cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lutterbach
Biztanleria
2007an Lutterbach udalerrian erroldatutako biztanleak 5.989 ziren. Familiak 2.530 ziren, horien artean 835 pertsona bakarrekoak ziren (358 bakarrik bizi ziren gizonak eta 477 bakarrik bizi ziren emakumeak), 748 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 720 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 227 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Dionisio Onaindia
Onaindiak, 1935ean debutatu zuen. Espainiako Gerra Zibilak eragindako etenaldiaren ondoren, bere osperik handiena Binakako lehen txapelketak jokatu zirenean iritsi zen. Urtzelai II.a atzelari bezala izanda, 1940-41 eta 1943an ospatu ziren lehen bi edizioetako txapeldun izan zen. 1945ekoan, Mariano Lazkano atzelari bezala zuela, berriz ere finalerako sailkatu zen, baina, lesio baten ondorioz, Txikito Iraetakoak ordeztu zuen finalean. 1945etik aurrera, ez zen beste binakako txapelketarik jokatu 1961 arte, Onaindiari, txapela berritzea eragotzi ziona.
Lutterbach
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 2.731 etxebizitza zeuden, 2.586 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 140 hutsik zeuden. 1.199 etxeak ziren eta 1.513 apartamentuak ziren. 2.586 etxebizitza nagusietatik 1.538 bere jabearen bizilekua ziren, 998 alokairuan okupaturik zeuden eta 51 doan lagata zeuden; 88 etxek gela bat zuten, 278 etxek bi zituzten, 615 etxek hiru zituzten, 615 etxek lau zituzten eta 991 etxek bost zituzten. 1.751 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.282 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 995 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Djamila Boupacha
Djamila Boupacha (Bologhine (garai batean San Eugenio), 1938ko otsailaren 9a). Aljeriako Nazio Askatasunerako Fronteko (FLN) militantea izan zen. 1960an Aljerren atentatu bat egiten saiatzeagatik atxilotu zuten. Haren epaiketak esanahi berria hartu zuen eta Frantziako armadak Aljeria frantsesean erabili zituen metodoen prozesu mediatiko bihurtu zen, Gisèle Halimi-ren eta Simone de Beauvoir-en ekimenari esker, Boupachak jasan zituen bortxaketak eta torturak zabaldu zirenean. Djamila Boupacha amnistiatu egin zuten Eviángo hitzarmena sinatu ondoren: 1962ko apirilaren 21ean askatu zuten eta 1962ko maiatzaren 7an haren kontrako auzia artxibatu zen.
Biografia
Djamila Boupacha 1938ko otsailaren 9an jaio zen Saint-Eugènen (gaur egun Bologhine). Aita Abdelaziz Boupacha zuen eta ama Zoubida Amarouche. 1953tik aurrera, 15 urte zituela, politikan konpromisoa hartu eta Ferhat Abbas-en Aljeriako Manifestuaren Batasun Demokratikoko (UDMA) kide egin zen, eta gero, 1955ean Askapen Nazionaleko Frontekoa (FLN). Aljeriako gerran, Khelida zuen ezizena.
Lutterbach
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.963 ziren, horien artean 2.952 aktiboak ziren eta 1.011 inaktiboak ziren. 2.952 pertsona aktiboetatik 2.614 lanean zeuden (1.343 gizon eta 1.271 emakume) eta 338 langabezian zeuden (176 gizon eta 162 emakume). 1.011 pertsona inaktiboetatik 356 erretiraturik zeuden, 291 ikasten zeuden eta 364 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Australiar futbol
Australiar futbola edo Futbol Australiarra (ingelesez Australian rules football edo Australian football, australiar era informal edo herrikoian football edo footy bezala ezagunagoa) futbolaren aldaera bat den kirola da, 18 jokalari dituzten bi taldeen arteko norgehiagoka bat da eta zelai obalatu batean itxura esferoidea duen baloi batekin jokatzen da. Bere jatorria Australian du, herrialde honetan XIX. mendean sortu zelarik.
Chiloscyllium arabicum
Chiloscyllium arabicum Chiloscyllium generoko animalia da. Arrainen barruko Hemiscylliidae familian sailkatzen da.
Lutterbach
Diru sarrerak
2009an Lutterbach udalerrian 2.503 unitate fiskal zeuden, 5.794 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.021 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 308 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 24 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 47 eraikuntza enpresak ziren, 73 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 12 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 18 finantziazio enpresak ziren, 19 higiezinen enpresak ziren, 57 zerbitzu enpresak ziren, 21 administrazio publikoko enpresak ziren eta 18 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 62 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 5 banku bulegoak, 1 funeraria, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 5 zurginak, 4 iturginak, 5 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 4 ile apaindegiak, 2 aldi baterako lan enpresak, 7 jatetxeak, 9 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 3 apaindegiak.
2009an zeuden 30 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 brikolaje denda handika, 4 okindegiak, 2 harategiak, 1 arropa denda zen, 1 etxerako tresna denda zen, 2 elektrotresna dendak, 9 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 3 drogeria eta 3 lore-dendak ziren.
Bernina barrutia
Bernina barrutia Grisonia kantonamenduan dagoen Suitzako barrutia da. Bere hiriburua Poschiavo da. 237,3 kilometro koadroko azalera du eta 4.629 biztanle.
Australiar futbol
Australiar futbola Australian ikuslego eta federatutako kirolari gehien dituen kirola da, nahiz eta munduko gainontzeko herrialdeetan behar hainbat zelagorik ez izan. Mundu mailan dagoen liga profesional nagusiena (eta bakarra) Australian Football League izenekoa da.
Djamila Boupacha
Atxiloketa eta kartzelaratzea Aljerian
1960ko otsailaren 10ean, aita, neba, Nafissa ahizpa eta Abdellih Ahmed koinatuarekin batera atxilotu zuten. 1959ko irailaren 27an Aljerreko Brasserie des facultés jatetxean bonba bat —armadako desminatzaileek desaktibatua— jarri izana leporatu zioten.
Atxilotu ostean, klandestinoki kartzelaratu zuten: ofizialki ez zen inon espetxeratua izan hilabete batez. Bortxatua izan zen, eta hilabete baino gehiagoz armada frantseseko kideek eragindako hainbat abusu jasan zituen:
«Elektrodoak titiburuetan itsatsi zizkioten Scotch paper itsaskorrez, eta gero hanketan, iztarteetan, sexuan eta aurpegian ere jarri zizkioten. Tortura elektrikoa ukabilkadekin eta zigarretaz eragindako erredurekin txandakatu zuten. Ondoren, Djamila makila batetik zintzilikatu zuten bainuontzi baten gainean, eta behin eta berriro urperatu zuten.» Bere nebak Gisèle Halimi abokatuari gertatutakoaren berri ematea lortu zuen, eta hark 1960ko martxoan bere kasuaz arduratzea erabaki zuen. Abokatuak eta Boupachak 1960ko maiatzaren 17an elkartu ziren lehenengo aldiz Barberousse espetxean. Djamila Boupachak jasandako torturak azaltzean, militarrek nola bortxatu zuten ere kontatu zuen, hortzetako eskuila baten kirtena baginan sartuta, eta, ondoren, garagardo-botila baten lepoa. "«Djamilak honela azaldu zuen: 'Botilako tortura jasan nuen; sufrimendurik latzena izan zen; posizio berezi batean lotu ondoren, botila baten lepoa sartu zidaten baginan. Garrasika hasi eta bi egunez konortea galdu nuen'. Lekuko batek, zeinaren izena eta helbidea ezagunak baitira, Hussein-Dey-n ikusi zuen, konorterik gabe, odoletan, kartzelariek arrastaka zeramatela. (Djamila birjina zen).»"Gisèle Halimiren arabera, «ez zuen atentaturik egin, baina bat egiteko zorian egon zen».
Kanpaina mediatikoa
Simone de Beauvoir-ek 1960ko ekainaren 2an «Pour Djamila Boupacha» artikulua idatzi zuen Le Monde egunkarian Halimik eskatuta, abokatuak erabaki baitzuen auzia Aljeriako armada frantsesaren metodoak salatzeko erabiltzea. Michel Debré lehen ministroak egunkaria Aljeriako kioskoetatik erretiratzea agindu zuen. Artikulua zabaldu ahala, Djamila Boupacha auziak garrantzi mediatiko handia hartu zuen nazioartean, eta 1960ko ekainean bertan Comité pour Djamila Boupacha batzordea sortu zen. Batzordearen presidentea Beauvoir izan zen, eta haien kideen artean Jean-Paul Sartre, Louis Aragon, Elsa Triolet, Gabriel Marcel, Geneviève de Gaulle-Anthonioz, Aimé Césaire eta Germaine Tillion egon ziren.
Lekualdatzea eta epaiketa Frantzian
Laguntza-batzordearen presioen ondorioz, eta Simone Veil magistratuaren bitartez, kasua Aljerreko auzitegitik Caengora lekualdatu zuten, eta Djamila Boupacha hegazkin militarrean eraman zuten Frantzia kontinentalera epai zezaten. Bere gelan hilko ez ote zuten beldur zirenez, Fresnesko kartzelan espetxeratu zuten 1960ko uztailaren 21ean eta gero Pauekoan. Gisèle Halimik Pierre Messmer Defentsa ministroa eta Charles Ailleret jenerala, garai hartan Aljeriako frantses armadaren burua, auzitara eraman zituen aginte abusua egotzita tortura ekintzengatik. Djamila Boupacha Caengo auzitegian azaldu zen 1961eko ekainaren amaieran, haren torturatzaileen aurka aurkeztutako salaketaren ikerketa aztertu zenean, eta bertan identifikatu zituen akusatuak. 1962an, Aljeriako gerra amaitutakoan sinatu ziren Eviango akordioak aplikaturik, amnistia eman zioten eta 1962ko apirilaren 21ean askatu zuten. 1962ko maiatzaren 3ko Le Monde-ren arabera, FLNko Frantziako Federazioak Boupacha bahitu zuen Gisèle Halimiren abokatuaren etxean babestuta zegoen bitartean, eta gero Aljerrera eraman zuen. FLNk abokatua "helburu pertsonalengatik egiten ari zen publizitate-operazioa" gaitzetsi zuen. Boupacha lehen mailako arma sinbolikoa bihurtu zen eta FLNk ezin zuen onartu halakorik galtzea.
Borrokaren ikono pixkanaka baztertua
Djamila Boupacha, bere martirioagatik, nazionalista aljeriarrentzako oroimen nazionaleko sinbolo bihurtu zen; hau da, borrokaren irudi enblematiko bat, eraiki behar zuten nazio aljeriarraren mito sortzaile izango zena. Hala ere, ikono bat zenez, ezin zuen paper hori alde batera utzi: Aljeriako buruzagi nazionalisten ikuspuntutik, emakumeek eragindako edota jasandako indarkeria "salbuespen moduan bakarrik izan zitekeen baliagarria". Christelle Taraud-ek nabarmendu duenez, gerra amaitu eta berehala Aljeriako Estatuak Djamila Boupacha sinbolo gisa erabili zuen, “FLNk ezarritako alderdi bakarreko erregimenari legitimitate sinbolikoa eta politikoa emateko”. Hala ere, pixkanaka alde batera utzi zuten eta plaza publikotik desagertu zen, beren herrialdearen askapenean paper erabakigarria izan zuten aktibista nazionalista asko bezala.
Esker onak
2022ko otsailaren 15ean, Abdelmadjid Tebboune presidenteak senatari izendatu zuen, baina berak uko egin zion eskaintzari, mujahida zaharrak “herritar” soil izaten jarraitu nahi baitu.
2022ko irailean, Frantziako Stains herriko kale bati "Djamila Boupacha" izena jarri zioten, hiriko Udalak babestutako proiektu artistiko baten barruan. Ekimen horrek eskuin muturrekoa aztoratu omen zuen eta, 2022ko urriaren 8an, Action française taldeko militanteek kaleko plaka estali eta haren gainean kartel bat jarri zuten "Rue Sainte-Geneviève" izenarekin.
Djamila Boupacharen bizitzan oinarritutako obrak
Pablo Picasso pintoreak Djamila Boupacharen erretratua egin zuen. Irudia Gisèle Halimik eta Simone de Beauvoirek 1962an beste batzuekin batera argitaratu zuten FLNko militanteari buruzko liburuaren azalean agertzen da.
Urte berean, Roberto Matta pintoreak Djamilaren tormentua margotu zuen. Luigi Nono musikariak ere (1924-1990) omenaldia egin zion 1962an borrokalari gazteari, eta bere Canti di Vita et D'amore kantetako ahots-pieza bat eskaini zion; hamar minutu inguru irauten du, soprano bakar batek kantatzekoa da eta Djamila Boupacha izena du.
2000. urtean, Francesca Solleville-k Bernard Joyet-ek konposatutako Djamila interpretatu zuen Grand frère petit frère diskoan. 2012an, Bernard Joyetek berak sartu zuen abestia Autodidacte diskoan.
Filmografia
Telefilma:
Telebista saioa:
Lutterbach
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1, osasun-zentro 1 bat eta botika 1 bat zegoen.
2009an 3 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Lutterbach udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 545 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Vanderhorstia flavilineata
Vanderhorstia flavilineata Vanderhorstia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Theobald von Bethmann Hollweg
Theobald Theodor Friedrich Alfred von Bethmann-Hollweg (Hohenfinow, Prusiako Erresuma, 1856ko azaroaren 29, Hohenfinow, Alemania, 1921eko urtarrilaren 1a) alemaniar politikaria izan zen. Alemaniako kantzilerra izan zen 1909tik 1917ra. 1899an Brandenburgoko Probintziako presidentea izendatu zuten. 1905tik 1907ra Prusiako Barne ministroa eta 1907tik 1909ra Alemaniako Inperioko Barne Idazkaria izan zen. 1909an Bernhard von Bülow oinordekoa izan zen Kantzelaritzan. Détentek politika bat egin zuen Britainia Handiarekin, baina porrot egin zuen Alfred von Tirpitz itsas ministroaren oposizioagatik. 1914an Austria baldintzarik gabe babestu zuen eta Alemania zuzendu zuen Lehen Mundu Gerran, 1917an, kargutik kendu zuten arte.
Barret-sur-Méouge
Barret-sur-Méouge Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Alpe Garaiak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Barret-sur-Méouge udalerrian erroldatutako biztanleak 213 ziren. Familiak 90 ziren, horien artean 39 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 35 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 170 etxebizitza zeuden, 91 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 134 etxeak ziren eta 33 apartamentuak ziren. 91 etxebizitza nagusietatik 55 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 9 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 26 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 54 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 47 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 32 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 158 ziren, horien artean 94 aktiboak ziren eta 64 inaktiboak ziren. 94 pertsona aktiboetatik 80 lanean zeuden (44 gizon eta 36 emakume) eta 14 langabezian zeuden (11 gizon eta 3 emakume). 64 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 42 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Barret-sur-Méouge udalerrian 95 unitate fiskal zeuden, 198 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.140 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean Barret-sur-Méouge udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gizadiaren aurkako krimen
Gizateriaren kontrako krimena nazioarteko zuzenbidearen arabera hilketa masiboko ekintzak edo herri oso baten aurkako jazarpena definitzeko kontzeptua da. Beste guztien gaineko delitu penaltzat jotzen da. Terminoa lehen aldiz 1907ko Hagako Konbentzioaren atarikoan erabili zen eta, ondoren, nazien aurkako Nurenbergeko epaiketetan (1945etik 1949ra) Holokaustoren inguruko akusazioetan, nahiz eta krimen handiak izan, ez baitzuten nazioarteko itun zehatzik urratzen.
Erromako Estatutua
1998ko uztailaren 17an Nazioarteko Zigor Auzitegiak Erromako Estatutua onartu zuen eta bertan Gizateriaren kontrako krimenaren epigrafearen azpian jasotzen diren delituak zehaztu zituen: hilketak, deuseztatzea, esklabotasuna, deportazioa, bortxazko populazioaren lekualdatzea, espetxeratzeak edo nazioarteko itunen aurkako beste motatako bahiketak, tortura, bortxaketak, sexu-esklabotasuna, bortxazko prostituzioa, bortxazko haurdunaldiak, bortxazko antzutzea edo antzeko sexu-bortxaketak, berezko nortasuna duten taldeen aurkako jazarkundeak, pertsonen desagerpenak, apartheid krimenak.
Eraso horiek sistematikoki populazio zibilaren aurka eramaten dira, egiten ari denaz kontzientzia erabatekoa izanik.
Krimen motak
Erromako Estatutuaren 7.artikuluaren arabera, Gizateriaren aurkako krimenen barruan 11 motatako ekintzak zerrenda daitezke:
Minnesotako protokoloa
Nazio Batuen Giza Eskubideetarako Goi Mandatariaren Bulegoak (ACNUDH) 1991n protokolo bat aurkeztu zuen, Minnesotako protokoloa izenekoa, gizateriaren aurkako krimenak ikertzeko garaian, batez ere Estatu susmagarrien funtzionarioek ikerketetan eragina ez izateko.
Valempoulières
Biztanleria
2007an Valempoulières udalerrian erroldatutako biztanleak 203 ziren. Familiak 80 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 111 ziren, horien artean 83 aktiboak ziren eta 28 inaktiboak ziren. 83 pertsona aktiboak lanean(48 gizon eta 35 emakume) zeuden.. 28 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Valempoulières udalerrian 81 unitate fiskal zeuden, 212,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.643 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 zurginak eta 1 iturgina.
2000. urtean Valempoulières udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 770 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Quesnoy-sur-Deûle
Quesnoy-sur-Deûle Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Quesnoy-sur-Deûle udalerrian erroldatutako biztanleak 6.967 ziren. Familiak 2.384 ziren, horien artean 424 pertsona bakarrekoak ziren (128 bakarrik bizi ziren gizonak eta 296 bakarrik bizi ziren emakumeak), 660 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.092 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 208 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.547 etxebizitza zeuden, 2.423 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 116 hutsik zeuden. 2.298 etxeak ziren eta 237 apartamentuak ziren. 2.423 etxebizitza nagusietatik 1.766 bere jabearen bizilekua ziren, 615 alokairuan okupaturik zeuden eta 42 doan lagata zeuden; 10 etxek gela bat zuten, 89 etxek bi zituzten, 198 etxek hiru zituzten, 410 etxek lau zituzten eta 1.716 etxek bost zituzten. 1.842 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.004 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.157 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.513 ziren, horien artean 3.253 aktiboak ziren eta 1.260 inaktiboak ziren. 3.253 pertsona aktiboetatik 2.994 lanean zeuden (1.558 gizon eta 1.436 emakume) eta 259 langabezian zeuden (142 gizon eta 117 emakume). 1.260 pertsona inaktiboetatik 346 erretiraturik zeuden, 555 ikasten zeuden eta 359 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Quesnoy-sur-Deûle udalerrian 2.481 unitate fiskal zeuden, 6.919,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.839 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 223 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 3 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 13 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 32 eraikuntza enpresak ziren, 44 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 9 garraio enpresak ziren, 11 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 13 finantziazio enpresak ziren, 9 higiezinen enpresak ziren, 28 zerbitzu enpresak ziren, 31 administrazio publikoko enpresak ziren eta 21 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 61 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 6 banku bulegoak, 1 funeraria, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 5 igeltseroak, 6 margolariak, 4 zurginak, 7 iturginak, 1 argiketaria, 8 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 1 aldi baterako lan enpresa, 4 jatetxeak, 4 higiezinen agentziak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 14 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 3 okindegiak, 2 harategiak, 2 liburu dendak, 1 arropa denda zen eta 3 lore-dendak ziren.
2000. urtean Quesnoy-sur-Deûle udalerrian 46 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.014 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta 3 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tavagnasco
Mugakideak
Tavagnascok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Gemelli Careri
Giovanni Francesco Gemelli Careri (Radicena, Napoliko Erresuma, 1651 - Napoli, 1725eko uztailaren 25a) italiar bidaiari eta abenturazalea izan zen. 1693–1698 bitartean, bira eman zion munduari merkataritza-garraioan aritzen ziren belaontziak erabiliz. Giro intorno al Mondo (Napoli, 1699-1700, sei liburuki) liburuan kontatu zituen bidaia horren gorabeherak.
Fontaine-le-Dun
Fontaine-le-Dun Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Etxebizitza
2007an 403 etxebizitza zeuden, 370 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 362 etxeak ziren eta 40 apartamentuak ziren. 370 etxebizitza nagusietatik 177 bere jabearen bizilekua ziren, 165 alokairuan okupaturik zeuden eta 28 doan lagata zeuden; 31 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 63 etxek hiru zituzten, 105 etxek lau zituzten eta 160 etxek bost zituzten. 252 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 165 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 142 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 638 ziren, horien artean 468 aktiboak ziren eta 170 inaktiboak ziren. 468 pertsona aktiboetatik 425 lanean zeuden (231 gizon eta 194 emakume) eta 43 langabezian zeuden (20 gizon eta 23 emakume). 170 pertsona inaktiboetatik 60 erretiraturik zeuden, 50 ikasten zeuden eta 60 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fontaine-le-Dun udalerrian 367 unitate fiskal zeuden, 907 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.513 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 48 komertzioetatik, 5 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Fontaine-le-Dun udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nogent-lès-Montbard
Nogent-lès-Montbard Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Nogent-lès-Montbard udalerrian erroldatutako biztanleak 143 ziren. Familiak 64 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 82 etxebizitza zeuden, 63 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 80 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 63 etxebizitza nagusietatik 54 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 54 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 29 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 104 ziren, horien artean 81 aktiboak ziren eta 23 inaktiboak ziren. 81 pertsona aktiboetatik 74 lanean zeuden (37 gizon eta 37 emakume) eta 7 langabezian zeuden (3 gizon eta 4 emakume). 23 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Nogent-lès-Montbard udalerrian 61 unitate fiskal zeuden, 144 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.525 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ile apaindegia zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Les Quatre-Routes-du-Lot
Les Quatre-Routes-du-Lot Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Les Quatre-Routes-du-Lot udalerrian erroldatutako biztanleak 640 ziren. Familiak 280 ziren, horien artean 92 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 60 bakarrik bizi ziren emakumeak), 84 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 396 etxebizitza zeuden, 291 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 61 hutsik zeuden. 310 etxeak ziren eta 85 apartamentuak ziren. 291 etxebizitza nagusietatik 170 bere jabearen bizilekua ziren, 112 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 11 etxek gela bat zuten, 9 etxek bi zituzten, 52 etxek hiru zituzten, 92 etxek lau zituzten eta 127 etxek bost zituzten. 206 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 152 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 95 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 358 ziren, horien artean 248 aktiboak ziren eta 110 inaktiboak ziren. 248 pertsona aktiboetatik 211 lanean zeuden (124 gizon eta 87 emakume) eta 37 langabezian zeuden (19 gizon eta 18 emakume). 110 pertsona inaktiboetatik 40 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 51 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Les Quatre-Routes-du-Lot udalerrian 276 unitate fiskal zeuden, 607 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.278 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 51 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 20 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 1 argiketaria, 2 ile apaindegiak, 2 albaitariak eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 10 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 2 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 kirol-denda zen, 2 drogeria eta 1 lore-denda zen.
Luzera (nautika)
Nautikan, luzera itsasontzi baten dimentsio luzetarari deritzo, honek flotazio-lerroarekiko paraleloan neurtzeko distantzia, bi planoen artean ontziaren erdiko planoarekiko perpendikularrak, bat brankaren aurreko tokitik poparen hurrunengo tokirantz.
Les Quatre-Routes-du-Lot
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Les Quatre-Routes-du-Lot udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta botika 1 bat zegoen.
Luzera (nautika)
Luzera horretan sartzen dira ontziaren egituraren zati guztiak hala nola egurrezko, metalezko edo plastikozko errodak edo popak, oratuak eta
Les Quatre-Routes-du-Lot
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Luzera (nautika)
Definizioa
2002ko irailaren 23an, Normalizaziorako Europako Batzordeak ISO 8666 Europako Araua onartu zuen, Ontzi Txikiei buruzko araua. Uniformetasuna ezartzen du dimentsio nagusiei, horiekin lotutako datuei, pisuen zehaztapenei eta karga-baldintzei buruzko definizioetarako. Luzetarako neurketei dagokienez, bi eslora mota definitzen ditu: gehieneko luzera eta kroskaren luzera.
Kroskaren luzera
Bi planoren arteko distantzia da. Horietako bat itsasontziaren zati handienean dago, eta bestea, berriz, POPAn. Ontziaren egiturazko zati guztiak eta ontziaren zati direnak sartzen dira, baina alde batera uzten dira modu ez-suntsitzailean desmuntatu daitezkeen zati mugikor guztiak, itsasontziaren egitura-osotasunari eragin gabe.
Flotazio-luzera
Flotazio-planoaren luzetarako ardatzaren luzera da. Flotazioaren luzera itsasontziaren nabigazio-ahalmenekin lotuta dago. Bereziki, itsasontziaren gehieneko abiadura zehazten du. (ING. LWL: Length Water Line).
Perpendikularren arteko luzera
Brankako perpendikularraren (Ppr) eta popako perpendikularraren (Ppp) arteko distantzia da. (ING. LBP: length Between Perpendiculars).
Handy / Handymax
Handy eta bere eguneraketa Handymax, karga lehor eta 60.000 TPM baino gutxiago erabiltzen diren itsasontziak dira. Handymax batek 150-200 m luze (luzera) neurtzen dira normalean. Zama-ontzi ohikoenak dira, eta, tamainagatik, portu guztietan sar daitezke.
Panamax/New Panamax
Panamax ontziek Panamako kanaletik ibiltzeko neurri maximo onargarri dute. New Panamaxeko itsasontzietarako tamaina handiagoa onartzen dute, esklusa berrien neurriak erabiltzen baitituzte 2016ko handitzearen ondoren.
Neurri horien arabera, Panamax 294 m luzera eta 32.3 m zabalera eta 12 m sakonera ditu gehienez. Horri 57,91 metroko altuera gehitu behar zaio.
Neopanamax batek 366 metroko luzera, 49 metroko zabalera eta 15,2 metroko sakonera du.
Panamax/New Panamax izena karga-ontzi solidoei zein TPM 50.000 eta 80.000 arteko edukiera duten petrolio-ontziei aplikatzen zaie.
Capesize
Estandar horrek Panamako eta Suezko kanaletatik zirkulatzea ahalbidetzen ez dien tamaina duten itsasontziak izendatzen ditu. Solteko gaiak (burdina edo ikatza, adibidez) ur sakonetako terminaletan zerbitzatzen dituzten solteko gaiak dira, eta Hego Amerikako Labe-lurmuturretik edo Hegoafrikako Buena Esperanza lurmuturretik igaro behar dute. 80.000 eta 175.000 TPM artean eraman ditzakete, eta gutxi dira, hala nola, horiek jasotzeko azpiegitura duten portuak. Hauen luzera 174-289m-koa da.
Ibilbidearen arabera, itsasontzien tamaina handiagoa da, hala nola:
Seawaymax
San Lorentzoko itsas bidea pasatzeko eta Atlantikotik Ipar Amerikako aintzira handietara iristeko egokiak.
Seawaymax ontziek 225,6 m-ko luzera, 23,8 m-ko zabalera, 8.08 m-ko sakonera 35,5 m-ko flotazio-lerroaren gainetik aireko sakonera dute gehienez.
Q-Max
Q-Max motako gasontziek 345 metroko luzera, 53,8 metroko zabalera eta 34,7 metroko altuera dute. Guztira, 266.000 metro kubiko gas garraia dezakete, ohiko LNG ontzien edukieraren laukoitza. Gasontziaren motorrak, abiadura moteleko turbinez osaturik daude. Q-Max motako ontziek bergasifikaziorako azpiegitura dute, sor daitekeen irakitze gasa maneiatu ahal izateko. Q-Max ontziek LNG gasontzien energia beharren %40 gutxiago izatea aurrikusten da.
Vanderhorstia hiramatsui
Vanderhorstia hiramatsui Vanderhorstia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Canthigaster capistrata
Canthigaster capistrata Canthigaster generoko animalia da. Arrainen barruko Tetraodontidae familian sailkatzen da.
Ammodramus savannarum
Ammodramus savannarum Ammodramus generoko animalia da. Hegaztien barruko Emberizidae familian sailkatua dago.
Chauchailles
Chauchailles Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lozère departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chauchailles udalerrian erroldatutako biztanleak 96 ziren. Familiak 40 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 90 etxebizitza zeuden, 44 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 31 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 87 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 44 etxebizitza nagusietatik 40 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 4 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 16 etxek bost zituzten. 43 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 17 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
Mugimendu Sozialista
Mugimendu Sozialista (MS) 2010eko hamarkadaren amaieran sortutako mugimendu politikoa da. Elkarren artean harremana duten erakunde ezberdinek osatzen dute Mugimendu Sozialista, eta erakunde bakoitzak eragiteko esparru bat hartzen du.
Chauchailles
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mugimendu Sozialista
Izena
Mugimendu Sozialista letra larriz idatzia, edo MS siglak, multzoa izendatzeko formula gisa erabiltzen den arren, bereziki ildoarekin lotutako Gedar agerkarian. Izena letra xehez ere irakurri izan da.
Abiapuntu politikoa
Mugimendu Sozialista ENAM-en eremu soziologiko beretik dator. Hala ere, bere hastapenetatik ENAM-ekin eta Ezker Abertzalearekin apurtu du mugimenduak, Ezker Abertzaletik kanpo antolaturiko mugimendu bilakatuz.
Mugimendu Sozialistaren abiapuntua 2010eko hamarkadaren amaieran kokatu daiteke. Ezker Abertzalearen estrategia aldaketak desadostasun ugari sortu zituen hainbat militanteren artean, eta militante horietako asko Ezker Abertzaletik urrunago kokatzen ziren mugimenduetara lekualdatu ziren, batik bat ikasle mugimendura eta gaztetxeetara. Denborarekin militante hauetako asko ideiak trukatzen hasi ziren, Mugimendu Sozialista izango zenaren oinarri ideologikoak osatzen hasiz. Prozesu horretan Borroka garaia da! gisako blogek garrantzia berezia hartu zuten, gerora Mugimendu Sozialista osatuko zuten pertsona ezberdinen testu eta hausnarketak argitaratzen bai ziren blog horietan.
Ikasle mugimenduak garrantzi berezia izan zuen Mugimendu Sozialistaren sorreran. Ikasle Abertzaleak Ezker Abertzale ofizialaren tesietatik aldenduriko jarrerak hartzen hasi zen denborarekin, eta horrek tentsioak eragin zituen IAren eta Ezker Abertzalearen artean. Honen eraginez, 2018ko urrian Ernai gazte antolakundeak IArekin zituen harremanak moztea erabaki zuen. 2019an IAk antolakundearen VII. Kongresua burutu zuen, eta bertan aurrez sortzen zebiltzan oinarri ideologiko eta politikoak formalizatu eta gorpuztu ziren. IAk Euskal Estatu Sozialista onartu zuen hautu estrategiko gisara.
Lignières (Loir eta Cher)
Lignières Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Mugimendu Sozialista
Abiapuntu politikoa
2019ko otsailean Gazte Koordinadora Sozialista aurkeztu zen Gasteizko Auzolana Pilotalekuan. GKSk gazte problematika klase ikuspegi batetik lantzea zuen helburu. Erakunde berria IArekin elkarlanean hasi zen, Mugimendu Sozialistari egun duen forma ematen hasiz. Bi antolakundeek ekintza ugari burutu izan dituzte elkarlanean, nagusia Euskal Herriko Gazte Sozialiston Topagunea delarik. Urte berean Erraki sortu zen, gune autogestionatuen esparruan eragiteko sortua. Errakiren helburua gune horiek modu isolatuan izan zitzazketen mugak klase elkartasunez gainditu eta beren burua defendatzeko mekanismoz hornitzea zen.
Lignières (Loir eta Cher)
Biztanleria
2007an Lignières udalerrian erroldatutako biztanleak 398 ziren. Familiak 150 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 49 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 49 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 226 etxebizitza zeuden, 164 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 41 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 220 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 164 etxebizitza nagusietatik 149 bere jabearen bizilekua ziren eta 15 alokairuan okupaturik zeuden; 10 etxek bi gela zituzten, 40 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 67 etxek bost zituzten. 125 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 75 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 76 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 232 ziren, horien artean 179 aktiboak ziren eta 53 inaktiboak ziren. 179 pertsona aktiboetatik 159 lanean zeuden (91 gizon eta 68 emakume) eta 20 langabezian zeuden (12 gizon eta 8 emakume). 53 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Mugimendu Sozialista
Mugimenduaren partaideak
Mugimendu Sozialistaren agerkari nagusia Gedar webgunea da, eta bertan Mugimendu Sozialista epigrafearen pean, beste zenbait erakunderen jardunaren berri ematen da. Horien artean daude:
Lignières (Loir eta Cher)
Diru sarrerak
2009an Lignières udalerrian 177 unitate fiskal zeuden, 417 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.460 euro zen.
Mugimendu Sozialista
Beste taldeekin harremanak
Ekimen batzuk bere baitakoak direla onartzearekin batera, Mugimendu Sozialistak distantzia ezarri du Ezker Abertzale ofizialaren kanpoan diren beste ildo eta erakunde batzuekin. Esate baterako, haien esanetan, ez dute zerikusirik Jarkirekin eta hau parte den Jardun Koordinadorarekin, ezta Hauspoa taldearekin ere, Amnistiaren Aldeko eta Errepresioaren Aurkako Mugimenduarekin edo Herritar Batasuna delakoarekin.
Lignières (Loir eta Cher)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 zurgina eta 1 argiketaria.
2000. urtean Lignières udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.200 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Aldaiako Mendiak
Aldaiako Mendiak Arabako ipar-ekialdean dagoen mendigune babestua da, Europar Batasuneko Natura 2000 sarean sartua.
Axpuru, Barria, Etura, Gebara, Hermua eta Ozeta herrien inguruan kokaturik dago. Mendilerroan dagoen Aldaia mendiak ematen dio izena mendilerroari.
Teresa Berganza
Teresa Berganza Vargas (Madril, 1933ko martxoaren 16a - San Lorenzo de El Escorial, 2022ko maiatzaren 13a) espainiar mezzo-sopranoa izan zen. Kantua eta pianoa ikasi zituen Madrilgo Kontserbatorioan. 1957an, Dorabellaren papera eskaini zioten Mozarten Così fan tutte operan, Aix-en-Provencen. Hurrengo urtean, interpretazio bikainak egin zituen mundu zabaleko hainbat lekutan. Besteak beste, Isolier izan zen Rossiniren Comte Ory operan, Milango La Scala antzokian; Cherubino, Mozarten Figaroren ezteiak operan, Britainia Handian; eta Isabella, Rossiniren L´italiana in Algeri operan, Estatu Batuetan. 1960an, Rosinaren papera egin zuen Rossiniren Il barbiere di Siviglia operan, Londresko Covent Gardenen, eta 1967an, lehen aldiz abestu zuen New Yorkeko Metropolitan Opera Housen. Estilista bikaina izan zen, eta maisutasun handiz abesten zituen bereziki kanta espainiarrak eta Rossiniren operak.
María Esther Vázquez
María Esther Vázquez (Buenos Aires, Argentina, 1937ko abuztuaren 4a - ib., 2017ko martxoaren 25a) argentinar idazlea izan zen. Jorge Luis Borges eta Victoria Ocamporen laguntzaile eta biografoa izan zen. La Nacion egunkarian mila eta bostehun zutabetik gora idatzi zituen.
Familia eta ikasketak
Alaba bakarra, haurtzaroa amaren eta amonaren maitasunez inguratuta igaro zuen, matriarkatu moduko batean; izan ere, ama (Villanueva de Arosakoa) eta amona oso gazteak zirela alargundu ziren. 16 urte zituela, Buenos Airesko Unibertsitateko Filosofia eta Letretako karrera egin zuen.
Arturo Alcoceba
Bizitza
Gueñes (Bizkaia) udaleko Sodupe herrian jaio zen 1952ko abenduaren 4an, euskal familia abertzale batean. Arturo Alcoceba eta Isabel Isusiren semea, anaia batekin eta bi ahizparekin.
María Esther Vázquez
Familia eta ikasketak
1965ean, Horacio Armani poeta eta saiogilearekin (Trenel, La Pampa, 1925eko irailaren 30ean jaioa) ezkondu zen, eta harekin egon zen ezkonduta hura hil zen arte, 2013ko maiatzaren 31n.
Arturo Alcoceba
Bizitza
Aitona Cipriano Isusi zuen, Gerra Zibil ean Eusko Gudarostea n borrokatu zen euskal milizianoa. Familia euskal abertzalea zenez eta Cipriano Euskadiren eta Errepublikaren alde borrokatu zenez, Gerra Zibil ean nazionalek bera eta bere familia osoa etxetik bota zituzten (emaztea haurdun egonik), Castaños auzoko (Galdames) familia-baserria konfiskatu zieten eta diru guztia ere kendu zieten (billete guztiak erre zizkieten) eta Gueñese ra joan ziren bizitzera. 1938an Cipriano Isusi espetxeratu zuten El Duesoko Espetxe Kolonian, El Puerto de Santa Mariako Espetxe Zentralean, non Juan de Ajuriaguerra rekin, bere lankide eta lagunarekin, eta baita Jesús María de Leizaola rekin ere.
María Esther Vázquez
Heriotza
Garuneko isuri hemorragiko baten ondorioz hil zen, 2017ko martxoaren 25ean, 79 urte zituela.
Chiloscyllium burmensis
Chiloscyllium burmensis Chiloscyllium generoko animalia da. Arrainen barruko Hemiscylliidae familian sailkatzen da.
María Esther Vázquez
Lan ibilbidea
1957an, Mexiko kaleko Liburutegi Nazionaleko Kultura Hedapenerako Departamentuan hasi zen lanean, eta bertan Jorge Luis Borges idazlea ezagutu zuen."Borgesekiko adiskidetasunak ateak zabaldu zizkidan mundura, horixe da egia. Adibidez, berak Sur aldizkarira eraman ninduen, Victoria Ocampo ezagutu nuen, eta bananduta zegoen mundu txiki hori guztia, goiko eskailera balitz bezala. Nik ezagutzen ez nituen edo oso gutxi ezagutzen nituen idazle askoren ezagutzak zabaldu nituen, batez ere literatura ingelesarenak. Borgesekin literaturako kongresu oso garrantzitsuetara joan nintzen, Europa osoan zehar ibili ginen elkarrekin, eta jende asko ezagutu nuen. Gero adiskidetasun eder bati jarraitzen diogu. Urtebetez Liburutegi Nazionalean lan egin, orduan beka bat jaso nuen eta Europara joan nintzen eta itzultzean lanari ekin nion, nahiz eta egun bat joan eta bestean ez.         María Esther Vázquez Ricardo Zanfardinirekin elkarrizketan"Los nombres de la vida eta Desde la niebla ipuin-liburuen egilea da, besteak beste; Introducción a la literatura inglés eta Literaturas germánicas medievales  —Jorge Luis Borgesekin elkarlanean idatziak—; El mundo de Manuel Mujica Lainez, elkarrizketa batzuk biltzen dituena, non kontatzen diren idazlearen bizitza eta lana. Haren lagun handia izan zen eta Victoria Ocampo eta Borgesen biografiagilea ere bai. Esplendor y derrota. La Nación egunkariko zutabegile gisa, mila eta bostehun artikulu baino gehiago argitaratu zituen.
Arturo Alcoceba
Bizitza
Alcocebaren aita euskalduna zenez eta beti euskal errepublikaren alde egiten zuenez askotan atxilotu zuen Guardia Zibilak. Frankismoan zehar Guardia Zibilak bortizki jotzen zituen euskaldunak, gazteleraz egin zezaten, eta haien gurasoak asko jo zituen Guradia Zibilak.