cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Perichon
Madama Perichon eta bere familia
Autore batek honelaxe idatzi zuen: "Historia etengabe zuzenketak eginez aberasten da". Artikulu horretan Paul Groussac biografo ospetsuak Madama Perichon eta haren familiaz Santiago de Liniers, Conde de Buenos Aires (Bs. As. 1907) liburuaz arduratzean egindako akatsak argitzeko balioko du. Kritikariak dioenez, "oso datu gutxi aurkitu ditut kreol limurtzaileari (sic) eta haren familiari buruz, eta eskuz idatzitako inprimaki eta espediente askotatik ateratako datuak erabili ditut".
Groussac, hasteko, "Jean Baptiste Perichon" izeneko familiaburuaz aritu zen, baina haren benetako izena eta abizena Esteban Armando Périchon de Vandeuil zen. Jakina, ez du zerikusirik Vandeul edo Vandevil-ekin, bigarren deitura idatzi zutenean esan bezala, eta Groussac-ek behar ez zuen ahaidetasun bat bilatzeko erabilti zuen.
Périchon de Vandeuil familia Parisekoa zen jatorriz, eta hainbat mendetan bizi izan zen Saint Denis kaleko "hotelean". Camilo Périchon de Vandeuil, Vandeuilgo jauna, hiriko pertsonaiarik garrantzitsuenetakoa, bere lehen erregidorea zelako, Blignyko Demoiselle Anne de Barroy jaunarekin ezkondu zen, eta alaba bat izan zuten: Marie Anne Périchon de Vandeuil, gero Frantziatik etorritakoaren aurrekaria. Camilo, Esteban Guillermoren anaia zaharrena zen, Zalduna, Moulins jeneralean bere maiestatearen domeinu eta basoen biltzailea, eta hiru aldiz ezkondu zen. Avoye Constanterekin izandako ezkontzatik (bigarren ezkontza), Armando Montice Esteban Armando jaio zen Parisen 1746an.
Indietako Konpainian lanean jarraitu zuen 1775era arte. Urte horretan kargua utzi zuen Ponditeryko Kontseilu Gorenean aholkulari izendatu zutenean. Ordurako, senar-emazteek seme nagusi bat izan zuten, "Jean Baptiste" deitu zutena, seguru asko 1771 inguruan jaioa, eta haren ondotik beste bat etorri zen, Esteban Maria, ia seguru, Groussacen hutsegitea eragin zuena. Eugenio izan zen hirugarren semea; Luis laugarrena, eta María Ana, azkena, Borboiko uhartean (gero La Reunion) argia ikusi zuena, gure kalkuluen arabera, 1775 inguruan. Beraz, ez zen Maurizio uhartean izan, Groussac-ek idatzi bezala. Hala ere, heriotza-aktak Maurizioko naturaltatzat jotzen du.
Familiaren aita kolonia haren defentsan izan zuen balioagatik nabarmendu zen, 1778an, britainiarrek setiatu zutenean. Ondoren, Borboi Uhartera igaro zen Kontseilu Goreneko kide gisa, eta 1789ko abenduaren 13an uko egin zion kargu horri. Raúl de Labougle akademikoak dioenez, bere ideia errealistek egoera deserosoa sortu zioten uhartean, eta handik abiatu zen Kanariar Uharteetara 1793an.
Ana Périchonen ezkontzari dagokionez ere nahasmena dago, autore askori zaila gertatu baitzaie argi uztea Amerikara etorri zenean ezkongabea zela, Groussac-ek dioenagatik. Egia esan, Anitak ezkontzak egin zituen Ville de Port-Louisen, Borbói uhartean, 1792ko otsailaren 12an, Tomasekin —Groussen "Edmundo" ere deitua—, ateratako ezkontza-partidaren arabera:"'Mila zazpiehun eta laurogeita hamabiko otsailaren 12an, lehen eta azken aldiz iragarki ona egin ondoren, Irlandako Ware Kapitain Errekordatuaren Enecifeko San Migel Arkanjeluko parrokiako jatorrizko Thomas O'Gormanen eta Irlandako Ware Kapitain Nagusiaren arteko ezkontzari buruzko oztoporik edo aurkakorik aurkitu gabe. Juan O'Gorman eta Helene O'Gorman dama parrokia honetako aita eta ama dira, alde batetik, eta Dlle, bestetik. Marie Anne Périchon de Vandeuil, Borboikoa, Armando Etienne Périchon de Vandeuil-en alaba gazteena, Ponditéry eta Borboiko Indietako Kontseilu Goreneko kontseilari ohia, eta Jeanne Magdalaine Abeille dama, aita eta ama dira, eta parrokia honetako Winhengo lautadetan bizi dira. Bere aldetik, baimena eman du, geroagoko ezkontzaren beste hitz batzuen dispentsa eta bizilekua ikusirik. Ferreud-etik, Walcheko Erregimentuko Koronelaren baimena ikusita, Guk, behean sinatu dugun Prefecto Apostolikoak, alderdi horien arteko ezkontza-baimena jaso dugu, ezkontza-bedeinkapena eman dugu; gaur egun, eta etorkizuneko emaztearen alde egiten dut: Me. Armand Etienne Périchon de Vandeuil, aita, Thomas Etienne, Savinne eta Bake Epailearen aurrean. Jean Baptiste Conve, merkataria, eta Nicolás Paul Alexis Chastol, bizilaguna, eta Jean Baptiste Gallet, ofizialak, senarrarekin, emaztearekin eta emaztearen aitarekin (hemen sinadurak) sinatu dute'."Esan behar da, lanbide militarreko ezkontidea, Walcheko erregimentuko kapitaina, Miguel Gorman Buenos Airesko protomediko ezagunaren iloba zela, dirudienez; izan ere, historialari batzuek, hala nola Juan María Gutiérrezek eta Nicanor Albarel-ek, abizena argitaratu zuten, Irlandako nobleek erabiltzen zuten O' apostrofatuaren aurretik (O'Gorman, zer da), baina hori ez zen nabarmendu behar, ez baitago halakorik duen dokumentu ofizial edo pribaturik.
Chimaera notafricana
Chimaera notafricana Chimaera generoko animalia da. Arrainen barruko Chimaeridae familian sailkatzen da.
Ana Perichon
Río de la Platarako etorrera
Familiaburuak, Río de la Platara igarotzeagatik, Antonio Olaguer Feliú erregeordeak, atzerritar izateagatik zituen eragozpenak alde batera uztea erabaki zuen eta, Ezequiel C. Ortega historialariaren arabera, Koroa eta bere legezko kontseilariak hainbat aukeratan erabili zituen. Lehenengo kudeaketetan uko formala bakarrik lortu arren, gero eskatutako baimena lortu zen.
Bere familiarekin bizitzera etorri zen, agian, arazo politiko edo ekonomikoengatik, nahiz eta familiari esan zion Ortegaren arabera, "bere etorriaren arrazoia zela berak zituen gaitzak eta Erlijio Katolikoan seme-alabak hazteko zuen nahiak", eta hori zalantzan dago, Anita adin txikikoa ezkonduta zegoelako. Ezkontidearekin eta hiru neba-arrebarekin ontziratu zen "Maria Eugenia" fragata frantsesean, eta Río de la Platara iritsi zen 1797an.
Familia horren etorrera gertakari handia izan zen Portako gizartearentzat. Batez ere don Esteban Armando nabarmendu zen, posizio-gizona zelako, diruren bat ekarri baitzuen: "fragata bat, hogeita zazpi esklabo, hamabost zapi-fardo..., eta hiru arka genero pisutsuarekin".
Fermin Apalategi
Fermin Apalategi (Ataun, 1915 - ) euskal txirrindulari ohia da. 1930 eta 1936 artean txirrindulari profesionala izan zen eta sei garaipen lortu zituen.
Ana Perichon
Río de la Platarako etorrera
Garaiko agiri batek dioenez, urte hartako abendurako, bi familiak denboraldi labur batez egon ziren hiriburuan. Esteban Armando jauna aldi baterako merkatari gisa finkatu zen, baina gero bere familiarekin Corrientes probintziara joan zen.
Anita ederra, ezkondu zenetik, ez zen oso zoriontsua izan, berehala hasi baitziren bere ezkontidearekin zituen arazoak, bizitza desordenatua eta karaktereen bateraezintasuna zirela eta.
Familiaburua Corrientes Probintziatik igarotzearen inguruan, Itatíko Kabildoko Akordioan jasota dagoela, 1800eko azaroaren 22an, Candelariako (Misioak) herrira pasatzeko beharrezko laguntzak eskatu baitzituen. Han egon ziren hiru egunetan, mantentzeko behar zuten guztia eman zitzaien, eta bidaia egiteko berrogeita hamar zaldi eman zizkioten, Ama Birjinaren egonaldiko hogeita bost, hogeita hamar idirekin, horietako hamabi Misioetan geratzeko.
Fermin Apalategi
Palmaresa
1934
Ana Perichon
Río de la Platarako etorrera
Hiru urte geroago, Corrientes konpainiako bizilaguna zela, Brasilen antzera, tabako beltza landatzeko saiakuntza bat egiten utzi zitzaion. 1801ean, Kabildoak lur bat eman zion nekazaritzarako eta manufakturetarako. Denborarekin, "Hego Amerikan ikusi dudan leku ederrenetako bat" zen txakra hori —esan zuen Parish Robertson-ek—, eta hiritik hiru bat legoatara zegoen. Urte batzuk geroago saldu zion Perichonek Jorge Washington Tuckerman jaunari, eta hark "Mont-Vernon" deitu zion. Gero Buenos Airesera itzuli zen, eta han etxea eta negozioa jarri zituen. Handik gutxira, ondasun batzuk utzita hil zen.
Ukaezina da Groussac-ek Anitaren egoera zibila ez zuela ezagutu. Dioenez, mundu horietan barna, 1804. urtean, "Edmundo" gazte irlandarra —hobe esanda, Tomás— agertu zen, "sei hilabeteko lizentzia erreala ekarri baitzuen familia-arazoak konpontzeko", eta hartaz gustatuta, ezkondu egin zen. Sarkastikoki Groussac-ek hauxe gehitu zuen: "Horrela konpondu zituen familiako kontuak!".
Egia esan, emaztearekin adiskidetzen saiatu zen, baina litekeena da lortu izana, Tomasen eta Adolforen gurasoak izan baitziren, eta haien jaioteguna ez dakigu. Hala ere, zorte gutxi izan zuen bere ezkontza-paperetan. Bere izena, ia ez da agertzen, Irlandako armada utzi ondoren, izen onik gabeko pertsona zelako, bai gizon gisa, bai bere negozioetan, batez ere kontrabandoan. 1805ean, bidaia bat egin zuen Europara, eta bi ontzi eraman zituen Ingalaterrara, Portugaletik pasatuta, eta, nahiz eta benetan beste pertsona batzuenak izan, anaiari eman zizkion, Londresen merkatari zen anaiari, eta hark saldu egin zituen Tomasek harekin zituen zorrak ordaintzeko. Bidaia hartatik itzuli zen James Florence Burke espioi britainiarrarekin, Anitaren maitale gisa herri-maltzurkeriak sindikatua izan zena. 1806an, William Carr Beresforden lagun egin zen, eta hark Tabacos eta Filipinen adarreko kobratzaile kargua eman zion. Hain jeloskor jarri zen bere lan berrian ezen, kapitulazioa gertatzean, Pophameko ontzi batean ontziratu behar izan zuen, garaitutakoei konturik eman gabe. Errekonkistaren ondoren, jakina da Rio Grande do Sul-era (Brasil) ihes egin zuela.
Fermin Apalategi
Palmaresa
1935
Ana Perichon
Santiago de Liniersekiko harremana
Gertakari hori gertatuta, zorigaiztoko Anitak hiria hunkitu zuen maitasun-abentura hasi zuen. Groussac-ek kontatu zuenez, 1806ko abuztuaren 12an, Liniers-ek bere zutabearen aurrean aurrera egiten zuen bitartean, San Nikolas kalera iristean (gero Corrientes), Anita balkoietatik zapi bordatu eta lurrindua bota zuen haren oinetara, irabazleari miresten zuela adierazteko. Liniersek ezpata-puntarekin jaso zuen, eta zapia goian zuela, mugimendu martzial batekin erantzun zuen. Bi aldiz alarguna eta berrogeita hamar urteko Liniersek, laster izan zuen harremana Anarekin.
Hiriaren defentsan, Périchon familiaren etxea bandera frantses batek babestu zuen, baina 5. erregimentuko King maiorra haren jabe izaten saiatu zen, baina ez zuen lortu. Kington teniente koronela, Dragoien 6. taldeko burua, larri zauritu zuten Patrizioek uztailaren 5ean, eta Liniersek Anitaren etxera eraman zuen, laguntza eske. Zaintza handiak eskaini arren, hil egin zen. Gero, Liniers "Perichonarekin" bizi izan zen, bere etxean, Errekonkista eta Corrientes, bilgune bihurtu zen, eta mesede ofizialak lortu zituen, hala nola mailaz igotzea, postuak eta era guztietako kontzesioak.
Fermin Apalategi
Palmaresa
1936
Ana Perichon
Santiago de Liniersekiko harremana
Orduan herriko jendeak ezizena eman zion, eta "Perichona" izendatu zuen. Orduan, María Michaela Villegas eta Hurtadorekin identifikatu zuten, Peruko erregeordearekin, Manuel de Amat jaunarekin eta Juniet jaunarekin, San Juan ordenako zaldun batekin. Limako famatuak maitalearen mesede eta opari guztiak merezi izan zituen, baina batzuetan oso bortitzak izan ziren errezeloak gertatzen zirenean, katalanak "Perricholi" deitzen zion, "perra chola", eta izen horrek gorrotoa sortzen zuen, odolagatik mespretxua eta diru-jokabide lizuna ematen baitzion, barailak mugitu gabe esaten baitzuen.
Anita, Perichona, Espainiako familiartasunaren arabera, oso emakume polita zen, "bere dotorezia idorrari esker bere edertasuna, sutsua eta bolkanikoa gailentzen baitzitzaion", Groussacen esanetan. Txiki samarra, bere maitale babesleak petakita deitzen zion. Garai batean, sekulako eragina izan zuen lagunarengan, nortasunik ezagatik, ezer ez baitzion ukatzen. Hari buruz zera esaten zen —erregeordekarengandik hurbil egon  aurretik eta ondoren— oso "buruarina" zela.
Herriko eskandalua
Martín de Álzaga alkateak, Liniers-en etsai amorratuak, honako hau adierazi zion Espainiako gobernuari gutun bidez:"'Emakume horrek, erregeordearen adiskide izanik, herrian eskandalua da, ez da eskolta gabe ateratzen, etxean guardia du, zerbitzuko tropak erabiltzen ditu bere landa-etxerako lanetan. Trenaren zaldunak eta talajeak errege-altxorraren kontura daude, eta hirian daude, karabana eta pasealekuetan, erregeordea ibiltzen den etxe hartan'. Eta 'La Madama'rengandik gertu —hala deitzen zaio—, Alzagak hauxe erantsi zuen: 'iruzurrezko negoziazio ugariren biltegia eta gordailua izan da; aztarnak ireki zizkion atzerriari hiriaz jabetzeko eta britainiar nagusitasuna inposatzeko Rio de la Plata eskualdeetan; benetako espioiei ostatu eta babesleku izan dena'. Grabitazio nabarmena zuen."Groussacen pinturak emakume berezi hau deskribatu zuen:" 'Matxura' duen pertsona da, ondasun batzuk izan zituen eta ez zen frogatu bere xarmaz trafikatu zuenik. Talentua zuen —gehitu zuen—, eta hori frogatzeko, nahikoa dira letra dotore eta biraketa solteko kartak, nahiz eta galicismoak izan... Fresko samarra bazen, nahiko borondatezkoa eta gaizki hazia', edozein arazori aurre egin eta edozein aitzakia erabiltzeko gauza zena."Ezequiel César Ortegak idatzi zuen pikareskoa zela, burutsua, mundutarra, erakargarria, eta uneko eskandaluaren harri bihur zedin, kabildoko kideek egiten zituzten deskripzio teorikoen arabera.
Defentsaren ondoren, Groussac-ek ez zituen senarraren aztarna gehiago aurkitu. Anitak tronuaren edo "ezkontza-talamoaren" jabetza hartu zuenean, Erregeordearen maitalea zen. Perichona emakume kezkagarria zen. Begi belztuek grina bortitzaadierazten zuten, zientzia galante askorekin, intuizio berezia zuen bere dotoretasun espontaneoaren ondorioak aurkitzeko.
Burke espioia, Perichonaren tertulian biltzen zen taldearekin lotu zena, eta baliteke hori izatea "Independentzia" logia. Etxekoen artean, Liniersez gain, Juan José Castelli eta Juan Martín de Pueyrredón aipatu behar dira. William Porter White, Rio de la Platako ibilbide gatazkatsuko estatubatuarra, Angel J. Carranza doktorearen akats baten ondorioz Argentinan ezaguna, "Guillermo "Pío" White bezala, lagunartean ere bazegoen. Segur aski O'Gorman eta haren emaztea ezagutu zituen Maurizio uhartera egindako bisitaren batean. 1809ko azaroaren 29an San Nikolas de Barin (7. liburua, 148. orria) Whiteren seme bat bataiatu zuten, eta amabitxia "Da. Ana Perison O'Gormanen (sic), Da. G Mercedes San Martín-en bidez", amabitxia artean ez baitzen itzuli Brasildik.
Rio de Janeiron erbesteratzea
1808. urtearen erdialdean Burke berriro agertu zen Sir Sidney Smith almirantearen igorle gisa, Rio de Janeiroko estazioko eskuadra britainiarreko buru gisa, eta Carlota infantaren nahiak bultzatzeko balio izan zuen. Honek Liniersi Perikhona izeneko erregeordetza utopikoaren aurka egin zion, eta Burke-k agindu zion ingurunetik ateratzen saiatuko zela. Porrota ikusita, abiatu aurretik, gutun bat bidali zion Liniersi Perichona salatzeko. Ziur aski sekretuak ezagutzen zituen, eta haren erreakzioa ez zen espero izan. Rio de Janeiron erbesteratu zuen. Vicente Sierra historialariak uste zuen Burke-k Liniersi frogatu ziola Perichona aspalditik ari zela independentziaren alde lanean. Espioi britainiarra zen.
Hiriburu kariokoan, Juan Martín de Pueyrredón, Rodríguez Peña eta abar argentinarren babesleku bihurtu zen, Espainiako agintariengandik urrun. Anitak bere konkistekin jarraitu zuela jakin zen; besteak beste, Lord Strangford enbaxadore britainiarra. Horrek Carlotaren jelosia berpiztu zuen, eta Espainiako enbaxadorearen bidez, Irujo Etxeko markesaren bidez, berriro ere Perichona Buenos Airesera itzultzea lortu zuen. Essex ontzian itzuli zen, 1809ko abenduan. Cisneros erregeordeak jaso nahi izan ez zuenez, 1810eko apirilean Ríora itzuli zen bi nebekin batera. Orduan, Martín José de Segovia doktoreak babestutako ohar luze bat zuzendu zion Auzitegiari. Idatzian hauxe esaten zuen: "'Herri batetik kanporatua izateko desohorea, non beti izan baitzuen merezimendurik galdu ez duen maila bereizia; hiri honetan dituen ondasun gordin eta bitartekarien artean desagertu behar diren ondasunen interesa'."Bere familiaren jatorria eta kalitateak aipatzen ditu, Liniersenarekin ahaidetua, bere neba Juan Bautista —argitaratuta zegoena— haren alaba Carmenekin ezkondu ondoren; beraz, esan bezala, zenbait gogoeta egin zituen. Eta kalumniekin amaitzeko, prozesu bat irekitzea eskatzen zuen, ireki ez zen prozesua.
Buenos Airesera itzultzea
Liniers Cabeza del Tigre-n exekutatu ondoren, Perichona-k ulertu zuen gertaerek herrialdearen itxura aldatuko zutela.
Ez dakigu bere ezkontidea Buenos Airesera itzuli zen, baina uste dugu Perichonak bakarrik bizi izan zela bere etxean seme eta esklaboekin, haien heziketan aritu zelarik.
Emakume praktikoa, etorkizunari gogor egin behar izan zion. Hala, urteak bake eta gerra artean igaro ziren. Erregeordezkatze edo Virreinato garaia delakoaren mausoleo bizi eta hiztuna zen. Maiatzeko Iraultzaren, Lehen Triunbiratoaren, Tucumango Kongresuaren eta XX. urteko Anarkiaren egunak igaro ziren.
Mindhunters
Argumentua
FBIak profil psikologikodun unitateko agenteen entrenamendu porograma bat du, pertsona hauek Gogo Ehiztariak izendapena jasotzen dute. Programa honen helburua serieko hitzaileen aztarnak jarraitzea da. Agente hauetako talde bat beren heziketa ikastaro gogorra amaitzear da, eta proba bat burutzeke bakarrik gelditzen zaie: uharte abandonatu batean fikziozko krimen bat argitzea, baina haietako inorrek ez dakiena beren artean serieko hiltzaile bat dagoela da, hilketa metodo modernoetan entrenatua eta beraiek baina azkarrago pentsatzen ohitua. Piskanaka, eta metodikoki, hiltzaileak taldeko agenteak banan-banan erailez joango da, Hilketak burutzen diren heinean, agenteak bata bestearekiko mesfidantza erakusten hasiko dira, honela guztiak susmopean eta arriskupean egonez.
Erabiltzailearen interfaze
Erabiltzailearen interfazea programa informatiko baten atal bat da, programaren eta haren erabiltzailearen artean informazioa trukatzeko eginkizuna duena. Informatikan, hainbat interfaze mota daude, hainbat mailatan aritzen direnak: pertsonei programekin komunikatzeko aukera ematen dietenak, batetik; eta ordenagailu edo konputagailu barruko gailuak eta osagaiak lotzen dituzten ezinbesteko hardwareak, ikusezinak sarritan, bestetik.
Ana Perichon
Buenos Airesera itzultzea
1819. urtearen erdialdean jakin zuen kuasihomonimoa hil zela: Perricholi —Lima harritu eta gozarazi zuen emakume eta artista ospetsu hark— 70 urterekin utzi zuen mundua.
NGC 2421
NGC 2421 izar kumulu bat da, Puppis konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Andrea Hinwood
Andrea Hinwood ingurumen zientzialaria da, zehazki ingurumenak giza osasunean duen eraginean aditua.
Monash Unibertsitatean, Melbournen (Australia), egin zuen doktoretza eta lan ibilbidean talde tekniko eta zientifikoetako gidari, gobernu-aholkulari eta hainbat erakundetako kide izan da.
Hinwood doktoreak planteatzen duen gai nagusietako bat ikerketarako Sarbide Irekiarena da (Open Access ingelesez). Izan ere, bere ustez, "herrialde txiroagoek askoz ere Sarbide Ireki gehiago izan behar dute ikerketarako, askotan klima-aldaketaren eragina jasateko aukera handiagoa dutelako eta, beraz, ondorioak mugatzen saiatzeko azken teknologia edo beste irtenbide batzuk behar dituztelako".
Biografia
Andrea Hindwooden ibilbide profesionalak barne hartu du, batetik, gobernuari aholkularitza estrategikoa ematea ingurumenarekin lotutako hainbat gairi buruz: ozonoa agortzen duten substantziak, airearen kalitatea, biodibertsitatearen inpaktua eta elementu kutsatzaile berriak.
Ana Perichon
Buenos Airesera itzultzea
Gero Rivadaviaren gobernuaren garaia etorri zen, eta han gustura sentitu zen, gizartea frantziatzen lagundu zuten atzerritar asko sartu zirenean. Bitartean, haien maitasunen oroitzapena ahanzten hasi ziren.
Juan Manuel de Rosasekin hobeto kokatu zen "haute société" delakoan, seme-alaben harremanengatik. 1832an, Juan de la Cruz esklaboaren aldarrikapen-epaiketan, Río de la Platako Ehiztarien Kidegoan soldadu zen. Hainbeste izan ziren bere familiak izan zituenak; kasu horretan bezala, ulertu zuen urteetan jendea, etxeak eta esklaboak hondatzen direla. Aitorpena aurkeztu zuen justiziaren aurrean, eta apirilaren 26an Tomas semearen aldeko demanda ebatzi zen. Sasoi hartan semea Concepción Riglos eta Lezicarekin ezkondu zen, eta seme-alabak izan zituen ondorengoek jarraitzeko: Adolfo O'Gorman Joaquina Ximénez Pintorekin ezkondu zen, izan zituzten sei seme-alabetako bat Camila O'Gorman zorigaiztokoa, maitasunagatik fusilatua izan zen.
Andrea Hinwood
Biografia
Bestetik, 2002tik 2017ra Perth-en (Mendebaldeko Australia) dagoen Edith Cowan Unibertsitateko irakasle elkartua izan zen eta Mendebaldeko Australiako Ingurumena Babesteko Agintaritzako kide eta lehendakariorde izendatu zuten, baita Mendebaldeko Australiako Estatuko Administrazio Auzitegiko kide ere.
Ana Perichon
Buenos Airesera itzultzea
Bizitza aurrera, baina giroan iraganeko zerbait geratu zen, "Erregeordearen maitalea izan zen zaharra" esaten ziotenean. Bat-bateko erreakzio gisa, gaztetasunaren espektroan eragiten zen. Gero gaixotu egin zen, eta seme-alabek eta bilobek inguratu egin zuten. Jacarandá zurezko ohean, Perichona-k ez zuen arrakastarik izan, baizik eta garaitua, urte eta zapore ugariz betea, baina bere drama besterenezinaren protagonista amaieran.
Azken urteetan, Shakespeareri gogoraraziz, bizitza gurutzatzen zuen itzal bat besterik ez zela, bere garaian munduaren eszenan matxinatu eta gero ahanzturara pasatu zela.
Andrea Hinwood
Biografia
2021etik Nazio Batuen Erakudearen (NBE) baitako Ingurumen Programan (UNEP ingelesez) ari da lanean.
Ana Perichon
Buenos Airesera itzultzea
Perichona ia inor ohartu gabe hil zen 1847ko abenduaren 1ean, 72 urte zituela, eta Antonio Argerich familiaren lagunak eman zion heriotza-ziurtagiria.
Jesús Loroño
Jesús Loroño Arteaga (Larrabetzu, 1925eko urtarrilaren 10a - Larrabetzu, 1998ko abuztuaren 12a), euskal txirrindulari profesionala izan zen 1944tik 1962 arte. 65 garaipen lortu zituen. Eskalatzaile ona zen eta 1953ko Frantziako Tourreko mendiko saria irabazi zuen.
Ana Perichon
Buenos Airesera itzultzea
Perricholi bezala, sayal zuriz jantzi zuten, "Erregeordearen maitea" lau bigunen artean, jakin-minak eta kondairak kasu horietan egiten duten omenaldia jaso zuen. Hurrengo egunean lurperatu zuten.
Jesús Loroño
Bere lehen bizikleta gari zaku batekin erosi zuen. Ospetsua bilakatu zen bere lehen agerraldian Frantziako Tourrean. Pau-Cauterets etapa irabazi zuen eta mendiko sailkapena. Handik aurrera garaipen ugari lortu zituen, Espainiako Vuelta bat, bi Eibarko Bizikleta eta Kataluniako Volta bat, besteak beste. Semea Josu kazetaria da.
Ana Perichon
Buenos Airesera itzultzea
Bere garaian hainbeste hitz egin zen Perichonaz, gutxi dira beren hezurrak Argentinako lurrean daudela gogoratzen dutenak. Horixe gertatu zen, bada, historian ospetsu izan zen emakume harekin.
Errekoletako hilerrian lurperatu zuten, nahiz eta hilerrian bertan sartu zen, hil zen egunean bertan, ez dakigu ziur hilobia non dagoen. Gauza jakina da ez zutela Tomás O'Gormanen bobedan lurperatu.
Erabiltzailearen interfaze
Erabiltzailearen interfazeak erabiltzeari programa batekin komunikatzeko aukera eskaintzen dioten elementuak ditu (diseinu grafikoa, komandoak, mezuak eta abar). Interfaze hauetan hainbat geruza bereizi ohi dira, eta horietako bat gizaki-konputagailu elkarrekintza bideratzen du, zeinaren bidez konputagailuak sarrerako gailuren batekin aritzen baita interakzioan, sarreran teklatu, sagu edo mikrofonoarekin esaterako, eta irteeran pantaila, inprimagailu edo bozgorailuekin.
Egungo interfaze ohikoenak, ordenagailuetan zein telefonoetan, "erabiltzailearen interfaze grafikoak" (GUI) dira, baina gero eta sofistikazio handiagokoak dira, ukimen-pantailak telefonoetan, hizketa ahots-laguntzaileetan, haptika edo ukimenaren ustiapena edo garuneko aktibitate elektrikoaren neurketa. Bideo-jokoen industria ere aitzindaria izan da interfaze berrien diseinuan.
Historia
Garai bateko konputagailuetan sarrerako ohiko interfazea komandoen bidezkoa zen. MS-DOS sistema izan da alde horretatik ezagunena, baina Unix eta antzekoetan ere ohikoak izan dira eta oraindik erabiltzen dira (shell). Hurrengo aurrerapena sagu bidez hautatzeko menuak izan ziren, non aukera batzuen artean hautatzen zen.
Lehen iraultza erabiltzailearen interfaze grafikoek ekarri zuten, Apple Macintosh eskutik hasiera batean. Leihoetan eta menuetan oinarritzen dira eta kontzeptuak irudien bidez adierazten dira. Erabiltzaileari menuak eta leihoen neurria, kokalekua eta edukia kontrolatzeko aukera ematen zaie.
Monchel-sur-Canche
Monchel-sur-Canche Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Monchel-sur-Canche udalerrian erroldatutako biztanleak 59 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Arnaut Abadia
Arnaut Abadia (Bithiriña, Nafarroa Beherea, 1843ko apirilaren 15a - Belokeko monasterioa, Ahurti, Lapurdi, 1916ko martxoaren 2a) apaiza, irakaslea eta euskal idazlea izan zen.
Bizitza
Bithiriñako Garatia etxean jaio zen, laborari familia batean. Hamasei urte inguru zituela Larresoroko Apaizgaitegi Tipian sartu zen. 1868ko ekainaren 6an, Baionako Apaizgaitegi Handian apaiztu zen. 1871n Apaizgaitegi Handiko filosofia irakasle izendatu zuten, eta 1876an ekonomo. 1880an Larresoroko Apaizgaitegi Tipiko zuzendari izendatu zuten. Horrez gainera, filosofia irakasle ere aritu zen ikastetxe horretan. Frantziako Estatuaren eta Elizaren arteko bereiztearen arazoa zela eta, 1906an Larresoroko egoitza utzi behar izan zuten. Apaizak, luze gabe, Belokeko monasterioan kokatu ziren eta bertan hil zen Abadia, 1916ko martxoaren 2an.
Idazlanak
1890ean Aphezac soldado izenpetu gabeko panfletoa kaleratu zuen, eta 1892an Hazparneko Kalbarioa liburuan prediku bat argitaratu zioten. Baina bere lanik gehienak Eskualduna astekarian plazaratu zituen. Izan ere, 1892tik 1908ra, nekazaritzari buruzko 751 zutabe idatzi zituen aldizkari horretako Laborarier sailean. Euskal prosa zientifikoaren aitzindarietako bat izan zen arren, oso idazle ahaztua izan da.
Monchel-sur-Canche
Etxebizitza
2007an 36 etxebizitza zeuden, 27 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 35etxeak ziren. 27 etxebizitza nagusietatik 22 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 4 etxek hiru zituzten, 7 etxek lau zituzten eta 15 etxek bost zituzten. 25 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 16 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 9 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 37 ziren, horien artean 27 aktiboak ziren eta 10 inaktiboak ziren. 27 pertsona aktiboetatik 26 lanean zeuden (13 gizon eta 13 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 10 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2000. urtean Monchel-sur-Canche udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pachyramphus albogriseus
Pachyramphus albogriseus Pachyramphus generoko animalia da. Hegaztien barruko Tityridae familian sailkatua dago.
Nonnebakken
Nonnebakken Odensen (Danimarka) dagoen muino baten izena da, antzina eraztun itxurako gotorleku bat egon zena.
Maurice Abeberri
Maurice Abeberri (1926ko abenduaren 14a, Biarritz, Lapurdi - 1988ko otsailaren 21a, Larrun mendia, Lapurdi) euskal abokatu eta Ipar Euskal Herriko kirol eta kultur giroko pertsona nabarmena izan zen.
Jessica Chastain
Jessica Michelle Chastain (1977ko martxoaren 24a, Sacramento, Kalifornia) estatubatuar aktore bat da. Anzteztutako film nabarmenen artean honakoak daude: The Help, The Debt, Take Shelter eta The Tree of Life.
Maurice Abeberri
Baionako Lizeoan ikasi eta Bordelen goi-mailako ikasketak burutu zituen. 1946an bere anaia Pierre Abeberrirekin batera Oldarra abesbatzako abeslari eta kide egin zen, 1952ko maiatzaren 2a eta 1973 bitartean abesbatza horretako presidentea izan zelarik, bere anaia ordezkatuz. Bere eta bere anaia Jakes Abeberrirekin batera Biarritzeko Oldarra Euskal Balletak (Ballets Basques de Biarritz Oldarra) konpainia sortu zuten, bertan nahiz nazioartean aski sona bereganatu zuena.
Maurice Abeberri lanbidez abokatua eta Enbata erakundeko kidea zen, bertan Frankismoaren garaian Hego Euskal Herritik Iparraldera ihes egindako euskaldunei babes juridiko eta morala ematen paper garrantzitsua izan zuen. Bestalde, Biarritz jaioterriko zinegotzia ere izan zen.
Nonnebakken
Etimologia
Nonnebakken izenak "monjeen muinoa" esan nahi du.
Okamejei mengae
Okamejei mengae Okamejei generoko animalia da. Arrainen barruko Rajidae familian sailkatzen da.
Maurice Abeberri
1983an Frantzia osoko kirol agintari onena gisa izendatua izan zen eta urte hauetan zehar Frantziako Olinpiar Batzordeko kide ere izan zen.
1988ko otsailaren 21an Larrun mendian zela zendu zen.
Nonnebakken
Historia
Gotorleku bikingoa 975 urtearen inguruan eraiki zen Svend I.a "Bizar zatitua" errege zela. Muinoaren azpialdetik pasatzen den Odense ibaia eta gertu dagoen Odenseko fiordoa kontrolatzeko altxatu zen. Gotorlekuak eta 120 metrotako diametrodun eraztun itxura zuen.
Monje beneditarrak egon ziren hurrena XII. mendera arte. Ondoren eliza berria eraiki zuten Odense ondoko Dalum herrixkan. 1598an Georg Braun topografoak idatzitako Civitates Orbis Terrarum lanean agertzen da Odenseren mapan.
José Francisco Calí Tzay
José Francisco Calí Tzay (1961eko irailaren 27a) abokatua eta diplomazialaria da.
Nazio Batuen Giza Eskubideen Kontseiluko Herri Indigenen Eskubideei buruzko Errelator Bereziaren kargua hartu zuen 2021etik aurrera, Victoria Tauli-Corpuz-en agintaldiak 2020an amaitu ondoren. Nazio Batuen errelatore berezi gisa, herri indigenen eskubideen ustezko urraketak ikertu eta herri indigenen eskubideei buruzko nazioarteko arauen aplikazioa sustatu behar du. Ahalmen horri dagokionez, berak eta David R. Boydek Suediari eskatu zioten 2022aren hasieran ez emateko Beowulf Mining konpainia britainiarrari lizentzia bat Gallok eskualdean (Sami herri indigenaren etxea) dagoen Kallak burdin mineralaren meategirako, esanez aire zabaleko meategiak arriskuan jarriko zituela ekosistema babestua eta elur-oreinen migrazioa.
Schwerstedt
Schwerstedt Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Hizkuntzalaritzaren historia
Hizkuntzalaritza ren historia mintzaira- edo hizkuntza ri buruzko ideien eta tratatuen tradizioek osatzen dute, besteak beste, erretorikak, gramatikak, filologiak, morfologiak eta sintaxiak, semiologiak eta gizarte psikologia k. Hizkuntzalaritzaren historia kokatu daiteke, bai zientzien historiaren barruan, bai gizateriaren ideien historia orokorraren barruan. Hizkuntzalaritza, zientzia autonomo gisa ez zen XIX. mendera arte finkatu.
Bunești (Suceava)
Bunești Errumaniako udalerri bat da, Suceava konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Hizkuntzalaritzaren historia
Europako tradizioa
Antzinako Grezia ren ildoari jarraitu izan dio. Erromak jaso zituen hizkuntzalari grekoen emaitza praktiko eta teorikoak eta Erromak Erdi Aro ko gramatikari latindarren eskuetara bidali, mundu modernoak haien eskuetatik jaso zitzan Pizkundean Europatik kanpoko bestelako ekarpen garrantzitsuekin batera. Ez dago Europa ko tradizioan ildo honen hausturarik. Teoria, helburuak, metodoak eta kontzeptuak behin eta berriz aldatu bai, baina Europako hizkuntzalarien belaunaldi bakoitzak bere aitzindarien existentzia eta lanak aitortu ditu. "Zientzia baten historiaren garrantzia orainaldia ikuspegi batean kokatzen laguntzean datza. Hizkuntzalariak gaur egun ez daude bakarrik beren lorpenetan, eztabaidetan eta arazoetan. Bi milurteko baino gehiagoko harriduraren oinordekoak dira, «giza hizkuntzaren bitxitasuna, edertasuna eta esanahiak» ez baitiote inoiz adimen sentikor eta ikusbera dutenei azaltzeari uzten. (R. H. Robins)"
Robert Ryman
Robert Ryman (Nashville, Tennessee, 1930eko maiatzaren 30a - New York, 2019ko otsailaren 8a) estatubatuar margolaria izan zen.
1952an New Yorkera aldatu zen, musikarako zaletasunak erakarrita (saxoa jotzen zuen), baina hara iritsi eta berehala hasi zen margolaritzan. 1950eko hamarraldian zehar hainbat lan egin zituen New Yorkeko Arte Modernoko Museorako, eta liburutegi baten arte-sailerako; lan horiek eta Lucy Lippard arte-kritikariarekin ezkondu izanak eman zioten prestakuntza artistikoa. Adierazpen errealistak alde batera utzirik, margolaritza hutsa landu zuen, autoerreflexiboa, pinturaren ezaugarri oinarrizkoenak ikertuz. Lehen koadro eta collageetan, 1955 ingurukoetan, materialarekin, koloreekin eta pintzelkadarekin esperimentatu zuen, margolaritza prozesuaren ikerketa harturik bere produkzioaren gai nagusitzat. 1965. urte inguruan, ordea, koloreak alde batera utzi eta zuria bakarrik erabiltzen hasi zen; zuriaren ñabardurekin beste kolore guztiak iradoki zituen Rymanek. Harrezkero, gardentasun, trinkotasun, tonu eta argitasuna euskarriaren eta pintzelkadaren arabera aldatu izan zituen. Margolaria ikertzaile zientifikoaren mailara eramanez, tankera, ehundura, ertz, euskarri eta distiraren arabera lor daitezkeen ikusmen-efektuak ikertu zituen Rymanek, eta garrantzi handia eman zien xehetasun guztiei, piezaren pertzepzioan duten eraginagatik. Erakusketa garrantzitsuak egin zituen Europan eta Amerikan. Kasseleko zenbait Documenta erakusketetan parte hartu zuen (1972, 1977 eta 1982) eta atzera begirako erakusketak egin zituen Amsterdam (1974), Zurich, Paris eta Düsseldorfen. 1992. urtean MoMAn eta Tate Galleryn atzera begirako erakusketa bat egin zuten bere lanarekin. American Academy of Arts and Letterseko kide izan zen 1994. urtetik. 2005. urtean, Praemium Imperiale saria eman zioten.
Aceh
Aceh (aceheraz: Acèh, ; jawiz: اچيه; neerlanderaz: Atjeh edo Acheh; indonesieraz: Provinsi Aceh), Indonesiako 34 probintzietako bat da, lurralde berezi estatusa duena. Sumatra uhartearen iparraldean dago. 57.956 kilometro koadroko eremua du, eta 2014an 5.072.150 biztanle zituen. Hiriburua Banda Aceh da.
Oso aberatsa da petrolio edo gas naturalean. Biztanle gehienak, %98,2, musulmanak dira. Xaria lege islamikoa indarrean duen Indonesiako probintzia bakarra da.
Historia
Aceh izan zen hego-ekialdeko Asiako lehen lekua Islama sartu zena. XVII. mendean, Aceh Sultanatoa izan zen Malakako sultanerririk indartsuena. Aceh-ek konkista eta inbasio ugari izan ditu, baina gogor aurre egin zien, adibidez Herbehereetako kolonizazioari eta Indonesiako gobernuari.
2004ko Indiako ozeanoko lurrikarak sortutako tsunamiak guztiz suntsitu zuen Banda Aceh, Acehko hiriburua. 167.736 indonesiar hil ziren, horietako asko Aceh-en bertan. 500.000 biztanle etxerik gabe geratu ziren. Gertaera honen ostean, Indonesiak eta Aceh Askea Mugimenduak bakea sinatu zuten, Finlandiako gobernuaren mediazioarekin.
2014ko irailaren 27an, Indonesiako Aceh probintziak homosexualak zigortzeko lege bat onartu zuen. Sexu berekoen arteko sexu ekintzak zigortzeko 100 zigorkada emateko aukera biltzen zuen legeak, bai eta 100 hilabeteko espetxealdia edo 1.000 gramo urre ordaintzeko isuna ere.
West Linga
(Lyng-øy) Eskoziako Shetland uhartediko uharte bat da.
Muniain (Artzibar)
Muniain —edo, izen bereko beste herrietatik bereizteko, Muniain Artzibar— Artzibar udalerriko leku zaharra eta gaur egun urpeko herri hustu bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Pirinioaurrea eskualdean.
Bertako biztanleak muniaindarrak ziren.
Izena
Muniain toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Armarria
Muniaingo armarria Artzibarko armarria da. Armarri honek honako blasoi hau du:
Geografia
Muniain Artzibarran dago, Itoitzeko urtegiaren pean.
Inguru naturala eta kokapena
Artzibar kokatzeko ez dago aho bateko akordiorik. Egia esan, Zaraitzu eta Erronkaribar ibarretan bezala, haran horien iparraldea Pirinioetakoa da, eta hegoalde Pirinioaurreatarra, klima eta landaretza aldaketa nabariarekin. Trantsizio-eremu bat da, eta bi espazioen muga edo muga hori Larrogain, Elke-Pausaran, Peñas Baxas eta Lareki mendien arteko irudizko lerro batekin markatu daiteke.
Artzibar ibarra berezia da, bitxia beharbada, eta Erdi Arokan galtzen da bere jatorria. Ez dio jarraitzen ibai baten inguruan garatzeko zonako arauari. Bi adar bereiz ditu, Irati eta Urrobi ibaien ibilbideei jarraituz, eta hirugarren adar erdi bortxatu bat Gurpegi errekaren inguruan.
Klima
Baso-soiltze gogorra jasan dute Artzibar aldeko basoek. Pagoa, pinu basatia, haritza eta artea dira zuhaitzik ugarienak. Artea, arroilean eta ipar eta ipar-mendebaldeko mendietan hedatzen da batez ere. Birlandatutako pinuek 1 000 hektareatik gora hartzen dituzte, batez ere Austriatik ekarritako pinu lariziarrak dira.
Estazio meteorologikoak
Artzibarren dagoen Orotz-Betelu udalerrian (ibarraren parte da geografikoki, baina ez administratiboki), itsasoaren mailatik 619 metrora, Nafarroako Gobernuak 1993n jarritako estazio meteorologikoa dago.
Historia
565 metroko altueran zegoen kokagune txiki bat zen, Artozkiko lautadaren ipar-mendebaldean. Bere profila erraz antzeman zitekeen errepide gainean, jaurerri txikian bezala, zelatari txiki bat bezala, Artozkiko zentral hidroelektrikoaren eta herriaren artean. Hasieran ez zegoen argi urak hartuko zuen edo bota gabe utziko zuten. 1989ko Itoizko urtegiaren ingurumen-inpaktuari buruzko hasierako txostenean ez zen hura suntsitzea baloratzen, nahiz eta, azkenean, hondeamakinek eraitsi zuten 2003an.
Demografia
biztanle zituen Muniain.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Franklin konderria (Missouri)
Franklin konderria (Franklin County) Missouriko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Union da. 2010eko zentsuaren arabera 101,492 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Franklin konderriak 241,046 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,073 ura dira. Beste 238,973 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 42,1 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 101,492 pertsonetatik 98,787 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,397 dira. 847 beltzak edo afroamerikarrak. 290 amerikar natiboak ziren eta 30 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 410 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 63 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,065 pertsonek kokatzen zuten.
Trachycephalus jordani
Trachycephalus jordani Trachycephalus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Saussens
Saussens Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saussens udalerrian erroldatutako biztanleak 256 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 75 etxebizitza zeuden, 69 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 72 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 69 etxebizitza nagusietatik 58 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 35 etxek bost zituzten. 59 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 32 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 150 ziren, horien artean 103 aktiboak ziren eta 47 inaktiboak ziren. 103 pertsona aktiboetatik 96 lanean zeuden (53 gizon eta 43 emakume) eta 7 langabezian zeuden (1 gizon eta 6 emakume). 47 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saussens udalerrian 75 unitate fiskal zeuden, 181 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.804 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 7 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 albaitaria eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saussens udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
C.A. Rosetti (Buzau)
C.A. Rosetti Errumaniako udalerri bat da, Buzau konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
New Augusta (Mississippi)
New Augusta Mississippiko herri bat da. Perry konderrian kokatua dago. 2010ean 644 biztanle zituen, 13.3 kilometro koadrotan banatuta.
Ur astun
Ur astuna edo deuterio oxigenoa edo D2O, ur arrunta baino hidrogenoren isotopoa den deuterio (edo "hidrogeno astuna") gehiago duen ur mota da. Konposatua da, eta hidrogenoaren ordez deuterioa du. Ur arruntean izaten da, 1/5.000-ko proportzioan, eta izen hori ematen zaio ohikoa baino D2O portzentajea handiagoa duen urari. Erreaktore nuklearretan erabiltzen da moderadore gisa.
Ancy-sur-Moselle
Ancy-sur-Moselle Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Zully Moreno
Zully Moreno, jaiotzaz Zulema Esther González Borbón (Villa Ballester, Buenos Aires probintzia, Argentina, 1920ko urriaren 17a - Buenos Aires, 1999ko abenduaren 25a), aktore argentinarra izan zen.
Ancy-sur-Moselle
Biztanleria
2007an Ancy-sur-Moselle udalerrian erroldatutako biztanleak 1.417 ziren. Familiak 586 ziren, horien artean 164 pertsona bakarrekoak ziren (76 bakarrik bizi ziren gizonak eta 88 bakarrik bizi ziren emakumeak), 179 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 195 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 48 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Zully Moreno
Biografia
Zully Moreno Villa Ballesterren jaio zen, Argentinako Buenos Aires probintziako San Martin alderdian, 1920ko urriaren 17an. Hamar urterekin aita hil zitzaion.
Ancy-sur-Moselle
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Zully Moreno
Biografia
1947an, Luis César Amadori zuzendariarekin ezkondu zen, eta harekin seme bat izan zuen. Amadorik bere ibilbidean lagundu zion, eta interpretatu beharreko paperak aukeratzen utzi zion, Dios se lo pague, eta Nacha Regules lanekin arrasta lortu zuen, Arturo de Córdovarekin. Zuzendari garrantzitsuek zuzendu zuten, hala nola Mario Sofifik La gata filmean, Carlos Hugo Christensenek La trampa filmean, Carlos Schlieper-ek Cosas de mujer filmean, Ernesto Arancibiak Urrezko Globoaren irabazle La mujer de las camelias filmean eta Lucas Demarek Nunca te diré adiós filmean, non Zully nabarmendu zen.
Ancy-sur-Moselle
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Zully Moreno
Biografia
Argentinako Arte eta Zientzia Zinematografikoen Akademiak Aktore Onenaren saria eman zion Celos, Dios se lo pague eta La mujer de las camelias filmetan egindako lanagatik. Horace Lannes, Paco Jamandreu edo Jorge de las Longasen ale bikainek jantzi zuten, eta diru asko irabazarazi zion Argentina Sono Film ekoiztetxeari, bere jabeetako bat senarra zen, gainera.
Ancy-sur-Moselle
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 938 ziren, horien artean 690 aktiboak ziren eta 248 inaktiboak ziren. 690 pertsona aktiboetatik 647 lanean zeuden (329 gizon eta 318 emakume) eta 43 langabezian zeuden (25 gizon eta 18 emakume). 248 pertsona inaktiboetatik 95 erretiraturik zeuden, 101 ikasten zeuden eta 52 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Zully Moreno
Jazarpen politikoa eta erbestea
1950ean hiru film filmatu zituen Mexikon; horietako bat María Montecristo izan zen, eta 1955ean, gobernu peronista bota ondoren erbesteratu behar izan zuen. Argentinan egindako azken filma Amor prohibido izan zen, eta Jorge Mistral eta Santiago Gómez Courekin aritu zen. 1950eko hamarkadaren erdialdean filmatu eta hiru urte geroago estreinatu zen.
Ancy-sur-Moselle
Diru sarrerak
2009an Ancy-sur-Moselle udalerrian 581 unitate fiskal zeuden, 1.432 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.149 euro zen.
Zully Moreno
Jazarpen politikoa eta erbestea
Espainian, Madrugada filmatu zuen —eta, haren bidez, Idazle Zinematografikoen Zirkuluaren sari berezi bat irabazi zion Espainiako filmean atzerriko aktore onenarena—, Una gran señora eta Un trono para Cristi (1960an filmatua). Hamarkada horretan, Dino Risik zuzendutako film batean emanaldira itzultzeaz hitz egin zen, baina ez zen parte hartzea zehaztu. Behin baino gehiagotan deitu zioten, halaber, Mirtha Legrand bere programan aldi baterako ordezkatzeko. 1977an Amadori hil ondoren, Maipo Antzokia zuzendu zuen eta Argentina Sono Film ekoizlearen buru izan zen, baina gero ingurunetik urrundu zen eta aukera gutxitan agertu zen.
Ancy-sur-Moselle
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 40 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Zully Moreno
Jazarpen politikoa eta erbestea
79 urte zituela hil zen Buenos Airesen, 1999ko abenduaren 25ean, Alzheimer gaitzaren biktima. Bere neba, Maipo Alberto González Antzokiko enpresaburua, 1990ean hil zen, Susana Brunetti eta Mimí Pons vedetteekin ezkonduta egon zen. Azken horrekin bi seme-alaba izan zituen, Alberto eta Gimena.
Ancy-sur-Moselle
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 18 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 5 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 3 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Ancy-sur-Moselle udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.