disko gorri eta berde-urdinak zuri-beltzeko film bikoiztuen zerrenda baten aurrealdean eta atzealdean inprimatzen ziren. Garatu ondoren, zilarrezko irudiak zuritu egin ziren eta kolorezko koloreekin ordezkatu, alde batean gorria eta bestean ziana. Gainjarritako kolorezko irudi pareek kolore gama erabilgarria baina mugatua erreproduzitzen zuten. Kodakek prozesuarekin egin zuen lehen narrazio-filma Concerning $1000 (1916) izeneko gai labur bat izan zen. Haien film bikoiztuak bi koloretako hainbat inprimatze-prozesuren oinarria ematen zuen arren, irudien jatorria eta kolore-tonuak Kodaken prozesua bera osatzen zuten metodoak ez ziren oso erabiliak.
William van Doren Kelleyren Prizma izan zen benetako arrakasta izan zuen kolorearen lehen prozesua, 1917ko otsailaren 8an New York eko America n Museum of Natural History museoan aurkeztu zen lehen aldiz.
Hala ere, 1917tik aurrera, Kelleyk kenketa gisa berrasmatu zuen prozesua, hainbat urtetako film laburrekin eta bidaiekin, hala nola Everywhere With Prizma (1919), A Prizma Color Visit to Catalina (1919), Bali Ezezaguna (1921), Abentura Loriatsua (1922) eta Venus of the South Seas (1924). Prizmaren promozio film labur bat, Del Monte Foods filmarentzat, Sunshine Gatherers (1921) izenekoa, DVDan ikus daiteke Treasures 5 The West 1898 – 1938 liburukian, Zinema Kontserbatzeko Fundazio Nazionalaren eskutik. Prizmaren asmakuntzak antzeko kolore-prozesu batzuk ekarri zituen. Bipack kolorezko sistema honek bi film zerrenda erabili zituen, bata gorria eta bestea kolore berdekoa. Zuri-beltzeko ezezkoak film bikoiztuan inprimatuta, koloretako irudiak gorriz eta urdinez tonifikatu ziren, modu eraginkorrean kolore kenketa bat sortuz.
Leon Forrest Douglassek (1869 – 1940), Victor Recordsen sortzaileak, Naturalcolor izeneko sistema bat garatu zuen, eta 1917ko maiatzaren 15ean, Kaliforniako San Rafaelen, bere etxean, egindako probarako film labur bat erakutsi zuen. Prozesu honetan egin den film luze bakarra, Cupid Angling (1918) — Ruth Roland protagonista eta Mary Pickford eta Douglas Fairbanksen kameo-agerraldiekin — Marin konderriko Lagunitas lakuaren inguruan filmatu zen, Kalifornian.
Prozesua geroago findu zen inbibitio tindatzailea gehituz, zeinak, bi kolore-matrizeetako koloratzaileak inprimaketa bakar batera transferitzeko aukera ematen zuen, zementuzko arrastoekin agerian geratu ziren hainbat arazo saihestuz eta matrize pare bakar batetik hainbat aztarna sortzeko aukera emanez.
Technicolorren sistema gaztea hainbat urtez erabili zen, baina oso prozesu garestia izan zen: errodajearen kostua zuri-beltzeko argazkiaren hirukoitza zen, eta inprentarena ere ez zen merkeagoa. 1932an, koloretako argazkigintza, oro har, ia bertan behera utzi zuten estudio nagusiek, harik eta Technicolorrek hiru kolore primarioak grabatzeko aurrerapen berri bat garatu zuen arte. Kubo itxurako 45 graduko bi prisma zituen izpi dikroko berezi bat erabiliz, kristaleko argia prismek desbideratu eta bi bidetan banatu zen zuri-beltzeko hiru negatibotako bakoitza agerian uzteko (bakoitza dentsitateak gorriz, berdez eta urdinez grabatzeko).
Hiru negatiboak gelatinazko matrizeetan inprimatzen ziren, hauek ere irudia erabat zuritzen zutelarik, zilarra garbituz eta irudiaren gelatina bakarrik utziz. Hargailu baten inbibitazio prozesuan laguntzeko (1940ko hamarkadaren hasieran geruza "beltz" hori desegin egin zen), koloratzaile mordanteekin kolpatu eta tratatu zen. Zerrenda bakoitzeko matrizeak beren tindaketa osagarriarekin estali ziren (horia, ziana edo magenta), eta gero, bata bestearen atzetik, presio handiko kontaktuan jarri ziren hartzailearekin, zeinak inbidiatzen eta tindatzen baitzituen koloratzaileak, eta horrek, kolektiboki, aurreko teknologiek baino kolore-espektro zabalagoa bihurtu zuen. Hiru koloretako (hau ere hiru zerrenda deitua) lehen animazio-filma Walt Disneyren Flores y árboles (1932) izan zen, La Cucaracha (1934) izan zen lehen film laburra, eta Becky Sharp (1935) izan zen lehen protagonista.
Gasparcolor, 3 koloreko zerrenda bakarreko sistema, 1933an garatu zuen Bela Gaspar kimikari hungariarrak.
Koloretako filmen benetako bultzada eta zuri-beltzeko produkziotik ia film guztiak koloretara aldatzeak telebistaren nagusitasunak bultzatu zituen 50eko hamarkadaren hasieran. 1947an, AEBetako filmen % 12 bakarrik egin ziren koloretan. 1954an, kopuru hori % 50etik gora igo zen. Koloretako filmen gorakadak Technicolorren monopolio hurbilaren hausturaren laguntza ere izan zuen.
1947an, Estatu Batuetako Justizia Sailak monopolioaren aurkako demanda bat aurkeztu zuen Technicolorren aurka koloretako zinematografia monopolizatzeagatik (nahiz eta Cinecolor eta Trucolor bezalako prozesu lehiakideak orokorrean erabilgarriak izan). 1950ean, auzitegi federal batek agindu zion Technicolorri bere hiru serieko kamera batzuk jartzeko, estudio eta zinemagile independenteek erabil zitzaten. Horrek Technicolorri eragin bazion ere, urte hartan bertan Eastmancolor asmatu zuen.
Monopack koloreko pelikula
Zinematografiaren esparruan, hainbat geruzatako koloretako film mota, normalean testuinguru zabalagoetan tripack integrala deitzen dena, denbora luzez ezagutu da monopack terminorik saltzaileenarekin. Urte askotan, monopack-a (letra larriz) Technicolor Corp-ek patentatutako produktu bat izan zen, monopack-a (letra larririk gabe), aldiz, zerrenda bakarreko koloretako filmetako edozein produkturi erreferentzia orokorra egiten zion, Eastman Kodaken hainbat produktu barne. Dirudienez, Technicolor ez zen saiatu Monopack marka komertzial gisa erregistratzen Estatu Batuetako Patente eta Marken Bulegoan, nahiz eta termino hori marka erregistratu bat balitz bezala erabili zuen, eta bere eta Eastman Kodaken arteko legezko akordio baten indarra zuen baieztapen hori babesteko. Gainera, jatorri esklusiboko produktua zen; izan ere, Eastman Kodakek ezin zuen 16 mm-tik gorako koloretako film zinematografikoko produkturik merkaturatu, zehazki 35 mm-koa, 1950 ean "Acuerdo Monopack" delakoa amaitu arte. Horrek, nahiz eta Technicolorek inoiz ez zuen izan inolako film zinematografiko sentsibilizaturik fabrikatzeko gaitasunik, ezta banda bakarreko koloretako pelikularik ere, bere "Patente Troland" deiturikoan oinarrituta (Technicolorek monopack motako film guztiak estaltzen zituela mantentzen zuen, eta Eastman Kodakek ez inpugnatzea erabaki zuen, orduan Technicolor bere bezero handienetakoa baitzen, ezta handiena ere). 1950etik aurrera, Eastman Kodak libre zen edozein motatako koloretako filmak egin eta merkaturatzeko, bereziki 65/70 mm, 35 mm, 16 mm eta 8 mm-ko monopack koloreko film zinematografikoak.
Monopack koloreko pelikulak kolore lapurtuaren sisteman oinarritzen dira. Sistema horrek argi zuritik iragazten ditu koloreak, zian, magenta eta horiko koloratzaileen irudiak gainjarriz. Irudi horiek kameraren objektiboak osatzen duen irudiaren puntu bakoitzean dauden argi gorri, berde eta urdin kantitateen erregistroetatik abiatuta sortzen dira. Kolore primario ostua (ziana, magenta, horia) geratzen da kolore primario gehigarrietako bat (gorria, berdea, urdina) espektrotik kendu denean. Eastman Kodaken monopack koloreko filmek kolore ezberdinekiko emultsio bereiziko hiru geruza zituzten pelikula-zerrenda batean. Geruza bakoitzak lehen mailako gehigarri bat erregistratzen zuen eta lehen ebatsi osagarrian koloratzaile-irudi bat sortzeko prozesatzen zen.
Kodachrome izan zen 1935 urtean sartutako monopack geruza anitzeko filmaren lehen aplikazio komertzialki arrakastatsua Zinematografia-argazkilaritza profesionalerako, Kodachrome Commercial, 35 mm-ko BH base zulatu baten gainean, Technicolor bakarrik zegoen eskuragarri, "Technicolor Monopack" izeneko produktu gisa. Era berean, argazkilaritza zinematografiko azpiprofesionalerako, Kodachrome Commercial, 16 mm-ko base batean, Eastman Kodaken bakarrik zegoen eskuragarri. Bi kasuetan, Eastman Kodak zen fabrikatzaile bakarra eta prozesadore bakarra. 35 mm-ren kasuan, Technicolorren tinta-transferentzia bidezko inprimaketa produktu "lotua" zen. 16 mm-ren kasuan, Eastman Kodak en eta hari lotutako kimikaren bikoizte- eta inprimatze-izakinak zeuden, eta hori ez da "lotutako" produktu baten berdina. Salbuespenezko kasuetan, Technicolor-ek tinta-transferentzia bidezko inprimaketa eskaintzen zuen 16 mm-tan, baina horrek 35 mm-ko oinarriaren gainean inprimatzeko ezohiko prozesu dispendiosoa eskatzen zuen, ondoren berriro zulatu eta 16 mm-ra ebakitzeko, horrela azken produktuaren erdia baino pixka bat gehiago baztertuz.
"Monopackeko Akordioa", "Inbitzio Akordioa", berandu aldatuz gero, azkenean Technicolor enpresak 16 mm-ko inprimaketak egin ahal izan zituen modu ekonomikoan, kolore-transferentzia bidez, 35/32 mm-ko "maila bikoitzeko" inpresioak deiturikoak kasu (16 mm-ko bi inpresio 35 mm-ko oinarriaren gainean, hasieran 16 mm-ko espezifikazioan zulatu zena bi erdietarako, eta ondoren 16 mm-ko zabalera zuten bi inpresiotan moztu zena, berriro zulatu beharrik gabe). Aldaketa honek Eastman Kodaken lehen esperimentuak ere erraztu zituen bere film monopack negatibo-positiboarekin, azkenean Eastmancolor bihurtu zena. Funtsean, "Inbibizio Akordioak" Technicolor enpresari ezarritako "Monopack Akordioaren" murrizketen zati bat ezabatu zuen (35 mm-tik beherako zabalerako produktu zinematografikoak fabrikatzea eragozten ziotenak), baita Eastman Kodakekin lotutako beste murrizketa batzuk ere (16 mm-tik gorako zabalerako monopack produktuak esperimentatzea eta garatzea eragozten ziotenak).
Funtzionamendua
Koloretako film bat geruza ezberdinek osatzen dute, elkarrekin lan egiten dutenak kolorearen irudia sortzeko. Kolore negatiboko filmek hiru kolore-geruza nagusi ematen dituzte: erregistro urdina, erregistro berdea eta erregistro gorria, bakoitza bi geruza bereiziz osatua, zilarrezko halidozko kristalak eta kolore-akoplagailuak dituztenak. Filmeko geruza bakoitza hain da mehea, non geruza guztien konposatua, triazetato oinarriaz eta antihalazio bizkarraz gain, 0,0003 "(8 µm) baino lodiagoa baita.
Koloretako hiru erregistroak metatuta daude, UV iragazki batekin gainean, erradiazio ultramore ikusezinak ez ditzan agerian utzi zilar-halidozko kristalak, berez UV argiarekiko sentikorrak direnak. Ondoren, urdinarekiko sentikorrak diren geruza azkar eta geldoak daude, garatzean ezkutuko irudia osatzen dutenak. Kristal zilar-halurikoa garatzen denean, bere kolore osagarriko ale tindatu batekin lotzen da. Honek "hodei" tindatu bat eratzen du (ur tanta bat paperezko toalla baten gainean bezala) eta bere hazkuntzan garapen, inhibitze eta askatze (DIR) akoplagailuek mugatzen dute, prozesatutako irudiaren zorroztasuna fintzeko ere balio dutenak kolorezko hodeien tamaina mugatuz. Geruza urdinean sortzen diren kolore-hodeiak horiak dira (urdinaren kontrako kolorea edo osagarria).
Bi geruza mota daude kolore bakoitzean: "azkar" bat eta "motel" bat. " Geruza azkarrak ale handiagoak ditu, geruza geldoak baino nabariagoak, ale finagoak eta argiarekiko sentiberagoak. Zilar-halidozko kristalak argi urdinarekiko sentikorrak dira berez, eta, beraz, geruza urdinak filmaren goiko aldean daude, eta berehala iragazki hori bat dute atzetik, argi urdin gehiago geruza berde eta gorrietara igarotzeari uzten diona eta kristal horiek esposizio urdin estrarekin lerratzen dituena. Hurrena, erregistro gorri-sentikorra (garatzen denean, koloratzaile zianoak eratzen dituena); eta, behealdean, erregistro berde-sentikorra, garatzen denean magenta koloratzaileak eratzen dituena. Kolore bakoitza gelatinazko geruza batek bereizten du, erregistro batean zilarra garatzeak beste batean nahi ez den tindaketa eragitea eragozten duena. Oinarri zinematografikoaren atzealdean, halakazioaren aurkako geruza bat dago, argia xurgatzen duena. Bestela, azalera horrek filmean zehar islatuko luke, eta argi-haloak sortuko lituzke irudiaren ezaugarri distiratsuen inguruan. Kolorezko filmean, bizkarrezur hau "rem-jet" da, pigmentu beltzeko geruza bat, gelatinarik gabea, garapen prozesuan kentzen dena.
Eastman Kodakek 54 hazbeteko (1.372 mm) zabalerako filmeak egiten ditu. Gero, biribilki horiek tamaina desberdinetara lerratzen dira (70 mm, 65 mm, 35 mm, 16 mm).
Kodak kolorezko pelikula
Eastman Kodak Company (Kodak izenez ezaguna) enpresa multinazional bat da, Estatu Batuetan 1892 an sortua, argazkigintzako ekipamendua diseinatzen, ekoizten eta merkaturatzen. Ehun urte baino gehiagoz, oso enpresa ezaguna izan da bere kamera eta film fotografikoengatik, eta, gaur egun, bere jarduera bi merkatu nagusitara bideratzen ari da: argazkigintza digitala eta inprimaketa digitala, nahiz eta gaur egun oso gutxitan orientatzen den argazki analogikora. 2020 tik, gainera, farmazia-produktuak merkaturatzen ditu.
Kodak da oraindik ere film zinematografikoen hornitzaile handiena munduan, bai zaleentzat eta profesionalentzat, bai zinemaren merkatuarentzat. Konpainia hainbat industriarekin lotutako beste irudi mota batzuetan ere dibertsifikatu da (irudi medikoen filmak, adibidez, Carestream Health enpresak merkaturatuak).
Fuji kolorezko pelikula
Fujifilm Holdings Corporation, Fujifilm edo, besterik gabe, Fuji izenaz ezagunagoa (富士フイルム株式会社 Fujifuirumu Kabushiki-kaisha) Japoniako korporazio multinazional bat da, 1934 an sortua, argazki-kameretan eta -irudietan espezializatua, bai eta argazkigintzarekin eta irudiarekin lotutako hainbat produktu eta zerbitzu ere. Tokio n du egoitza (Japonia), eta gaur egun argazkigintza ren eta optika ren sektoreko liderretako bat da.
Fujifilmaren jarduera nagusiak koloretako argazki-filmak, kamera digitala k, fotoakaberako ekipamendua, koloretako papera, fotofinalerako produktu kimikoak, irudi medikoko ekipoa, arte grafikoetarako ekipamendua eta materialak, pantaila lauak, gailu optikoak, fotokopiagailua k eta inprimagailua k garatzea, ekoiztea, saltzea eta zerbitzatzea dira.
Erreferentzia-sistema ez-inertzial
Mekanika newtondarrean, erreferentzia-sistema ez-inertzialak dira sistema inertzialak izateko baldintzak betetzen ez dituztenak; ez-galilearrak ere esaten zaie. Beraz, sistema ez-inertzialetan ez da betetzen inertziaren printzipioa; hau da, partikula askeak ez daude geldi edota ez dute higidura zuzen uniformerik.
Sistema inertzialak eta sistema ez-inertzialak
Hertsiki hitz eginez, inon ez dago benetako erreferentzia-sistema inertzialik, zeren unibertsoko puntu guztietan bertako partikula materialen arteko elkarrekintzak baitaude, eta horrek esan nahi du inon ez dagoela partikula askerik. Baina sistema horiek fisikaren arloan funtsezkoak direnez, nola edo hala komeni da horrelako sistemak definitzea, hurbilketa teoriko gisa baino ez bada ere.Nolabaiteko azelerazioren bat daukaten erreferentzia-sistema guztiak ez-inertzialak dira. Dakigunez, sistema ez-inertzialaren azelerazioa honelako kausaren batengatik gerta daiteke:
Sistema ez-inertzialen arteko adibide egunerokoena gu bizi garen Lur planetan finko dagoen edozein sistema da. Izan ere, jaio ginenetik berton bizi garenez konturatu ere egiten ez garen arren, Lurra biraka ari da bere ardatzaren inguruan, sistema osoak egunero birabete bat osatuz eta horrela egun eta gauen etengabeko joan-etorria sortuz.
Sistema ez-inertzialetan ezin dira aplikatu zuzenean Newtonen legeak. Zehatzago hitz eginez, lege horiek ez dira betetzen partikulen arteko elkarrekintzei dagozkien indarrak bakarrik kontuan hartuz (indar horiei indar errealak deritze, sistema guztietan hartu behar baitira kontuan). Dena den, sistema ez-inertzialetan Newtonen legeak aplikatu ahal izateko, fisikariek ohitura dute sistema horietan “indar” gehigarri batzuk erabiltzeko, sistema inertzialetan definituriko indar errealez gain. Sistema ez-inertzialetan soilik kontuan hartu beharreko indar horiei “indar irudikariak” edo inertzia-indarrak deritze. Ostera, sistema inertzialetako indarrei “indar errealak” edo elkarrekintza-indarrak deritze, era horretan azpimarratuz naturako partikulen arteko interakzioen ondoriozkoak direla.
Aurreko paragrafoan esandakoa kontuan izanik, sistema bat inertziala den ala ez detektatzeko modua Newtonen legeetan gertatzen diren anomaliak aztertzea da. Adibidez, Lurraren biraketaren ondorioz, grabitate eraginkorraren norabidea ez da zehazki Lurraren zentroranzkoa, edota, Foucaulten pendulua ren kasuan, penduluaren oszilazio-planoa aldatzen ari da etengabe. Nolanahi ere, efektu horiek oso txikia dira eta kasu praktiko askotan Lurreko sistema ez-inertziala inertzialtzat har dezakegu hurbilketa modura.
Esan dezakegu, laburbilduz, unibertsoan defini ditzakegun erreferentzia-sistema guztiak ez-inertzialak direla; baina, praktikan, azterketa fisikoan lortu nahi dugun zehaztasunaren arabera, hurbilketa gisa, erreferentzia-sistema batzuk inertzialtzat hartzen ditugu praktikan, kalkuluetan emaitza egokiak lortuz. Horrela egin ohi da, aztertu beharreko magnitude fisikoetan indar irudikarien efektuak txikiak diren kasuetan. Nolanahi ere, efektu horiek handiak direnean, kalkulu hurbilduak ez dira egokiak izango.
Sistema inertzial baten eta sistema ez-inertzial baten arteko erlazio zinematikoak
Alboko irudian bi erreferentzia-sistema adierazten dira eskematikoki: batetik, Oxyz sistema inertziala da, eta bestetik, O'x'y'z' ez-inertziala. Bigarren sistema horren O' jatorriak edonolako ibilbide azeleratu bat duela kontsideratuko dugu,, eta gainera, sistema osoak abiadura angeluarra duela lehenengo sistemarekiko. Bi sistema horietako behatzaileak, B eta B', m masadun P partikula puntualaren higidura behatzen ari dira, hurrenez hurren eta  posizioak neurtuz t aldiunean (bi behatzaileen erlojuak sinkronizaturik daudela onartu ohi da; denbora berbera adierazten dute). Hortaz, erlazio zinematiko hau beteko da bi behatzaileok edozein aldiunetan neurturiko posizioen artean:
Bi behatzaileentzat denbora modu berean pasatzen denez, denborarekiko bi aldiz deribatuz, azkenean erlazio hau lortzen da bi sistemetatik neurturiko azelerazioen artean:
Hemen sinboloak O' jatorriaren azelerazioa adierazten du, eta  sinboloak, azelerazio angeluarra. Jarraian datorren atalean, kontuan hartuko dugu erlazio hori sistema bietan Newtonen bigarren legea nola aplikatzen den ulertzeko.
Sistema inertzial baten eta sistema ez-inertzial baten arteko erlazio dinamikoak
Sistema inertzialean dagoenez, B behatzaileak zuzenean aplika dezake Newtonen bigarren legea. Hortaz, beraren interpretazioa izango da, kanpotik indar bat ari dela eragiten P partikularen gainean, eta horrexegatik duela partikula horrek  azelerazioa; hots, behatzaile inertzialarentzat interpretazio argia du P partikulak jasaten duen azelerazioak:  indarrak sorrarazitakoa da:  Horixe da sistema inertzialetik kontuan hartu beharreko indar erreala.
Baina nola interpretatzen du azelerazioa B'behatzaileak? Kasu honetan, Newtonen legea aplikatuz gero, indarra hartu beharko du kontuan, eta aurreko atalean lorturiko erlazio zinematikoan oinarriturik, honako indar hau kontsideratu beharko du:
Alegia, behatzaile ez-inertzialak bestelako “indar” batzuk kontsideratu behar ditu, behatzaile inertzialak sumatzen duen indarraz gain. Horregatik, behatzaile inertzialak kontsideratzen duen indar hori “benetako” indar erreala dela esan ohi da, behatzaile guztiek kontsideratu beharrekoa. Aldiz, behatzaile ez-inertzialak indar horrez gain kontuan hartu beharreko indar horiei inertzia-indarrak deritze; batzuetan indar “irudikariak” edo “fiktizioak” ere esaten zaie. Dena den, behatzaile ez-inertzialaren ikuspuntutik, besteak bezain errealak dira. Banaka harturik, inertzia-indar horiek esanahi zehatza dute eta bi kasutan izen berezia ere bai:
Lurreko erreferentzia-sistema ez-inertziala
Sistema ez-inertzialen artean, praktikan gehien erabiltzen duguna Lurreko erreferentzia-sistema da, zeren bertan bizi baikara eta bertatik aztertzen baititugu mekanikako problemak. Dena den, Lur planetarekin erlazionaturik bi sistema kontsidera ditzakegu: batetik, jatorria Lurraren zentroan izanik ardatz koordenatuak izar finkoen norabidean dituena (sistema geozentrikoa deritzogu, S_\text {G}) eta, bestetik, gu bizi garen tokian finko dagoen sistema (lurrazaleko tokiko erreferentzia-sistema deritzogu, edo tokiko sistema, huts-hutsez, S_\text {L}).
Badakigu bi sistema horiek ez-inertzialak direla, nahiz eta batzuetan, hurbilketa modura, inertzialtzat har ditzakegun, gure azterketan lortu nahi dugun zehaztasunaren arabera. Izan ere, sistema geozentrikoaren jatorriak higidura zirkularra du Eguzkiaren inguruan, eta azelerazio zentripetua du higidura horretan, baliokoa; beraz, azelerazio hori hain txikia izanik, sistema geozentrikoa inertzialtzat hartzea hurbilketa oso ona da ia beti. Bestetik Lurreko tokiko sistemak biraka dihardu sistema geozentrikoarekiko, balio duen abiadura angeluarraz (hau da, birabete bat eguneko); hori ere oso txikia da, eta horregatik, sistema inertzialtzat hartu ohi da gure inguruko sistema mekaniko asko aztertzean; baina kasu batzuetan, hurbilketa hori ez da egokia izaten, jarraian aipatuko ditugun zenbat kasutan ikusiko den bezala.
Zehatzago hitz eginez, sistema geozentrikoa inertzialtzat hartzea hurbilketa oso egokia da; eta horrela egingo dugu praktikan. Baina tokiko erreferentzia-sisteman gaudela, zenbait fenomeno fisikotan, inertzia-indarrek garrantzia berezia dute, efektu nabarmenak baitituzte bereziki higidura batzuk zergatik gertatzen diren ulertzeko; hori dela eta, kontuan hartu behar dira kalkuluetan. Jarraian horrelako kasu batzuk aipatuko ditu, zeinetan funtsezko zeregina izango duten tokiko sistema ez-inertzialean kontuan hartu beharreko inertzia-indarrek, bereziki gure planetak duen abiadura angeluarraren ondoriozko indar zentrifugoak eta Coriolisen indarrak.
Lurrazaleko tokiko sistemako indar zentrifugoaren eragina.
Aurreko atalean azaldu denez, tokiko sisteman kontuan hartu beharreko indar zentrifugoa era honetan kalkulatzen da:
non  sistema ez-inertzialaren biraketako abiadura angeluarra den eta biraketa-erradioa, tokiko zirkulu paraleloari dagokiona, hain zuzen. Beraz, P puntuan geldi dagoen m masadun partikulak indar zentrifugo hau jasaten du:
Indar zentrifugoak Lurraren biraketa-ardatzarekiko norabide perpendikularra du, eta kanporanzko noranzkoa, alboko irudian ikus daitekeenez.
Grabitate eraginkorra
Indar zentrifugo horrek eragin zuzena du lurrazalean neurtzen den grabitatearen balioan. Izan ere, Lurrean neurtzen dugun "pisuak" bi osagai ditu. Batetik, Lurreko puntu guztietan masa orok gure planetaren erakarpenezko elkarrekintza grabitatorioa jasaten dugu. Newtonen grabitazio unibertsala ren arabera, lurrazalean dagoen m masak jasandako indar erakarle horrek Lurraren zentroranzko noranzkoa du, eta balio hau du bektorialki idatzita:
non G grabitazio unibertsalaren konstantea den, R Lurraren erradioa eta M planeta osoaren masa. Baina, horrez gain, gu bizi garen tokiko sistema ez-inertziala denez, kontuan izan behar dugu m masak jasaten duen indar zentrifugo hau:
non r tokiko zirkulu paralelo aren erradioa den, eta erradio horri dagokion bektore unitarioa. Hortaz, P puntuko behatzaile ez-inertzialak m masan neurtuko duen indar erresultantea bi indar horien batura bektoriala izango da:
Hori da m masak puntu horretan duen pisua, tokiko pisu-neurgailuak lortuko duena; eta horregatik, bektoreari, tokiko grabitate eraginkorra deritzo. Agerikoa denez, tokiko grabitate eraginkorraren norabidea eta Lurraren erradioa desbideraturik daude \alpha angeluaz.
Tokiko bertikalaren norabidea
Hain zuzen, tokiko grabitate eraginkorrak definitzen du tokiko bertikala, zeina plomua deritzon tresna arruntarekin zehazten ohi duten igeltseroek. Izan ere, alboko irudian ikus daitekeenez, plomua geldi egotean, sokaren tentsioaren eta pisuaren arteko oreka lortzen baita, bi bektore horien batura bektoriala nulua izanik:
Baina, tokiko latitudearen arabera indar zentrifugoaren eta Lurraren erradioaren norabideak desberdinak direnez, puntu desberdinetan desbideraketa ere desberdina izango da. Horrela, Ipar eta Hego poloetan, indar zentrifugoa nulua denez (biraketa.ardatzean baitaude), grabitate eraginkorra Lurraren erakarpen grabitatorioari dagokiona da. Baina ekuatorean bi indar horiek elkarren aurkako noranzkoak dituzte, eta grabitate eraginkorra indar erakarleari dagokiona baino txikiagoa izango da. Gu bizi garen latitudeak desbideraketa oso txikia da indar zentrifugoa grabitazioaren indarra baino askoz txikiagoa baita moduluz:
Coriolisen indarra
Tokiko sistema ez-inertzialean kontuan hartu beharreko Coriolisen indarra era honetan kalkulatzen da bektorialki:
Horrek esan nahi du lurrazalean abiaduraz higitzen ari diren partikulak inertzia-indar hori jasaten dutela tokiko sistemako behatzailearen ikuspuntutik. Indar hori bi bektoreren biderkadura bektoriala denez, Coriolisen indarraren norabidea bi bektore horien perpendikularra da partikularen ibilbideko puntu bakoitzean. Ondorioz, Coriolisen inertzia-indarraren eraginez, lurrazalean higitzen ari den partikula ororen ibilbidea kurbatu egiten da, Coriolisen indarraren noranzkoan.
56 Pine Street
56 Pine Street Lower Manhattaneko eraikina da, New Yorken (AEB). Hasieran, Wallace Building deitzen zioten James Wallace garatzailearen omenez, eta 56-58 Pine Streeten dago, Pearl eta William kaleen artean, Finantza Barrutian. 1893-94an eraiki zuten eta Oscar Wirzek diseinatu zuen estilo neorromanikoan.
Erreferentzia-sistema ez-inertzial
Coriolisen indarraren efektua Ipar hemisferioan eta Hego hemisferioan
Nolanahi ere, berezitasun bat dauka ibilbidearen kurbadura horrek, noranzko desberdinean gertatzen baita Lurraren Ipar hemisferioan eta Hego hemisferioan. Izan ere, Ipar hemisferioan abiadura angeluarrari dagokion bektorearen noranzkoa lurrazaletik goranzkoa da; Hego hemisferikoan, aldiz, lurrazaletik beheranzkoa. Alboko irudian ikus daitekeenez, toki bakoitzeko plano horizontalean gertatzen den higiduraren kasuan, Ipar hemisferioan ibilbide horizontala eskuinerantz desbideratzen da etengabe, eta Hego hemisferioan, ezkerrerantz.
56 Pine Street
Eraikinaren fatxada adreiluz, harriz eta terrakotaz osatuta dago, eta zutabeak, leiho guztiz landatuak eta irekidura arkeatu biribilduak ditu. Lore-panelak eta eraikina apaintzen duten buruek "New Yorkeko bizantziar taila onenetako batzuk" dira.
New Yorkeko mugarri izendatu zuten eraikina 1997an, eta Leku Historikoen Erregistro Nazionalean sartu zen 2003an.
Erreferentzia-sistema ez-inertzial
Atmosferako airearen higidura, isobarak, antizikloiak eta borraskak
Coriolisen inertzia-indarraren efektuak denbora luzez gertatzen diren higiduren kasuan izaten dira nabarmenak. Adibidez, horixe gertatzen da atmosferako airean, non, Eguzkiaren eraginez airea berotzean eta ozeanoetako uraren lurruntzean, batetik presio handiko eskualde lehorrak (antizikloiak) eta bestetik presio baxuko eskualde hezeak (depresioak edo borraskak) azaltzen diren.
Mapa meteorologikoetan egoera adierazteko, presio bereko puntuak biltzen dira lerro isobarikoak edo isobara k deritzenak osatuz. Antizikloien kasuan, erdiguneko lerro isobarikoetan presio handiagoa dago kanpokoetan baino, eta horregatik aireak barrutik kanporantz irteteko higidura du. Ipar hemisferioan gaudela korrontearen ibilbidea eskuinerantz desbideratzen denez, isobaretan aire-korrontea erlojuko orratzen noranzkoaren biraketan dabil; horrela ageri dira alboko irudiko isobarak; borrasketan, aldiz, erlojuen orratzen noranzkoaren aurka. Hego hemisferioan gauzak alderantzizko noranzkoan gertatzen dira. Zer esanik ez, Hego hemisferioan gauzak alderrantiz gertatzen dira.
Ozeanoetako korronte nagusiak
Lurraren biraketak ez du soilik Coriolisen efektua sortzen atmosferako airean, lurrazaleko edozein puntutan higitzen den masadun partikula guztietan ere baizik, solido zein fluidoa izan. Hortaz, eragin nabarmena du baita ozeanoetako uren korronte nagusien eraketan ere. Goiko irudi eskematikoan ikus daitekeenez, aire-korronteen kasuen antzera, itsas korronteetan eragiten duen Coriolisen inertzia-indarrak eskuinerantz desbideratzen ditu Ipar hemisferioan eta ezkerrerantz Hego hemisferioan. Bertan erakusten denez, Ipar Atlantikoaren latitude erdiko eskualdean, Ipar Amerikaren eta Europaren arteko ozeanoan, nolabaiteko begizta bat osatzen da ur beroa daraman Golkoko korrontearekin (Gulf Stream) hasten dena; gero Ipar Atlantikoko korronte nagusiarekin (North Atlantic Drift) segitzen du, eta Iberiar penintsulatik hurbil hegoalderantz egiten du Kanariar irletarako bidean (Canary) ur hotza eramanez, eta handik ekuatorerantz iparrerantz eginez (North Equatorial Current), eta azkenik begizta osatuz Karibearen iparraldean. Horrela, atmosferako antizikloien antzera, ibilbideko begizta erlojuen orratzen noranzko berean osatzen du.
Foucault-en pendulua
Tresna hau pendulu sinple arrunt bat da, izatez, zeinean kontuan hartzen den penduluaren oszilazio-planoak tokiko erreferentzia-sistema ez-inertzialean duen orientazio-aldaketa. Hari luzea izan ohi du, oszilazio-periodoa nahiko luzea izan dadin, era horretan ondo beha daitekeelako penduluaren oszilazio-planoa; bestalde, haria luzea izatean, muturreko masaren higidura ia-horizontaltzat har daiteke lehen hurbilketa batean, penduluaren joan-etorriko ibilbidean.
Penduluaren higidura tokiko sistema ez-inertzialetik behatzen denez, kontuan izan beharko dugu Coriolisen inertzia-indarraren eragina, zeina etengabe ari den ibilbidea kurbatzen, Ipar hemisferioan eskuinerantz eta Hego hemisferioan ezkerrerantz. Pendulua denbora luzez ari bada, Coriolis efektua nabarmen agertuko da, penduluaren oszilazio-planoa poliki-poliki biratuko baita etengabe, erlojuen orratzen noranzkoan Ipar hemisferioan; eta alderantziz, Hegokoan.
Léon Foucault ek 1851ean erakutsi zuen jendaurrean, Lurraren biraketaren froga esperimental gisa azalduz; horrexegatik darama beraren izena. Hain zuzen, 67 m-ko kable batez 28 kg-ko berunezko bola bat (kanoi bola bat zen, letoizko geruza batean bildua) eseki zuen Parisko Panthéon deritzon eraikinaren kupularen erdi-erditik, eta aske oszilatzen jarri zuen denbora luzez, sistemaren inertzia handiaz baliatuz. Jendearen harridurarako, oszilazio-planoa etengabe ari zen aldatzen, poliki-poliki biratuz: 11º-ko angelua ordu bakoitzeko, eta horrela birabetea 32,7 ordutan osatuz.
Rafah
Rafah (arabieraz: رفح) Gazako zerrenda eskualdeko hiria da. Bertan 70.000 biztanletik gora aurki daitezke. 1993ko Osloko Hitzarmenaz geroztik Palestinaren menpe dagoen hiria da. Hiri honetan Egiptoko mugaren pasabidea dago.
Erreferentzia-sistema ez-inertzial
Eguneroko bizitzakok hiru adibide sinple
Jarraian, hiru erreferentzia-sistema ez-inertzialen adibideak aztertuko ditugu, eguneroko bizitzan inertzia-indarrak nola agertzen diren ulertzeko.
Abiadura angeluar konstantez higitzen den erreferentzia-sistema
Demagun abiadura angeluar konstanteaz biraka ari den disko edo plataforma zirkular baten zentroan pertsona bat dagoela zutik eta geldi, eskuarekin soka bati eusten, eta sokaren muturrean m masadun kutxa bat duela, alboko irudian ikusten den bezala, kutxa plataforman gainean geldi edukiz (ez dugu kontuan hartuko plataformaren eta kutxaren arteko marruskadura). Pertsona horri begira, diskoarekin batera doan sistema ez-inertzialeko B'behatzailea egongo da, eta berak kontuan hartu beharreko indarren berri emango du. Bestetik, bigarren behatzaile bat izango dugu, plataformatik kanpo, geldi, kutxaren higidura behatzen; bigarren behatzaile hori inertziala izango da, B. Azter dezagun nola interpretatzen duten kutxaren dinamika bi behatzaile horiek.
Sistema inertzialeko B behatzailearen ikuspuntutik, kutxak higidura zirkular uniformea du, abiadura angeluarraz osatzen dena. Hortaz, berak intepretatuko du kutxan indar zentral bat ari dela eragiten, indarra hain zuzen, zehazki \omega^2 Rmoduludun azelerazio zentripetua sortzen diona, eta ondorioz, v =\omega Rbalioko abiadura tangentzial konstantea (moduluz) izango duela. Agerikoa denez, indarra erreala da, edozein sistema inertzialetatik kontuan hartu beharko dena. Izatez, indar hori sokaren tentsioari dagokiona da.
Sistema ez-inertzialeko B' behatzaileak, ordea, geldi ikusiko du kutxa diskoaren zentrotik R distantziara, eta interpretatuko du ezen, indar errealaz gain, kanporanzko  indar zentrifugoak eragiten duela kutxan, hau da, biraketaren ondoriozko inertzia-indar batek, zeinaren moduluak   balio duen, indar errealaren modulu berekoa. Izan ere, da, eta horrela bi indar horien erresultantea nulua da. Horrela behar zuen, zeren plataformako behatzailearen ikuspuntutik kutxa geldi baitago.
Balaztatzen ari den automobilaren sistema
Bigarren adibidean, bidean abiadura konstantez dabilen autoa bat-batean frenatzen ari denean sortzen den sistema ez-inertzialaren kasua aztertuko dugu.
Eskuinaldeko irudian goiko partean eskematikoki adierazten den moduan, frenatu aurreko egoeran autoa abiadura konstantez ari zen higitzen. Egoera horretan, bi sistema inertzial baliokide kontsidera genitzakeen: batetik, bide-ertzean geldi dagoen SI sistema, eta bestetik, autoarekin batera abiadura konstantez higitzen ari zen SIsistema. Bi sistema horiek baliokideak dira gidariaren dinamika aztertzeko, biak inertzialak izanik, eta sistema horiei dagokienez, norabide horizontalean gidariak ez du inolako indarrik sentitzen.
Gidariak balaztari sakatzean, ordea, autoak dezelerazio bat jasaten du, alegia, ibilbidearen noranzkoaren aurkako azelerazioa, beti ere bide-ertzeko SI sistema inertzialean neurtuz gero. Gauzak horrela, beheko partean adierazten denez, autoko SEI erreferentzia-sistema ez da jadanik inertziala, azelerazioa jasaten ari baita, atzerako noranzkoan. Horregatik, gidariak  balioko inertzia-indar bat sentituko du, aurrerantz bultzatuko duena, autoaren haizetakoaren kontra. Horretarako daude autoetako segurtasun-uhalak, inertzia-indar horri eusteko, eta ezusteko zauririk ez pairatzeko.
Igogailuan dugun "itxurazko" pisua
Solairudun etxebizitzetan, ohikoa da igogailua erabiltzea edozein solairutara igo edo bertatik jaisteko. Eguneroko esperientzia horretan sistema ez-inertzial bateko behatzaile bihurtzen gara, igogailuak hiru motatako azelerazioak baititu: gorantz abiatzean, goranzko azelerazioa; erdialdeko bidean, abiadura konstantea, hots, azelerazio nulua; eta beherantz abiatzean, beheranzko azelerazioa. Abiadura konstantea izatean, igogailua sistema inertziala da (tokiko sistema inertzialtzat hartuz); baina azeleratzean, sistema ez-inertzial bateko behatzaileak izango gara, eta hortaz, sistemaren azelerazio linealari dagokion inertzia-indarra hartu beharko dugu kontuan, hau da,  indarra.
Gauzak horrela, alboko irudian eskematikoki azaldutako hiru egoera desberdin hauek esperimentatuko ditugu igogailuan:
Alice Manfield
Biografia
Alice Manfielden jabetzan (Nailsea Farm) jaio zen, Buckland haranean, Mount Buffalotik hego-ekialdera, 1878an, James Manfield eta honen emazte Janeren zortzi semeetako bat. James, ikatz-meatzari eskarmentuduna, 1854an iritsi zen Victoriako bere anaia Johnekin, Nailsea-tik (Somerset, Ingalaterra), urre-sukar viktoriarrean populazioaren gorakadarekin bat eginez. Buckland Haraneko urrezko zelaietara joan ziren, eta, ondoren, jabetza bat erosi zuten han, urrea ateratzeko irabaziekin. Oraindik urrearen atzetik, Zeelanda Berrira eta Hegoaldeko Gales Berrira bidaiatu zuten, baina hamar urte barru Buckland haranera itzuli ziren euren etxaldea lantzera. Melbournetik 200 milia (320 kilometro) baino gehiagora egon arren, Mount Buffalo bere geologia eta botanika bereziengatik Ferdinand von Mueller gobernuko botanikari ospetsuak ezagutua izan zen, eta turista fluxu txiki bat erakartzen hasi zen. 1883an trenbidea Myrtleford-era hedatzeak, ondoren Bright-era 1890ean, hiriburuko bidaiariak zortzi ordu baino gutxiagoan Mt Buffalo-ren eskura egon zitezkeela esan nahi zuen. Bertakoak turismo aukerak ikusten hasi ziren. 1888an, mendi-pista berri baten hasieran hotel bat eraikitzeko lizitazio bat egin zen, eta Aliceren aita James Manfieldek irabazi zuen.
Sauveladeko abadia
Sauveladeko abadia (abbaye de Sauvelade) Laà ibaiaren haranean dagoen beneditar abadia da, 1127an Gaston IV.a Biarnokoak dohaintzan emana. Erdi Aroan eskualdeko abadia boteretsuenetraiko bat izan zen. 1569an, Erlijio Gerren garaian, Gabriel I.a Montgomerykoak erre zuen eta berrogei urtez tenplu protestatea izan zen. 1611n berriro katolikoen eskuetara itzuli zen eta hauek Frantziako Iraultzara arte mantendu zuten. 1790ean Sauvelade herriko eliza bilakatu zen. 1973an monumentu historiko izendatu zuten.
Petrocephalus squalostoma
Petrocephalus squalostoma Petrocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Mormyridae familian sailkatzen da.
Jon Insausti
Jon Insausti Maisterrena (Donostia, 1989ko otsailaren 21a) Euskal Herriko politikaria da, EAJ alderdikoa. Enpresa Administrazio eta Zuzendaritzan lizentziatua, 2015 urtetik Donostiako zinegotzi da; 2018ko otsailetik Kultura eta Euskara ordezkaritzen ardurak ditu.
Alice Manfield
Biografia
1890. urtean Manfield-en Buffalo Falls Temperance Hotela ireki zen mendiaren oinean, Manfields-ek hotelaren eta Porepunkah geltokiaren arteko garraioa eskainiz. Jamesek, edo bere seme-alaba batek, gonbidatu kementsuak ekarriko zituzten Buffaloko lautadara hiru orduko igoeran, non esploratu edo kanpatu zezaketen.
NGC 1403
NGC 1403 galaxia bat da, Eridanus konstelazioan. Francis Preserved Leavenworthek aurkitu zuen n.