cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Lenin
Unibertsitatea eta erradikaltze politikoa: 1887-1893
1887ko abuztuan Kazango Unibertsitatean sartu zenean, Lenin inguruko etxebizitza batean kokatu zen. Han zemliatxestvo batekin elkartu zen, eskualde jakin bateko gizonak ordezkatzen zituen unibertsitate-elkarte mota batekin. Talde horrek unibertsitateko zemliatxestvo kontseiluko ordezkari aukeratu zuen, eta manifestazio batean parte hartu zuen abenduan, ikasleen elkarteek debekatzen zituzten gobernuaren murrizketen aurka. Poliziak Lenin atxilotu eta manifestazioaren buru izatea leporatu zion; unibertsitatetik bota zuten, eta Barne Ministerioak Kokuxkinoko bere familiaren etxaldera erbesteratu zuen. Han asko irakurri zuen eta 1863ko Nikolai Txernixevskiren iraultzaren aldeko eleberriaz maitemindu zen, Zer egin?.
Leninen ama kezkatuta zegoen semearen erradikaltzearekin, eta Barne Ministerioa Kazanera itzultzen uzteko konbentzitzen lagundu zuen, baina ez unibertsitatera. Itzuli zenean, Nikolai Fedoseeven zirkulu iraultzailearekin bat egin zuen, eta, haren bidez, 1867ko Karl Marxen Kapitala liburua aurkitu zuen. Horrek marxismoarekiko interesa piztu zion, gizartea etapaka garatzen zela, garapen hori klase borrokaren emaitza zela eta gizarte kapitalistak gizarte sozialistari eta gero komunistari bide emango ziola zioen teoria soziopolitikoa. Leninen amak, bere iritzi politikoekiko mesfidati, Samara eskualdeko Alakaevka herrian lursail bat erosi zuen, semea nekazaritzan arituko zelakoan. Leninek interes gutxi zuen etxaldearen kudeaketan, eta amak laster saldu zuen lurra, etxea udako etxebizitza gisa mantenduz.
1889ko irailean, Ulianov familia Samara hirira joan zen, eta han Lenin Alexei Skliarenkoren eztabaida-zirkulu sozialistara batu zen. Han, Leninek erabat besarkatu zuen marxismoa, eta 1848ko Marx eta Friedrich Engelsen Manifestu Komunistaren panfleto politikoaren errusierarako itzulpena egin zuen. Georgi Plejanov marxista errusiarraren lanak irakurtzen hasi zen, eta Plejanoven argudioarekin bat etorri zen: Errusia feudalismotik kapitalismora igarotzen ari zela eta, beraz, sozialismoa proletarioek ezarriko zutela, edo hiriko langileriak, nekazarien ordez. Ikuspegi marxista hori ez zetorren bat Narodnik mugimendu agrario-sozialistaren ikuspuntuarekin; izan ere, mugimendu horren arabera, nekazariek Errusian ezar zezaketen sozialismoa, nekazari komunak eratuz, kapitalismoa saihestuz. Narodnik ikuspuntu hau 1860ko hamarkadan garatu zen Herriaren Askatasunaren Alderdiarekin, eta orduan nagusi izan zen Errusiako mugimendu iraultzailearen barruan. Leninek uko egin zion argudio agrarista-sozialistaren premisari, baina Piotr Tkatxev eta Sergei Netxaev bezalako agrarista-sozialisten eragina izan zuen, eta hainbat narodniken lagun egin zen.
1890eko maiatzean, Mariak, noble baten alargun gisa gizarte-eraginari eusten zionak, autoritateak konbentzitu zituen Lenini bere kanpo-azterketak San Petersburgoko Unibertsitatean egiten uzteko, non lehen mailako titulu baten baliokidea lortu zuen, ohorez lortu ere. Graduazioaren ospakizunak lausotu egin ziren bere arreba Olga tifusak jota hil zenean. Lenin Samaran egon zen hainbat urtez, lehenik eskualdeko auzitegi baterako lege-laguntzaile gisa eta gero tokiko abokatu batentzat. Politika erradikalari denbora asko eskaini zion, Skliarenkoren taldean aktibo mantenduz eta Errusiari marxismoa aplikatzeari buruzko ideiak formulatuz. Plejanoven lanean oinarrituta, Leninek errusiar gizarteari buruzko datuak bildu zituen, gizartearen garapenaren interpretazio marxista bultzatzeko eta narodniken baieztapenak indargabetzeko erabiliz. Nekazal ekonomiari buruzko artikulu bat idatzi zuen, Russkaya mysl aldizkari liberalak baztertu zuena.
Militantziaren hasiera eta kartzela: 1893-1900
1893ko amaieran, Lenin San Petersburgora joan zen. Han abokatu baten laguntzaile gisa lan egin zuen eta goi-kargu batera igo zen bere buruari sozialdemokrata deitzen zion zelula iraultzaile marxista batean, Alemaniako Alderdi Sozialdemokrata Marxistari erreferentzia eginez. Mugimendu sozialistaren barruan marxismoa publikoki defendatuz, Errusiako industriaguneetan zelula iraultzaileak sortzea bultzatu zuen. 1894. urtearen amaieran, langile-zirkulu marxista bat zuzentzen zuen eta bere aztarnak zehatz-mehatz estaltzen zituen, poliziaren espioiak mugimenduan sartzen saiatzen zirela jakinik. Nadezhda "Nadya" Krupskaiarekin, maistra marxista batekin, harreman sentimentala hasi zuen. Tratatu politikoa bat ere idatzi zuen, Zer dira "Herriaren lagunak" eta nola egiten dieten aurre sozialdemokratei, non narodnik nekazaritza-sozialistak kritikatzen dituen, neurri handi batean Samarako esperientzietan oinarrituta; 1894an 200 ale inguru inprimatu ziren legez kanpo.
Leninek bere sozialdemokraten eta Lanaren Emantzipazioaren arteko loturak sendotzea espero zuen, Suitzan egoitza zuten marxista errusiar emigratu talde bat; herrialdea bisitatu zuen taldeko kideekin biltzeko, Plejanovekin eta Pavel Axelrodekin. Parisera joan zen Paul Lafargue Marxen suhia ezagutzera, eta 1871ko Parisko Komuna ikertzera, gobernu proletarioaren lehen prototipotzat jotzen zuena. Amak finantzatuta, Suitzako bainuetxe batean hartu zuen ostatu Berlinera joan aurretik. Staatsbibliotheken ikasi zuen sei astez, eta Wilhelm Liebknecht ekintzaile marxista ezagutu zuen. Errusiara legez kanpoko argitalpen iraultzaileen aliatu batekin itzuli zenean, hainbat hiritara bidaiatu zuen greban zeuden langileei literatura banatuz. Informazio-orri bat egiten ari zela, Rabotxeie delo (Langileen kausa), San Petersburgon atxilotutako 40 ekintzaileetako bat izan zen, sedizioa egotzita .
Legezko ordezkaritza edo fidantza ukatu ziotenean, Leninek ukatu egin zituen egozten zitzaizkion kargu guztiak, baina espetxean egon zen urtebetez, kondenatua izan aurretik. Denbora hori teorizatzen eta idazten eman zuen. Lan horretan adierazi zuenez, kapitalismo industrialak Errusian izan zuen gorakadaren ondorioz, nekazari ugari lekualdatu ziren hirietara, non proletariotza bat osatzen zuten. Leninek, bere ikuspegi marxistatik, errusiar proletariotza honek klase kontzientzia bat garatuko zuela zioen, aldi berean tsarismoa, aristokrazia eta burgesia bortizki suntsitzera eta sozialismorantz aurrera egingo zuen estatu proletario bat ezartzera eramango zuena.
1897ko otsailean, Lenini hiru urteko erbestealdia ezarri zioten ekialdeko Siberian, epaiketarik gabe. San Petersburgon egun batzuk eman zizkioten bere arazoak konpontzeko, eta denbora hori baliatu zuen sozialdemokratekin biltzeko, Langile Klasearen Emantzipazioaren aldeko Liga Borrokalaria izena hartu zuena. Ekialdeko Siberiara egindako bidaiak 11 aste iraun zuen, eta tarte horretan ama eta arrebak izan zituen lagun. Gobernurako mehatxu txikitzat hartua, Xuxenskoieko nekazarien etxola batera erbesteratu zuten, Minusinskiko barrutian, non poliziaren zaintzapean eduki baitzuten; hala ere, beste iraultzaile batzuekin gutun trukea mantendu ahal izan zuen, haietako askok bisita egin ziotelarik, eta Jenisei ibaian igeri egiteko eta ahateak eta istingorrak ehizatzeko baimena eman zioten.
1898ko maiatzean, Nadia erbestean elkartu zitzaion, 1896ko abuztuan greba bat antolatzeagatik atxilotu baitzuten. Hasieran Ufara bidali zuten, baina agintariak konbentzitu zituen Xuxenskoiera eraman zezaten, bera eta Lenin ezkon-hitza emanik zeudela argudiatuz; 1898ko uztailaren 10ean eliza batean ezkondu ziren. Xuxenskoien, bikotea Nadiaren amarekin, Elizaveta Vasilievnarekin, familia-bizitza batean kokatu zen, eta errusierara itzuli zuten Ingalaterrako literatura sozialista. Alemaniako marxismoaren bilakaera jarraitzeko irrikaz, non zatiketa ideologiko bat gertatu baitzen, Eduard Bernstein bezalako errebisionistek sozialismorantz bide baketsu eta elektoralaren alde egiten zutelarik, Leninek iraultza bortitzaren aldekoa izaten jarraitzen zuen, Errusiako sozialdemokraten protesta batean argudio errebisionistei eraso eginez. Amaitu zuen, halaber, Kapitalismoaren garapena Errusian (1899), unera arte idatzi zuen libururik luzeena, sozialista agrarioak kritikatzen zituena eta Errusiako garapen ekonomikoaren azterketa marxista sustatzen zuena. Vladimir Ilin ezizenarekin argitaratua, argitaratu ondoren kritika txarrak jaso zituen nagusiki.
Munich, Londres, Geneva: 1900-1905
Erbesteratu ondoren, Lenin Pskovera joan zen 1900. urtearen hasieran. Han dirua biltzen hasi zen egunkari baterako, Iskra (Txinparta), Errusiako alderdi marxistaren organo berri bat, orain Errusiako Alderdi Laborista Sozialdemokrata (RSDLP) deitzen zena. 1900eko uztailean, Lenin Errusiatik Mendebaldeko Europara atera zen; Suitzan beste marxista errusiar batzuk ezagutu zituen, eta Corsierren hitzaldi batean Munichetik egunkaria kaleratzea adostu zuten, Lenin irailean lekualdatu zen tokitik. Europako marxista nabarmenen ekarpenekin, Iskra Errusian sartu zen kontrabandoan, 50 urtez herrialdeko argitalpen klandestinorik arrakastatsuena bihurtuz. 1901eko abenduan hartu zuen lehen aldiz Lenin izengoitia, segur aski Siberiako Lena ibaian oinarritua; sarritan N. Lenin izengoitirik osoena erabiltzen zuen, eta N-k ezer esan nahi ez zuen arren, geroago Nikolai irudikatzen zuen ideia okerra sortu zen. Izengoiti horren pean, 1902an Zer egin? Panfleto politikoa argitaratu zuen; ordura arteko bere argitalpenik eraginkorrena Leninen ideiei buruzkoa zen, proletariotza iraultzarantz zuzenduko zuen abangoardiako alderdi baten beharrari buruzkoa.
RSDLPren bigarren kongresua Londresen egin zen 1903ko uztailean. Kongresuan zisma bat sortu zen Leninen eta Julius Martoven aldekoen artean. Martovek zioen alderdiko kideek alderdiaren zuzendaritza alde batera utzita hitz egiteko aukera izan behar zutela; Lenin ez zegoen ados, eta alderdiaren gaineko erabateko kontrola izango zuen zuzendaritza indartsu baten beharra azpimarratzen zuen. Leninen aldekoak ziren gehienak, eta hark "gehiengoa" deitzen zien (bolxeviki errusieraz; boltxebikeak); horri erantzunez, Martovek "gutxiengoa" deitzen zien bere jarraitzaileei (menxeviki errusieraz; mentxebikeak). Boltxebikeen eta mentxebikeen arteko eztabaidek aurrera jarraitu zuten hitzaldiaren ondoren; boltxebikeek oportunistak eta erreformistak zirela leporatu zieten beren aurkariei, diziplinarik ez zutela, eta mentxebikeek, berriz, Lenin despota eta autokrata zela. Mentxebikeekin haserre, Leninek dimisioa eman zuen Iskraren erredakziotik, eta 1904ko maiatzean Pauso bat aurrera, bi pauso atzera adierazpen antimentxebikea argitaratu zuen. Estresaren ondorioz, Lenin gaixotu egin zen, eta sendatzeko, landa-eremuko Suitzara joan zen oporretan. Fakzio boltxebikea indartsuago bihurtu zen; 1905eko udaberrian, RSDLPko Batzorde Zentral osoa boltxebikea zen, eta abenduan Vpered (Aurrera) egunkaria sortu zuten.
1905eko iraultza eta ondorioak: 1905-1914
1905eko urtarrilean, San Petersburgoko manifestarien Igande Odoltsuko sarraskiak istilu zibilen uholdea eragin zuen Errusiar Inperioan, 1905eko Iraultza izenaz ezagutzen dena. Leninek boltxebikeei gertaeretan paper handiagoa hartzeko eskatu zien, matxinada bortitza bultzatuz. Hori egin zuenean, "Matxinada armatuari", "Masa-izuari" eta "lurjabeen lurren desjabetzeari" buruzko kontsigna eseristak hartu zituen, eta horrek marxismo ortodoxotik desbideratu zela dioten salaketa mentxebikeak eragin zituen. Era berean, boltxebikeak mentxebikeetatik erabat bereizteko eskatu zuen; boltxebike askok uko egin zioten, eta bi taldeak 1905eko apirilean Londresen egindako RSDLPren III. Kongresuan izan ziren. Leninek bere ideietako asko aurkeztu zituen 1905eko abuztuan argitaratutako Sozialdemokraziaren bi taktika iraultza demokratikoan liburuxkan. Hemen, errusiar burgesia liberala monarkia konstituzionalerako trantsizio batekin asetuko zela iragarri zuen, eta horrela iraultza traizionatuko zuela; aldiz, proletarioek nekazariekin aliantza bat eraiki beharko zutela argudiatu zuen, tsarren erregimena bertan behera uzteko eta "proletarioen eta nekazarien behin-behineko diktadura demokratiko iraultzailea" ezartzeko.
1905eko iraultzari erantzunez, gobernua boteretik kentzea lortu ez zuena, Nikolas II.a tsarrak erreforma liberalak onartu zituen bere Urriko Manifestuan. Giro horretan, Leninek segurutzat jo zuen San Petersburgora itzultzea. Novaya Zhizn (Bizitza Berria) egunkariko erredakzio-kontseiluarekin bat egin zuen, Maria Andreievak zuzendutako egunkari legal erradikala, eta LSEDak aurre egin beharreko arazoak eztabaidatzeko erabili zuen. Alderdiari afiliazio zabalago bat bilatzera animatu zuen eta borroka bortitzaren etengabeko gorakadaren alde egin zuen, iraultzaren arrakastarako biak beharrezkoak zirelakoan. Kideen kuotak eta jarraitzaile aberats gutxi batzuen dohaintzak boltxebikeen jarduerak finantzatzeko nahikoak ez zirela aitorturik, Leninek posta bulegoak, tren geltokiak, trenak eta bankuak lapurtzeko ideia babestu zuen. Leonid Krasinen zuzendaritzapean, boltxebike talde bat horrelako delitu-ekintzak egiten hasi zen, eta horietatik ezagunena 1907ko ekainean gertatu zen, Iosif Stalinen zuzendaritzapean ziharduen boltxebike talde batek Tblisiko Estatuko Bankuan (Georgia) armaz lapurreta egin zuenean.
Boltxebikeen eta mentxebikeen arteko adiskidetzearen ideia laburki babestu bazuen ere, Leninen indarkeria eta lapurreta gaitzetsi zuten mentxebikeek RSDLPren IV. Kongresuan, 1906ko apirilean Stockholmen egin zenean. Leninek Kuokkalan, Finlandiako Dukerri Handian, boltxebike-zentro baten sorreran parte hartu zuen, une hartan Errusiako inperioaren zati bat zena. Laster boltxebikeek alderdian boterea eskuratu zuten, Londresen 1907an ospatutako V. kongresuan. Tsarren gobernuak oposizioa zapaltzen zuen bitartean, bai Errusiako biltzar legegilea, Bigarren Duma, deseginez, bai Okhrana polizia sekretuari iraultzaileak atxilotzeko aginduz, Leninek Finlandiatik Suitzara ihes egin zuen. Han saiatu zen Tbilisin lapurtutako billeteak aldatzen, serie-zenbaki identifikagarriak zituztenak.
Alexander Bogdanovek eta beste boltxebike ospetsu batzuek Boltxebike Zentroa Parisera eramatea erabaki zuten; Lenin ados ez bazegoen ere, 1908ko abenduan hirira joan zen. Leninek ez zuen Paris gogoko, "zulo nazkagarria" zela pentsatzen baitzuen, eta, han zegoela, auto gidari bati salaketa jarri zion bizikletatik erorarazteagatik. Lenin oso kritiko agertu zen Bogdanoven iritziarekin, alegia, errusiar proletarioek kultura sozialista bat garatu behar zutela arrakastazko iraultza-bide bihurtzeko. Lenin, aldiz, iraultzan langile-klaseak zuzenduko zituen intelektual sozialistaren abangoardiaren aldekoa zen. Gainera, Bogdanovek, Ernest Machen eraginez, munduko kontzeptu guztiak erlatiboak zirela uste zuen, eta Leninek, berriz, giza behaketatik aparteko errealitate objektibo bat zegoela zioen ikuspegi marxista ortodoxoari eusten zion. Bogdanovek eta Leninek elkarrekin igaro zituzten oporrak Maksim Gorkiren etxean, Caprin, 1908ko apirilean; Parisera itzuli zirenean, Leninek boltxebikeen artean banaketa bat sustatu zuen bere jarraitzaileen eta Bogdanoven artean, eta azken horri marxismotik desbideratzea leporatu zion.
1908ko maiatzean, Lenin Londresen bizi izan zen laburki, non Britainiar Museoko Irakurketa Gela erabili zuen Materialismoa eta enpiriokritizismoa idazteko, Bogdanoven erlatibismoaren "faltsukeria erreakzionario burgesa" bezala deskribatu zuen eraso bat. Leninen sektarismoa gero eta boltxebike gehiago urrunarazten hasi zen, Alexei Rikov eta Lev Kamenev hurbileko jarraitzaileak barne. Okhrana bere jarrera zatikatzaileaz baliatu zen Roman Malinovski espioia bidaliz Leninen aldekoa izan zedin alderdi barruan. Boltxebike batzuek Malinovskiri buruzko susmoak azaldu zizkioten Lenini, baina ez dago argi espioiaren bikoiztasunaz jabetzen ote zen; litekeena da Malinovski erabiltzea Okhranari informazio faltsua emateko.
Ylijoki
Ylijoki ibaia, Enontekiö udalerri finlandiarrean dagoen ibaia da, bertan jaiotzen eta hiltzen baita. Pasmajärvi aintzira urez hornitzen du.
Vladimir Lenin
1905eko iraultza eta ondorioak: 1905-1914
1910eko abuztuan, Lenin Bigarren Internazionalaren VIII. Kongresuan izan zen, sozialisten nazioarteko bilera batean, Kopenhagen, RSDLPko ordezkari gisa. Ondoren, Stockholmen oporrak eman zituen amarekin. Bere emazte eta arrebekin Frantziara joan zen bizitzera, lehenik Bombonera eta gero Parisera. Hemen Inessa Armand boltxebike frantziarraren oso lagun egin zen; biografo batzuek iradokitzen dute ezkontzaz kanpoko harremana izan zutela 1910 eta 1912 artean. Bitartean, 1911ko ekainean Parisen egindako bilera batean, LPZZko Batzorde Zentralak bere operazio-zentroa Errusiara eramatea erabaki zuen, Boltxebike Zentroa eta bere egunkaria, Proletari, ixteko aginduz. Alderdian zuen eragina berreraikitzen saiatuz, Leninek alderdiaren konferentzia bat antolatu zuen Pragan 1912ko urtarrilean, eta bertaratutako 18 lagunetatik 16 boltxebikeak ziren arren, oso kritikatua izan zen bere joera zatikatzaileagatik eta ez zuen lortu alderdiaren barruan bere estatusa hobetzea.
Accumoli
Mugakideak
Accumolik honako udalerri hauekin egiten du muga:
Ylijoki
Ylijokiko ur garbietan, laponiako amuarrain artikoak, amuarrain marroiak eta izokinak arrantzatu daitezke.
Vladimir Lenin
1905eko iraultza eta ondorioak: 1905-1914
Krakoviara joan zen, Galitziako Erresumara eta Lodomeriara, Austria-Hungariako Inperioaren zati kulturalki poloniar batera, eta Jagelloniako Unibertsitateko liburutegia erabili zuen ikerketak egiteko. Harreman estuan egon zen Errusiar Inperioan ziharduen RSDLPrekin, eta Dumako boltxebikeak konbentzitu zituen mentxebikeekin zuten parlamentu-aliantzatik banantzeko. 1913ko urtarrilean, Stalinek, Leninek "georgiar zoragarria" bezala aipatzen zuenak, bisita egin zion eta Inperioan errusiarrak ez ziren talde etnikoen etorkizuna eztabaidatu zuten. Lenin eta bere emaztearen osasun arazoak zirela eta, Biały Dunajec hirira joan ziren, Bernara joan baino lehen, Nadiari ebakuntza egin ziezaioten.
Lehen Mundu Gerra: 1914-1917
Lenin Galitzian zegoen Lehen Mundu Gerra piztu zenean. Gerrak Errusiar Inperioa eta Austrohungariar Inperioa aurrez aurre jarri zituen, eta errusiar hiritartasuna zela eta, Lenin atxilotu eta espetxeratu egin zuten labur, bere jarrera anti-tsarista azaldu zen arte. Lenin eta bere emaztea Bernara itzuli ziren, 1916ko otsailean Zurichera joan baino lehen. Lenin haserre zegoen Alemaniako Alderdi Sozialdemokratak Alemaniako gerra-ahalegina babesten zuelako, eta horrek zuzenean urratzen zuen Stuttgarteko Bigarren Internazionalaren ebazpena, hau da, alderdi sozialistak gatazkaren aurka agertzea, eta Bigarren Internazionala desagertuta zegoela uste zuen. Zimmerwaldeko Konferentziara joan zen 1915eko irailean eta Kienthalgo Konferentziara 1916ko apirilean, eta kontinente osoko sozialistei "gerra inperialista" kontinente osoko "gerra zibil" bihurtzeko eskatu zien, proletarioek burgesiari eta aristokraziari aurre egin behar zietela. 1916ko uztailean, Leninen ama hil zen, baina semea ezin izan zen hiletara joan.. Bere heriotzak sakonki hunkitu zuen, eta deprimitu egin zen, bera ere hilko zen beldur, iraultza proletarioa ikusi baino lehen.
1917ko irailean, Leninek Inperialismoa, kapitalismoaren fase gorena argitaratu zuen, non inperialismoa kapitalismo monopolistaren emaitza zela defendatzen zuen, kapitalistak euren irabaziak handitzen saiatzen baitziren, soldatak baxuagoak eta lehengaiak merkeagoak ziren lurralde berrietara hedatuz. Uste zuen lehia eta gatazka areagotu egingo zirela, eta potentzia inperialisten arteko gerrak aurrera jarraituko zuela proletarioen iraultzak boteretik kendu eta sozialismoa ezarri arte. Denbora asko eman zuen Georg Wilhelm, Friedrich Hegel, Ludwig Feuerbach eta Aristotelesen lanak irakurtzen, guztiak Marxentzat funtsezko eraginak izan zirenak. Horrek aldatu egin zuen Leninek marxismoaz egiten zuen interpretazioa; lehen printzipio zientifiko lehenetsietan oinarritutako politikak gara zitezkeela uste zuen bitartean, politika bat zuzena zela erakusten zuen froga bakarra bere praktika zela ondorioztatu zuen. Marxista ortodoxotzat zeukan bere burua, baina Marxek gizartearen garapenari buruz egindako iragarpen batzuetatik aldentzen hasi zen; Marxek, berriz, uste zuen klase ertainen "iraultza demokratiko-burges" baten aurretik proletarioen "iraultza sozialista" bat gertatu behar zela, eta Leninek uste zuen Errusian proletarioek tsarren erregimena eraits zezaketela tarteko iraultzarik gabe.
Otsaileko Iraultza eta Uztaileko Egunak: 1917
1917ko otsailean, Otsaileko Iraultza piztu zen San Petersburgon, Petrogrado izenez berrizendatua Lehen Mundu Gerraren hasieran, langile industrialak greban jarri zirenean elikagaien eskasiagatik eta lantegien baldintzen narriaduragatik. Istiluak Errusiako beste leku batzuetara hedatu ziren, eta, bortizki eraitsiko ote zuten beldurrez, Nikolas II.a tsarrak abdikatu egin zuen. Estatuko Dumak herrialdearen kontrola hartu zuen, Errusiar Behin-behineko Gobernua ezarriz eta Inperioa Errusiar Errepublika berri bihurtuz. Leninek Suitzan zuen basetik horren berri izan zuenean, beste disidente batzuekin ospatu zuen. Errusiara itzultzea erabaki zuen boltxebikeen buru jartzeko, baina herrialderako muga gehienak blokeatuta zeudela ikusi zuen, abian zegoen gatazkaren ondorioz. Plan bat antolatu zuen beste disidente batzuekin, haientzat pasabide bat negoziatzeko Alemanian zehar, Errusiarekin garai hartan gerran zegoena. Disidente horiek Errusiako etsaiei arazoak sor ziezazkieketela onartuta, Alemaniako gobernuak onartu egin zuen 32 errusiar bidaiatzea tren-bagoi itxi batean, tartean Lenin eta bere emaztea. Taldeak trenez bidaiatu zuen Zurichetik Sassnitzeraino, Trelleborgeraino (Suedia) ferryz jarraituz, eta handik Haparanda-Tornioko mugako pasabideraino eta gero Helsinkiraino, azken trena hartu aurretik Petrogradora mozorrotuta.
Petrogradoko Finlandiako Geltokira apirilean iristean, Leninek boltxebikeen aldekoen aurrean hitzaldi bat eman zuen Behin-behineko Gobernua gaitzetsiz eta kontinente osoan proletario-iraultza europar batera deituz. Hurrengo egunetan, boltxebikeen bileretan hitz egin zuen, mentxebikeekin adiskidetzea nahi zutenen aurka oldartuz eta bere azalduz, Suitzatik egindako bidaian boltxebikeetarako idatzi zituen asmoen zirriborro bat. Publikoki gaitzetsi zituen bai mentxebikeak bai Iraultzaile Sozialak, eragin handiarekin Petrogradoko sobieta menperatzen zutenak, Behin-behineko Gobernua babesteagatik, sozialismoaren traidore gisa salatuz. Gobernua tsarren erregimena bezain inperialista zela kontuan hartuta, Alemaniarekin eta Austria-Hungariarekin berehalako bakea, sobieten gobernua, industriaren eta bankuen nazionalizazioa eta estatuaren lurraren desjabetzea defendatzen zituen, hori guztia gobernu proletario bat ezartzeko eta gizarte sozialista bat bultzatzeko asmoarekin. Aitzitik, mentxebikeek uste zuten Errusia ez zegoela behar bezala garatuta sozialismorako trantsiziorako, eta Lenini leporatu zioten Errepublika berria gerra zibil batean murgiltzen saiatzea. Hurrengo hilabeteetan, bere politikaren aldeko kanpaina egin zuen, Boltxebike Komite Zentralaren bileretara joanez, Pravda boltxebike-egunkarirako maiztasun handiz idatziz eta Petrogradon hitzaldi publikoak emanez, langileak, soldaduak, marinelak eta nekazariak beren kausara bihurtzeko asmoz.
Boltxebikeen aldekoen artean gero eta frustrazio handiagoa sumatu zuenean, Leninek Petrogradon manifestazio politiko armatua egitea iradoki zuen gobernuaren erantzuna egiaztatzeko. Bere osasunaren hondamenaren erdian, hiritik alde egin eta Finlandiako Neivola herrira itzuli zen. Boltxebikeen manifestazio armatua, Uztaileko Egunak, Lenin kanpoan zela gertatu zen, baina manifestariek gobernuaren indarrei bortizki aurre egin zietela jakitean, Petrogradora itzuli eta lasaitasunerako deia egin zuen. Indarkeriari erantzunez, Lenin eta beste boltxebike garrantzitsu batzuk atxilotzeko agindu zuen gobernuak, haien bulegoak suntsituz eta agente probokatzaile alemaniarra zela publikoki alegatuz. Atxilotzea saihestuz, Lenin Petrogradoko etxe seguru batzuetan ezkutatu zen. Leninek eta Grigori Zinoviev bere lagun boltxebikeak Petrogradorengandik ihes egin zuten, mozorrotuta, eta Razlivera joan ziren. Han, Lenin Estatua eta Iraultza izango zen liburua lantzen hasi zen, proletarioen iraultzaren ondoren Estatu sozialista nola garatuko zela uste zuen eta ordutik aurrera Estatua pixkanaka zimeltzen joango zen, gizarte komunista huts bat utziz. Boltxebikeek zuzendutako matxinada armatu baten alde egiten hasi zen gobernua boteretik kentzeko, baina alderdiko batzorde zentralaren ezkutuko bilera batean ideia hori baztertu egin zen. Lenin, orduan, Finlandiara abiatu zen trenez eta oinez, Helsinkira abuztuaren 10ean iritsiz, non boltxebikeen jarraitzaileen segurtasun etxeetan ezkutatu baitzen.
Urriko Iraultza: 1917
1917ko abuztuan, Lenin Finlandian zegoen bitartean, Lavr Kornilov jeneralak, Errusiako armadako komandante buruak, tropak bidali zituen Petrogradora, Behin-behineko Gobernuaren aurkako kolpe militar saiakera bat zirudienean. Aleksandr Kerenski lehen ministroak Petrogradoko Sobietari laguntza eskatu zion, boltxebikeak barne, eta iraultzaileei langileak Guardia Gorri gisa antolatzea ahalbidetu zien hiria defendatzeko. Kolpea Petrogradora iritsi aurretik iraungi zen, baina gertaerei esker boltxebikeak hondar politiko irekira itzuli ziren. Sozialismoaren aurkako eskuineko indarren kontrairaultzaren beldur, Petrogradoko Sobiet Batasunean nagusi ziren mentxebikeek eta sozialista-iraultzaileek gobernuari boltxebikeekin harremanak normalizatzeko presioa egiten lagundu zioten. Bai mentxebikeek bai sozialista-iraultzaileek herriaren babes handia galdu zuten, Behin-behineko Gobernuan lotu zirelako eta gerraren jarraipena ez zelako herriaren gogokoa. Boltxebikeak horretaz baliatu ziren eta laster Trotski boltxebikea aukeratu zuten Petrogradoko Sobiet Batasuneko buruzagi. Irailean, boltxebikeek gehiengoa lortu zuten Mosku eta Petrogradoko sobieten langile-sekzioetan.
Egoera berarentzat seguruagoa zela aitortuta, Lenin Petrogradora itzuli zen. Han Boltxebikeen Batzorde Zentralaren bilera batera joan zen urriaren 10ean, eta berriro defendatu zuen alderdiak matxinada armatu baten buru izan behar zuela Behin-behineko Gobernua boteretik kentzeko. Oraingoan argumentuak irabazi zuen aldeko hamar botorekin eta aurkako birekin. Planaren kritikoek, Zinvievek eta Kamenevek, argudiatu zuten langile errusiarrek ez zutela erregimenaren aurkako kolpe bortitz bat babestuko, eta ez zegoela Leninen baieztapenaren froga argirik Europa osoa iraultza proletarioaren atarian zegoela. Alderdiak erasoaldia antolatzeko planak hasi zituen, Smolni Institutuan azken bilera bat eginez urriaren 24an. Hau zen Batzorde Militar Iraultzailearen (BMI) oinarria, neurri handi batean boltxebikeei leiala zen milizia armatu bat, Petrogradoko Sobietak Korniloven ustezko kolpean ezarri zuena.
Urrian, BMIk Petrogradoko garraio, komunikazio, inprenta eta zerbitzu publiko nagusien kontrola hartzeko agindua jaso zuen, eta odol isurketarik gabe egin zuen. Boltxebikeek gobernua setiatu zuten Neguko Jauregian, eta hura gainditu eta ministroak atxilotu zituzten, Aurora itsas ontziak, boltxebikeek kontrolatuak, iraultzaren hasiera seinalatzeko tiro bat bota ondoren. Matxinadan, Leninek hitzaldi bat eman zuen Petrogradoko Sobietaren aurrean, Behin-behineko Gobernua boteretik kendu zutela iragarriz. Boltxebikeek gobernu berri baten eraketa aldarrikatu zuten, Herriko Komisarioen Kontseilua edo Sovnarkom. Hasiera batean, Leninek uko egin zion lehendakari karguari, Trotski kargurako proposatuz, baina beste boltxebike batzuk tematu egin ziren eta Leninek amore eman zuen. Lenin eta beste boltxebike batzuk Sobietarren Bigarren Kongresuan izan ziren urriaren 26an eta 27an, eta gobernu berriaren sorrera iragarri zuten. Mentxebikeek gaitzetsi egin zuten boterea legez kanpo hartzea eta gerra zibilaren arriskua. Erregimen berriaren lehen egun hauetan, Leninek ez zuen hitz egin termino marxista eta sozialistetan errusiarrak ez alienatzeko, eta, horren ordez, langileen kontrolpean zegoen herrialde bat zeukala esan zuen.
Sobietar Gobernuaren antolaketa: 1917-1918
Leninek behin eta berriz ezentzun egin zien beste alderdi sozialistekin koalizio-gobernu bat ezartzeko deiei, baita boltxebike batzuenei ere. Nahiz eta mentxebikeekin edo sozialista-iraultzaileekin koalizioa egiteari uko egin zion, Sovnarkomek partzialki amore eman zuen; ezkerreko sozialista-iraultzaileei kabinetean bost postu jartzeko baimena eman zien 1917ko abenduan. Koalizio horrek lau hilabete baino ez zituen iraun, 1918ko martxora arte, ezkerreko sozialista-iraultzaileak gobernutik erretiratu zirenean, boltxebikeen ikuspegiari buruzko desadostasunagatik, Lehen Mundu Gerrari amaiera emateagatik. 1918ko martxoan egin zen VII. Kongresuan, boltxebikeek Errusiako Alderdi Laborista Sozialdemokrata izena aldatu eta Errusiako Alderdi Komunista izendatu zuten; izan ere, Leninek bere taldea gero eta erreformistagoa zen Alemaniako Alderdi Sozialdemokratatik urrundu nahi zuen, bere azken helburua, gizarte komunistarena, azpimarratzeko.
Nahiz eta azken boterea ofizialki herrialdeko gobernuarena izan, Sovnarkom forman, eta Sobieten Kongresu Panerrusiarrak (ARCS) aukeratutako Batzorde Exekutiboarena (VTSIK), Alderdi Komunistak Errusian zuen kontrola de facto, bere kideek une hartan aitortzen zuten bezala. 1918an, Sovnarkom aldebakarrez jokatzen hasi zen, komenentziazko premia bat argudiatuz, eta ARCS eta VTSIK gero eta baztertuago geratu ziren, eta, ondorioz, sobietek Errusiako gobernuan eragina izateari utzi zioten. 1918 eta 1919an, gobernuak mentxebikeak eta sozialista-iraultzaileak sobietetatik kanporatu zituen. Errusia alderdi bakarreko estatu bihurtu zen.
Alderdiaren barruan, Buru Politiko bat (Politburo) eta Antolakuntza Buru bat (Orgburo) sortu ziren, Batzorde Zentralarekin batera; alderdiko organo horien erabakiak Sovnarkomek eta Lan eta Defentsa Kontseiluak hartu behar zituzten. Lenin zen gobernu-egitura horretako figura garrantzitsuena, Sovnarkom alderdiko presidentea izateaz gain, Lan eta Defentsa Kontseiluko kide ere bazen, baita Alderdi Komunistako Batzorde Zentraleko eta Politburoko kide ere. Eragin horretara hurbildu zen pertsona bakarra Leninen eskuineko eskua izan zen, Jakov Sverdlov, 1919ko martxoan gripearen pandemian hil zena. 1917ko azaroan, Leninek eta bere emazteak bi logelako etxebizitza bat hartu zuten Smolni Institutuan; hurrengo hilabetean, oporraldi labur batzuk igarotzera joan ziren Halila herrira, Finlandiara. 1918ko urtarrilean, Petrogradoko hilketa saiakera batetik bizirik atera zen; Fritz Plattenek, Leninekin zegoenak, babestu egin zuen eta bala batek zauritu zuen.
Alemaniako armada Petrogradorentzat zen mehatxuagatik kezkatuta, 1918ko martxoan Sovnarkom Moskura joan zen, hasiera batean aldi baterako neurri gisa. Han, Lenin, Trotski eta beste buruzagi boltxebike batzuk Kremlinera joan ziren, non Lenin emaztearekin eta arreba Mariarekin bizi izan baitzen Sovnarkomeko bilerak egiten ziren aretoaren ondoko lehen solairuko apartamentu batean. Lenini ez zitzaion Mosku gustatzen, baina oso gutxitan atera zen hiriaren erdigunetik hil zen arte. Bigarren hilketa saiakera batetik bizirik atera zen, Moskun, 1918ko abuztuan; hitzaldi publiko baten ondoren tiro egin zioten eta larri zauritu zuten. Sozialista-iraultzaile bat, Fanny Kaplan, atxilotu eta exekutatu zuten. Errusiako prentsak atentatua nabarmen aipatu zuen, Leninenganako begikotasun handia sortuz eta bere ospea handituz. 1918ko irailean, Lenin Gorkiko finkara eraman zuten, Moskuko kanpoaldean, gobernuak erosi berri zuena.
Erreforma sozial, legal eta ekonomikoa: 1917-1918
Agintea hartzean, Leninen erregimenak zenbait dekretu eman zituen. Lehena Lurrari buruzko Dekretua izan zen, zeinak adierazten baitzuen aristokraziaren eta Eliza Ortodoxoaren latifundioak nazionalizatu eta nekazariei birbanatu behar zizkietela tokiko gobernuek. Hori ez zetorren bat Leninek nekazaritza-kolektibizazio baterako zuen nahiarekin, baina lehendik zeuden nekazari-lurren konfiskazio zabalak gobernuaren aldetik onartzea zekarren. 1917ko azaroan, gobernuak Prentsari buruzko Dekretua aldarrikatu zuen, kontrairaultzailetzat jotzen ziren oposizioko komunikabide asko ixten zituena. Neurria aldi baterako izango zela argudiatu zuten; dekretua gogor kritikatu zuten, baita boltxebike askok ere, prentsa-askatasuna arriskuan jartzeagatik.
1917ko azaroan, Leninek Errusiako Herrien Eskubideen Deklarazioa egin zuen, non esaten zen Errepublikaren barruan bizi ziren errusiarrak ez ziren talde etnikoek eskubidea zutela errusiar agintaritzatik bereizteko eta beren estatu nazional independenteak ezartzeko. Nazio askok independentzia aldarrikatu zuten (Finlandiak eta Lituaniak 1917ko abenduan, Letoniak eta Ukrainak 1918ko urtarrilean, Estoniak 1918ko otsailean, Transkaukasiak 1918ko apirilean eta Poloniak 1918ko azaroan). Laster, boltxebikeek aktiboki sustatu zituzten alderdi komunistak estatu-nazio independente horietan, eta 1918ko uztailean egin zen Sobiet Batasunaren Bosgarren Kongresu Pan-errusiarrean, berriz, Errusiar Errepublika erreformatzen zuen konstituzio bat onartu zen, Errusiako Sobietar Errepublika Sozialista Federatiboa bihurtzeko. Herrialdea modernizatzeko, gobernuak ofizialki bihurtu zuen Errusia juliotar egutegitik Europan erabilitako gregorianora.
1917ko azaroan, Sovnarkomek dekretu bat aldarrikatu zuen Errusiako sistema juridikoa indargabetzeko, eta "kontzientzia iraultzailea" erabiltzea eskatu zuen lege abolituak ordezkatzeko. Auzitegiak bi mailatako sistema batekin ordezkatu ziren: iraultzaren aurkako delituak tratatzeko Auzitegi Iraultzaileak, eta delitu zibilak eta beste delitu batzuk tratatzeko herri-auzitegiak. Aurretik zeuden legeak alde batera utzi eta haien epaiak Sovnarkomeko dekretuetan eta "justiziaren zentzu sozialistan" oinarritzea agindu zitzaien. Azaroan, indar armatuen berrikuspena ere egin zen; Sovnarkomek berdintasunezko neurriak aplikatu zituen, aurreko mailak, tituluak eta dominak indargabetu zituen, eta komandanteak aukeratzeko batzordeak ezartzeko eskatu zien soldaduei.
1917ko urrian, Leninek dekretu bat aldarrikatu zuen Errusiako guztien lana eguneko zortzi ordura mugatzeko. Herri Hezkuntzari buruzko Dekretua ere aldarrikatu zuen, gobernuak Errusiako haur guztientzako doako hezkuntza laikoa bermatuko zuela xedatzen zuena, bai eta estatuko umezurztegi-sistema bat ezartzen zuen dekretua ere. Analfabetismo masiboari aurre egiteko, alfabetatze-kanpaina bat hasi zen; kalkuluen arabera, 5 milioi pertsonak eman zuten izena oinarrizko alfabetatze-ikastaro trinkoetan 1920 eta 1926 artean. Sexuen arteko berdintasunarekin, emakumeei emantzipatzen lagundu zieten legeak sartu ziren, senarrekiko autonomia ekonomikoa emanez eta dibortzioaren murrizketak kenduz. Helburu horiek lortzeko sortu zen Zhenotdel, emakumeen erakunde boltxebikea. Leninen agindupean, Errusia izan zen lehen hiruhilekoan abortua legeztatu zuen lehen herrialdea. Ateo militantea izaki, Leninek eta Alderdi Komunistak erlijio antolatua eraitsi nahi zuten. 1918ko urtarrilean, gobernuak Elizaren eta Estatuaren banaketa agindu zuen, eta eskoletan erlijio-irakaskuntza debekatu zuen.
1917ko azaroan, Leninek aldarrikatu zuen, enpresa bakoitzeko langileei beren enpresaren kudeaketa gainbegiratzeko hautatutako batzorde bat ezartzeko eskatuz. Hilabete horretan herrialdeko urrea konfiskatzeko agindua ere eman zen, eta bankuak nazionalizatu ziren. Leninek urrats garrantzitsutzat jo zuen hori sozialismorako bidean. Abenduan, Sovnarkomek Ekonomia Nazionalaren Kontseilu Gorena (VSNKh) ezarri zuen, industriaren, bankuen, nekazaritzaren eta merkataritzaren gaineko agintea zuena. Fabrika-batzordeak sindikatuen mende zeuden, eta horiek, aldi berean, VSNKhen mende zeuden; Estatuaren plan ekonomiko zentralizatuak lehentasuna zuen langileen tokiko interes ekonomikoen gainetik. 1918ko hasieran, Sovnarkomek atzerriarekiko zor guztiak kitatu zituen, eta uko egin zion zegozkion interesak ordaintzeari. 1918ko apirilean, kanpo-merkataritza nazionalizatu zuen, inportazioen eta esportazioen gaineko estatu-monopolioa ezarriz. 1918ko ekainean, zerbitzu publikoak, trenbideak, ingeniaritza, ehunak, metalurgia eta meatzaritza nazionalizatu zituen, nahiz eta askotan izenez baino ez ziren estatukoak. Nazionalizazio osoa 1920ko azarora arte ez zen gertatu, industria-enpresa txikiak Estatuaren kontrolpean geratu ziren arte.
Boltxebikeen fakzio batek, "Ezkerreko komunistak" izenekoak, Sovnarkomen politika ekonomikoa kritikatu zuen moderatuegia zelakoan; industria, nekazaritza, merkataritza, finantzak, garraioa eta komunikazioen nazionalizazioa nahi zuten. Leninek uste zuen hori ez zela batere praktikoa garai hartan, eta gobernuak Errusiako eskala handiko enpresa kapitalistak soilik nazionalizatu behar zituela, hala nola bankuak, trenbideak, latifundio handiak eta lantegi eta meategi handiagoak, enpresa txikienek modu pribatuan jardun zezaten ahalbidetuz, arrakastaz nazionalizatzeko adina hazi arte. Lenin ere ez zegoen ados ezkerreko komunistekin antolaketa ekonomikoari buruz; 1918ko ekainean, industriaren kontrol ekonomiko zentralizatua beharrezkoa zela argudiatu zuen; ezkerreko komunistek, berriz, fabrika bakoitza bere langileek kontrolatzea nahi zuten, Leninek sozialismoaren kausarentzat kaltegarritzat jotzen zuen ikuspegi sindikalista.
Ezkerreko ikuspegi libertarioa hartuz, ezkerreko komunistek zein Alderdi Komunistako beste alderdi batzuek Errusiako erakunde demokratikoen gainbehera kritikatu zuten. Nazioartean, sozialista askok Leninen erregimena kritikatu zuten eta sozialismoa ezartzen ari zela ukatu zuten; bereziki, parte-hartze politiko orokorrik, herri-kontsultarik eta industria-demokraziarik eza nabarmendu zuten. 1918ko amaieran, Karl Kautsky marxista txekiar austriarrak Errusia sobietarraren izaera antidemokratikoa gaitzesten zuen panfleto antileninista bat idatzi zuen, eta Leninek sutsuki erantzun zion. Rosa Luxemburg marxista alemaniarrak Kautskyren iritziak babestu zituen zuen, eta Piotr Kropotkin anarkista errusiarrak boltxebikeek boterea hartzea "errusiar Iraultzaren ehorzketa" hitzekin deskribatu zuen.
Brest-Litovskeko ituna: 1917-1918
Agintea hartzean, Leninek uste zuen bere gobernuaren politika giltzarri bat Lehen Mundu Gerratik erretiratzea izan behar zela, Alemania eta Austria-Hungariako potentzia zentralekin armistizio bat ezarriz. Uste zuen gerra etengabeak erresumina sortuko zuela gerrarekin nekatuta zeuden tropa errusiarren artean, bakea agindu baitzien, eta tropa horiek eta alemaniar armadaren aurrerapenak mehatxu egiten ziotela bai bere gobernuari bai nazioarteko sozialismoaren kausari. Aitzitik, beste boltxebike batzuek, Nikolai Bukharinek eta ezkerreko komunistek bereziki, uste zuten potentzia zentralekin bakea lortzea nazioarteko sozialismoari traizio egitea izango zela, eta Errusiak, aldiz, "Defentsa iraultzaileko gerra" egin behar zuela, proletariotza alemaniarra bere gobernuaren aurka altxatzeko.
Leninek hiru hilabeteko armistizioa proposatu zuen 1917ko azaroko Bake Dekretuan. Dekretu hori Sobieten II. Kongresuak onartu zuen eta Alemaniako eta Austria-Hungariako gobernuei aurkeztu zitzaien. Alemaniarrek erantzun positiboa eman zuten, Mendebaldeko Frontean kontzentratzeko eta berehalako porrota saihesteko aukera gisa ikusiz. Azaroan, armistiziorako elkarrizketak hasi ziren Brest-Litovsken, Ekialdeko Fronteko goi-agintari alemaniarraren kuartel nagusian, Errusiako ordezkaritzarekin, Trotski eta Adolph Joffe buru zirela. Bien bitartean, urtarrilera arteko su-etena adostu zen. Negoziazioetan zehar, alemaniarrek beren gerra-konkistei eutsi zieten, Polonia, Lituania eta Kurlandia barne; errusiarrek, berriz, hau nazio horien autodeterminazio-eskubideen urraketa zela erantzun zuten.. Boltxebike batzuek negoziazioak luzatzeko itxaropena agertu zuten, Europa osoan proletario iraultza piztu arte. 1918ko urtarrilaren 7an, Trotski Brest-Litovsketik San Petersburgora itzuli zen, potentzia zentralen ultimatum batekin: edo Errusiak Alemaniaren lurralde-eskakizunak onartzen zituen, edo gerra berriz hasiko zen.
Urtarrilean eta berriro otsailean, Leninek Alemaniaren proposamenak onartzeko eskatu zien boltxebikeei. Lurralde galerak onargarriak zirela argudiatu zuen, boltxebikeek zuzendutako gobernuaren biziraupena bermatzen bazuten. Boltxebike gehienek uko egin zioten bere jarrerari, armistizioa luzatu eta Alemaniaren arreta bereganatzeko esperantzan. Otsailaren 18an, Alemaniako armadak Faustschlag Operazioa abiarazi zuen, errusiarrek kontrolatutako lurraldean gehiago aurrera eginez eta Dvinsk egun batean konkistatuz. Une horretan, Leninek Boltxebikeen Batzorde Zentraleko gehiengo txiki bat konbentzitu zuen potentzia zentralen eskariak onar zitzan. Otsailaren 23an, potentzia zentralek ultimatum berri bat abiarazi zuten: Errusiak alemaniarren kontrola aitortu behar zuen, ez bakarrik Poloniaren eta Baltikoko estatuen kontrola, baita Ukrainarena ere, edo eskala handiko inbasio bati aurre egin behar zion.
Martxoaren 3an Brest-Litovskeko Ituna sinatu zen. Emaitza lurralde galera masiboa izan zen Errusiarentzat; izan ere, antzinako Inperioko biztanleriaren % 26, nekazaritza-azaleraren % 37, industriaren % 28, trenbideen % 26 eta ikatz- eta burdina-hobien hiru laurdenak alemaniarren kontrolpean jarri ziren. Ondorioz, Ituna erabat inpopularra izan zen Errusiako espektro politiko osoan, eta ezkerreko hainbat boltxebike eta sozialista-iraultzailek Sovnarkom utzi zuten protesta gisa. Itunaren ondoren, Sovnarkom Alemanian proletarioen iraultza sustatzen saiatu zen, herrialdean antigoaleko eta gobernuaren aurkako argitalpen batzuk argitaratuz; Alemaniako gobernuak errepresaliak hartu zituen diplomatiko errusiarrak kanporatuz. Hala ere, Itunak ez zuen lortu potentzia zentralen porrota gelditzea; 1918ko azaroan, Gilen II.a enperadore alemaniarrak abdikatu egin zuen eta herrialdeko administrazio berriak Armistizioa sinatu zuen aliatuekin. Ondorioz, Sovnarkomek Brest-Litovskeko Ituna baliogabetu zuen.
Kulaken aurkako kanpainak, txekak eta Izu gorria: 1918–1922
1918ko hasieran, Errusiako mendebaldeko hiri askok goseteari aurre egin behar izan zioten elikagaien urritasun kronikoaren ondorioz. Leninek kulak edo nekazari aberatsenei egotzi zien errua, ustez beren finantza-balioa handitzeko ekoiztu zuten alea bereganatzen zutelako. 1918ko maiatzean, errekisizio agindu bat eman zuen, kulaken alea konfiskatzeko destakamendu armatuak ezartzen zituena hirietan banatzeko, eta ekainean Nekazari Pobreen Batzordeen eraketara deitu zuen, errekisizioan laguntzeko. Politika horrek desordena sozial handiak eta indarkeria eragin zituen, destakamendu armatuek nekazari-taldeei aurre egin baitzieten askotan, gerra zibilerako eremua prestatzen lagunduz. Leninen ikuspuntuen adibide nabarmenetako bat 1918ko abuztuan Pentzako boltxebikeei emandako telegrama izan zen, non nekazarien matxinada bat erreprimitzeko eskatzen zien, gutxienez 100 "kulak ezagun, gizon aberats [eta] odol-xukatzaile" urkatuz.
Konfiskazioek nekazariak bultzatu zituzten norberak kontsumi zezakeena baino ale gehiago ez ekoiztera, eta ekoizpena amildu egin zen. Goraldian zegoen merkatu beltz batek osatu zuen Estatuak zigortutako ekonomia ofiziala zuen, eta Leninek espekulatzaileak, estraperlistak eta arpilatzaileak fusilatzera deitu. Bai sozialista-iraultzaileek eta bai ezkerreko sozialista-iraultzaileek ale-jabetze armatuak gaitzetsi zituzten Errusia osoko Sobieten V. Biltzarrean, 1918ko uztailean. Nekazari Pobreen Batzordeek kulak ez ziren nekazariak ere jazartzen zituztela eta, horrela, nekazariaren gobernuaren aurkako sentimenduan laguntzen zutela ohartzean, 1918ko abenduan, Leninek ezabatu egin zituen.
Leninek behin eta berriz azpimarratu zuen terrorearen eta indarkeriaren beharra ordena zaharra bertan behera uzteko eta iraultzaren arrakasta ziurtatzeko. Errusia osoko Sobieten Batzorde Exekutibo Zentralaren aurrean, 1917ko azaroan, honakoa adierazi zuen: "Estatua indarkeria erabiltzeko sortutako erakundea da. Lehen, indarkeria hori poltsikoa beteta dutenek erabiltzen zuen, herri osoaren aurka; orain, herriaren intereserako antolatu nahi dugu indarkeria". Heriotza-zigorra indargabetzeko iradokizunen aurka egin zuen irmoki. Indar antiboltxebikeek bere administrazioa bertan behera utziko zuten beldur, 1917ko abenduan Leninek Kontrarreboluzioari eta Sabotajeari aurre egiteko Larrialdi Batzordea sortzea agindu zuen, edo Txeka, Feliks Dzerzhinskik zuzendutako polizia politikoko indar bat.
1918ko irailean, Sovnarkomek Izu Gorria, Txekak antolatutako errepresio sistema, inauguratzen zuen dekretua onartu zuen. Batzuetan burgesia osoa desagerrarazteko saiakera gisa deskribatzen den arren, Leninek ez zituen klase horretako kide guztiak suntsitu nahi, beren nagusitasuna berrezarri nahi zutenak bakarrik. Izuaren biktima gehienak bizitza erosoa zuten hiritarrak edo administrazio tsaristako kide ohiak ziren; beste batzuk antiboltxebikeak ziren, ez burgesak, eta gizarte batean desiragaitzat hartzen zirenak zeuden, prostitutak adibidez. Txekak gobernuaren etsaitzat jotzen zuen edonor kondenatzeko eta exekutatzeko eskubidea hartu zuen, Auzitegi Iraultzaileetara jo gabe. Ondorioz, Errusia sobietar osoan Txekak erailketak egin zituen, askotan hilketa masiboak. Adibidez, Petrogradoko Txekak 512 pertsona exekutatu zituen egun gutxitan. Ez da erregistrorik gordetzen Izu Gorrian zenbat hil ziren zehatz adierazten duenik; historialarien ondorengo estimazioak 10.000-15.000, eta 50.000-140.000 artekoak izan dira.
Lenin ez zen inoiz indarkeria horren lekuko izan, ez eta bertatik bertara parte hartu ere, eta publikoki urrundu zen harengandik. Argitaratutako artikuluek eta hitzaldiek gutxitan eskatzen zituzten exekuzioak, baina aldizka egiten zituen bere telegrama kodifikatuetan eta isilpeko oharretan. Boltxebike askok Txekaren exekuzio masiboak gaitzetsi zituzten eta erakundearen itxurazko erantzukizun faltaren beldur izan ziren. Alderdi Komunista bere jarduerak murrizten saiatu zen 1919ko otsailean, auzitegi eta exekuzio botereak kenduz gerra-lege ofizialaren pean ez zeuden eremuetan, baina Txekak lehen bezala jarraitu zuen herrialdeko leku gehienetan. 1920an, Txeka Errusia sobietarreko erakunderik boteretsuena bihurtu zen, eta eragina izan zuen Estatuko beste aparatu guztietan.