cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les Mureaux
Etxebizitza
2007an 11.782 etxebizitza zeuden, 10.943 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 804 hutsik zeuden. 3.753 etxeak ziren eta 7.970 apartamentuak ziren. 10.943 etxebizitza nagusietatik 4.554 bere jabearen bizilekua ziren, 6.188 alokairuan okupaturik zeuden eta 201 doan lagata zeuden; 406 etxek gela bat zuten, 1.280 etxek bi zituzten, 3.433 etxek hiru zituzten, 3.332 etxek lau zituzten eta 2.493 etxek bost zituzten. 6.210 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 5.918 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2.619 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Les Mureaux udalerrian 10.456 unitate fiskal zeuden, 34.205,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.298 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 1.282 komertzioetatik, 21 erauzte enpresak ziren, 19 janari enpresak ziren, 12 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 4 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 45 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 199 eraikuntza enpresak ziren, 342 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 55 garraio enpresak ziren, 75 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 55 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 46 finantziazio enpresak ziren, 46 higiezinen enpresak ziren, 187 zerbitzu enpresak ziren, 128 administrazio publikoko enpresak ziren eta 48 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 315 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa, 2 lan bilaketa bulegoak, 2 posta bulegoak, 11 banku bulegoak, 1 funeraria, 20 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 5 autoeskolak, 27 igeltseroak, 25 margolariak, 17 zurginak, 20 iturginak, 32 argiketariak, 54 eraikuntza enpresak, 18 ile apaindegiak, 3 albaitariak, 4 aldi baterako lan enpresak, 47 jatetxeak, 15 higiezinen agentziak, 4 tintoreriak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 95 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 3 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 17 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 16 okindegiak, 15 harategiak, 1 arraindegi zen, 7 liburu dendak, 15 arropa dendak, 3 etxerako tresna dendak, 1 zapata-denda zen, 1 elektrotresna denda zen, 2 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen, 1 drogeria zen, 2 lurrin-dendak, 2 bitxi-dendak eta 4 lore-dendak ziren.
2000. urtean Les Mureaux udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1, 8 botika eta 3 anbulantzia zegoen.
2009an 11 haur-eskola eta 12 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Les Mureaux udalerrian 3 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 2 hezkuntza orokorreko lizeo.Bigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.629 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 1.450.
Les Mureaux udalerriak goi-mailako hezkuntza ez unibertsitarioko osasun-formakuntzako zentro bat zuen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Crotaphytus dickersonae
Crotaphytus dickersonae Crotaphytus generoko animalia da. Narrastien barruko Crotaphytidae familian sailkatuta dago.
Melissa Rauch
Melissa Ivy Rauch (New Jersey, 1980ko ekainaren 23a) estatubatuar aktorea da. The Big Bang Theory telesailean Bernadette Rostenkowskiren rola antzezteagatik da ezaguna.
Iurretako dantzariak
Iurreta herri dantzari bezala ezagutzen da aspalditik eta Mikel Deuna Dantza Taldea elkartearen sorrera ofiziala baino lehen ere hainbat herritarrek dantzatu zuten herri eta auzoetako plazetan. Gaur egun, elkarte bakar baten barnebiltzen dira herriko dantzariak, baina ez da horrenbeste auzo edo kofradia bakoitzak bere dantza taldea zeukala. Tokian tokiko auzotarrez osatutako dantza taldeak izaten ziren auzoetako plazetara irteten zirenak eta euskal folklorea sustatzen zutenak.
Historia
Iurretan aspalditik dantza egiten dela esan dugu baina zehazki ez dakigu noiztik. Iurretako dantzariek 2004.urtean argitaratutako liburuaren arabera, kristo aurretik Ptolomeok ondorengo deskribapen hau egiten zuen; "Iretargi beteko gabetan egiten dabez euren jaiak. Hor dihardute, zein banan-bana zein taldeka, hankak zeinek gorago jaso..." Berrehun urte baino gehiago ere pasa dira Voltaire Frantsesak "Pirene mendietan bizi den herri dantzaria da euskaldunen herria".
Argitalpenak
Ondorengo argitalpenak egin edota egiten lagundu dute Iurretako dantzariek:
Santa María del Real
Santa María del Real Hondurasko Olancho departamenduko udalerri bat da. 230.8 km²ko azalera du eta 2013ko datuen arabera 10289 biztanle zituen.
Eduardo Velasco López Cano
Eduardo Prudencio Velasco López Cano (Gasteiz, 1853 - 1920) arabar irakasle eta politikaria izan zen.
Madrilen Filosofia eta Letrak ikasi ondoren, jaioterrian Institutuko katedraduna izan zen. "Euskal Erria" aldizkariko ohiko zutabegilea izan zen, eta bertan bere lan asko agertu ziren. 1871. eta 1874. urteetan Gasteizko zinegotzia izan zen. Liga Foral Autonomistako diputatu probintzial aukeratua, 1905 eta 1909 artean Arabako Diputazioko Lehendakari izan zen, non beste diputazioekin lankidetza estua bultzatu zuen, bereziki itundutako erregimenaren defentsan.
Mango
Mangoak tropikoarteko fruta bat da, mami haragitsu eta zapore gozoduna da, Mangifera genero loredunak sortua. Espezie gehienak naturan aurki daitezke, mango basati gisa. Generoa Anacardiaceae familiaren barruan sailkatzen da.
Béla Fleck
Béla Anton Leoš Fleck (1958ko uztailaren 10a, New York), estatubatuar banjo-jotzaile bat da. Berritzailea eta banjo jotzaile aparta da, New Grass Revival eta Béla Fleck and the Flecktones taldeekin ezagun egin zen, barkarka ere diskoak argitaratzen ditu.
Mango
Deskribapena
Fruitu borobil obalatua da 50g eta 2 kg arteko pisua eduki dezakeena. Hasiera batean azala berdea izaten du baina heltzerakoan kolore gorrixkak hartzen ditu eta amaieran ardo kolorea izaten du, gorri-morea. Barnealdeko haragia hori-laranja da, barietatearen arabera argiagoa edo ilunagoa. Barnean gordeta hazi handi bat izaten du estalki iletsu batek babestuta.
Historia
Mangoek Hegoaldeko Asian dute jatorria, baina Mangifera indica espeziea mundu osoan zehar banatu da, eta gaur egun tropikoko landarerik hedatuena da. Beste Mangifera espezie batzuk, adibidez Mangifera foetida maila lokalean landatzen da.
Mangoa India, Pakistan, Filipinak eta Bangladesheko zuhaitz nazionala da.
Konpainia noblean
Konpainia noblean Anjel Lertxundik idatzitako eleberri bat da, 2004an Alberdania argitaletxeak plazaratua.
Abu Said Gorgani
Abu Said Gorgani (persieraz : ابو سعید گرگانی) IX. mendeko persiar matematikaria eta astronomoa izan zen, egungo Irango Gorgan hirikoa.
Geometria arazoei buruzko tratatu bat eta meridianoaren diseinuari buruzko beste bat idatzi zituen.
Kermoroc'h
Kermoroc'h (bretainieraz Kervoroc'h) Côtes-d'Armor departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Vyšný Slavkov
Vyšný Slavkov Eslovakiako udalerri bat da, Levočako barrutian kokatuta. 17,18 km²ko azalera du eta 265 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1347. urtekoa da.
Heliópolis (Bahia)
Heliópolis Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
John Gielgud
John Gielgud, jaiotza-izenez Arthur John (Londres, Ingalaterra, 1904ko apirilaren 14a - Londres, 2000ko maiatzaren 21a) britainiar antzezle, zinema-zuzendari eta produktorea izan zen.
Biografia
Alfred Hitchcock zuzendariaren "Agente sekretua" (1936) filmean antzeztu zuen zinemako lehengo paper garrantzitsua, eta harrezkero egindako filmetan aipagarriak dira ondoko hauek: "Lehen Ministroa" (1941), "Julio Zesar" (1953), "Rikardo III.a" (1955), "Becket" (1964), "Kanpai hotsak gauerdian" (1966), "Arrantzalearen Oinetakoak" (1968), "Orient Expresseko hilketa" (1974), "Probidentzia" (1977), "The Elephant Man", "Orkestra zuzendaria" (1980), "Chariots of Fire" (1981), "Arthur, urrezko mutilzaharra" (1981, Bigarren mailako antzezlearen Oscar saria), "Distira ilunbean" (1991), First Knight (1995), Shine (1996), Elizabeth (1998).
Valdenocedako dorrea
Valdenocedako dorrea edo Fernández Velascotarren dorrea Burgos probintziako Merindad de Valdivielsoko Valdenoceda herrian dagoen defentsa eta Trueba ibaia zaintzeko egin zen dorrea da. XIII. mendean eraikia, kultura ondasuna bezala babestuta dago. Historikoki Pedro Fernández de Velascok, Haroko I. kondeak, (1399-1470) berregin zuen.
Historia
Jatorrizko eraikina Salinasko jaunarena zen eta, antza, XIII. mende-XIV. mendean eraiki zen. XV. mendean Velascotarren familiara pasa zen eta hauek berregin zuten. XVI. mendean hustuta gelditu zen. Erorkinaren egoeratik XIX. mendean atera zuten. 1962an Enrique de Villamorrek, Salinasko dukeak, erosi zuen gaur egungo itxura eman zion. Bere jatorrizko itxura gorde nahian XIII. mendeko leiho gotikoak Ciudad de Medinako San Frantziskoren komentutik eraman ziren. Halaber, berrikuntzan elementu gotikoak errespetatu zituzten: saieterak, apaingarriak, Velasco familiaren armarriak... Gaur egun Villamor Salinas Etxea da eraikinaren jabea.
Ezaugarriak
Laukizuzen oinplanta du, hogei metroko garaiera eta horma sendoak, almenekin burututa. Barrutik hustuta eta sasiez gainezka dago.
Babespena
Frankismoaren garaian lehenengo babesa jaso zuen, 1949ko apirilaren 22an. Dekretua maiatzaren 5ean Boletín Oficial del Estado aldizkarian plazaratu zen. 1985ean Espainiako Kultura ondasunaren izendapena jaso zuen. 2013an babesaren perimetroak ezarri zizioten.
Gaur egun Ondarearen Zerrenda Gorrian dago batez ere nahiko utzita dagoelako.
Hifumi Abe
Hifumi Abe (Kobe, Hyōgo (Japonia), 1997ko abuztuaren 9a) judo borrokalari japoniarra da.
Artzainaren jauzia
Artzainaren jauzia edo "Salto del Pastor" edo "Brinco" gazteleraz, Kanariar Uharteetako jarduera tradizionala da, hango artzainek erabilitakoa. Makila luze batzuetaz baliatuta, haitzetatik jaisteko antzinako teknika bat da. Beheko partean, makilek metalezko zatia daukate, lurrean tinko sartu eta eusteko. Tenerife, La Palma, La Gomera eta El Hierro uharteetan "lanza" edo "astia" izena hartzen dute makilek, 3 eta 4 m-koak direnak. Gran Canarian, "Garrote" en (3 m, 2.7 kg). Eta Fuerteventura eta Lanzaroten, "lata" (2.5-3 m).
The Fabelmans
The Fabelmans 2022ko Steven Spielberg estatubatuar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Sinopsia
Spielbergen haurtzaroari eta gaztaroari buruzko film erdi autobiografikoa da, 1950eko eta 1960ko hamarkadetan girotua. Arizonako Sammy Fabelman haurrak familia sekretu suntsitzaile bat aurkituko du, eta aztertuko du nola filmen botereak lagun diezaiokeen istorioak kontatzen eta bere nortasuna eratzen.
Kerpert
Kerpert (bretainieraz Kerbêr) Côtes-d'Armor departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
São Domingos (Bahia)
São Domingos Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Silca
Silca Hondurasko Olancho departamenduko udalerri bat da. 255,55 km²ko azalera du eta 2013ko datuen arabera 7.779 biztanle zituen.
Harri Garmendia
Harri Garmendia Aierza (Beasain, 1966ko ekainaren 18a -) gipuzkoar igerilari olinpiko ohia da.
Los Angelesko Olinpiar Jokoetan 100 eta 200 metroko tximeleta-igeriketan eta 100 metroko estilotan parte hartu zuen.
Mesalina balfouri
Mesalina balfouri Mesalina generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.
Pagrus africanus
Pagrus africanus Pagrus generoko animalia da. Arrainen barruko Sparidae familian sailkatzen da.
Gambelia
Gambelia Crotaphytidae familiako genero bat da. Ameriketako Estatu Batuetako mendelbadean eta Mexikon bizi dira.
Hil orduko bizi
Hil orduko bizi Arkada Social taldearen laugarren diskoa da, 2013an Mauka Musikagintza diskoetxeak CD formatuan argitaratua. 2016ko apirilaren 22an CROM Records zigiluak binilozko LP formatuan argitaratu zuen.
Puybarban
Puybarban Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Puybarban udalerrian erroldatutako biztanleak 424 ziren. Familiak 155 ziren, horien artean 22 pertsona bakarrekoak ziren (9 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 77 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 56 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 183 etxebizitza zeuden, 157 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 178 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 157 etxebizitza nagusietatik 121 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 33 etxek lau zituzten eta 107 etxek bost zituzten. 134 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 72 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 79 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 246 ziren, horien artean 167 aktiboak ziren eta 79 inaktiboak ziren. 167 pertsona aktiboetatik 142 lanean zeuden (78 gizon eta 64 emakume) eta 25 langabezian zeuden (8 gizon eta 17 emakume). 79 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Puybarban udalerrian 159 unitate fiskal zeuden, 426 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.714,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 2 igeltseroak, 3 zurginak, 1 iturgina eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Puybarban udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 315 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nadia Anjuman
Biografia
Familia ugari baten seigarren alaba zen. Afganistango Taliban gobernuak emakumeei idaztea eta irakurtzea debekatzen zien eta horren ondorioz, bigarren hezkuntzako eskola bi urte beranduago bukatu zuen Nadiak. Talibanentzat aita batek alabari idazten irakasten bazion, heriotza-zigorra merezi zuen. Emakumeek lan egitea, ikastea edo ozenki barre egitea debekatuta zuten. Josi eta brodatu baino ezin zezaketeen egin. Anjuman Herateko Jostunen Zirkuluko kidea izan zen idazlea eta Urrezko Orratza joskintza eskolan astean hiru alditan biltzen ziren; bilera horiek Rahyab irakaslearen etxean egiten zuten eta bilerak literatura ikasteko baliatzen ziren. Emakume horiek debekatuta zeuden idazleen lanak aztertzen zituzten: William Shakespeare, Honoré de Balzac, Fedor Dostoievski, Charles Dickens, Lev Tolstoi, James Joyce eta Vladimir Nabokov, besteak beste. Harrapatuak izanez gero, urkamendian hiltzen zituzten.
Gurasoek Farid Ahmad Majid Mia-rekin ezkontzera behartu zuten. Gizona Literatura lizentziaduna zen, filologiako irakaslea eta Herateko Unibertsitatearen langile administratiboa.
2005ean, Nadia Anjumanek, Herateko Unibertsitatearen ikaslea zenean, bere lehen liburua plazaratu zuen: Gol-e dudi (‘Lore keztua’) edo, agian, Gul-e-dodi (‘Lore gorri iluna’). Liburu horretan Afganistanen emakumeek jasaten zuten errepresioa kontatu zuen. Liburua ezaguna egin zen Afganistanen, Pakistanen eta Iranen. Liburu horretan Afganistango emakumeek pairatzen zuten errepresioa adierazten zuen. Christina Lamb idazleak, orduan, Herateko Jostunen Zirkuluei buruz idatzi zuen.
Heriotza
2005eko azaroaren 4an, poliziak bere Harateko etxean hilda aurkitu zuen Nadia. Geroago, poliziaren buru batek senarrak emakumea kolpatu zuela aitortu zuela azaldu zuen. Senarraren arabera, berak ez zuen hil, poetak bere buruaz beste egin omen zuen. Ofizialki, idazlea buruan zuen ebaki baten ondorioz hil zen, baina susmagarri nagusiak ziren senideak; besteak beste, autopsia ez egitea lortu zuten. Amaginarreba eta senarra espetxeratuak izan ziren. Senarrak bera inozentea zela behin errepikatu zuen. Haren bertsioaren arabera emazteari xaplasteko bat baino ez zion eman. Ondoren, emakumea bere gelara joan zen eta han pozoia hartu omen zuen eta ondoren zer egin zuen senarrari aitortu. Baina argumentazio horrek ez zuen Maria Bashir fiskala konbentzitu zeren eta senarrak, pozoiarena jakinda (egia baldin bazen) ez zuen emakumea ospitalera eraman lau ordu pasa arte. Bahram Saíd, bikotearen semea, amaren heriotzaren unean sei hilabete zituen.
Buncey
Buncey Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Buncey udalerrian erroldatutako biztanleak 379 ziren. Familiak 152 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 179 etxebizitza zeuden, 153 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 178etxeak ziren. 153 etxebizitza nagusietatik 137 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 72 etxek bost zituzten. 141 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 118 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 17 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 236 ziren, horien artean 179 aktiboak ziren eta 57 inaktiboak ziren. 179 pertsona aktiboetatik 161 lanean zeuden (93 gizon eta 68 emakume) eta 19 langabezian zeuden (8 gizon eta 11 emakume). 57 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Buncey udalerrian 160 unitate fiskal zeuden, 402 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.905 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Buncey udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Masamichi Yamada
Masamichi Yamada (山田 正道, 1981eko apirilaren 7a - ) Japoniako futbolaria da.
Zosterops hypoxanthus
Zosterops hypoxanthus Zosterops generoko animalia da. Hegaztien barruko Zosteropidae familian sailkatua dago.
Karma
Karma (कर्म; kamma) ekintza, lana edo egite bat da. Luzapenez arrazoiak eta efektuak lotzen dituen printzipio ispiritualari esateko erabiltzen da, norbanako baten ekintzak eta norbanako horrengan etorkizunean ekintza horrek izango duen eraginaren infulentzia lotzen ditu. Asmo onak edo ekintza onek karma ona eragiten dute, etorkizuneko poztasuna, asmo edo ekintza txarrek karma txarra edo etorkizuenko sufrimendua eragiten duten bitartean.
Karma zuzenki loturik dago berraragiztatzearekin Indiako erlijioetan. Eskola hauetan karmak orainaldian etorkizunari eragiten dio oraingo bizitzan, eta baita etorkizuneko bizitzen kalitatea, norbanakoaren saṃsāra.
Karmaren jatorria Indian badago ere, kontzeptu garrantzitsua da hinduismo, budismo, jainismo, sikhismo eta taoismoan.
Rotorua International Stadium
Rotorua International Stadium Zeelanda Berriko Rotorua hirian dagoen errugbi estadio bat da. 2002. urtean inauguratu zuten eta 25.800 eserleku ditu.
Karma
Karmaren legea
Karmaren legea efektua bere kausara egokitzen duen legea da, hau da, bizitzan egin dugun on edo txar guztiak ondorio onak edo txarrak ekarriko dizkigu bizitza honetan edo hurrengoetan.
Karmaren Legea "Jainkoaren justizia" bezala ezagutzen da hainbat erlijiotan, eta aldaezina da. Beti Dharma izeneko "lege jainkotiarra" du lagun, ekintza onak eta txarrak eta ondorioak orekatzen dituena.
Karmaren 12 legeak
Karma berraragitze edo berpizkunde kontzeptuarekin estuki lotuta dagoen ideia da. Izan ere, zure karma zenbat eta hobea izan, orduan eta bizitza hobea izango duzu berraragitu ondoren.
Karmaren legeak ez daude elkarrengandik deskonektatuta, baizik eta printzipio bakar baten parte dira. Ideia horri eusten dion zutabea dira, beraz, bide horretatik bizitza gidatzeko erabil daitezke. Karma lehenago edo beranduago itzultzen den bumerana bezalakoa da; beraz, ezin da haren aurrean soraio mantendu.
Karma Interneteko kulturan
Interneteko kulturak ekialdeko sinesmenetatik karma kontzeptua inportatu du, balio berria emanez. Zenbait gizarte-markatzailetan, zenbait interneteko komunitatetan, erabiltzaileei karma bat ezartzen zaie. Interneteko komunitate jakin batean ekarpen gehien, ekarpen hoberenak, egiten dituzten erabiltzaileek karma handia lortzen dute komunitate horretan.
Viana (Espírito Santo)
Viana Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Olivier Peter
Olivier Peter (Genova, 1988), Suitzar abokatua da, nazioarteko zuzenbide penalean eta giza eskubideetan aditua.
Parot doktrinarekin amaitu zuen abokatua eta Anna Gabrielen abokatua.
Zorion perfektua
Zorion perfektua Anjel Lertxundik idatzitako eleberri bat da, 2002an Alberdania argitaletxeak plazaratua.
2007an Amaia Gabantxok ingelesaratu zuen eleberria Nevadako Unibertsitateko CBS Center for Basque Studies departamenduaren laguntzari esker. Titulua "Perfect Happiness" jarri zion.
Schönholzerswilen
Schönholzerswilen Suitzako udalerria da. Turgovia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Zorion perfektua
Zineman
2009an izen bereko filma estreinatu zuten, Jabi Elortegik zuzendutakoa.
Barneko motz
Barneko motza, koratiloa  edo txalekoa ( Heg. )  mahukarik ez duen jantzia da, eskuarki atorraren, alkandoraren edo elastikoaren gainetik janzten dena. XII. menderako erabilia, Elvira Gonzalez Asenso adituaren arabera, egungo barneko motza XVIII. mendeko jaka militarretik dator, alkandoraren gainean eta soingaineko luzearen azpian zihoan jantzitik.
Rotorua
Rotorua (maorieraz Te Rotorua-nui-a-Kahumatamomoe) Zeelanda Berriko iparraldean dagoen Bay of Plenty eskualdeko hiri bat da. 2010ean 68.600 zituen.
Rotorua leku turistiko garrantzitsua da, bertako hiritarrentzat zein nazioartekoentzat. Jarduera geotermikoagatik eta geiserrengatik da ezaguna. Bertan dauden terma ugariek, Rotoruako galdaratik sortuak, erakarpen handia dute.
Biztanleria nagusiko maori etniakoa da, eta hiri elebiduna izendatu zuten 2017an.
Waiarikiko Teknologia Institutuaren egoitza ere Rotoruan dago.
Biron (Itsas Charente)
Biron Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Biron udalerrian erroldatutako biztanleak 234 ziren. Familiak 96 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 112 etxebizitza zeuden, 98 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 112etxeak ziren. 98 etxebizitza nagusietatik 79 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 12 etxek bi gela zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 50 etxek bost zituzten. 92 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 44 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 46 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 146 ziren, horien artean 111 aktiboak ziren eta 35 inaktiboak ziren. 111 pertsona aktiboetatik 100 lanean zeuden (55 gizon eta 45 emakume) eta 11 langabezian zeuden (3 gizon eta 8 emakume). 35 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Biron udalerrian 101 unitate fiskal zeuden, 248 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.466,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 argiketaria zen, 1 eraikuntza enpresa eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Biron udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 799 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Madonna (artea)
Madonna (Italieraz, ma donna, nire dama) Mariaren irudikapena da, bakarrik batzuetan, baina ohikoan edo bere seme Jesus altzoan edo ondoan duela. Irudi horiek eliza katolikoan eta ortodoxoan ikono inportanteak dira. Madonna eta haurra erako margolank garrantzitsuak dira halaber kristau ikonografian eta artearen historian. Ortodoxoen ikonografian Theotokos terminoa erabili ohi da, Jainkoaren ama, hala nola Vladimireko Theotokos ezagunaren kasuan.
Mariaren bizitzako beste irudi ikonografiko batzuei, adibidez, Deikundearen irudikapenei, ez zaie esaten Madonna.
Autoerretratua (Albrecht Dürer)
Autoerretratua Albrecht Dürer margolariak 1500ean, 29 urte zituenean, margotu zuen koadroa da. Municheko Alte Pinakotheken gordetzen da. Beste autorretratu batzuk badaude ere, ezagunena 1498koa da, Pradoko museoan gordetzen dena. Erretratu honi larruzko jantziaren egindako autorretratua bezala ezagutzen da ere.
Iguana (generoa)
Iguana Iguanidae familiako genero bat da. Amerika tropikalean bizi dira. Guadalpue eta Petite-Terre uhartetan populazio guztiaren herena bizi da.
Jefferson konderria (Washington)
Jefferson konderria (Jefferson County) Washingtonko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Port Townsend da. 2010eko zentsuaren arabera 29,872 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Jefferson konderriak 565,431 kilometro koadro ditu. Horietatik 98,275 ura dira. Beste 467,156 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 5,28 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 29,872 pertsonetatik 27,529 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 848 dira. 237 beltzak edo afroamerikarrak. 628 amerikar natiboak ziren eta 62 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 460 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 61 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 895 pertsonek kokatzen zuten.
Francisco Giner de los Ríos
Francisco Giner de los Ríos (Ronda, 1839ko urriaren 10a - Madril, 1915eko otsailaren 18a) espainiar pedagogoa eta idazlea izan zen. XIX. mendean, Karl Krause germaniar filosofoaren irakatsietan oinarriturik, Espainian indar handia izan zuen eta heziera liberala aldarrikatzen zuen krausismo higikundearen sustatzaile nagusia izan zen.
Bizitza
Bartzelonan eta Granadan zuzenbide-ikasketak egin ondoren Madrila joan zen bizitzera. Han, Julián Sanz del Río ezagutu zuen eta hark eman zion Krauseren irakaspenen berri. 1876. urtean Institución Libre de Enseñanza (Heziketa Libreko Erakundea) sortu zuen Madrilen, elizaren eta estatuaren mende zegoen heziketa-moldeak saihestu eta Europako pedagogia-metodo berrienak gauzatu ahal izateko. Espainiako intelektualengan eragin handia izan zuen erakunde hark. Han bildu ziren 1920. urte inguruan, esate baterako, García Lorca eta Rafael Alberti olerkariak, Luis Buñuel zinemagilea eta Salvador Dalí pintorea. Estudios sobre educación (1886, Heziketari buruzko azterketa), Filosofía y sociología (1904) eta Resúmen de filosofía del derecho (1912, Zuzenbide filosofiaren laburpena) dira bere idazlan nagusiak.
Hezkuntzari buruzko ikerketak
Estudios sobre la educación edo euskaraz, Hezkuntzari buruzko ikerketak liburuan, zera idatzi zuen:
Roberto Júlio de Figueiredo
Roberto Júlio de Figueiredo (1979ko otsailaren 20a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Avispa Fukuoka eta Oita Trinita.
Carlos Ajuria
Carlos Ajuria Urigoitia (Bilbo, - ?) arabar enpresaburu eta politikaria izan zen.
Bilbon jaio arren, bere bizitza pertsonala eta politikoa Araban egin zuen, hain zuzen ere bere aitonaren herrian, Araian, igaro zuen denbora gehien. Familiaren botere ekonomikoaren ondorio zuzena izan zen politikan izan zuten parte hartzea. Arabako probintziako diputatu aukeratu zuten 1901eko hauteskundeetan. Senataria ere (1910-1911, 1914-1917, 1919-1920, 1921-1923) izan zen.
Pagrus auratus
Pagrus auratus Pagrus generoko animalia da. Arrainen barruko Sparidae familian sailkatzen da.
Wolof (herria)
Wolof herria Mendebaldeko Afrikako talde etnolinguistikoa da, jatorria Senegal, Gambia, Mali eta Mauritanian duena. Biztanleriaren % 38,7 dira Senegalen. Woloferaz, Niger-Kongo familiako Atlantiko mendebaldeko hizkuntzaz, mintzatzen dira eta nekazariak dira gehienbat. Ezagunak dira wolof emakumeen janzkera eta apaingarriak: ile orrazkera bitxiak, urrezko bitxi ugari eta oso jantzi ikusgarriak erabili ohi dituzte. Gehienak musulman sunitak dira.
Isabel Bakedano
Isabel Bakedano Elvira (Mendabia, 1929 - Madril, 2018ko ekainaren 6a) nafar margolaria izan zen, XX. mendearen bigarren erdiko Euskal Herriko artistarik pertsonalenetakoa.
Bizitza
Txikia izanik bere familiarekin bizi zen Zaragozan. Lau urterekin marrazteko zaletasuna hasi zuen. 1938.an, Espainiar Gerra Zibila bitartean, bere aita Daniel hil zen pneumonia zela eta. Zaragozako Arte eta Lanbide Eskolan ikasi ostean, bere familiarekin Madrilera bizitzera joan zen non San Fernando Arte Ederren Errege Akademian ikasi zuen.
Bere lehendabiziko erakusketa 24 urterekin egin zuen. Madrilgo San Fernandoko Arte Ederren Errege Akademiako ikasketak 1957. urtean bukatu zituen. Jarraian oposizioen bitartez Iruñeko Arte eta Lanbide Eskolako marrazketa eta modelatuko irakasle plaza berenganatu zuen, non 1988ra arte aritu zen, erretretatu zen urtean. Iruñeko Arte eta Lanbide Eskolan egonda, José María Ascuntze eta Gerardo Sacristán irakasleekin Iruñeko Eskola sustatu zuen, modernotasun haize berriak sustatuz Juan José Aquerreta (Vianako Printzea Saria ren irabazlea izan zena 2003. urtean) Xabier Morrás, Elena Goñi, Mariano Royo Jiménez, Amaya Aranguren edo Pedro Salaberri bezalako zeinbait nafar artista-belaunaldien artean, zeinen obratan ikusi daiteke Isabelen eraginak.
Isabelen izena 70eko hamarkadaren hasieran idatzitako Arte Plastikoen Adierazpenaren ziriborroaren sinatzaileen artean aurki daiteke. Adierazpenean Estatuaren politika artistikoarekin bat ez zetorrela adierazteko idatzi zen.
Lanak
Haren margolanek lehendabiziko unetik izen ona eta aitortza izan zuten beste garaikideen artean. Bere 50eko hamarkadako lanak modu adierazkorrean azaltzen dute bere arteko dohain naturala. Obra hauetan ikusi daiteke marrazketa garbia eta segurua zen harrena eta kolore liluragarriekin. Bere lehendabiziko pauso hauetan nabari da bere estiloa bilatzeari ekin ziola azkar eta bizitasunez.
1960ko eta 1980ko hamarkaden artean, irakaslea zen arren, adi egon zen garaiko joera artistikoei eta errealismoaren eta abstrakzioa ren eraginpeko obrak egin zituen. Bere lana garaiko joera artistikoekin lotuta garatu zen, hala nola errealismo soziala, figurazio berria, etxe munduko eta publizitateko irudi pop-ekin. Hirurogeiko hamarkadako Madril go arte-panoraman eragina izan zuen bere obra, batez ere 1963.an Madrilgo Atril galerian aurkezturiko obra errealisten erakusketarekin.
Bere estiloari dagokionez klasikoa zen, Italiako Errenazimenduko marrazki klasizistan oinarritua. Hala egin zuen bere obra erlijiosoetan, baino gaurkotasunerako beste gai batzuetara igarotzean kolore gama klasikotik atera zen. Estilo hau berrituriko figurazioa da, 1968. urteko Telebista obran ikus daiteke estilo figuratiboa, formen eta kolorearen azterketa abstrakziora iristen dira bigarren planoan. Bere obretan figurazio errealista landu arren, ez zuen pop artea eta kritika soziala alde batera utzi. Hala ere, urteak pasata bere estiloa hiri-errealismora gehiago hurbiltzen zen. Bere estiloa beraz, urte gutxietan igaro zen eduki sozialeko figurazio errealistatik ekonomia formal handiko ikonografietarantz, honek pop artearekiko alderdi batzuetan antza zuen.
Artearen Historia n zale amorratua izanik, haren lan ederrenetako askok non finito eta pentimento izaera dute. Berak erabilitako teknikei dagokienez, teknika lehorrak erabiltzen zituen, serigrafia, olioa eta akrilikoa bezalako grabatu-teknikak. Bere arte jakintzen medio hainbat asmakuntza tekniko sortu zituen obrak irudikapen hutsetik harantzago eramateko. Horrekin bat, 60eko hamarkadako garaian, kolorearekin eratzen ziren argazki biografikoak erabiltzen hasi zen obrak eraikitzerako. Hauek asko lagundu zuten bere errealismorako bidean. Hala ere, bere obren datatzea ez da lan erreza askatasunez erabiltzen zituelako gai, teknikak edo koadroen tamainak.
Isabelek egindako sorkuntza garrantzitsuenak hiriko gaiekin lotura dute, kasu batzuetan nahiz eta beti ez den, irudi hauetan aurki daitezke giza irudiak bakardade giroaren barnean, irudi hauek Edward Hoppe r artista estatubatuarren pinturak gogorarazten dute. Irudi hauetan ikuspegi lirikoa eta mistikoa dute, non argien eta enkoadraketa zehatzen medio gizakiaren bakardadea adieraziz, errealitatea eta fantasia nahasten duen eszenaratzea ageri da. Honekin ikus daiteke artista sinestesia duela, bere obraren bitartez hizkuntz propio bat sortzen du non dena kodifikatzen zuen. Hiriekin loturiko gai hauek 1970 eta 1990 hamarkaden artean jorratu zituen batez ere, eta epe honetan egindako obraren zati gehiena dira.
Lanetan gaien artean natura hila ere landu zuen eta ohiko gaia zen bere obran berarentzat hauek “atsedena” hartzeko balio zuten eta. 1970eko hamarkadan zehar landutako beste gai bat mundu intimo batekin estuago lotuta dagoena, etxeko erretratuak ziren. Honetan familiaren, lagun hurbilen eta pinturaren lanbidearen omenezko obrak egin zituen. Obra hauetan islatzen da urruntze tekniko bikoitzaren aplikazioa bizkarreko irudien medio.
Horrekin batera margolanak datatzeari baita sinadura gabe uzteari ekin zion, eta koadroak erabat amaitu gabe uzten hasi zuen denborarekin, zirriborro itxurarekin. Artista eskultorea dena eta bere laguna izan zena Angel Bados hurrengo ekarpena egin zuen Isabelen obrari buruz :
70eko hamarkadan zehar bere obrek nolabaiteko osotasun errealista lortu zuten, bere ongizate pertsonalarekin loturiko garaian. Honen adibidea da Atzeraka dagoen bikotea obra, argazkietako zuri-beltzetik hurbil dagoena eta kolorez ongi eratua. Obra honen kontrapuntua Mahia (1979) koadroa da, natura hila dena, zeinean Canfranceko Nazioarteko Hoteleko jantokiaz zuen oroitzapena azaltzen duen.
Artean 80eko hamarkada transabangoardiarekin igaro zen subjektuaren berezkotasuna eta berezitasuna oinarri zituena. Hori zela eta Isabelen lanen aldaketa eman zen errealismotik aldenduz. Gutxinaka motibo eta modu berriak ezagutzen hasi zen, hauek gerora erlijio gaietarantz eraman zuten. 80eko hamarkada osoan eta 90eko hamarkadan horrelako obrak egiten jarraitu zuen. Denbora pasa ahala, Arte Kristauaren Historia zeharkatu zuen Isabelek jarrera garaikide batekin, bere trazuaren interpretazioagatik eta egiazkotasunagatik.
Bere azken arte pausoak 1994. urtetik 2018. urtera izan ziren, denbora tarte honetan erlijio artea egin zuen. Adelina Moya arte historialariaren arabera,  “oso erlijiozalea zen eta min egiten zion zer-nolako itsustasunak egiten ziren erlijio artean” . Beraz, Bibliar en Itun Zaharra ren eta Itun Berria ren istorioen lana bi hamarkada baino gehiagoetan zehar landu zituen Isabelek.
Sirnach
Sirnach Suitzako udalerria da. Turgovia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Isabel Bakedano
Lanak
Generoari buruz, Ozenki pentsatzen dokumentalean hurrengoa esan zuen Isabelek: “Emakumea izatea ez du nire bizitza baldintzatu” eta horrekin bat honako hau zioen: “Sortzera eramaten zaituen berezko baldintza bat dago”.
Hainbat arte-kritikalariek bere obrari buruz hitz egin dute, horren exenplo da Francisco Calvo Serraller Artearen Historiako katedraduna kasu honetan El País egunkarian 2018ko ekainean, hurrengoa aipatu zuen: ''“Isabel Baquedanok lortu zuen sinbolikoa narrazioaren une eta keinu funtsezkoetara murriztea; formalki, berriz, muturrera doitutako konposizio bat destilatu zuen, silueteatutako irudiak bilbe zorrotzarekin, lautze kromatikoa eta atmosfera purua sordina argitsuan. Komunikabideen ekonomia hori beti egon zen benetako uste zuenaren lekukotza ahalik eta gehien areagotzeko zerbitzuan, bertute moral eta estetikoa” .''
Adelina Moya Valgañón, “Bere ibilbide guztia etengabeko aldaketa izan zen, bere motibazioen eta pintura kontzeptuaren gainean egindako buru-lanaren arabera, non sentimendua beti baitzen abiapuntua” .
Erakusketak
Bere obra hainbat erakusketetan egon izan da, eta gaur egunean ere hainbat museotako kolekzioen barnean dago. Bere obra aurki daiteke besteak beste: Madrilgo Sofía Erreginaren Arte Zentroko Museo Nazionalean, Bilboko Arte Ederren Museoa n, Nafarroako Museoa n, Koka Kola Fundazioa, Valentziako IVAMen eta abarretan. Bestalde, 2019. urteko maiatzetik uztailera Madrilgo Pradoko Museoar en bigarren mendeurrenaren ospakizuneko ''“ Etorkizunetik iraganera. Pradoko Museoaren 200 urteurrena. Espainiar artista garaikideak”''  erakusketan, Isabel Bakedanoren obrak azaldu ziren. Erakusketekin lotuta, Prado Museoan eta Sofía Erreginaren Museoan lanak dituen lehendabiziko emakume margolari nafarra da. Hala ere, esan beharra dago, bere obra ere beste hainbat museo eta kolekzioetan dagoela, adibidez :
Egindako erakusketak:
Isabelek egindako erakusketetan, bi erakusketa modu diferentziatu daitezke: alde batetik berak bakarrik egindakoak eta beste aldetik, berak beste artista margolariekin egindako obren erakusketak. Guztira 50 erakusketa baino gehiago egin zituen.
Bakarrik egindako erakusketak:
Hasieratik egindako bakarkako erakusketetan kritika onak jaso zituen. Bere lehendabiziko erakusketan Madril go Atril Galerian izan zen 1963. urtean, honek bere izena Madrilgo zirkuluetan ezagutzeko lagundu zuen.
1980ko hamarkadatik aurrera ez zuen erakusketarik egin artearen mundura alde batera utziz. Hala ere Isabel egunero margotzen jarraitu zuen, artelan onak zeinak ez zituen inon erakusten. Hamarkada berdinean Madrilera bizitzera joan zen, bertan 1989. urtean arte mundura itzultzeko saiakera egin zuen Arco azokan, baino ez zen espero bezala joan. Lehendabiziko momentuan arrakasta ez zuen izan arren, horretan segi zuen eta 1994. urtean Arco-ko erakusketan partehartzea lortu zuen.
Hortik aurrera erakusketa gehiago egiten jarraitu zuen, hurrengoak izan ziren :
Bere azken erakusketa, Inflexio-hausnarketa Nafarroako Museoa n egin zuen, bertan bere sorkuntza-prozesuari buruz hitz egin zuen: ''“Ez dago lanik gabeko sormen-prozesurik. Obran zehar gertatzen da. Agertzen zaizu. Lana egin bitartean ez dago proiektu zehatzik. Lan horren baliozkotasuna bilatzen dut, arte-ezaugarri batekin. Prozesua interesatzen zaizun amaierara iristeko beharra da, batzuetan ez da gertatzen, ia beti sena hartzen dudalako. Batzuetan ez da halakorik gertatzen”. Horrekin batera, beste hau esan zuen: “Niretzat artea erraza da. Ni ez naiz kexatzen, ez zait gustatzen kexa. Artista onak ezagutu ditut, emakumezkoak eta gizonezkoak, Nafarroan. Horrekin konforme nago. Oso gaztea zarenean, senean duzuna egitea pentsatzen duzu, niretzat artea errazagoa da”''.
Bere azken erakusketa antologikoa prestatzen zuen einean hil zen 2018. urtean Madrilen. Erakusketa hau Bilboko Arte Ederren Museoa n 2019. urtean egiteko prestatzen hari zen, zeinaren titulua Edertasunaz eta sakratuaz zen. Bere heriotza ez zuen Museoaren intentzioa aldatu, eta azkenean 2020. urtean bere homenez egindako azken erakusketa prestatu zuten hainbat teknikariekin, Nafarroako Gobernua eta Nafarroako Unibertsitatea ren laguntzarekin. Azken erakusketan bere obra guztia biltzen saiatu ziren, 50eko hamarkadetatik 2018. urtera arte. Erakusketaren obra asko Yanguas y Miranda (Iruña) kalean zeukan estudioan marraztu zituen.
Erakusketa kolektiboak:
Modu kolektiboan egindako erakusketak hurrengoak dira :
Obra batzuen azalpena
Karrusela obra, olioz pintatu zuen koadro txikia da bere Madrilgo San Fernandoko Arte Ederren Errege Akademia ko egonaldian klaseko ariketa gisa. Obra honek adierazten du Isabelek ezagutzen zituela koloreak dituen propietateak, bereziki lortu zuen irudia gertaera piktoriko fenomeniko hutsera eramatea.
Paradisutik kanporatzea (2002) obra Itun Zaharreko eta Berriko istorioak marrazten aritu zen hamarkadetan egin zuen. Lehendabiziko begiratu batean zentzu errealistaren eta kontakizun biblikoko pinturaren arteko lotura egitea ez da erreza. Honetan ez da argazki irudia zuzenean aplikatzen, margolariak figurak aztertzen zituen, askotariko irudiak eginez. Ondorioz, badirudi eszenatoki hori gaur egunekoa dela. Margolan honen bitartez ikus daiteke Isabel aurreiritzirik eta araurik gabe jarduten zuela margotzen zuenean. Obran eskuaren aztarnak sakratua denaren salbuespen izaerari eusten dio, formatu txikien erabilerarekin hauen koadroa beste alditan errepikatzeko gaitasuna ematen die.
Deikundea (1997) obran ageri den aingeruaren figura gaitasun handia ikustarazten du, hegalik ez dituelako. Bestalde eta kontrapuntu modura, Mariaren aurpegiaren zehaztugabetasuna dago. Obra honen bitartez dirudi haren asmoa dela erlijiosoa eta profanoa denaren arteko sutura egitea, honen bitartez irudia ez lirateke itxiko edozein zentzutan. Forma onak nabari dira Adam eta Eva ren figuren bakardadea isladatzerako, baita ez-funtsezko xehetasun batzuetan. Koadro honen bitartez ikusi daiteke zentzuaren deskonstrukzioaren medio, hau da, obraren mamia modu zorrotzean aplikatzen zuen.
Ukrainako Presidente
Presidentearen egoitza ofiziala Mariinskyi Jauregia da, Kiev hiriko Pechersk auzoan aurkitzen dena. Bestelako bizileku ofizialen artean, Horodecki Jauregia eta Serhiy Arshavskyi Eraikina daude, atzerriko ordezkarien bisita ofizialetarako erabiltzen direnak. Ukrainako Presidentziaren Egoitza, "Bankova" izenaz ezagutzen den eraikinean dago kokatuta, eta bertan Presidentziaren sailaren egoitza dago, presidenteari barne arazoetako, atzerriko gaietan eta gai legaletan aholkuak ematen dizkiona.
Ukrainak sistema erdi-presidentzialista erabiltzen du, non estatuburuaren eta gobernuburuaren eginkizunak bereizita dauden, beraz, Ukrainako presidentea estatuburua da soilik, Ukrainako Lehen Ministroa gobernuburua delarik.
Gaur egun, Volodymyr Zelenskyy da Ukrainako Presidentea, 2019ko maiatzaren 20tik.
Presidentzia
Presidentea Ukrainako Indar Armatuen Komandante Gorena da baita, eta Segurtasun eta Defentsa Kontseilu Nazionala zuzentzen du, zeinak presidentea aholkatzen, koordinatzen eta kontrolatzen duen segurtasun nazionalaren eta defentsaren esparruan. Ukrainako Konstituzioaren arabera, presidentea estatuaren subiranotasunaren, lurralde zatiezintasunaren, Ukrainako Konstituzioaren eta giza eta herritarren eskubide eta askatasunen errespetatzearen bermatzailea da.
Botere banaketadun sistema orotan gertatzen den bezala, Presidentearen eginkizunen artean, Parlamentuaren eta sistema judizialaren eginkizunaren kontrola dago. Horrela, Presidenteak Parlamentuak onartutako edozein lege beta dezake. Hala ere, Parlamentuak bere betoa gaindi dezake 2/3ko gehiengoaren botoarekin. Presidenteak botere mugatua du Verkhovna Rada (Parlamentua) desegiteko, eta Ukrainako Gobernuko Kanpo Arazoetarako eta Defentsa ministerioetarako hautagaiak proposatzen ditu. Botere judizialari dagokionez, Auzitegi Konstituzionaleko hemezortzi epaileetatik sei presidenteak izendatzen ditu. Bestalde, Ukrainako epaitegiak Presidentearen erabakiak epaitzeko gai dira, Auzitegi Konstituzionalak dekretuen konstituzionaltasunari arabera erabakitzeko eskumen eta botere bakarra duelarik. Presidentea kargua dagoen bitartean, inmunitatea dauka.
Lehen urteak
Hasiera batean, Ukrainako Herri Errepublikaren lehen urteetan, nazioaren de facto buruzagia Radako presidentea zen eta gobernu-organo gorena, berriz, bere presidenteak zuzentzen zuen Idazkaritza Nagusia zen. 1918 ko urtarrilaren 25 eko Radak Errusiarekiko independentzia aldarrikatu zuen, eta 1918 ko apirilaren 29 an, Radak Mykhailo Hrushevskyi hautatu zuen Ukrainako Herri Errepublikako Radako lehen presidente gisa, errepublikako de facto buruzagia bihurtuz. Denboraldi honetan, estatuburutzaren karguak hainbat titulu ofizial izan zituen, batere ez "presidente" zelarik.
1918 ko apirilaren 29 an, tokiko administrazio alemaniarrak sustatutako estatu-kolpearen ondorioz, Rada desegin zen, Pavlo Skoropadsky karguan ezarriz. Urte bereko azaroan Ukrainiako Herri Errepublikako agintaritzak gobernurako direktorio bat ezarri zuen Skoropadskyren erregimenaren oposizio gisa. 1918ko abenduan, Herri Errepublika berrezarri zen Volodymyr Vynnychenko Direktorioko Presidente zelarik, errepublikako de facto bigarren "presidentea" bihurtuz, 1918 ko abenduaren 19 tik 1919 ko otsailaren 10 era. Benetan Direktorioa aldi baterako gobernu organoa izan zen Ukrainako Biltzar Konstituziogile berriak bere presidentea aukeratuko zuen arte. Symon Petliurak bere gain hartu zuen estatuaren ordezkaritza, Vynnychenkok 1919 ko otsailaren 11 n dimisioa eman ondoren eta 1926 ko maiatzaren 25 ean Petlyura Parisen hil zuten arte.