cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dautmergen
Dautmergen Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Gerygone dorsalis
Gerygone dorsalis Gerygone generoko animalia da. Hegaztien barruko Acanthizidae familian sailkatua dago.
Chondrostoma variabile
Chondrostoma variabile Chondrostoma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Rhodiola rosea
Rhodiola rosea Crassulaceae familiako landarea da, eskualde hotzetan bizi dena. Ikerketa batzuen arabera, ona da depresioaren aurka.
Chrysichthys macropterus
Chrysichthys macropterus Chrysichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Claroteidae familian sailkatzen da.
Aoto Osako
Aoto Osako (大迫 蒼人) Japoniako futbolaria da.
Guy de Maupassant
Guy de Maupassant (Château de Mirosmenil, Tourville-sur-Arques, Normandia, 1850eko abuztuaren 5a - Paris, 1893ko uztailaren 6a) frantziar idazlea izan zen.
Repico
Repico Arabako mendebaldeko mendi bat da, Arkamu mendilerrokoa. 1.188 metroko garaiera du.
Guy de Maupassant
Haurtzaro eta gaztaroa
Henri-René-Albert-Guy de Maupassant Miromesnil-go gazteluan edo Normandiako Fécamp herrian jaio zen, 1850eko abuztuaren 5ean, ez baita gauza segurua. Hamabi urte zituelarik, gurasoak bereizi egin ziren, eta bi semeak amarekin geratu ziren Fécampen. Gurasoen arteko iskanbilak eta liskar bortitzak barren-barrenean markaturik geratu ziren harengan. Hamahiru urte zituela, Yvetoteko elizaren eskolan sartu zuen amak, ikasketak egin zitzan, eta han aritu zen hemezortzi urterekin bertso gordin batzuengatik kanpora bota zuten arte.
Udako oporrak Étretaten igarotzen zituen amonarekin. Étretateko bainutegia bolada bete-betean zegoen urte horietan, eta han biltzen ziren kazetariak, idazleak, margolariak: Corot, Courbet, Monet... Han Charles Swinburne olerkari ingelesa itotzetik salbatu zuen: horren esker onez emandako bazkarian tximu xigortua janarazi, eta Maupassanten ipuinetan behin baino gehiagotan aipatzen den larrutuaren eskua opari gisa eman ziona. Swinburne olerkari madarikatuaren itzala izan zen, hain zuzen, Schopenhauer filosofoarenarekin batera, Maupassanten barne-bidaietako beste bidelagun nagusietako bat.
Repico
Mendirik hurbilena, Arkamu mendilerroan bertan, Risco Malo (1.172 m) du, 600 bat metro iparraldera. Kuartangoko mendi hau Lausa Haranatik gertu dago.
Guy de Maupassant
Haurtzaro eta gaztaroa
Elizaren eskolatik bota eta 1869an Parisa zuzenbide-ikasketak egitera joan bitartean, Rouengo Corneille Lizeoan erretorikako ikasle egin zituen hamalau hilabeteak erabakigarriak izan ziren Maupassanten bizitzan. Orduan ezagutu zituen bere literaturako bizitzaren nondik norakoak markatu zizkioten bi pertsonak: Louis Bouilhet olerkaria eta Gustave Flaubert, Maupassanten amaren eta haren familiaren aspaldiko adiskidea. Haiekin, sarri-sarri Rouenera joan eta auzo ilunetako fama txarreko kaleetan ibiltzea atsegin izan zuen.
Helduaroa
1870eko udan, Frantzia-Prusia Gerrak harrapatu zuen, eta soldadu egon zen 1872ko azarora arte. Esperientzia gogorrak igaro behar izan zituen, ipuin eta istorio askotan aipatu zituenak: Boule-de-Suif (Mari Gizen), Mademoiselle Fifi (Fifi andereñoa), La Mère Sauvage, Le Père Milon, Deux Amis, banaka batzuk baizik ez aipatzearren.
Garai horretarako erabaki sendoa zuen literatura idazten jarduteko. Bizibidea izateko, Itsas Armadako Ministerioan sartu zen funtzionario (1872-1878), eta gero Irakaskuntza Publikoko Ministerioan (1878-1880). Esperientzia luze aspergarri horretan ikasiak sarritan agertu ziren haren obretan, Bel-Amin eta Parisko ipuin-zikloan, batez ere.
Bitartean, Flaubert Maupassanten karrera literarioa bultzatzeko prest agertu zen. Bi baldintzarekin: etenik gabe idaztekoa, eta esan arte ez argitaratzekoa. Maupassantek gogoz onartu zuen egitarau gogor hori, eta zintzo bete ere, bete zuen, ia salbuespenik gabe. Lan, ikasketa, kirol eta lagunarteko jostaketarako urteak izan ziren haiek, gizon azkar, indartsua baitzen Maupassant: igerilari trebea, arraunlari bizkorra, jostatzeko zalea. 1877rako, sifiliaren seinaleak agertu zitzaizkion: gaitz horrek heriotzaraino lagundu zion.
Lagunarte literarioetako kide izan zen: Flaubert. Haren bitartez, Turgenev, Edmond de Goncourt, Zola ezagutu zituen, eta gazteagoen artean, Huysmans, Céard, Alexis, Hennique eta Mirbeau.
1880ko apirilean, azkenik, Flaubertek argitaratzeko baimena eman zion. Aldi berean argitaratu zituen, alde batetik, poema-liburu bat, kritikak goraipatua, eta Zolak antolatutako Soirées de Medan (Medango arratsak) talde-lana, Zolaren beraren eta Huysmans, Ceard, Hennique eta Alexisen beste zenbait lanez gainera, Maupassanten Boule-de-Suif (Mari Gizen) dakarrena. Flaubertek ordu arte Maupassanten lanei buruz oso iritzi zorrotza agertu zuen arren, maisulantzat goraipatu zuen lan berria. Orduantxe, ordea, 1880ko ekainaren 8an, Flaubert hil zen.
Mari Gizen bat-bateko arrakasta izan zen. Argitalpen-saila izan zuen oso aste gutxitan. Maupassantek Ministerioko lana utzi ahal izan zuen. Bat-batean ospetsu egin zen. Egunkariek eskuetatik kentzen zizkioten ipuinak eta kronikak. Handik aurrera literaturak, kazetaritzak eta bidaiek hartuko zuten Maupassanten denbora guztia. Kronikagile aritu zen Le Gaulois egunkarian, 1880tik 1888ra, Gil Blas egunkarian, 1881etik aurrera, eta, aldian behin, Le Figaro egunkarian. Ipuin eta eleberri guztiak egunkarietan argitaratu ziren, liburu gisa argitaratu aurretik.
Maupassantek arrakasta zuen gizarte-bizitzan: aberastua, ongi ordaindua (200-300 libera ordaintzen zizkioten kronikak, 1885az gero), ate guztiak zabalik. Osasunak ordea, ez zion lagundu: sasoiko gizona izana elbarritzen ari zen, gaztarotik zetorkion sifiliak eta amaren aldetik herentziaz zetorkion neurosirako joerak elkar indartuta. Perlesiaren izumenak, begietako arazoak, hotzerako sentiberatasunak, gaitzen kontra hartzen zituen bromuroen, eterren, opioaren gehiegikeriek ahultzen zuten, eta etsipenera eramaten. Beheraldi horren guztiaren, eromenerako bide horren kronika analitiko zehatz ohartuak dira garai horretan idatziz zihoan geroz eta kontaera ilunagoak, etsipenez beteagoak.
Sormena agortzen ari zitzaiola iruditu zitzaionean, egiaz erotu zen. 1882ko urtarrilaren lean bere buruaz beste egiten ahalegindu zen. Hilaren 7an Passyko erietxean sartu zuten, eta ez zen bere onera itzuli, hurrengo urteko ekainaren 6an, gorputz guztia perlesiak hartuta, hil zen arte. Zolak egin zuen haren hiletetan agur hitzaldia, Idazleen Elkartearen izenean.
Maupassanten lan literarioa
Hamabost ipuin-bilduma (hirurehundik gora ipuin), sei eleberri, hiru bidaia-liburu, bi antzerki-obra, ehunka kronika, hamabi urtetan. Eta hori guztia gizarte-harreman etengabeen eta bidaien artean. Datu soil horiek erakuts dezakete Maupassanten sormena, lanerako lehia zenbaterainokoa zen.
Esan daiteke Maupassanten bizitzak berak baldintzatzen diola obra. Ez da zuzenean Maupassanten autobiografia, oso gutxitan adierazten baititu zuzenean bere bizikizunak, baina Maupassanten obra gehienak haren barne-bidearen isla dirudi, ia hasieratik dituen gaien inguruan gero eta estuago korapilatua.
Obra laburrak dira, zati motzak, oso antzekoak, estiloaren bilakaera sumatzen ez zaienak, gai bertsuen inguruan moldatuak gehienak: gizakien arteko komunikazioaren ezintasuna, zoritxarreko maitasunak, familiaren desegitea, gerra, eromena, heriotza, gizarte hipokritaren kritika errukigabea. Gertaldien inguruneak ere ez dira asko: Normandiako laborariak, Parisko gizartea, bere handiki, funtzionario eta prostitutekin.
Azken urteetan, ordea, zertxobait aldatzen hasi zen Maupassanten produkzioa. Mesprezuaren lekua halako erruki-edo batek hartzen du, kritika sozial gutxiago ageri da, eta leku gehiago uzten zaie pertsonaien barne-dramei. Eta horretxen ondorioz, agian, ipuinen lekua eleberriek hartzen dute, gero eta gehiago: Une vie (1883, Bizitza bat), Bel-Ami (1885), Mont-Oriol (1887), Pierre et Jean (1888 Pierre eta Jean), Fort comme la mort (1889, Heriotza bezain indartsu), Notre Cœur (1890, Gure bihotza).
Aldaketa horiek guztiak azalekoak dira, ordea, mamiarenak bainoago, mami bera baitago Maupassanten obra guztietan: gizonak gainetik kendu ezin duen eta beti zoritxarrera eramango duen patu gaiztoaren etsipen gero eta argiagoa. Maupassantek uste oso-osoa du tranpa bat dela itxaropena. Ezin da galdu harrapaturik gauzkan ilunpetik, barrunbe itxitik, libre irten eta askatuko garen esperantza, horretan ahalegintzen gara geure baliabide apurrez; baina lortu dugula uste dugun unean berean, bat-batean eta bortizki ixten zaigu itoko gaituen lakio absurdua.
Egiaz gizon eta libre izaten uzten digun patu gaizto hori bazter guztietan ageri da haren obran. Ez da definitzen, ordea, ez du itxura jakinik, Le Horlako (1887, Horla) lausotasuna bera izatera iristen da: norberaz kanpokoa baldin bada, ezin da ulertu; barnekoa baldin bada, ezin da menderatu.
Ezkortasun hori ez daiteke pareka, hala ere, haren garaiko gizarteak nozitu zuen mal du siècle harekin, gizartearen patua, gizartearen izaera eta etorkizuna eskuetatik joanak zituela sentitzen zuen gizarte hark nozitzen zuen etsipenarekin. Bestelako etsipen sakonagoa ageri da Maupassanten obretan, egilearen beraren nortasunean errotua.
Leku askotan arrazoitzen du Maupassantek patu irrazional hori, Schopenhauerren eragin aitortu batez. Hain zuzen ere, itxaropena tranpa den bezala, logika ere tranpa da. Harrapaturik gaude, ezin dugu ezagutu (Magnetismoa, Saint Michel mendiko elezaharra, Horla). L'inutile beautén laburbiltzen du, beharbada, ongien Maupassantek munduaz eta izateaz duen pentsamendua:
Ipuinak
Esan den bezala egunkarietan argitaratu ahala egindako bildumak dira aipatu diren hauek. Ez dira, beraz, bilduma tematikoak.
Europako ipuin modernoa egunkariekin sortu zen, egunkarietan argitaratzeko idazten ziren gehienbat ipuinak (XIX. mendearen bukaeran eta XX.aren hasieran, batez ere). Horrek baditu bere ondorioak, jakina. Egunkariak luzera jakin bat eskatzen du, irakurle jakin bat jartzen du, eta gai jakin batzuk proposatzen.
Exotismoa da arau nagusia. Maupassantek normandiarren ipuinak idazten zituenean, Parisen zituen irakurleak. Atzerria eta mundu arrotza ere mundu exotikoak dira. Fantasiazko mundua, hain zuzen, mundu normalaren ertz-ertzean dagoen errealitate bat da. Maupassanten ipuinak oso modu errealistan aurkezten du eguneroko mundua, eta poliki-poliki arrotz bihurtzen du. Ziurtasun guztiak zalantzan jartzen ditu.
Maupassanten ipuinetako gaiak hiru multzo handitan sailkatu ohi dira: Normandiako ipuinak, Parisko ipuinak (Parisko erdi-mailako klaseei eta funtzionarioei buruz) eta fantasiazko ipuinak (izumenezkoak, ankerkeriazkoak). Gaiez, kokalekuz, anekdotaz desberdinak. A posteriori irakurrita, sortzez iturburu beretik sortuak, antolamenduz helburu berera bideratuak: etsipenetik etsipena adieraziz, etsipena gainditzeko ekimen etengabeak.
== Euskaratutako obrak ==
Kilcooley estate
Kilcooley estate (Cill Chúile) Ipar Irlandako Bangor udalerriko etxalde bat da, Down konderrian dagoena. Nagusiki auzotar protestanteen bizilekua da, bai eta loialismoaren gotorlekua ere.
Escolives-Sainte-Camille
Escolives-Sainte-Camille Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Escolives-Sainte-Camille udalerrian erroldatutako biztanleak 719 ziren. Familiak 282 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 83 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 111 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 28 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 322 etxebizitza zeuden, 282 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 297 etxeak ziren eta 25 apartamentuak ziren. 282 etxebizitza nagusietatik 185 bere jabearen bizilekua ziren, 91 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 55 etxek hiru zituzten, 73 etxek lau zituzten eta 138 etxek bost zituzten. 255 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 125 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 150 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 484 ziren, horien artean 387 aktiboak ziren eta 97 inaktiboak ziren. 387 pertsona aktiboetatik 361 lanean zeuden (190 gizon eta 171 emakume) eta 26 langabezian zeuden (10 gizon eta 16 emakume). 97 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Escolives-Sainte-Camille udalerrian 289 unitate fiskal zeuden, 754 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.828 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 32 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 2 iturginak, 2 argiketariak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra brikolaje denda handi bat zen.
2000. urtean Escolives-Sainte-Camille udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 340 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hedenbergita
Hedenbergita mineral bat da.
Alta Verapaz
Alta Verapaz Guatemalako erdi-iparraldean kokatutako departamendua da. Iparraldean Peténekin du muga, ekialdean Izabalekin, hegoaldean Zacapa, El Progreso eta Baja Verapazekin, eta mendebaldean Quichérekin. 8.686 km²ko eremua du eta 2012an 1.147.593 biztanle zituen. Hiriburua Cobán da.
Gaztelaniaz gain, kekchi, poqomchi eta achi hizkuntzak mintzatzen dira eskualde honetan.
BMW E46
BMW E46, 3 serieko laugarren belaunaldiko modeloa da. 1998tik 2005era merkaturatu zen. E46aren aurrekoa BMW E36a izan zen eta BMW E90a, berriz, ondorengoa. Modelo honek arrakasta handia izan zuen, eta mugarri izan zen segmentu bereko beste modeloen artean.
M3 bertsioa (potentzia handiko bertsioak horrela izendatzen ditu BMWek) 2001ean kaleratu zuten. Gainontzeko M3ak bezala, potentzia handiagoa izateaz gain, suspentsio eta estetika agresiboagoa du.
Gustavo Gutiérrez
Gustavo Gutiérrez (Lima, Peru, 1928ko ekainaren 8a) teologo bat da. 1959an apaiztu zen. Teologia-ikasketak egin zituen Lyon eta Lovainako unibertsitateetan. Gero teologiako eskolak eman zituen Limako Unibertsitate Katolikoan. 1971n Teología de la liberación (Askapenaren teologia) argitaratu zuen, XX. mendeko bigarren erdiko obra teologiko zabalduena eta eztabaidatuena, segur aski. Obra horretan Gutiérrezek dio justiziaz aritzea dela kristauaren eginbide nagusia eta salbamena lortzeko bidea. Justiziaz aritzeko gizabanakoek elkartasuna agertu behar diete injustizia pairatzen dutenei: pobreei. Liburua marxismoak pobretasunaz egiten duen azterketan oinarritzen da. Horrek, batetik, eta klase borrokaren alde agertzeak, bestetik, Vatikanoaren haserrea piztu zuen. Gutiérrezen lanak gero eta babes gutxiago izan du erakundeen aldetik, batez ere Liman artzapezpiku berria izendatu zutenez geroztik, Gutiérrezen ikuspegiaren guztiz kontrakoa baita hura. Lan nagusiak: Reinventar el rostro de la Iglesia (1968, Elizaren aurpegia berrasmatu), Teología de la liberación (1971, Askapenaren teologia), La fuerza histórica de los pobres (1979, Pobreen indar historikoa), La liberación por la fe (1983, Askapena fedearen bitartez), ''Job. Hablar de Dios a partir del sufrimiento del inocente (1986, Job. Jainkoaz hitz egitea hobengabearen sufrimendutik) eta Dios o el oro de las Indias occidentales: 1492-1992 (1989, Jainkoa edo Mendebaldeko Indietako urrea: 1492-1992''). 2009. urtean, Yaleko Unibertsitateak doctor honoris causa izendatu zuen.
Zetako Printzerria
Zeta ( montenegroera ziriliko az: Зета, latin ez:- Zeta ) bere lurraldeak gutxi gorabehera egungo Montenegro hartzen zuen printzerri bat izan zen. Zeta ibaiari zor dio izena.
Bere lehen agerpena Rascia estatu basailu gisa izan zen, non Serbiar Nemanjić dinastiaren oinordeko ek gobernatzen zuten. Bere sortzailea, Stefan Nemanja, Rasciako Zupan Handia bihurtu zen , serbiar tribu guztiak bateratuz, eta Zeta feudoa tronurako bigarren oinordetzaren menpe geratu zen, Serbiako Erresumaren basailu gisa.
Zeta feudo independente bihurtu zen 1356 an, 1355 ean Stefan Uroš IV.a Dušan Nemanjić (Dušan Ahaltsua) tsarra hil eta gero Serbiar Inperioa ren apurka-apurka desegin zenean. 1421 etik aurrera Serbiako Despotatua n sartu zen.
XV. mendearen amaieran, Zeta Montenegro bezala ezagutzen hasi zen (Veneziako edo Venetoko "Mendi Beltza"). Montenegroko Printzerria-Gotzaindegia ren teokrazia ri eta gero otomandar aginteari utzi zion.
Zeta Rascia estatuan
1276 eta 1309 artean Zeta Anjouko Helena erreginak gobernatu zuen, Uroš I.a serbiar erregearen alarguna. Eskualdeko berrogeita hamar monasterio inguru zaharberritu zituen, batez ere Bojana ibaiaren ertzean. Crna Gora (Montenegro) izena formalki 1296 an aipatu zen lehen aldiz, Vranjinako San Nikolas monasterioaren foru batean. Gutun hau Uroš II.a serbiar erregeak argitaratu zuen, Uros I.aren eta Helenaren seme gazteena zena. Crna Gora (Montenegro) Lovćen mendiaren azpian dagoen mendilerroaren eskualde gisa ulertu behar zen, Zetaren mugen barruan. XIV. mendea ren hasieran Milutin erregearen garaian, Barko artzapezpikua izan zen Zetako jaun feudal garrantzitsuena.
1355ean Dušan tsar raren heriotzaren ondoren, Serbiako estatua erortzen hasi zen eta bere ondasunak Lazar Hrebeljanović printzea (1353-1391), Tvrtko I.a debekatuko Bosniako estatuaren eta Balšić dinastiaren mendeko Zeta estatu erdi-independentearen artean banatu ziren. , zeinaren sortzailea Balša I.a boterera heldu zen 1356an.
Dinastia Balsikoa
Serbia ko historiako garairik oparoena 1355 ean Dušan tsar raren heriotza rekin amaitu zen. Aukera aprobetxatuz, Balšić-ek Zetako dinastia nagusiek eskualdearen autonomia berretsi zuten 1356 an. Balšić etxeari buruzko lehen dokumentu idatzia 1360 an Dubrovnikeko Errepublikari emandako Uroš-en taulan dago.
Despotatua
1421ean, hil baino lehen eta bere amaren Jelena - ren eraginez, Balša III.ak Zetaren burujabetza Serbiako Despotatua ri transferitu zion, Stefan Lazarević -ek gobernatutakoa. Veneziar ren aurka borrokatu eta Bar berreskuratu zuen 1423 aren erdialdean, eta hurrengo urtean bere iloba Đurađ Branković bidali zuen , Drivast eta Ulcinium berreskuratu zituena.
1427 an Stefan despota serbiarra hil zen, eta tronua bere iloba Đurađ Branković-ek oinordetzan jaso zuen, Otomandar Inperioa k jarritako mehatxu larriari aurre egin behar izan zion, eta ezin zion arreta berezia eskaini Zetari.
Printzerriaren amaiera
Đurađ Crnojevic desagertu ondoren, bere anaia Stefan II Crnojevićek gobernatu zuen Zeta Otomandar Inperioa ren basailu gisa. XV. mendea ren amaieran, Stefanen gobernuak Crnojević etxearen amaiera eman zuen. Balkan etako banaketa administratibo berrian Zeta İşkodrako ( Escutari ) Sanjacadoren parte izan zen 1499 tik 1514 ra.
Saint-Michel-Escalus
Saint-Michel-Escalus Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Zetako Printzerria
Printzerriaren amaiera
Zetako Printzerria ofizialki desagertu zen 1516 an hartu zuten gotzain ek ( vladikak ) estatu teokratiko bihurtu zutenean. Handik aurrera, Zeta Montenegro bezala ezagutu zen. 1499 az geroztik otomandarrek haren zati bat kontrolatu zuten, İşkodrako Sanjacadon sartuta, 1514 eta 1528 artean Montenegroko Sanjacado gisa bereizi eta gero —1696 ra arte— Montenegroko valiato gisa berriro txertatu zutena ; Veneziako Errepublika k Kotor gobernatu zuen eta teokrazia k Montenegroko gainerako lurraldeak (Zeta Garai izenekoak).
Saint-Michel-Escalus
Biztanleria
2007an Saint-Michel-Escalus udalerrian erroldatutako biztanleak 280 ziren. Familiak 128 ziren, horien artean 46 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 35 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 35 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 210 etxebizitza zeuden, 135 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 66 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 193 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 135 etxebizitza nagusietatik 96 bere jabearen bizilekua ziren, 31 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 25 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 77 etxek bost zituzten. 107 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 188 ziren, horien artean 136 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 136 pertsona aktiboetatik 130 lanean zeuden (70 gizon eta 60 emakume) eta 7 langabezian zeuden (3 gizon eta 4 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Michel-Escalus udalerrian 135 unitate fiskal zeuden, 288 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.717 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 22 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Michel-Escalus udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 148 hektarea erabiltzen.
Denholm
, Eskoziako herri bat da, Scottish Borders eremu administratiboan.
Saint-Michel-Escalus
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Azkoyen
Azkoyen 1956. urtean sorturiko nafar enpresa da. Ordainketa sistemak, sarrera kontrolerako makinak eta salmenta automatikorako makinak egiten ditu. Madrilgo Burtsan parte-hartzen du. 800 langile ditu 50 herrialde ezberdinetan eta zentrala Azkoienen dago, Nafarroan.
Finnieston
, 'Finniestoun', Eskoziako Glasgow hiriko auzo bat da, Clyde ibaiaren iparraldean.
Farber (Missouri)
Farber Missourieko hiri bat da. Audrain konderrian kokatua dago. 2010ean 322 biztanle zituen, 0.74 kilometro koadrotan banatuta.
Dewar (Scottish Borders)
Dewar, Eskoziako herri bat da, Scottish Borders eremu administratiboan.
Aiguille de Bionnassay
Aiguille de Bionnassay Mont Blanceko mendiguneko gailurretako bat da, Frantziako eta Italiako mugen artean kokatua, Mont Blancen mendebaldeko aldean. Itsas mailaren gainetik 4.052 m garaiera badu ere, mendipetik 164 m baino ez du egiten gora.
Sho Morita
Sho Morita (森田 翔) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Tokyo.
Deckenpfronn
Deckenpfronn Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Cobán
Cobán Guatemalako erdialdean dagoen Alta Verapaz departamenduko hiriburua da. 2.132 km²ko eremua du eta 2012an 232.703 biztanle zituen.
Killinchy
Killinchy (Cill Dhuinsí) Ipar Irlandako udalerri bat da, Down konderrian dagoena. Strangford aintziraren mendebaldeko kostaldean dago.
2011ko erroldaren arabera 539 biztanle zituen.
Non zaude, jeneral maitea?
Historia
Abestia 1971ko Alderdiaren benetako alaba bat (당의 참된 딸; Tangŭi ch'amdoen ttal) opera iraultzailearentzat idatzi zen. Abestiaren sortzailetzat hartzen da Kim Jong-il Ipar Koreako liderra. Alderdiaren benetako alaba bat opera Koreako Gerran gertatzen da, Kang Yeon-ok (강연옥) armadako erizainarekin protagonista gisa. Non zaude, jeneral maitea? operako klimaxean kantatzen da, Kangek inteligentzia militarra Ipar Koreako kuartelera eramaten duenean. Abestian, Kangek Kim Il-sung "jeneral mitea" ezagutzeko duen ametsari buruz abesten du. DPRK Todayren abera "maisulan klasiko" bat da (불후의 고전적명작). Abestia ohikoa da Ipar Koreako telebista emanaldietan eta koroen bildumatan.
Gaur egun
Pochonbo Electronic Ensemblek egindako bertsio elektronikoa Ipar Koreako Pyongyang hiriburuan jotzen da goizero bozgorailuetatik, 6:00etan. Turistek aipatu dute 2008tik hala gertatzen dela, eta uste da hirian dagoen bozgorailu sistemak goizeko alarma gisa erabiltzen duela.
Gallowgate (Glasgow)
Gallowgate, 'Gallaegait', Eskoziako Glasgow hiriko auzo bat da, Clyde ibaiaren iparraldean.
Bon Jovi (albuma)
Diskoak 43. postuan lortu zuen Billboarden eta 350.000 ale saldu zituen atera eta segituan, zifra harrigarria talde hasiberri batena zela kontuan hartuz. Hasiera batean, "Tough Talks" izenpean argitaratzeko asmoa izan zuten baina azkenean taldearen izen berarekin, hau da, Bon Jovi bezala kaleratu zen.
Miramongo anfiteatroa
Miramongo anfiteatro edo teatroa Donostiako Miramon parkean dagoen aire irekiko antzoki edo anfiteatro garaikide bat da. Oharrak idazten diren arren bere etimologia zuzenaz (anfiteatro klasikoak biribilak eta bi aldetakoak zirenez hala nola Koliseoa), Donostiako Udalak eta donostiarrek anfiteatro deitzen diote.
Ezaugarriak
1990eko hamarkadaren amaieran eraiki zen. Miramongo inguruan Donostian, Katxola baserritik gertu. Inguruko urbanizazio lanek malda baten egonkortzea eskatzen zuten, eta porlanezko egitura soila baino gauza sortzaileagoa egitea erabaki zen, harmaila batzuk antzeztoki biribil batzuetara zuzenduta. Harmailek 3.200 lagunentzako egitura dute; harmailek 16 metroko altuera hartzen dute, eta antzeztokiak 20 metroko diametroa du.
Tarteka eman zaio erabilpenik 21. mendearen hasieran, baina oso gutxi, eta azpi-erabilpen horri buruzko galderak zuzendu izan zaizkio Donostiako Udalari. Erabilera eskaserako arrazoien artean, ez duela estalkirik batere, irismena zaila duela (eta akzesibilitatea, oso okerra), eta elektrizitate hornidura ez dela egokia. Hala ere, mantentze askorik ez behar ez duen azpiegitura da, eta Miramongo parkera bisita eginez gero, atsedenleku eta begiraleku atsegin bat da anfiteatroa.
Chrosomus cumberlandensis
Chrosomus cumberlandensis Chrosomus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Martignargues
Martignargues Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Lamèque
Historia
Lamèqueren ekonomia arrantza eta zohikaztegiekin lotuta dago.
Martignargues
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Gerygone levigaster
Gerygone levigaster Gerygone generoko animalia da. Hegaztien barruko Acanthizidae familian sailkatua dago.
Martignargues
Etxebizitza
2007an 179 etxebizitza zeuden, 146 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 173 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 146 etxebizitza nagusietatik 129 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 5 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 50 etxek lau zituzten eta 80 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 87 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Karibe itsasoaren arroa
Karibe itsasoaren arroa Floridatik mendebaldera doan eremu geografikoa da, Mexikoko golkoko kostaldean zehar hedatuz, ondoren hegoalderantz Mexikoko kostaldetik jarraitzen duena, ondoren Erdialdeko Amerikako karibear kostaldetik eta azkenik ekialderantz doana Hegoamerikako ipar kostaldean zehar, bereziki Venezuelatik eta Kolonbiako Karibeko eskualdetik. Ekialdean Antillak uhartediak mugatzen du. Bermuda uharteak hemen sartzen ohi dira, nahiz eta Ozeano Atlantikoaren mendebalde-erdialdean dagoen, britainiar kolonia-ohiak diren Antilletako herrialdeen ondare kultural eta historiko berbera baitu. Era berean, eta nahiz eta Karibean kostalderik ez izan, El Salvador ere sartzen da Karibeko arroaren barnean, Espainiaren kolonia izan ziren Erdialdeko Amerikako gainerako herrialdeen ondare kultural eta historiko berbera baitu.
Martignargues
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 229 ziren, horien artean 164 aktiboak ziren eta 65 inaktiboak ziren. 164 pertsona aktiboetatik 148 lanean zeuden (78 gizon eta 70 emakume) eta 17 langabezian zeuden (9 gizon eta 8 emakume). 65 pertsona inaktiboetatik 38 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Karibe itsasoaren arroa
Testuinguru geopolitikoan, Karibeko arroa edo Karibe Handia izena Karibe itsasoan kostaldea duten herrialde agerkarien taldea batzeko erabili izan da, eta hauen artean Mexiko, Erdialdeko Amerikako zazpi herrialdeak (El Salvador barne), Kolonbia, Venezuela eta Antilletako uharteetako herrialde guztiak daude.
Martignargues
Diru sarrerak
2009an Martignargues udalerrian 155 unitate fiskal zeuden, 405 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.597 euro zen.
Karibe itsasoaren arroa
Gerra Hotzaren testuinguru zehatzean, garai horretan AEBetako presidentea zen Ronald Reaganek sortu zuen izena 1983an estatubatuar lege bezala onartua izan zen Karibeko Arroaren Ekimena (ICC gaztelerazko siglengatik) deritzon egitarau ekonomikoaren onurak jasoko zituen eskualdea definitzeko. Testuinguru honetan Karibeko arroak soilik ICCko betebeharrak bete zituzten Antilletako eta Erdialdeko Amerikako herrialdeak hartu zituen, eta bertatik kanpo geratu ziren Kuba eta Nikaragua.
Martignargues
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 argiketaria.
Lamèque
Historia
Musika barrokoko jaialdia antolatzen du urtero udaero 1975etik.
Martignargues
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Martignargues udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 176 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lamèque
Historia
Lamèqueko Eko Parkea gertuko parkea da eta Akadiar penintsulako landare eta animalia ugari ditu.
Jende aipagarria
Lamèquen ere Vancouver Canucks taldeko Luc Bourdon beranduko jokalaria jaio eta hazi zen.
Neferkara
Neferkara edo Seneferka, Egiptoko II. dinastiako seigarren faraoia izan zen, eta Jürgen von Beckerathen arabera, K.a. 2724tik K.a. 2719 arte gobernatu zuen.
Bere Horusen izena, Seneferka izan liteke, Egiptoko Errege Zerrendetako eta Saqqarako 3505 hilobiko ontzi batzuetan aurkitutako idazkunetako erreferentziengatik soilik ezagutzen da, Seneferka izenarekin, hilobi hori, Merka izeneko ofizial altuarena delarik, Egiptoko I. dinastiaren amaiera aldera gobernatu zuen Qaaren garaikoa (Emery).
Saqqarako Errege Zerrendan, Neferkara zortzigarren izena da, eta Senedi eta Neferkasokarren artean dago, bigarren dinastian. Turineko Errege Kanonak, Neferkara edo Aaka bezala aipatzen du eta 2.25 erregistroan dago, Sened eta Neferkasokarren artean.
Egiptoko aro berantiarra deritzon garaian, faraoi hau oso ospetsu bihurtu zen.
Beste hipotesi batzuk
Egiptologoek, ohi, Sekhemib, Seneden oinordeko bezala jarri dute, baina, Jurgi Sintzeloren zerrendan, Manetonengandik hartua, bien artean bi errege daude, Kaires eta Neferjeres, eta, Saqqarako Errege Zerrendan, berriz, hiru agertzen dira, Neferkara, Neferkasokar eta Hudyefa.
Karibe itsasoaren arroa
Herrialdeak
Karibeko Estatuen Elkarteak, 1994an sortu zena, Antigua eta Barbuda, Guiana eta Surinam ere hartzen ditu, guztiak gertukoak baina Karibean kostalderik ez dutenak, Antilletako herrialde askoren historia eta jatorri kultural bera dutenak.
Edmundston
Edmundston Kanadako hiria da, Madawaska konderrian dago, Brunswick Berriko probintzian. Probintziaren ipar-mendebaldean dago, Estatu Batuetatik bereizten duen Saint John/Saint-Jean ibaiaren ondoan.
Geografia
Edmundston estrategikoki kokatuta dago Quebec-eko mugatik kilometro batzuetara eta Estatu Batuekin duen mugan, Madawaska (Maine) hiriaren aurrean, zeinarekin Edmundston-Madawaska zubiarekin lotuta dagoen.
Demografia
2011ko biztanleria 16.032 biztanlekoa zen Statistics Canadaren arabera.
Veronako Unibertsitatea
Veronako Unibertsitatea (Università degli Studi di Verona italieraz) Veronan (Italia) dagoen unibertsitate publikoa da.
Garden konderria (Nebraska)
Garden konderria (Garden County) Nebraskako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Oshkosh da. 2010eko zentsuaren arabera 2,057 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Veronako Unibertsitatea
Erdi Aroko Studiuma
Badirudi zuzenbide-scuole bat zegoela Veronan Erdi Aroaren hasieran, IX. mendean eta ia seguru asko X. mendean, Raterio gotzainaren garaian. 1339ko irailaren 22an, Benedicto XII.a aita santuak Avignonen bula bat eman zuen, Veronari Studium generale bat ematen ziona. Aita Santuak ezarritako ahalmenak lau ziren, horietako bi legezkoak, zuzenbide zibileko ahalmena eta zuzenbide kanonikoa. Beste biak Medikuntza eta Letrak izan ziren. Scaligeri familiaren gainbeherak, Viscontitarren parentesiaren ondoren, Verona Veneziako Errepublikaren mende jartzera eraman zuen; Veneziako Errepublikak unibertsitate bakarra izatea nahi zuen, Paduakoa, eta Veronan unibertsitate-ikasketak izateko edozein asmo bertan behera utzi zuen, arlo juridikoan ikasketa horien interesa jaitsi ez bazuen ere.
Garden konderria (Nebraska)
Geografia
Garden konderriak 448,295 kilometro koadro ditu. Horietatik 6,887 ura dira. Beste 441,407 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,46 da.
NA-7454
NA-7454 edo Arbeitzako errepidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-132A nafar errepideko 2,90 kilometroan hasi eta Allinn dagoen Arbeitza kontzejura arte doa. Errepidea 0,65 kilometro luze da.
Veronako Unibertsitatea
Egungo unibertsitatea
1950ean, historialari katolikozko talde batek Zientzia Historikoen Eskola Librea sortu zuen eta Veronatarrentzako unibertsitate publiko bat sortzeko proiektua bultzatu zuen. 1959an, hiriko gobernuak Negozioen eta Ekonomiaren Eskola Librea eta Ikasleentzako Partzuergoa sortu zituen, eta urte horretako azaroaren 1ean inauguratu ziren. 1963an erakundea Paduako Unibertsitatearen mende jarri zen bere Ekonomia Fakultatearen egoitza gisa, eta handik gutxira Zuzenbidea, Medikuntza eta Kirurgia, Artea eta Filosofia fakultateak ireki zituen. Azkenik, 1982an baimena jaso zuen, Paduako Unibertsitatetik bereizi eta Veronako Unibertsitate bihurtu zen.
Erakundea
Egidio Meneghetti liburutegia eta Arturo Frinzi liburutegia ditu; azken hori Veronako handiena da, herritar guztiei irekita dago (ikasleak izan ala ez) eta 180.000 obra baino gehiago ditu. Gainera, beste 36 liburutegi dira, unibertsitate-karrera bakoitzerako bat.
Kirol-taldea Italiako Sportivo Unibertsitate Zentroak antolatutako unibertsitate-lehiaketetan parte hartzen duen CUS Verona da. Kirol batzuek txapelketa nazionalak irabazi zituzten eta, gainera, CUS Verona Rugby talde profesionala du, Lehen Mailan lehiatzen dena.
Villeneuve-de-Rivière
Villeneuve-de-Rivière Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villeneuve-de-Rivière udalerrian erroldatutako biztanleak 1.515 ziren. Familiak 626 ziren, horien artean 127 pertsona bakarrekoak ziren (45 bakarrik bizi ziren gizonak eta 82 bakarrik bizi ziren emakumeak), 241 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 209 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 49 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 701 etxebizitza zeuden, 632 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 27 hutsik zeuden. 652 etxeak ziren eta 44 apartamentuak ziren. 632 etxebizitza nagusietatik 501 bere jabearen bizilekua ziren, 105 alokairuan okupaturik zeuden eta 26 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 16 etxek bi zituzten, 61 etxek hiru zituzten, 185 etxek lau zituzten eta 367 etxek bost zituzten. 532 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 221 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 366 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 960 ziren, horien artean 697 aktiboak ziren eta 263 inaktiboak ziren. 697 pertsona aktiboetatik 644 lanean zeuden (347 gizon eta 297 emakume) eta 55 langabezian zeuden (26 gizon eta 29 emakume). 263 pertsona inaktiboetatik 123 erretiraturik zeuden, 64 ikasten zeuden eta 76 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villeneuve-de-Rivière udalerrian 638 unitate fiskal zeuden, 1.544,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.157 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 97 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 19 eraikuntza enpresak ziren, 23 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2000. urtean Villeneuve-de-Rivière udalerrian 39 nekazaritza-ustiategi zeuden, 533 hektarea erabiltzen.
Farley (Missouri)
Farley Missourieko herrixka bat da. Platte konderrian kokatua dago. 2010ean 269 biztanle zituen, 3.19 kilometro koadrotan banatuta.
Villeneuve-de-Rivière
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Puiseux-en-Retz
Puiseux-en-Retz Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 229 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 17 pertsona bakarrekoak ziren (17 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 17 bakarrik bizi ziren emakumeak), 29 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 38 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 117 etxebizitza zeuden, 87 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 115 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 87 etxebizitza nagusietatik 81 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 57 etxek bost zituzten. 75 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 56 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Beyren-lès-Sierck
Beyren-lès-Sierck Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Puiseux-en-Retz
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 164 ziren, horien artean 123 aktiboak ziren eta 41 inaktiboak ziren. 123 pertsona aktiboetatik 111 lanean zeuden (63 gizon eta 48 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 41 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Beyren-lès-Sierck
Biztanleria
2007an Beyren-lès-Sierck udalerrian erroldatutako biztanleak 467 ziren. Familiak 170 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 55 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 75 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Puiseux-en-Retz
Diru sarrerak
2009an Puiseux-en-Retz udalerrian 81 unitate fiskal zeuden, 223 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.167 euro zen.
Beyren-lès-Sierck
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Puiseux-en-Retz
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
Espainiako lorategietako gauak
Espainiako lorategietako gauak (Noches en los jardines de España) Manuel de Falla (1876-1946) musikari eta konposatzaile andaluziarrak idatzitako musika lan bat da.
Puiseux-en-Retz
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Espainiako lorategietako gauak
Manuel de Fallak, lan hau, 1909an hasi zuen, piano bakarlariarentzako nokturno multzo bat bezala, baina Ricardo Viñes piano-jotzaileak, nokturnoak, pianoa eta orkestrarentzako lan batean bihurtzea iradoki zion. Fallak, lan hau, 1915ean amaitu zuen, Ricardo Viñesi eskainiz. Lehen aldiz, 1916ko apirilaren 9an interpretatu zuen Madrilgo Orkestra Sinfonikoak Madrilgo Errege Antzokian, orkestraren zuzendari bezala Enrique Fernández Arbós, eta, piano-jotzaile bezala, José Cubiles zeudelarik.
Lanak, hiru lorategi deskribatzen ditu:
Puiseux-en-Retz
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Espainiako lorategietako gauak
Fallak, Noches en los jardines de España "inpresio sinfoniko" bezala deskribatu zuen. Pianoaren zatia, landua, distiratsua eta elokuentea da, baina ez oso dominatzailea. Orkestraren partitura, joria da. Cádizeko maisuaren lanik inpresionistena da.
Instrumentazioa
Jatorrizko lana, honako musika tresna hauentzat idatzia dago: 3 zeharkako txirula eta piccolo bat, 2 oboe eta ingeles korno bat, 2 klarinete, 2 fagot, 4 tronpa, 2 tronpeta, 3 tronboi eta tubabat, tinbalak, txindatak, triangelua, zelesta, harpa eta harizko musika tresnak.
Gutxi gora-behera, 22 eta 26 minutu arteko iraupena du.
Asier Barandiaran
Asier Barandiaran Amarika (Galdakao, 1970eko maiatzaren 15a) euskal filologoa da.
Deustuko Unibertsitate an euskal filologian lizentziatu zen (1993). Nafarroako Unibertsitate ko irakasle laguntzailea izan da (1995-2002) eta irakasle kontratatua (2002-2011). 2002an Euskal Filologia n doktoretza erdietsi zuen Euskal Herriko Unibertsitatea n, cum laude kalifikazioarekin. 2011tik Euskal Herriko Unibertsitatean aritzen da lanean irakasle, Hezkuntza eta Kirol Fakultatea n, Gasteizko campusean. Eusko Ikaskuntza ko lehendakariordea izan da, Nafarroa ordezkatuz (2012-2020) eta Nafarroako Gobernu ko Euskara Kontseilu ko kidea aritu da 2008an hasi eta 2016ra arte. Egun LAIDA ikerketa taldeko kidea da. Euskaldunen AEBetarako emigrazioa XX. mendearen bigarren erdialdetik hona ere aritu da ikertzen, Laia ikerketa taldearen babesean.
Beyren-lès-Sierck
Etxebizitza
2007an 190 etxebizitza zeuden, 172 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 17 hutsik zeuden. 169 etxeak ziren eta 20 apartamentuak ziren. 172 etxebizitza nagusietatik 148 bere jabearen bizilekua ziren, 19 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 132 etxek bost zituzten. 154 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 69 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 93 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Chrysichthys maurus
Chrysichthys maurus Chrysichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Claroteidae familian sailkatzen da.
Beyren-lès-Sierck
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 306 ziren, horien artean 235 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 235 pertsona aktiboetatik 223 lanean zeuden (123 gizon eta 100 emakume) eta 12 langabezian zeuden (6 gizon eta 6 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Beyren-lès-Sierck udalerrian 167 unitate fiskal zeuden, 464 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.595,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa eta 1 jatetxe.
2000. urtean Beyren-lès-Sierck udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 585 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nina Bouraoui
Yasmina "Nina" Bouraoui (نينا بو راوي; 1967) nobelagile eta konpositore frantsesa da, Rennes en jaioa, Ille-et-Vilaine, Jijel hiriko aita aljeriar bati eta ama frantses bati. Bere bizitzako lehen hamalau urteak Aljerren eman zituen, gero Zürich eta Abu Dhabi. Orain Paris en bizi da.