cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bas-Lieu
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bigas Luna
Josep Joan Bigas Luna, artistikoki Bigas Luna bezala ezaguna, (Bartzelona, 1946ko martxoaren 19a - La Riera de Gaià, Tarragona, 2013ko apirilaren 6a), Kataluniako zuzendari eta gidoigile ospetsua.
Biografia
1946ko martxoaren 19an Bartzelonan jaio zen. Industri- eta barne-diseinuan aritutakoa, 1969an Carles Rialtekin batera Gris Estudio sortu zuen. Haren diseinu batzuk Bartzelonan eta Londresen aurkeztuak izan ziren; arlo horretan sari desberdinak jaso zituen. Urte horietan ere pinturaren munduan sartu zen erakusketa batzuk eginez. 1969tik 1976ra Bartzelonako Eina eta Elisava eskoletan ikasle zein irakasle bezala ibili zen. 1973an bere lehenengo film zuzendu zuen eta 1976tik aurrera buru-belarri zinema munduan murgildu zen. 1998an Kataluniako Generalitatek Zinema Sari Nazionala eman zion. 2002 BL plataforma bultzatu zuen; haren bitartez teknologia berrien presentzia zineman indartu nahi zen eta, halaber, balore berriak bultzatu. Leuzemiaz gaixorik 2013ko apirilaren 6an Tarragonako La Riera de Gaiàn hil egin zen.
Etazeta
Etazeta Bitiniakoa, Nikomedes I.a Bitiniakoaren bigarren emaztea izan zen. Erresuma honen historian, Etazetaren igarotzea, laburra da, baina zalapartatsua.
Historiara, bere semeak Bitiniako tronuan jartzen saiatzeagatik pasa zen, Zielas Bitiniakoak zapuztu zuena, Nikomedes I.ak, bere lehen ezkontzan izan zuen semeak. Izan ere, erregeak berak, hil aurretik, Etazetarekin izan zituen semeak izendatu zituen tronurako oinordeko bezala, baina, Nikomedesen semeak, hau hil zenean, oraindik adin txikikoak zirenez, Etazetak gobernatu zuen euren izenean urte betez, K.a. 255etik K.a. 254 arte.
Hil aurretik, Nikomedes I.ak, gainera, Ptolomeo II.a Egiptokoa eta Antigono II.a Mazedoniakoa, bere seme-alaba txikienen zaindari izendatu zituen. Bizantzio, Heraklea Pontika eta Zio hiriei, antzeko eginkizuna eman zitzaien.
Vieux (Tarn)
Vieux Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Etazeta
Nikomedes I.a, K.a. 255ean hil zen, eta, honen ondoren, Zielas, bere aitaren borondatea onartzeari uko egin zion, eta bere amaordearen aurka gerra kanpaina bat bidali zuen erresumako tronua berreskuratzeko. Gatazkak ez zuen asko iraun, Nikomedes I.ak, bere seme txikien, eta, beraz, Etazetaren semeen, zaindari bezala izendatutako hiri eta pertsonetako bakar bat bera ere ez baitzen laguntzera joan.
Vieux (Tarn)
Biztanleria
2007an Vieux udalerrian erroldatutako biztanleak 173 ziren. Familiak 78 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 29 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 25 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 114 etxebizitza zeuden, 80 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 111 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 80 etxebizitza nagusietatik 64 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 4 etxek bi gela zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 49 etxek bost zituzten. 63 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 43 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 31 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 97 ziren, horien artean 65 aktiboak ziren eta 32 inaktiboak ziren. 65 pertsona aktiboetatik 60 lanean zeuden (38 gizon eta 22 emakume) eta 5 langabezian zeuden (3 gizon eta 2 emakume). 32 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 17 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vieux udalerrian 80 unitate fiskal zeuden, 168,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.818 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina eta 1 argiketaria.
2000. urtean Vieux udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sainte-Souline
Sainte-Souline Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sainte-Souline udalerrian erroldatutako biztanleak 124 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Châtillon (Allier)
Châtillon Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Sainte-Souline
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Châtillon (Allier)
Biztanleria
2007an Châtillon udalerrian erroldatutako biztanleak 313 ziren. Familiak 139 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Sainte-Souline
Etxebizitza
2007an 78 etxebizitza zeuden, 52 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 73 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 52 etxebizitza nagusietatik 31 bere jabearen bizilekua ziren, 16 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 28 etxek bost zituzten. 45 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 23 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Châtillon (Allier)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Sainte-Souline
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 82 ziren, horien artean 62 aktiboak ziren eta 20 inaktiboak ziren. 62 pertsona aktiboetatik 58 lanean zeuden (34 gizon eta 24 emakume) eta 4 langabezian zeuden (1 gizon eta 3 emakume). 20 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Châtillon (Allier)
Etxebizitza
2007an 182 etxebizitza zeuden, 138 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 29 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 172 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 138 etxebizitza nagusietatik 94 bere jabearen bizilekua ziren, 41 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 11 etxek bi gela zituzten, 28 etxek hiru zituzten, 39 etxek lau zituzten eta 60 etxek bost zituzten. 107 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 56 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Sainte-Souline
Diru sarrerak
2009an Sainte-Souline udalerrian 50 unitate fiskal zeuden, 127 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.981 euro zen.
Châtillon (Allier)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Sainte-Souline
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
Châtillon (Allier)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 201 ziren, horien artean 141 aktiboak ziren eta 60 inaktiboak ziren. 141 pertsona aktiboetatik 123 lanean zeuden (71 gizon eta 52 emakume) eta 18 langabezian zeuden (10 gizon eta 8 emakume). 60 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Sainte-Souline
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Sainte-Souline udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Châtillon (Allier)
Diru sarrerak
2009an Châtillon udalerrian 137 unitate fiskal zeuden, 309 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.938 euro zen.
Sainte-Souline
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Châtillon (Allier)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2000. urtean Châtillon udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.072 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mackwiller
Mackwiller Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Mackwiller udalerrian erroldatutako biztanleak 608 ziren. Familiak 231 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 81 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 98 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 253 etxebizitza zeuden, 236 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 234 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 236 etxebizitza nagusietatik 202 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 7 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 164 etxek bost zituzten. 217 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 95 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 113 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 384 ziren, horien artean 281 aktiboak ziren eta 103 inaktiboak ziren. 281 pertsona aktiboetatik 254 lanean zeuden (149 gizon eta 105 emakume) eta 27 langabezian zeuden (13 gizon eta 14 emakume). 103 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 33 ikasten zeuden eta 39 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Mackwiller udalerrian 239 unitate fiskal zeuden, 606,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.632 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 margolaria, 2 argiketariak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Mackwiller udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 237 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Vion (Sarthe)
Vion Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vion udalerrian erroldatutako biztanleak 1.339 ziren. Familiak 455 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 113 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 250 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Matroska
Matroska edukiontzi formatu ireki estandar multzo bat da, (.mkv, .mka, .mks eta .mk3d luzapena duten fitxategien formatua da). fitxategi informatiko bat da, nahi beste bideo, irudi, audio edo azpitituluen pista sartzeko aukera ematen duen fitxategia.
Vion (Sarthe)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Matroska
Mkvren helburua, formatu unibertsal bezala eduki audiobisual eta multimedien memoriarako zerbitzua ematea da. Alegia filmak, telebistako programak, bideo-jokoak, irudiak eta testuak gordetzeko.
Vion (Sarthe)
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 489 etxebizitza zeuden, 464 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 474 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 464 etxebizitza nagusietatik 369 bere jabearen bizilekua ziren, 90 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 36 etxek hiru zituzten, 117 etxek lau zituzten eta 301 etxek bost zituzten. 366 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 129 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 315 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Matroska
Audio, bideo eta azpitituluak pakete berdin batean biltzen dituen edukiontzi honek, fitxategia prozesamendu potentzia nahikoarekin, edozein gailutan erreproduzitzeko aukera ematen du.
Matroska deitura "matrioxka" kontzeptutik dator. Matrioxka edo errusiar panpina, bata bestearen barnean sarturik doazen panpinen multzoa da.
Vion (Sarthe)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 879 ziren, horien artean 735 aktiboak ziren eta 144 inaktiboak ziren. 735 pertsona aktiboetatik 685 lanean zeuden (364 gizon eta 321 emakume) eta 50 langabezian zeuden (20 gizon eta 30 emakume). 144 pertsona inaktiboetatik 36 erretiraturik zeuden, 75 ikasten zeuden eta 33 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Matroska
AVI, MP4 eta ASF edukiontzien antzeko ezaugarriak dituen software librea da, baina aipatutakoak ez bezala, iturri guztiz askea da. Ez da formatu jabeduna, eta beraz, ez du copyrightik ordaintzen, eta ez dago copyrighten mugen menpe.
Vion (Sarthe)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 28 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Matroska
Ezaugarriak
Honako hauek dira Matroxka edukiontziaren ahalmenetako batzuk:
Vion (Sarthe)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 autoeskola zen, 4 zurginak, 1 argiketaria, 2 ile apaindegiak eta 3 jatetxeak.
Matroska
Ahuleziak
Bi desabantaila nagusi dituzte MKV motako fitxategiek:
Vion (Sarthe)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Vion udalerrian 40 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.372 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Avdiivkako gudua
Avdiivkako gudua Errusiako Indar Armatuen zein Donbaseko indar separatisten eta Ukrainako Indar Armatuen arteko borroka militar bat da, Donbassen dagoen Avdiivka hiritik Ukrainatik askatzeko helburua duena. Donbassen indarkeria berriro piztu zenean hasi zien gudua, otsailaren 21ean, Vladimir Putin-ek, Errusiako Presidenteak, Donetskeko Herri Errepublikaren independentzia aintzatetsi zuenean. Avdiivka hiria da, 2017an, Avdiivkako gudu zaharra pairatu zuena, suntsiturik bukatu arren Ukrainako indarren esku mantendu zena. Geroago, Errusiak Ukraina inbaditzen hasi zenean, Avdiivka izan zen erasotua izan zen lehen tokietako bat.
Hasiera-borrokak (2022ko otsaila–apirila)
Borrokak otsailaren 20an hasi ziren, indar errusiazaleak Avdiivkan berriro borrokan hasi zirenean. Donetskeko Indarrak hirian sartu ziren egun hartan, baina uxatuak izan ziren. Otsailaren 21ean, tropa errusiarrak Avdiivkan separatistei laguntzen ari zirela jakinarazi zen, Errusiak informazio hura ukatu egin zuen arren. Errusiak Ukrainaren inbasioa hasi zuenean, Avdiivka izan zen bere helburu nagusietako bat.
Borroken gora egitea (2022ko apirila–)
Apirilaren 13an, zibil bat hil eta beste hamabi zauritu ziren Avdiivkan.
Apirilaren 18an, Errusiak Ekialdeko Ukrainako erasoaldia berrindartu zuen, besteak beste, Avdiivka berriro erasotzen hasiz. Ondorioz, Avdiivkako 2,000 biztanle inguru lurpetik ihes egin behar izan zuten. Apirilaren 20an, Sergei Agranovitx, Donetskeko Sparta Batailoiko kidea, hil zuten, Avdiivkan.
Maiatzaren 3an, eskualdeko gobernadorearen arabera, gutxienez hamar pertsona hil ziren koke-plantaren aurkako beste eraso batean. Haren arabera, langileak lana amaitu eta autobusaren zain zeudenean gertatu zen erasoa.
Igantzi–Arantza geralekua
Igantzi–Arantza (lehen: Yanci–Aranaz) Irun-Elizondo burdinbideko tren-geralekua izan zen, Igantziko Berrizaun auzoan zegoena, Nafarroa Garaian. Gaur egun, Bidasoako bide berdearen barruan dago.
Historia
1920. urtean izan zituen bidaiari gehien trenak, 171 000 guztira. Hamalau urte geroago, ordea, erdira baino gehiago jaitsi zen kopurua (78 000). Ondasunen garraioa ere gainbeheraren lekukoa izan zen: 1924. urtean 77 000 tona garraiatu ziren eta bederatzi urte geroago, 14 000 bakarrik. Erabilera gero eta txikiagoak ekarritako krisian murgilduta, 1953ko uholdeek gogor jo zioten zerbitzuari, azpiegitura kaltetu baitzuten. Hiru urte beranduago, 1956ko abenduaren 31an, behin betiko itxi zen trena.
Geralekua
Irun — Elizondo burdinbidearen 23,1 kilometro-puntuan zegoen, 80 metroko altueran, Lesaka–Etxalar eta Arg.–Galtzada geltokien artean. Bide bakarreko tartea zen, eta ez zegoen elektrifikatuta.
Latronche
Latronche Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Latronche udalerrian erroldatutako biztanleak 134 ziren. Familiak 60 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 118 etxebizitza zeuden, 63 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 45 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 115 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 63 etxebizitza nagusietatik 47 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 27 etxek bost zituzten. 56 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 71 ziren, horien artean 46 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 46 pertsona aktiboetatik 41 lanean zeuden (23 gizon eta 18 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Latronche udalerrian 66 unitate fiskal zeuden, 145 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.465 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Latronche udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Poloniako Erresuma (1385-1569)
Poloniako Erresuma (Królestwo Polskie; Regnum Poloniae) poloniar estatua izan zen, 1385ean hasi zena, Krewoko Batasunarekin, eta 1569an amaitu, Lublingo Batasunarekin.
1385ean, Jogaila Lituaniako dukea Luis Anjoukoaren alaba Eduvigisekin ezkondu zen. Horren ondorioz, Polonia eta Lituaniaren arteko dinastia batasuna ezarri zen.
Jagellondarrek Polonia eta Lituaniaren batasun pertsonala menderatu zuen. Elkartea onuragarria izan zen poloniarrentzat eta lituaniarrentzat, hurrengo hiru mendeetan Europako inperio boteretsuenetako bat izan baitzuten.
Baltikoan teutoien aurkako gatazka etengabea mantendu zuen. Honek 1410ean Grunwaldeko gudua eragin zuen baina baita 1446ko Toruńgo Bakea ere. Ituna nabarmena izan zen Prusiako Dukerriaren sorreran. Hegoaldean Otomandar Inperioa eta Krimeako Khanerria borrokatzen zituen eta ekialdean lituaniarrei lagundu zien Moskuko Dukerri Handiaren aurkako bere borrokan. Iparraldean konkistak egin zituen, tartean Livonia eskualdearena.
Jagellondarren agintaldian, Polonia estatu feudal bilakatu zen eta bere ekonomia aristokrata lurdunen eskuetan zegoen. 1505ean poloniar sejmek Nihil novi legea aditzera eman zuen. Orduan Urrezko Askatasuna izeneko garaia hasi zen, noiz poloniar noble aske eta berdinek estatua gobernatu zuten.
Urbano de Iriondo
José Urbano Ramón de Iriondo (Santa Fe, 1798ko irailaren 5a -Santa Fe, 1873ko urriaren 10a ) historialari eta politikari argentinarra, Santa Fe-ko gobernadore delegatua 1851an eta probintzia bereko diputatua Santa Fe-ko Kongresu Eratzailean 1853.
Familia
María Josefa Narbarte eta Agustín de Iriondo Alberdi gipuzkoarraren semea, Santa Fe-ko jatorriko elizan bataiatu zuten 1798ko irailaren 7an. 1827an Petrona Antonia Candioti Larramendirekin ezkondu zen, Juana Ramona de Larramendi eta Francisco Antonio Candioti lurjabeen alaba. 11 haurren gurasoak ziren, horien artean Simón de Iriondo, bi aldiz Santa Fe-ko gobernadorea eta Agustín de Iriondo Candioti koronela.
Jarduera politikoa
Gaztetatik kargu publikoak izan zituen bere jaioterrian: polizia epailea izan zen 1821ean, errejidorea 1823an, bigarren botoko alkatea 1825ean. 1849an gai zibiletan lehen instantziako epaile izendatu zuten. 1851ko urriaren 15ean, Pascual Echagüe gobernadoreak gai zibiletarako gobernadore delegatu izendatu zuen, kargu horretan urte hartako abenduaren 25era arte egon zen, Domingo Crespo kargua hartu zuen arte. 1853an Konfederazioaren Konstituzioa zigortu zuen kongresu nazionaleko diputatu hautatu zuten. 1855ean Konfederazioaren Kongresuan senadorearen eserlekua izan zuen Santiago del Esteroko probintzia ordezkatuz. 1860an ministro nagusi kargua izan zuen Rosendo Fragaren administrazioan.
Historialaria
Probintziako historiaren lehen eskema idatzi zuen Apuntes para la historia de Santa Fe (1871) liburuan. Ignacio Cresporen "Oroitzapenak" eta Ignacio Diez de Andinoren egunkariarekin batera, Santa Fe historia berreraikitzeko garrantsitzuenetako bat da, baina Iriondoren lanaren balioa, aipatzen dituen gertakari gehienak berak zuzenean bizi izan dituela da, edo, gutxienez, horien bertsio zuzena izan du, kontuan hartzen bada 1798an jaiotakoa 1873an hil zela 75 urte zituela, gehienetan izugarrizko protagonista izan ondoren probintziako historiako gertakari garrantzitsuetan. Hizkuntza deskriptibo hutsa erabili, bokantza goratzerik edo solemnitaterik gabe.
Maurizio (agintaria)
Persia eta Bizantzioren arteko bakea
Tronuratu eta handik gutxira pertsiarren arteko boterea lortzeko oinordekotza gerran parte hartu zuen. 590 urtean estatu kolpe baten bidez Hormisdas Persiako Sha-ari boterea kendu eta erail egin zuten. Hormisdasen seme Kosroesek Bizantziora jo zuen babes bila. Mauriziok Kosroesi Persiako agintea lortzeko laguntza eskaini zion eta handik urte betera Kosroes II.a izenarekin koroatu zuten. Maurizioren laguntzaren truk Kosroesek Armeniako zati bat, ekialdeko Mesopotamia eta Daras eta Martiropolis hiriak eman zizkion. Lurralde kontzesioez gain Persia eta Bizantziok bake akordio bat sinatu zuten Maurizioren agintaldi osoan bi inperioen arteko bakea bermatuko zuena.
Abaro eta eslaviarrak
Danubio aldeko mugetan ez zen ordea ekialdean bezalako bakerik. Abaroek eta tribu eslaviarrek Balkanak eraso eta inbaditu nahian zebiltzan sarraski ugari gauzatuz. Danubio eta Sabe ibaien arteko gotorlekuak suntsitu zituzten baita eskualde osoan bizantziarren defentsak deuseztu. 584 eta 586. urteetan Tesalonika eraso zuten baita Peloponeso bertaraino iritsi. Persiarrekin bake ituna sinatu ostean Maurizio Balkanetako gatazka argitzearren aritu zen. Ekialdeko mugetako zenbait tropa Balkanetara bideratu zituen eta eskualde hartako armadaren agintea Prisko eta Petri jeneralei eman zien. Prisko eta Pedrok arrakastatsuak izan ziren zenbait kanpaina burutu zituzten Balkanetan eta Danubioko frontea egonkortu eta baretzea lortu zuten abaroak ibaiaren beste hertzera itzultzea lortuz. 595. urtean Priskok Danubioa zeharkatu eta han ere abaroak garaitzea lortu zuen. Balkanetako gerra hauek, hala ere, inperioaren errekurtsoak xahutu zituzten.
Lonbardo eta berebiarrak
Italia iparraldeko lonbardoak heuren arteko hika mikak alde batera utzi eta Autario erregearen inguruan batu ziren 584. urtean. Mauriziok Pelagio II.a Aita Santuaren laguntzarekin frankoek Lonbardia erasotzea lortu zuen Italia iparraldeko mehatxua ezereztu. Bide batez Italiako eskualde txiki baten kontrola lortu zuen gainera, Ravenako exarkatua hain zuzen ere. Ravenako exarkatuak Erroma eta Ravena arteko via Flaminiaren inguruko eskualdea hartzen zuen baita Venezia, Genova eta Napolesgo hiriak. 585. urtean Esmaragdo exarkak lonbardiarrekin bake akordio bat lortu zuen non lombardiarrek exarkatuko mugak errekonozitzen zituzten. Afrika iparraldean berebiarren matxinada gertatu zen urte haietan Mauriziok deuseztatzea lortu zuena, eskualdeko kudeaketa hobetzeko Kartagoko exarkatua sortu zuen.
Bisigodoak
599. urte inguruan bisigodo eta bizantziarren arteko guda labur bat izan zen iberiar penintsulan. Bisigodoen buruzagia Rekaredo I.a zen eta ziurrenik bere aurrekari Leobigildok Bizantzioren kontra lorturiko arrakastak errepikatu nahian zebilen. Oraingo honetan ordea bisigodoek guda galdu zuten eta horrela Bizantzio k Malaga eta Cartagena arteko kostaldea lortu zuten, zenbait iturriren arabera Gibraltarko itsasartearen kontrola lortu zuten ordea. Guda honen ostean bizantziarrek penintsulan zuten hiriburuari, Kartago Spartariari, harresi berria eraiki zioten.
Barne politika
Mauriziok bizantziar inperioaren desegitea ekiditeko neurri ugari hartu zuen. Administrazioa berrantolatu eta inperioaren boterea sustraitu nahian aritu zen.
Inperioaren berrantolaketaren barnean Mauriziok banaketa administratibo berri bat sortu zuen, exarkatuena. Bizantzioren boterea arriskuan zegoen eskualdeetan exarkatuak sortu zituen, Afrika iparralde eta Italian. Exarkatu hitza grezieratik eratorria da eta kanpoaldeko probintzia esan nahi du. "Kanpoaldeko probintzi" hauek autonomi maila garatua zuten oso bai zibil baita militarki ere. Exarkatuen bidez Mauriziok inperioa deszentralizatu nahi izan zuen boterea probintzia urrunetatik gertuago egon zedin. Exarkatuen zuzendariei exarka zeritzaien eta oso garrantzitsuak izan ziren inperioan. Mauriziok 597 urtean gaixotasun batek jota badaezpada testamentua idatzi zuenean inperioa Teodosio seme nagusiari uzten bazion ere bere beste seme Tiberiori mendebaldeko exarkatuen, Italia eta mendebaldeko irlen buruzagitza eskaintzen zion, azkenean ez zen hil ordea.
Armadari dagokionean aurreko Schola Palatinae-en ordez Optimateak sortu zituen, gudari unitate berri bat. Buzelarioak, jeneralen guardiak zeinak ekipamendu oberena eta soldata altuena zuten, kanpainako armadaren baitan txertatu zituen. Beste aldaketa bat mugak zaintzen zituzten guardei dagokie, hau da limitanei-ei, garai hartan ia guztiz desagertu baitziren.
Tronuaren galera
Maurizioren agintean zehar ez zen apenas bake aldirik izan aldioro sortzen baitziren guda berriak han-hemenka. Betebehar militarrek inperioaren ekonomia asko ahuldu zuten eta diru eskasiak tropen matxinadak sortu zituen. 588. urtean ekialdeko eskualdeetan arrazoiak murriztu zituzten, soldaduen soldataren zati bat material eta uniformeengatik aldatu zuten, eta honen ondorioz zenbait matxinada izan zen. 599an abaroek preso zituzten 12.000 gudari bizantziar exekutatu zituzten inperioak hauen truke diru-sari bat pagatzeari uko egin zionean. Azkenik 602 urtean Mauriziok Balkanetako armadak negua Danubioa baino haratuago igaro zezala agindu zuenean gudariak matxinatu eta Konstantinopla setiatzera joan ziren Fokas zenturioiaren agindupean. Mauriziok zenbait senideek saldu egin zutelakoan bere seme Teodosio eta aitaginarreba Germano atxilotu zituen. Teodosio publikoki zigortu zuen, Germanok ordea Santa Sofiako elizara ihes egin zuen babes bila. Aurrekoek hirian erreboltak sortu zituzten eta Mauriziok bere emazte eta zortzi semeekin Marmarako itsasoa gurutzatu zuen Nikomediara babes bila joateko. Teodosio edo Teodosio zela zihoen gizon batek Pertsiara alde egin zuten Kosroes II.aren laguntzarekin tronua lortu nahian eta horrela Kosroes II.ak Bizantzioren kontrako gerrari ekin zion. Fokasen tropak Konstantinoplara sartu zirenean Maurizio atxilotzeko agindua igorri zen eta behin atxilotu zutenean bai bera eta baita bere zortzi semeak exekutatu egin zituzten. Maurizio burua galdu aurretik bere semeen erailketa ikustera behartu zutela esan ohi da. Fokas bihurtu zen orduan agintari bere lehen ekintzetako bat Maurizioren gorpua kristauki lurperatzea izan zelarik. Fokasek indarkeriaz aginduko zuen.
Mauriziok strategikon izeneko hamabi aleetako idazki militar bat idatzi zuen bere esperientzietan oinarrituz. Bigarren mundu gerra aurretik armada mota ezberdinen (itsasokoa eta lurrekoa) taktika konbinatuari buruz idatziriko obra nagusietako bat dugu. Zenbait adituen ustez strategikona ez litzateke Maurizioren lana bere jeneral batena baizik.
Maurizio kristau ortodoxoen saindua da baita ere.
Léogeats
Léogeats Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Léogeats udalerrian erroldatutako biztanleak 668 ziren. Familiak 254 ziren, horien artean 47 pertsona bakarrekoak ziren (39 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 82 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 109 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 287 etxebizitza zeuden, 257 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 284 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 257 etxebizitza nagusietatik 222 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 76 etxek lau zituzten eta 148 etxek bost zituzten. 187 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 77 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 166 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 426 ziren, horien artean 324 aktiboak ziren eta 102 inaktiboak ziren. 324 pertsona aktiboetatik 284 lanean zeuden (161 gizon eta 123 emakume) eta 40 langabezian zeuden (10 gizon eta 30 emakume). 102 pertsona inaktiboetatik 38 erretiraturik zeuden, 32 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Léogeats udalerrian 279 unitate fiskal zeuden, 707 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.246 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 7 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 2 zurginak, 2 argiketariak, 1 jatetxe, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Léogeats udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
David López García
David López García (Barakaldo, Bizkaia, 1981eko maiatzaren 13a) txirrindulari profesional ohia da. Movistar Team taldean ibilitakoa, eta Barakaldotik hurbil dagoen Trapagaran herrian bizi da.
Ibilbidea
2003an, bere amateur taldea zen Cafés Baqué profesional bihurtu zen, eta David harekin bilakatu zen profesional. Haiekin, 2004ko Tour de l'Avenirreko sailkapen orokorrean 6.a izan zen, eta hurrengo urtean Euskaltel-Euskadik fitxatu zuen.
2008an, 3.a izan zen Plouayko Sari Nagusian eta 2009an 7.a Andaluziako Vueltan.
Kirol lorpenak
2007 2008 2009 2010 2011 2013 2015
Dammartin-en-Serve
Dammartin-en-Serve Frantziako udalerria da, Yvelines departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Dammartin-en-Serve udalerrian erroldatutako biztanleak 988 ziren. Familiak 354 ziren, horien artean 64 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 99 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 151 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 40 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 405 etxebizitza zeuden, 356 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 370 etxeak ziren eta 31 apartamentuak ziren. 356 etxebizitza nagusietatik 322 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 13 etxek bi zituzten, 30 etxek hiru zituzten, 78 etxek lau zituzten eta 231 etxek bost zituzten. 268 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 137 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 208 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 667 ziren, horien artean 515 aktiboak ziren eta 152 inaktiboak ziren. 515 pertsona aktiboetatik 482 lanean zeuden (257 gizon eta 225 emakume) eta 34 langabezian zeuden (13 gizon eta 21 emakume). 152 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 77 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Dammartin-en-Serve udalerrian 371 unitate fiskal zeuden, 1.050,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.723 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 47 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 6 higiezinen enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 2 okindegiak eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Limburg (Herbehereak)
Limburg edo Linburgo hegoaldeenen dagoen Herbehereetako probintzia da. 2005ean 1.131.938 biztanle zituen eta bere hiriburua Maastricht da.
Bere kokapena dela eta aldaketa handiak jasan izan ditu azkeneko hamarkadetan. Lehen probintzia periferikoena zen eta gaur egun Europar Batasunaren eraikuntzan izan duen papera dela eta oso gune garrantzitsua da.
Historia
Limburgen izena Limbourg izeneko gaztelutik dator, Vesdre ibaiaren magalean kokatuta Ardenatan, gaur egun Belgikako Liejako probintzian. Bertan zetzan Limburgeko dukerriaren boterea. Boterea hala ere ez zen oso sakona eta horregatik berehala banatu zen Brabanteko dukerria, Julicheko dukerria eta Liejako apezpikutzan, Limburgeko Dukatua oraindik ere bazelarik. Zatiketa honetatik jaiotzen dira gaur egun arte iraun duten hizkuntzaren banaketak.
Mendeetan zehar Europako botere handiek konkistatu duten eskualdea izan da, bere balio estrategikoa dela eta. Erromatarrek, Espainia, Prusia, Habsburgoen Austria eta Frantzia igaro dira Limburgetik bere boterea ezarriz.
1673an Luis XIV.a Frantziakoak pertsonalki garatu zuen Maastrichten setioa. Bertan Charles d'Artagnanek bere bizia galdu zuen eta horregatik Alexandre Dumasen (aita) pertsonaia bilakatu zen Hiru Musketariak liburuan. Laurogei Urteko Gerran bataila handiak izan ziren hemen eta bertan Espainiarrek irabazi zuten. Limburgiar gehienek espainiarren alde egin zuten, katolikoak baitziren.
Napoleonen garaian botere handiek eskualde berbatu zuten Herbehereetako Erresuma Batuaren baitan 1815an. Maastricht izeneko probintzia eratu zen. William I.a Limburgekoak, lehenengo erregea probintzia honetan, antzinako izena berreskuratu zuen.
Katoliko eta frankofonoak ziren belgikarrak kalbinistak ziren herbeheretarrengandik bereiztu zirenean 1830eko Belgikako Iraultzan, probintzia ia osoa erori zen Belgikaren esku. 1839an sinatutako Londoneko Tratatuan probintzia bitan zatitu eta ekialdea Herbehereen esku eta mendebaldea Belgikaren esku geratu ziren, gaur egun arte iraun duen zatiketa.
Itun horretan ere Belgikak Luxenburgo irabazi zuen eta Prusiari Limburg eman zitzaion Maastricht eta Venlo hiriak kenduta. 1839 eta 1866 artean Alemaniar Konfederazioaren esku egon zen lurraldearen zati handiena.
1906ra arte Dukerri hitza erabili zuen eta gaur egun ere berezitasun bat badu, beste probintziatan Erreginaren Mandataria dena Limburgen Gobernadorea da.
Bigarren Mundu Gerran Limburgen zibil askok galdu zuten bizitza eta herri eta hiri asko guztiz apurtu ziren. 8.500 amerikar militar inguruk galdu zuten bizi ere eskualde honetan eta bertan dago hilerri handi bat. Ysselsteynen 31.000 alemaniar soldadu hil ziren.
1991an Europar Batasunak (garai hartan Europar Komunitatea) bere bilera egin zuen Maastrichten. Bertan tratatu bat idatzi zuten, Europar Batasunaren sorrera ahalbidetu zuena.
Hizkuntzak
XX. mendean herritar askok euren hizkuntza eskoletan irakasteko lana egin izan dute, nederlandera baita bertan irakasten den hizkuntza bakarra. Hala ere hau ez da gertatuko herrialdeak ofizialtasuna aitortzen dion arte. Hizkuntza honetaz gain guztiek hitz egiten dute nederlandera eta askok frantsesa eta alemana ere hitz egiten dute. Nederlandar gehienek bezala ohikoa da ingelesa herritar askok menperatzea.
Pedrinópolis
Pedrinópolis Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Balanod
Balanod Frantziako udalerria da, Jura departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Balanod udalerrian erroldatutako biztanleak 320 ziren. Familiak 152 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 177 etxebizitza zeuden, 146 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 140 etxeak ziren eta 36 apartamentuak ziren. 146 etxebizitza nagusietatik 98 bere jabearen bizilekua ziren, 43 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 12 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 42 etxek lau zituzten eta 65 etxek bost zituzten. 112 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 63 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 204 ziren, horien artean 158 aktiboak ziren eta 46 inaktiboak ziren. 158 pertsona aktiboetatik 141 lanean zeuden (81 gizon eta 60 emakume) eta 17 langabezian zeuden (6 gizon eta 11 emakume). 46 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Balanod udalerrian 138 unitate fiskal zeuden, 317 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.383 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 18 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen eta 1 harategia zen.
Two Princes
Two Princes (euskaraz Bi Printze), Spin Doctors estatubatuar rock taldearen abesti bat da. 1993ko Pocket Full of Kryptonite (Kriptonitaz Beteriko Poltsikoa) diskoan argitaratu zuten.
Balanod
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Balanod udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kontrol-orri
Kontrol-orria datuak denbora errealean jaso, taularatu eta emaitzak ikusita berehala erabakiak hartzeko aukera ematen duen inprimaki bat da. Kalitaterako oinarrizko zazpi lanabesetako bat da eta ezaugarri kuantitatiboei buruzko maiztasun-banaketak eratu eta produktuen ezaugarri kualitatiboak, akats-motak eta horien kausak jasotzeko erabil daiteke, betiere ezarritako zehaztapenak jarraitzen ari diren erabakitzeko.
Dasyatis akajei
Dasyatis akajei Dasyatis generoko animalia da. Arrainen barruko Dasyatidae familian sailkatzen da.
Luzmila Chiricente Mahuanca
Luzmila Chiricente Mahuanca Asháninka Peruko buruzagia, Amazonasko herrietako giza eskubideen aldeko ekintzailea, Asháninkas, Nomatsiguengas eta Kakintes de la Selva Central (FREMANK) Emakume Indigenen Eskualdeko Federazioko lehendakaria, gatazka armatuaren biktimentzako Konponketa Kontseiluko kidea.
Biografia
Luzmila Chiricente Mahuanca Cushiviani komunitatekoa da jatorriz, Río Negro barrutian, Satipo probintzian, Peruko Junín departamenduan jaiotakoa. 1972an bere komunitateko bizitza publikoan parte hartzen hasi zen, non tokiko eta gero eskualdeko eta nazioko buruzagi gisa aitortu eta onartua izan zen, beti ere Ashaninka, Nomatsiguenga eta Kankinte herrien eskubideak defendatuz, baita emakumeen eskubideak ere etengabe aldarrikatuz.
Luzmila Chiricentek aktiboki parte hartu zuen bere komunitateko jarduera publikoetan, Peruko barne gerra garaian, 1980 eta 2000 artean, gizonak Sendero Luminoso (PCP-SL) talde terroristako militarrek erailgo zituzten beldur zirenean. Bera ere hiltzeko mehatxupean egon zen, eta 1988an bere bost seme-alabetako bat bahitu egin zuten, Juan 14 urte zituena, baina orain arte (2021) ez da agertu.
Erakunde indigenetan posizio estrategikoetara iritsitako lehen emakumeetarikoa da, eta bere ereduarekin lortu du emakume eta gizon indigenei pizgarri bat eskaintzea eta haiek beren garapenaren eragile bihurtzea, euren eskubideak elkartasunez eta demokrazian defendatuz eta gauzatuz.
Jarduera sozial eta politikoak
1972tik, Cushivianiren (Satipo) bizitza publikoan parte hartzen hasi zenetik, Luzmila Chiricente Mahuanca bere ekintza-eremua zabaltzen hasi zen, Amazoniako herrien eta emakumeen eskubideak defendatzeko lanean. Bere komunitatean, Amen Club-ean lan egin zuen eta Komunitateko Zuzendaritza Batzordeko idazkaria izan zen, bertatik, lehen hezkuntza, mediku bulegoa eta komunitateko gela bat lortzeko borrokatu zuen, beharrezko espazioak eskaintzen zituzten Cushiviani familien laguntzarekin.
1983an, Río Tambo arroko emakumeen jarduera koordinatzen hasi zen, eta Campas-ashaninka (FECONACA) Komunitate Nazionalen Federazioko lehendakariorde hautatu zuten, herri indigenei eskualdeko eta tokiko garapenari buruz parte hartzeko eta kontsulta egiteko eskubidearen alde lan eginez eta emakume indigenen parte-hartzea sustatuz. Azpimarratzekoa da kultura arteko osasunak sortu duen interesa, Tambo ibaiaren arroko komunitateetako lider, buruzagi eta agintariak gaitzeko tailerren bidez.
Bere herrialdean bakea lortzeko inplikatuta, pertsonalki eta tokiko eta eskualdeko buruzagi gisa, Luzmila Chiricente Mahuancak parte hartu zuen subertsioaren aurkako borrokan eta bakerako adierazpenak antolatzen Satipon, Estatuaren eta gizarte zibileko erakundeen ekintzekin batera, hala nola Tristuraren eta Aplikazio Praktikoaren Amazoniako Zentroan (CAIDAP),
1995ean, Francis Deng Nazio Batuen ordezkariari lagundu zion, oihan zentralera egin zuen bisitan. Ordutik aurrera, Luzmila Chiricente Estatuko erakundeen eta GKEen arteko bitartekaria izan zen, ashaninka eta nomatsiguako komunitateetan bultzatzeko.
Peruko indarkeria handieneko aldian, Espainiako eta nazioarteko hainbat erakunderekin (CAAAP, IDL, Gurutze Gorria, PROMUDEH, CIPA, ACPC, ONEP, Misión de Francis Deng, NBEko ordezkaria, DED) lan egin zuen senderista-eremuetako gatibuak berreskuratzeko tailerrak eta hitzaldiak antolatuz.
2002tik 2003ra bitartean, Luzmilak Egia eta Adiskidetze Batzordearen (CVR) lanetan parte hartu zuen Satipo probintzian, inkestatzaileei lagunduz eta jasotako lekukotasunak itzuliz. 2012an Konponketen Kontseiluko kide izendatu zuten, eta milaka herritar eta kolono Erregistro Bakarrean inskribatzeko dokumentazioa prestatzen lagundu zuen.