cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winston Churchill
Lehen Mundu Gerraren piztea
Irailean, Churchillek bere gain hartu zuen Britainia Handiko aireko defentsa osoa. Frantziara hainbat bisitaldi egin zituen gerrako lanak ikuskatzeko. Britainia Handian egon zen bitartean, alderdi guztien Londresko eta Liverpoolgo mitinetan parte hartu zuen soldaduen erreklutamendurako, eta bere emazteak haien hirugarren seme-alaba erditu zuen, Sarah. Urrian Anberes bisitatu zuen belgikar defentsak ikusteko. Belgikako lehen ministroari, Charles de Broqueville, zin egin zion Britainia Handiak hiria babesteko errefortzuak emango zituela. Alemanen erasoak aurrera egin zuen eta Churchillek hiria utzi eta gutxira adostu zuen britainiarren erretiratzea, eta horrela, alemanei Anberes hartzeko baimena ematea. Prentsan oso kritikatua izan zen honengatik. Churchillek mantendu zuen bere ekintzari esker erresistentzia luzatu egin zela, izan ere, aliatuen Calaisko eta Dunkerqueko segurtasuna sendotu baitzen.
Azaroan, Asquithen Gerra Kontseilua deitu zuen. Kontseilu horretan Asquithez gain bazeuden ere Lloyd George, Edward Grey, Kitchener, eta Churchill.Churchillek Borkum uhartea hartzea proposatu zuen Alemaniako iparraldeko kostaldea erasotzeko kokapen bat izateko, pentsatuz halako estrategia batek gerraren iraupena laburtuko zuela. Churchillek ere tankeen garapena sustatu nahi zuen ikusten baitzuen gerta zitekeen trintxeren gerra oso eraginkorrak izango zirela, eta haien ekoizpena bultzatu zuen amiralgoaren funtsekin. Turkiarrek Errusiari Kaukason eragiten ari zion presioa lasaitzeko, Churchill Turkiako Armada distraitzearen aldekoa zen. Horregatik Dardaneloak atakatzea proposatu zuen, horrekin Konstantinopla hartuko zutelako itxaropenarekin. Martxoan, 13 gerra ontzi flota batek Dardaneloak eraso zituen baina arazo larriak sortu ziren urpeko minekin. Apirilean, 29. dibisioak oldarraldiari ekin zion Gallipolin. Parlamentuko kide askok, bereziki kontserbadoreek, Churchilli leporatu zioten kanpaina hauen porrota. Kontserbadoreen presioaren ondorioz, Asquithek alderdi guztien arteko koalizio gobernua osatzea onartu zuen. Kontserbadoreen baldintzetako bat Churchill kargatutik kentzea zen. Churchill saiatu zen bai Asquithekin eta Kontserbadoreen burua zen Bonar Lawekin baldintza hori aldatzen, baina azkenean bere postua utzi zuen.
Christiana Figueres
Biografia
1995ean Ameriketako Garapen Iraunkorrerako Zentroaren (CEDSA) sortzailea izan zen eta gobernuz kanpoko eta irabazi asmorik gabeko erakunde horren zuzendari gisa aritu zen zortzi urtez, mundu osoan GKE ekin lankidetza-harremanak ezarriz. Guatemala, Panama, Kolonbia, Argentina, Ekuador, Honduras, El Salvador eta Dominikar Errepublikako gobernuentzat klima-aldaketarako programa nazionalak antolatzen lagundu zuen.
Winston Churchill
Soldadutza: 1915-1916
1915eko azaroan Churchillek dimisioa eman zuen gobernutik nahiz eta parlamentaria izaten jarraitu. Asquithek ezezkoa eman zuen Ekialdeko Afrika Britainiarreko Gobernadore Orokor izatearen eskaerari. Bere anaiaren etxera joan zen bizitzera, South Kensingtonen eta familiarekin asteburuak Godalming inguruan dagoen Tudor estiloko baserri batean eman zituen, Surreyn, eta bertan piztu zitzaion margolaritzarako zaletasuna, bizitza osoan mantenduko zuena.
Christiana Figueres
Biografia
2016ko apirilean, MINAEk sari bat eman zion klima-aldaketaren aurkako borrokagatik: Guayacán saria, Ingurumenaren Lege Organikoaren 114. artikuluan oinarritua.
Winston Churchill
Soldadutza: 1915-1916
Azaroan Churchill Granadarien Guardiako 2. Batailoian sartu zen, Mendebaldeko frontean. Londresera Eguberritan egindako bidai labur baten ondoren lotinant koronel kargura goratu zuten eta Royal Fusilersen 6. Batailoiko ardura eman zioten. Entrenamendu epealdi baten ondoren, Batailoia Belgikako fronteko sektore batera bidali zuten, Ploegsteertik gertu. Churchillek hiru hilabete eta erdi eman zituen frontean. Bere Batailoiak bonbardaketa jarraituak jasan zituen nahiz eta alemaniarrekin aurrez aurreko toporik ez egin. Martxoan epe laburrez etxera bueltatu zen eta diskurtso bat eman zuen Komunen Ganberan itsas armadaren inguruan. Maiatzean, Eskoziar Errege Fusilarien 6.ak bat egin zuen 15. Dibisioarekin. Churchillek ez zuen komando berri bat gidatzeko baimenik eskatu eta zerbitzu aktiboa uztea erabaki zuen.
Komunen Ganberara itzuli zenean hitzaldiak eman zituen gerrako gaien inguruan: derrigorrezko erreklutamendua eskatu zuen irlandarrentzat; soldaduen ausardia aitortza egitea eta altzairuzko kaskoak erostea eskatu zuen ere. Halere, ezer gutxi zuen egiteko Churchillek. Dardaneloetako hanka-sartzearen zama bere gain jarraitzen zuen oraindik eta Kontserbadoreek eta haiekin lotutako prentsak behin eta berriro gogorazten zuten hori. Dardaneloen Komisioaren aurrean azalpenak eman behar izan zituen. Komisio honek egin zuen txostenean ez zion errurik leporatzen kanpainaren porrotagatik.
Christiana Figueres
Biografia
2016ko uztailaren 7an, Nazio Batuen hurrengo idazkaritza nagusia hautatzeko pertsonen taldean sartu zen.
Winston Churchill
Armamentu ministro: 1917–1919
Asquithek dimisioa eman ondoren Lloyd Georg egin zuten lehen ministro 1916ko urrian. 1917ko maiatzean Lloyd Georgek Churchill Frantziako gerra lanak nola zihoazen ikuskatzera bidali zuen. Uztailean Lloyd Georgek Churchillen Armamentu ministro izendatu zuen. Kargu berri honetatik, Churchillek armamentu ekoizpena handitzeko konpromisoa hartu zuen, sailaren funtzionamendua arrazionalizatu zuen eta Clyde inguruko armamentu fabrikek egiten ari ziren grebaren inguruan negoziatu eta berriro martxan jarri zituen. Bigarren greba batekin amaitu zuen 1918ko ekainean grebalariak armadan sartzera derrigortzeko mehatxua erabiliz. Hainbat bidai egin zituen Frantziara frontea bisitatzera eta herrialde horretako ordezkari politikoekin biltzera, horien artean, Georges Clemenceau lehen ministroa. Komunen Ganberan emakumeei bozkatzeko eskubidea ematen zien legearen alde bozkatu zuen (Representation of the People Act 1918). Britaniarren garaipen militarren ondorioz, azaroak Alemania errendizioa eman zuen. Lau egun beranduago, Churchillen laugarren seme-alaba jaio zen, Marigold.
Gerrarako Estatu Idazkari: 1918–1921
Gerra ostean, Lloyd Georgek hauteskunde berriak deitu zituen. Hauteskunde kanpainan, Churchillek zenbait aldarrikapen luzatu zituen: trenbideen nazionalizazioa, monopolioen kontrola, zergen erreforma, eta Nazioen Liga sortzea etorkizunean gerrak saihesteko. Hauteskundeetan Churchillek berriro eskuratu zuen Dundeeko eserlekua eta Lloyd George izendatu zuten berriro ere lehen ministro. 1919ko urtarrilean, Lloyd Gerogek Churchill Gerra Bulegora mugitu zuen bai Gerrarako Estatu Idazkari gisa baita Aireko Estatu Idazkari gisa ere.
Churchill Britainiar Armadaren desmobilizazioaz arduratu izan zuen, nahiz eta Lloyd George konbentzitu zuen milioi bat soldadu Rineko Britainiar Armada izenpean erreklutatzeko. Churchill garaitutako Alemaniaren aurka neurri gogorrak hartzearen kontra agertu zen gobernukide gutxietakoa izan zen. Adierazi zuen aurka zegoela edozein zigor neurrirekin Alemaniako "langile klasea morrontza klasera" eramaten bazuen. Alemaniako armadaren desmobilizazioaren aurka agertu zen ere, izan ere, uste zuen baliozko baliabide bat izan zitekeela ezarri berri zen Errusia sobietarraren aurrean.
Churchill Errusiako Vladimir Leninen Alderdi Komunistaren gobernu berriaren aurka zegoen erabat, eta horrela adierazi zuen, "historiako tirania guztietatik, Boltxebikeen tirania da okerrena". Britainiar tropak dagoeneko antzinako Errusiar Inperioaren lurraldeetan zeuden, indar antikomunista Zuriak laguntzen gertatzen ari zen gerra zibilean. Nahiz eta hasieran pentsatu britaniarrek parte hartu behar zutela, ondoren adierazi zuen ez zegoela gogo gehiegirik gerra berri batean sartzeko eta Lloyd George konbentzitu zuen tropak etxera ekartzeko, nahiz eta Zuriak armekin hornitzen jarraitu. Bere hitzetan, "Errusia salbatua izan behar badu [komunistetatik], nik desio dudan gisan, errusiar eurek salbatu beharko dute". 14.000 soldaduren ebakuazioaren ardura hartu zuen. Sobietarren gerra zibila irabazi ostean, Churchillen herrialdearen gainean osasun-kordoia ezartzea proposatu zuen.
Churchillen atentzioa Irlandako Independentzia Gerran paratu zuen ere. Black and Tans paramilitarren erabilera bultzatu zuen Irlandar iraultzaileen aurka. Britainiar tropek Iraken errebelde kurduekin izandako talken ostean, baimena eman zien inguruko bi eskuadroiei ziape-gasa errebeldeen aurka erabiltzeko. Orokorrean, Iraken okupazioa Erresuma Batuarentzat galgarria zela ikusten zuen eta Irakeko erdialdea eta iparraldea Turkiaren esku uztea proposatu zuen, baina ez zuen arrakastarik izan.
Kolonietarako Estatu Idazkari: 1921–1922
Churchill 1921eko otsailean Kolonietarako Estatu Idazkari izendatu zuen. Hurrengo hilabetean, bere margolanen lehenengo erakusketa egin zen Parisen eta pseudonimoarekin egin zuen. Maiatzean bere ama hil zen eta abuztuan Marigold bere alaba. Urte hartako gai nagusiena Irlandako Independentzi Gerra zen. Gerrarekin amaitzeko, Churchillek tregua bat bultzatu zuen indarrean uztailean sartu zena. Urrian, zazpia negoziatzaile britainiarren artean zegoen eta Sinn Féinekin bilerak egin zituzten Downing Streeten. Bere proposamena zen Irlandak halako autonomia bat izatea Britainiar Inperioaren barruan, eta era berean, gehiengo protestantea zuten sei konderriek Dublinengatik autonomia berezia izatea. Ulstergo Unionistek ezezkoa eman zioten proposamen honi. Orduan erabaki zen Irlanda banatu behar zela: herrialdearen zatirik handiena Irlandako Estatu Askea osatuko zuen eta gehiengo protestanteko konderriak Erresuma Batuaren zati izango zen Ipar Irlanda izango zen. Hori guztia Anglo-irlandar Itunean jaso zen eta horren idazkeran Churchillek lagundu zuen. Itunaren ondoren, Churchillen esku-hartzeari esker erailketagatik heriotza zigorraren esperoan zeuden presoek zigorraren barkamena jaso zuten. Irlanda itunaren aldekoen eta kontrakoen arteko gerra batean jausten zen bitartean, Churchillek armaz hornitu zituen itunaren aldeko zen Michael Collinsen gobernua.
Churchill Ekialde Gertuko okupazioa gastuen murrizketaren arduradun nagusia izan zen. Britainiar tropak Iraketik irteteko eta bertako gobernu bat osotzearen aldeko agertu zen. Martxoan topaketa bat izan zuen Kairon Irak gobernatzen zuten ofizier arduradunekin. Zera adostu zuten: Faisal Irakeko errege egitea, eta haren anaia, Abdullah, Transjordaniako errege bihurtzea. Hortik Palestinako Britainiar Mandatura joan zen. Bertako palestinar arabiarrek eskatu zioten judutar migrazio gehiagorik ez onartzeko. Zionismoaren defendatzailea zenez, ez zuen halakorik onartu. Churchillek uste zuen posible izango zuela judutarren migrazioa bultzatzea, eta era berean, arabiarrek menpekoa izatearen beldurra baretzea. Soilik 1921eko Jaffako matxinaden ondoren onartu zuen judutarren migrazioaren mugatze tenporala. Turkiak Lehen Mundu Gerran galdutako lurraldea berreskuratzen zuen artean, Churchillek Lloyd George babestu zuen Konstantinoplako kontrola britaniar eremuan mantentzeko. Turkiak tropak britainiarrengana gerturatu ziren eta Charnakeko Krisia delako gertatu zen. Churchillek tropei beren lekutik ez mugitzeko agindu zien.
1921eko amaieran, Lloyd Georgek Churchill Defentsaren Estimaziorako Batzordeko lehendakari izendatu zuen. 1922ko urtarrilean bildu zen batzordea erabakitzeko zenbateko murrizketa egin zitekeen gastu militarretan nazioaren segurtasuna arriskuan jarri gabe. 1921eko abenduan opor batzuk egin zituen Frantziako hegoaldean eta Lehen Mundu Gerraren bere bizipenak bilduko zituen liburu bat idazten hasi zen. 1922ko irailean bere bostgarren seme-alaba, Mary, jaio zen, eta hilabete horretan bertan ere etxe berri bat erosi zuten, Chartwell, Kent konderrian. 1922ko urrian, Churchilli apendizitis ebakuntza egin zioten. Bitartean, Kontserbadoreak Lloyd Georgen gobernutik ater ziren eta 1922ko azaroan hauteskunde orokorrak egitera behartu zuten. Hauteskunde horietan Churchillek Dundeeko eserlekua galdu zuen Edwin Scrymgeourren mesedetan.
Parlamentutik kanpo: 1922–1924
Churchillek hurren sei hilabetean Villa Rêve d'Or etxean eman zituen, Cannesetik gertu, eta bertan, margotzera eta bere memoriak idaztera dedikatu zen erabat. Bost liburukiko bilduma idatzi zuen gerraren inguruan, sorrera, eta ondorengoa, The World Crisis izenekoa. Lehen liburukia 1923ko apirilean argitaratu zen eta gainerakoan hurrengo hamar urtetan zehar. 1923an hauteskunde orokorrak deituak izan ostean, Liberalen zazpi elkartek haien hautagaia izateko eskatu zioten, eta Churchillek Leistek Mendebaldekoa aukeratu zuen. Ez zuen eserlekua eskuratu. Ramsay MacDonald ek gidatutako gobernu laboristak eskuratu zuen agintea, nahiz eta Churchillek Kontserbadore eta Liberalen arteko koalizioan itxaropena jarri zuen. MacDonalden gobernuak Sobietar Errusiari dirua emateko erabakiaren aurka agertu zen eta beldur zen ez ote zen Anglo-Sovietar Itun bat sinatuko.
1924an, hautagai independente gisa aurkeztu zen Westminster Abadiako bigarren errondan, baina honetan ere ez zuen eserlekurik lortu. Maiatzean Alderdi Kontsebadoreko topaketa batean parte hartu zuen Liverpoolen (lehenengo aldiz hogei urtean) eta adierazi zuen dagoeneko ez zegoela lekurik Alderdi Liberalarentzat Erresumako Politikan, eta beraz, liberalek kontserbadoreak babestu behar zituztela laboristak galdiarazteko eta “sozialismoaren porrota” bermatzeko. Uztailean, Stanley Baldwin lider kontserbadorearekin adostu zuen kontserbadoreen zerrendan joango zela. Azkenean zerrendan joan zen baina “konstituzionalista” izenpeko independente bezala. Hauteskunde orokorrak urrian egin ziren eta Churchillek Eppingo eserlekua eskuratu zuen. Kontserbadoreak gertatu ziren garaile eta Baldwinek gobernu berria osatu zuen. Nahiz eta Churchillek finantzetan eta ekonomian eskarmenturik ez izan, Baldwinek ogasun ministro izendatu zuen.
Ogasun Kantziller: 1924–1929
1924ko azaroan bihurtu zen ogasun ministro eta Downing Streeteko 11 ra joan ziren bizitzera. Formalki, Alderi Kontserbadoreko kide egin zen berriro. Bere posizio berritik, dagoeneko liberalekin bultzatu zituen “neurri sorta berdina” bultzatzen saiatu zen. 1925eko urtarrilean, gerra zenbait berrordainketa negoziatu zituen, bai Erresuma Batutik Estatu Batuekiko, bai beste herrialde batzuetatik Erresuma Batuarekiko. Batzuek, horien artean Ingalaterrako Bankuak, Urre-patroira itzultzeko eskatzen ari ziren baina Churchill hasiera batean horren aurkakoa Hainbat ekonomialariekin egin zuen kontsulta eta gehienak aldaketaren aldeko agertu zitzaizkion; kontra zeuden gutxien artean John Maynard Keynes zegoen. Churchillek, orduan, aldaketa babestu zuen eta bultzatzaile nagusienetako izan zen.
Churchillek urre-patroiaren itzulera haren lehen aurrekontuan iragarri zuen, 1925eko apirilean argitaratu zen. Aurrekontu horretan Churchillek zenbait neurri sartu zituen erretretarako adina 70 urtetik 65 urtera pasatzeko eta alargunek haien senarra hil bezain laster pentsioa jaso ahal izateko. Era berean, aurrekontu horretan ehuneko hamarreko beherapena aurreikusten zen gutxien irabazten zutenen zergetan; horrekin uste zuen negozio txikiak sustatuko zituela. Halako diru sarreraren galera konpentsatzeko, itsas armadaren gastua murriztea proposatu zuen esanez bake garaian ez zela beharrezkoa halako gastua. Urte horretan ere, gobernua konbentzitu zuen meatzaritza industrian subsidioak ezartzeko, eta horrela, irabazi urriagoen eraginez nagusiek langileen soldatak ez jaisteko. Bigarren aurrekontua, 1926ko apirilean iragarri zena, petrolioa, kamioi astunak eta luxuzko autoen erosketaren gaineko zergak sartu zituen.
1927ko hasieran, Churchillek bidai bat egin zuen Europan zehar eta Malta, Atenas, Erroma eta Paris bisitatu zituen. Atenasen, demokrazia parlamentarioaren berrezarpena zoriondu zuen eta Erroman Benito Mussolini lehen ministroarekin elkartu zen. Italiako prentsari zera adierazi zion, "italiarra izan banintz, zurekin egongo nintzen hasieratik leninismoaren pasioen eta gose basatiaren aurkako zure borroka arrakastatsuan. Baina Ingalaterran ez dugu arrisku oraindik hori pairatu halako modu hilgarrian. Badugu gauzak egiteko gure era". Londresera bueltan apirilean, bere hirugarren aurrekontua martxan jarri zuen: zerga berriak iragarri zituen autoen pneumatikoen eta ardoen gainean, baita pospolo eta tabakoaren gainean ere.
Marlborough eta Indiako afera: 1929–1932
1929ko hauteskunde orokorretan, Churchillek Eppingo eserlekua mantentzea lortu zuen baina kontserbadoreek gobernua galdu zuten eta MadDonaldek bere bigarren gobernua laborista osatu zuen. Politikaz kanpo, Churchill liburu berri baten idazketari ekin zion, Marlborough: His Life and Times, lau liburukiko biografia haren John Churchill arbasoaren inguruan, Marlborougheko 1. dukea. Laboristen gobernua kanporatu izango zelako itxaropenarekin, Baldwinen babesa lortu zuen liberalen eta kontserbadoreen arteko koalizioa saiatzeko, nahiz eta liberal asko horren kontra egon. Abuztuan bere anaia eta semearekin Kanadara bidaiatu zuen eta hitzaldiak eman zituen Ottawan eta Toronton. Ondoren Estatu Batuetara joan zen. San Frantziskon William Randolph Hearstekin elkartu zen eta haren egunkarian idazteko konbentzitu zuen. Hollywooden Charlie Chaplinekin afaldu zuen. Hortik Mojave basamortura eta Arroila Handira bidaiatu zuen, ondoren Chicagora, eta azkenik New Yorkera.
Londresera bueltan, Chuchill haserretu egin zen gobernu laboristak kontserbadoreen itzaleko gobernuarekin hartutako erabakiarekin: Indiari domeinu estatusa ematea. Uste zuen Indiaren autonomia handitzean independentziaren aldarria areagotuko zuela. 1930eko abenduan Indian Empire Societyren hizlari nagusia izan zen hitzaldi publiko batean. Bere iritziz, India ez zegoen prest oraindik autonomiarako eta uste zuen Brahmin kasta hinduarrak boterea hartuko zuela eta ukiezinak eta gutxiengo erlijiosoak zapalduko zituela. 1931ko martxoan Cawnporen hinduen eta musulmanen arteko liskarrak hasi zirenean, bere argumentuak berresteko erabili zituen.
Churchillek ekintza azkar bat eskatu zuen jarduera ilegaletan jarduten ari ziren Indiaren independentziaren aldeko aktibisten aurka. Eskatu zuen Indiako Kongresu Nazionala alderdi debekatzea eta haren lider guztiak deportatzea. 1930ean adierazi zuen "Gandhismoa eta harekin lotutako guztia deuseztua eta txikitua" izan behar zuela. Uste zuen "larritzekoa eta nazkagarria" zela Indiako Gobernadorea Mohandas Gandhi independentziaren aldeko aktibistarekin biltzeko proposamena onartu izana. Churchillek pentsatzen zuen Gandhi "Middle Templeko abokatu albarazale bat zela, orain fakir itxurak egiten zituena". Ikusmolde hauek laboristak eta liberalak haserrearazi zituen, nahiz eta kontserbadoreen artean onarpen handia izan. Baldwinek erreforma babesten zuelako haserretuta, itzaleko kabinetea uztea erabaki zuen.
1930ko urrian, Churchillek bere autobiografia argitaratu zuen, My Early Life. Ondo saldu zen eta hainbat hizkuntzetara itzuli zen. 1931ko hauteskunde orokorretan, Churchillek bere gehiengoa ia bikoiztu egin zuen Eppingen. Hurrengo hilabetean The World Crisesen azken liburukia argitaratu zen. Abenduan Estatu Batuetara bidaiatu zuen eta New Yorken auto batek jo eta ospitaleratua izan zen. Daiy Mailen esperientzia horren inguruko artikulu bat argitaratu ondoren, milaka gutun eta telegrama jaso zituen. Bahametan egonaldi labur baten ostean, Estatu Batuetan ibili zen unibertsitateetan hitzaldiak emanez dirua irabazten.
1932ko abutzuan Belgika, Herbehereak eta Alemania bisitatu zituen. Azken honetan Ernst Hanfstaengelekin elkartu zen, Adolf Hitler politikariaren laguna (garai hartan nabarmentzen hasia zena) eta Hitlerren antisemitismoaren inguruko kezkak azaldu zizkion. Irailean, Ingalaterrara bueltakoan, larriki gaixotu zen ultzera paratifoide baten hemorragia zela eta. Osatzen ari zien bitartean, Franz von Papen Alemaniako kantzilerrak Mendebaldeko potentziei eskatu zuen Alemania berriro armaz osatzeko eskubidea, erabat debekatua zegoena Lehen Mundu Gerra geroztik. Churchillek John Simonek eskaerari ezetz esateko deia babestua zuen, izatez, sinetsita baitzegoen berrarmatutako Alemania batek berriro saiatuko zela galdutako lurraldeak berreskuratzen. Mussoliniren erregimena iraultza komunistaren aurkako gotorleku bat bezala ikusten zuen. Hala ere, azpimarratu zuen Erresuma Batuak lotuta jarraitu behar zuela demokrazia parlamentarioaren tradizioari, faxismotik urrun, eta Italiak Etiopia inbaditzearen aurka agertu zen. Churchillek Japoniak Mantxuria inbaditzea gaitzetsi zuen. Garaiko egunkarietan artikuluak idatzi zituen Espainiako Gerra Zibilaren inguruan eta esaten zuen Espainiako gobernu errepublikarra fronte komunista bat zela, eta Francoren armada mugimendu "antigorritzat" hartzen zuen.
Alemaniari buruzko ohartarazpenak eta abdikazioaren krisia: 1933–1936
1933ko urrian Marlborough: His Life and Times lehen liburukia argitaratu zen. 1934ko abuztuan Frantziako hegoaldera egin zuen bidaia, eta irailean, Mediterranioan zeharkaldi bat egin zuen Lord Moyneren yatean. Bidai honetan bisitatu zituen Libano, Siria, Palestina, Transjordania eta Egipto. Marlboroughen bigarren liburukia kanpoan zegoela argitaratu zen. Azaroan, irratian zabaldu zen hitzaldi bat eman zuen, eta Alemania naziaz ohartarazteaz gain, Erresuma Batua gatazkarako prestatu behar zela esan zuen. Hau izan zen bere kezkak publiko zabalari iritsi zitzaizkion lehenengo aldia. Abenduan Indiari buruzko lege proiektua parlamentuan sartu zen eta 1935eko otsailean onartu zen, Churchill eta beste 83 parlamentari kontserbadorek aurka bozkatu zuten arren. Churchillek mantentzen zuen Indiari autonomia gehiago emateak Indiako gutxiengoen zapalkuntza ekarriko zuela. Onarpenaren ondoren bere zalantzak agertzen jarraitu zuen. 1935eko ekainean, MacDonaldek dimisioa eman zuen, eta Baldwinek ordeztu zuen lehen ministro gisa. Orduan, Baldwinek garaipenera eraman zituen kontserbatzaileak 1935eko hauteskunde orokorretan; Churchillek gehiengo handiarekin eutsi zion bere eserlekuari. Baldwinek Churchill bere kabinete berrira eramango zuela espekulatu arren, ez zuen egin. Gogaiturik, Churchill Mallorcan eta Marokon ontziratu zen oporretan. Churchillek alemanaren hedakuntzari buruz ohartarazten jarraitu zuen, eta Kontseilu Antinaziarekin sartu zen. Talde hori batez ere ezkerreko ezkertiarrekin ezarri zen, britainiar berrarmatzearen aurkako oposizioagatik kezkatuta baitzeuden. Gobernuko ministroekin egindako bilera publikoetan zein pribatuetan, hobekuntza azkarrak eskatu zituen tropak eta hegazkinlariak entrenatzeko, bai eta gerra-garaian industria prestatzeko ere. Alemaniatik ohartarazten jarraitzen duen arren, Alemaniako ereduari ez jarraitzeko eskatu zion Britainia Handiak, Espainiako Gerra Zibilean alde bat hartuz. Urrian, Marlboroughen hirugarren liburukia agertu zen.
1936ko urtarrilean, Eduardo VIII.a errege bihurtu zen aita hil ondoren, George V. Churchill errege berria ezagutu zuen 25 urtez eta gustatu egiten zitzaion; bazekien Eduardok dibortziatu amerikar batekin, Wallis Simpsonekin, ezkondu nahi zuela, baina ez zuen onartu aukera hori. Erregeak Simpsonekin ezkontzeko asmoa iragarri eta gero (abdikazioa beharko luke horrek), krisi konstituzionalak izan ziren. Churchill erregearekin elkartu zen eta presaka ez joateko eskatu zion, baina Baldwinek Eduardori berehala erabakitzeko presioa egin zion. Komunen Ganberan, Churchillek eta Baldwinek talka egin zuten gai honen inguruan. Erregeak anaiaren alde abdikatu ondoren, George VI.a, eta Churchillek idatzi zuen uste zuela "abdikazioa guztiz goiztiarra izan zela eta, seguru asko, ez zela inondik inora beharrezkoa".
Adiskidetzearen aurkakoa: 1937–1939
1937ko maiatzean, Baldwinek dimisioa eman zuen eta Neville Chamberlain lehen ministro bihurtu zen. Berak eta Churchillek gutxitan adostu zituzten kontu politikoak, eta Chamberlainek ere baztertu egin zituen Churchillek Alemaniari buruz zituen iritziak, eta nazien gobernuarekin adiskidetze politikarekin jarraitu zuen. Churchillek hamabost eguneko artikuluak idazten jarraitu zuen Evening Standarderako, eta horiek Europa osoko hainbat egunkaritan berrinprimatzen hasi ziren, Emery Revesek Parisen zuen prentsa-zerbitzuaren ahaleginari esker. Irailean, Churchillek Evening Standarden pieza bat idatzi zuen, eta Hitlerri eskatu zion zuzenean, juduen eta erlijio-erakundeen jazarpena bertan behera uzteko. Hurrengo hilabetean, bere hainbat artikulu argitaratu ziren Great Contemporaries liburuan.
1938ko urtarrilean, Churchill berriro pasa zituen oporrak Frantzian. Chamberlainek urte horretan Alemaniara eta Italiara adiskidetze politikarekin jarraitu zuen heinean, Churchillek horren aurka ohartarazi zuen, eta ekintza kolektiboa eskatu zuen alemaniar erasoa geldiarazteko. Horri erantzunez, ‘’Evening Standar’’ek Churchillen hamabostaldiko artikuluak argitaratzeari utzi zion, baina Daily Telegraphek hartu zuen horren lekukoa. Alemaniak Austria anexionatu ondoren, Churchillek Komunen Ganberan hitz egin zuen, esanez "gertaeren larritasuna […] ezin dela gehiegizkoa izan." Alemaniaren hedakuntzak mehatxatutako Europako estatuen arteko defentsa-itun bat eskatzen hasi zen, Hitler geldiarazteko modu bakarra horixe zela argudiatuz. Martxoan, Churchill Parisera joan zen, politikari frantsesekin proposamena eztabaidatzeko. Irailean argitaratu zen Marlborough, His Life and Timesen laugarren liburukia. Egun horretan bertan, Alemania Sudeteak inbaditzeko asmoz Txekoslovakian sartzeko mobilizatu zen. Churchill Chamberlain bisitatu zuen Downing Streeten, eta esan zion Britainia Handiak gerra deklaratuko behar ziola Alemaniari Txekoslovakiako lurraldea sartzen baziren; Chamberlain ez zegoen horretarako prest. Chamberlain geroago Municheko Konferentziako akordioa sinatu zuen, Sudeteen anexioa ahalbidetuz. Komunen Ganberan, Churchillek akordioa "erabateko porrota" izan zela esan zuen.
Amiralgoko Lehen Lord: 1939ko irailetik 1940ko maiatzera
1939ko irailaren 3an, Britainia Handiak Alemaniari gerra deklaratu zion egunean, Bigarren Mundu Gerra piztu ondoren, Chamberlainek Churchill Amiralgoko lehen jaun izendatu zuen, Lehen Mundu Gerraren hasieran zuen jarrera bera. Hala, Chamberlainen gerra-kabinete txikiko kide bihurtu zen. Geroago, Churchillek esan zuen, izendapenaren berri izatean, Amiralgoko Batzordeak seinale bat bidali ziola Flotari: "Winston itzuli da". Nahiz eta Mountbatten jaunak istorio hori 1966an Edmontonen errepikatu egindako hitzaldi batean, Richard Langworthek dio ez berak ez Martin Gilbert Churchillen biografo ofizialak ez dutela hori berresteko ebidentzia garaikiderik aurkitu, eta ondorengo asmakuntza izan daitekeela iradokitzen du.
Lehen Lord gisa, Churchillek profil handieneko ministroetako bat zela erakutsi zuen “Txantxa-gerra” deiturikoan, ekintza esanguratsu bakarra itsasoan eta SESBek Finlandiari egindako erasoan izan zenean. Alemaniak Itsaso Baltikoan egiten zuen itsas jardueraz arduratuta zegoen, eta, hasiera batean, ontzi-indar bat bidaltzeko asmoa zuen, baina hori laster Wilfred Operazioa izeneko plan batera aldatu zen, Norvegiako urak minaz betetzeko eta Narviketik Alemaniara zihoazen burdin mineral bidalketak gelditzeko. Meatzaritzari buruzko desadostasunak izan ziren, bai gerra-kabinetean, bai Frantziako gobernuarekin. Ondorioz, Wilfred operazioa 1940ko apirilaren 8ra arte atzeratu zen, Alemaniak Norvegia inbaditu baino egun bat lehenago.
Norvegiako eztabaida eta Chamberlainen dimisioa
Aliatuek Alemaniak Norvegia okupatzea eragotzi ez zutenez, Komunek eztabaida irekia izan zuten maiatzaren 7tik 9ra, gerraren gobernuaren jokabideari buruz. Norvegiako eztabaida deitu izan zaio horri, eta Parlamentuaren historiako gertaera garrantzitsuenetakotzat hartzen da. Bigarren egunean (maiatzaren 8an, asteazkena), oposizio laboristak zatiketa eskatu zuen, praktikan Chamberlainen gobernuarekiko konfiantzarik ezaren botoa eskatzea suposatzen zuena. Churchillek babes handia izan zuen etxearen bi aldeetan, baina, gobernuko kide gisa, haren izenean hitz egin behar izan zuen. Eztabaida ixteko deitu zioten, eta gobernua bere izen onari kalterik egin gabe defendatzeko jarrera zailean jarri zuen. Gobernuak bozketa irabazi bazuen ere, gehiengoa nabarmen murriztu zen gobernu nazionala eratzeko deiak egiten ziren bitartean.
Maiatzaren 10eko lehen orduetan, Alemaniako indarrek Belgika, Luxenburgo eta Herbehereak inbaditu zituzten Frantziaren erasoaren preludio gisa. Zatiketaren bototik, Chamberlain koalizio bat sortzen saiatu zen, baina laboristek ostiral arratsaldean adierazi zuten ez zutela bere lidergoa onartuko, nahiz eta beste kontserbadore batena onartzeko prest egon. Churchill eta Lord Halifax izan ziren hautagai bakarrak, Kanpo Harremanetarako idazkaria. Gaia erabakita zegoen 9ko bilera batean: Chamberlain, Halifax, Churchill eta David Margesson, Whip gobernuburuak. Halifaxek onartu zuen ezin zuela eraginkortasunez gobernatu Lorden Ganberako kide gisa; beraz, Chamberlainek erregeari gomendatu zion Churchill jartzea, et lehen ministro bihurtu zen. Bere lehen ekintza Chamberlaini idaztea eta eskerrak ematea izan zen.
Churchillek lasaitasun sakona sentitu zuela idatzi zuen ondoren, orain autoritatea baitzuen eszena osoan. Uste zuen patuarekin batera ibili zela ordura arte, eta ordura arteko bizitza "ordu honetarako eta judizio honetarako prestaketa" izan zela.
Churchill oraindik ez zen estimatua kontserbadore askoren eta Establishment delakoaren artean, ez baitzeuden Chamberlain ordezkatzearen alde; lehen ministro ohia alderdiko buru izan zen azaroan hil arte. Churchillek ziurrenik ezin izan zuen gehiengorik lortu Komunen Ganberako alderdi politikoetan artean, eta Lord Ganbera erabat mutu geratu izendapenaren berri izan zuenean.
Ralph Ingersollek 1940. urtearen amaieran jakinarazi zuenez, "Leku guztietan izan nintzen Londresen eta ikusi nuen jendeak miresten zuela Churchillen energia, haren ausardia eta xede-xalotasuna. Jendeak esan zuen ez zekitela Britainia Handiak hura gabe zer egingo zuen. Jakina, errespetatu egin zuten. Baina inork ez zuen sentitu gerraren ondoren lehen ministro izango zela. Bera zen, besterik gabe, une egokian lan egiteko gizon egokia. Garaia hura zen Britainia Handiak bere etsaiekin izandako gerra etsiaren garaia".
Cristina Pato
Cristina Pato (Ourense, 1980ko abuztuaren 17a) galiziar gaitajole eta pianojolea da. Bere lehendabiziko diska 1999an 18 urterekin Tolemia kaleratu zuen. Gertakari honen ostean, Cristinak nazioarteko hainbat telebista kateetan (horien artean TVE, BBC, CNN) aireratu zen Milaurtekoaren Finalean partehartu zuen, The Chieftains eta Cherish The Ladies taldeekin batera musika emanaldi biretan ibili zelarik.
2001an 20 urterekin Xilento (Ourenseko "zorroztaile" edo "afiadores" direlakoen hizkeratik datorren hitza) izeneko bere bigarren diska kaleratu zuen, izenburu honek gosetia eta handinahia esan nahi duelarik. Diska honetan abestien bertsio berriak agertzen dira:
Diskografia
2008ko urrian Yo Yo Ma estatu batuar biolinjolearen "Yo Yo Ma and Friends: Songs of Joy and Peace" diska salmentara atera zen, honetan beste hainbat nazioarteko artistekin batera Cristina bera ere lankide dela.
Winston Churchill
Gerra ministerioaren sorkuntza
Churchillek bere gobernurako ezagunak zitzaizkion eta konfiantzakoak ziren pertsonak nahi zituen. Haien artean lagun pertsonalak zeuden, hala nola Beaverbrook eta Frederick Lindemann, gobernuaren aholkulari zientifiko bihurtu zena. Lindemann kanpo-esportazioetako aditua zen, eta teknokrata horiek berebiziko funtzioak bete zituzten, bereziki Barneko Frontean. Churchillek harrotasunez aldarrikatuko zukeen bere gobernua, nazio-batasunaren mesedetan, britainiar historia politikoan zabalena zela, ezker-eskuin hedatzen baitzen, besteak beste, Lord Lloyd eskuinean eta Ellen Wilkinson ezkerrean.
Borrokarako prest
Maiatzaren amaieran, Britainia Handiko Indar Espedizionarioa Dunkerquera erretiratzen ari zela eta Frantziaren Erorketa hurbil zegoela ikusita, Halifaxek proposatu zuen gobernuak aztertu egin behar duela Mussolini bitarteko gisa erabiliz negoziatutako bake-akordioa lortzeko aukera, Italia artean neutrala baitzen.
Goi-mailako zenbait bilera egin ziren maiatzaren 26tik 28ra, Paul Reynaud frantziar lehen ministroa barne. Churchillen erabakia borrokatzea zen, nahiz eta Frantziak errenditu, baina bere jarrera ahula izaten jarraitu zuen Chamberlainek laguntzea erabaki zuen bitartean. Churchillek bi kide laboristen erabateko babesa zuen, baina bazekien ezin zuela iraun lehen ministro gisa Chamberlainen eta Halifaxen babesa ez bazuen. Azkenean, kanpoko kabinetearen babesa irabazi zuenean, Churchillek Halifax gainditu eta Chamberlain irabazi zuen. Churchillen argudioaren funtsa zera zen, esan zuen moduan: "Alferrikakoa da pentsatzea, bakea orain egiten saiatuz gero, borrokatuz baino baldintza hobeak lortuko ditugula". Beraz, ondorioztatu zuen aukera bakarra borroka zela, nahiz eta batzuetan bera ezkor agertu britainiarren garaipen aukeren gainean, 1940ko ekainaren 12an Hastings Ismay jeneralari "gu biok hiru hilabetean hilda egongo gara" esan zionean bezala. Hala ere, bere erretorikaren erabilpenak gogortu egin zuen iritzi publikoaren jarrera ebazpen baketsu baten aurka, eta britainiar herria gerra luze baterako prestatu zuen.
Churchillen hitzaldien garrantzia
Dynamo Operazioa, Dunkerqueko aliatuen 338.226 militarren ebakuazioa, ekainaren 4an amaitu zen, asteartean, Frantziako erretaguardia errenditu zenean. Emaitza osoa itxarotakoa baino askoz handiagoa izan zen, eta Dunkerque miraria ez ezik garaipena ere bai izan zelako ikuspuntua zabaldu zen. Churchill berak "erabakimenaren-mirari bat" izan zela esan zuen arratsalde hartan Komunen "Hondartzetan borrokatuko gara" hitzaldian, baina laster gogorarazi zien guztiei: "Kontuz ibili behar dugu garaipen baten ezaugarriak askapen horri ez esleitzeko. Ebakuazioek ez dituzte gerrak irabazten". Alemaniak hurrengo egunean hasi zuen Fall Rot delako plana, eta Italia haiekin elkartu zen hilaren 10ean. Wehrmacht Paris okupatu zuen ekainaren 14an, eta Frantziaren konkista amaitu zuen ekainaren 25ean. Orain saihestezina zen Hitlerrek eraso egitea eta, seguru asko, Britainia Handia inbaditzen saiatzea. Churchillek, ekainaren 18an, "tenore loriatsuena" izeneko hitzaldien zera esan zien komunei: "Britainia Handiko Gudua hastear dagoela uste dut".
Churchillen diskurtsoak inspirazio handikoak izan ziren britainiar armadarentzat. Lehen ministroak egin zuen lehenengoa "Ez dut ezer eskaintzeko, baizik eta odola, lana, malkoak eta izerdia" famatua izan zen. Historialari batek Parlamentuan zuen eragina "elektrikoa" zela esan zuen. 1930eko hamarkadan entzungor egin zion Komunen Etxea "orain entzuten eta animatzen ari zen". Churchillek hurbiletik jarraitu zuen Britainia Handiko guduaren aurretik emandako beste bi diskurtso famaturekin. Batean hitz hauek esan zituen:
Britainia Handiko Guduaren goraldian, egoerari buruzko azterketak lerro gogoangarri hau sartu zuen, "Inoiz ez giza gatazkaren alorrean gertatu da horrenbestek hain gutxiri hainbeste zor izatea", eta horregatik RAFeko konbate-pilotuek Gutxiak ezizena hartu zuten modu iraunkorrean. Lehenik hitz famatu horiek 11.eko Taldeak RAF Uxbridgeko lurpeko bunkerretik ateratzean egin zituen, 1940ko abuztuaren 16an, orain Britainia Handiko Bunker gudua deitzen zaiona. Britainiarrei sostengurik edo berri onik emateko ezer izan gabe, horren ordez arriskugarriak nabarmentzera ausartu zen. "Gaitasun erretorikoa", Churchillek idatzi zuen, "ez da ematen eta ez da guztiz jasotzen, baizik eta landu egiten da". Guztiak ez ziren inpresionatuta gelditu haren jarioarengatik. Robert Menzies, Australiako lehen ministroak, zera esan zuen Churchillen gainean Bigarren Mundu Gerran zehar: "Haren benetako tiranoa bere bururako sortzen esaldi liluragarriak dira, gertakari deserosoak bazterrean utzi behar baditu ere". Beste batek hala esan zuen:"Bera da bere buruak ideien gainean sortzen dituen hitzen gatibu... Eta egi osoa sinesteko gai da horrekin lasterketa basati bat hasteko aukera ematen badio bere erretorikaren izugarriaren bitartez".
Pearl Harbortik E-egunera: 1941ko abendutik 1944ko ekainera
Churchillen arabera, 1942ko otsaileko Singaporeko erorketa japoniarren eskuetan "britainiar historiako desastrerik handiena eta kapitulaziorik luzeena" izan zen. Churchillen mediku pertsonalak, Lord Moran, horrela idatzi zuen:
Gerraren haizea 1942an hasi zen biratzen, El Alamein eta Stalingradeko bataila garrantzitsuetan aliatuen garaipenarekin. Churchillek bere gerra-diskurtso gogoangarrienetako bat eman zuen Londresko Mansion Housen 1942ko azaroaren 10ean, El Alameinen aliatuen garaipenari erantzuteko:
Alemaniaren azken porrota: 1944ko ekainetik 1945eko maiatzera
1944ko ekainean, Indar Aliatuek Normandia inbaditu zuten, eta indar naziak Alemaniara itzultzeko bultzada handia eman zieten hurrengo urtean. Aliatuek hiru frontetan eraso egin ondoren, zenbaitetan aliatuek porrot egin arren (Market Garden operazioa, adibidez) eta alemaniar kontraerasoak gertatu arren, Bulgeko gudua barne, azkenean Alemania garaitu zuten. 1945eko maiatzaren 7an, SHAEFen Reimsko egoitzan, aliatuek Alemaniaren errendimendua onartu zuten. Egun berean, BBCren albiste batean, John Snaggek iragarri zuen maiatzaren 8a izango zela Europako Garaipenaren Eguna. Europako Garaipenaren Egunean, Churchillek nazioari jakinarazi zion Alemania errenditu zela, eta Europako fronte guztietan amaierako su-etena gau horretako gauerdia baino minutu bat geroago sartuko zela indarrean. On Victory in Europe Day, Churchill broadcast to the nation that Germany had surrendered and that a final ceasefire on all fronts in Europe would come into effect at one minute past midnight that night.
Ondoren, Churchillek jendetza handi bati esan zion Whitehallen: "Hau zuen garaipena da". Herriak oihu egin zuen: "Ez, zurea da", eta Churchillek Land of Hope and Glory kantatzera bideratu zituen ondoren. Gauez beste transmisio bat egin zuen nazioari zuzenduta, hurrengo hilabeteetan Japoniaren porrota gertatuko zela adieraziz. Japoniarrak 1945eko abuztuaren 15ean errenditu ziren. Europak sei urteko gerraren amaieran bakea ospatzen zuen bitartean, Churchill kezkatuta zegoen laster ospakizunak bortizki eten zitezkeelako. Ondorioztatu zuen Erresuma Batuak eta Estatu Batuek Armada Gorriari aurrea hartu behar ziotela, Europan aldez aurretik adostutako mugak eta akordioak alde batera utzita, eta "Errusiari Estatu Batuen eta Britainiar Inperioaren borondatea ezartzeko" prestatu behar zirela." Churchillek agindutako eta Indar Armatu Britainiarrek garatutako Unthinkable operazioaren arabera, Hirugarren Mundu Gerra 1945eko uztailaren 1ean has zitekeen, tropa sobietar aliatuen aurkako bat-bateko erasoarekin. Estatu Nagusiko Buruen Batzordeak baztertu egin zuen plana, militarki bideraezina zelakoan.
Jarduneko gobernua: 1945eko maiatzetik 1945eko uztailera
Hauteskunde orokorren atarian (ia hamarkada batean ez zen bat ere izan), eta ministro laboristak gerra-denboraren koalizioarekin jarraitzeari uko eginez, Churchillek uko egin zion lehen ministro izateari 1945eko maiatzaren 23an. Geroago, egun hartan, erregeak gobernu berri bat osatzeko gonbita onartu zuen, Gobernu Nazionala, 1930eko hamarkadako kontserbadoreek menderatutako koalizioa, baina praktikan Churchillen jarduneko ministerioa deitu zitzaion. Gobernuak bazituen kontserbadoreak, liberal nazionalak eta Sir John Anderson eta Lord Woolton bezalako alderdirik gabeko figurak, baina ez Laboristarik ezta Archibald Sinclair gidatutako liberal ofizialik ere. Churchillek Lehen Ministroaren funtzioak betetzen jarraitu zuen arren, Potsdameko hurrengo Konferentziari buruz Estatu Batuetako administrazioarekin mezuak trukatzea barne, ez zen formalki izendatua izan maiatzaren 28ra arte.
Bozketa uztailaren 5ean egin zen arren, 1945eko hauteskundeen emaitzak ez ziren uztailaren 26ra arte jakinarazi, atzerrian daudenen botoak jaso behar zirelako. Clementinek, bere alaba Maryrekin batera, Churchillen Essexeko barrutian kontaketa egin zuen (alderdi nagusiek aurka egin ez bazuten ere, Churchill gehiengo txiki batekin itzuli zen hautagai independente baten aurka), eta senarrarekin elkartzera itzuli zen bazkaltzera. Hauteskunde-porrota "mozorrotutako bedeinkazioa" izan zitekeela iradokitzean, "une honetan oso ondo mozorrotuta dirudi" erantzun zuen Churchillek. Arratsalde hartan, Lord Moran Churchillen medikuak (gero, The Struggle for Survival liburuan jaso zuenez) britainiar publikoaren "eskergabetasunari" buruz aritu zen harekin, eta Churchillek erantzun zion: "Ez nuke horrela izendatuko. Oso garai zaila izan dute". Hauteskundeak galdu ondoren, britainiarren artean babes handia izan arren, lehen ministro izateari uko egin zion gau hartan, oraingo honetan gobernua laborista bati emanez. Arrazoi asko eman dira porrotera azaltzeko, eta horien artean funtsezkoa izan da gerraosteko erreformarako nahia orokortu egin zela herritarren artean, eta Britainia Handia gerran buruzagi zuen gizona ez zela ikusten egoki nazio baketsua gidatzeko. Alderdi Kontserbadorea onarpen publikorik ez zuen arren, hautesle askok Churchill lehen ministro izaten jarraitzea nahi zuten, emaitza edozein izanda ere, edo hori posible izango zela oker uste izan zuten.
Uztailaren 27ko goizean, Churchillek agur-kabinete bat antolatu zuen. Kabinete-gelatik irteteko bidean, Edeni esan zion: "Hogeita hamar urte pasatu dira nire bizitzako gela honetan. Ez naiz inoiz bertan eseriko berriro. Zuk egingo duzu, baina nik ez dut egingo". Gilbertek adierazi du 28,5 urte inguru eman zituela Kabineteko ministro gisa. Hala ere, espero zenaren aurka, Churchillek ez zion eman lidergo kontserbadorea Anthony Edeni, diputatu bihurtu baitzen artean, baina ez zuen bere lidergo desafiatu. Beste hamar urte pasa beharko ziren Churchillek azkenean aginte hori utzi baino lehenago.
1945ean, Jurgi VI.ak Churchilli Doverreko dukea izateko eskaintza egin zion (1874tik sortuko den lehen dukerri ez-erreala) baita Galtzariaren zaldun ere; Churchillek biak baztertu zituen.
Estatu Batuekin harremanak
Hori dela eta, Churchillek lasaitua hartu zuen Roosevelt 1940an berriz hautatu zutenean. Berriz hautatu ondoren, Rooseveltek berehala proposatu zuen beste metodo bat ezartzea material militarra emateko Britainia Handiara diru-ordainketarik eskatu gabe. Rooseveltek Kongresuari esan zion hain garestia zen zerbitzu hori Estatu Batuek ordaintzea bere burua defendatzeko modu eraginkorrena zela; eta horrela jaio zen Mailegu eta Errentamendu Legea (Lend-Lease). Churchillek 12 batzar estrategiko izan zituen Roosevelt-ekin, eta Gutun Atlantikoa, Europa lehenengo estrategia, Nazio Batuen Deklarazioa eta beste gerra-politika batzuk horien artean. Pearl Harborri eraso egin eta gero, Churchillek lehen pentsamendua Estatu Batuen laguntzaren aurreikuspena izan zen: "Gerra irabazi dugu! ".
1941eko abenduaren 26an, Churchill Estatu Batuetako Kongresuaren bilera batera joan zen, eta Alemaniari eta Japoniari buruz galdetu ziotenean: "Zer pertsona-mota garela uste dute? " Churchill Operazio Berezietako Zuzendaritza (SOE ingelesez) hasi zuen Hugh Daltonen Gerra Ekonomiaren Ministerioaren pean. Ministerio horrek eragiketa estaliak, subertsiboak eta klandestinoak ezarri, zuzendu eta sustatu zituen arrakasta handiz okupatutako lurraldeetan; baita egungo Indar Berezi gehienen eredua ezarri zuten Komandoak ere. Errusiarrek Britainiar Bulldoga deitzen zioten.
Churchill bigarren mundu-gerraren ondorengo Europako eta Asiako mugak birmarraztuko zituzten tratatuen aldekoa zen. 1943an hasi ziren eztabaidatzen. Quebeceko Bigarren Konferentzian, 1944an, Rooseveltekin batera, Morgenthau Planaren jatorrizko bertsio ez hain gogorra sinatu zuen, eta bertan konpromisoa hartu zuten Alemania baldintzarik gabe entregatu ondoren "batez ere nekazaritzarako eta artzaintzarako herrialde bihurtzeko. " Harry S. Truman presidentea, Churchill eta Joseph Stalinen artean adostu ziren ofizialki Europako muga eta populazioen kokalekuak. Churchillek Harry Trumanekin zuen harreman estua oso garrantzitsua izan zen bi herrialdeentzat. Roosevelt bere lagun hurbila eta homologoa galdu izana deitoratu bazuen ere, Churchill Truman babestu zuen karguan eman zituen lehen egunetan, eta hala esan zuen berari buruz, bera da "beharrezkoagoa denean munduak gehien behar duenean lider mota".
Sobietar Batasunarekin harremanak
Hitlerrek Sobietar Batasuna inbaditu zuenean, Churchillek, antikomunista sutsua izanik, adierazi zuen "Hitlerrek infernua inbaditu duenez, azkenean Deabruaren aldeko aipamena egin ahalko du Komunen Ganberan", Stalinekiko politikari zegokionez. Berehala bidali ziren britainiar hornidurak eta tankeak Sobietar Batasunari laguntzeko.
Casablancako Konferentzia k, Casablancan (Maroko) 1943ko urtarrilaren 14tik 23ra egindako potentzia aliatuen bilerak, "Casablancako Deklarazioa" delakoa sortu zuen. Churchill, Franklin D. Roosevelt eta Charles de Gaulle izan ziren bertan. Josef Stalin ez zen joan Sobietar Batasunean egoteko beharra aipatu baitzuen, Stalingrado ko krisiari aurre egiteko. Casablancan egin zuten aliatuek gerrarekin jarraitzeko konpromiso bateratua, Ardatzaren potentziak "baldintzarik gabe errenditu arte". Pribatuan, ordea, Churchill ez zen erabat ados jarri "baldintzarik gabeko zirrikituaren" doktrinarekin, eta harrituta geratu zen Franklin Rooseveltek hori munduari aliatuen adostasun gisa jakinarazi zionean. Armada Gorria k alemanei eragindako bajen ondorioz, Churchillek Komunen Ganberan 1944ko abuztuan esan zuen sobietar armadak "Alemaniako armadaren tripak urratzeko lan nagusia" egin zuela".
Poloniako mugei buruzko akordioa, hau da, Poloniaren eta Sobietar Batasunaren arteko muga, eta Alemaniaren eta Poloniaren artekoa, traizio gisa ikusi zen Polonian gerra osteko urteetan, Poloniako gobernuak erbestean zituen iritzien kontra ezarri zelako. Churchill saiatu zen Mikoσajczyk, erbesteko gobernu poloniarreko lehen ministroa, Stalinen desioak onartzera, baina Mikoσajczykek horri uko egin zuen. Churchill ziur zegoen bi herrien arteko tentsioak arintzeko modu bakarra pertsonen transferentzia zela, muga nazionalak berdintzeko.
Stalinek onartu egin zuen ehunekoen akordio hori, eta paper zati bat markatu zuen itzulpena entzuten ari zela. 1958an, topaketa hau argitaratu eta bost urtera (Churchillen Bigarren Mundu Gerran), Sobietar Batasuneko agintariek ukatu egin zuten Stalinek "proposamen inperialista" onartu zuenik.