cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Victoria Sendón de León
Aktibista feminista
90eko hamarkadan Ágora elkarte feministako kide izan zen. Taldearen hausnarketen ondorioz, 1994an Feminismo holístico: de la realidad a lo real liburu kolektiboa argitaratu zuten. Garai horretan Sendónek maiz bidaiatu zuen Latinoamerikara eta bertan mintegietan parte hartu zein konferentziak eman zituen, batez ere Mexikon, Argentinan, Txilen eta Kolonbian. Aldi honetan sortutako hausnarketak Marcar las diferencias (2002) eta Mujeres en la era global ( 2003) liburuetan argitaratu zituen.
2006an, sortu zuen baita zuzendari lanetan aritu, ikuspegi integratzaileko erakunde humanista feminista, laikoa eta ekofeminista gisa definitu zuen Matria Fundazioa. Urte berean argitaratu zuen Matria: el horizonte de lo posible. 2014ean pentsamendu estereotipatuarekin hausteko harturiko konpromiso aktiboaren ondorioz, agertu zen aldizkari batean bularrak erakutsiz ustezko Femen ekintzaile balitz bezala:
2017 tik 2019 ra Podemos-Ahal Duguko Zirkulu Garden-eko kide izan zen, 50 urtetik gorako emakumeak biltzen zituena, 2017an alderdiko Kontseiluan zirkulu sektorialak ordezkatzeko hautagai gisa aurkeztu zen.
Alcántarako zubia
Alcántarako zubia, Espainiako Extremadura autonomia erkidegoko Alcántara udalerrian dagoen erromatar zubi bat da, Cáceresko probintzian. Tajo ibaia zeharkatzen du.
103-104 artean, Trajano enperadorearen agintaldian, eraiki zen.
Glossamia sandei
Glossamia sandei Glossamia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Apogonidae familian.
Cointreau
Cointreau, laranja zaporeko hiruko lehor patar marka bat da, usadioz janaurreko eta digestio-laguntzaile gisa edaten da.
1849an Adolphe Cointreauk sortu eta 1875. urtetik Frantziako Saint-Barthélemy-d'Anjou udalerrian ekoitzitzen da.
Pico Turquino
Ezaugarriak
Lehenago "Pico Real del Turquino" izenaz ere ezaguna zen. Etimologia baten arabera "turkesa" izenetik letorke.
Kubako mendilerro nagusia den Sierra Maestrako erdialdean dago, kostaldetik oso hurbil; baso eta ibaiz betetako eremua da, bide nagusietatik kanpora izugarri itxia dena. Landare eta fauna aberastasun handiko lurralde babestua da eta Parke nazional bati izena ematen dio. Tontorrean Jilma Madera eskultorearen José Martíren busto bat dago ; geroago gerrillari aritu zen Celia Sánchez Manduleyk eta bere aitak ipini zuten 1953an, Martíren jaiotzaren mendeurrenean.
2439 Ulugbek
2439 Ulugbek asteroide baten izena da. abuztuaren 21an aurkitu zuen N. S. Chernykh-ek Nauchnij Behatokitik.
Orbitaren ezaugarriak
2439 Ulugbek asteroidearen orbitak batezbeste 3,135 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,643 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 3,628 distantziara. Eszentrikotasuna 0,157 da, eta makurdura orbitala 0,28ºkoa da.
Pico Turquino
Igoera
Erregistratutako lehen igoera (eta ez "aurkikuntza", zenbait iturrik aipatzen duten bezala) 1915ekoa da; Regino Verdecia eta Joaquín Rodríguez kubatarrek Erik Leonard Ekman eta Johann August Nystrom zientzialari suediarrak lagundu zituzten tontorra zapaltzeko orduan.
Historikoa
XVI. mendean Gerardus Mercator kartografo flandestarrak egindako mapa batean "Tarquino" izena agertzen da.
Jose Luis Ugarte
Jose Luis Ugarte Hernández (Areeta, 1928ko azaroaren 6 - Getxo, 2008ko uztailaren 27) euskal marinela zen.
Biografia
Nautika ikasi zuen eta Liverpoolen merkatalontzi batean lan egin zuen. 1960an utzi eta 1969 eta 1989 artean Castrol enpresarako lan egin zuen. 1995ean, Getxoko seme kuttun bihurtu zen.
Luis Bonaparteren brumairearen hemezortzia
Luis Bonaparteren brumairearen hemezortzia (Der achtzehnte Brumaire des Louis Bonaparte) Karl Marx idazleak 1852an plazaratu zuen saiakera ospetsua da. Lehen bertsioa Joseph Weydemeyerrek sortu zuen Die Revolution aldizkarian agertu zen, New Yorken.
Marx gaztearen genio bizia biltzen du kazetaria zela idatzitako klasiko honek. XX. mendeko langile iraultzen gaineko zeharkaldi bat egiten du bertan orduan kazetari gazte zen Marxek.
Gertakizunak
1848ko Iraultzako gatazken ostean, abenduaren 10eko hauteskundeen ondorioz, Luis Napoleon Bonaparte Frantziako Bigarren Errepublikako presidente bihurtu zen Burokrazia, armada eta Frantziako probintzietako biztanleria atzerakoiagoaren babesa lortuta. Aurrerakoiagoen aurrean, Louis Napoleonek gizonezkoen sufragio unibertsala indarrean jarri zuen berriro. Alabaina, 1851ko abenduaren 2an, estatu-kolpea eman zuen: Asanblada Nazionala desegin eta oposizioko buru nagusiak atxilotu zituen. 1852ko urtarrilean, presidentetza hamar urterako luzatu zitzaion, eta Guardia Nazionaleko kontrol zuzena bere esku geratu zen. 1852ko azaroan, plebiszitu baten ondoren, II. Inperioa ezarri zuen. Bigarren Inperioaren lehen epe horretan, Napoleon III.ak barne politikan bi helburu nagusi izan zituen: estatuko botereak bereganatzea eta matxinadak itzaltzea. 1852ko konstituzioak Napoleonen esku botere betearazlea eta militarra utzi zituen, baita justizia boterean eskua sartzeko eskumena ere, ordezkariak izendatu ahal izaten baitzituen. Orden publikoa poliziaren bidez gorde zen: hirietan, polizia eta herrietan, jendarmeria.
Liburuaren edukia
Lan honetan, Marx 1851ko abenduaren 2an Parisen emandako estatu-kolpea, Luis Bonapartek emana, klase eta baldintza materialen arteko borrokak nola bultzatu zuen azaltzen saiatzen da, garai hartako eszena politikoa zela eta (Pierre-Joseph Proudhonek Coup d 'Etat eta Victor Hugoren Napoléon le Petit liburuez bestelako azalpen bat eskainiz).
Testua Marxen esaldi famatuarekin hasten da: "Historia bi aldiz gertatzen da: lehen aldia tragedia handi bat bezala eta bigarrena fartsa ziztrin bat bezala".
Euskarazko bertsioa
2023an agertu zen, Igela argitaletxean. Itzulpena Idoia Santamaria Urkaregik egin zuen. (170 or., ISBN 978-84-12684-91-9)
Shenhe Barrutia
Shenhe Barrutia (txinera sinplifikatuz: 沈河区; pinyineraz: Shěnhé Qū), Shenyang osatzen duten barrutietako bat da. 2003ko erroldaren arabera 609.000 pertsona bizi ziren 17,57 kilometro koadroko azaleran.
Mansfield Center (Connecticut)
Mansfield Center Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Tolland konderrian dago, Connecticut estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Victorine Eudes
Victorine Eudes, Victorine Louvet ezkondu aurretik, 1848ko urriaren 18an jaio zen Roye-n, eta 1881eko ekainaren 2an hil zen Parisen (7. barrutia). Militante errepublikanoa izan zen, eta communarde 1871ko Parisko Komunan. Eudes jenerala (La générale Eudes) esaten zioten, bere senarra, Emile Eudes jenerala, Komunako buruzagietako bat izan zelako.
Biografia
Victorine Louvet Louise Michel-en ikasle eta maistra laguntzailea izan zen. Laborategiko teknikariaren azterketak arrakastaz egin zituen eta Magenta bulebarreko farmazia batean lan egiten hasi zen.
Victorinek Émile Eudes, Blanquiren jarraitzaile errepublikanoa, Saint-Antoine aldirian farmazia ikasten ari zenean ezagutu zuen. Victorineren ama mesfidati agertu arren, ezkondu egin ziren. Bere lehen alaba, Jeanne-Lucie, 1868an jaio zen.
Émile Eudesek, August Blanquirekin batera, 1870eko abuztuaren 14an Villette auzoko suhiltzaileen parke bateko arma-biltegi baten aurka egindako atentatuan parte hartu zuen. Émile atxilotu egin zuten eta Parisko Sainte-Pélagie kartzelan espetxeratu. Senarrari bisita egitera presondegira zihoala, Victorine Eudesek Louise Michel aurkitu zuen berriro, bera ere xede berarekin baitzihoan hara. Handik aurrera lagun egin ziren. Bere senarraren aurkako prozesuan, Victorinek uko egin zion Blanqui, atentatuaren egile intelektuala, salatzeari. Eudesek, Parisko Komunan, ardurak izan zituen gerraren administrazioan. Era berean, Issyko gotorlekuaren barrikadetan Parisko defentsan parte hartu zuen Versaillesko tropen aurka, Louise Michel eta Malvina Poulainekin batera.
Louis Barronek, bere memorietan, Beauforteko Kondearen, communard-en Estatu Nagusiko ofizialaren, maitalea ere izan zela adierazi zuen; baina badirudi Versaillesko gobernuaren aldekoen kalumnia bat izan zela bere izen onari kalte egiteko.
Senarrak ozta-ozta iskin egin zion errepresioari eta Suitzara ihes egin zuen. Victorine, nekazariz mozorrotuta, eta familiako gainerako kideak harekin elkartzea lortu zuten. Ondoren, 1871ko irailean, familiak Londresera ihes egin zuen. Han jostun gisa lan egin behar izan zuen familia mantentzeko. Émile Eudesi, 1872ko abuztuaren 2an, Frantziatik kanpo zegoela, heriotza-zigorra ezarri zioten. Horren ondorioz, familiak ezin zuen Frantziara itzuli. Bere bigarren alaba, Blanche, Camden Town-en jaio zen, 1872ko azaroaren 16an. Senarra Edinburgora joan zen bizimodu hobearen bila. Han frantseseko irakasle gisa lan egin zuen Yarmoutheko Errege Itsas Akademian, gazteria aristokratiko britainiarraren eliteari erreserbatutako erakundean. Émile eta Hélène, hirugarren eta laugarren alabak, 1875ean eta 1876an jaio ziren, hurrenez hurren.
1879ko martxoaren 3ko amnistiaren ondoren, familia Parisa itzuli zen.
1888an, senarra hil zenean, Henri Rochefort bere lau alaben tutoretzaz arduratu zen. Jeanne-Lucie Adrien Farjat blanquistarekin ezkondu zen.
Aplastodiscus eugenioi
Aplastodiscus eugenioi Aplastodiscus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Copella meinkeni
Copella meinkeni Copella generoko animalia da. Arrainen barruko Lebiasinidae familian sailkatzen da.
Glossamia timika
Glossamia timika Glossamia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Apogonidae familian.
Gaio Antonio Hibrida
Gaio Antonio Hibrida, Erromatar Errepublikako senatari, politikari eta kontsul bat izan zen.
Gaio, Marko Antonio Oratorren bigarren semea eta Marko Antonio Kretikoren anaia zen. Horregatik, Marko Antonio triunbiro ospetsuaren osaba ere bazen. Bere karrera militarra, Luzio Kornelio Silaren zalditeria legatu bezala hasi zuen, Lehen Gerra Mitridatikoan. Sila Erromara itzuli ondoren. Gaio Antonio, zalditeria tropa batekin geratu zen Grezian. Bere lana, ustez, bakea eta ordena mantentzea zen, baina landak eta toki sakratuak bere onura propiorako arpilatuz amaitu zuen. Tokiko biztanleen artean mozketa eta tortura barne ziren berak egin zituen basakeriei buruz agertu ziren zurrumurruen ondorioz, Hibrida ezizena jaso zuen (Gizaki-Piztia).
K.a. 76an, Julio Zesar abokatu gazteak prozesatu zuen bere basakeriengatik, baina zigorrik gabe ihes egin zuen, plebearen tribunoen aurrean jarritako helegite arrakastatsu baten ondoren. Urte batzuk beranduago, senatutik bota zuten, eta senatari maila kendu zioten zentsoreek, Grezian egindako basakeriengatik. Bere ospe txarra gora-behera, tribuno aukeratua izan zen K.a. 71n, Senatuan, berriz ere, aulki bat betez. Ondoren, pretore aukeratua izan zen K.a. 66an, eta, azkenik, kontsul, Marko Tulio Zizeronekin batera K.a. 63an. Sekretupean lagundu zion Luzio Sergio Katilinari, baina, azkenik, Zizeronek lortu zuen bere laguntza, Mazedonia probintzia aberatsaren gobernua emango ziola promes eginez. Katilinaren konspirazioa gertatu zenean, Hibrida, kontsul bezala, Etrurian armada bat biltzera behartua izan zen, guduaren egunean, armada horren agintaritza, Marko Petreiori eman zion arren, gaixorik zegoela argudiatuz.
Ondoren, Mazedoniarantz joan zen, bertan, oso ospetsu egin ez zelarik, bere zapalketa bidezko gobernua eta bertako biztanleak estortsiopean izateagatik. Hainbesteraino izan zen, ezen bere probintzia uztera behartua izan zela. K.a. 59an, Hibrida, Erroman, Katilinaren Altxamenduan parte hartzeagatik eta bere probintzian estortsioa egiteagatik salatua izan zen.
Bere alaba Antonia Hibrida, Marko Antonioren bigarren emaztea izan zen.
La Bazoque (Orne)
La Bazoque Frantziako udalerria da, Orne departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Bazoque udalerrian erroldatutako biztanleak 239 ziren. Familiak 92 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 98 etxebizitza zeuden, 92 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 98etxeak ziren. 92 etxebizitza nagusietatik 68 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 5 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 42 etxek bost zituzten. 81 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 62 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 166 ziren, horien artean 130 aktiboak ziren eta 36 inaktiboak ziren. 130 pertsona aktiboetatik 122 lanean zeuden (61 gizon eta 61 emakume) eta 8 langabezian zeuden (6 gizon eta 2 emakume). 36 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Bazoque udalerrian 96 unitate fiskal zeuden, 268 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.122 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean La Bazoque udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Busanh
Busanh Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ariège departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Buzan udalerrian erroldatutako biztanleak 25 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak) eta 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Pescolanciano
Pescolanciano Italiako udalerri bat da. Iserniako probintzian kokatuta dago, Molise eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Busanh
Etxebizitza
2007an 60 etxebizitza zeuden, 13 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 45 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 60etxeak ziren. 13 etxebizitza nagusietatik 11 bere jabearen bizilekua ziren eta 2 alokairuan okupaturik zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 2 etxek hiru zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 6 etxek bost zituzten. 5 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 8 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 3 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Pescolanciano
Mugakideak
Pescolancianok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Busanh
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa batena zen.
2000. urtean Buzan udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cetechovice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1227 urtean egin zen.
Clemons (Iowa)
Clemons Iowako hiri bat da. Marshall konderrian kokatua dago. 2010ean 148 biztanle zituen, 0.7 kilometro koadrotan banatuta.
Fernando Mijangos
Fernando Mijangos Ugarte kimikaria, doktorea, eta Euskal Herriko Unibertsitateko Kimika Fisika saileko irakasle agregatu kontratatu erretiratua da, Zientzia eta Teknologia Fakultatean. Kimika gaiak euskaraz ezagutarazteko eta eguneroko bizitzaren kimikaren presentzia azaltzeko testuak egiteko lanean nabarmendu da. Euskal komunitate zientifikoaren Inguma datu-basean berak idatzitako 70 lan baino gehiago azaltzen dira.
1982an "Etilen oxidoaren polimerizazio kationikoa trifenilmetil tetrafluoroboratoarekin. Ikerketa zinetikoak eta konduktimetrikoak" izenburuko doktorego-tesia aurkeztu zuen, Luis Manuel Leon irakaslearen zuzendaritzapean. EHUko Zientzia Fakultateko lehenengo tesi izan zen, urte berean aurkeztu zuen Jazinto Iturberenarekin batera.
Euskal Herriko Unibertsitateko Gizarte Kontseiluko kidea da. Eusko Legebiltzarreko ordezkari gisa hautatu zuten.
Tavapy
Tavapy Paraguaiko udalerri bat da, Paraná Garaiko departamenduan kokatua. 2017ko estimazioen arabera 8287 biztanle zituen.
Otsogorrigaña
Otsogorrigaña Mendebaldeko Pirinioetako mendi bat da, Nafarroa eta Zuberoa artean dagoena. Itsas mailatik 1.922 metroko garaiera du.
Barazea edo Xardekagaina (1.893 m) eta Kartxela (1.982 m) mendiekin batera zirku geologikoa osatzen du.
Esfingolipido
Esfingolipidoak esfingosina alkohola duten lipido konplexuak dira. Fosfolipidoen antzera landare eta animalien zelula mintzetan oso ugariak dira, batez ere nerbio-sistemaren zeluletan.
Egitura eta ezaugarriak
Esfingosinaz gain, gantz-azidoak eta -sarritan- fosfato taldea ere dute. Aipatu behar da esfingosinak amino talde bat eta 18 karbono dituela bere molekulan. Molekula anfipatikoa da.
Biosintesia
Gantz-azido batek esfingosina esterifikatzen du, zeramida izeneko molekula bat sortuz. Zeramida horri fosfato taldea eta kolina bat gehitzen zaionean esfingomielina sortzen da, mielinazko zorroen osaketan parte hartzen duena (mielina horrek neuronen axoiak estaltzen ditu).
Ezaugarriak
Esfingolipidoak, fosfolipido eta glukolipidoen antzera, anfipatikoak dira, zati polar eta zati apolarra dutelako. Hori dela eta, uretan modu berezi batekin orientzatzen dira.
Cetenov
Cetenov Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 121 biztanle ditu eta 6,05 kilometro koadroko azalera. Liberec barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1131 urtean egin zen.
Forcalqueiret
Forcalqueiret Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Var departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Forcalqueiret udalerrian erroldatutako biztanleak 2.083 ziren. Familiak 842 ziren, horien artean 184 pertsona bakarrekoak ziren (90 bakarrik bizi ziren gizonak eta 94 bakarrik bizi ziren emakumeak), 331 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 282 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 45 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.079 etxebizitza zeuden, 847 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 180 bigarren erresidentzia ziren eta 52 hutsik zeuden. 874 etxeak ziren eta 200 apartamentuak ziren. 847 etxebizitza nagusietatik 692 bere jabearen bizilekua ziren, 139 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 13 etxek gela bat zuten, 79 etxek bi zituzten, 174 etxek hiru zituzten, 244 etxek lau zituzten eta 337 etxek bost zituzten. 661 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 410 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 377 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.303 ziren, horien artean 844 aktiboak ziren eta 459 inaktiboak ziren. 844 pertsona aktiboetatik 755 lanean zeuden (427 gizon eta 328 emakume) eta 89 langabezian zeuden (37 gizon eta 52 emakume). 459 pertsona inaktiboetatik 169 erretiraturik zeuden, 105 ikasten zeuden eta 185 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Forcalqueiret udalerrian 901 unitate fiskal zeuden, 2.255,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.638 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 120 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 26 eraikuntza enpresak ziren, 31 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 8 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 14 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 30 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 7 igeltseroak, 3 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 3 ile apaindegiak, 5 jatetxeak eta 3 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 1 arropa denda zen, 1 etxerako tresna denda zen, 1 elektrotresna denda zen eta 1 altzari denda zen.
2000. urtean Forcalqueiret udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 145 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Barego
Baregoak (Væringjar;, Βαριάγοι; Варяги) IX. eta X. mendeetan egungo Errusian, Bielorrusian eta Ukrainian bizi ziren bikingoak izan ziren. Nestorren Kronikaren arabera Eskandinaviatik etorritako elitezko gudari-taldea izan zen, ekialdeko eslaviarrak gobernatzeko etorria.
Aplastodiscus flumineus
Aplastodiscus flumineus Aplastodiscus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Barego
1113an idatzitako Kieveko Rusko kronika honek bikingo hauek batzutan rus' eta bestetan suediar, normandiar, anglo edo juto izendatzen ditu nahiz eta gehienak Suediakoak izan.
Merkataritza edo pirateriaren bidez, edo mertzenario bilakatuta, Garðaríki edo Kieveko Rusko ibai guztiak zeharkatu zituzten, Kaspiar itsasoa eta Konstantinopoliseraino ailegatuz. Bertan enperadorearen guardia osatu zuten, Inperio osoan sona handikoa zena.
Errusiar historiografia nazionalistaren arabera, baregoak ez ziren eskandinaviarrak eslaviarrak baizik.
Tiexi Barrutia (Shenyang)
Tiexi Barrutia (txinera sinplifikatuz: 铁西区; pinyineraz: Tiěxī Qū), Shenyang osatzen duten barrutietako bat da. 2003ko erroldaren arabera 810.000 pertsona bizi ziren 39,36 kilometro koadroko azaleran.
Copella metae
Copella metae Copella generoko animalia da. Arrainen barruko Lebiasinidae familian sailkatzen da.
Willimantic (Connecticut)
Willimantic Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Windham konderrian kokatuta dago, Connecticut estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Imerio Massignan
Imerio Massignan, (Altavilla Vicentina, 1937ko urtarrilaren 2a) txirrindulari ohi italiar bat da.
Biografia
Profesionala 1959 eta 1971 artean zenbait taldetan (Legnano, Ignis, Bianchi, Salamini Vittadello, Pepsi, GBC, Imerio Massignan Frantziako Tourreko mendiko sailkapenaren garailea izan zen 1960 eta 1961ean
Kanpo estekak
Artikulu hau italierazko eta frantsesezko wikipedietatik itzulia dago.
Antzinako Erromako literatura
Antzinako Erromako literatura funtsean latinez idatzitako literatura da. Latina hizkuntza hilen arteko ezagunena da. Bere izena egungo Italiaren Lazio lurraldetik dator; lurralde horretan kultura-foko nagusia Erroma hiria zen. Latina Erromatar Inperioan erabili zen eta, ondorioz, Mediterraneo eta Europa osoan zabaldu zen. Inperioa zatitu zenean Mendebaldeko Erromatar Inperioan latina ofiziala izan zen ere bai. Erdi Aroan elizaren hizkuntza ofiziala izan zen eta, mendetan, zientzia askotan dibulgazio hizkuntza izan zen. Beraz, latinez idatzitako literatura Erromako eta egungo Italiako mugak gainditu zituen (Latinezko literatura).
Garaiak
Tradizionalki Erromako literaturaren historian bost garai bereizi egin dira:
Erromako jatorritik Livio Androniko arte
Latinaren arrasto materialak K.a. VII. mendetik aurrera aurki daitezke, harrietan edo aurkitutako zenbait objektutan eginiko inskripzio eran, apaizen eskolek utzitako carmina edo ereserkiak kasu.
Lehen garai honetatik ez dira lan osoak gelditu. Hasieran Erromako herria nekazari herria zen eta garaiko literatura ahozkoa izango zen: kantak. Gordetzen dira baita ere zenbait fartsa eta lege-testuak, oso herri praktikoa baitzen. Ezagutzen den lehenego aztarna Romuloko sortu omen zuen Arval anaien anaidiak (erromatar apaizak) urtero abesten zuten ereserkia da; ereserki hori 1777an aurkitutako harri batean irarrita zegoen, apaizen kolegioaren estatutuekin batera. Apaiz horiek, udaberriaren etorrerarekin batera eta zerri bat hartuta, landak zeharkatzen zituzten jainkoei uzta handiak eskatzeko. Ondoren, zirkulu batean jarrita, otoitz bat egiten zuten eta animalia hiltzen zuten. Otoitz horrek bost esaldi desberdinak zituen eta bakoitza hiru aldiz errepikatzen zen; azkenean, bukaerako bost aldiz oihu egiten zuten. Ikerlarien arabera otoitz hori era metrikoaz konposatuta zeuden; bestetik errepikapenak berez poetikoak ziren.
Apio Klaudio Zentsorea, izenak dioen bezala, zentsorea eta kontsula izandakoa, latinezko lehenengo idazle ezaguna da
Livio Andronikotik Silaren heriotza arte
Livius Andronicus jotzen da lehenengo latinezko idazletzat: K.a. 240. urtean berak idatziriko tragedia plazaratu omen zuen. Hori baino lehenago, liburu gutxi zebilen erromatar kulturan eta, eskura dagoen informazioaren arabera, beti grekeraz idatzia (Liburu Sibilinoak, esaterako, K.a. VI. mendean). Livius Andronicusen garairako, ordea, latinez idatzi eta irakurtzeko ahalmena nahiko zabaldurik zegoen Erroman, eta anitz ziren idazteari ekiten zioten hiritarrak, gehienetan beraiek eginiko jarduerei buruz (comentarii, libri, tabulae).
Garaiko beste egile Gneo Nevio (K.a. 261-K.a. 201) izan zen. Tragediak, komediak eta olerki epiko bat idatzi zituen bertso saturnioetan: Gerra Punikoa (Poenicum Bellum). Epika nazional erromatarraren sortzailetzat jotzen da, aurretik, Livio Andronikok Homeroren Odisearen itzulpena baino ez duelarik. Antzerkigile gisa, bere karrera K.a. 235ean hasi eta 30 urtez jarraitu zuen. Bere amaiera aldera, nobleziaren etsaitasuna jaso zuen, bereziki Metelotarrena, eszenatik zuzendu zizkion erasoengatik, ondorioz, kartzelatua izan zelarik. Kartzelan zegoela, bi lan idatzi zituen. Ondoren, Utikara erretiratuz, dirudienez, erbeste horretan idatzi zuen Gerra Punikoari buruzko bere lana, jada antzezlanak idaztetik erretiratua zegoenean. Livio Androniko ez bezala, erromatarra zen, eta ez greziarra; idazle original bat zen, eta ez lan greziarren egokitzaile eta itzultzaile soil bat. Neviok ere, tragedia eta komedia greziarrak egokitu zituen arren, jatorrizko eredutik at joan zen, fabula praetexta edo drama nazionala sortuz.
Kinto Ennio (Rudiae K.a. 239-Erroma K.a. 169), antzerkigile eta olerkari epiko erromatar bat izan zen. Erraztasun berdinarekin egiten zuen grezieraz, latinez eta oskoeraz. Erroman, greziera irakatsi zuen, eta Eszipionen taldean sartu zen. Marko Fulvio Nobiliorrekin ere izan zuen harremana. Bi pertsonaia hauek eragin handikoak ziren, eta hauek greziar kulturan barneratzen joan zen, erromatar gustura egokitzeaz arduratu zen arren idatzi zituen lanetan, eta gai erabat erromatarreko bi lan ere kontserbatzen dira: Sabinae eta Ambricia, Caupuncula komediarekin batera. Jatorrizkotzat pasa nahi izan zen bere Satirak lana, tradizio erromatarrean berria zirudien generoa, baina, bere jatorria, olerkari ianbografo greziarren idazkietan eta satira menipeo greziarretan du. Euripidesen lanetan oinarritutako hogei tragedia inguru idatzi zituen. Bere lanaren osotasunak, garrantzi handia izan zuen olerkaritza nazional erromatarraren sendotzena eta eragin nabarmena izan zuen Lukrezio eta Virgilio bezalako olerkariengan. Ohi, Ennio, lehen erromatar olerkari epiko handitzat hartzen da, bere Annalak izeneko lanagatik. Lan handi honetatik, txatal batzuk baino ez dira geratzen. Ennioren lana, funtsezkoa izan zen zaharkitua geratu zen bertso saturnio nazionala, jatorri greziarreko hexametro daktiloagatik ordezkatzeko gai narratibo edo epikozko lanak idazterakoan. Bera izan zen Erroman erabili zuen lehena. Erromako herriak greziar tragediak eta komediak antzeztea eskatzen zuen eta horrela, antzerkia, eta batez ere komedia, izan zen hasieran landu zen literatura genero nagusia. Horrela, K.a. II. mendea latinezko antzerkiaren urrezko aroa dela aipatu da. Antzerkigile nabarmenena Plauto (K.a. 254- K.a. 184) dela esan daiteke. Plautoren ondorengoak baina lehenengo garai honetako komedia egileak izan ziren baita ere Terentzio eta Zezilio Estazio K.a. II. mendearen lehenengo erdian. Komediaren ildotik, eta beste zenbait generoren iturrietatik edanez, satira ere Antzinako Erromako literatura genero nabarmena izan zen, batez ere Gaio Luzilioren K.a. II. mendearen bigarren erdian.
Silaren heriotzatik Zesar Augustoren heriotza arte
Erromako kulturak eta ohiturek greziarren eragin handia jaso zuten garai horretan:
NGC 7117
NGC 7117 galaxia bat da, Grus konstelazioan. John Herschelek aurkitu zuen n.
Verne (Doubs)
Verne Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Verne udalerrian erroldatutako biztanleak 142 ziren. Familiak 54 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 17 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 71 etxebizitza zeuden, 54 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 62 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 54 etxebizitza nagusietatik 42 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 35 etxek bost zituzten. 43 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 25 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 75 ziren, horien artean 60 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 60 pertsona aktiboetatik 57 lanean zeuden (32 gizon eta 25 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Verne udalerrian 56 unitate fiskal zeuden, 139,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.506 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 informazio eta komunikazio enpresa zen.
2000. urtean Verne udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dialnet
Dialnet, interneteko atari bat da Espainiako ekoizpen zientifikoa hedatzeko 2001ean sortu zena. Humanitateetan eta Gizarte zientzietan espezializatua dago. Bere datu-basea, sarbide askekoa, Errioxako Unibertsitateak sortu zuen aldizkaritegi digital bat da iberiar erdiuharteko eta Hego Amerikako aldizkari zientifikoen aurkibideak biltzen dituena. Aldizkariak ez ezik, liburuak, monografiak, tesiak eta antzerako idazkiak ere jasotzen ditu. Idazki askoren testuak osorik irakurri daitezke.
Atari honetan Espainiako eta Hego Amerikako hainbat unibertsitatek lan egiten dute aldizkarien laburpenak sartuz. Era berean, baditu ere gaztelania ez diren beste hizkuntza batzuen idazkiak dituzten datu-baseak, besteak beste, euskarazko batzuk.
Estatistikak eta zerbitzuak
CSICen Zibermetria Laborategiaren sailkapenean, Dialnet Europako atarien lehenengoa da, eta munduko laugarrena.
Doctor Raúl Peña
Doctor Raúl Peña Paraguaiko udalerri bat da, Paraná Garaiko departamenduan kokatua. 2017ko estimazioen arabera 9053 biztanle zituen.
Arabiar–israeldar gatazka
Arabiar-israeldar gatazkak (arabiarrez: الصراع العربي الإسرائيلي Al-Sira'a Al'Arabi A'Israili; hebreerez: הסכסוך הישראלי-ערבי Ha'Sikhsukh Ha'Yisraeli-Aravi) Israel eta bere inguruko herrialde arabiarren arteko gatazka armatuei eta tentsio politikoari erreferentzia egiten die, batez ere Israel eta Palestinaren artekoei.
Arabiar-israeldar gatazkaren definizioa, historia eta konponbide posibleak etengabe eztabaidatzen dira, eta arazoak aldatu egiten dira denboran zehar. Gaur egun, honako hauek dira gai nagusiak: Gazako eta Zisjordaniako Zerrendaren subiranotasuna, Jerusalemgo ekialdearen, Golango Garaiaren eta Shebaako basetxeen estatusa, Israelgo kokalekuen eta errefuxiatu palestinarren etorkizuna, Israel eta Palestina estatu independente gisa onartzea, bien eskubidea bakean egoteko eta bizitzeko mehatxu eta indar-ekintzarik gabe, eta Israelen gatazka Libano eta Siriarekin. Gaur egun, Israelek bake itunak ditu Egiptorekin eta Jordaniarekin elkarbizitza bermatzeko. Era berean, Libano, Siria eta Saudi Arabiarekin sinatutako su-eten itunak ditu, Israelen existentzia onartzen ez duten arren, praktikan liskarrak eteteko mekanismo eraginkorra izan direnak. Palestinarekin ere behin-behineko itun konplexu bat dago, Israelek eremu palestinarrari buruzko babesletza moduko bat eta su-eten partzial bat ezartzea dakarrena.
Erlijioa
Talde batzuk bake prozesuaren aurka daude argudio erlijiosoengatik, gatazkaren aurrean duten jarrera justifikatzen saiatzen direnak. Arabiar-Israelgo gatazkaren historia garaikidea oso kaltetuta dago hainbat alderdiren sinesmen erlijiosoengatik eta haien ideia edo ikuspegiengatik "Agindutako Lurraldeari" eta Jerusalemgo "Aukeratutako Hiriari" buruzko politiketan.
Cannango Lurraldea edo Eretz Yisrael (Israelgo Lurraldea), Biblia Hebrearraren arabera, Israelgo haurrei Jainkoak hitzemandako lurraldea zen. Hau Koranean ere aipatzen da. Likud da une honetan Israelgo talde politikorik probableena Israelgo Lurraldearen eskaera biblikoak bere plataforman sartzeko.
Musulmanek ere lur horren gaineko eskubideak eskatzen dituzte. Juduen adierazpenaren aurka, lurralde hau Abrahamen biloba zen Jakoben ondorengoei bakarrik hitzeman zitzaiela dioena,  Kanaango Lurraldea Abraham-en seme nagusitzat hartzen duten Ishmaelentzat izango zela diote. Beraz, arabiarrek honen ondorengoak direla diotenez, lurraldea haiena dela argudiatzen dute. Gainera, arabiarrek Biblia jarraitzen duten Israelgoentzat sakratuak diren zenbait toki gurtu dituzte, Patriarken Leizea eta Tenpluaren Mendia, besteak beste. Azken 1400 urteetan, musulmanek erreferentzia puntu islamikoak eraiki dituzte Israelgo antzinako toki horietan, hala nola, Arrokaren Kupula eta Al-Aqsako Mezkita Tenpluaren Mendian, Judaismoaren tokirik sakratuena. Horrek, bi taldeen arteko gatazka eragin du Jerusalemen jabetza-eskubideari dagokionez. Musulmanen arabera, Mohamed Jerusalemen zehar igaro zen zerura egin zuen lehen bidaian. Hamasek, Gazako Zerrendan gobernatzen duenak, Palestinako lurralde osoa (gaur egun Israel eta Palestina dena) musulmanek gobernatu beharreko waqf islamista dela adierazten du.
Kristau Sionistek Israelgo Estatua babestu ohi dute juduek Lurralde Aginduari dioten antzinako eskubideagatik, adibidez, Pablo de Tarso apostoluak Bibliako 11. kapituluan dioen moduan. Kristautasun Sionistak irakasten du juduak Israelera itzultzea Kristoren bigarren etorreraren aurreko baldintza dela.
Sionismo eta nazionalismo arabiar erreakzionarioaren gorakada
Arabiar-israeldar gatazka modernoaren sustraiak XIX. mendearen amaieran sortu zen Sionismo eta nazionalismo arabiar erreakzionarioaren gorakadan oinarritzen dira. Sionismoa herri juduaren askapen nazionalerako mugimendua da, nazionalismo modernoaren fenomenorik zabalenaren adarretako bat. Juduek bere bizileku historikotzat hartzen duten lurraldea Panarabiarrek ere berezkotzat hartzen dute, eta historikoki eta gaur egun arabiar palestinarrena dela adierazten dute. Panarabismoa arabiarren eta arabiar mundua osatzen duten herrien batasuna aldarrikatzen duen mugimendu politikoa da. Arabiar nazionalismoari guztiz loturik dago, zeinak arabiarrek nazio bat osatzen dutela aldarrikatzen baitu.
Lehen Mundu Gerraren aurretik, Ekialde Hurbila, Palestina barne, Otomandar Inperioaren kontrolpean egon zen 400 urtez. Haien inperioaren azken urteetan, otomandarrak euren turkiar nortasun etnikoa babesten hasi ziren, turkiarren lehentasuna aldarrikatuz inperioaren barnean, arabiarren aurkako diskriminazioa eraginez. Otomandarren askapenaren promesaren ondorioz, judu eta arabiar askok aliatuei babesa eman zieten Lehen Mundu Gerran, eta horrek nazionalismo arabiarra hedatu zuen. Bi nazionalismoek, arabiarrak eta sionistak, Europan eduki zuten haien hasiera. Kongresu Sionista Baselen ezarri zen 1897an, "Arabiar Kluba" Parisen 1906an ezarri zen bitartean.
Palestinaren hazkundea
XIX. mendearen amaieran, Europako eta Ekialde Hurbileko komunitate juduak Palestinara emigratzen eta bertako lur-jabe otomandarren lurrak erosten hasi ziren. XIX. mendearen amaieran, 600.000 biztanle zituen Palestinak, gehienak arabiar musulmanak; baina juduak, kristauak, drusoak eta Bahaiko Samarianoak ere gutxieneko nabarmendu bat ziren. Une hartan, Jerusalem ez zen bere harresiz harago hedatzen, eta dozenaka mila biztanle inguru baino ez zituen. Baserri kolektiboak ezarri ziren, kibbutzim gisa ezagutuak. Taldeko lana burutzen duten eta erabakiak batzarretan hartzen dituzten 50 eta 1.000 lagunen arteko komunitateak dira, jabetza pribaturik gabe. Autogestioa eta produkzio-bitartekoen jabego kolektiboa dira kibbutzen antolaketaren ezaugarri nagusiak. Garai modernoetako lehen hiri erabat judua ere ezarri zen: Tel Aviv.
Otomandar Inperioaren aurkako matxinada
1915-1916 urteen bitartean, Lehen Mundu Gerra martxan zegoenez, Henry McMahon Egiptoko Goi Komisario Britainiarra Husayn ibn 'Alirekin idatzi zen sekretuki, Hashemite familiaren patriarka eta Mecca eta Medinako otomandar gobernaria zena. McMahonek Husayin konbentzitu zuen Otomandar Inperioaren aurkako arabiar matxinada bat zuzentzeko, Alemaniarekin aliatua zegoelako Erresuma Batuaren eta Frantziaren aurka gerran. McMahonek hitzeman zuen arabiarrek Erresuma Batuaren alde egiten bazuten gerran, britainiar gobernuak arabiar estatu independente bat ezartzea babestuko zuela Otomandar Inperioaren probintzia arabiarretan, Palestina barne, Hasemit-en agindupean. Lehen arabiar matxinadak T. E. Lawrence ("Arabiako Lawrence") eta Faysal, Husaynen semea, buru zituena arrakasta izan zuen Otomanoak garaituz, eta Erresuma Batuak eremu honen zati handi baten kontrola hartu zuen.
1917-1939
Abenduan Erresuma Batuak bere intentzioak martxan jartzen ditu Jerusalem okupatuz, eta judu kanpotarren Palestinarako migrazio-mugimenduak erraztuz mugetan. Erresuma Batuar planaren eraginkortasuna agerian zegoen zeren eta XX. mendeko lehen herenaren amaieran 450.000 judu izatera pasa ziren Palestinan. Judutarrek aurreratzeko erabili zuten sistema arrakastatsuena “kibbutz” kolonia kooperatiboak eraikitzea izan zen. Hala ere arabiar biztanleria hebrearra baino handiagoa izaten jarraitzen zuen.
Arabiar herrialdeak Erresuma Batuaren traizioa jasan zuten gerra garaian, honek Otomandar Inperioaren aurrean Arabiar estatuen independentzia babestuko zuela zin egin zielako; horren ondorioz matxinadak sortu ziren palestinar, judu eta ingeles zibilen artean, famatuena 1936-1939ko Arabiar Errebolta Handia Palestinan.
Beraz 1939 ko maiatzean, ingeles gobernuak arabiarren aldeko “McDonald-en Liburu Zuria” argitaratzen du. Honek 75.000 judutarrera mugatzen zuen urteroko migratzaileen kantitatea, eta baita, debekatu egiten zien hebrear herritarrei lur berrien erosketa.
1940-1948
Holokausto naziak 6.000.000 judu hildako utzi zituen, horrek nazioarteko iritziarengan sekulako eragina izan zuen hebrear herriarekiko enpatia sentituz. Nazio Batuen Erakundeak (NBE) sentimendu horri heldu zion eta Judutar Estatu bat sortzearen ideia babestu zuen. Gainera II. Mundu Gerraren testuinguruak areagotu egin zituen judutarren migrazioak Palestinara, eta zaildu egiten du migratzaile kopuruaren kontrola mantentzea. Aztoramena handitu egiten da Erresuma Batuar kolonian, matxinada berriak sortuz eta atentatuak talde terrorista sionisten partetik, esate baterako, 1946 an Dabid Erregearen Hotelak jasandakoa Irgun talde armatuaren eskutik.
Azkenean Erresuma Batuak erabakitzen du NBE-ren esku jartzea auzian. Eta 1947 ko azaroaren 27an, Nazio Batuen Batzar Nagusiak, Palestina zatitzeko Nazio Batuen Plana martxan jartzen du “181 ebazpena” (Resolución 181 gazteleraz) onartuz.
Plan horrek erregimen internazionala legitimatzen zuen Jerusalem eta Betleemgo hirietan, hau da, nazioarteko kontrolpean geratzen zen eremu hura; eta horretaz gain Palestinan bi Estatu berrien sorrera proposatzen zuen: arabiar-palestinarra alde batetik eta judutarra bestetik. Juduen Estatuak nahiz eta lurraldearen %6a baino ez zuen bere esku, nazioarteko erakundeak palestinar arearen %55a hornitu zion. Estatu berri horren biztanleriaren %40a arabiarrak izango ziren.
Errealitatea 1948 ko maiatzaren 14an heldu zen, Erresuma Batuak behin-betikoz Palestinako kolonia utzi zuenean; eta arabiarren babesa eduki gabe, David Ben-Gurion-ek Israelgo Estatua fundatu zuenean, honen independentzia aldarrikatuz.
Palestinar lurraldearen inguruan kokatzen ziren arabiar estatuen erreakzioa bat-batekoa izan zen, eta eginkizunen kontra agertu ziren. Ondorioz lehen arabiar-israeldar gerra edo 1948ko Arabiar-israeldar Gerra sortzen da, eta honekin batera gaur egunerarte jarraituko duten beste hainbat gatazka-segida.
Erlijio auzia
Jerusalem hiriak izaera sakratua du Islama, kristautasuna eta judaismo erlijioetan. Bertan daude hiru erlijio horien lekurik garrantzitsu eta sakratuenak, bakoitzak bere fedearekin duen loturari dagokionez. Historian zear bertan jaso diren gatazka eta guda gehienak, erlijioaren izenean eman dira.
CTV
CTV hurrengoa izan daiteke:
Arabiar–israeldar gatazka
Islamari dagokionez
Jerusalemen, Mahoma profeta zerura igo zen Mekako Mezkita Santutik Jerusalemgo tenpluraino egin zuen gaueko bidaia batean, hil baino 11 urte lehenago.
Hirian Arrokaren Kupula dago, Omeya kalifatzaren garaian eraikia. Mahomak zerura igo eta Jainkoarekin elkartzeko egin zuen lekuan hain zuzen ere, hortik bere garrantzi historiko eta espirituala.
Meka eta Medinarekin batera, Arrokaren Kupula (Al-Aqsa) islamaren tokirik garrantzitsuenetan sartzen da. Tradizio islamiarrak, Mahomaren aurreko profetak, hiriarekin lotuta zeudela dio, eta Muhammad (Mahoma) profeta islamiarrak  hiria bisitatu zuen zerura bidaiatu zuen gauean. Gertakizun hori zela eta, musulmanentzako lehen Qibla (otoitzaren zuzendaritza) bihurtu zen, eta Mahoma profetak Al-Aqsa izendatu zuen erromesaldirako toki gisa.
Musulmanek Mahoma Jainkoaren mezularia dela uste dute. Berak, Jainkoa otoitzaren bidez gurtu beharko litzatekeela dioen perspektiba berritu zuen, Jainkoaren mezuak errezitatuz eta Jainkoa bakarrik gurtuz. Muhammadek, bere burua, judu-kristau erlijioen azken profeta gisa izendatu zuen, eta hirugarren erlijio Abrahamiko bat sortu zuen: Islama. Arrokaren Kupula, Jerusalemen dagoen santutegi sakratu islamiar bat da, tenpluaren mendian eraikia. Uste denez, hemen igo zen Mahoma zerura, eta Islamaren bigarren zutabetzat hartu zuten.
Judaismoari dagokionez
Jerusalem judutar herriaren antzinako hiri sakratuena izan da X. mendetik. Hirian, Erosten Harresia dago, garrantzitsua Salomon erregearen tenpluaren hondakinen gainean eraikitako tenpluaren azken zatia izateagatik. Tenpluaren mendiak judaismoarentzat duen garrantziaren bidez ere ezartzen da lotura hau, toki horretan gorde baitziren Legearen Taulak (Hamar Aginduak).
Jerusalem denbora luzez egon da kontzientzia erlijioso juduan sartuta. Juduek, David erregeak Jerusalem konkistatzeko gerra eta tenplu judua bertan eraikitzeko nahia aztertu eta pertsonalizatu dute, Samuelen I. Liburuan eta Salmoen Liburuan deskribatzen den moduan. David erregeak Jerusalemi buruz zituen irrika asko, esaera eta abesti herrikoietan egokitu dira.
Kristautasunari dagokionez
Kristau tradizioan, Jerusalemek Jesusen bizitzan zati garrantzitsua hartzen du, eta baita Itun Zaharrean ere. Jerusalem da Jesus umetan eraman zuten tokia, Salomonen Tenpluan "aurkezteko" eta jaialdietara joateko. Ebanjelioen arabera, Jesusek Jerusalemen predikatu zuen eta bertan sendatu zen, bereziki tenpluko patioetan. Ebanjelio bakoitzaren amaieran, Jesusen Azken Afariaren kontakizunak daude Jerusalemgo "goiko areto" batean. Horrez gain, Getsemaniko atxiloketa (Nekaldia), epaiketa, Golgotako gurutziltzatzea, hurbileko ehorzketa eta berpizte eta igoera ere bertan kokatzen dira.
Lekurik sakratuena ordea Hilobi Santuaren Eliza da, izan ere, Jesus gurutziltzatu eta lurperatu zuten tokiaren gainean eraiki omen zuten.
1948ko Arabiar-israeldar Gerra
Artikulu nagusia:  1948ko Arabiar-israeldar Gerra
1947. urtean, Ben-Gurion Konferentzia Sionisten presidenteak milizia judutarrak antolatu zituen (Haganah), eta talde armatu batzuk ere, horien artean Irgun eta Lehi. Britania Handia bakea bermatu ezinean NBEren esku utzi zuen Palestinako auzia. NBEk 181. Ebazpena sortu zuen, dekretu honek lurraldea bi estatutan zatitzea, bata arabiarra eta beste judutarra. Aldiz, Jerusalemgo hiria NBEko administrazioaren menpe geratuko zen, lurralde neutro bat moduan. 1948. urtean Erresuma Batuak, Palestinako Britainiar Mandatua disolbatu eta lurraldea utzi zuen.
1948ko maiatzaren 14ean Judutar Herri Kontseilua Tel-Aviv hirian  bildu zen eta Israeldar Estatua aldarrikatu zuen. Aldarrikapena David Ben-Gurion, Munduko Erakunde Sionistako buru exekutiboak egin zuen. Aldarrikapen honen ondorioz, Arabiar Ligako herrialde batzuk, horien artean, Egipto, Siria, Jordania, Irak eta Libanok Palestina inbaditu zuten, bakea eta segurtasuna bermatzeko. Honek 1948ko Arabiar-Israeldar Gerrari hasiera eman zion.