Milurtekoko_Garapen_Helburuak
Milurtekoko Garapen Helburuen muga batzuk
Pobrezia fenomeno multidimentsionaltzat ulertzea heldu izan den arren, MGHak duen adierazle nabarmenena diru-sarrerenak izaten jarraitzen du. Pertsona bat muturreko pobrezian dagoela ulertzen da bere diru-sarrerak 1,25$/eguneko baino gutxiago denean, Munduko Bankuak erabiltzen duen irizpide klasikoa. Horregatik, MGHak pobreziaren aldeko ikuspegi zabalagoa izan beharko zuela uste dute batzuk, eta ez bakarrik diru-sarreren ingurukoa. Horrela pobreziaren kontrako borrokan osasunerako, hezkuntzarako eta merezia den lan baterako aukera izatea moduko aspektuak ere sartzea. Klima aldaketaren ondorioz efektu kaltegarriak gauzatzen dira gizartean, hori ekiditeko nahian Iparraldeko herriak arauak sortzen dituzte, beraiek dira termino absolutuetan kutsaduran gehien eragiten dutenak eta. Hala ere, herrialde hauek beraiek sortutako arauak behin eta berriz ez dituzte betetzen, pertsona pobreen kalterako, beraiek dira eta klima aldaketen ondorioak gehien pairatzen dituzten pertsonak. Pobreziarekin bukatzeko hiritar guztien parte-hartzea behar da. Pobrezia ekiditeko pertsona txiroak “ahotsik gabe” uztea eta ezarritako neurrien “hartzaile” gisa soilik uztea, pertsona gisa duten duintasuna eta hien garapenerako eragile aktibo bilakatzearen aukera kentzea da. Milurtekoko Helburuek giza garapenaren politika ahaztu egiten dute. Helburu hauek, herrien garapenerako gidatzat, demokrazia, hiritarren parte-hartzea eta giza eskubideak indartu beharko lituzkete. ALBOAN proiektua, elikagaien produkziorako herritarren gaitasunak hobetzen diharduen hainbat proiektutan laguntza ematen ari da Afrikan, herri horien elikadura segurtasuna eta subiranotasuna sustatzeko asmoarekin. Nekazarien ezagutzak eta gaitasunak sendotzen dihardute, formazioaren, auzoko nekazarien arteko ezagutzen elkartrukatzearen eta jarraipen teknikoaren bitartez. 2000. urtean, Milurtekoko Deklarazioarekin hasitako bidearen beste pauso bat da Accrako Foroa. Milurtekoko Helburuen zortzigarren helburuarekin loturik dago, garapenerako aliantza mundial bat sortzea, beste zazpi helburuak betetzen laguntzeko. Aliantza honek, herri aberatsetatik fondo gehiago lortzeko helburua du eta fondo hauek era eraginkorrago batean erabiltzea. Izan ere, duela gutxi sinatutako Accra Ekintza Plana lorpen nabarmenetako bat jabetza kontzeptuan, gaur egun esplizituki barne hartzen ditu parlamentuek, tokian tokiko gobernuen eta elkarte zibilak, eta beren gaitasunak hobetzeko konpromisoa barne hartzen ditu. Herrialde hartzaileak ere erabakietan eragitea lortu dute, beraien instituzio propioen erabilera eta administrazio sistemak indartzeko, herrialde emaileak ezarritako sistema paraleloen laguntzak kudeatzeko. Beste aurrera pauso bat, txikia, Hegoalde-Hegoalde lankidetzaren aitorpena izan da, egunero indar gehiago duena. Txanponaren beste aldea, herrialde emaileen adierazleak, Estatu Batuek, Japoniak eta Munduko Bankuak protagonizatzen dute, talde progresiboen (hala nola EB eta Herrialde Nordikoak) jarreren aurkako blokeoa eraginez. Era berean, ez dira lortu eraginkortasunerako premiazko eta erabakigarriak diren bi helburu konpontzea: herrialde hartzaileen gaineko baldintzen inposaketa murriztea, (oinarrizko zerbitzuen pribatizazioa, adibidez) herrialde txiroetan zoritxarreko ondorioak dituena eta diru laguntzen fondoen erabilera mugatzea, herrialde emaileen enpresen mesederako, laguntza tekniko eta kontratuen bidez. Azken finean, Accrak begi bistakoa indartu du: herrialde emaileen gobernuek izan dituzten konpromisoak betearazteko izan duten maila ahula eta laguntzarako arkitektura berri bat eraikitzeko ariketa politiko bat egiteko beharrizana.