cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2004ko Espainiako hauteskunde orokorrak
Ezker Batuak aurretik zituen ia eserlekuen erdiak galdu zituen. Esquerra Republicana de Catalunyak eserleku kopurua zortzira igo zuen, eta Nafarroa Baik kongresuan bere lehen eserlekua lortu zuen. Euzko Alderdi Jeltzaleak eta Eusko Alkartasunak ez zuten aldaketarik izan eserleku kopuruan, eta Ezker abertzaleak baliogabeko botoarekin bozkatzeko deia egin zuen bere hautagaitzak legez kanporatu eta gero.
Emaitzak
Euskal Herrian baliogabeko botoak ugariak izan ziren, 150.000 inguru. Ezker abertzaleak, bere hautes zerrendak legez kanporatuko zirela ikusirik eta 2000ko hauteskundeetan hartutako jarrera abstentzionistari uko eginez, Autodeterminazioari bai zioten hautesorriekin bozkatzeko deia egin zuen, zeinak baliogabe hartu baitziren.
Micaela Feldman de Etchebehere
Micaela Feldman Etchebehre, Mika Feldman eta Mika Etchebehere bezala ere ezaguna (Moisés Ville, Santa Fe probintzia, 1902ko martxoaren 14a - Paris, 1992ko uztailaren 7a) Espainiako gerra zibila ren garaian POUMeko milizia baten kapitain bilakatu zen militante argentinarra izan zen.
Biografia
Mika Feldman Moisés Ville-n, Santa Fe probintzia ( Argentina ), jaio zen, zaren garaiko Errusiako progroms-etatik ihes egindako familia judu batean. Odontologia ikasi zuen Buenos Airesen eta unibertsitateko urteetan aktiboki militatu zuen hainbat talde politiko anarkista, komunista eta sozialistetan. Jarduera politiko hori dela eta, lehenik bikotekidea eta ondoren senarra izan zen Hipólito Etchebehere, euskal jatorriko ingeniaritza ikasle gaztea ezagutu zuen. Elkarrekin Insurrexit aldizkariaren inguruko talde politiko baten sorreran parte hartu zuten eta, 1924an Argentinako Alderdi Komunista rekin bat egin zuten. Bi urte beranduago, 1926an, PCAren politika estalinistarekin izandako desadostasunengatik eta Leon Trotskiren figurarekiko zuten sinpatiagatik, kanporatu egin zituzten.
Patagonian lau urte igaro zitutzten, odontologia, ikerketa eta aktibismo politikoarekin txandatuz.
1931an Europara joan ziren bizitzera eta Espainian eta Frantzian egonaldi laburrak egin ondoren Berlinen kokatu ziren. Alemanian egondako urteetak jarduera politiko bizikoak izan ziren, eta talde komunista eta trotskistekin harremanak izaten hasi ziren.
Hitlerrek boterearen gorakadaren eta sozialisten eta komunisten porrotaren ondoren Parisera joan ziren. Parisen Que Faire talde trotskistarekin harremandu ziren. Bien bitartean, Hipólitoren osasunak okertzen jarraitu zuen eta Buenos Aireseko urtetatik zuen tuberkulosiak okerrera jo eta sendategi baten ingresatuta egon behar izan zuen. Egoera horretan bikoteak ezkontzea erabaki zuen, bestela ezin izango baitzuen hura bisitatu.
Emazteak senarraren abizena hartzeko Frantziako tradizioa zela eta, aurrerantzean Micalela (edo Mika) Feldman Etchebehere izena hartu zuen. Hala ere nahasmena dago izenaren inguruan, modu ezberdinetara agertzen baita: Mika Etchebéhère bezala, beste batzuetan Mika Feldman Etchebéhère edo, beste modu batzutara.
Fronte Popularraren Espainiako garaipenaren ondoren Madrilen finkatzea erabaki zuen bikoteak. 1936ko uztailean POUMeko militanteek osatutako zutabean alde egin zuten, identifikatuta sentitu ziren alderdiarekin, nahiz eta inoiz ez ziren militante organikoak bihurtu.
Parte hartu zuten lehen borrokan, Atienzan, Hipólito hil zen eta Mikak hartu zuen bere lekua. Bere ausardiagatik, zentzu komunagatik eta humanitarismoagatik, kapitain-izarrak lortu zituen eta La Capitana izenarekin ezaguna izan zen armada errepublikanoan, maila hori lortu zuen atzerriko emakume bakarra izateagatik. Bere konpainia Sigüenzaren defentsan lehenik eta Madrilen ondoren, Pineda de Humera eta Cerro del Águilaren aurka borrokatu zen.
1937ko apirilean Madrilen atxilotu zuten, Cheka batera bidali eta Errepublikaren etsai trotskista gisa galdekatu zuten. Bere lagunen ahaleginari esker, batez ere Cipriano Mera anarkistari esker, aske utzi zuten, baina ez zuen armadara itzultzeko baimenik izan. Madrilen egon zen hiria erori baino egun batzuk lehenagorate.
Gerra garaian miliziano gisa izandako jardunaren lekukotza utzi zuen 1975ean Parisen idatzitako Ma guerre d’Espagne à moi, liburuan. Gaztelaniaz Mi guerra de España. Txalapartak argitaratua.
1939ko apirilean Parisen zegoen jadanik, baina judua izateagatik eta ezkertiar militantea izateagatik, Buenos Airesera itzuli behar izan zuen. Bigarren Mundu Gerra amaitu arte geratu zen Argentinan. 1945etik 1992an zendu zen arte, Parisen eta Perigny hirian bizi izan zen. Azken urteak Alésia kalean dagoen adinekoen egoitza batean igaro zituen. Hi ondoren, bere gorpua erraustu egin zuten eta, hautsak Senan bota ziren (klandestinoki).
The Lobster
The Lobster (euskaraz Langosta), 2015eko Yorgos Lanthimos greziarrak zuzendutako umore beltzeko distopia film bat da. Colin Farrell, Rachel Weisz, Jessica Barden, Olivia Colman, Ashley Jensen, Ariane Labed, Angeliki Papoulia, John C. Reilly, Léa Seydoux, Michael Smiley eta Ben Whishaw aktoreek antzeztu zuten.
Film esperimentala da: gai nagusia bakardadea du, bakarrik hil eta bakarrik bizitzea, bai eta norbaitekin bikote bizimoduan bizitzearen beldurra.
Argumentua
Distopiazko mudu batean, jada ezarritako arauen arabera, ezkongabeak atxilotuak eta Hotelera eramanak dira, bertan 45 egunetako epean bikotea topatzera derrigortuak dute, bestelakoan animaliak bilakatu eta basora bidaliak izango baitira. Masturbazioa debekatua dago, baina Hoteleko neskameak eragindako sexu-estimulazioa, orgasmorik gabe, derrigorrezkoa. Hoteleko apopiloak dantzaldietara joan eta bikotea izatearen abantailak nabarmentzen duten iragarkiak ikusten dituzte. Gainera, apopiloek Hoteleko egonaldia ere luza dezakete, Bakartiak basoan arma-lasaigarrien bidez ehizatuz. Ehizatutako Bakarti bakoitzeko Hotelean bikotea bilatzen jarraitzeko egun batez sarituak dira.
Villers-Saint-Genest
Villers-Saint-Genest Frantziako udalerria da, Oise departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villers-Saint-Genest udalerrian erroldatutako biztanleak 392 ziren. Familiak 131 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 83 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 131 etxebizitza zeuden, 128 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 131etxeak ziren. 128 etxebizitza nagusietatik 115 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 12 etxek hiru zituzten, 40 etxek lau zituzten eta 75 etxek bost zituzten. 115 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 47 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 73 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 259 ziren, horien artean 211 aktiboak ziren eta 48 inaktiboak ziren. 211 pertsona aktiboetatik 193 lanean zeuden (104 gizon eta 89 emakume) eta 18 langabezian zeuden (8 gizon eta 10 emakume). 48 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villers-Saint-Genest udalerrian 122 unitate fiskal zeuden, 367 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.366 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren eta 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren.
2000. urtean Villers-Saint-Genest udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ben-Hur (1959ko filma)
Ben-Hur William Wylerrek 1959an zuzendutako film epikoa da. Lew Wallace idazle eta jeneralak idatzitako Ben-Hur: A Tale of the Christ eleberrian oinarrituta dago. Film honen aurretik, beste batzuk ere egin ziren historia honetan oinarrituta, baina ez zuten arrakastarik izan 1959ko filmarekin alderatuta.
Argumentua
Nazareteko Jesusen garaiko Judean girotutako pelikula honek Juda Ben-Hur printze juduaren historia kontatzen du. Filmaren hasieran gaztetako lagun batekin elkartzen da, hainbat urte Erroman egin dituen Mesala jeneralarekin. Honek bere aberria eta erlijioa utzi eta Erromaren zerbitzura lan egiteko eskatzen dio, horrela etorkizun oparoa izango duelakoan. Ben-Hurrek, baina, uko egiten dio bere adiskidearen eskaintzari, eta bere herriari eta erlijioari leial irauten du. Horrek bien arteko haserrea pizten du.
Zoritxarreko istripu baten ondorioz, Ben-Hur, bere arreba Tirza eta ama Myriam atxilotu egin zituzten. Ama eta arreba ziegan sartu zituzten eta Ben-Hur galeretara bidali zuten esklabo. Galerara bidean zihoala, Nazaretetik igaro zen, eta bertan Jesus ezagutu zuen, honek ur pixka bat eman zionean erromatarren aginduaren aurka.
Galeretan hiru urte lanean zebilela, bera zihoan ontzia erasotu zuten Erromaren etsai batzuek, baina Ben-Hurrek bere buruaz gain kapitaina salbatzea lortu zuen. Horregatik, kapitainak bere semeorde egin zuen Erroman. Bitartean, Mesalarekiko gorrotoa handitzen joan zitzaion bere barnean, eta aukera sortu bezain laster Judeara itzuli eta mendekua hartzea erabaki zuen. Bidean, Baltasar erregea eta Sheilk Iderim merkatari arabiarra ezagutu zituen; lehenengoak Mesiasen berri eman zion, Jainkoaren bidalia zela adieraziz. Bigarrenak bere zaldiekin lasterketa garrantzitsu baten parte hartzeko aukera eskaini zion. Lasterketa horretan parte hartzekoa zen Mesala ere.
Jerusalenera itzultzean, bere etxea bertan behera utzita aurkitu zuen, eta inork ere ez zuen bere ama eta arrebaren berririk. Gaztetan bere morroi izan zen Simonidesen alaba Esterrekin ezkondu zen. Honek ezkutatu egin zion bere ama eta arreba legenarrak jota zeudela, gaixoentzako kobazulo batean.
Lasterketa egunean, Judak argi zeukan mendekua hartu behar zuela. Lasterketa gogor baten ondoren, Mesala garaitu zuen. Hau hilzorian gelditu zen Ben-Hurren zaldiek zapalduta. Mesalak, hil aurretik, esan zion bere ama eta arreba non zeuden, eta Judak bertara joatea erabaki zuen. Han Ester aurkitu zuen, beraiei janari apur bat eramatera joana, eta berarekin haserretu zen aurretik horren berri eman ez ziolako. Baina honek Nazareteko Jesusen berri eman zion, eta azken aukera bezala ama eta arreba berarengana eramatea erabaki zuen.
Jerusalenera heltzean, baina, erromatarrek Jesus atxilotu eta heriotzara zigortu zutela jakin zuten. Gurutzea eramaten zihoala, Juda konturatu zen Jesus hori zela galeretara bidean berari ura eskaini ziona, eta laguntzea erabaki zuen. Azkenean, Juda, bere ama, arreba eta emaztea Jesusen heriotzaren testigu izan ziren. Juda lur jota gelditu zen bere itxaropen bakarra horrela galduta ikustean, baina etxera bihurtzean bere ama eta arreba sendatuta aurkitu zituen. Orduan konturatu zen Jesusen handitasunaz eta Jainko izaeraz.
Sariak
Ben-Hurrek 11 Oscar irabazi zituen, bere garaian inork lortu ez zuen errekorra. Bere ostean Titanicek eta Eraztunen Jaunak soilik lortu zuten horrelako emaitza ona. Film onenari, aktore onenari, zuzendari onenari, bigarren mailako aktore onenari (Hugh Griffith), arte zuzendari onenari, argazkigintza onenari, jantzi onenei, ikus efektu onenari, muntatze onenari, soinu banda onenari eta soinu onenari Oscarrak irabazi zituen hain zuzen.
Mugikortasun iraunkor
Mugikortasun iraunkorra ingurumenean inpaktu txikia duten mugikortasun moduen multzoari deritzo. Pertsonen zein ondasunen joan-etorriez aritzean, batez ere jasangarritasunaren alorrean, gero eta gehiago hitz egiten da mugikortasunaz eta ez garraio hutsaz, oinezkoen bidaiak ere kontuan hartzen dituen kontzeptu zabalagoa baita lehena.
Ezaugarriak
Mugikortasunaren jasangarritasuna ebaluatzeko elementuak hainbat dira: lurretik, uretatik zein airetik mugitzeko erabiltzen den ibilgailua edo modua, energia iturria, mugikortasuna bideratzeko erabiltzen den azpiegitura (errepidea, trenbidea, ubidea edo beste edozein), etab. Mugikortasuna nola gauzatzen den baldintzatzen dituzten eragiketak eta logistika ere kontuan hartu behar da. Mugikortasunaren jasangarritasuna neurtzeko, sistemen eraginkortasuna zein haiek ingurunean duten inpaktua ezagutu behar dira.
Garraioaren plangintza tradizionalaren helburu nagusia mugikortasuna azkartzea da, batez ere ibilgailuentzako, eta ez du mugikortasuna osotasunean kontuan hartzen. Garraio sistemek inpaktu nabarmena dute ingurumenean, eta munduko energia kontsumoaren eta karbono dioxido igorpenen % 20 eta % 25 artean suposatzen dute. Maila lokalean, berriz, tokiko aire kutsaduraren erantzule nagusietako bat dira. Gizarte kostuei dagokienez, istripuak, gaixotasunak eta jarduera fisikoaren gabezia eragiten dituzte jasangarriak ez diren mugikortasun moduek. Zirkulazioaren buxadurek, berriz, kostu ekonomikoak sortzen dituzte langileen denbora galerengatik eta ondasun eta zerbitzuen banaketan gertatzen diren atzerapenengatik.
Eibarko udaletxea
Historia
Konzejokua udaletxe zaharraren egoera txarrak herritarren kexa ugari eragin zituen eta 1870 urtean Felix Gisasola alkateak eraikin berria altxatzearren beharra azaldu zuen. 1899 urtean Ramon Kortazar arkitekto donostiarraren diseinua hartu zuten eta Antonio Iturrioz alkateak ezarri zuen lehenengo harria. Udaletxe berria 1901eko irailaren 14an inauguratu zen. Inaugurazio egunean Eibarren egiten ziren produktuen (batez ere armen) erakusketa antolatu zen, eta ekitaldi ofizialaren ostean, bazkari handi bat eta esku-dantza egin zituzten.
Hormigoizko eraikina zen, material horrekin Gipuzkoan egindako lehenetariko eraikina. Aurreko udaletxearen bikoitza zen tamainuz eta euskal udaletxe tradizionalari pizkundeko jauregi italiarren kutsua eman zion. Hain handia izanik udaletxe zaharraz gain ondoan zegoen "Errege Etxea" (Casa Real) ere eraitsi egin zuten eta Ego ibaia bera ere estali behar izan zen.
Espainiar Estatuan errepublikaren bandera ezarri zen lehenengo hiria izan zen Eibar. 1931ko apirilaren 14ko goizeko seiretan ezarri zuten udaletxeko balkoian. Gerra Zibilean iparraldeko frontea udaletxearen aurrean egon zen 1936-37 arteko udazken-neguan eta oraindik udaletxearen aurrealdeko horman ikus daitezke bonbaketen metrailak eragindako talkak.
Hasiera hartan "U" itxurako oinplanoa zuen baina 1961 urtean eraikin berria ezarri zen erdian patio itxia sortuz. 1975etik aurrera erakusketak egiteko erabiltzen da patioa. 2001 urtean erabat berriztu zuten barnealdea eta kanpoaldea kolore biziez margotu zuten. 2003an inauguratu zuten berriz.
Ezaugarriak
Oinplano errektangularra duen eraikin neoklasikoa da. 43,80 metrotako luzera du, 33,30 metrotako zabalera eta 15 metrotako altuera. Behe solairuak arkupe luze bat da simetrikoa eta bost zatitan banatzen dena. Guztira bederatzi arku ditu eta erdikoa da aipagarriena, zutabe sendoak eta sabaian triagelu formako frontoia baitu. Frontoi honetan kokatzen da erlojua. Arkupearen gainean bi solairu daude.
Rozay-en-Brie
Rozay-en-Brie Frantziako udalerria da, Sena eta Marne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Rozay-en-Brie udalerrian erroldatutako biztanleak 2.712 ziren. Familiak 1.017 ziren, horien artean 271 pertsona bakarrekoak ziren (96 bakarrik bizi ziren gizonak eta 175 bakarrik bizi ziren emakumeak), 299 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 351 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 96 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.169 etxebizitza zeuden, 1.051 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 97 hutsik zeuden. 759 etxeak ziren eta 400 apartamentuak ziren. 1.051 etxebizitza nagusietatik 650 bere jabearen bizilekua ziren, 348 alokairuan okupaturik zeuden eta 54 doan lagata zeuden; 33 etxek gela bat zuten, 123 etxek bi zituzten, 175 etxek hiru zituzten, 245 etxek lau zituzten eta 475 etxek bost zituzten. 673 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 502 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 450 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.755 ziren, horien artean 1.354 aktiboak ziren eta 401 inaktiboak ziren. 1.354 pertsona aktiboetatik 1.271 lanean zeuden (684 gizon eta 587 emakume) eta 84 langabezian zeuden (33 gizon eta 51 emakume). 401 pertsona inaktiboetatik 136 erretiraturik zeuden, 155 ikasten zeuden eta 110 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rozay-en-Brie udalerrian 1.057 unitate fiskal zeuden, 2.708 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.523 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 154 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 20 eraikuntza enpresak ziren, 25 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 11 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 16 finantziazio enpresak ziren, 8 higiezinen enpresak ziren, 12 zerbitzu enpresak ziren, 29 administrazio publikoko enpresak ziren eta 11 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 48 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 5 banku bulegoak, 2 funerariak, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 4 igeltseroak, 2 margolariak, 4 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 4 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 5 jatetxeak, 6 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 10 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta anbulantzia 1  bat zegoen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen. Rozay-en-Brie udalerrian1 Bigarren Hezkuntzako ikastetxea eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 665 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 801.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
La Bastide (Var)
La Bastide Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Var departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Bastide udalerrian erroldatutako biztanleak 183 ziren. Familiak 74 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 23 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 225 etxebizitza zeuden, 80 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 143 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 194 etxeak ziren eta 31 apartamentuak ziren. 80 etxebizitza nagusietatik 56 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 5 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 26 etxek lau zituzten eta 25 etxek bost zituzten. 63 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 37 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 37 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 123 ziren, horien artean 84 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 84 pertsona aktiboetatik 72 lanean zeuden (37 gizon eta 35 emakume) eta 14 langabezian zeuden (5 gizon eta 9 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Bastide udalerrian 71 unitate fiskal zeuden, 142,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.454 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa eta 2 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ledesma kalea
Oraintxuki oso-osorik oinezkoentzako eremu gisa birmoldatu dute, Bilboko parranda eta gau giro guneetako bat da, taberna eta jatetxez beterik dagoelarik.
Eraikin interesgarriak
Ledesma kalearen inguruan honako eraikin nabarmen hauek daude:
Garraiobideak
Bilboko Metroaren Abandoko geltokia (Berastegi kalearen irteeran).
Aston (Ariège)
Aston Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ariège departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Aston udalerrian erroldatutako biztanleak 236 ziren. Familiak 104 ziren, horien artean 26 pertsona bakarrekoak ziren (17 bakarrik bizi ziren gizonak eta 9 bakarrik bizi ziren emakumeak), 43 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 26 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 9 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 241 etxebizitza zeuden, 107 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 113 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 199 etxeak ziren eta 41 apartamentuak ziren. 107 etxebizitza nagusietatik 62 bere jabearen bizilekua ziren, 42 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 59 etxek bost zituzten. 80 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 57 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Aston udalerrian 96 unitate fiskal zeuden, 216 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.153 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Juniville
Juniville Frantziako udalerri bat da Ardenak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Iñaki Perurena
Iñaki Perurena Gartziarena (Leitza, 1956ko irailaren 23a) nafar harri-jasotzailea da, historiako handienetakoa. Horrezaz gainera, aktore, olerkari, bertsolari, eskultore eta historiazalea ere da.
Juniville
Biztanleria
2007an Juniville udalerrian erroldatutako biztanleak 1.100 ziren. Familiak 388 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 124 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 184 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Iñaki Perurena
Bizitza
Martin Garziarena aizkolariaren iloba da. Haurtzarotik harri-jasotzeko zaletasuna zuen arren, etxean ez zuten nahi, eta hasieran ezkutuka ibiltzen zen. Aizkoran ere hasi zen, eta 16 urterekin gazte mailako txapela irabazi zuen. Hogei urte inguru zituela, harri-jasotze apustuak alde batera utzi zituen, "kirola apustua baino nahiago zuelako". Handik aurrera, harri handiekin markak egiten jardun zuen.
Erakustaldiak ere, ugari egin ditu, bai Euskal Herrian, bai Euskal Herritik kanpo (Japonian eta Estatu Batuetan, esate baterako). Hizlari bikaina izanik, plazagizon aparta, lan handia egin du harriaren mundua ezagutarazten. Asmo horrekin, 2009an Leitzako Gorrittenea baserrian, Peru Harri museoa, harriari, herri kirolari eta Euskal Herriko kultura eta historiari eskainitako museoa ireki zuen.
Juniville
Etxebizitza
2007an 413 etxebizitza zeuden, 396 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 385 etxeak ziren eta 25 apartamentuak ziren. 396 etxebizitza nagusietatik 277 bere jabearen bizilekua ziren, 109 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 35 etxek hiru zituzten, 91 etxek lau zituzten eta 269 etxek bost zituzten. 328 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 161 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 213 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Iñaki Perurena
Bizitza
1999an Nafarroako Gobernuak Nafarroako Kirol Merituaren Urrezko Domina eman zion. 2011n Lizarrako Irujo Etxea Elkarteak emandako Manuel Irujo saria jaso zuen.
Juniville
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 666 ziren, horien artean 514 aktiboak ziren eta 152 inaktiboak ziren. 514 pertsona aktiboetatik 476 lanean zeuden (266 gizon eta 210 emakume) eta 38 langabezian zeuden (10 gizon eta 28 emakume). 152 pertsona inaktiboetatik 40 erretiraturik zeuden, 56 ikasten zeuden eta 56 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Iñaki Perurena
Bizitza
Ezkonduta dago eta hiru seme-alaba ditu. Inaxio semea ere harri-jasotzailea da; Xabier, aktorea; eta Maite, txaleko egilea (harriak jasotzeko kirol txalekoak eta haietan oinarritutako kale jantziak josten ditu).
Juniville
Diru sarrerak
2009an Juniville udalerrian 401 unitate fiskal zeuden, 1.149 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.389 euro zen.
Iñaki Perurena
Telebistan
Telebistan ere aritu da, aktore eta aurkezle, baina batez ere Goenkalen Imanolen papera egiteagatik da ezaguna. Ondorengo saio hauetan parte hartu du:
Juniville
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 58 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 14 eraikuntza enpresak ziren, 16 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 kirol-denda zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Juniville udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.440 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Clement Arrindell
Zuzenbidea ikasi zuen eta abokatu aritu zen Ingalaterran, 1958an Saint Kittsera itzuli zen arte. 1972tik 1981era magistratu izan zen. 1981etik 1983ra Saint Kitts eta Nevisko azken gobernadore koloniala izan zen, eta 1983ko irailaren 19an lehen gobernadore orokorra izan zen herrialdearen independentziarekin. 1995eko abenduaren 31n kargua utzi zuen.
Alice Wilson
Alice Evelyn Wilson —Alice Wilson izen-deiturez ezaguna— (Cobourg, 1881eko abuztuaren 26a - Otawa, 1964ko apirilaren 15a) Kanadako lehen geologo eta paleontologoa izan zen. Gizonak nagusi ziren lanbide batean aitzindari gisa erronka asko izan zituen, baina 1913 eta 1963 artean Ottawa eskualdeko arrokei eta fosilei buruz egin zituen ikerketa zientifikoak ezagutza-iturri errespetagarritzat hartzen dira oraindik ere.
Ontarion (Cobourg) hazi zen bitartean, Wilsonek kanoa-ibilaldi eta kanpamentu-bidaia ugari egin zituen bere aita eta anaiekin. Bitarte horretan piztu zitzaion fosilekiko interesa eta familiaren laguntzarekin batera geologo bihurtzeko lehen urratsak ematen hasi zen.
Ontarioko ekialdeko Paleozoiko formen ezagutzan izen handia lortu zuen. Leku horren estruktura, estratigrafia eta antolaketa inork baino gehiago ezagutzen zituen: fosilak deskribatu zituen hainbat horri eta monografikoetan, gehienbat Ordovicia arokoak. Honela, irakurketen bidez, txangoen bidez, argitalpen desberdinen bidez eta museoetako eskaintzen laguntzarekin, geologia zabaldu eta jende ororentzat erakargarri bihurtu zuen.
Familia
Bere familiak probintzia horretako gehiengoak bezela Erresuma Batuko jatorria zuen. Erlijio kristau anglikanoa jarraitzen zuten, eta Erresuma Batuaren barnean zegoen Inperio Britanikoaren elitearen partaide ziren. Bere familian jakintza zientifikoak eta ikasketak garrantzi handia zuten; ondorioz, Alice txikitatik bultzatu zuten ezagutza zientifikoa eskuratzeko ibilbidea ekitera.
Hezkuntza
1901ean hizkuntza modernoak ikasten hasi zen Cobourgoko Victoria Unibertsitatean, baina bere osasun eskasagatik bere ikasketak bertan behera utzi zituen. Handik denbora batera, Torontoko Unibertsitateko Museoko Mineralogia Dibisioak kontratatu zuen. Horrela, Geologian hasi zuen bere karrera. Bertan fosilak antolatu, katalogatu eta deskribatu egiten zituen. Lan hau Otawako Victoria Memorial Museoarentzako egiten zuten, (gaur egun Naturaren Museoa da) eta bere urteko soldata 800 dolarrekoa zen. Urte batzuen buruan, lizentziatura burutu eta museoko teknikari lanpostu iraunkor baterako kontratatu zuten Kanadako Geologia Zerbitzuan (GSC) 1909an. 1919an, berriz, Wilson Paleontologiako Laguntzailea bihurtu zen eta esker ona adierazteko Canadian Federation of University Women (CFUW) graduondoko ikasketekin saritu zuen. Bere lana eta ikasketak batzuetan bateragarriak ez ziren eta askotan ezinezkoa suertatzen zitzaion klasera joatea. Honela, CFUW-k lana eta ikasketak bateragarri izateko lagundu zion. Beste 10 urte igaro zirenean lortu zuen Wilsonek Chicagoko Unibertsitatean doktoretza titulua. 1929an izan zen eta 48 urte zituen.
Ikerkuntza
Txikitatik zuen Alicek fosilenganako interesa eta urteen poderioz, haunditzen joan zen. Honela, Wilson izan zen Otawa-Behe Saint Lawrenceeko fosil eta harri asko ikertu zituena. Ikerkuntzari eskaini zion denborari esker milaka kilometro karratu baino gehiago ikertzera iritsi zen bizikletaz zein kotxez. Modu honetara emakume geologo honek Otawako Behe ST. Lawranceko ibai arroko fosil eta sedimente buruzko informazio ugari batu zuen.
Lanbidea
Bere lana izateaz gainera bere maitasun eta interesa fosilak aurkitzera bideratu zituen. Hasieran hizkuntza modernoak ikasten hasi bazen ere, gaisoaldia pasa eta osasuna berreskuratu zuenean Torontoko Museoaren Mineralogiaren Sailean lan egin zuen. Honela hasi zen geologiaren arloko lan munduan eta bera izan zen Kanadako lehenengo emakume geologoa. Paleontologa ospetsua bihurtu zen eta ofizialki 1946. urtean jubilatu zen, 65 urte zituela. Nahiz eta lana ofizialki utzi, GSCko bere bulegoa mantendu zuen eta egunero joaten zen bertara, ikerketen berri jakitera. 1963an, 82 urte zituenean, bere bulegora joateari utzi zion eta hilabete batzuk beranduago hil zen, 1964ko apirilaren 15ean.
Lanbide-trebetasunak:
Bournezeau
Bournezeau Frantziako udalerri bat da, Vendée departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bournezeau udalerrian erroldatutako biztanleak 2.907 ziren. Familiak 1.180 ziren, horien artean 342 pertsona bakarrekoak ziren (148 bakarrik bizi ziren gizonak eta 194 bakarrik bizi ziren emakumeak), 394 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 403 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 41 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.374 etxebizitza zeuden, 1.212 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 92 bigarren erresidentzia ziren eta 70 hutsik zeuden. 1.259 etxeak ziren eta 48 apartamentuak ziren. 1.212 etxebizitza nagusietatik 840 bere jabearen bizilekua ziren, 355 alokairuan okupaturik zeuden eta 18 doan lagata zeuden; 63 etxek gela bat zuten, 56 etxek bi zituzten, 183 etxek hiru zituzten, 338 etxek lau zituzten eta 572 etxek bost zituzten. 964 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 468 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 576 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Bournezeau udalerrian 1.186 unitate fiskal zeuden, 2.937,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.765 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 108 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 16 eraikuntza enpresak ziren, 22 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 10 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 6 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 11 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 35 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 banku bulegoak, 7 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 4 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 3 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 4 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 8 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 1 bitxi-denda zen eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kate trofiko
Kate trofikoa (grezieratik: thophe, «elikadura»), elikakatea edo elikadura katea elikadura sare batean diren loturen sekuentzia lineala da, sareko beste espezierik jaten ez duen espezie batetik hasi eta sareko beste inork jaten ez duen espezieraino iristen dena. Espezie horietako bakoitza bere aurreko organismoaz elikatzen da; eta, era berean, hurrengoaren elikagaia da. Ekosistema bateko espezieen artean nutrizioari loturik dagoen energia eta elikagaien korrontea dela ere esan daiteke.
Maila trofikoak
1. Kate bakoitza landare batekin, ekoizle edota organismo autotrofo batekin hasten da. Hauek norbere produktuak sortzen ditu gai organikoak inorganikoetatik sintetizatzen, fotosintesi izeneko prozesuaren bidez. Sintetizazio honen lehengaia edo energia ekoizlea eguzkiaren argia da.
2. Katearen beste osagai edo kideei kontsumitzaileak deitzen zaie. Izan ere, ekoizletik elikatzen direnak lehen mailako kontsumitzaileak dira, eta aldi berean, lehen mailakoetatik elikatzen direnak bigarren mailako kontsumitzaileak deritze eta horrela elkarren segidan. Beraz, lehen mailako kontsumitzaileak belarjaleak dira eta bigarren eta hirugarren mailakoak haragijaleak. 3. Beste azken maila bat ere badago, deskonposatzaileena. Azken hauek, organismo hilen gain eragiten dute, materia organikoa degradatuz eta hau berriro materia inorganikoa eratuz. Bakterioak eta onddoak dira deskonposatzaile gehienak. Materia inorganiko hau (nitratoak, nitritoak, ura, etb.) lurrera eta (karbono dioxidoa) atmosferara bueltatuz.
Ekosistema trofiko baten maila trofikoak
Beraz, biozenosi edo komunitate biologiko batean elementu trofiko hauek daude:
Piramide trofikoa
Askotan kate trofikoetan parte hartzen duten elementuak (ekoizleak, lehen mailako kontsumitzaileak, bigarren mailako kontsumitzaileak, etab.) irudikatzeko piramide bat erabiltzen da. Piramide horren oinarrian organismo ekoizleak daude, hots, landareak. Hauen gainetik lehen mailako kontsumitzaileak, eta gero bigarren mailakoak. Hirugarren mailako kontsumitzaileak, ehiztari handiak alegia, piramide goiko aldean daude
Piramide trofikoek biomasa edo energia-fluxua irudikatu dezakete. Adibidez, maila trofiko desberdinen energia laukizuzen moduan adieraztean (bata bestearen gainean jarriz)
Energiaren piramideetan kontuan hartu behar da maila trofiko batean pilatutako energiaren zati txiki bat besterik ez dela pasatzen hurrengo mailara. Hori gertatzen da organismoek energia horren zati handi bat gastatzen dutelako euren bizi-prozesuak burutu ahal izateko. Gutxi gorabehera, energiaren %10 pasatzen da maila trofiko batetik hurrengora. Hots, belarrak fotosintesiaren bidez eguzkitik hartzen duen energiaren hamarrena pasatzen da animalien belarjaleen ehunetara. Eta hauen energiaren beste %10 soilik pasatzen da animalia belarjale horiek jaten dituzten haragijaleengana. Horrenbestez, zenbat eta maila trofiko gehiago egon ekoizle eta kontsumitzailearen artean, orduan eta jatorrizko energiaren kopuru txikiagoa geratuko da
Energia eta maila trofikoen arteko erlazioa
Organismo bat elikatzen den eta jaten duten faseen segida horretan, energia, hala, nibel trofiko batetik bestera igarotzen da. Landare berdeek edo fotosintesia erabiltzen duten beste organismoek eguzki-energia erabiltzen dute karbohidratoak sortzeko beren beharretarako. Energia kimiko horren zatirik handiena metabolismoan prozesatzen da, eta, arnasaldian, bero gisa galtzen da. Landareek, gainerako energia, biomasa bihurtzen dute, lur gainean egur eta belar ehun gisa eta lur azpian sustrai gisa. Azkenik, biltegiratutako energia den material hori larre-belarjaleak, deskonposatzaileak eta detritu-elikatzaileak biltzen dituen bigarren nibel trofikora pasatzen da.
Bigarren nibel trofikoan asimilatutako energia gehiena, arnasaldian, bero moduan, berriro galtzen den arren, zati bat biomasa bihurtzen da. Nibel trofiko bakoitzean, organismoek jasotzen dutena baino energia gutxiago bihurtzen dute biomasa. Beraz, zenbat eta urrats gehiago eman ekoizlearen eta azken kontsumitzailearen artean, orduan eta energia gutxiago geratzen da eskuragarri.
Landareek, fotosintesiaren bidez, eguzkitik zuzenean lortzen dute energia. Animaliek, berriz, jaten duten elikagaietatik lortzen dute energia, dela landarea edo animalia. Arnasketaren bidez, landareek zein animaliek energia aprobetxatzen dute, baina horren zati bat bero moduan xahutzen dute, kanpoko ingurunera pasatzen dena. Beraz, ekosistema batean zehar, energia-fluxua norabide bakarrekoa da.
Mikroorganismo batzuek gatz mineral bihurtzen dute hildako materia organikoa. Gatzak autotrofoek erabiltzen dituzte, eta autotrofoak heterotrofoek jaten dituzte. Ondoren, organismo autotrofoak zein heterotrofoak hiltzen dira, eta haien aztarnak mikroorganismoek eraldatzen dituzte, zikloa berriro hasiz. Horrela, materiak ekosisteman zirkulatzen du, modu ziklikoan.
2023ko Emakumezkoen Munduko Futbol Txapelketako F taldea
2023ko Emakumezkoen Munduko Futbol Txapelketako F taldea 2023ko uztailaren 23tik abuztuaren 2ra bitarte jokatuko da. Taldean Frantzia, Jamaika, Brasil eta Panama daude. Lehen bi taldeak igaroko dira 2023ko Emakumezkoen Munduko Futbol Txapelketako kanporaketa fasera.
Emaitzak
2023ko Emakumezkoen Munduko Futbol Txapelketako kanporaketa fasean lehenengo biak sailkatuko dira:
Partidak
Partiden ordutegiak jokaleku bakoitzari dagokien ordu-eremuaren araberakoak dira. .
Borek (Jičíngo barrutia)
Borek Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 104 biztanle ditu eta 6,38 kilometro koadroko azalera. Jičíngo barrutian dago.
2023ko Emakumezkoen Munduko Futbol Txapelketako F taldea
Frantzia vs Jamaika
<section begin=F1 /><section end=F1 />
Borek (Jičíngo barrutia)
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1841 urtean egin zen.
2023ko Emakumezkoen Munduko Futbol Txapelketako F taldea
Brasil vs Panama
<section begin=F2 /><section end=F2 />
Frantzia vs Brasil
<section begin=F3 /><section end=F3 />
Panama vs Jamaika
<section begin=F4 /><section end=F4 />
Jamaika vs Brasil
<section begin=F6 /><section end=F6 />
Ruda-Huta udalerria
Ruda-Huta Poloniako Lublingo voivoderriko landa-udalerri bat da, Chełm barrutian kokatuta. 112,21 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 4617 biztanle zituen.
Bridge of Allan
, 'Drochaid Alain' eta 'Brig o' Allan', Eskoziako udalerri bat da, Stirling konderrian.
Catarina (Texas)
Catarina Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Dimmit konderrian kokatuta dago, Texas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Helen Taylor
Lehen urteak eta gaztaroa
Coppinsen jaioa,Iverreko landetxe bat (Buckinghamshire), Lady Helen Kent duke eta dukeen alaba da, eta hiru neba izan ditu. Datcheteko Eton End School-en hezi zuten, eta gero Wantageko St Mary's School-en eta Gordonstounen. Gordonstounen, bigarren hezkuntzako 20 nesketako bat izan zen Alan Hamiltonek idatzi zuenez, "Gordonstoungo gizonezkoen giroan".
Apotomis
Apotomis Tortricidae familiako sits genero bat da. Bere espezie tipoa Apotomis turbidana da.
Helen Taylor
Lehen urteak eta gaztaroa
Herri prentsak "Melones" deitu zion. Helenen Hitzetan: "'Gizen samar nengoen, Gordonstoungo mutilek deitzen zidaten hori. Uste dut orain bi pertsonek baino ez didatela horrela deitzen. Jatorrizko testuingurua aspaldi joan da'... Gordonstoungo basoetan bi garagardo hartzea basatitzat jotzen bada, orduan bai. Erretzen nuen, baina beti izutu naute drogek.'"
Ibilbidea
Gordonstoun utzi zuenean (arte-klasea zuen), Londresera joan eta dirua irabazi nahi zuen. 1984an hasi zen Saileko Christie’s enkante-etxean.
Lady Helenek Karsten Schubert arte-merkatariarekin lan egin zuen 1987 eta 1991 bitartean, eta Rachel Whiteread eta Gary Humeren aurkikuntza egotzi zitzaion, baina ez zuela Damien Hirst artista errepresentantea nahi izan aitortu zuen.
17 urtez, Lady Helen Giorgio Armaniren musa eta moda-enbaxadorea izan zen.
Ezkontza eta seme-alabak
19 urte zituela, Lady Helenek Timothy Verner Taylor arte-merkataria (1963ko abuztuaren 8a) ezagutu zuen, Michael Verner Taylor RN komandantearen eta Susan Geraldine Percyren seme zaharrena. 1992ko uztailaren 18an ezkondu ziren San Jorge kaperan. Andregaiak Catherine Walker-en diseinua eraman zuen.
1998an, senarrak Hodgkinen gaixotasuna harrapatu zuen.
Lady Helenek eta haren senarrak lau seme-alaba dituzte, britainiar tronuaren ondorengotza-lerroan daudenak:
Ugaltze-eskubideak
Ugaltze-eskubideak edo ugalketa-eskubideak pertsona guztien askatasuna eta autonomia babestu nahi dituzten eskubideak dira, arduraz erabakitzeko seme-alabak izan ala ez, zenbat, noiz eta norekin. Ugalketa-eskubideek (sexu- eta ugalketa-osasuna) pertsona guztiei ematen diete beren ugalketa-bizitza erabakitzeko eta zehazteko gaitasuna.
Ugalketa eskubideak, giza eskubideak bezala, besterenduezinak dira eta ez dute genero, adin edo arrazagatiko bereizkeriarik jasaten.
Zer eta zein diren sexu- eta ugalketa-eskubideak
Gizaki guztiak aske eta berdin jaiotzen dira. Horregatik, pertsona guztiek askatasun, berdintasun eta duintasun bera izan behar dute bermatuta: Giza Eskubideak. Eskubideak pertsonek erabiltzen dituzte, eta Estatuak bermatu eta sustatu behar ditu, legeria eta politika publiko egokien bidez. Sexu- eta ugalketa-eskubideak giza eskubideen zati dira. Hau da, pertsona guztiei dagozkie, inolako bereizkeriarik gabe.
Zer dira eskubide erreproduktiboak?
Sexu-eskubideak pertsonek sexualitatea modu osasungarrian erabiltzeko duten askatasunari dagozkio, abusu, hertsapen, indarkeria edo bereizkeriarik gabe. Sexualitatean sartzen dira sexu-jarduera, genero-identitateak, sexu-orientazioa, erotismoa, plazera, intimitatea eta ugalketa. Faktore biologiko, psikologiko, sozial, ekonomiko, politiko, kultural, etiko, legal, historiko, erlijioso eta espiritualen elkarrekintzaren bidez ezartzen da, eta pentsamendu, fantasia, desira, sinesmen, jarrera, balio, portaera, praktika eta harremanen bidez esperimentatzen eta adierazten da.
Ugalketa-eskubideek honako hauek adierazten dituzte: pertsonek seme-alabarik izan ala ez erabakitzeko duten askatasuna, seme-alaben kopurua eta haien arteko tartea, osatu nahi den familia-mota, horretarako informazioa eta plangintza, metodo antikontzeptiboak eta abortu legal eta segurua, baita ongarritze lagunduari eta haurdunaldiaren aurreko eta ondorengo osasun-zerbitzuei buruzko zerbitzu egokiak ere.
Zein dira?
Familia Plangintzaren Nazioarteko Federazioarekin (IPPF) bat, sexu- eta ugalketa-eskubideak honela artikulatu daitezke:
Bořenovice
Bořenovice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 189 biztanle ditu eta 1,61 kilometro koadroko azalera. Kroměřížko barrutian dago.
Ugaltze-eskubideak
Ugalketa-eskubideen kontzeptuaren historia
Ugalketa-eskubideen kontzeptuaren jatorria, Nazio Batuen eta Osasunaren Mundu Erakundearen esparruan, 1968ko Teherango Konferentzian eta Bukaresteko definizioan (1974ko Biztanleriari buruzko Konferentzia) ageri da, bai bikoteen bai banakoen funtsezko eskubide gisa. Ugaltze-eskubideen eta ugaltze-osasunaren eremuan familia-plangintza sartu eta integratu zen lehen aldiz Nairobin, Kenyan (1987ko urriaren 5etik 9ra), Familia Plangintzaren bidez Emakumeen eta Haurren osasuna hobetzeko Nazioarteko Konferentzian.
Bořenovice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1371 urtean egin zen.