cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ussel-d'Allier
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 90 ziren, horien artean 64 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 64 pertsona aktiboetatik 60 lanean zeuden (31 gizon eta 29 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ussel-d'Allier udalerrian 79 unitate fiskal zeuden, 158 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.121,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
2000. urtean Ussel-d'Allier udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 728 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cécile Chaminade
Cécile Louise Stéphanie Chaminade (Paris, 1857ko abuztuaren 8a - Monte-Carlo, 1944ko apirilaren 13a) frantziar musikagile eta piano-jotzailea izan zen.
Amak pianoa jotzen irakatsi zion, eta irakasle pribatuen lezioak jaso zituen eta Parisko Kontserbatorioko irakasleen ikasgai pribatuak jaso zituen.
Laster hasi zen konposatzen, pianorako lanak eta abestiak bereziki, eta hemezortzi urterekin jo zuen bere lehen piano kontzertua. Frantzian zehar hainbat bira egin zituen eta 1892an Ingalaterran debutatu zuen, non oso ezaguna izan zen. 1907an Estatu Batuetara bidaiatu zuen, non bere konposizioak ere oso ezagunak izan ziren.
Pomperipossa i Monismanien
Pomperipossa i Monismanien, euskaraz Pomperipossa Monismanian, baita Pomperipossa Diruaren Herrialdean deitua, Astrid Lindgrenek 1976an idatzitako istorio satirikoa da. Berari gertatutako benetako historian oinarrituta dago ipuin hau.
Garai horretan Suedian indarrean zegoen zerga sistemaren ondorioz, zergak diru-sarrerak baino handiagoak izatera iritzi ziren eta liburuak dirua irabaziz baino berak ordaindu behar izan zuen.
Urteren batean diru sarreren %102 ere ordaindu zuen zergetan: %19, gizartea-kotizazioetan, eta %83, liburuen salmentagatik. Zergak ordaintzeko soilik lan egiten zuela ikusita, Astridek zenbait proiektu geldiarazi zituen. Adibidez Hayai Miyakazaki japoniarrak Pippiren egokitzapen animatua egiteko proiektua (marrazki bizidunetan iraultza egin zuen Miyazkazakik gerora, Totoro eta Mononoke printzesa lanekin). Baina Astridek ez zuen herrialdea utzi zerga gutxiago ordaintzeko, horren ordez liburu bat idatzi zuen: Pomperipossa Monismanian
Pomperipossa Monismanian berari gertatutakoaren parodia zen, eta protagonista, Pomperipossa izeneko emakumea, gobernuak aberastasun guztia eta hura baino gehiago ere beretzat hartzen zuen herrialde batean bizi zen. Herrialdea zuzentzen zuten gizon-emakumeek "erabaki zuten arau berriak sortzea, bizitza korapilatsua bihurtuko zuten arauak sortzea. Kafe-ordua baino lehen egiten zuten, antza, eta ez zuten izan astirik arauen zerrenda berrikusteko".
Eta ironiaz aipatzen zuen haur maltzur batzuek berak idatzitako ipuinak eskatzen zizkiotela, eta, horren ondorioz, agintari jakintsuei "txekeek eraso zietela, ezustean". Ipuina emanaldika argitaratu zuen Expressen egunkarian, Suedian gehien saltzen zen egunkarian. Sekulak arrakasta izan zuen, eta eragin handia iritzi publikoan: esatan da haren ondorioz galdu zuela, besteak beste, gobernua Suediako alderdi sozialdemokratak, berrogei urte eta gero. Hala eta guztiz, bere bizitza guztian, Astrid beti Alderdi Sozialdemokrataren alde agertu zen publikoki.
Ipuinak mundu osoan izan zuen ohiartzuna, eta termino berri bat sortzea eragin zuen: Pomperipossa efektua. Errentaren gaineko zerga sarreren %100 baino handiagoa duten zerga-sistemak deskribatzeko erabiltzen da.
Cécile Chaminade
1913an Ohorezko Legioko zaldun izendatu zuten.
Bere konposizio estiloak eskola erromantikoaren eta tradizio frantsesaren ezaugarriak izan zituen eta Camille Saint-Saëns eta Charles Gounod bezalako konpositore nazionalistenekin lotzen da.
Orkestra-lanak
(1902)
Gogo-gorputz dualismoa
Gogoaren filosofian gogo-gorputz dualismoak fenomeno mentalak fisikoak ez direla edo adimena eta gorputza beraien artean desberdinak eta bereizgarriak direla defendatzen du. Beraz, gogamenaren eta materiaren arteko harremanari buruzko ikuspegi multzo bat biltzen du, baita subjektuaren eta objektuaren artekoa ere, eta beste jarrera batzuekin kontrajartzen da, hala nola, fisikalismo edota enaktibismoarekin. Aristotelesek Platonen arima anitzen ikuspegia partekatzen zuen, eta antolamendu hierarkiko bat garatu zuen landareen, animalien eta pertsonen funtzio bereizgarriei zegokiena: hirurek partekatzen duten hazkuntza eta metabolismoaren arima nutritiboa; pertsonek eta beste animaliek soilik duten minaren, plazeraren eta desiraren pertzepziozko arima; eta arrazoiaren ahalmena, pertsonek bakarrik daukatena. Ikuspegi honetatik, arima organismo bideragarri baten forma hilomorfikoa da, zeinetan hierarkiaren maila bakoitza aurreko mailaren substantziari formalki gainjartzen zaion. Aristotelesen arabera, lehen bi arimak, gorputzean oinarrituta daudenak, organismo bizidunaren heriotzarekin batera hiltzen dira, hilezkorra nahiz iraunkorra den adimenaren alde intelektiboa mantentzen den bitartean. Platonentzat, ordea, arima ez dago gorputz fisikoaren menpe; metempsikosian sinesten zuen, arimaren migrazioa beste gorputz fisiko batera. Filosofo batzuek teoria hori erredukzionismotzat hartu dute, aldagai multzo handiak alde batera uzteko joera ahalbidetzen baitu, adimenarekin edo gorputzarekin duten ustezko lotura dela-eta, eta ez, aldiz, aztertutako fenomeno bat azaltzeko edo iragartzeko orduan duten benetako balioagatik.
Dualismoa oso lotuta dago René Descartesen (1641) pentsamenduarekin, zeinaren arabera adimena substantzia ez-fisikoa eta, beraz, ez-espaziala den. Descartesek adimena kontzientziarekin eta autokontzientziarekin identifikatu zuen, eta hau garunetik bereizten zuen adimenaren egoitza gisa. Hori dela eta, lehena izan zen gogo-gorputzaren auzia gaur egun ezagutzen den bezala formulatzen. Dualismoa hainbat monismo motarekin kontrajartzen da. Hortaz gain, substantzien dualismoa materialismoaren forma guztiekin kontrajartzen da; propietate-dualismoa, ordea, materialismo emergentearen edo fisikalismo ez-erreduktiboaren formatzat har daiteke zentzu batean.
Motak
Dualismo ontologikoak existentziaren izaerari buruzko konpromiso bikoitzak hartzen ditu gogamenari eta materiari dagokienez, eta hiru mota desberdinetan bereiz daiteke:
Substantzia edo dualismo kartesiarra
Substantzien dualismoa edo dualismo kartesiarra bereziki René Descartesek defendatutako posizio dualista da. Teoria honek bi oinarri edo substantzia mota daudela defendatzen du: batetik, mentala eta, bestetik, fisikoa. Substantzia mentala gorputzetik kanpo existitu daiteke, harekiko independentea da. Substantziaren dualismoak garrantzia historikoa du gogo eta gorputzaren auzi ospetsuari buruzko gogoeta ugari sortzea ahalbidetu baitu.
Substantzia-dualismoa arima hilezkorrek mundu fisikotik at dagoen eta honekiko independentea den eremu bat osatzen dutela defendatzen duten teologia gehienekin bateragarria da. Dualismo kartesiarrari buruzko egungo eztabaidetan, filosofoek, Descartesen posizio dualistarekin alderatuta, erradikaltasun maila baxuagoa daukaten teoriak proposatzen dituzte. Esaterako, William Haskerren Emergent Dualism deritzon posizioa Descartesen substantzia-dualismoa baino erakargarriagoa da hainbat filosoforen ustetan, Haskerren dualismo emergenteak biologia ebolutiboarekin bat egiten duelako, besteak beste.
Propietate-dualismoa
Propietateen dualismoaren arabera, bereizketa ontologikoa gogamenaren eta materiaren propietateen arteko desberdintasunetan dago eta, horien kontzientzia ezin da neurobiologiara eta fisikara ontologikoki murriztu baieztatzen du. Teoria honen arabera, materia modu egokian antolatzen denean (hau da, giza gorputz biziak antolatzeko moduan), propietate mentalak sortzen dira. Beraz, materialismo emergentea delakoaren azpiadar bat da.
Fisikalismo ez-erreduktiboa propietateen dualismo mota bat da, zeinak adimen-egoera guztiak egoera fisikoetara kausalki murriztu daitezkeela defendatzen duen. Donald Davidsonek defendaturiko monismo anomaloaren teoria litzateke horren argudio bat. Davidsonen arabera, gertaera mentalak gertaera fisikoen berdin-berdinak direla adierazten den arren, gertaera mentalen arteko erlazioak ezin dira deskribatu legeak araututako kausa-erlazioen bidez. Beste argudio bat John Searle-k, naturalismo biologiko deritzonaren defendatzaileak, jartzen du mahai gainean. Haren iritziz, nahiz eta egoera mentalak egoera fisikoetara ezin diren ontologikoki murriztu, kausalki, aldiz, erreduzitu daitezke.
Epifenomenalismoa
Epifenomenalismoa propietate-dualismo forma bat da, zeinak defendatzen duen egoera mentalek ez dutela inolako eraginik egoera fisikoetan; hots, biak dira ontologikoki nahiz kausalki erreduziezinak. Dualismo mota honen arabera, materiazko kausek sentsazioak, asmoak edota ideiak, besteak beste, eragiten dituzten arren, fenomeno mentalek, ordea, ez dute gaitasunik fenomeno fisikoak sortzeko, kausazko irteerarik gabeko kalezuloak dira. Teoria hori interakzionismoaren jarrera filosofikoarekin kontrajartzen da, zeinak defendatzen duen kausa mentalek ondorio materialak eragin ditzaketela, eta alderantziz.
Predikatu-dualismoa
Predikatu-dualismoa fisikalismo ez-erreduktiboaren baitan kokatzen diren Donald Davidson edota Jerry Fodor gisako fisikarien eskutik garatutako ikuspegia da. Substantzien nahiz substantzien ezaugarrien kategoria ontologiko bakarra egon arren (fisikoak, oro har), gertaera mentalak deskribatzeko erabiltzen ditugun predikatuak ezin dira azaldu hizkuntza naturaletako predikatu fisikoen arabera edo horietara murriztuta.
Teoria hau predikatuen monismoaren teoriaren ukapen gisa definitu ohi da, materialista ezabatzaileek defendatutako ikuspegitzat har daitekeena. Haien aburuz, sinetsi, desiratu, pentsatu edota sentitu gisako predikatu intentzionalak denborarekin ezabatu egingo dira hizkuntza zientifikotik nahiz hizkuntza arruntetik, horiek erreferitzen dituzten entitateak ez baitira existitzen. Predikatu-dualismoaren jarraitzaileek, honen aurrean, "herri-psikologia" deritzona, bere jarrera proposizionalen esleipen guztiekin, giza adimenaren jokaera zein egoerak deskribatu eta ulertzeko jarduera ezabaezina dela diote.
Ronald B. Kitaj
Ronald B. Kitaj (Cleveland, Ohio, 1932ko urriaren 29a - Los Angeles, Kalifornia, 2007ko urriaren 21a) ingeles margolaria izan zen. Pop Art eta Figurazio Berria joeren jarraitzailea zen.
Oinarrizko ikasketak bukatu zituenean, merkataritza-ontzi batean sartu zen, eta bidaiak egin zituen Karibe eta Hego Amerikara. Bien bitartean, pintura-ikasketak egin zituen New Yorkeko Cooper Unionen, espresionismo abstraktuaren eraginpean. Gero, bidaia gehiago egin zituen Europan eta Afrikaren iparraldean, eta, soldadutza bukatuta, arte-ikasketak sakondu zituen Ingalaterran (1962). Kitajek, orduko joera nagusiaren kontra, pintura figuratiboa egin zuen batez ere, era askotako gaiak landuz: historia, politika, soziologia eta, batez ere, poesia. 1962an, collageak egiten hasi zen Chris Praterrekin. Bakarkako lehen erakusketa Londresko Marlborough Galleryn egin zuen 1963an, eta arrakasta handia izan zuen. Bestalde, eskolak eman zituen Estatu Batuetako eta Europako zenbait unibertsitatetan. Azkeneko lanetan, gero eta nabarmenagoa da Frantziako XIX. mendeko margolarien eragina.
Ereitten
Ereitten Espainiako Alderdien Legea onartu ondoren Oñatin sorturiko plataforma ezkertiar eta abertzalearen izena da. 2003an sortu zen Udal Hauteskundeetan aurkezteko, baina Espainiako Audientzia Nazionalak legez kanpo utzi eta partehartzea debekatu zion, Batasunaren ondorengoa zela argudiatuz.
Plataformak zenbat boto lortu zituen jakitea ezinezkoa da, baliogabetu zirelako. Dena den, baliogabeko botoak zenbatuta gutxi gora-beherako kalkulua egin liteke; horrela, 2003ko hauteskundeetan 1.592 izan ziren boto nuluak, emandako botoen %23,76.
Paracontias minimus
Paracontias minimus Paracontias generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Vau
Vau gaur egungo alfabeto greko ko letra zaharkitua da. Ϝ (larriz) eta ϝ (xehez) idazten da.
Zoothera neilgherriensis
Zoothera neilgherriensis Zoothera generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Sampi
Sampi gaur egungo alfabeto greko ko letra zaharkitua da. Ͳ (larriz) eta ͳ (xehez) idazten da.
Saint-Michel-de-Fronsac
Saint-Michel-de-Fronsac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Michel-de-Fronsac udalerrian erroldatutako biztanleak 550 ziren. Familiak 204 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 76 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 72 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 238 etxebizitza zeuden, 212 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 230 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 212 etxebizitza nagusietatik 139 bere jabearen bizilekua ziren, 55 alokairuan okupaturik zeuden eta 18 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 64 etxek lau zituzten eta 121 etxek bost zituzten. 180 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Diru sarrerak
2009an Saint-Michel-de-Fronsac udalerrian 210 unitate fiskal zeuden, 528 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.325 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 arraindegia zen.
2000. urtean Saint-Michel-de-Fronsac udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 441 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Veľký Kýr
Veľký Kýr Eslovakiako udalerri bat da, Nové Zámkyko barrutian kokatuta. 23,64 km²ko azalera du eta 2982 biztanle 2017ko datuen arabera.
Skinnskatteberg udalerria
Skinnskatteberg Suediako udalerria da. n kokatua dago. 718,18 km² ditu eta 4,464 biztanle ditu.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Pierre Jauregi
Pierre Jauregi (Izura-Azme, - ) baxenafar errugbilaria izan zen, hegaleko eta erdiko postuetan aritzen zena. 1912an, Frantziako errugbi txapelketa irabazi zuen Stade Toulousainekin, denboraldi osoan partida bakar bat galdu gabe. Lau partida jokatu zituen Frantziako errugbi selekzioarekin, denak 1913an.
Haren anaia Adolphe ere errugbilaria izan zen.
Blitzingen
Blitzingen Suitzako udalerria da. Valais kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Take On Me
1980ko hamarkadako bigarren erdiko maitasun abesti hedatu eta entzunenetakoa izan zen, garai hartan modan zeuden sintetizadoreak erabili zituen. Bideoklipak ere arrakasta handia izan zuen, benetazko pertsonak eta marrazkietako irudiak elkarnahasten baizituen.
Chittagong (bibhag)
Chittagong (চট্টগ্রাম বিভাগ) Bangladeshko zortzi bibhagetako bat da; herrialdearen hego-ekialdea hartzen du. 33.908 kilometroko eremua du, eta 2016an 31.980.000 biztanle zituen.
Gustavo Salgueiro de Almeida Correia
Gustavo Salgueiro de Almeida Correia (1985eko uztailaren 7a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Montedio Yamagata.
Bònac
Bònac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Creuse departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bonnat udalerrian erroldatutako biztanleak 1.311 ziren. Familiak 569 ziren, horien artean 199 pertsona bakarrekoak ziren (77 bakarrik bizi ziren gizonak eta 122 bakarrik bizi ziren emakumeak), 211 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 122 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Bonnat udalerrian 592 unitate fiskal zeuden, 1.251,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.092 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 79 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 16 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 14 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 35 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 1 funeraria, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 zurginak, 5 iturginak, 3 argiketariak, 3 ile apaindegiak, 4 albaitariak, 1 jatetxe eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 1 kirol-denda zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Bonnat udalerrian 46 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.492 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Bonnat udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 152 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Verneuil-sur-Seine
Verneuil-sur-Seine Frantziako udalerria da, Yvelines departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2007an 15.524 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Verneuil-sur-Seine udalerrian erroldatutako biztanleak 15.524 ziren. Familiak 6.068 ziren, horien artean 1.726 pertsona bakarrekoak ziren (716 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.010 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.406 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 2.296 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 640 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 6.483 etxebizitza zeuden, 6.186 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 94 bigarren erresidentzia ziren eta 203 hutsik zeuden. 2.724 etxeak ziren eta 3.627 apartamentuak ziren. 6.186 etxebizitza nagusietatik 3.801 bere jabearen bizilekua ziren, 2.324 alokairuan okupaturik zeuden eta 61 doan lagata zeuden; 332 etxek gela bat zuten, 583 etxek bi zituzten, 1.443 etxek hiru zituzten, 1.650 etxek lau zituzten eta 2.176 etxek bost zituzten. 4.153 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 3.326 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2.118 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 10.342 ziren, horien artean 7.923 aktiboak ziren eta 2.419 inaktiboak ziren. 7.923 pertsona aktiboetatik 7.356 lanean zeuden (3.810 gizon eta 3.546 emakume) eta 568 langabezian zeuden (245 gizon eta 323 emakume). 2.419 pertsona inaktiboetatik 627 erretiraturik zeuden, 1.122 ikasten zeuden eta 670 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Verneuil-sur-Seine udalerrian 6.028 unitate fiskal zeuden, 15.387 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 25.536 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 525 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 5 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 54 eraikuntza enpresak ziren, 87 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 19 garraio enpresak ziren, 21 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 27 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 14 finantziazio enpresak ziren, 20 higiezinen enpresak ziren, 144 zerbitzu enpresak ziren, 94 administrazio publikoko enpresak ziren eta 28 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 96 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 6 banku bulegoak, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 6 igeltseroak, 9 margolariak, 4 zurginak, 3 iturginak, 10 argiketariak, 7 eraikuntza enpresak, 6 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 1 aldi baterako lan enpresa, 14 jatetxeak, 14 higiezinen agentziak, 3 tintoreriak eta 6 apaindegiak.
2009an zeuden 27 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 kongelatu-denda zen, 1 arraindegi zen, 5 liburu dendak, 3 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 bitxi-denda zen eta 8 lore-dendak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 4 osasun-ekipamenduak botika ziren.
2009an 6 haur-eskola eta 4 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Verneuil-sur-Seine udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 1.698 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 981.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tamaulipas
Tamaulipas Mexikoko 31 estatu federaletako bat da, herrialdearen ipar-ekialdean dagoena. Iparraldean AEBetako Texas estatuarekin du muga, mendebaldean Nuevo Leónekin, hegoaldean Veracruz eta San Luis Potosírekin eta ekialdean Mexikoko golkoarekin. 80.175 kilometro koadroko eremua hartzen du, eta 3.268.554 biztanle zituen 2010ean. Estatuko hiriburua Ciudad Victoria da. Reynosa, Matamoros, Nuevo Laredo, Ciudad Mante eta Tampico hiriak ere aipagarriak dira.
Flerovio
Flevorioa —lehen ununkuadioa (ikurra: Uuq) deitua— ) elementu kimiko erradioaktibo sintetiko bat da. 114 atomo-zenbakia du, eta Fl ikurra. Lehen aldiz Dubnako Ikerketa Nuklearren Institutu Zentralak sortu zuen 1998an, eta Georgi Fliorov errusiar fisikariaren izena eman zioten.
Ezagutzen den isotopo egonkorrena 289Fl114 da, ≈2,6 segundoko bizitza-erdiarekin. Hala ere, 289bFl114 isomero nuklear bat izan behar dela uste dute, eta horrek 66 segundoko bizitza-erdia izan beharko luke. Egindako esperimentu batzuen arabera, 7. periodoko elementua da, 14. taldeko kide baten antzera jarduten du, eta metal hegazkor baten propietateak ditu.
Turlough Carolan
Turlough Carolan edota Turlough O'Carolan (Toirdhealbhach Ó Cearbhalláin) irlandar harpajole, konposatzaile eta abeslari itsu bat izan zen. Bere benetako izena Toirdhealbhach Ó Cearbhalláin izan zen, baina ingelesera Turlough Carolan edota Turlough O'Carolan bezala iragan zen. Abesti konposaketan oso emankorra izan zen.
Antzina Irlanda alderik-alde eta errege ezberdinen gorte batetik bestera euren zerbitzuak eskeintzen ibili ohi ziren musikari ibiltarien azken belaunaldiaren ordezkari gisara ikusia izan zen. Herrialde horretan askok irlandar konposatzaile handiena, musikari nazionala eta azken bardotzat ere jo ohi dute. Bere garaian ospe handia bereganatu zuen, horrela bada, esan ohi denez, ezkontza eta hileta asko Carolan ailegatu arte atzeratu egiten omen ziren. Zinez, XX. mendean zelta harparen berpizkunzea jazo arte, musikatresna horrek izan zuen azken maisu handia izan zen.
Gure garaian musikari askok bere abestiak jo eta omendu dute: Seán Ó Riada, Ceoltóirí Chualann, The Chieftains... horretaz gain beste hainbat herrialdeetako musikariek ere bere egite ona omendu asmoz ere bere abestiak jo izan dituzte: Alan Stivell, Gwendal, Carlos Núñez...
Gurean ere, Euskal Herrian, Benito Lertxundik Turlough Carolanen irudia ere aipatu izan du bere abestigintzan abesti bat baino gehiagotan, adibidez, O'Carolan I eta O'Carolan II izeneko abestietan, baina irlandar musikari hau oso bereziki Mauleko bidean abestian aipatu eta omentzen du, azbti honetan berarekin elkarrizketatzen delarik:
Sudan Frantsesa
Sudan Frantsesa (Soudan français; السودان الفرنسي) 1880 eta 1960 artean mendebaldeko Afrikan kokaturiko antzinako kolonia, eta, ondoren, itsasoz haraindiko lurralde frantses bat izan zen. Mendebaldeko Afrika Frantseseko kidea izan zen urte haietan, Mali estatu independente bihurtu zen arte. Kolonia, formalki, Sudan Frantsesa deitu zuten 1890etik 1899ra, eta, berriro ere, 1920tik 1958ra, bere existentzian zehar izen barietate handia izan zuen arren. Kolonia, hasiera batean, frantziar tropek gidatutako proiektu militar bezala ezarri zuten, baina 1890eko hamarkadaren erdialdean administrazio zibilaren pean geratu zen.
1900. urtean, berrantolaketa administratibo batzuek, Frantziako administrazioaren gorakada ekarri zuten, nekazaritza, erlijioa eta esklabotza bezalako gaien inguruan. Bigarren Mundu Gerraren ondoren, Modibo Keïta buruzagia zuen Afrikako Elkartze Demokratikoa (RDA) independentziaren aldeko indar politiko garrantzitsuena bihurtu zen.
Malik, hasiera batean, Frantziarekin lotura estuak mantendu zituen, eta Senegalekin federazio iragankor batean elkartu zen 1959an, baina bi herrialdeekiko loturak azkar ahuldu ziren. 1960an, Sudan Frantsesa ofizialki Maliko Errepublika bihurtu zen eta Senegal Frantziatik are gehiago urruntzen hasi zen.
GOI ikastegia
GOI ikastegia edo Goi-mailako Online Institutua (GOI) Udako Euskal Unibertsitateak (UEU) 2019an sortutako ikastegia da, online unibertsitate-ikasketak eta ikerketa sustatzeko helburuarekin.
Bide horretan, Euskal Herriko Unibertsitatearekin hitzarmena sinatu zen GOI ikastegia UPV/EHUko ikastegi atxiki izateko. Lankidetza horretatik, 2020-21 ikasturtetik aurrera, Derrigorrezko Bigarren Hezkuntzako eta Batxilergoko, Lanbide Heziketako eta Hizkuntzen Irakaskuntzako Irakasleen Prestakuntza Unibertsitate Masterra elkarrekin eskaintzen dute EHUk eta GOI ikastetxeak. EHUk aurrez aurreko modalitatean, eta GOIk online modalitatean.
GOI ikastegiaren asmoa da, Europako testuinguruaren esparruan, goi-mailako ikasketen etengabeko berrikuntza bultzatzea eta titulu berriak ere eskaini ahal izatea.
Baliabideak
Markeskua jauregian du egoitza fisikoa, Eibarren, eta https://www.goi-institutua.eus/ webunea da bere online egoitza.
Irakaskuntza Masterra
DBHko, Batxilergoko eta Lanbide Heziketako irakasle eta hizkuntzen irakasle izango direnak prestatzeko master ofiziala, euskaraz eta online hiru espezialitate hauetan:
Berrikuntza Ikasgelan hautazko ibilbidea
Irakaskuntza Masterraren barruan online modalitate honek, gainera, Berrikuntza Ikasgelan hautazko ibilbidea eskaintzen du. Berrikuntza eta ikerkuntza ardatz dituen ibilbidea da, ikasleak modu praktikoan aukeratutako hezkuntza-zentroan burutzen duena.
Diancey
Diancey Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Diancey udalerrian erroldatutako biztanleak 88 ziren. Familiak 32 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 68 etxebizitza zeuden, 36 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 68etxeak ziren. 36 etxebizitza nagusietatik 27 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 2 etxek lau zituzten eta 20 etxek bost zituzten. 27 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 12 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 48 ziren, horien artean 34 aktiboak ziren eta 14 inaktiboak ziren. 34 pertsona aktiboetatik 29 lanean zeuden (15 gizon eta 14 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 14 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean Diancey udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 828 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Grand-Fort-Philippe
Grand-Fort-Philippe Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Grand-Fort-Philippe udalerrian erroldatutako biztanleak 5.606 ziren. Familiak 2.196 ziren, horien artean 571 pertsona bakarrekoak ziren (186 bakarrik bizi ziren gizonak eta 385 bakarrik bizi ziren emakumeak), 652 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 754 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 219 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.421 etxebizitza zeuden, 2.267 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 116 hutsik zeuden. 2.111 etxeak ziren eta 307 apartamentuak ziren. 2.267 etxebizitza nagusietatik 1.297 bere jabearen bizilekua ziren, 937 alokairuan okupaturik zeuden eta 33 doan lagata zeuden; 19 etxek gela bat zuten, 135 etxek bi zituzten, 245 etxek hiru zituzten, 558 etxek lau zituzten eta 1.310 etxek bost zituzten. 1.157 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.062 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 690 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.796 ziren, horien artean 2.365 aktiboak ziren eta 1.431 inaktiboak ziren. 2.365 pertsona aktiboetatik 1.955 lanean zeuden (1.225 gizon eta 730 emakume) eta 410 langabezian zeuden (183 gizon eta 227 emakume). 1.431 pertsona inaktiboetatik 344 erretiraturik zeuden, 392 ikasten zeuden eta 695 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Grand-Fort-Philippe udalerrian 2.249 unitate fiskal zeuden, 5.514,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.438 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 105 komertzioetatik, 6 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 27 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 11 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 5 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 19 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 14 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 1 supermerkatua zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak, 2 liburu dendak, 1 arropa denda zen, 1 kirol-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 3 osasun-ekipamenduak botika ziren.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Grand-Fort-Philippe udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 172 ikaslekin.
Zoothera imbricata
Zoothera imbricata Zoothera generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Mandaloriarra (pertsonaia)
Mandaloriarra Din Djarin fikziozko pertsonaiaren ezizena da, Star Wars-en unibertsoan kokatzen den eta Disney+-ek produzitzen duen The Mandalorian telesaileko protagonista dena. Askotan “Mando” ere deitzen diote. Umezurtz gelditu zenean, mandaloriar rek salbatu eta haietako batean bilakatu zuten, ondoren Sari-Ehiztarien Gremioan sartu zelarik. Lehendabiziko aldiz telesailaren lehenengo kapituluan agertzen den “Haurra”-ren (aurrerago bere izena Grogu dela azaltzen da) adopziozko aita ere bada.
Pertsonaiaren sorkuntza
Din Djarin pertsonaia Jon Favreau-k sortu zuen, telesailaren zuzendari eta gidoilaria denak. Favreau Star Wars-en jarraitzaile handia da aspalditik, eta mandaloriarrak unibertso horretako bere talde gustukoenetako bat dira;  2010ean The Clone Wars telesailean haietako bati (Pre Vizsla) ahotsa jarri zion. Mandaloriarra-ri buruz galdetu ziotenean, Favreauk honakoa esan zuen: “Ez naiz saiatzen ari soilik trilogia originalaren estetika berpizten, lehen filmarena baizik. Ez lehen filma soilik, baizik eta lehen filmeko lehen eszena. Nolakoa zen bizitza Tatooinen? Zer gertatzen ari zen kantina horretan? Horrek txikitatik liluratu izan nau, eta benetan atsegin dut Star Warsen alde ilun eta bitxienaren ideia, Star Warsen Mad Max alderdia”. Hainbat artistek hartu zuten parte pertsonaiaren diseinuan, horien artean Christan Alzmann, Doug Chiang, Ryan Church, Nick Gindraux, Jama Jurabaev eta John Park-ek. Pertsonaia sortzerakoan inspirazio bezala Clint Eastwood hartu zen, eta honek Dolarraren Trilogian antzezturiko Izenik Gabeko Gizona. Horrez gain, Akira Kurosawa-ren samuraiei buruzko filmek eta Star Wars sagako protagonistetako bat den Han Solok ere eragin handia izan zuten pertsonaia eraikitzeko garaian.
Mandaloriarra pertsonaia lehenengo aldiz 2018ko urriaren 3an deskribatu zen, Jon Favreauk bere Instagram eko kontuan publikatu zuen telesailaren sinopsi laburrean. Horrela deskribatzen zen: “pistolari bakarti bat galaxiaren muturretan Errepublika Berriaren agintaritzatik urrun”. Ondoren Favreauk adierazi zuen inoiz ezagutu gabeko pertsonaia bat zela, inoiz ikusi gabeko garai batean kokatzen zena. Mandaloriarraren lehen irudia urte bereko urriaren 4an erakutsi zen modu publikoan. Telesailaren produktore exekutiboak, Dave Filonik,  pertsonaia bizimodu bat irabazten eta egunetik egunerako bidea aurkitzen saiatzen den norbait zela azaldu zuen, eta horrek Star Wars sagako beste protagonistengandik ezberdintzen zuela, bereziki Jediengandik.
2018ko abenduaren 18an mandaloriarra Pedro Pascal-ek interpretatuko zuela adierazi zen. Hala ere, Pascalek ezin duenean, Brendan Wayne eta Lateef Crowder aktoreek hartzen dute protagonistaren papera.
Biografia
Din Djarin Aq Vetina giza asentamenduan bizi izan zen umetan. Errepubikaren Erorialdiko garaian asentamendua borrokako droide Separatistek eraso eta bertako biztanleak hiltzen hasi ziren. Sarraskiaren tartean Din ezkutatu zuten bere gurasoek, eta jarraian haiek ere bizia galdu zuten leherketa baten ondorioz. Droide batek aurkitu eta tiro egin behar zionean, gerlari mandaloriar batek makina hiltzailea suntsitu zuen, umea salbatuz. Gertaera hauen ondorioz, Din Djarinek droideekiko trauma bat garatu zuen.
Mandaloriarrek haiekin eraman eta umezurtz moduan adoptatu zuten haien kulturan, nahiz eta ez etorri Mandalore planetatik. Aurrerago, “Tribua” deituriko mandaloriarren talde batean sartu zen, Nevarron kokatzen zena. Djarinek ez bazekien ere, Tribukoak Mandalore-en Bidea jarraitzen zuten sekta bateko kideak ziren. Horregatik, behin kaskoa jarritakoan ezin izan zuen besteen aurrean inoiz gehiago kendu, bestela sektako tradizioaren arabera ezingo baitzen benetazko mandaloriar kontsideratu.
Nagusitu zenean, Djarin sari-ehiztari bilakatu zen, Sari-Ehiztarien Gremioan sartuz. Ordainsari bilatzaile garesti baina bikaina izateko ospea lortu zuen, “Mandaloriarra” edo “Mando” bezala ezaguna. Razor Crest deituriko Aro Inperialeko espazio-ontzia bere ibilgailu pertsonala izatera igaro zen. Telesaila trilogia originalaren amaierako gertakizunetatik bost urtera kokatzen da, Inperio Galaktikoaren Erorialdiaren ondoren.
Don't Go Breaking My Heart
Don't Go Breaking My Heart (Ez Apurtu Nire Bihotza) Elton John eta Kiki Dee britainiar abeslarien abesti bat da. Elton John eta Bernie Taupin musikariek "Ann Orson" eta "Carte Blanche" ezizenez konposatu zuten.
Mandaloriarra (pertsonaia)
1. Denboraldia
Hurrengo kapituluan, Mandok Bezeroari umea ematen dio eta bere ordainsaria hartzen du, “beskar” deituriko metal mandaloriar baliotsu bat, eta horrekin armadura berri bat egiten dio Tribuko Armagileak. Planeta uzteko zorian dagoela, iritziz aldatu eta Haurra salbatzera joaten da. Umearekin batera Razor Crest ontzirako bidean dagoela Greef Kargak eta sari-ehiztari mordo batek erasotzen dute, baina beste mandaloriar batzuen laguntzaz Mandok Nevarro planetatik ihes egitea lortzen du, Haurra berarekin eramanez. Ondorengo kapituluetan Mandok hainbat misio burutzen ditu, dirua irabazteko asmotan, Haurra eta bera harrapatzera bidalitako sari-ehiztariengandik ezkutatzen den bitartean.
Don't Go Breaking My Heart
1976an single moduan argitaratua izan zen.
Mandaloriarra (pertsonaia)
1. Denboraldia
Denboraldiaren amaieran Mandaloriarra larriki zauritzen dute. IG-11 droidearekin bakarrik geratzean honek kaskoa kentzen dio, telesailean lehenengo aldiz aurpegia erakutsiz, eta sendatu egiten du. Jarraian estoldetatik barrena ihesi joaten da, taldeko besteak bezala. Tribuaren basera joaten dira laguntza eske, baina Armagilea besterik ez dute aurkitzen, beste mandaloriarrak hilik edo planetatik joanak direla esaten diena. Gainera, Djarini azaltzen dio Haurra bere arrazakoekin bildu behar duela eta hori lortu ala nagusitzen den bitartean umearen aita bezala dela. IG-11k bere burua sakrifikatzen du besteak salbatzeko, eta Mandok Gideon garaitzen du, nahiz eta ondoren ez dela hiltzen ikusten den. Mandaloriarra, Haurrarekin batera, Nevarrotik joaten da.
2. Denboraldia
Telesailaren bigarren denboraldian Din Djarin beste mandaloriarren bila dabil, haiek Haurraz arduratuko diren Jediak non dauden esateko asmotan. 9. kapituluan Mando Gor Keresh-ekin (John Leguizamo) elkartzen da, eta honek traizionatu egiten badu ere, ondoren garaitua izaten da eta Tatooin en mandaloriar bat dagoela aitortzen du. Planeta horretan Djarinek Cobb Vanth (Timothy Olyphant) ezagutzen du, Jawa-ei erosi zien armadura mandaloriarraren bidez Mos Pelgo asentamendua babesten duena, eta tratu bat egiten dute: Mandaloriarrak Mos Pelgo erasotzen duen krayt dragoia hiltzen laguntzen dio, eta Vanthek ordainetan bere armadura ematen dio hari, Djarinek jarraitzen duen kredoaren arabera mandaloriarra ez den inork ez bailuke eduki behar horrelako armadurarik.
12. kapituluan, Razor Cresta oso egoera txarrean dagoela eta, Nevarrora itzultzen dira Mando eta Haurra. Bertan Greef Karga eta Cara Duneekin berrelkartzen dira, eta Djarinek base inperial bat suntsitzen laguntzen die. Basean Moff Gideoni  zuzendutako mezu bat ikusten dute, Haurraren odol gehiago behar dutela esaten duena. Tropa inperialak garaitzen dituzte eta Mando Nevarrotik joaten da umearekin Razor Crest konponduan, baina ez da konturatzen dispositipo jarraitzaile bat ipini duela espazio-ontzian konpontzaileetako batek, Moff Gideonen esanetara.
“Jedia” deitzen den hurrengo kapituluan Corvus planetara joaten da Mando Haurrarekin, eta bertan Morgan Elsbeth-ek (Diana Lee Inosanto), Calidan hiriko gobernatzaileak, Ahsoka Tano hiltzeko eskatu eta non aurkitzen den esaten dio. Mandaloriarra eta Jedia elkartu egiten dira, eta azken hau Haurrarekin konektatzen da Indarraren bidez. Umearen benetako izena Grogu dela, “Jedien Purga”-n Coruscantetik salbatu zuten Jedi ikasle bat zela eta bizirauteko Indarraren erabilera ezkutatu behar izan zuela azaltzen du Ahsokak. Ondoren, Grogu ez duela entrenatuko esaten du, bestela Mandaloriarrarekiko duen loturagatik Indarraren alde ilunera igaro litekeelako. Bere iritzia aldatzeko asmotan, Din Djarinek Morgan Elsbeth garaitzen laguntzen dio Jediari, eta modu horretan Calidan hiria Inperioarengandik libratzen. Ahsokak, hala ere, ez dela Haurraren kargu egingo dio, baina Tython planetako Jedi Tenpluan Grogu Indarraren bidez beste Jediren batekin komunikatu daitekeela adierazten du, eta umeak bere patua aukeratu dezakeela horrela.
14. kapituluan Tythonera iristen dira, eta Mandok Jedi Tenpluko harri berezi baten gainean eserita uzten du Grogu, meditatzen. Planeta horretan daudela Boba Fett agertzen da, Cobb Vanthek emandako armadura berea dela eta hura errekuperatzearen ordainetan Mando zein Grogu babestuko dituela hitz emanez. Boba Fetten laguntzaile berria ere, lehenengo denboraldiko 5. kapituluan hildakotzat eman zen Fennec Shand, Mandaloriarrarekin berrelkartzen da. Jarraian tropa inperialak iristen dira, eta hiruren artean garaitu egiten dituzten arren, Moff Gideonek gidaturiko gerraontzi espazialak Razor Cresta suntsitzen du. Ondoren, Grogu bahitzen dute Gideonen droide batzuek, eta honen ontzira eraman. Haurra salbatzeko asmotan Mandaloriarra Cara Duneekin elkartzen da, 6. kapituluan atxilotua izan zen Mayfeld Errepublika Berriko kartzela batetik askatzeko planak honi azalduz.
3. Denboraldia
Mandaloriarra pertsonaia telesailaren hirugarren denboraldian itzuliko da, une honetan preprodukzioan dagoena.
Harrera
Mandaloriarrak eta Pedro Pascalen pertsonaiaren interpretazioak orokorrean kritika positiboak jaso ditu. CinemaBlend orriko idazle den Sarah El-Mahmoud-ek adierazi zuen berarentzat Mandaloriarra pertsonaia zela telesailaren alderdirik interesgarriena, eta “berezko bikaintasuna” zuen zerbait zegoela pertsonaiaren inguruan. Kritiko eta ikusle askok, bestalde, pertsonaiaren ezaugarririk onena Haurrarekiko hartzen duen aitatasuna dela diote, horrek Mandaloriarraren izaera aldatzea eragiten baitu.
Hala ere, pertsonaiarenganako kritika guztiak ez ziren positiboak izan. Batez ere Mandaloriarra denbora guztian kaskoarekin egotea kritikatu zen, batetik modu horretan atzean zegoen aktorearen lanari garrantzia kentzen baitzitzaion eta, bestetik, harekin eta haren sentimenduekin identifikatzea zailagoa gertatzen zelako horrela.
Paracontias vermisaurus
Paracontias vermisaurus Paracontias generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Kristautasuna Euskal Herrian
Kristautasuna Euskal Herriko erlijio nagusia da. Erdi Aroaz geroztik, euskaldunak erromatar katolikoak izan dira gehienbat. XIX. mendean euskaldunak gizarte oso erlijioso gisa hartzen ziren, elizara maiz joaten zena. XX. mendeko azken urteetan elizara joateak behera egin du, Mendebaldeko Europako eremu gehienetan. Frantzisko Xabier, Mixel Garikoitz edo Ignazio Loiolakoa euskal jatorrikoak ziren. Lehenengoak kristautasuna Japoniaraino hedatu zuen, bigarrengoak Societas Sacratissimi Cordis Jesu Betharram sortu zuen eta azkenekoak Jesusen Lagundia. Fermin Lasuen bezalako frantziskotarrek Kaliforniara hainbat misio eraman zituzten, eta oraindik XX. mendean ohikoak izan dira euskal misiolariak.
Itaipava do Grajaú
Itaipava do Grajaú Brasilgo udalerri bat da, Maranhão estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Kristautasuna Euskal Herrian
XVI. mendean protestantismoak indarra izan zuen Nafar erresuman, bereziki Joana III.a Nafarroakoa erregina higanotearen agintaldian; berak emandako laguntza ekonomikoarekin euskaratu zen, 1571. urtean, Bibliaren Itun Berria. Henrike III.a Nafarroako erregek Frantziako koroa hartzearekin batera, protestantismoak galdu egin zuen Nafarroan eliteetatik zetorkion babesa.
Gaur egun, katolizismoarekin batera badaude hainbat gutxiengoren erlijio komunitate, 2010ean EAEn bakarrik 214 egoitza zituztenak. Gutxiengoen artean sinesmenik hedatuena kristau ebanjelikoena zen eta bigarrena Jehovaren Lekukoek osatzen zuten. Horien atzetik musulmanak, budistak, kristau ortodoxoak eta Zazpigarren eguneko eliza adbentista agertu ziren. Katolizismoak indarra du gizartean, bereziki Nafarroan Opus Deiren eskutik eta beste hainbat lekutan Jesusen Lagundiaren hezkuntza instituzioen bidez.
Erromatar garaia
Andrés E. de Mañaricuak, kristautasuna Euskal Herrian nola sartu zen ikertzen duen aditu batek, laburbildu zuen duela ez asko gai horri buruzko bere ikerketa. Haren arabera, euskaldunen ebanjelizazioa Erromatar Inperio Beherean hasiko zen, eta jada IV. mendeko lehen urteetan lur horiek Erromako Elizari martiri talde bat eskain ziezaioketen Dioklezianoren jazarpenaren pean. Mende honen bigarren erdian baskoien paganismoa "iragana" dela esan zuen Prudentziok. Era berean, IV-V mendeetan, Calahorraren egoitza existitzen zela jakin da, eta ziurta daiteke mendea hastean Euskal Herri kontinentaleko hiri guztiek zituztela jada beren apezpikuak. Ez dakigu, hala ere, zehatz-mehatz zein den iturri faltagatik penintsulako Euskal Herriko egoera; izan ere, zalantzarik gabe esku hartu zuten kontziliazioen aktetan, 380ko Zaragozakoan, adibidez, ez dira aipatzen parte-hartzaileen egoitzak. Mendebaldeko Erromatar Inperioa erori zenean, kristautasuna Vasconiaren lau alboetatik sartzen saiatu zen. Calahorrako, Iruñeko eta Okako hiru elizbarrutiek, beren jurisdikzioa autrigoi lurretatik hedatzen zutenak, mendez mende banatzen zuten euskal lurraldea. Kontzeju bisigodoetan ere parte-hartzea bermatuta dago, baita ebanjelizazio sinkronizatu bat ere Europako gainerako inguruko herriekin. Gorabehera politikoek, musulmanen aurkako borrokek eta erresuma kristau jaioberrien arteko lehiek beste apezpiku-egoitza batzuk ezabatzea edo agertzea eragingo lukete. Calahorrako apezpikutzari buruz, zalantzarik gabe fundaziorik antzinakoena zena, zehaztasun handiagoz ezagutzen da 457an Silvano gotzaina zela, bere aurka Hilario Aita Santuak Tarracoko probintziako gotzainei bidalitako gutunengatik, metropoliaren baimenik gabe bi gotzain agindu izana leporatuz. Azkenik, Euskal Herri kontinentalari dagokionez, Narbaitzek dio apezpiku-egoitza bakarra, luzaroan, Dax edo Civitas Aquensium edo Akize izan dela euskaraz, historialari guztiek onartzen baitute gotzain-egoitzak bide garrantzitsuetatik gertu baino ez zirela eratzen, hala nola Dax edo Akizetik Antonio Ibilbideari buruz. Bestalde, Baionako elizbarrutiak uste du Dubaratek "V. mendean edo gure arotik ikusi nuen" sortu behar zela, 1543ko "Missel de Bayonne" bere magistralean.