cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pommiers-la-Placette
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 396 ziren, horien artean 294 aktiboak ziren eta 102 inaktiboak ziren. 294 pertsona aktiboetatik 279 lanean zeuden (141 gizon eta 138 emakume) eta 15 langabezian zeuden (7 gizon eta 8 emakume). 102 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 54 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
David de Gea
David de Gea Quintana (Madrid, 1990eko azaroaren 7a), espainiar futbol atezain bat da.
Pommiers-la-Placette
Diru sarrerak
2009an Pommiers-la-Placette udalerrian 215 unitate fiskal zeuden, 617,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.067 euro zen.
Arwad
Arwad (أرواد) – lehen Arados (Ἄραδος), Arvad, Arpad, Arfad eta Antiokia Pieria (Ἀντιόχεια τῆς Πιερίας) deitua – baita Ruad uhartea ere, Sirian biztanleak dituen uharte bakarra da, Mediterraneon dagoena. Arwad hiriak uharte osoa barnean hartzen du. Tartustik (antzinako Tortosatik) hiru kilometrotara dago eta, egun, arrantza herrixka besterik ez da.
Pommiers-la-Placette
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Arwad
2004ko erroldaren arabera, 4.403 eta izen bereko nahiyah edo azpibarrutiaren burua da. Biztanlearen gehiengoa sunita da.
Pommiers-la-Placette
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 margolariak, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
Arwad
Historia
Biblian Arvad izenpean aipatua, arvaditar kanaandarren hiriburua izan zen. Feniziarrek okupatu zuten k. a. II. milurtekoan. Antioko I.a Soterrek Antiokia Pieria izendatu zuen eta Orontes ibaiaren eskualdearekin merkataritza-harremanak izan zituen.
Pommiers-la-Placette
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Pommiers-la-Placette udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Karaktere-komedia
Karaktere-komedia edo karakterezko komedia azpigenero dramatiko komiko bat da. Barre-algara eragiten duen ezaugarri psikologiko edo moralen bat gehiegikeriaz menderatzen duen pertsonaiaren batean oinarritzen da, "normalak" diren beste guztien aldean.
Pertsonaia nagusiak mania bat du, ezaugarri bat, obsesio bat, beste pertsonaiei kontrajartzen diena. Akats berezi hori salatu egiten da; gizarte-ingurune batean barik pertsonaia batean ardaztutako komedia den heinean, ohitura-komediaren aurka egiten du.
Komedia genero honetan Plauto erromatarra (Aulularia, Miles gloriosus), Juan Ruiz de Alarcón mexikarra (La verdad sospechosa), Guillén de Castro (El narciso en su opinión) eta Agustín Moreto (El lindo don Diego) espainiarrak eta Molière frantsesa (L'Avare, Le Misanthrope, Tartufo...) nabarmendu ziren. Ez da nahastu behar Espainiako barrokoaren txingote-komedia delakoarekin, karaktere-komedian pertsonaia unibertsala delako, baina txingote-komedia barregarri utzitako pertsonaia pintoreskismo erregionalekoa izan daiteke (kapare asturiarra, adibidez), nahiz eta ezaugarri komunak izan.
Oro har, ezaugarri psikologiko edo moral baten gehiegikeria satiraren bidez akats moral edo sozialen bat kritikatzeko interesaren ondorio da.
Kurdistan (probintzia)
Kurdistan (, Ostān Kordestān; کوردستان, Kurdistan) Irango 31 probintzietako bat da, herrialdearen ipar-mendebaldean dagoena. Mendebaldean Irakekin du muga, iparraldean Mendebaldeko Azerbaijanekin, ipar-ekialdean Zanjanekin, ekialdean Hamadanekin eta hegoaldean Kermanxahekin. 29.137 kilometro koadroko eremua du, eta 2011n 1.493.645 biztanle zituen. Hiriburua Sanandaj da.
Ez da nahasi behar Irango Kurdistan eskualdearekin, Kermanxah, Hamadan, Ilamen gehiena, eta Mendebaldeko Azerbaijango zati batzuk ere hartzen dituena.
Mendillorriko igogailua
Mendillorriko igogailua Iruñeko igogailu bat da.
Igogailuak funtzionamendu guztiz autonomoa du, baina giza interakzioa behar du aktibatzeko.
Eraikuntza
2017koa da oinarrizko proiektua, eta 2019an hobetu zen, inguruko bideetan jarduketak gehitu baitzitzaizkion, batez ere malda-murrizketak.
2019ko irailaren 26an, Iruñeko Udalak igogailuaren lanak esleitu zituen, lanak burutzeko sei hilabete pasatxoko epearekin eta 817 440,69 euroko aurrekontuarekin.
Hasierako planteamenduekin bat zetozen lanak egin ondoren, igogailua 2019ko uztailaren 17an inauguratu zen.
Koronabirusaren krisia
2020ko martxoaren 13an, COVID-19 pandemiaren ondorioz konfinamendu orokorra deklaratu ondoren, Iruñeko Udalak hau eta hiri osoan zehar banatutako beste 9 igogailu ixtea erabaki zuen. Hala, konfinamendu osoan itxita egon ziren ekainaren 22ra arte, egun horretan berriz ireki baitzuten, baina edukiera txikiarekin.
Azpiegitura
Igogailua Mendillorriko jauregiaren inguruan dago, errepidean. Behealdea Mendillorriko elizatik gertu dago, eta goiko aldea, bidegurutze hori dagoen tokian.
Goiburuak
Igogailu bi goiburu ditu:
Ustiapena
Igogailu honen funtzioa Mendillorri auzoko beiti eta goiti guneen artean dagoen desnibel edo malda zuzen-zuzenean igotzea da.
Etorkizuna
Oraingoz ez da neurri gehigarririk aurreikusi igogailuan.
Champs-sur-Marne
Biztanleria
2007an Champs-sur-Marne udalerrian erroldatutako biztanleak 24.333 ziren. Familiak 8.967 ziren, horien artean 2.488 pertsona bakarrekoak ziren (1.155 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.333 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.844 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 3.471 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 1.164 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 9.711 etxebizitza zeuden, 9.304 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 90 bigarren erresidentzia ziren eta 317 hutsik zeuden. 3.145 etxeak ziren eta 6.406 apartamentuak ziren. 9.304 etxebizitza nagusietatik 4.614 bere jabearen bizilekua ziren, 4.535 alokairuan okupaturik zeuden eta 154 doan lagata zeuden; 693 etxek gela bat zuten, 1.146 etxek bi zituzten, 2.422 etxek hiru zituzten, 2.756 etxek lau zituzten eta 2.286 etxek bost zituzten. 6.691 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 5.032 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2.322 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 17.614 ziren, horien artean 13.086 aktiboak ziren eta 4.528 inaktiboak ziren. 13.086 pertsona aktiboetatik 11.752 lanean zeuden (5.940 gizon eta 5.812 emakume) eta 1.334 langabezian zeuden (640 gizon eta 694 emakume). 4.528 pertsona inaktiboetatik 939 erretiraturik zeuden, 2.417 ikasten zeuden eta 1.172 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Champs-sur-Marne udalerrian 8.924 unitate fiskal zeuden, 24.250,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.423 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 1.000 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 5 janari enpresak ziren, 9 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 14 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 85 eraikuntza enpresak ziren, 211 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 99 garraio enpresak ziren, 47 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 115 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 29 finantziazio enpresak ziren, 27 higiezinen enpresak ziren, 208 zerbitzu enpresak ziren, 105 administrazio publikoko enpresak ziren eta 44 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 167 zerbitzu publikoetatik, 2 posta bulegoak ziren, 8 banku bulegoak, 9 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 5 autoeskolak, 8 igeltseroak, 14 margolariak, 6 zurginak, 21 iturginak, 20 argiketariak, 9 eraikuntza enpresak, 7 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 1 aldi baterako lan enpresa, 36 jatetxeak, 14 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 34 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 2 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 6 okindegiak, 1 harategi zen, 2 arraindegiak, 6 liburu dendak, 3 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 2 zapata-dendak, 1 elektrotresna denda zen, 1 kirol-denda zen, 3 lurrin-dendak, 1 bitxi-denda zen eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 8 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 10 haur-eskola eta 10 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Champs-sur-Marne udalerrian 3 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.174 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 794.
Champs-sur-Marne udalerriak goi-mailako hezkuntza ez unibertsitarioko bestelako formakuntza zentro bat zuen.15 Unibertsitate zentroak zeuden, horietatik 8 Unibertsitate mailako formakuntza eta ikerketa unitateak ziren, 1 unibertsitate-insituto bat, 1 ingenieritza eskola bat eta 5 bestelako goi-mailako ikasketa zentroak ziren.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
2010eko Munduko Saskibaloi Txapelketa
'''XVI. Munduko Saskibaloi Txapelketa''' 2010eko abuztuaren 28tik irailaren 12ra jokatu zuten Turkian. Bertan, 24 selekzio nazionalek hartu zuten parte.
Sailkatuak
Turkiako eta Ameriketako Estatu Batuetako saskibaloi selekzio nazionalak automatikoki sailkatu ziren. Lehenengoa, txapelketa antolatzen duen herrialdea izateagatik, eta bestea 2008ko Udako Olinpiar Jokoetako txapelduna izateagatik. Gainontzeko 22 taldeak, txapelketa kontinentalen bidez, gonbidapen bidez edo FIBAren "wild card" bidez sailkatu ziren.
Txapelketarako sailkatuak:
Pyxis planicauda
Pyxis planicauda Pyxis generoko animalia da. Narrastien barruko Testudinidae familian sailkatuta dago.
Teresa Cónsul
Ibilbidea
1787an, Oviedoko Santa María de la Vega komentuan sartu zen moja beneditar. Han bizi izan zen, kongregazioko hainbat kargutan, Oviedoko koleraren ondorioz 1834an hil zen arte,. Asturiasko idazleen Erdi Mendeko Belaunaldikoa izan zen, Josefa Jovellanos, Juan González Villar, Bruno Cepeda eta Antón Balvidarerekin batera.
Erlijio-gaien entremes bat besterik ez da kontserbatzen, nahiz eta Constantino Suárez kritikariak, Escritores y artistas asturianos saiakeran, adierazi zuen poemak asturieraz idatzi zituela eta entremes gehiago idatzi zituela, galduta egon arren. Aipatutako entremesa, gai erlijiosokoa, asturieraz eta gaztelaniaz idatzita dago, eta izenburua: Entremés representado en el Monasterio de Santa María de la Vega de Oviedo, el día de San Benito, con el que festejaron los días de su Abadesa, la Señora Dª Benita Merás, en el último año de su Prelacía, aquellas Monjas.
Emakume tabernari batek, Ines izeneko moja batek, haren neba Toribiok eta Inesen bila datozen beste hainbat monjek hartzen dute parte. Toribiok eta tabernariak asturieraz hitz egiten dute; Inesek gaztelaniaz hitz egiten du, eta Asturiasko hitzak tartekatzen ditu; monjeek, berriz, gaztelania hutsa. Bi hizkuntzen erabilera hiztunen kulturarekin lotuta dago; hala, asturierazko hiztunek gizarte-maila txikiagoa dute, eta, beraz, hezkuntza-maila txikiagoa.
Máximo Fuertes Acevedok 1885ean eman zuen Teresa Cónsulen berri. Gordetako eskuizkribua Fuertes Acevedoren familiaren liburutegian zegoen, Asturiasko Ikasketen Errege Institutuan. Beste konposizio batzuen kopiak dituen bolumen baten parte da.
Marx eta nazioa
Marx eta nazioa Gotzon Garate idazle gipuzkoarrak idatzitako saiakera liburua da, 1972an argitaratua "Mensajero" etxearekin.
Melitta Bentz
Melitta Bentz, jaiotzez Amalie Auguste Melitta Liebsche (Dresden, Alemania, 1873ko urtarrilaren 31 – Porta Westfalica, 1950ko ekainaren 29a) asmatzaile eta ekintzaile alemaniarra izan zen, 1908an kafe-iragazkia garatu zuena.
Patentea
Kaiserliche Patentamt-ek (Patente Inperialaren Bulegoak) patente bat eman zion 1908ko ekainaren 20an, eta abenduaren 15ean, M. Bentz izenarekin sartu zen konpainia erregistroan. Gailuak egiteko estañista bat kontratatu ondoren, 1909ko Leipzigeko azokan 1.200 kafe iragazki saldu zituzten.
Negozioa
konpainiako lehenengo langileen artean Hugo senarra eta Horst eta Willi semeak egon ziren. Lehen Mundu Gerra piztu zenean, zepelinen eraikuntzan erabiltzeko materiala konfiskatu egin zen, bere senarra berriz, izendatu eta Errumaniara bidali zuten. Papera errazionatu egin zuten, eta kafea inportatzea ezinezko bihurtu zen britainiarren blokeoaren ondorioz, negozioa eten egin zen. Egoerari aurre egiteko, kartoia salduz lortu zuen bizirautea.
Gerra ostean, negozioari berriro ekiteko, Dresdenera joan ziren. 1928rako produktuen eskaria hain handia zenez, bere 80 langileek txanda bikoitzak egin behar izaten zituzten. Dresdenen hazten jarraitzeko tokirik aurkitu ezin izan zutenez, 1929an Mindenera joan ziren, ekialdeko Westfaliara. Ordurako enpresak 100.000 iragazki baino gehiago ekoitziak zituen.
Bere seme Horstek hartu zuen konpainiaren kontrola, 1930ean eta "Bentz & Sohn" izatera pasa zen. 1932an, Melitta-Werke Aktiengesellschaft negozioaren gehiengoa Horst eta Williri eman zien, baina negozioan jarraitu zuen, bere enplegatuak zaintzen. Enplegatuek gabonsariak jaso zituzten, opor egunak urtean 6 egunetik 15 egunera igon zitzaizkien eta lan-astea 5 egunera murriztu zitzaien. Betzek "Melitta sistema" sortu zuen, konpainiako langileentzako gizarte-funtsa.
Bigarren Mundu Gerra sortu zenean ekoizpena berriz eten zen eta konpainiak gerra-ahaleginarekin laguntzeko agindua jaso zuen. Gerra amaitu ondoren, langileak hainbat instalazio inprobisatutan birkokatu zituzten, izan ere, lantegia administrazio aliatuaren behin-behineko egoitza bihurttu zen eta hamabi urtez mantendu zuen erabilera. 1948an, iragazkiak eta papera ekoizteari ekin zioten berriro. Melitta Holzhausenen hil zenean Porta Westfalican, 1950ean Konpainiak 4,7 milioi marko alemaniar eskuratuak zituen.
Legatua
Melitta Bentzen bilobek, Thomas eta Stephen Bentzek, kontrolatzen dute Melitta Kg Taldea, Minden egoitza duena Ipar Renania-Westfalia ekialdean, 3.300 langilerekin eta 50 konpainiarekin.
Montalban del Castèl
Montalba-le-Château Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Montalba-le-Château udalerrian erroldatutako biztanleak 142 ziren. Familiak 63 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 27 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 146 etxebizitza zeuden, 71 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 66 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 139 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 71 etxebizitza nagusietatik 57 bere jabearen bizilekua ziren, 14 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 26 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 44 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 27 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 81 ziren, horien artean 50 aktiboak ziren eta 31 inaktiboak ziren. 50 pertsona aktiboetatik 41 lanean zeuden (20 gizon eta 21 emakume) eta 10 langabezian zeuden (2 gizon eta 8 emakume). 31 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Montalba-le-Château udalerrian 73 unitate fiskal zeuden, 139 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.986 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak igeltseroa ziren.
2000. urtean Montalba-le-Château udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 228 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Oligosarcus pintoi
Oligosarcus pintoi Oligosarcus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.
Suetonio
Suetonio, latinez Caius Suetonius Tranquillus (69-140) historialari eta biografo erromatar bat izan zen, Traiano enperadorearen garaikoa. Plinio Gaztearen laguna izan zen, baita beranduago, Traiano enperadorearena ere, honen bizitzaren azken aldera, arerio bihurtu zen arte.
Bizitza
Oso gauza gutxi daude argi Suetonioren bizitzari buruz. Hiru iturri nagusi daude hortarako: Plinio Gaztearen gutunak, Aelio Spartianok bere Historia Augustan idatzi zituen idazlanak, eta, azkenik, Juan Lydoren idazlanak. Iturri hauei kasu eginez gero, bere izen osoa, Caius Suetonius Tranquillus izango litzateke. Bere jaioterria Hipona izango litzateke (erromatar garaiko Hippo Regius, oraingo Annaba, Algeria) eta bere jaioturtea K.o 69 edo 70. urtea, Vespasiano enperadorearen erreinualdiaren hasieran. Azkenik, bere heriotz urtea, 140. urtea izango litzateke.
Jatorria
Bere familia, zaldun jatorrikoa zen (equites), eta, erromatar gizartearen klase hontakoa izaki, armadan edo politiko gisa karrera egitea izango zen berea, baina ez zuen halako erabakirik hartu. Aldiz, Domiziano enperadorearen garaian, literatura, gramatika eta erretorika ikasten hasi zen, abokatu eta irakasle bezala lan egitera iristeraino, 97. urtean, Nerva enperadore zela.
Babesleak eta lagunak
Plinio gaztearen laguna eta babestua izan zela uste da. Honek, Traiano enperadoreari gomendatuko zion. Honi esker, inperioko burokrazian sartu ahal izan zen, aipaturiko enperadorearen erreinualdian, liburutegi publikoen superintendente eta artxibategien arduradun gisa lan eginez.
Plinio hil ondoren, beste babesle bat izan zuen: Caius Septicius Clarus. Honek, Adrianok Suetonio, gobernuaren posta ofizialaren arduradun izendatzea lortu zuen. Lanpostu honek, inperioko artxibategietarako sarbidea eman zion, Julio Zesar eta Augustoren postara eta bi hauen testamentuetara. Honek, idatzi zituen liburuei, benetakotasun kutsu bat emateko balio izan zion.
Enperadorearen mesedearen galtzea
122. urtean, Septicio Claro eta Suetonio, zoritxarrean erori ziren, bapatean, Adrianorekin zuten harremana hautsi ondoren. Garai triste honen amaiera, Suetonio gortetik botatzea izan zen. Itxuraz, enperadorearen emaztearekin konfidantza gehiegi hartu izanaren ondorioz izan zen.
Une honetatik aurrera, bere bizitza pribatura erretiratu zen, eta idazteari ekin zion, baina bere bizitzari buruzko datuak ia existitu ere ez dira egiten, ez baitago batere garbi ezta zer urtetan hil zen ere.
Lana
Bere lana, oso ugaria izan zen literatura arloan, eta latinez nahiz grezieraz idatzi zuen, baina, bere lan ugarietatik, bi baino ez dira mantendu, eta zatika baino ez: Hamabi zesarren bizitzak (De vitas Caesarum) eta (De grammaticis et rethoribus). Beste lan guztiei buruz, zatiak edo berriak, beranduagoko idazleetan agertzen dira. (De viris illustribus) kasu.
Triplophysa dorsalis
Triplophysa dorsalis Triplophysa generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.
Campanha (Hérault)
Campanha Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Hérault departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Campagne udalerrian erroldatutako biztanleak 264 ziren. Familiak 110 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 31 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 122 etxebizitza zeuden, 104 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 112 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 104 etxebizitza nagusietatik 75 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 46 etxek bost zituzten. 76 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 37 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 59 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 179 ziren, horien artean 145 aktiboak ziren eta 34 inaktiboak ziren. 145 pertsona aktiboetatik 129 lanean zeuden (68 gizon eta 61 emakume) eta 16 langabezian zeuden (5 gizon eta 11 emakume). 34 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Campagne udalerrian 104 unitate fiskal zeuden, 275 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.006 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren eta 1 iturgina.
2000. urtean Campagne udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 119 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hiroyuki Sanada
Hiroyuki Sanada (真田 広之) japoniar aktorea da, 2000ko hamarkadatik aurrera zenbait estatubatuar filmetan lan egin duena.
Marxen marxismoa
Marxen marxismoa Gotzon Garate idazle gipuzkoarrak idatzitako saiakera liburua da, 1971an argitaratua "Mensajero" etxearekin.
Camparan
Camparan Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Pirinio Garaiak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Camparan udalerrian erroldatutako biztanleak 58 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Etxebizitza
2007an 54 etxebizitza zeuden, 27 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 27 bigarren erresidentzia ziren. 41 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 27 etxebizitza nagusietatik 15 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 6 etxek bi gela zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 4 etxek lau zituzten eta 11 etxek bost zituzten. 20 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 7 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 18 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 38 ziren, horien artean 27 aktiboak ziren eta 11 inaktiboak ziren. 27 pertsona aktiboak lanean(12 gizon eta 15 emakume) zeuden.. 11 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 argiketaria.
2000. urtean Camparan udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ignacio Bolívar Urrutia
Familia
Aita Mungia koa zuen, militarra, Madrilera destinatua. Beste iturrien arabera, ordea, gurasoak (José Bolívar eta Ana María Urrutia) madrildarrak ziren baina euskal jatorrikoak (Ignacioren aitaren aita Euskal Herria n jaioa). Hita kalean, 4 zenbakian bizi ziren, eta hantxe jaio zen Ignacio. Haurtzaroa eta gaztaroa etxe honetan eman zituen; XX. mende hasieran kalea Gran Via eraikitzeko suntsitu zen arte (gaur egun, Miguel Moya kalea dago han).
Bataioan ezarri zizkioten izenak hauek izan ziren: Ignacio de Loyola, Teodoro, Sotero, Francisco, Jerónimo, José, Melchor. Josék eta Ana Maríak beste bi haur izan zituzten: José, Madrilgo udal ean mediku izango zena; eta Ana, José María Lluch-ekin ezkondu ostean (Espainiako kontsul a Toulouse n eta AEB-etako zenbait hiritan) atzerrian bizi izango zena.
Ignaciok lehen ikasketak amaitu aurretik hil ziren gurasoak. Orduan bere osaba Cirilo Bahía-rekin bizitzera joan zen. Orduantxe hasi zitzaion natura zientziekiko zaletasuna, eta mineral eta intsektu bildumak abiatu zituen.
Naturarekiko zaletasuna
Naturarekiko zaletasunean eragin handia izan zuten haurtzaroan irakurritako bidai-liburuak. Ignacioren beraren hitzetan, horien bidez, "leku urrun eta magiko"etara bidaiatzen zuen "Robinson Crusoe bezala". Eskola garaian beste haurrekin Madril inguruetan txangoak egin zituen, lehen landare, mineral eta intsektu bilketak eginez. Zahartzaroan, oraindik orduko pasarteak ongi gogoratzen zituen: "''Un hecho insignificante vino, siendo aún niño, a favorecer y orientar mi atención hacia los insectos, y fue el haber encontrado en casa un insecto muy extraño traído sin duda con la ropa de lavar, pues en aquella época el lavado se hacía en el río por la escasez de agua en la Corte. Era, como más tarde supe, una larva de Empusa, mántido estrafalario que por sus movimientos y actitudes parecía imitar a una personita. Su cabeza terminada por una mitra cónica dirigía sus miradas a uno otro lado, y sus dos patas anteriores replegadas como los brazos de un monje en oración, se lanzaban como movidas por un resorte contra las moscas que se ponían a su alcance, fallando rara vez el golpe, y después mantenían su presa, como cogida por unas manos, al alcance de su boca que la iba devorando, manifestando con los graciosos movimientos de su cabeza la satisfacción que experimentaba. ¡Que espectáculo tan maravilloso!, y no es extraño que quedara grabado en mi memoria con tanta claridad que aún en estos momentos me parece estar presenciándolo''”.
Exincourt
Exincourt Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Ignacio Bolívar Urrutia
Naturarekiko zaletasuna
Gaztetan, Ignaciok denboraldi luzeak egin zituen Baiona n, han bere osaba Javier bizi baitzen. Javier hau karlistadetan ofizial izandakoa zen, Bergarako Hitzarmena ez onartzean erbesteratua.
Exincourt
Biztanleria
2007an Exincourt udalerrian erroldatutako biztanleak 3.230 ziren. Familiak 1.384 ziren, horien artean 414 pertsona bakarrekoak ziren (182 bakarrik bizi ziren gizonak eta 232 bakarrik bizi ziren emakumeak), 500 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 397 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 73 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Ignacio Bolívar Urrutia
Naturarekiko zaletasuna
Batxilergoa Madrilgo eta Valladolid eko "Instituto de Noviciado" ikastetxean egin zuen, 1866ean amaituz.
Exincourt
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ignacio Bolívar Urrutia
1867-1874 : goi mailako ikasketak, elkarte zientifikoak
Ikasketak aukeratzerako orduan, Zientzietan eta Zuzenbidea n eman zuen izena; lehena bere gustukoa zelako, eta bigarrenean familiak derrigortuta. 1867-1870 artean, Ignaciok Natura Zientzien Museoa eta Errege Lorategi Botanikoa ezagutu zituen, Zientzia fakultateko ikasgai asko bertan ematen baitziren. Irakasleen artean Juan Chávarri (mineralogia), Juan Vilanova (geologia eta paleontologia), Lucas de Tornos (ornogabeak) eta Mariano de la Paz Graells (ornodunak eta anatomia konparatua) izan zituen. Lorategi Botanikoan, Miguel Colmeirok organografia, landare-fisiologia eta fitografia ematen zieten. Laureano Pérez Arcas zoologia katedradun a ere irakasle izan zuen, bere bizitza zientifikoan eragin handia izan zuena; besteak beste, zenbait kualitate barneratuz: lanean seriotasuna, jakintza-alardeak ez egitea, eta zalantzazkoa jakintzat ez ematea. Ikastetxe hauetan motibazio giroa handia zen: Ignacio Bolívarrek berak kontatua da, batzuetan, irakasleen azalpenak entzutera kanpoko jende gehiago joaten zela, matrikulatuak zeuden ikasleak baino.
Exincourt
Etxebizitza
2007an 1.472 etxebizitza zeuden, 1.419 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 47 hutsik zeuden. 1.250 etxeak ziren eta 218 apartamentuak ziren. 1.419 etxebizitza nagusietatik 1.132 bere jabearen bizilekua ziren, 259 alokairuan okupaturik zeuden eta 28 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 51 etxek bi zituzten, 210 etxek hiru zituzten, 446 etxek lau zituzten eta 706 etxek bost zituzten. 1.191 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 675 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 587 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ignacio Bolívar Urrutia
1867-1874 : goi mailako ikasketak, elkarte zientifikoak
1868ko Iraultza k Espainian gizarte aldaketa sakonak ekarri zituen; horren ondorioetako bat izan zen Real Sociedad Española de Historia Natural sortzea. Elkartea egiteko ideia Pérez Arcasen etxean egin ohi zituzten naturzale-bileretan garatu zen. 1871eko otsailaren 8an eratu zuten, Instituto Industrial-eko irakasle gelan, 14 pertsonen artean; besteak beste Colmeiro, González Hidalgo, Jiménez de la Espada, Martínez y Sáez, Paz y Membiela, Pérez Arcas, Jose Maria Solano Eulate, Serafin Uhagon, Vilanova y Zapater eta Ignacio Bolívar; Ignacio, oraindik ikasketak amaitu gabea, haietatik gazteena zen, eta lehen urtean idazkariorde lana hartu zuen. Lehen argitalpena egiteko behar ziren 3000 pezetak denen artean jarri zituzten, eta urte amaierarako 240 sozio ziren. Denborarekin handituz joan zen, 1920ko hamarkada rako Espainiako elkarte zientifiko garrantzitsuena bihurtuz; eta Ignaciok bere lanik garrantzitsuenetako batzuk bertan burutuko zituen, diruzaintzaz eta argitalpenez arduratuz eta elkartearen eusle nagusia bihurtuz.
RSEHNak zientifiko helduak bildu bazituen ere, Ateneo Propagador de las Ciencias Naturales izeneko erakunde paralelo bat sortu zen urte berean (1871). Dibulgaziora zuzendua, afizionatu gazteak eta naturzaleak biltzen zituen eta Bolívarrek hor ere parte hartu zuen, bertako kideak adinez hurbilago baitzituen: Calderón, Boscá, Quiroga, Sanz de Diego anaiak (José eta Maximino), Mazarredo, López Vidaur... Helburuak SEHNren antzekoak ziren: bilera periodikoak egitea komunikazioak aurkezteko eta eztabaidatzeko; liburutegia, bilduma naturalistikoak sortzea. Bigarren urtean, APCNk 76 sozio biltzen zituen, eta 10 babesle (haien artean SCHNko zenbait "aitabitxi", besteak beste Colmeiro, González Hidalgo, Graells, Martínez y Sáez, Pérez Arcas, Tornos eta González de Velasco). Zenbait argitalpen argitaratu zituen, babesleen diru laguntzei esker; haietakik lehena Bolívarren "Apuntes para la caza y conservación de los insectos". Memorietan, berriz, artikuluak biltzen ziren; haien artean Bolívarren lanak ere izan ziren, hala nola "Sinopsis de los ortópteros de España y Portugal" artikuluaren lehen atalak, "Clasificación de los ortópteros y su distribución geográfica en la Península" (besteak beste, Espainian izurri ak sortzen zuten oti espezieari buruzkoa), eta bere lehen lan garrantzitsua: “Cuadro para facilitar la clasificación de las especies españolas del género Gryllus (Ortópteros)" 1873an.
1873an amaitu zuen Zientzietako lizentziatura, eta RSEHNren aldizkarian "Ortópteros de España nuevos o poco conocidos" artikulua argitaratu zuen, zortzi espezie berri deskribatuz, Espainian ordura arte aurkituak ez ziren beste askorekin batera. Natur Zientzietan doktoratu zen, "Apuntes para la clasificación de los ortópteros y su distribución geográfica en la Península" tesi arekin; Zuzenbidean, ordea, lizentziatura amaitu zuen bakarrik. Halere, denborarekin Zuzenbide Doktore honoris causa titulua eskuratuko zuen (1910eko hamarkadan Pittsburgh-eko Unibertsitateak emana, bere ibilbide zientifikoarengatik).
1875-1900: lehen lanpostuak, ezkontzak, kanpo lanak
1875ean, baita ere, Madrilgo Unibertsitate Zentraleko irakasle postua lortu zuen, eta 1877an Entomologiako katedra. Artean 27 urte bete gabeak zituen, eta lanpostu honetan jardungo zuen 1920an erretiro a hartu arte. Bartzelonako Unibertsitate ko Zientzia Fakultatearen sorrera ere bultzatuko zuen geroago, mundu akademiko eta politikoko beste zenbait personalitateekin batera; Fakultate honetan sartuko zen Telesforo Aranzadi irakasle bezala.
1877an lehen aldiz ezkondu zen, Pilar Pieltainekin (Antolín Pieltain general aren alaba), baina emaztea denbora gutxira hil zen. Berarekin hiru haur izan zituen: Pilar, Ignacio eta José.
Ikasketetan naturguneetara exkurtsioak egin bazituen ere, amaitu ostean are gehiago. Kanpo irteeretan, bereziki hiru lagunekin aritu zen: Laureano Pérez Arcas, Francisco Martínez Sáez eta Serafín Uhagon. Etxetik hurbil Gredos eta Guadarrama bisitatzeaz gain, udako oporretan Kantauri itsasoko ertz era joaten zen, bereziki Santander eta San Vicente de la Barquera ra. Txangoetan Bolívarrekin aritutako beste lagun batzuk izan ziren Zapater, Carlos Mazarredo, Angel Larrinúa, Calderón, Sanz de Diego anaiak, Manuel Allendesalazar, Salvador Calderón, Francisco Quiroga eta Augusto González de Linares. Euskal Herrian ere behin baino gehiagotan izan zen. Besteak beste, 1911an, Cándido 14 urteko semearen laguntzarekin, Urduña ko zenbait kobazulo tan ere laginketan arituko zen; gerora, semeak lurpeko fauna ren arloan sakonduko zuen, Mexiko n ikerketa espeleologikoak abiatuz.
1889an Ignacio bigarrenez ezkondu zen, Fermina Pieltainekin (Cándido Pieltain lotinant orokorraren alaba).
1901-1906: Museoaren berrantolakuntza, eta Zientzia Fakultatean dekanoa
XIX. mende ko azken urteak izan zituen Bolívarrek ikerkuntza aldetik produktiboenak: Zientzia Fakultatean, animalien bildumak estudiatzen eta tolesten egindako lan handia baliatuz, intsektuak eta krustazeo ak batez ere. Halere, Natura Zientzien Museoan krisi aldi bat jazo zen: 1895ean instalakuntzak uztera behartu zituzten, bildumak modu txarrean (48 ordutan) Palacio de Biblioteca y Museos Nacionales eraikinaren sotora eramanez. Ikerlariek protesta handiak egin zituzten, aldaketaren prezipitazioarengatik eta esleitutako leku berriak ez zituelako baldintza minimoak betetzen; teknikoki lan egin ezinik geratu ziren. Urte batzuk horrela igaro eta gero, berrantolakuntza bat egin zen eta Ignacio Bolívar bera izendatu zuten zuzendari; zeregin hau 1901 eta 1934 artean beteko zuen. 1902an, bultzakada handia eman zion Museoaren baliabide urrien erabilpenari eta ikerlarien arteko koordinazioari; eta 1910ean, 15 urtez soto hartan egon ondoren, gaur egungo eraikinera aldatzea lortu zuen, museoak inoiz bizi izan duen garai oparoenetakoa abiatuz.
Bolívarrek garrantzi handia ematen zion erakusketei, kultura zientifikoa sustatzeko ezinbesteko baliabidea zirela iritzita. Hori dela eta, Museoan animaliak bere ingurumen naturalean irudikatzen zituzten instalazioak bultzatu zituen. Honetarako, Jose María eta Luis Benedito anaien laguntza izan zuen, taxidermia n eta diorama muntaketan lan esanguratsua egin zutenak.
1904an, bost urtez, Zientzia Fakultatearen dekanoa izan zen; hori zela eta. garai horretan denbora gutxiago eskaini ahal izan zion ikerkuntzari.
1907-1935: JAE, akademiak, jubilazioa, VI Entomologia Kongresua
Krausismo ari lotua, 1907an Junta para Ampliación de Estudios (JAE) erakundearen sorreran parte hartu zuen, bokal kargua betez, Santiago Ramón y Cajal en zuzendaritzapean.
Eboluzioaren teoria ren jarraitzailea, 1909an Cambridge n Charles Darwin i eginiko omenaldian parte hartu zuen, Espainiako ordezkari bezala.
1915ean, Zientzia Zehatzen, Fisikoen eta Naturalen Errege Akademian ofizialki sartu zen. Izatez, akademiko izendapena 1898an jasoa zuen, baina Bolívarri bere burua nabarmentzea gustatzen ez zitzaionez, onarpen ofizialerako diskurtsoaren prestaketa sine die atzeratuz joan zen. Azkenean, lagunek konbentzituta, urte honetan egin zuen. 1920an, 70 urte betetzearekin batera, erretiroa eman zioten; halere, beste 24 urtez, Ignacio Bolívarrek lan zientifikoarekin jarraituko zuen. Lana egiteko sasoi betean zegoela iritzita (erretiroa beharturik hartu zuen), Ramon y Cajalek Espainiako Hezkuntza Ministro ari idazki bat zuzendu zion, espreski eskatuz Natura Zientzien Museoaren zuzendari eta Entomologia Sailaren arduradun postuetan berresteko; ministroak eskaria onartu zuen, eta horrenbestez Bolivarrek lan hauekin jarraitu ahal izan zuen. Ez hori bakarrik, gainera Errege Lorategi Botanikoaren zuzendari izendatu baitzuten; 1921etik 1930era beteko zuen kargua, Lorategian berrantolakuntza handia bultzatuz.
1922an Museoko Entomologia Sailaren ardurari uko egin zion, bere zeregin guztiek lan hau behar bezala betetzea eragozten ziotela adierazita. Bere ordez, Cándido semea sartu zen. Halere, Ignaciok sail honetan lanean jarraitu zuen eta, 1925ean, "Eos" aldizkaria sortu zutenean, haren zuzendari lana hartu zuen.
Álvaro Núñez
Álvaro Núñez Cobo (Sondika, Bizkaia, 2000ko uztailaren 7a) Euskal Herriko futbolaria da, Lezaman hezitakoa. Eskuin atzelari lanetan aritzen da.
Ignacio Bolívar Urrutia
1907-1935: JAE, akademiak, jubilazioa, VI Entomologia Kongresua
1934ean, Ramón y Cajal hil eta gero, JAEren zuzendaritza hartu zuen; bere bigarren eta azken lehendakari a izango zen, erakundea 1939an desegin aurretik.
Exincourt
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.880 ziren, horien artean 1.299 aktiboak ziren eta 581 inaktiboak ziren. 1.299 pertsona aktiboetatik 1.169 lanean zeuden (633 gizon eta 536 emakume) eta 130 langabezian zeuden (62 gizon eta 68 emakume). 581 pertsona inaktiboetatik 228 erretiraturik zeuden, 179 ikasten zeuden eta 174 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ignacio Bolívar Urrutia
1907-1935: JAE, akademiak, jubilazioa, VI Entomologia Kongresua
1935ean, Madrilen ospatutako VI Nazioarteko Entomologia Kongresuaren presidente izendatua izan zen, irekiera ekitaldian Espainiako lehendakari Niceto Alcalá Zamora ren ondoan hitz egin zuelarik. 1936ko gerra k kongresuaren hitzaldi zientifikoen argitalpena geldiarazi zuen.
Exincourt
Diru sarrerak
2009an Exincourt udalerrian 1.429 unitate fiskal zeuden, 3.322,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.091 euro zen.
Ignacio Bolívar Urrutia
Ikerkuntza
Ignacio Bolívarren ikerketa arlo nagusia entomologia izan zen, nazioartean ospe handia lortuz. Bere garaian zientzia arlo honetan aditu nagusietako bat izan zen, bereziki ortoptero etan; hori dela eta, atzerriko elkarte entomologiko eta zoologiko nagusiek kidetzat hartu zuten, hala nola Belgika ko, Frantzia ko, Erresuma Batu ko, Suedia ko, Argentina ko, Boston go, Filadelfia ko, Portugal go edo Bohemia koak. 300 liburu eta monografia baino gehiago idatzi zituen -asko, berak marraztutako ilustrazioekin-, 1000 espezie eta 200 bat genero berri aurkituz. Horrez gain, hainbat gazte entomologian ikertzera animatu zituen, hala nola gerora ospetsu izango ziren José María de la Fuente, Eugenio Morales Agacino edo Cándido semea.
Exincourt
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 194 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 3 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 14 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 30 eraikuntza enpresak ziren, 54 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 13 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 7 finantziazio enpresak ziren, 17 higiezinen enpresak ziren, 16 zerbitzu enpresak ziren, 12 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Ignacio Bolívar Urrutia
Ikerkuntza
Bere garaiko zenbait zientzialariren aldetik ere kritikak kaso zituen. Zehazki, zalantzan jartzen zuten Bolívarrek naturzale guztiak ordezkatzen zituenik; eta zientzialariei babesa emateko erabilitako irizpideak edo lehentasunak arbitrarioak zirela egozten zitzaion, edo botanika arloa ez zuela behar bezala sustatzen.
Exincourt
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 53 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 igeltseroak, 4 margolariak, 5 zurginak, 4 iturginak, 5 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 7 ile apaindegiak, 11 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak eta 3 apaindegiak.
Ignacio Bolívar Urrutia
Ortopteroak
Esan bezala, Ignacio Bolívarren ibilbide zientifikoan, ortopteroen ikerkuntzak (matxinsalto ak, oti ak, txirtxir rak... ) leku berezia hartu zuen. Natura guneetan eginiko lehen laginketek arlo honetako izakiekiko interesa piztu zioten, artean Espainian oso gutxi ikertua zena. Hurrengo urteetan taxonomia lan handia egin zuen (besteak beste, atzerriko museoetan zeuden bildumak aztertzen lagunduz: Lisboa, Paris, Oxford... ), eta genero eta espezie berri ugari deskribatuz, ortopteroen ordena Europako ikertuena eta ugariena bihurtzeraino.
Dierogekko validiclavis
Dierogekko validiclavis Dierogekko generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Ignacio Bolívar Urrutia
Ortopteroak
Bolívarrek 1876-78 artean publikatutako lan bat ("Sinópsis de los Ortópteros de España y Portugal") iraultza izan zen, ordura arteko entomologo espainiarrek (Pérez, Graells eta Mieg) orden honi arreta gutxi eskainia baitzioten, eta kanpokoen artean ere Rambur eta Dufour-en ikerketak baino ez zeuden; artean Iberiar Penintsula osoan 50 espezie inguru baino ez ziren ezagutzen. Bolívarrek zailtasunak izan zituen ikerketa abiatzeko: liburu arraroak eta garestiak lortuz, eta atzerriko espezialistekin harremanetan jarriz: Brunner von Vattenwyl Viena n; Stål Stockholm en; Saussure Geneva n; eta Selys Longchamps Brusela n. Azken honek, jada 1877an, Belgikako Elkarte Entomologikoaren aurrean Bolívarren lana goretsi zuen, etorkizunean ortopteroak ikertu nahi zituen edozeinek bere lanak kontsultatu beharko zituela iragarriz. Hain zuzen ere, hurrengo urteetan atzerriko museo askok Bolivarrengana joko zuten hainbat naturzaleren materialak ikertzeko eta argitaratzeko: bere eskuetatik pasatuko ziren, adibidez, Eugène Simon ek Venezuela n eta Filipinetan jasotakoak, Alluaud ek Assinia n, Seychelle n eta Reunion en, Grimaldi k Madeira n eta Azore etan, josulagun ek Trichinopolisen eta Barrois ek Siria n.
Exincourt
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 27 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 2 brikolaje denda handika, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 3 harategiak, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 zapata-denda zen, 4 altzari dendak, 1 kirol-denda zen, 3 drogeria, 1 bitxi-denda zen eta 3 lore-dendak ziren.
Ignacio Bolívar Urrutia
Ortopteroak
Bolívarrek eginiko lana Bruner, Saussure, Pictet eta Redtenbacher ikerlariek eginikoarekin kointziditu zuen eta, haiekin batera, ortopteroen sistema modernoaren sortzailetzat hartzen da.
Triplophysa edsinica
Triplophysa edsinica Triplophysa generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.
Ignacio Bolívar Urrutia
Ozeanografia
Arlo berarekin lotua, zenbait argitalpen ere egin zituen Bolívarrek: 1891ean RSEHNeko aldizkarian Alberto I Monakoko printzearen "Hirondelle" yate an erabiltzen ziren arrantza tresnei buruz idatzi zuen, eta sasoi bertsuan, Espainiako eta Portugaleko krustazeoei buruz, 300 espezie baino gehiago aipatuz.
Exincourt
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 2 osasun-ekipamenduak botika ziren.
Víctor Valdés
Víctor Valdés Arribas (L'Hospitalet de Llobregat, Katalunia, 1982ko urtarrilaren 14a) kataluniar futbol atezain bat da.
Exincourt
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ignacio Bolívar Urrutia
Afrikako ikerketak
Afrika n ere ibili zen Bolívar. Lehen kontaktua 1881ean izan zuen, Assotiation Française pour l'Avancement des Sciences elkartearen kongresua Aljeria n ospatu zenean. Espainiaren ordezkari bezala joan ziren Juan Vilanova, Ignacio Bolívar, Carlos Mazarredo eta Angel Larrinúa. Kongresuaren ostean, azken biekin Oran en eta Aljeriako hegoaldean denboraldi bat egin zuen, basamortu aren mugetaraino lagin biologikoak jasoz. Handik gutxira Maroko n izan zen, zenbait ikaslerekin Tanger retik Tetuan era bidaiatuz. XX. mende hasieran Ipar Afrika ko fauna ortopterologikoan gero eta interes handiagoa erakutsi zuen. 1905ean Comisión de Estudios del Noroeste de África bultzatu zuen, eta bere lanari esker 1903-1910 artean RSEHN-aren Memorien I. tomoa argitaratu zen, Manuel Martínez de la Escalera k Ekuatore Ginea ko Rio Muni n jasotako bildumei buruzko monografikoa.