cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fanning Springs (Florida)
Fanning Springs Floridako hiri bat da. Gilchrist konderrian kokatua dago. 2010ean 751 biztanle zituen, 9.6 kilometro koadrotan banatuta.
Eaton (Wisconsin)
Eaton Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Clark konderrian kokatuta dago, Wisconsin estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Lineo
Lineo —jaiotza izena: Carl von Linné; latinezko izena: Carolus Linnaeus— (Råshult, Suedia, 1707ko maiatzaren 23a - Uppsala, 1778ko urtarrilaren 10a) zientzialari eta naturalista suediar bat izan zen, gaur egungo taxonomiaren oinarriak jarri zituena. Ekologiaren aitzindaritzat hartzen da, besteak beste.
Berak egindako klasifikazioaren funtsezko printzipioak taxonomia zientifikoaren oinarrian daude.
Lineo kreazionista zen. Haren ustez, animaliak eta landareak Jainkoak sortuak izan ziren Genesisak kontatzen duenaren arabera, eta ordutik ez dute aldaketarik izan.
Haren lanik garrantzitsuena Systema Naturae da (1735): argitalpen asko izan ditu. Argitalpen bakoitzean, Lineok sistema hobetu eta osotzen zuen. Hamargarren ediziotik (1758) aurrera, bi izeneko nomenklatura (izen zientifikoa) sistema erabili zuen erabat. Talde batzuk zehatz definitu zituen, ugaztunen eta hegaztien klaseak bezala. Horretarako, Albertus Seba, Ulisse Aldrovandi, Mark Catesby, John Jonston eta beste jakintsuek deskribatutako animaliez baliatzen zen batzuetan, baina gehienbat berak aztertutako animaliak deskribatu zituen.
Haurtzaroa
Carlos Nilsson Linneo Suedia hegoaldeko Småland probintzian jaio zen, Råshult herrian. Aita Nils ondoan dagoen Stenbrohult herriko apaiz lutertarra eta botanikazalea zen eta ama Christina Stenbrohulteko erretorearen alaba. Lau anai-arrebetan zaharrena zen. Samuel anaiak aitaren bidea hartu zuen eta erlezaintzaren inguruko eskuliburu bat idatzi zuen. Lineok urtebete zuela, aitona erretorea hil eta aitak haren lekua hartu zuen. Txikitatik aitaren lorategian egoten zen eta aitak lursail bat eman zion berak nahi zituen landareak landa zitzan.
Txikitatik hasi zitzaion aita latina, erlijioa eta geografia irakasten, baina zazpi urte zituela, hezitzaile bat jarri zioten, Johan Telander. Ez zen Lineoren gustokoa eta handik bi urtera Växjöko institutuan sartu zen. Ikasle ona ez zen, sarritan alde egiten baitzuen lorategira landareak behatzera; hala ere, ikasketa amaitzea lortu zuen. Azken ikasturtean, Daniel Lannerus izan zuen irakasle, botanikazalea bera ere, eta Johan Rothman botanika irakaslea aurkeztu zion.
Unibertsitatea
Rothmanek botanika gauza serioa dela erakutsi zion, ez entretenimendu hutsa. Tourneforten sailkatze sistema irakatsi zion eta Sébastien Vaillantek landareen sexualitatearen inguruan egindako lanak ere bai. 1727an Lundeko Unibertsitatean matrikulatu zen Lineo eta Kilian Stobaeus medikuaren etxean hartu zuen ostatu. Honen etxean botanikaren inguruko liburu ugari aurkitu zituen eta Stobaeus beraren hitzaldiak bertatik bertara ikusteko aukera izan zuen. Aisaldian bere interes bera zuten ikasleekin Eskaniako flora esploratzen aritu zen.
Rothmanen aholkuak jarraituz 1728an Uppsalako Unibertsitateara joan zen. Rothmanek medikuntzaren bidea zabalik mantendu nahi zion eta Olof Rudbeck eta Lars Roberg irakasle entzutetsuak bertan zeudelako gomendatu zion Uppsala, baina ordurako zaharkiturik zeuden eta irakasteko gogo handirik ez zuten hauek. Lineok Olof Celsius teologia eta botanika irakaslearekin harremana egin zuen eta honek Uppsalako liburutegirako sarbidea eman zion, bertan zegoen Suediako liburutegi botaniko osoena, izan ere.
1729an Lineok Praeludia sponsaliorum plantarum tesia idatzi zuen, landareen sexualitatearen ingurukoa. Lan honek Olof Celsius txunditu zuen eta 1730an Lineo irakasle bihurtu zen, bigarren urteko ikaslea baino ez bazen ere. Sona handia hartu zuen Lineok eta 300 ikusleren aurrean hitzaldiak ere eman zituen. Urte bereko ekianean Rudbecken etxera aldatu zen hark zituen 24 seme-alabatako hiruri klaseak emateko. Negua iritsi zen eta Lineok zalantzatan jarri zuen Tourneforten sistema. Horren aurrean sailkatze sistema berri bat osatu zuen, landareak estamine eta pistilo kopuruaren arabera antolatzen zituena.
1731ean Rudbecken aurreko laguntzailea zen Nils Rosen itzuli zen eta Lineoren medikuntzako tutore izan zen.
Laponiara espedizioa
Rudbeckek Laponiara espedizio bat egina zuen baina handik ekarritako guztia 1702an gertaturiko sute batek suntsitu zuen eta Lineok Laponiara joatea erabaki zuen. Landare eta animalia espezie berriak aurkitzeko asmoa zuen, mineral baliotsuak ere bai, eta bertako samien ohiturak ere ezagutu nahi zituen. Samiak Eskandinaviako tundra eremu zabaletan zebiltzan elur-orein artzai nomadak ziren.
1732an jaso zuen espediziorako dirulaguntza eta maiatzaren 22an abiatu zen bidaia. Zaldiz eta oinez egin zuen bidea eta egunerokoa, botanikari eta ornitologiari buruzko eskuizkribuak eta herbarioak egiteko orriak eraman zituen. Elur-oreinaren elikagai nagusia goroldio eta likenak zirenez bidean sarritan egiten zituen geldialdiak hauek aztertzeko eta 11 egun behar izan zituen Umeå hirira iristeko. Ondoren Gävlera iritsi zen eta bertan Campanula serpyllifolia landare arrastrasia ugari zegoela ikusi zuen. Landare hau Lineoren gustokoena bihurtuko zen, horregatik beranduago izena aldatu zitzaion eta Linnaea borealis bihurtu zen. Hurrengo hiria Lycksele izan zen eta han samien inguruko ohiturak ikasi zituen. Handik Umeåra itzuli zen.
Umeåtik berriz iparraldera egin zuen eta Norvegiako muga zeharkatu zuen. Handik Kalixera jo zuen, Finlandiara pasa eta Turkuraino jeitsi zen. Azkenik, Turkun itsasontzia hartu eta Suediara itzuli zen. Sei hilabetetan 2.000 kilometroko distantzia egin zuen eta ibilbidean zehar landare eta hegazti ugari aztertu zituen. Guztiak gerora Flora lapponica liburuan azalduko zituen.
Herbeheretan eta Ingalaterran
Uppsalara iztuli zenerako Rosen eta bere arteko harremana gaiztotua zegoen eta Claes Sohlberg ikaslearen etxera joan zen Gabonak igarotzera. Sohlbergen aitak semea Herbeheretara eraman zezala proposatu zion. Herbehereak historia naturala ikasteko leku bikaina zen eta suediarrentzat ohikoa zen han denboraldi bat pasatzea doktoregotza egiteko. 1735ean joan ziren bertara eta Lineok Harderwijkeko unibertsitatean madikuntza doktoregotza egin zuen. Bertan Peter Artedi adiskidea aurkitu zuen eta Uppsalan zeudenean elkarri zin egin zioten bietakoren bat hilko balitz besteak haren lana amaituko zuela. Handik hamar astetara Artedi hil egin zen eta Lineok amaitu zuen arrainen sailkapenaren inguruko haren lana.
1735eko abuztuan George Clifford III ezagutu zuen, Ekialdeko Indietako Herbeheretar Konpainiaren zuzendaria zena eta Hartecampeko lorategi botanikoaren jabea. Linneok landareak sailkatzeko zuen gaitasunaz harrituta lorategiko zaindari eta mediku izendatu zuen. Cliffordek berak ordainduta Ingalaterrara bidaiatu zuen Lineok. Sir Hans Sloaneren bilduma ikusi zuen bertan. Chelseako lorategi medizinaleko zuzendaria zen Philip Millerri Systema naturæ erakutsi zion eta honek lorategia liburuaren arabera antolatzeari ekin zion. Oxfordeko Unibertsitatean Johann Jacob Dillenius botanikariarekin ere egon zen baina honek ez zuen liburua argitaratu nahi izan. Orduan Hartecampera itzuli zen, berarekin landare espezie bitxi ugari ekarriz. Hurrengo urtean Genera Plantarum argitaratu zuen eta liburu honetan 935 landare genero deskribatu zituen. Corollarium Generum Plantarum gehitu zion beranduago, 60 genero gehituz. Hortus Cliffortianus ere Hartecampen idatzi zuen. 1738an itzuli zen Suediara eta ez zen berriz aterako.
Suedian berriz
Estokolmon Almirantegoko mediku bihurtu zen eta Sara Elisabeth Moræarekin ezkondu zen 1739an. Suediako Zientzien Errege Akademia sortzen lagundu zuen eta zozketaz aurreneko presidentea izan zen. 1741ean Uppsalako Unibertsitateko medikuntza irakasle izendatu zuten, baina Nils Roseneki trukatu eta lorategi botanikoaren arduradun bihurtu zen.
Hanbat espedizio berri egin zituen Suedian; Öland eta Gotland (1741), Västergötland (1746) eta Eskania (1749). 1742an Anders Celsius-ek bere izena daraman tenperaturaren eskala sortu zuen, baina gaur ezagutzen dugunaren alderantziz, hau da, uraren izozte puntua 100ºtan eta lurruntze puntua 0ºtan. Lineok 1745ean buelta eman zion eskalari.
1750 urtean Uppsalako Unibertsitateko erretore bihurtu zen. Ikasleak espedizioak egitera eta espezie berriak ekartzera animatu zituen. Bere klaseak oso gustokoak izaten ziren, lorategi botanikoan ematen baitzituen. Larunbatetan Uppsala inguruko flora aztertzera joaten zen ikasleekin. Beti esaten zien ez dutela inortaz fidatu behar, ezta berataz ere. 1751 urtean Philosophia Botanica argitaratu zuen. Bertan Lineok erabilitako taxonomia sistema agertzen da, bai eta lorategi botaniko bat nola mantendu eta bidai-eguneroko bat nola idatzi ere.
Uppsala oso zaratatsua zela iritzita Hammarby eta Sävja herrixketan landetxe bana erosi zituen. Hurrengo urtean Edebyn erosi zuen beste bat. Uda garaiak Hammarbyn igarotzen zituen familiarekin eta Uppsalako lorategian landatu ezin zitezkeen landareak sartu zituen bertan. 1766an museo bat eraiki zuen Hammarby atzeko muino batean eta bertan ezarri zituen bere liburutegia eta landare bilduma, izan ere Uppsalan gertaturiko suteak hiriaren herena erre eta ia Lineoren etxea ere suntsitu baitzuen.
Azken urteak
1757an Adolfo Federiko erregeak noble titulua eman zion eta Carl von Linné bihurtu zen 1761ean. Armarri bat ere eman zion. Bertan Linnaea borealis landarea ikusten da eta hiru zatitan banatzen da armarria, gorria, beltza eta berdea, naturako hiru erreinuak irudikatuz.
1764an Upsalako sukarra izeneko gaixotasuna hartu zuen eta Rosenen zaintzei esker bizirik irautea lortu zuen. 1773an ziatika eta 1774an eta 1776an apoplejia atakeak izan zituen. Gorputzaren eskuin aldearen gaineko kontrola galdu zuen eta memoriari ere eragin zion.Hirugarren apoplegia atake batek eraman zuen 1778an. Hammarbyn lurperatua izatea nahi bazuen ere Uppsalako katedralean hilobiratu zuten.
Taxonomia
Aurrez taxonomiaren inguruko hainbat lan izan baziren ere, Joseph Pitton de Tournefort eta John Ray naturalistenak adibidez, Lineok 1731. urtean diseinaturiko nomenklatura binomialak taxonomia modernoa sortzea ekarri zuen. Bi hitz erabili zituen espezie bakoitza izendatzeko, aurrenekoak generoa izendatzen zuen eta bigarrenak espeziea. Era berean izaki bizidunen genero guztiak familia, klase eta erreinuetan sailkatu zituen. Sistema honen bidez 8.000 anialia espezie eta 6.000 landare espezie tipifikatu zituen. Lineok erabili zituen aurreneko aldiz arra izendatzeko marteren sinboloa (♂) eta emea izendatzeko venusena (♀).
Gizakiaren kokapena
Lineo izan zen izaki bizidunen artean gizakiak duen kokapenaren inguruan hausnarketa egin zuen lehenengoa. Hartecampen egon zenean hainbat tximu ikusi zituen eta konturatu zen desberdintasun nabarmen bakarra hitzegiteko gaitasuna zela, besterik ez. Beste edozein animalia edo landare bezala hartu eta Antropomorpha ("Gizakiaren antzeko") kategoriaren barnean sartu zituen tximu eta gizakiak. Bibliak zioen gizakiak jainkoaren antzirudiko sortuak izan zirela eta garai hartako gizarteak ezin zuen onartu jainkoak tximu antzik izan zezakeenik, eta beraz kritika handiak jaso zituen.
Lineok orduan hamargarren edizioan (1758) Primates taldea sortu zuen Antropomorpha ordezkatzeko eta honen barnean bi talde egin zituen, tximuak eta gizakia. Gizakiarekin batera bigarren espezie bat ere jarri zuen, Homo troglodytes izenekoa. Orangutan baten deskribapenean oinarritu zen hau tipifikatzeko. Garai hartan esploratzaileek itzultzerakoan kontatzen zituztenak errelato zientifiko gisa hartzen ziren eta Systema naturæ liburuko aurreneko edizioetan hidra, fenix hegaztia, satiroa eta adarbakarra agertzen dira, besteak beste. Orangutanaren deskribapena ere horrela iritsi zen Lineorengana. 1771ean Homo generoko beste espezie bat erantsi zuen, Homo lar, gaur egun Hylobates lar izenarekin ezagutzen den giboia.
Eponimia
Berak deskribaturiko animalia eta espezieek bere izenaren erreferentzia daramate eta badira bere omenez izendatu diran espezieak ere, adibide aurretik aipaturiko Linnaea borealis landarea. Horrez gain bere omenez izendaturiko beste elementu batzuk ere badaude:
Lycodes marisalbi
Lycodes marisalbi Lycodes generoko animalia da. Arrainen barruko Zoarcidae familian sailkatzen da.
Txaldatxurreko lubakiak
Txaldatxurreko lubakiak Zubietako Zubietamendi mendiko tontorretako batean 1936ko gerra n eraiki ziren lubakia k dira. Errepublikaren aldekoek eta matxinoek eraiki zituzten. Lubakiak aurretik egin bazituzten ere, bertan gerrako frontea 1936ko irailaren 5etik 7ra egon zen gutxienez.
Kokapena
Txaldatxur Zubietako Zubietamendi mendiko tontor bat da. Larrauletik Mendizorrotzeraino zihoan frontearen parte ziren bertan eraikitako lubakiak. Fronte horren puntu nagusia Andatza zen. Bertatik Andoain, Lasarte eta Usurbil ikus zitezkeen. Gaur egun landarediak eragozten ditu hainbat ikuspegi.
Fronte egoera
Altxatutakoak Nafarroatik zetozen. Haien artean Lizarrako erreketeen lehenengo konpainia. Belkoain mendia hartuta, hurrengo egunetan, irailaren hasieran, Txaldatxurren izan zen frontea. Bi eraso jo zituzten faxistek, Cayuela teniente Koronelaren gidaritzapean, Txaldatxur gaina hartu nahian, irailaren 5ean eta 6an, baina ezin izan zuten. Hirugarrenean, atzetik ezustean hartu zituzten Errepublikaren aldekoak, eta hauek atzera egin behar izan zuten.
Hurrengo egunetan errepublikazaleek berriro hartu zuten tokia. Hau dela eta, badaude altxatutakoen lubakiak ere, tontor honetan. Eraso honetan parte hartu zuten Garellanoren 2 konpainiak, sozialisten 2 konpainiak, anarkistek, nazionalistek (Euzko Gaztediko Iradiren mutilak) eta Ibaizabaleko 2 sekziok.
Gaur egungo egoera
2013 urtean Islada ezkutatuak taldea 1936ko gerraren testigantzak aztertzen hasi zen. Lubakiak garbitu zituzten eta garai hartako hainbat gauza berreskuratu. Armen aztarna ugari aurkitu zituzten: Mauser fusilen eta pistolen bala zorroak, bonba zatiak, horien artean, granada eta obus bat... Bestelakoak ere bai: gerrikoen belarriak, koilara eta sardexkak, eta batez ere, sardina latak irekitzekoak.
Fellsmere (Florida)
Fellsmere Floridako hiri bat da. Indian River konderrian kokatua dago. 2010ean 5,338 biztanle zituen, 14 kilometro koadrotan banatuta.
Nerabezaro
Nerabezaroa garapen fisiko eta psikologikoaren trantsizio-etapa bat da, pubertarotik heldutasunera arte (normalean adin nagusitasunari dagokiona) gertatzen dena. Nerabezaroa bizitzako lehen hamarkadarekin lotu ohi da baina bere adierazpen fisikoak, psikologikoak edo kulturalak lehenago hasi eta beranduago amai daitezke. Gaur egun, nerabezaroa aurrenerabezaroan hasten da normalean, batez ere emakumezkoetan. Hazkunde fisikoa (bereziki gizonezkoetan) eta garapen kognitiboa bizitzako bigarren hamarkadaren hasierara arte luza daiteke. Adina nerabezaroaren adierazle bat baino ez da, eta adituek ez dute definizio zehatz bat adostu. Tradizionalki, 10 eta 19 urte bitartekoak barne hartzen ditu, baina definizio zabal batek 10 eta 24 urte bitarteko adinean definitzen du bizitzaren fase hau.
Gizarte mailan nerabezaroa ulertzea hainbat ikuspegitako informazioaren araberakoa da, besteak beste, psikologia, biologia, historia, soziologia, hezkuntza eta antropologia. Ikuspegi horien guztien baitan, nerabezaroa haurtzaroaren eta helduaroaren arteko trantsizio-aldi gisa ikusten da, zeinen xede kulturalak haurrak helduen roletarako prestatzea dituen. Trantsizio anitzen aldia da; hezkuntza, prestakuntza, enplegua, langabezia eta bizi-egoera batetik bestera igarotzen diren faktoreen menpe dagoen bizitzako momentua da.
Nerabeen garapena aztertzean,  nerabezaroa biologikoki defini daiteke, pubertaroaren hasierak eta hazkunde fisikoaren amaierak markatutako trantsizio fisiko gisa; kognitiboki eta abstraktuki, dimentsio anitzeko gaitasunaren aldaketa gisa; edo sozialki, helduen rolak prestatzeko garai gisa. Pubertaroko aldaketa biologiko nagusiak sexu-organoen, altueraren, pisuaren eta muskulu-masaren aldaketetan datza, baita garunaren egitura eta antolaketak aldaketa handia garatzen ditu. Aurrerapen kognitiboak ezagutzaren hedapena eta abstraktuki pentsatzeko eta modu eraginkorragoan arrazoitzeko gaitasunak barne hartzen ditu. Nerabeen garapenaren azterketak diziplinarteko lankidetza dakar askotan. Neurozientziako edo bio-portaera- osasuneko ikertzaileek garunaren egituran nerabezaroak kognizioan edo gizarte-harremanetan ematen diren aldaketek dituzten ondorioetan zentratu dira. Nerabezaroan interesa duten soziologoek rol sozialak eskuratzea (adibidez, langilea edo bikote erromantikoa) eta hori kultura edo baldintza sozialen arabera nola aldatzen den zentratu dira. Garapenaren psikologoek gurasoekin eta ikaskideekin izandako harremanen aldaketetan zentratzen dira eskola-egituraren eta nerabezaroko egoeraren arabera.
Pubertaroa orokorrean
Pubertaroa zenbait urteko aldi bat da, eta hazkunde fisiko azkarra eta aldaketa psikologikoak gertatzen dira, heldutasun sexuala lortzeko. Pubertaroa hasteko batez besteko adina 11 urtekoa da neskentzat eta 12koa mutilentzat  Pertsona bakoitzak pubertarorako duen egutegiak herentziaren eragina du batez ere, nahiz eta ingurumen-faktoreek, hala nola dietak eta ariketak, eragina ere baduten  Faktore horiek ere eragin dezakete pubertaratze goiztiar eta atzeratuan
Pubertaroaren garapenaren zati esanguratsuenetako batzuek aldaketa fisiologiko bereizgarriak eragiten dituzte pertsonen altueran, pisuan, gorputz-osaeran eta zirkulazio- eta arnas sistemetan Hormonek antolakuntza-lana betetzen dute; izan ere, pubertaroa hasten denean gorputza modu jakin batean jokatzeko prestatzen dute eta funtzio aktiboa dute, nerabezaroan gertatzen diren hormona-aldaketei dagokienez, aldaketa fisikoak eta portaera-aldaketak eragiten baitituzte
Sphaerodactylus roosevelti
Sphaerodactylus roosevelti Sphaerodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Sphaerodactylidae familian sailkatuta dago.
Nerabezaro
Pubertaroa orokorrean
Pubertaroa prozesu luze baten bidez gertatzen da, eta hormona-ekoizpena handitzen hasten da,  horrek aldaketa fisiko batzuk eragiten ditu. Bigarren mailako sexu-ezaugarriak agertzea eta garatzea (adibidez, ahots baxuagoa eta Adan intxaurra handiagoa mutiletan, eta bular eta aldaka kurbatu eta irtenagoak nesketan) eta hormona-orekan aldaketa handia izatea. Guruin pituitarioak eragiten du hori, guruinak hormona-agente olatu bat jariatzen baitu odolean, eta kate-erreakzio bat hastea eragiten du. Gonada maskulinoak eta femeninoak aktibatu egiten dira, eta azkar hazten eta garatzen dira. Gonada aktibatuak masa-hormonak sortzen hasten dira. Testikuluek batez ere testosterona askatzen dute, eta obulutegiek nagusiki estrogenoak askatzen dituzte. Hormona horien ekoizpena handitu egiten da pixkanaka, sexu-heldutasunera iritsi arte. Zenbait gizonek ginekomastia garatu dezakete, hormona sexualen desorekagatik, ehunen sentikortasunagatik edo obesitateagatik
Aurpegiko ilea ordena jakin batean agertu ohi da pubertaroan: aurpegiko lehen ilea goiko ezpaineko ertzetan hazten da, normalean 14 eta 17 urte bitartean  eta gero, goiko ezpain osoan bibotea osatu arte luzatzen da. Horren ondoren, masailen goiko aldean eta beheko ezpainaren azpian ilea agertzen da geroxeago alboetara eta beheko ertzera zabaltzen da biloa, aurpegiaren behealdean bizar oso bat osatu arte. Giza prozesu biologiko gehienetan gertatzen den bezala, ordena espezifiko hori aldatu egin daiteke indibiduo batzuetan. Aurpegiko ilea nerabezaroaren amaieran agertu ohi da, 17 eta 18 urte inguruan, baina baliteke askoz beranduago ere agertzea Gizon batzuek ez dute aurpegiko ile osoa garatzen pubertaroaren ondorengo 10 urtetan. Aurpegiko ilea lodiagoa, ilunagoa eta lodiagoa izaten jarraitzen du pubertaroaren ondoren beste 2-4 urtez.
Gizonentzako pubertaroko mugarri nagusia espermakia da, lehenengo eiakulazioa, batez beste 13 urterekin gertatzen dena. Emakumeentzat, menarkia da hilerokoaren hasiera, batez beste 12 eta 13 urte bitartean gertatzen da. Menarkiaren adinean herentziaren eragina dago, baina neskatoaren dietak eta bizimoduak ere eragina dute Geneak alde batera utzita, neskato batek gorputzeko gantz-proportzio jakin bat izan behar du menarkia lortzeko. . Desnutrizioa pairatzen duten edo haurrek lan fisikoak egitea espero den gizarteetan dauden neskatoak ere adin berantiarragoan hasten dira heltzen
Neskek normalean garapen fisiko osoa 15-17 urteren inguruan lortu dute, , mutilek, berriz, 16-17 urte inguruan amaitzen dute nerabezaroa. Pubertaroaren osteko adinetik haratago altuera handitzea arraroa da. Neskek ugaltze-heldutasuna lortzen dute nerabezaroko lehen aldaketa fisikoak agertu eta lau urte ingurura. Aitzitik, mutilak astiroago garatzen dira, baina sei urte inguru hazten jarraitzen dute pubertaroko lehen aldaketa ikusgarrien ondoren.
Hazkuntza- erritmoa
Nerabearen hazkundea azkar handitzen da pubertaroan pertsonaren altuera eta pisua, hazkuntza-hormonak, hormona tiroideak eta androgenoak aldi berean askatzearen ondorioz. Gizonezkoak, batez beste, emakumeak baino bi urte geroago hazten dira. Hazkunde-abiadura maximoan (hazkunde-denbora azkarrena), nerabeen hazkunde-tasa ia haur txiki batena bezalakoa da —10,3 cm urteko gizonentzat eta 9 cm urteko emakumeentzat. Altuera-aldaketez gain, nerabeek ere pisu handiagoa dute (Marshall, 1978). Nerabezaroan irabazitako pisua helduen gorputz-pisuaren ia erdia da. Gizonezko nerabeek eta gizonezko heldu goiztiarrek muskulu-hazkunde naturala irabazten jarrai dezakete, baita pubertaroaren ondoren ere.
Gorputzaren hainbat zatitan azkar hazten da, baina nerabe guztiek sekuentzia erregularra dute. Hazten hasten diren lehen tokiak gorputz-adarrak -burua eta eskuak- ondoren besoak eta hankak, eta gero gorputz-enborra eta sorbaldak Hazkunde ez-uniforme hori nerabeen gorputz bat proportzioz kanpokoa izan daitekeen arrazoi bat da.
Pubertaroan, hezurrak gogorragoak eta hauskorrak bihurtzen dira. Pubertaroa amaitzean, hezur luzeen muturrak ixten dira epifisi izeneko prozesuan. Hezur-aldaketa horietan desberdintasun etnikoak egon daitezke. Adibidez, Estatu Batuetan, hezur-dentsitatea nabarmen gehiago handitzen da nerabe beltzen artean zuri baino, eta horrek emakume beltzek osteoporosia garatzeko eta han hezur-haustura gutxiago izateko probabilitatea murriztea eragin dezake.
Sexu-desberdintasun genetiko batzuk gorabehera, ingurumen-faktoreek zeresan handia dute nerabezaroan aldaketa biologikoetan. Esaterako, neskek jarduera fisikoa murrizteko joera dute nerabezaroan eta elikadura desegokia jaso dezakete askotan mantenugai garrantzitsuak ez dituzten dietetatik, burdina adibidez. Ingurugiro-eragin horiek, berriz, emakumeen garapen fisikoan eragiten dute.
Ugalketarekin lotutako aldaketak
Lehen mailako sexu-ezaugarriak sexu-organoekin zuzenean lotuta daudenak dira. Gizonezkoetan, pubertaroaren lehen faseak barrabilak eta eskrotoa hazten dira, eta ondoren, zakila hazten da. Zakila garatzen den unean, besikulak, prostata eta bulbouretrala ere handitu eta garatzen dira. Seminal likidoaren lehen isurketa, oro har, zakilaren hazkuntza azeleratua hasi eta urtebetera gertatzen da, nahiz eta askotan kulturalki zehazten den eta ez biologikoki, mutil askorentzat lehen eiakulazioa masturbazioaren ondorioz gertatzen baita. Mutilak, oro har, ugalkorrak dira helduen itxura izan aurretik.
Emakumezkoetan, sexu-ezaugarri nagusien aldaketek umetokiaren, baginaren eta ugalketa-aparatuaren beste alderdi batzuen hazkundea dakar. Menarkea, hilekoaren hasiera, garapen nahiko berantiarra da, aldaketa hormonal sorta luze bati jarraitzen diona. Orokorrean, neska bat ez da guztiz ugalkorra menarkearen ondoren hainbat urtera arte, obulazio erregularrak menarkearen ondoren bi urte ingurura jarraitzen baitu. Arrak ez bezala, beraz, emeak fisikoki helduak agertzen dira normalean haurdun geratzeko gai izan aurretik.
Bigarren mailako sexu-ezaugarrien aldaketek sexu-ugalketarekin zerikusi zuzena ez duten aldaketa guztiak barne hartzen dituzte. Gizonezkoetan, aldaketa hauek pubisaren, aurpegiaren eta gorputzeko ilearen agerpena, ahotsaren sakontzea, goiko besoen eta izterraren inguruko larruazalaren zakartzea eta izerdi-guruinen garapena areagotzea dakar. Emakumezkoetan, bigarren mailako sexu-aldaketak bularrak altxatzea, aldakak zabaltzea, pubisa eta besapeko ilea garatzea, areolak zabaltzea eta titiak altxatzea dira. Pubertaroan gertatzen diren bigarren mailako sexu-ezaugarrietako aldaketak Tannerren bost etapetan, hau da, ideia-sistema britainiarraren 51 etapan, gertatu ohi dira.
Aldaketak garunean
Giza garuna ez dago erabat garatuta pertsona bat pubertarora iristen denean. 10 eta 25 urte bitartean, garunak portaeran eragin handia duten aldaketak izaten ditu (ikus Garapen kognitiboa aurrerago). Garai horretan, tolesturetan gertatzen diren aldaketa handienak informazio kognitibo eta emozionala prozesatzen duten kortexaren zatietan gertatzen dira
Nerabezaroan zehar, garuneko materia zuriaren kantitatea linealki handitzen da, eta garuneko materia grisaren kantitateak, berriz, eredu bati jarraitzen dio, U alderantzikatu gisa Inausketa sinaptiko izeneko prozesu baten bidez, burmuinean beharrezkoak ez diren konexio neuronalak ezabatzen dira eta materia grisa murrizten da. Hala ere, horrek ez du esan nahi garunak funtzionaltasuna galtzen duenik; aitzitik, eraginkorragoa bihurtzen da mielinizazio handiagoaren ondorioz (axoien isolamendua) eta erabili gabeko bideak urritzearen ondorioz
Inausten diren garuneko lehen eremuek eginkizun primarioak dituzte, hala nola eremu motor eta sentsorialak. Prozesu konplexuagoetan parte hartzen duten garuneko eremuek materia galtzen dute geroago, garapenean. Garunaren garapenean gertatzen diren aldaketa esanguratsuenetako batzuk kortex prefrontalean gertatzen dira, erabakiak hartzen eta kontrol kognitiboan parte hartzen baitu, baita goragoko beste funtzio kognitibo batzuetan ere. Nerabezaroan, handitu egiten da mielinizazioa eta inausketa sinaptikoa kortex prefrontalean, eta horrek hobetu egiten du informazioaren prozesamenduaren eraginkortasuna, eta sendotu egiten dira kortex prefrontalaren eta garuneko beste eskualde batzuen arteko lotura neuronalak. Horren ondorioz, hobeto ebaluatzen dira arriskuak eta sariak, eta bulkadak hobeto kontrolatzen dira. Zehazki, bizkar-aurreko kortexaren garapena garrantzitsua da bulkadak kontrolatzeko eta etorkizuna planifikatzeko; kortex prefrontalaren garapena, berriz, garrantzitsua da erabakiak hartzeko. Kortex orbitofrontaleko aldaketak garrantzitsuak dira sariak eta arriskuak ebaluatzeko.
Nerabeen garunaren garapenean garrantzi handia duten hiru neurotransmisore glutamatoa, dopamina eta serotonina dira. Glutamatoa neurotransmisore kitzikatzailea da. Nerabezaroan egiten den inausketa sinaptikoan, inausi egiten diren neurona-konexio gehienek glutamatoarentzako edo beste neurotransmisore kitzikagarri batzuentzako errezeptoreak dituzte Horregatik, helduaroaren hasieran, garuneko oreka sinaptikoa kitzikatzaile baino inhibitzaileagoa da.
Dopamina gozamenari eta erabakiak hartzerakoan ingurunearekin duen sintoniari lotuta dago. Nerabezaroan, sistema linbikoko dopamina-maila handitu egiten da, eta dopamina gehiago sartzen da kortex prefrontalean[ Neurotransmisore kitzikatzaileen eta inhibitzaileen arteko orekak eta nerabezaroan dopamina-jarduera handitzeak ondorioak izan ditzakete nerabeek arriskuak beren gain hartzeko eta asperdurarekiko zaurgarritasunean (ikus Garapen kognitiboa aurrerago).
Serotonina neuromodulatzailea da, eta gogo-aldartea eta portaera erregulatzen ditu. Sistema linbikoaren garapenak garrantzi handia du sariak eta zigorrak zehazteko eta esperientzia emozionala eta informazio soziala prozesatzeko. Sistema linbikoan dopamina eta serotonina neurotransmisoreen mailetan gertatzen diren aldaketen ondorioz, nerabeak emozionalagoak dira eta gehiago erantzuten diete sariei eta estresari. Emozioen aldakortasuna handitzeak nerabeen zaurgarritasuna areagotu dezake. Serotoninaren efektua ez da sistema linbikora mugatzen: serotonina-hartzaile batzuen adierazpen genetikoa erabat aldatzen da nerabezaroan, batez ere gizakiaren aurreko eta aurreko kortexean
Garapen kognitiboa
Nerabezaroa garapen kognitibo azkarraren garaia da. Piagetek honela deskribatzen du nerabezaroa: bizitzaren etapa honetan, gizabanakoaren pentsamenduak modu abstraktuagoan hartzen hasten dira, eta pentsamendu egozentrikoak gutxitu egiten dira. Horri esker, gizabanakoak ikuspegi zabalago batekin pentsatu eta arrazoitu dezake. [Jokabide-azterketen eta erresonantzia magnetiko funtzionaleko azterketen konbinazio batek frogatu du funtzio betearazleak garatzen ari direla, hau da, pentsamenduak eta portaera kontrolatzeko eta koordinatzeko gaitasun kognitiboak, zeinak, eskuarki, kortex prefrontalarekin lotzen baitira Bizitzako aldi honetan garatutako pentsamenduek, ideiak eta kontzeptuek asko eragiten dute etorkizuneko bizitzan, izaera eta nortasunaren eraketan zeresan handia dutelarik.
Garunaren egituran gertatzen diren aldaketa biologikoek eta garunaren barruko konektibitateak eragina dute esperientzia, ezagutza eta gizarte-eskaera aldakorrekin, hazkunde kognitibo azkarra eragiteko (ikus gorago Garuneko aldaketak). Aldaketa jakin batzuen adina aldatu egiten da indibiduoen arabera, baina ondoren aipatzen diren aldaketak pubertaroan hasten dira edo handik gutxira, eta nerabea zahartu ahala garatzen dira zenbait trebetasun. Sistema dualen ereduak desoreka heldua proposatzen du sistema sozioemozionalaren garapenaren eta garuneko kontrol kognitiboko sistemen artean, bulkada eta nerabezaroan ohikoak diren beste portaera batzuk eragiten baitituzte Zembait ikerketak, hala nola ABCD astarnalak, nerabeen garapena kognitiboaren oinarrisko lerroa ikertzen dute.
Ikuspegi teorikoak
Gutxienez bi ikuspegi nagusi daude nerabezaroko aldaketa kognitiboa ulertzeko. Garapen kognitiboaren ikuspegi konstruktibista da bat. Piageten lanean oinarritua, ikuspegi kuantitatiboa hartzen du, egoeren teoria, eta hipotesia planteatzen du: nerabeen hobekuntza kognitiboa nahiko bat-batekoa eta zorrotza dela. Bigarrena informazioaren prozesamenduaren ikuspegia da, adimen artifizialaren azterketatik eratorria, eta garapen kognitiboa azaltzen saiatzen da pentsamendu-prozesuaren osagai espezifikoen hazkundeari dagokionez.
Gaitasun kognitiboaren hobekuntza
Gizabanakoek 15 urte inguru dituztenean, pentsatzeko oinarrizko gaitasunak helduenekin aldera daitezke. Hobekuntza horiek nerabezaroan bost arlotan gertatzen dira:
2005az geroztik egindako azterketek adierazten dute garuna ez dagoela erabat osatuta hogei urte arte.
Pentsamendu hipotetikoa eta abstraktua
Nerabeen pentsamendua ez dago haurren egitate zehatzekin bezain lotuta: gaur egungo esparrutik kanpo ere ikusten dituzte aukerak. Nerabeak aukeretan pentsatzeko duen erraztasun handienaren adierazpenetako bat arrazonamendu deduktiboan duen trebetasuna hobetzea da, pentsamendu hipotetikoa garatzera daramana. Horrek aukera ematen du aurrez planifikatzeko, ekintza baten etorkizuneko ondorioak ikusteko eta gertaeren ordezko azalpenak emateko. Gainera, nerabeak trebeagoak dira eztabaidan, lagun baten edo haren gurasoen suposizioen aurka arrazoitu baitezakete. Nerabeek ere probabilitatearen ulermen sofistikatuagoa garatzen dute.
Pentsamendu sistematikoagoa eta abstraktuagoa agertzea nerabezaroko garapen kognitiboaren beste alderdi nabarmen bat da. Adibidez, nerabeei errazagoa zaie haurrei baino hitzen jolasei, esaera zaharrei, metaforei eta analogiei dagokien goi-mailako logika abstraktua ulertzea. Hizkuntza hainbat mezu transmititzeko (satira, metafora, sarkasmoa...) nola erabil daitekeen ikusten laguntzen die. (Bederatzi urtetik beherako haurrek, askotan, ezin dute sarkasmoa ulertu) Horrek prozesu logikoak eta arrazoibide aurreratuak aplikatzea ere ahalbidetzen du, gai sozial eta ideologikoetan, hala nola pertsonen arteko harremanetan, politikan, filosofian, erlijioan, moraltasunean, laguntasunean, fedean, justizian eta zintzotasunean.
Metakognizioa
Gaitasun kognitiboan hirugarren aurrerapauso bat norberaren pentsamenduan pentsatzea da, metakognizioa deritzon prozesu batean. Pentsamendu-prozesuan norberaren jarduera kognitiboa gainbegiratzea eskatzen du. Nerabeek beren pentsamendu-ereduei buruz duten ezagutzan egindako hobekuntzek autokontrol hobea eta azterketa eraginkorragoa eragiten dute. Gizarte-ezagutzari dagokionez ere garrantzitsua da, eta horrek introspekzioa, autokontzientzia eta intelektualizazioa areagotzea dakar (norberaren pentsamenduei buruz pentsatzeari dagokionez, Freuden defentsa-mekanismo gisa definitu ordez). Nerabeak haurrak baino askoz gehiago dira ulertzeko pertsonek ez dutela beren buru-jardueraren erabateko kontrolik.
Metakognizioarekin eta pentsamendu abstraktuarekin lotuta, perspektiba hartzeak adimenaren teoria sofistikatuago bat eskatzen du Nerabeek gizarte-ikuspegia hartzeko etapa bat lortzen dute, eta etapa horretan uler dezakete nola pertsona baten pentsamendu edo ekintzek beste batengan eragin dezaketen, pertsonalki inplikatuta ez badaude ere
Pentsamendu erlatibista
Haurrekin alderatuta, nerabeek joera handiagoa dute besteen baieztapenak zalantzan jartzeko, eta are gutxiago gertaerak egia absolutu gisa onartzeko. Familiatik kanpoko esperientziaren bidez, ikasten dute absolutu gisa irakatsi zitzaizkien arauak erlatibistak direla berez. Zentzuz eratutako arauak —ez ukitu estufa bat— eta kulturalki erlatiboak diren arauetan oinarritzen direnak (etiketa-kodeak, adin jakin batera arte inorekin ez ateratzea) bereizten hasten dira, haur txikiek egiten ez duten mugaketa. Horrek autoritatea auzitan jar dezake arlo guztietan
Jakinduria
Jakinduria, hau da, esperientziaren bidez garatzen den bereizte- eta irizpen-gaitasuna, handitu egiten da hamalau urtetik hogeita bost urtera bitartean, eta, gero, egonkortu egiten da. Beraz, nerabezarotik helduarora igarotzean bereganatzen dute adinarekin lotzen den jakinduria mota. Jakinduria ez da adimenaren gauza bera: nerabeek ez dute nabarmen hobetzen adimen-testetan; izan ere, beren puntuazioak adin talde bereko beste pertsona batzuei dagozkie, eta kokapen erlatiboa ez da aldatzen: guztiak erritmo berean heltzen dira, gutxi gorabehera.
Arriskuak hartzea
Nerabeek jasandako lesio gehienak arrisku-jokabideekin lotuta daudenez (alkoholaren eta drogen kontsumoa, ausarkeriaz edo entretenimenduz gidatzea, babesik gabeko sexu-harremanak), nerabeek arriskuak hartzearen azpian dauden prozesu kognitibo eta emozionalei buruz asko ikertu da. Gai horri ekitean, garrantzitsua da bereiztea ea nerabeak joera handiagoa duten arrisku-portaerak (prebalentzia) egiteko, arriskuarekin zerikusia duten erabakiak helduen antzera edo bestela hartzen dituzten (prozesamendu kognitiboaren ikuspegia), edo prozesu berak erabiltzen dituzten baina gauza desberdinak baloratzen dituzten eta, beraz, ondorio desberdinak lortzen dituzten.
Jokabideari buruzko erabakiak hartzearen teoriak proposatzen du bai nerabeek bai helduek aintzat hartzea ekintza batek izan ditzakeen sariak eta ondorioak. Hala ere, ikerketek erakutsi dutenez, badirudi nerabeek garrantzi handiagoa ematen dietela sariei, batez ere gizarte-sariei, helduek baino.
Ikerketak pentsarazten du nerabeek eta helduek antzeko arriskua dutela, baina balio desberdinak dituztela eta, beraz, ondorio desberdinak ateratzen dituztela. Batzuek argudiatu dute onura ebolutiboak egon daitezkeela nerabezaroan arriskuak hartzeko joera handiagoan. Adibidez, arriskuak hartzeko asmorik gabe, nerabeek ez lukete izango beren jatorrizko familia uzteko motibazio edo konfiantza. Gainera, populazioaren ikuspegitik, onuragarria da arrisku gehiago hartzeko eta metodo berriak probatzeko prest dagoen gizabanako talde bat izatea, eta horrek helduenek jasotzen duten ezagutzaren elementu kontserbadoreenak indargabetzen ditu.
Arriskuak onartzeak ugalketa-abantailak ere izan ditzake: nerabeek beste lehentasun bat dute sexu-erakarpenean eta hitzorduetan, eta arriskuak hartzea beharrezkoa da bikote potentzialak txunditzeko. Ikerketek adierazten dute, halaber, oinarrizko sentsazioak bilatzeak eragina izan dezakeela arrisku-jarreran bizitzan zehar Izan ditzakeen ondorioak ikusita, sexu-portaera arriskutsua da, bereziki nerabeentzat. Sexu-harremanak babesik gabe izatea, antisorgailu eskasak erabiltzea (adibidez, abstinentzia-sindromea), sexu-bikote anitzak izatea eta komunikazio eskasa izatea dira gizabanakoaren eta/edo gizartearen arriskua areagotzen duten sexu-portaeraren alderdi batzuk.
Inhibizio
Arriskua hartzeko joera handiagoari dagokionez, nerabeek jokabidearen inhibizio hondatua dute, eta desagertzeko ikaskuntzan defizitak dituzte.. Horrek ondorio garrantzitsuak ditu arrisku-jarreretan parte hartzeko, hala nola sexu ez-seguruan edo legez kanpoko drogen kontsumoan, nerabeek aukera gutxiago baitute etorkizunean emaitza negatiboak izan ditzaketen ekintzak inhibitzeko. Fenomeno horrek ondorioak ditu, halaber, desagertzeko printzipioan oinarritutako jokabide-tratamenduetan, hala nola, antsietaterako edo drogazaletasunerako azaleko esposizio-terapian.. Iradoki izan da inhibizio kaltetuak, bereziki desegiteak, lagundu dezakeela azaltzen nerabeek intolerantziarekiko intolerantzia bilatzeko duten joera, baita mendekotasunerako jokabide-tratamenduaren ondoren ere.
Garapen psikologikoa
G. Stanley Hall-en nerabezaroa 1904an argitaratu zenean hasi zen psikologia nerabearen azterketa formala. Hall Amerikako Elkarte Psikologikoko lehen presidentea izan zen, eta nerabezaroa, batez ere, barne-asalduratzat eta asalduratzat hartu zuen (sturm und drang). Gazteriaren ulermen hori giza portaera ulertzeko bi modu berritan oinarritu zen: Darwinen teoria ebolutiboa eta Freud-en teoria psikodinamikoa. Hark uste zuen nerabezaroa gure arbasoen aldaketa filogenetikoaren irudikapena zela, primitiboa izatetik zibilizatua izatera. Hall-en baieztapenak ez ziren eztabaidatu mendearen amaiera arte, Erik Erikson eta Anna Freud bezalako psikologoak nerabezaroari buruzko teoriak formulatzen hasi zirenean. Freud-ek uste zuen gazteriarekin lotutako istilu psikologikoak biologikoki eta kulturalki unibertsalak zirela; Erikson-ek, berriz, identitate-eraketaren eta rol-betetzearen arteko dikotomiari begiratzen zion. Bere teoriekin ere, hiru psikologo horiek ados egon ziren nerabezaroa asaldura eta nahasketa psikologikoko garaia zela. Nerabezaroko alderdi ez hain nahasiak, hala nola parekoen harremanak eta eragin kulturala, neurri handi batean ez ziren kontuan hartu 80ko hamarkadara arte. 1950eko hamarkadatik 80ko hamarkadara arte, jokamolde-ereduak deskribatzea zen landa-lanaren ardatza.
1984an, Nerabeen Ikerketarako Elkartea (SRA) nerabeen psikologia aztertzen zuen lehen erakunde ofiziala izan zen. Talde honek lantzen dituen lehenengo gaietako batzuk hauek dira: natura versus nerabezaroari buruzko eztabaida elikatzea; nerabeen eta haien ingurunearen arteko elkarreraginak ulertzea; eta nerabeen portaera interpretatzean kultura, gizarte-taldeak eta testuinguru historikoa kontuan hartzea.
Jeremy Griffith bezalako biologo ebolutiboek paralelismoak egin dituzte psikologia nerabearen eta arbaso hominidoetako gizaki modernoen garapenaren bilakaeraren artean, filogenia laburbiltzen duen ontogeniaren adierazpen gisa..
Identitatearen garapena
Identitatearen garapena nerabearen bizi-zikloaren etapa bat da Gehienentzat, identitate-bilaketa nerabezaroan hasten da. Urte hauetan, nerabeak prest daude portaera eta itxura ezberdinak 'frogatzeko´', nor diren jakiteko. Haien nortasuna aurkitu eta nor diren jakin nahian, askotan identitate desberdinak frogatuz, hobeto datorkiena aurkitzeko. Identitatea garatu eta mantentzea (nerabezaroko urteetan) zeregin zaila da, familiako bizitza, ingurumena eta estatu soziala bezalako hainbat faktoreren ondorioz. Azterketa enpirikoek iradokitzen dute prozesu hori zehaztasun handiagoz deskriba daitekeela identitatearen garapen gisa ulertzen bada, baina aldaketa-prozesu arau-emaile bat berresten du, bai edukian, bai bere buruari buruzko pentsamenduen egituran. Nortasunaren garapenaren bi alderdi nagusiak auto-argitasuna eta autoestimua dira. Nerabezaroko urteetan hartutako erabakiek geroko bizitzan eragina izan dezaketenez, nerabezaroaren erdiko autokontzientziaren eta autokontrolaren maila altuek erabaki hobeak hartzera eramango gaituzte helduarorako trantsizioan. Ikertzaileek hiru ikuspegi orokor erabili dituzte identitatearen garapena ulertzeko: autokontzeptua, identitate zentzua eta autoestimua. Nerabezaroko urteek gazte helduen talde zehatzagoa sortzen dute. Nerabeek arreta handia jartzen dute eta beren itxurari denbora eta ahalegin handiagoa eskaintzen diote gorputza aldatu ahala. Haurrek ez bezala, nerabeek beren burua aurkezteko ahalegina egiten dute (1991). Nerabe bat hazten den inguruneak ere garrantzi handia du identitate-garapenean. American Psychological Association elkarteak egindako ikerketek erakutsi dutenez, gutxiago lagundutako hazkuntza izandako nerabeek zailtasun gehiago dituzte beren nortasuna garatzeko.
Autokontzeptua
Nerabeek hainbat "possible selves" kontzeptualiza ditzakete,[98] bihur daitezkeenak, eta beren hautapenak epe luzean izan ditzaketen aukerak eta ondorioak. Aukera horiek aztertzea aldaketa latzak izan daitezke autoaurkezpenean, nerabeak nolakotasunak eta portaerak hautatu edo baztertu ahala, benetako nia ni idealerantz (nerabeak izan nahi duena) eta ni beldurgarritik urrun (nerabeak izan nahi ez duena) bideratzen saiatuz. Askorentzat, gorespen horiek deserosoak dira, baina badirudi lorpena motibatzen dutela idealarekin bat datorren portaera baten bidez eta gerta litekeen izaeraren bestelako portaera baten bidez.
Autokontzeptuko goraipamen berriak, "desberdintze" deritzenak, nerabeak bere jokabidean eta besteen pertzepzioetan dituen testuinguru-eraginak ezagutzen dituen heinean gertatzen dira, eta bere ezaugarriak kalifikatzen hasten da bere burua deskribatzeko eskatzen zaionean. Diferentziazioa erabat garatuta agertzen da nerabezaroan. 7.-9. mailetan goia joatea, nerabeek beren burua deskribatzeko erabiltzen dituzten nortasun-ezaugarriek testuinguru zehatzetara aipatzen dute, eta, beraz, elkarren aurka egon daitezke. Autokontzeptuan eduki ez-koherenteak aitortzea larritasun-iturri ohikoa da urte hauetan (ikus Dissonantzia kognitiboa ), baina estutasun horrek nerabeei mesede egin diezaieke egiturazko garapena bultzatuz.
Identitate zentzua
Nerabeengan egozentrismoak bere kideen taldeetan garrantzitsua sentitzeko eta onarpen soziala gozatzeko nahia sortzen du. Autokontzeptuaren alderdi gatazkatsuek ez bezala, identitateak auto-egonkortasunaren zentzu koherentea adierazten du zirkunstantzietan zehar eta iraganeko esperientziak eta etorkizuneko helburuak barne. Denek dute autokontzeptua, Erik Eriksonek, berriz, denek ez dutela identitatea guztiz lortzen defendatu zuen. Eriksonen garapen-faseen teoriak identitate-krisia barne hartzen du, zeinetan nerabeek aukera desberdinak aztertu eta beren atal desberdinak integratu behar dituzten beren sinesmenekin konpromisoa hartu aurretik. Prozesu horren konponbidea «identitatearen lorpenaren» etapa gisa deskribatu du, baina, era berean, nabarmendu du erronka identitarioa «inoiz ez dela guztiz konpontzen behingoz momentu batean». Nerabeak beren burua definitzen hasten dira jendetzaren kidetasunaren arabera. "Arropak nerabeei identitate berriak aztertzen laguntzen die, gurasoengandik bereizten eta kideekin lotzen". Modak protagonismo handia izan du nerabeek «bere burua aurkitzeko» orduan; Moda beti eboluzionatzen ari da, eta hori nerabeen nortasunaren aldaketaren bilakaerarekin bat dator. Nerabeek beren nortasuna definitzen saiatzen dira, modu kontzientean beren buruak estilo ezberdinetan jarriz, hobekien egokitzen dena aurkitzeko. Saiakerak eta akatsak, hautematen den irudia eta besteek erantzuten eta ikusten duten irudiarekin lotzean, nerabeari nor den ulertzeko aukera ematen diote.
Moda nerabeengan eragiteko eboluzionatzen ari den bezala hedabideek ere. "Bizitza modernoa pantailetan, orrietan eta iragarkietan haragi-bota amaigabe baten artean gertatzen da". Baratze honek kontzienteki edo inkontzienteki erregistratzen du buruan, eta auto-irudiarekin arazoak sortzen ditu nerabezaroko identitate-sentsazioan laguntzen duen faktore bat. James Marcia ikertzaileak etapa hauetan gizabanakoaren aurrerapena probatzeko egungo metodoa garatu zuen.
Geroztik egindako ikerketek agerian uzten dute auto-azterketa nerabezaroan hasieran hasten dela, baina identitate-lorpena oso gutxitan gertatzen da 18 urte baino lehen. Unibertsitateko lehen urteak identitatearen garapenean nabarmen eragiten du, baina moratoria psikosoziala luza dezake, aurreko konpromisoak berriro aztertzea eta beste aukera batzuk aztertzea bultzatuz, ebazpena bultzatu gabe. Gehienetan, frogak Eriksonen etapak onartzen ditu: bakoitzak hasieran iragarri zituen nortasun-ezaugarriekin erlazionatzen du. Azterketek ere baieztatzen dute etapen iraunkortasuna; identitatearen garapenean ez dago azken punturik.
Ingurunea eta identitatea
Nerabearen giroak izugarrizko garrantzia du nortasunaren garapenean Nerabeen ikasketa gehienak klase ertaineko ume zuriei egiten zaizkien arren, ikerketek erakusten dute zenbat eta heziketa pribilegiatuagoa izan, orduan eta arrakasta handiagoa dutela euren identitatea garatzen. Nerabearen nortasuna eratzea une erabakigarria da bere bizitzan. Duela gutxi ikusi da eredu demografikoek helduarorako trantsizioa XX. mendearen erdialdean baino urte gehiagoan gertatzen ari dela iradokitzen dutela. Alde horretatik, gaztaroa, nerabezaro berantiarra eta heldu goiztiarra hartzen dituen garaia, bizitzako etapa gailentzen da. Ondorioz, zenbait faktore, garrantzitsu bihurtu dira garapen horretan. Hainbat faktorek nerabe baten gizarte-identitatea garatzen laguntzen dute konpromisotik, aurre egiteko gailuetatik, sare sozialetaraino. Faktore horiek guztiak nerabeak hazten den inguruneak eragiten ditu. Heziketa pribilegiatuagoko umeak aukera gehiago eta egoera hobeak izaten ditu oro har. Hiri barruko edo krimenek bultzatutako auzo bateko nerabe batek bere garapenerako kaltegarria izan daitekeen ingurune baten eraginpean egotea litekeena da. Nerabezaroa garapen prozesuan aldi sentikorra da, eta une horretan gauza okerrak esposizioak eragin handia izan dezake etorkizuneko erabakietan. Aldirietako komunitate politetan hazten diren haurrak ingurune txarretan jasaten ez diren bitartean, litekeena da euren identitateari mesede egin diezaioketen jardueretan parte hartzea eta identitatearen garapen arrakastatsuago batean laguntzea.
Sexu-orientazioa eta identitatea
Sexu-orientazioa "genero bateko edo gehiagoko pertsonenganako joera erotiko bat, gehienetan erakargarri sexual edo erotiko gisa deskribatua" bezala definitu da. Azken urteotan, nerabezaroan sexu-joera nola garatzen den ulertu nahi izan dute psikologoek. Zenbait teorialariren ustez, garapen-bide posible ezberdin asko egin daitezke, eta gizabanako batek jarraitzen duen bide espezifikoa bere sexuaren, orientazioaren eta pubertaroaren hasierara iritsi zenean zehaztu daitekeela.