cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William-Adolphe Bouguereau
Bouguereaurengatik mirespena adierazi zuten pertsonai garaikideen artean, Napoleon III.a edota Chopin konpositorea aurki daitezke. Bestalde, Cezanne edo van Gogh bezalako margolariek gorrotatu edo alde batera utzi zuten.
Margolaria izateaz gain, Bouguereau arteko irakaslea izan zen Frantziako Arte Ederretako akademian, Parisko Arte Ederretako Eskolan edota Julián Eskolan, besteak beste. Margolariaren influentziari esker, artearekin lotutako erakunde asko, hala nola, Frantziako Arte Ederretako akademia, emakumeei ireki ziren lehenengo aldiz.
Lehenengo urteak
William-Adolphe Bouguereau 1825eko azaroaren 30ean jaio zen, La Rochellen, bere familia bertan XVI. mendetik bizitzen zeramala. Bere gurasoak Théodore Bouguereau eta Marie Marguerite Bonnin izan ziren. 1832an familia Saint-Martinera, Réko uharteko hiri nagusia, lekualdatu zen. Bertan, aita salerosketan hasi zen portuan. Semea eskola batera joaten hasi zen arren, denbora gehiena marrazten igarotzen zuen. Aitaren negozioa ez zen oso onuragarria izan eta Bouguereau familia arazo ekonomikoekin hasi zen. Ondorioz, mutikoa bere osaba Eugène Bouguereaurekin bizitzera joan zen. Osaba, Montagne sur Gironde parrokiako apaiza, kultura handiko gizona zen, eta iloba klasikoen nahiz literatura frantses eta Biblikoaren munduan sartu zuen. Gainera, latineko klaseak eman, ehizatzen nahiz zaldian ibiltzen irakatsi eta mutikoarengan naturarekiko maitasuna piztu zuen.
Klasikoen ezagutzan sakontzeko, 1839an William-Adolphe gaztea Ponseko eskola erlijiosora bidali zuten, non mitologia grekoarekin, anztinako historiarekin eta Ovidio nahiz Virgilioren poesiarekin harremanetan hasi zen. Era berean, Ingres margolariaren ikasle ohia izan zen Louis Sageren eskutik marrazketa klaseak jaso zituen. 1841ean, Bouguereau familia Bordelera lekualdatu zen, non olio eta ardo salerosketan hasi zen. Hasiera batean gazteak bere aitaren urratsak jarraituko zituela zirudien arren, aitaren dendako bezero batek gaztearen marrazkiak ikusi ostean aitari semea marrazketa eta margoketako udal-eskolara bidaltzeko behin eta berriz esan zion. Aitak ideiarekin bat egin zuen, semeak salerosketan jarraitzearen baldintzarekin, bertan etorkizun oparoagoa ikusten zuen eta. Eskolan 1842an izena eman ondoren, Jean-Paul Alauxekin batera ikasten hasi zen. Eskoletara egunean bi orduz joaten zen arren, oso azkar egin zuen aurrera, eta 1844ean bere lehen margoketa saria jaso zuen, San Roke irudikatzen zuen margolan batekin. Honek, gaztearen bokazioa sendotu zuen. Ikasi bitartean, diru pixka bat irabazteko asmoz, zenbait jakiren etiketak diseinatzen zituen.
Hobekuntza eta karreraren hasiera
Bere osabaren bitartez, Bouguereau gazteak eliztarren erretratuak marrazteko enkargua jaso zuen. Lan horren irabaziekin, Alauxen gomendiozko eskutitzarekin batera, 1846an Parisko Arte Ederretako eskolan sartu zen. François-Édouard Picotek ikasle bezala jaso zuen eta bere eraginpean Bouguereauk metodo akademizista hartu zuen. Garai horretan, eskolara sartu izanak "gogoz beterik" utzi zuela onartu zuen, egunean 20 orduz ikastera iritsiz eta gutxi janez. Marrazketa anatomikoa hobetzeko, disekzioetara joaten zen, historia eta arkeologia ikastearekin batera. Bere hobekuntza benetan azkarra izan zen eta etapa honetako lanak, Berdintasuna heriotzaren aurrean (1848), kasu, ezin hobeki bukatutako lanak dira. Izan ere, urte horretan bertan Prix de Rome-ko aurretiko fasean lehenengo postua Gustave Boulangerrekin partekatu zuen. 1850ean sari finala irabazi zuen bere obrarekin: Zenobia artzainek Araxeren ertzean aurkitua.
Sari moduan, urte batez Villa Medicira joan zen, Victor Schnetz eta Jean Alauxen ikasle gist. Bertan Errenazimenduko maisuengandik zuzenean ikasi ahal izan zuen, baita antzinako lan greko, etrusko eta erromatarretatik ere. Villa Medicin bizitzen zegoela, Toskanako nahiz Unbriako hiriak bisitatu zituen, antzinako artea ikasiz, Asiseko artearengatik interes berezia azalduz eta San Franziskoko Basilikako Giottoren freskoak beren osotasunean kopiatuz. Era berean, Ponpeian ikusi zituen antzinako freskoengatik ere miresmena azaldu zuen, hauek bere etxera 1854ean itzultzean erreproduzitu zituelarik. Denboraldi bat bere senideekin Bordele eta La Rochellen igaro zuen, Moulon merkatari aberatsen etxea dekoratu zuen, eta beranduago Parisen bizitzen ezarri zen. Urte horretan bertan Parisko aretoan Martirioaren garaipena, aurreko urtean burutu zuena, erakutsi zuen eta beste bi etxe dekoratu zituen. Jada garai horretan, kritikoek marrazketan erakutsi zuen maisutasuna eta irudien konposizio egokia txalotu zuten. Aldi berean, bere lana originala zela esan zuten, dena antzinako artearengandik ikasi zuen arren.
1856an Marie-Nelly Monchablonekin ezkondu zen, bost seme-alaba izan zituztelarik. Urte horretan bertan, Frantziako gobernuak Taraskoneko hiria dekoratzeko enkargua egin zion, eta helburu horrekin ''Napoleon III. Taraskoneko uholdeen biktimak kontsolatzen'' (1856) margolana burutu zuen. Hurrengo urtean, Aretoan lehenengo postuko domina irabazi zuen, Napoleon III. enperadorearen eta Eugenia Montijokoa enperatrizaren erretratuak burutu zituen eta Émile Pereire bankari aberatsaren etxea dekoratu zuen.
Obra guzti hauekin, Bouguereau artista ospetsu bihurtu zen, irakasle bezala lan egitea eskatu ziotelarik. Urte honetan ere, bere alaba Henriette jaio zen. 1859an, bere semea Georges jaiotzeaz gain, artistak bere konposizio handienetako bat burutu zuen, Santu Guztien Eguna, Bordeleko buruzagitzak eskuratu zuena.
Garai honetan ere, Picoten begiradapean, Parisko Santa Klotilde Elizako San Luis kapera dekoratu zuen estilo sinple batean, artistak berak errenazimenduarengatik sentitzen zuen mirespenari kontra eginez. Bouguereauren bigarren alaba, Jeanne, 1861eko Gabonetan jaio zen, baina urte gutxiz bizi izan zen.
Estiloaren trantsizioa eta ospea
Bere lehen obrak gai historiko eta erlijiosoetan oinarritzen ziren bitartean, tradizio akademikoa jarraituz, 1860ko hamarkadan publikoaren nahiak aldatu egin ziren. Ordun, artistaren margolanak aldaketa nabarmena jasan zuen, kolorearen azterketan sakonduz, akabera teknikoa nahiz kalitate handikoa burutuz, eta bere obra jendearentzako erakargarriagoa eginez. Izan ere, etapa honetako bere lanak dira Bouguereauren ezagunenak.
Parisko agustindarren eliza apaintzeaz arduratu zen, baita Bordeleko Grand-Théâtre-ko kontzertu gela ere, aldi berean beste lan batzuk eginez, nolabaiteko melankoliaz bustirik daudenak. Hortaz gain, Jean-Marie Frotuné Durand, honen semea Paul Durand-Ruel eta Adolphe Goupil arte-merkatari ezagunen lagun egin zen, aretoetan modu oso aktiboan parte hartuz. Garai honetan, bere lanek harrera ona izan zuten eta bere ospea Ingalaterrara zabaldu zen. Honek Montparnassen etxe bat, tailerra barne, erosteko aukera eman ziolarik. 1864ean, Paul, artistaren bigarren semea jaio zen. 1870ean, Frantzia-Prusia Gerra bitartean, Paris setiatua izan zen. Bouguereau Ingalaterratik bakarrik itzuli zen, bere familia atzean utziz. Soldadu xehe bat bezala armak hartu eta barrikaden defentsan lagundu zuen, bere adinarengatik zerbitzu militarra beharrezkoa ez izan arren. Behin hesia altxata, artista bere familiarekin elkartu zen eta La Rochellera joan ziren. Bertan, hiriko katedrala apaindu eta Thomas apezpikuaren erretratua burutu zuen. 1872an Vienako Mundu-Azokako epaimahaian jardun zuen. Garai horretan bere lanek izaera sentimental, gazte eta dinamikoa azaltzen zuten, umeak bere obran maiz agertzen zirelarik, hala nola, Ninfak eta satiro (1873) obran. Dena dela, izaera hau 1875ean amaitu zen, artistaren semea Georges hil egin zenean. Mutikoaren heriotza kolpe ikaragarria izan zen familiarentzat, hau gai sakratuko bi obra garrantzitsuetan islatu zuelarik: Pietà eta Kontsolamenduaren Ama Birjina. Aldi berean, Parisko Julian Akademian irakasle moduan lan egiten hasi zen. 1876ean, bere azken semea, Maurice, jaio zen, eta margolaria Frantziako institutuko kidetzat onartua izan zen, ordura arte egin zituen 12 eskaerek huts egin zutelarik. Urte bat beranduago, sufrimendu bortitzek artistaren bizitza kolpatu zuten: bere emaztea hil egin zen eta bi hilabete beranduago, Maurice sema ere zendu zen. Dena dela, etapa honetan artistak bere obrarik handi eta bikainenak sortu zituen. Hurrengo urtean, Bouguereauk Erakusketa Unibertsaleko Ohorezko Domina jaso zuen. 1870eko hamarkada bukaeran, artistak bere ikasle ohia zen Elizabeth Gardnerrekin ezkontzeko nahia azaldu zuen. Bouguereauren amak eta alabak kontra egin zuten, baina bikotea sekretuki ezkontzeko hitz eman zuen 1879an. Ezkontza 1896an burutu zen, Bouguereauren ama hil ondoren.
1881ean Parisko San Bizente Pauleko elizako Jainkoaren amaren kapera dekoratu zuen, enkargu hau burutzen 8 urte igaro zituelarik. Enkargua, Kristoren bizitza irudikatzen zuten 8 margo-oihal handik osatzen zuten. Handik gutxira, Société des artistes françaises-eko buru bihurtu zen, ardura hau urte askotan zehar mantendu zuelarik. Bitartean, dimentsio handiko beste oihala margotu zuen, Bakoren gaztaroa (1884). Margolan hau artistaren gogokoenetariko bat izan zen, hil arte bere estudioan izan zuelarik. 1888an Parisko Arte Ederretako Eskolako irakasle izendatu zuten, eta hurrengo urtean, Ohorezko Legioaren komandante izendatu zuten. Garai honetan, bere ospea Estatu Batuetan nahiz Erresuma Batuan handitzen joan zen. Frantzian, aldiz, abangoardia eta eraso aurre-modernisten aurka bere ospeak behera egin zuen, hauek Bouguereau kaskarra eta originaltasun gutxiko artistatzat hartzen zutelarik.
Azken urteak
Bouguereauk iritzi irmoak zituen eta behin baino gehiagotan bere kide, publiko edo kritikarekin istiluak izan zituen. 1889an Ernest Meissonier margolariaren inguruan bildutako taldeari aurka egin zion erakusketa-aretoak zirela eta. Ondorioz, Arte Ederretako Elkarte Nazionala sortu zen. 1891ean Alemaniak artista frantsesak gonbidatu zituen Berlinen erakusketa bat egoteko asmoz. Bouguereau gonbidapena onartu zuen artista gutxienetako bat izan zen, bere hitzetan, aberriko betebehartzat ikusten baitzuen Alemanian sartzea eta hau pintzelaren bidez bereganatzea. Dena den, margolariaren jarrera honek Parisko abertzaleen ligaren haserrea eragin zuen, eta Paul Déroulèdek kanpaina bat hasi zuen prentsan artistaren aurka. Bestalde, Bouguereauk Londresko Royal Academy-an antolatu zuen artista frantsesen erakusketak hainbesteko arrakasta izan zuen, erakusketa iraunkor bihurtu eta urtero ospatu zela.
1900ean, margolariaren semea, Paul, legelari eta militar errespetatua bihurtu zena, hil egin zen. Honekin, Bouguereauk bere seme-alaba baten heriotza laugarren aldiz pairatu behar izan zuen. Semearen heriotzak eragin handia izan zuen artistaren osasunean, honek berehala behera egin zuelarik. 1902an bihotz-gaitzaren lehen sintomak azaldu ziren. Hala ere, Bouguereauk bere lanak Mundu Firman goraipatuak ikusi ahal izan zituen, eta 1903an Ohorezko Legioko Ofizial Nagusi-intsignia jaso zuen. Beranduago, Erromako Villa Mediciren mendeurren-ospakizunetara gobidatua izan zen eta Florentzian aste bat igaro zuen bere emaztearekin. Garai honetan, berari egindako omenaldietan parte hartzeko gonbidapen asko jasotzen zituen europar hiri askotatik. Dena den, bere osasun txarrak hauei uko egitea behartzen zion, eta azkenean, osasunak ere margotzea galarazi zion. Bere bizitza amaitzear zegoela ikusita, 1905eko uztailaren 31ean La Rochellera itzuli zen, eta bertan hil zen abuztuaren 19an.
Testuingurua
Akademien ohitura tipikoenen artean, aldizkako aretoak zeuden. Hauek izaera artistiko eta komertziala zuten ekitaldi lehiakorrak ziren, non etorkizun handiena zuten margolari berrien eta izen oneko maisuen lanak erakusten ziren, irabazleei dominak eta sari garrantzitsuak emanez.
Etmopterus unicolor
Etmopterus unicolor Etmopterus generoko animalia da. Arrainen barruko Etmopteridae familian sailkatzen da.
William-Adolphe Bouguereau
Testuingurua
Parisko aretoko sari gorena Prix de Rome zen, Bouguereauk 1850ean lortu zuena. Sari honen ospea garai horretan ikaragarria zen, gaur egun Nobel Sariak duenarekin alderatu daitekeena.
1891ean Parisko aretoak batez beste 50.000 bisita eguneko jaso zituen, sarrera dohainik zen egunetan, igandetan izan ohi zena, eta urteko 300.000 bisita izatera iritsi zen. Honela, aretoak margolari berriek euren lanak erakusteko aukera paregabean bihurtzen ziren. Era berean, margolari hasiberriek euren lanak merkatuan saltzea errazten zuten, kolekzionistak honelako ekitaldietara maiz joaten ziren eta. Aretoetan parte hartu arte, artista batentzat oso zaila zen bere lanak saltzera iritsi ahal izatea.
Bestalde, erakusketak ez ziren soilik aretoetara mugatzen. Izan ere, txalotuenak ziren lanak “margolan bizi” bezala aurkezten ziren zineetan, leku batetik bestera zabaltzen ziren, margolanetan kopiatzen ziren eta jendetzak kontsumitzen zituen produktu anitzetan erreproduzitzen ziren, hala nola, egunerokoak, aldizkarien azalak, zirkulazio handiko inprimatzeak, bonboi-kutxak, egutegiak, postalak... gizartean eragin handia zutelarik. Modu honetara, artista ezagunenak eragin handiko pertsonai bihurtzen ziren, hauen ospea gaur egungo zine-izarrek dutenarekin alderatu daitekeelarik.
Palín (Michalovceko barrutia)
Palín  Eslovakiako udalerri bat da, Michalovceko barrutian kokatuta. 11,11 km²ko azalera du eta 913 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1302. urtekoa da.
William-Adolphe Bouguereau
Merkatua eta bere estiloaren finkatzea
Bouguereauren testuingurua eta bere gustu pertsonalak kontuan hartuta, bere estilo eklektikoa honela laburtu daiteke:
Metodoa eta teknika
Bere garaiko edozein akademiko bezala, Bouguereau mailaz mailako ikaskuntza sistematiko batetik igaro zen, maisu ospetsuak eta euren teknikak ikasiz. Marrazketa menperatzea ezinbestekoa zen, hau lan akademikoaren oinarria baitzen. Bai edozein konposizioaren egituraketarako, baita, hasierako etapetan, ideia baten aspektu desberdinak aztertzeko ere, behin betiko emaitza bat lortu baino lehen.
Naturalki, Bouguereauren lan egiteko moduak prestatze-zirriborro asko burutzea zekarren, irudi eta atzealde guztiak xehetasunez burutuz. Era berean, giza-gorputzaren errepresentazioa modu perfektuan menperatzeak erabateko garrantzia zeukan. Lan guztiak figuratiboak zirenez, gizonen edota antropomorfikoak ziren jainko mitologikoetan oinarritzen ziren eta.
Giza-azalaren leuntasunaz eta esku, oin nahiz aurpegien keinu eta formen samurtasunaz Bouguereauk egiten zuen deskribapen grafikoa oso miretsiak izan ziren kritikoengatik. Artistaren garaiko kronista anonimo batek bere iritzia honela jaso zuen:
Bouguerreauk askotan olio-pinturaren teknikarekin lan egin zuen. Bere pintzelkada askotan ikusezina da, kalitate handiko akaberarekin. Kolorista paregabea izan zen, inguruak modu argian delineatuak zituzten formak eraikitzen zituen, marrazketaren menderatzea azalduz. Bolumenak definitu egiten zituen, esfumatura leunen bidez argia trebetasunez graduatuz. Bere teknika bikaina izateagatik ezaguna zen arren, azkeneko urteetan, ikusmen arazoengatik seguruenik, ez zen hain zehatza, eta pintzeladak askeagoak ziren.
Hala eta guztiz ere, batzuetan bere teknika ikaragarri aldakorra izatera iritsi zitekeen, irudikatzen zuen objektu mota bakoitzera moldatuz. Honek, margolanari bizitasun eta naturaltasun handiak ematen zizkion, inprobisaziorako tarte handirik utzi gabe, bere zirriborroen eta amaitutako margolanen arteko antzekotasunak azaltzen duen bezala.
Emakume biluziak
Burgesiak korronte akademizistan eragin zituen aldaketen artean, eduki erotikoa zuten lanen eskakizuna izan zen. Honek, Bouguereauren obran biluziak maiz azaltzea eragin zuen. Aspektu honek egungo kritikoen interesa piztu zuen. Theodore Zeldaren hitzetan, margolariak kultura klasiko ukaezina eduki arren, bere lanak ez ziren jainko eta jainkosa mitologikoetan ardazten. Aldiz, hauek aitzaki bezala erabiltzen zituen emakumezkoen gorputz eder eta hauen azal distiratsuak erakusteko. Biluzi mitologikoen artean, artistaren ezagunenak bi dira: Bakoren gaztaroa, non irudi biluzi eta erdi biluzi ugari azaltzen diren ardoaren eta estasiaren jainkoaren inguruan dantzari; eta Ninfak eta satiro, non biluzirik dauden lau ninfa lizuna izateagatik ezaguna den pertsonaia mitologikoa erakartzen saiatzen diren.
Bouguereau emakumezko biluzien margolaririk balioetsienetako bat izan zen bere garaian, Jules Lefebvreren hitzetan. Artistak bere obretan kontsakratu zuen emakumezkoaren gorputza, bere garaian idealizatua zegoen emakumezkoaren-edertasun eredu zen: bular txikiak zituzten emakume gazteak, perfektuki proportzionatutako gorputzarekin. Itxura etereoarekin, askotan gorputza aurrez aurre dute, baina pubiseko ilerik gabe, edo alua modu estrategikoan ezkutatua. Garai horretan, gizonezkoak emakumeen aurrean “hankak” edo “haurdunaldia” bezalako hitzak aipatzera ausartzen ez zirela kontuan hartuta, emakumea biluzik ikusi ahal izateko, ezin zitekeen mundu honetakoa izan.
Bestalde, publiko kontserbatzaileenaren artean, artistaren obrek eskandalua eragin zuten. Ninfak eta Satiro lanak, bere garaian Estatu Batuetan Bouguereauren obrarik ezagunena bihurtu zen arren, moralistak asaldatu zituen ; kritiko batek Bouguereauren obretako bat "burdel baterako aproposa" zela esanez definitu zuen. Artistaren biluzietako bat Chicagora bidali zenean, bertako kazetarien artean sekulako istilua eragin zuen, Bouguereau "bere talentuarekin edonoren morala usteldu nahi zuen sasikumea" zela idatzi zutelarik. 1890an Udaberriaren itzulera lana Omahan erakutsi zenean, artzain presbiteriano batek aulki bat hartu eta margolanari eraso zion, honek beregan esnatu zituen "irrika eta gogapen lizunengatik" haserreturik. 1976an, margolan bera bigarren aldiz erasoa izan zen, antzeko arrazoiengatik. Bere biluzi handienen artean, Bi bainulariak aurki dezakegu. Genero tradizionalarentzat ekarpen nabaria izan zen, lan berritzailea izan zelarik. Honen arrakastaren arrazoi nagusia, gorputz delineatuak atzealde zabal baten aurka azaltzea zen, gorputzen formak nabarmenduz eta hauei edertasun zardaia emanez.
Kupidoak
XIX. mendean, Europako gizonezko erotismoan garapen bitxia eman zen, irudikapen artistikoan bide berriak irekiz. Bouguereau bertan zalantzarik gabe murgildu zen. Garai horretan, emakume heldu eta errealak antzina zuen garbi eta bertutezko emakumearen papera galtzen ari zenean, gizonezko erotismoak gaztarora atzera egin zuen. Kasu batzuetan, gizonezkoen nerabezaroaren hasieran kokatuz. Jon Strattonek deskribatu zuenez, "bateratze bat eman zen". Hasiera batean, neska nerabeak gizon burgesentzako desiragarriak bihurtu ziren. Era berean, gizonezkoek nerabezaroa desiorik gabe bizi zezaketela pentsatzen zen arren, garapen honekin, gizonen irudia erotizatu egin zen. Bram Dijkstrak hurrengoa esan zuen Bouguereauren Kupido bustia obrari buruz, 1891ko Aretoan erakutsi zenean: "Margolariak ezingo luke hau baino nerabe sexualki estimulagarriagoa aurkeztu. Baina, Oscar Wilde ez bezala, pederastiagatik espetxeratua izan zena, Bouguereauk sariak eta ohoreak jaso zituen". Bien arteko desberdintasuna, Strattonen iritziz, Wilde ekintzetara pasa zen bitartean, Bouguereau fantasiaren eremuan seguru mantendu zela da. Dena dela, Bouguereauren lan erotikoek ez dituzte gizonak lehenesten, hauetan zenbait Kupido azaltzen diren arren.
Lan hauen tratamenduak, leuna nahiz sentimentala, errealitatetik aldentzea eragiten zuen. Bouguereauk Kupidoak merkatuaren eskakizunei erantzuteko margotzen zituela esan zuen: "zeren gai umil, dramatiko eta heroikoek ez dute saltzen, eta publikoak Venusak eta Kupidoak nahiago dituenez, nik nagusiki hauek pintatzeari ekiten diot".
Alyce Mahonek, Gaztea Kupidoz babesten, lanean ematen den neutralizazioa azpimarratzen du. Alde batetik, konposizioaren bidez, non gazteak maitasunaren jainkoari irribarre egiten dion besoekin urruntzen duen bitartean, eta bestetik, paisaiari dagokionez, landako irudi idilikoa, xehetasun erakargarriak agertzen diren bitartean, hala nola, gaztearen gorputz eder erdi biluzia eta jainko txikiaren ipurmasail arrosak.
Nekazariak
Emakume helduak edo gazteak dira artistaren lanetan gehien azaltzen diren irudiak, ez soilik gai mitologikoen bidez, baita alegoria nahiz biluzietan. Esan beharra dago, margolariaren ospea ninfei eta bainulariei buruzko margolanekin zabaldu zela, baita nekazal emakumeak eguneroko zereginetan azaltzen zituzten margolanekin ere. Emakume nekazariek XIX. mendearen amaieran arrakasta handia izan zuten, inozentzia eta garbitasunaren idealizazio erromantiko gisa, baita osasun eta indarraren irudi gisa ere. Garai horretan nekazariek zuten bizimodua gorabehera, bai Bouguereauk baita beste margolariek ere, nekazariak beti garbi-garbi, pozik, ardurarik gabe eta ondo jantziak irudikatzen zituzten. Era berean, hiriko jendeak naturatik, lurretik hurbil imajinatzen zituzten, eta ondorioz, maitasunean sutsuagoak zirela suposatzen zuten.
Margolan erlijiosoak
Bouguereauren lana bere osotasunean aztertzen bada, burutu zituen margolan erlijiosoak gutxi izan ziren. 1860ko hamarkada baino lehen, artistak gai erlijiosoa indar gehiagorekin landu zuen, Rafael eta Poussinen eskola klasizistako izaera kontserbadore eta goratua islatuz. Bouguereauren obra erlijiosoak oso preziatuak ziren eta Bonninek, garaiko kritiko batek, artistaren kristau sentimenduaren egiazkotasuna eta bere irudien nobletasuna balioetsi zituen, Pietà-n azaltzen diren eran. Kontsolamenduaren Ama Birjina aurreko obraren antzekoa da, bizantziar artearekin lotutako konposizio handi eta hieratikoa. Obra honetan, artistak Maria bere oinetan hildako semea duen samindutako ama bezala irudikatzen du. Margolan hau Frantzia eta Prusiaren Gerra amaitu eta gutxira burutu zuen, gatazkan euren semeak galdu zituzten ama frantsesen omenez. Artistaren hasierako interesaren ostean, beste gaiekiko jakin-mina adierazi zuen. Izan ere, Bouguereauk arte erlijiosoko merkatuak oso azkar behera egin zuela onartu zuen.
Dena dela, bere bizitzan zehar aldizka hainbat lan erlijioso burutu zituen, Elizaren zenbait enkargu garrantzitsu barne, hala nola, Parisko Saint-Vincent-de-Paul elizaren dekorazioa 1881ean. Bere lan berantiarretan hasierako produkzioetako modu berdina mantentzen zuen arren, bere estiloa dinamiko nahiz malguago bihurtu zen. Aingeru taldeak irudikatzen zituenean, askotan irudiak eredu gozo eta etereo batean oinarrituz aldaketa txikiak eginez sortzen zituen. Regina angelorum (1900) margolaean, irudikatutako 21 aingeruak oso antzekoak dira; Aingeruen abestia (1881) lanean, berdin gertatzen da, eta Pietà (1876) margolaean, 8 aingeruak bi ereduetan oinarriturik daude. Kara Ross adituaren iritziz, prozedura honen bitartez artistak Jainkoarekin lotutako printzipioen deklarazioa egiten du. Jainkoaren presentzia izaki askoren bidez sentitu daitekeen arren, funtsean botere bakar batek osatzen du.
Era berrean, Jay Fisherren hitzetan, harrigarria da margolan erlijiosoetan ere adierazgarri erotikoak nabariak izatea, hala nola Gure Jaunaren azorriatzea obran. Izan ere, margolanak nolabaiteko gorrotoa eragin zion publikoari aurkeztua izan zenean.
Margolan historikoak
Lan historikoek, garaiko kontzeptuarekin bat eginez, helburu didaktikoa zuten irudikatze erretorikoak ziren, eta euren gaiak literaturatik, folkloretik eta antzinarotik hartzen zituzten. Era berean, artistikoki irudikatzea merezi zuten gertatu berriko gertaerak ere irudikatzen ziren. Orokorrean, lan hauek tamaina handikoak ziren, balio positiboak aldarrikatzen zituzten, publikoarengan eragina eta zirrara sortzeko ikuspegi batetik margotuak. Bouguereauren lanen artean, 1850. urtean Erromako Saria irabazarazi zion Artzainek Zenobia aurkitzen dute Araxe ibaiaren ertzean aurki daiteke, gupida eta moral balioak defendatzen zituena. Bestetik, Napoleoi berak estatu-enkargua bisa egin zion Napoleoi Taraskoneko uholdeetako biktimak bisitatzen margolanean, artistak herritar nahiz gizartearekiko lotura azaltzen du. Alegoriak arlo berean aurki daitezke. Hala nola, Aberria, non itxura ohoragarriko emakume bat irudikatzen den ereinotz koroarekin, tronu batean eserita eta babes bila dauden hiritarrak irudikatzen dituen umeez inguratuta. Bere oinetan lurraren aberastasuna irudikatzen duten bi irudi azaltzen dira: mahatsondo adarra eta galburua. Karitatea margolana aurrekoaren antzekoa da, emakume babesle eta amatiarra irudikatzen duelarik. Margolan erlijiosoekin gertatu zen moduan, gai historikoen moda 1860. hamarkadaren inguruan pasa zen, gai prosaikoak nagusitu zirelarik. Bailey Van Hookek adierazi zuenez, gaiz aldatu arren, bere lanei ematen zien tratamendu formala nahiko berdintsua zen genero guztietan, irudiak osatzeko eta eszenak konposatzeko egitura antzekoak jarraituz.
Erretratuak
Bouguereauren erretratuak oso preziatuak izan ziren bere bizitzan zehar. Lan hauek, orokorrean, irudikapen erromantikoak dira, emozioak nahiz irudikatutako pertsonen izaera islatzeko gaitasuna nabaria islatzen dutelarik. Itxuraz, arlo honetan artista garaiko konbentzioetatik aske sentitzen zen, pertsonen irudia hauek benetan ziren bezala irudikatu zezakeelako, tradizio klasikoari aurre eginez. Bere gaztaroan hasi zen genero hau lantzen, bere jaioterriko pertsonak irudikatuz, erretratugile inperiala izan zen eta bere erretratuetatik goraipatuenetariko bat Aristide Boucicaut enpresariarena izan zen.
Archimedes (kraterra)
Archimedes kraterra Ilargiko talka-krater bat da. LQ11 lau-angelukoan dago. 81 kilometroko diametroa du. Izena Arkimedesren omenez darama.
Elvira Quintana
Elvira Catalina Quintana Molina (Montijo, Badajoz, Extremadura, 1935eko azaroaren 7a - Mexiko Hiria, 1968ko abuztuaren 8a), Elvira Quintana hispaniar-mexikar aktore eta abeslaria izan zen.
Biografia eta ibilbidea
Elvira Catalina Quintana Molina, Alonso Rodríguez kaleko 9. zenbakian jaio zen, Montijon (Espainia). Pedro María Quintana Grageraren eta Alejandra Molina Zamoraren bigarren eta azken alaba izan zen. Haren ahizpa nagusia, Juana María Quintana Molina, 1932an jaio zen. Aita fusilatu egin zuten 1936an, Espainiako gerra zibilean, eta familia Mexikora joan zen bost urte zituela.
Antzerkian hasi zuen bere ibilbidea, eta, gero, film batzuetan parte hartu zuen. Aktoreen Elkarte Nazionalaren Institutuan hiru urte egin zituen. Haren lehen paper garrantzitsua Carmen Ochoa izan zen «Una soluciones inesperada» filmean, Canasta de cuentos mexicanos (1956) filmaren zati batean. Bere lehen izar-papera El buen ladrón (1957) filmean lortu zuen, baina Bolero inmortal (1958) filmean bolero-kantari gisa debutatu zuen eta ospetsu bihurtu zen.
Eritasuna eta heriotza
Kintana arazo pankreatikoak jasaten hasi zen, eta bere bizitzako azken hilabeteetan giltzurruneko gutxiegitasuna, kirurgia estetikoek eta lehen belaunaldiko silikoia erabilerak eragindakoa. Izan ere, garai hartan, silikoi hori gorputzean
zuzenean ezartzen edo injektatzen zen, eta ez «kapsulatuta», geroago egiten zen bezala.
1968ko abuztuaren 8an, 32 urte zituela hil zen Mexiko Hirian, garun-hodietako istripu baten ondorioz. Hurrengo egunean, bere gorpua Panteon Jardín izenekoan lurperatu zuten, hiri horretan bertan.
Diskografia
Disko Columbia/cbs-eko artista esklusiboa izan zen Quintana. Haren bi kanta—«Me ha despreciado» eta «Canta, canta, canta»— Tesoro de colección: Las grandes solistas rancheras (2015) bilduma-kutxan sartu ziren.
2016ko abenduaren eta 2017. urteko urtarrilaren artean, Sony Music Entertainment Mexikok Elvira Quintanaren lau album berrargitaratu zituen formatu digitalean.
Mykolaiveko gobernu-eraikineko aire-erasoa
Mykolaiveko gobernu-eraikineko aire-erasoa 2022ko martxoaren 29an gertatutako aire-eraso baten ondoriozko eskualde-administrazioaren egoitzaren aurkako eraso bat da, Mykolaiveko guduaren testuinguruan.
Aire-erasoa
Misilekin egindako eraso honek eraikinaren erdia suntsituta utzi zuen, eraikinaren egituraren barruan zulo handi bat utziz eta sute ugari eraginez, bai eta 37 hildako eta 34 zauritu utziz; hala, besteak beste, alkatearen bulegoa suntsituta geratu zen. Vitali Kim Gobernadorea lo geratu zen gau hartan, eta, horrek, bizia salbatu zion. Hasiera batean, alkateak esan zuen zortzi lagunek hondakinen azpian harrapatuta jarraitzen zutela eta hiru soldadu desagertuta jarraitzen zutela.
Ukrainako Presidenteak, Volodymyr Zelenskyk, aire-erasoari buruzko informazioa baieztatu zuen Danimarkako Folketing-ean edukitako interbentzio batean.
Damiaoita
Damiaoita elementu natiboak motako minerala da.
Ezaugarriak
Damiaoita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5 da.
Xanti Uterga
Xanti Uterga Labiano —lagunartean, Txibi— (Doneztebe, Nafarroa Garaia, ) erremontelari profesionala eta politikaria da. Erremontean, txapeldunorde izan zen buruz buru 2015ean. Urte bereko udal hauteskundeetan Doneztebeko alkatetzarako EH Bildu alderdiko alkategai gisa aurkeztu zen, eta geroztik udalerri horretako alkatea da.
Hartzen uhartea
Hartzen uhartea (norvegieraz Bjørnøya, ahoskatua) Norvegiako Svalbard uhartediko uhartea da, Barents itsasoan dagoena. Uhartean 9 pertsona bizi dira, bertako meteorologia-estazioan lan egiten dutenak.
Colombiers (Itsas Charente)
Colombiers Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Colombiers udalerrian erroldatutako biztanleak 321 ziren. Familiak 126 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 35 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 164 etxebizitza zeuden, 128 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 160 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 128 etxebizitza nagusietatik 104 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 35 etxek lau zituzten eta 78 etxek bost zituzten. 111 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 70 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 208 ziren, horien artean 156 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 156 pertsona aktiboetatik 137 lanean zeuden (79 gizon eta 58 emakume) eta 19 langabezian zeuden (10 gizon eta 9 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Colombiers udalerrian 129 unitate fiskal zeuden, 340 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.324 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean Colombiers udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 483 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rasta
Rasta txirikorda edo rasta (dreadlocks) ile saretuz eta ehunez osatutako orrazkera mota bat da, rastafarien bereizgarria. Batzuetan, rastak daramatzaten pertsonak rastafariak dira, baina orrazkera ez da zuzenean rastafari kulturarekin lotu behar, talde etniko askotako pertsonek rastak erabili baitituzte historian zehar, antzinako talde asko barne, Ekialde Hurbileko eta Asia Txikiko herri semitak, Zeelanda Berriko maoriak, ekialdeko Afrikako masaiak eta India, Nepal eta Pakistango zenbait sādhu eta fakirrak.
Besoko trizeps
Giza anatomian, besoko trizeps, arruntean trizeps izendatua, besaurrean dagoen muskulua da. Hiru alde ditu: barnekoa, kanpokoa eta luzea.
Txertaguneak sorbalda hezurra eta humeroa goitik, eta, behetik, ukondoko olekranon izeneko zaina dira. Besoa altxatzea da haren eginkizun nagusia.
Iribas
Iribas Larraungo kontzejua da. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 43 biztanle zituen.
Larraun ibaiaren iturburua Aitzarratetan dago.
Geografia
Mendebaldean Baraibar, ekialdean Alli, iparraldean Lekunberri, hegoaldean Uharte Arakil eta hego-ekialdean Astitz kontzeju edo herri mugakideak ditu.
Ferwerderadiel
Ferwerderadiel (nederlanderaz: Ferwerderadeel) Herbehereetako Frisiako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 8.841 biztanle zituen.
Peruíbe
Peruíbe Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Ferwerderadiel
Izen ofiziala frisierazkoa da.
Llevant (Benidormeko hondartza)
Llevanteko hondartza (Platja de Llevant; Playa de Levante) Benidorm hiriko hondartza nagusia da. Hiriaren Alde Zaharretik Racó de l'Oix gunera arte luzatzen da eta hiru bat kilometro dauzka. Bertan, hiriko hotel eta apartamentu eraikin nagusiak eta hiriko biztanle gehienak biltzen dira.
Lavigny
Lavigny Suitzako udalerria da. Vaud kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Llevant (Benidormeko hondartza)
Turismoan oinarrituta 1950eko hamarkadan garatzen hasi zen hirigintza eta hazkunde demografikoan lehen garatu zen gunea izan zen. Hondartza ondoko itsas pasealekua urtero milaka pertsonek erabiltzen dute.
Liverpoolgo portua
Liverpoolgo portua Britainia Handiko handienen artean dago, gaur egun ferry zerbitzuak eskaintzen dituena bidaiarientzat Irlandako itsasoan zehar Belfast, Dublin eta Man uhartera. Etorkizunean Atlantikoaz bestaldera joateko aukera ere egoteko aurreikusi dute.
Bestela, kai zaharrek osatutako multzoa (Liverpool Maritime Mercantile City: Pier Head, Albert Dock, Stanley Dock, Duke Street, Castle Street eta William Brown Street) UNESCOk izendatu zuen 2004an Gizateriaren Ondaretzat.
Yonaguni poni
Japongo bertako zortzi zaldi arrazetatik gehienak poniak dira, Hokkaidoko ponia, Kiso ponia, Misaki ponia, Miyako ponia, Noma ponia, Tokara ponia, Taishuh eta Yonaguni ponia izanik.
Japoniako Ryukyu uhartedian du jatorri, Yonaguni uhartean hain zuzen.
Arrazaren ezaugarriak
Beste hainbat poni arrazekin gertatzen den legez, Yonaguni poniaren fenotipoa zaldiarena da, baina bere tamaina berriz poniarena.
Arrazaren egoera
Desagertzeko zorian dago, eta arraza honetako 200 abere baino gutxiago daude Japonia ososan. Beraz Equus Survival Trust elkartearen irizpideen arabera, arraza desagertzeko arrisku larrian dago, 300 behor baino gutxiago daudelako. .
Esan bezala, Japoniako bertako zaldien zortzi arrazanetariko bat da.
Pavlovce nad Uhom
Pavlovce nad Uhom (erromanieraz: Pavlovcis, Pálócz) Eslovakiako udalerri bat da, Michalovceko barrutian kokatuta. 33,42 km²ko azalera du eta 4562 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1327. urtekoa da.
Txirriskila
Txirriskila Fringillidae familiako Serinus generoko hegaztien izen arrunta da, gehienetan eskualde afrotropopilaetan baina baita Europan eta Asian ere bizi direnak.
Espezieak
Sensu stricto hauek dira egun onarturiko espezieak:
Lehen gehiago ziren baina Crithagra, Spinus eta Chrysocorythus genero edo azpigenerotara pasa dira.
Conceição do Araguaia
Conceição do Araguaia Brasilgo udalerri bat da, Pará estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Hauts kosmiko
Hauts kosmikoa edo espazio-hautsa espazioan existitzen den edo Lurrean erori den hautsa da. Hauts partikula kosmiko gehienek molekula batzuen eta 0,1 mm (100 mikrometro) artean neurtzen dute. Partikula handiagoei meteoroideak deritze. Hauts kosmikoa, gainera, bere kokapen astronomikoagatik bereiz daiteke: hauts intergalaktikoa, hauts interestelarra, hauts interplanetarioa (hodei zodiakalean dagoena bezala) eta hauts zirkunplanetarioa (planeta-eraztun batean bezala).
Eguzki-sisteman, hauts planetarioak argi zodiakala eragiten du. Eguzki-sistemako hautsak kometa hautsa, asteroide hautsa, Kuiper gerrikoko hautsa eta Eguzki-sistematik igarotzen den hauts interestelarra barne hartzen ditu. Milaka tona hauts kosmiko Lurraren azalera urtero iristen dela kalkulatzen da, ale gehienek 10-16 (0,1 pikogramo) eta 10-4 (100 miligramo) arteko pisuarekin. Lurrak bere translazioak aurkitzen duen hauts kosmiko hodeiaren dentsitatea 10-6 hauts garau metro kubikoko dela kalkulatzen da.
Hauts kosmikoak konposatu organiko konplexu batzuk izan ditzake (solido organiko amorfoak, egitura aromatiko eta alifatiko mistoa dutenak), modu naturalean izarrek sor ditzaketenak. Hautsaren frakzio txiki bat "izarren hautsa" da, mineral errefraktario handiagoak, izarrek utzitzako materiatik kondentsatu zirenak.
Izarrarteko hauts partikulak Stardust espazio-ontziak bildu zituen eta laginak Lurrera eraman zituen 2006an.
L'Aquila
L'Aquila Italiako erdialdean dagoen hiria da, izen bereko probintziaren eta Abruzzo eskualdearen hiriburua.
2005ean ia 72.000 biztanle zituen.
Mugakideak
L'Aquilak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Oiapoque
Oiapoque Brasilgo udalerri bat da, Amapá estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Ambrosio Huitzi
Ambrosio Huitzi Miranda (Burlata, 1880ko apirilaren 20a - Valentzia, 1973ko azaroaren 9a) nafar historialaria eta idazlea izan zen. Arabista handia izan zen (lau urtez bizi izan zen Beiruten). Latineko katedra lortu zuen Baezako Unibertsitatean (Jaen). Valentzian bizi izan zen Espainiako Gerra Zibilaren garaian, eta errepublikaren aldeko idatzi bat ere egin ez zuen arren, gerra ondoren etxea hartu, bipildu, liburu guztiak erre zizkioten eta kartzelara eraman zuten. Han eduki zuten hiru urtez, masoia zela eta. Obra nagusiak: Las grandes batallas de la reconquista durante las invasiones africanas (1956), Historia política del imperio almohade (1957), Colección de crónicas árabes de la Reconquista (lau liburuki, 1963-1969) eta ''Historia musulmana de Valencia y su religión. Novedades y rectificaciones'' (hiru liburuki, 1970). Haren lagun Evariste Lévi-Provençal arabista frantsesaren Al-Hulal al-mawsyya izeneko obra itzuli zuen gaztelerara, 1952an. L´Encyclopédie de l´Islam lanean parte hartu zuten Espainiako hiru idazleetako bat izan zen.
Idoia Sagastizabal
Idoia Sagastizabal Untzetabarrenetxea (Eibar, ) bizkaitar politikaria da. EAJko kidea, Euskal Herriko Unibertsitatean ikasi zuen. Lekeitioko zinegotzia izandakoa, 2016tik aurrera diputatua da.
Antoine de Saint-Exupéry
Antoine de Saint-Exupéry (Lyon, 1900eko ekainaren 29 – Frantziako hegoaldea, 1944ko uztailaren 31) idazle eta hegazkinlari frantziarra izan zen. Bere obra ezagunena Printze txikia da, baina kazetari moduan ere lan oparoa egin zuen
Biografia
Antoine de Saint-Exupéry idazlea Lyonen jaio zen, familia noble eta aberats batean. Hiru urte zituenean aita galdu zuen.
Txikitatik, hegaztien moduan hegan egin nahi zuen. Bederatzi urterekin, herriko arotzaren laguntzaz, hegan egiteko makina bat asmatu zuen, txirringa bat erabilita. Gazteluan, etxeko leku gustukoena billar-gelan zegoen liburutegia zuen.
Gaztetan ezagutu zuen bere lehen amodioa, Louise de Vilmorin; 1923 an, ezkontza-planak izan arren, emakumearen familiak ez zuen Antoine onartzen eta bertan behera utzi zuten.
Posta-hegazkintzan lan egin zuen, Aéropostale konpainian, hain zuzen. Enpresa honen filial bateko zuzendaria izan zen, Buenos Aireseko Aeroposta Argentina.
1929an Buenos Airesen bertan ezagutu zuen bere emaztea, Consuelo Suncín. Consuelorentzat hirugarren ezkontza zen hura: lehenengoa Jose de Vasconcelos idazle eta politikari mexikarrarekin izan zen eta bigarrena Enrique Gómez Cerrillo kazetariarekin. Nizan ezkondu ziren, 1931ko apirilaren 22an
Geroago, Latécoère enpresako pilotua izan zen, Air Franceren aitzindaria izan zena.
Bigarren Mundu Gerran, 1940ko neguan, New Yorkera joan zen babes bila eta bertan garai hartako pertsona ospetsuak ezagutzeko aukera izan zuen: Greta Garbo, Charles Chaplin eta Marlene Dietrich
1942ko uda bukaeran hasi zen Printze Txikia idazten, Long Islanden kokaturiko Bevin House izeneko etxean. Liburuaren sorreran gerrari ihes egiteko eta berriz jaiotzeko beharraren sentimendua agerian dago.
New Yorkera ihes egin zuen, baina laster itzuli zen, aliatuen eskuadroi batean Mediterraneoan zehar hegan egiteko.
1944ko uztailaren 31n, bere hegazkina (Lockheed Lightning P-38) Mediterraneo itsasoan hondoratu zen.
Bere pilotu esperientzietan oinarritu zen liburu gehienak idaztean. Salbuespena, Le Petit Prince (Printze txikia) liburua izan zen.
1975ean, 2578 asteroideari Saint-Exupéryren izena eman zioten.
Saharako basamortuko istripua
1935 eko abenduaren 30ean, 19 ordu eta 38 minutuko hegaldi baten ondoren, Saint-Exupéry eta bere nabigatzailea zen André Prevot beharrezko lurreratze bat egitea behartuta ikusi ziren Saharako basamortuan, Libiako lurraldean, Saigonera bidean zeudela. Hegazkina Caudron C-630 Simoun n7041 bat zen eta harekin Paristik Saigonerako bidaiaren denbora errekorra hautsi nahi zuten 150 000 frankoko sariagatik. Istripuan ez zen inor hil, baina deshidratazioaren ondorioak jasan zituzten; ez zekiten non zeuden eta beraien memorien arabera, mahatsak, bi laranja eta ardo pixka bat zeukaten jateko. Ikusmen eta entzumen haluzinazioak pairatu zituzten eta hirugarren egunean hain zeuden deshidratatuta, ezen transpiratzeari utzi baitzioten. Laugarren egunean, gameluak zeramatzan beduino batek aurkitu eta bizitza salbatu zien. Terre des hommes kontakizunak esperientzia honi egiten dio erreferentzia.
Desagerpena
Ipar Amerikan 27 hilabete igaro ondoren, Saint-Exupéry Europara itzuli zen Frantziako Armadan hegan egitera eta Aliatuekin batera borrokatzera Mediterraneo inguruko eskuadroian. Beste pilotu batzuekin batera, P-38 Lightning eskuadroi batera egokitua izan zen. Hegazkin bat motorreko akats baten ondorioz izorratu ostean, lurrean geratu zen 8 hilabetetan zehar, baina iparramerikarrek berriro egokitu zizkioten hegazkin-misioak.
Bere azken misioa tropa alemaniarraren mugimenduak jasotzea izan zen Rodanoko haranean, aliatuek Frantziako hegoaldea inbaditu aurretik; misioa Dragoi Operazioa izenez ezagutzen da. 1944 ko uztailaren 31n, 8:45an, Lightning P-38 batean hegaldatu zen Korsikatik, 6 ordurako gasolinarekin.
Itzuli ez zenez, 13:00an, René Gavoille kapitainak inguruko radarrak ohartarazi zituen pilotuaren desagerpenaz. 14:30etan, hegazkina desagertutzat jo zen. Abuztuaren 1ean, emakume batek hegazkin istripu bat ikusi zuela baieztatu zuen, Carqueiranne ko badiaren inguruan. Intsignia frantziarrak zeramatzan identifikatu gabeko gorputz bat aurkitu zen egun batzuk beranduago Friouleko artxipielagoaren ekialdean.
Itsasoko aurkikuntza
1988 ko irailaren 7an, Jean-Claude Antoine​ Bianco izeneko arrantzale batek Riou irlatik milia erdira identitate eskumuturreko bat aurkitu zuen Saint-Exupéry izenarekin eta bere emazte Consuelorena eta bere editore Reynal eta Hitchcocken izenekin. 2000 ko maiatzaren 23an, Luc Vanrell buzeatzaileak hegazkinaren hondakinak aurkitu zituen itsasondoan Riouko irlatik milia erdira, eskumuturrekoa aurkitu zen tokitik nahiko hurbil. 2003 ko urriaren 3an errekuperatu ziren hondakinak eta 2004 eko apirilaren 7an arkeologoek hegazkina Saint-Exupéryrena zela. Ez zen tiro arrastorik aurkitu. Hala ere, ez da adierazgarria, hegazkinaren zati txiki bat bakarrik lortu baitzen. 2004ko ekainean hondakinak Le Bourget eko Aire eta Espazioaren Museoari eman zitzaizkion.
Istripuaren eta eskumuturrekoaren kokapena Carqueirannetik 80 km baino gutxiagoko distantzian kokatzen da; hau da, soldadu frantses ezezagunaren gorpua aurkitu zen tokitik. Ondorioz, konprobatu ez den arren, posible da gorpu hori Saint-Exupéryrena izatea eta korronteek garraiatu izana.
2008ko martxoko espekulazioak
1982 an, Günther Stedtfeld alemaniarrak (Molders eskuadroiko pilotua izandakoa) 1972 ko Der Landser aldizkarian informe bat eta eskutitz bat aurkitu zituen. Hauetatik zera ondorioztatu zen, Saint-Exupéry ehiza-hegazkin batek tiroz bota zuela eta itsasora erori zela. Alemaniarra Robert Heichele zen, egun batzuk geroago Frantzian hil zen arren, informea idazteko eta lagun bati eskutitz hura bidaltzeko denbora eman zion.
2008 ko martxoan, Horst Rippert kazetari eta Luftwaffeko pilotua izandakoak La Provence egunkariari kontatu zion nola 1944 ko uztailaren 31n P-38 Lightning bat tiroz bota zuen Sain-Exupéryren hegazkina aurkitu zen toki inguruan. Rippertek, Mediterraneoa zeharkatzen ari zela, enblema frantses bat zuen hegazkina ikusi eta erasotu zuela esan zuen. Ondoren, itsasora nola erori zen ikusi omen zuen.
Hala ere, artxibategietako iturriek (Luftwaffe ren irrati elkarrizketak dituena) Saint-Exupéry ez zuela hegazkin alemaniar batek bota diote.
Kazetaritzako kronikak
Kazetaria da bere alderdi ahaztuena. Bigarren aldiz egon zen Espainian Gerra Zibilaren kronikari gisa
Prentsan argitaratutako hanbait lan:
Kometa hautsa
Kometa hautsa, jatorria kometa batean duen hauts kosmiko edo izarrarteko hautsa da. Material honek, kometaren jatorri eta eraketari buruzko informazioa eman dezake. Hauts honek, Lur planetaren atmosferan sartzean, meteoritoak eragin ditzake. Adibidez, Halley kometak askatutako hondarretatik datorren kometa hautsak bi ozar-izar eragiten ditu: Orionidak urrian eta Eta Akuaridak maiatzean.
Antoine de Saint-Exupéry
Hil osteko lan literarioa
Hil ostean argitaraturiko lan literarioaren zerrenda:
Kanpo loturak
‎
Ana Maria Luisa Medicikoa
Ana Maria Luisa Medicikoa (1667ko abuztuaren 11 - 1743ko otsailaren 18a) Medici etxearen azken ordezkari lineala izan zen. Artearen mezenasa handia, bere anaia Joanes Gaston Medicikoa 1737an hil zenean Medicien arte kolekzio handia jaso zuen, Uffizi Galeria, Palazzo Pitti eta Medicien villa ezberdinetan zegoen guztia barne. Ana Mariak kolekzio handi hori Toskanako Dukerriari eman zion inoiz Florentziatik ez ateratzeko baldintzarekin.