cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Patrice (Indre eta Loira)
Saint-Patrice Frantziako udalerria da, Indre eta Loira departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Patrice udalerrian erroldatutako biztanleak 681 ziren. Familiak 284 ziren, horien artean 76 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 56 bakarrik bizi ziren emakumeak), 104 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 96 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 378 etxebizitza zeuden, 294 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 62 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 363 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 294 etxebizitza nagusietatik 236 bere jabearen bizilekua ziren, 45 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 27 etxek bi zituzten, 62 etxek hiru zituzten, 78 etxek lau zituzten eta 121 etxek bost zituzten. 259 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 133 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 134 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Saint-Patrice udalerrian 282 unitate fiskal zeuden, 651 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.602 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 25 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 3 margolariak eta 1 zurgina.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Patrice udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 420 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pascual Aldabe Rodríguez
Pascual Rodríguez Aldabe (Lesaka,  - Donostia, ) nafar musikagilea izan zen, 51eko belaunaldia delakoaren partaide.
Victor Albistur organo-jotzailearekin hasi zen musikan, bere jaioterrian, eta pianoaren lehen nozioak Salvador Radarekin ikasi zituen. Azken honek prestatu zuen ikasle libre gisa Bilboko Musika Kontserbatorioan ikasteko. 1947an Lesakako parrokiako organista izendatu zuten eta herri honetan Santa Maria Abesbatza sortu zuen. 1949an Bartzelonako Goi Mailako Musika Kontserbatorioan jarraitu zuen ikasten eta Donostiako Udal Kontserbatorioa n amaitu zituen ikasketa ofizialak: pianoa José María Iraola rekin, harmonia eta konposizioa Francisco Escudero rekin.
1954 eta 1973 artean Parisen bizi izan zen eta musika arloan bere ezagutzak hobetu zituen: konposizioa Nadia Boulanger rekin, pianoa Agnelle Bundervoët eta Andrée Bonnevillerekin, orkestrazioa Jean Françaisekin eta orkestra zuzendaritza Eugène Bigotekin. Frantziako Gobernuaren beka jaso ondoren, piano errezitaldiak eskaini zituen Londresen, Parisen, Madrilen eta Donostian. 1958 eta 1966 artean, bere jarduera artistikoa Musikaren Historiako irakaskuntzarekin uztartu zuen Frantziako hainbat ikastetxetan. 1967 eta 1973 artean Frantziako Irrati eta Telebistaren Orkestrarekin musika gaietan kolaboratu zuen. Nafarroara itzultzean, Iruñeko Pablo Sarasate Kontserbatorio ko zuzendari kargua hartu zuen 1973 eta 1983 bitartean. Ganbera Orkestra eta Zentroko abesbatza sortu zituen, eta Eslava, Remacha, Berlioz, Charpentier edo Stravinski bezalako egileen obra sinfoniko-koralak ezagutzera eman zituen. Nafarroako herri nagusietan eskainitako kontzertu horietako batzuk estreinaldi zorrotzak izan ziren Espainian. 1976tik 1982ra organo ikasketak egin zituen Luis Taberna rekin. Autore batzuek, Aurelio Sagaseta nafarrak kasu, uste dute bere obra Ravelen obratik hurbil dagoela eta abangoardiako lerro moderatuan mantentzen dela, XX. mendeko estetikarik erradikalenetan barneratu gabe.
1974tik aurrera San Fernando Arte Ederretako Errege Akademiaren kidea izan zen.
Alfonso Rodriguez Aldabe ren anaia zen.
Zamo txiki
Zamo txikia (Carassius carassius) Carassius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian. Europa eta mendebaldeko Asiatik zabalduta dago.
Jiang Qing
Jiang Qing (pinyinez, Jiāng Qīng), (Zhucheng, Shandong, 1914ko martxoaren 19a - Pekin, 1991ko maiatzaren 14a) txinatar antzezle eta politikaria izan zen, eta Mao Zedong-en azken emaztea.
Burgesiako familia aberatseko alaba zen, eta Lan Ping zuen jatorrizko izena. Antzerkiaren munduan sartu, eta elkarte komunistekin elkarlanean ibili zen. Horrela ezagutu zuen Mao Zedong poeta eta iraultzailea. Haren laguntzaile izan zen nazionalisten eta Maoren gerrilla komunisten arteko gerra zibilaren garaian. 1938an, Maorekin ezkondu zen.
Hasieratik hartu zituen bere gain kultura- eta arte-inguruetako eragile-lanak, eta Maoren iraultzaren ondoren eragin handia izan zuen Txinako politikan: 1960an ezkertiarrek abian ezarritako Iraultza Kulturala mugimenduaren buruzagi nagusietako bat izan zen. Mugimendu horrek Txinako bizitza politiko eta soziala geldiarazi zuen. 1969an Politburo-ko kide egin zen, eta ezkerreko muturrekoa zen Shanghaiko Taldearen buruzagi gisa ezagun egiten hasi zen.
Mao hil ondoren, 1976an, politikan zuen eragina gainbehera hasi zen, eta Alderdi Komunistan talde zentristagoak nagusitu ziren. Alderdia ezker-muturrera eraman nahi izatearen salaketapean atxilotu zuten, eta hurrengo urtean, 1977an, alderditik kanporatu zuten. 1978an, Iraultza Kulturala taldeko beste buruzagi batzuekin batera auzipetu zuten. Heriotza-zigorra ezarri zioten lehendabizi, baina, azkenean, betiko kartzela-zigorraren truke aldatu zioten. Harrezkero ez zen hari buruzko berririk izan. 1991n, gaixorik zegoela eta, askatasuna eman zioten, eta handik gutxira hil zen. 1993an, Txinako gobernuak esan zuen Jiang Qingek bere buruaz beste eginda hil zela.
Poligrafo (argipena)
Poligrafo izenak adiera hauek ditu:
Perimeceta
Perimeceta Crambidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa Perimeceta niphotypa da.
Austrolebias cinereus
Austrolebias cinereus Austrolebias generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Death Becomes Her
Death Becomes Her (euskaraz Heriotza Bera Bilakatu Da), 1992ko Robert Zemeckis estatubatuarrak zuzendutako fantasiazko komedia beltz bat da. Meryl Streep, Bruce Willis, Goldie Hawn eta Isabella Rossellini aktoreek antzeztu zuten.
Filma konputagailu bidezko animazioan aintzindaria izan zen, ondorioz Efektu berezi onenen Oscar Saria irabaziz.
Argumentua
1978, Madeline Ashton (Meryl Streep) aktoreak Helen Sharp (Goldie Hawn) lagunari haren sernargaia den Ernest Menville (Bruce Willis) zirujau plastikoa "lapurtu" eta berarekin ezkonduko da. Zazpi urte beranduago, Madeline bere fisikorako bakarrik bizi da, Helenek gainpisua eta depresioa du eta Ernest hildakoen gorpuak makillatzen dituen mozkorti batean bihurtu da. Helenek liburu bat idatziko du, eta Madelineren harridurarako, argala eta gaztea dago, hortaz, Ernest lapurtuko diolako beldurra izango du. Horrela bada, Madeline kezkaturik, Lisle von Rhuman (Isabella Rossellini) sorgin modernoarengana joan eta gaztetasuna berreskuratzea ahalbideratuko dion edabe bat emango dio, baina bestelako efektu batzuk izango ditu.
Clovenfords
, Eskoziako herri bat da, Scottish Borders eremu administratiboan.
Microgale monticola
Microgale monticola Microgale generoko animalia da. Afrosoricida ordenaren barruko ugaztuna da. Oryzorictinae azpifamilia eta Tenrecidae familian sailkatuta dago.
Landévant
Landévant (bretainieraz Landevan) Bretainiako Morbihan departamenduko udalerri bat da.
Claude Cohen-Tannoudji
Claude Cohen-Tannoudji (Konstantina, Aljeria, 1933ko apirilaren 1a) frantziar fisikaria da. Parisko ENS (École Normale Supérieure) delakoan egin zituen ikasketak, Alfred Kastler (1966an Fisikako Nobel Saria irabazi zuena) eta Jean Brossel irakasle zituela. Cohen-Tannoudjik 1962an eskuratu zuen fisikako doktoregoa, Parisko ENSn. 1964tik 1973ra Parisko Unibertsitateko irakasle izan zen. Cohen-Tannoudjiren ikerkuntza-lana beste bi fisikarik aurrez egindako ikerketen argitan ulertu behar da. 1985ean, Steven Chu doktoreak atomoen lastertasuna 4.000 km/ordukoa izatetik 1 km/ordukoa izateraino mantsotzea lortu zuen, eta era horretan askoz hobeto aztertu ahal izan ziren. Atomoen tenperatura, bestalde, gradu baten 240 milioirenekoa izateraino jaitsi zuen, zero absolutuaren gainetik. William Phillipsek, bere aldetik, atomoak oraindik gehiago hoztea lortu zuen: gradu baten 40 milioirenera, zero absolutuaren gainetik. Cohen-Tannoudjik eta bere taldeak, berriz, 1995ean, laser-teknikak erabiliz, gradu baten 0,2 milioireneraino jaitsi zuten atomoen tenperatura, zero absolutuaren gainetik, eta lastertasuna bi zentimetro segundokoa izateraino moteldu zuten. Cohen-Tannoudjiren laser-teknikei esker egindako erloju atomikoak ordu arte egindako erlojurik doienak izan ziren. Oso ospetsua da, halaber, frantses fisikariak quantumen mekanikaz argitaratutako lana, mundu guztiko ikasleek erabili baitute. 1997an, Fisikako Nobel Saria jaso zuen, Steven Chu eta William Phillipsekin batera.
Nomadinae
Nomadinae Apidae familiako erle azpifamilia da, mundu osoan bizi dena. Azpifamilia guztiz kleptoparasitarioa da.
Dellwood (Missouri)
Dellwood Missourieko hiri bat da. St. Louis konderrian kokatua dago. 2010ean 5,025 biztanle zituen, 2.66 kilometro koadrotan banatuta.
Troll (Internet)
Troll Interneten erabiltzen den terminoa da iskanbila dibertimendu moduan bultzatzen duena izendatzeko. Trollak eztabaida nahita sustatzen du, parte-hartzaileak haserreraziz eta haien artean zatiketa bultzatuz. Hainbat sofistikazio mailakoak daude, batzuek nortasun aizunak erabiltzen dituztela. Terminoaren erabilera subjektibo samarra bada ere, sarri erabiltzen da Interneteko kulturan. Trollak foroetan, blogetan, wikietan, IRC kanaletan edo sareko edozein txokotan ager daitezke.
NA-7131
NA-7131 edo Barindanoko errepidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-718 nafar errepideko 13,90 kilometroan hasi eta Ameskoabarrenean dagoen Barindano kontzejura arte doa. Errepidea 0,37 kilometro luze da.
Bonneuil-sur-Marne
Biztanleria
2007an Bonneuil-sur-Marne udalerrian erroldatutako biztanleak 16.437 ziren. Familiak 6.142 ziren, horien artean 1.977 pertsona bakarrekoak ziren (771 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.206 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.163 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 2.050 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 952 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 6.541 etxebizitza zeuden, 6.325 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 32 bigarren erresidentzia ziren eta 184 hutsik zeuden. 1.243 etxeak ziren eta 5.213 apartamentuak ziren. 6.325 etxebizitza nagusietatik 1.775 bere jabearen bizilekua ziren, 4.422 alokairuan okupaturik zeuden eta 129 doan lagata zeuden; 428 etxek gela bat zuten, 1.136 etxek bi zituzten, 2.219 etxek hiru zituzten, 1.705 etxek lau zituzten eta 837 etxek bost zituzten. 2.411 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 3.156 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.235 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 10.933 ziren, horien artean 8.014 aktiboak ziren eta 2.919 inaktiboak ziren. 8.014 pertsona aktiboetatik 6.915 lanean zeuden (3.427 gizon eta 3.488 emakume) eta 1.099 langabezian zeuden (555 gizon eta 544 emakume). 2.919 pertsona inaktiboetatik 652 erretiraturik zeuden, 1.358 ikasten zeuden eta 909 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Tropicana Field
Tropicana Field AEBtako Florida estatuko St. Petersburg hirian dagoen beisbol estadio bat da. MLB ligako Tampa Bay Rays taldearen jokalekua da. 1990ean inauguratu zen.
Saint-Loubouer
Saint-Loubouer Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Bonneuil-sur-Marne
Diru sarrerak
2009an Bonneuil-sur-Marne udalerrian 5.968 unitate fiskal zeuden, 16.690 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.335 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 813 komertzioetatik, 18 erauzte enpresak ziren, 10 janari enpresak ziren, 8 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 41 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 76 eraikuntza enpresak ziren, 272 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 77 garraio enpresak ziren, 53 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 24 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 30 finantziazio enpresak ziren, 20 higiezinen enpresak ziren, 93 zerbitzu enpresak ziren, 54 administrazio publikoko enpresak ziren eta 37 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 137 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 2 posta bulegoak, 4 banku bulegoak, 2 funerariak, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 4 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 3 ibilgailuen alokairu bulegoak, 3 autoeskolak, 2 igeltseroak, 7 margolariak, 14 zurginak, 15 iturginak, 11 argiketariak, 9 eraikuntza enpresak, 9 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 34 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak, 3 tintoreriak eta 3 apaindegiak.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 psikiatriko, osasun-zentro 1 bat, 6 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 7 haur-eskola eta 6 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Bonneuil-sur-Marne udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 730 ikaslekin.
2 unibertsitate-insitutoak zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Loubouer
Biztanleria
2007an Saint-Loubouer udalerrian erroldatutako biztanleak 441 ziren. Familiak 177 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 29 bakarrik bizi ziren emakumeak), 70 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 66 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 218 etxebizitza zeuden, 181 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 203 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 181 etxebizitza nagusietatik 143 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 24 etxek hiru zituzten, 46 etxek lau zituzten eta 106 etxek bost zituzten. 168 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 98 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 263 ziren, horien artean 201 aktiboak ziren eta 62 inaktiboak ziren. 201 pertsona aktiboetatik 190 lanean zeuden (109 gizon eta 81 emakume) eta 11 langabezian zeuden (4 gizon eta 7 emakume). 62 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Loubouer udalerrian 182 unitate fiskal zeuden, 420,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.269 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 margolaria eta 1 argiketaria.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 2 altzari dendak ziren.
2000. urtean Saint-Loubouer udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.020 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Elaine N. Aron
Elaine N. Aron (1944ko azaroaren 1a) psikologian doktorea eta ikertzailea da. Zentzumenen prozesamenduaren sentsibilitateari buruzko hainbat lan idatzi ditu, eta zenbait artikulu argitaratu ditu, herentzian jasotako izaera eta pertsonen arteko harremanei buruzkoak.
Biografia
Elaine Nancy Spaulding psikologian lizentziatu zen Kaliforniako Unibertsitatean (Berkeley), ondoren psikologia klinikoko masterra egin zuen Torontoko York Unibertsitatean eta Pacifica Graduate Institute-n doktoratu zen. San Frantziskoko C. G. Jung institutuan sartu zen.
1991n, sentikortasuna definitu zuen zentzumenen prozesamenduan, eta Highly Sensitive Person terminoa sortu zuen, 'Pertsona Oso Sentikor' gaztelaniara itzulia.
Lanbide jarduera eta bizitza pertsonala
Aronek psikoterapiako praktika du Mill Valleyn (Kalifornia).
Aron psikologia-irakaslearekin, Arthur Aronekin, ezkonduta dago. Harekin lankidetzan ari da haurren inguruneak MSFekin duen elkarreraginari buruzko ikerketetan, helduen funtzionamendua aurreikusteko. Ia 50 urteko maitasun-azterketan, 36 galderako zerrenda egin zuen bikoteak, ehunka azterketatan erabili zutenetik, laborategiko ingurune batean gertutasuna sortzeko, arrotzen arteko hesiak hausteko eta polizia-agenteen eta komunitateko kideen arteko ulermena hobetzeko.
Vigoulet-Auzil
Vigoulet-Auzil Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vigoulet-Auzil udalerrian erroldatutako biztanleak 962 ziren. Familiak 360 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 146 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 142 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 28 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Poligrafo (idazle)
Poligrafo (antzinako grezieratik (πολυγράφος) polugraphos, poly: asko; graphos: idazketa) oso gai desberdinetaz idazten duen egileari esaten zaio.
Vigoulet-Auzil
Etxebizitza
2007an 374 etxebizitza zeuden, 364 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 358 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 364 etxebizitza nagusietatik 313 bere jabearen bizilekua ziren, 49 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 301 etxek bost zituzten. 341 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 77 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 280 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Poligrafo (idazle)
Literaturan
Literaturan poligrafo hitza batez ere Antzinate klasikoa idazle batzuekin erabiltzen da, esaterako Aristoteles eta Plutarko greziarren artean, eta Zizeron eta Plinio Zaharra erromatarren artean. Voltaire eta Diderot poligrafo modernoen adibideak dira. Euskal Herriaren kasuan, besteak beste, Miguel Unamuno Justo Garate eta Julio Caro Baroja aipatuak izan dira poligrafo moduan.
Vigoulet-Auzil
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Poligrafo (idazle)
Beste erabilerak
Batzutan, mespretxuz, ideia handirik gabe gauza askotaz idazten duenari esaten zaio baita ere.
Vigoulet-Auzil
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 603 ziren, horien artean 395 aktiboak ziren eta 208 inaktiboak ziren. 395 pertsona aktiboetatik 367 lanean zeuden (204 gizon eta 163 emakume) eta 27 langabezian zeuden (12 gizon eta 15 emakume). 208 pertsona inaktiboetatik 72 erretiraturik zeuden, 75 ikasten zeuden eta 61 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vigoulet-Auzil udalerrian 350 unitate fiskal zeuden, 986,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 38.574 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia, 1 jatetxe, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Prest
Biztanleria
2007an Saint-Prest udalerrian erroldatutako biztanleak 2.130 ziren. Familiak 794 ziren, horien artean 127 pertsona bakarrekoak ziren (61 bakarrik bizi ziren gizonak eta 66 bakarrik bizi ziren emakumeak), 271 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 351 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 45 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 877 etxebizitza zeuden, 801 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 51 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 864 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 801 etxebizitza nagusietatik 729 bere jabearen bizilekua ziren, 54 alokairuan okupaturik zeuden eta 19 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 20 etxek bi zituzten, 72 etxek hiru zituzten, 189 etxek lau zituzten eta 516 etxek bost zituzten. 644 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 311 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 442 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.444 ziren, horien artean 1.038 aktiboak ziren eta 406 inaktiboak ziren. 1.038 pertsona aktiboetatik 973 lanean zeuden (524 gizon eta 449 emakume) eta 66 langabezian zeuden (35 gizon eta 31 emakume). 406 pertsona inaktiboetatik 134 erretiraturik zeuden, 165 ikasten zeuden eta 107 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Prest udalerrian 799 unitate fiskal zeuden, 2.224,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 24.545 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 93 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 15 eraikuntza enpresak ziren, 16 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 11 zerbitzu enpresak ziren, 15 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Prest udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 637 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen. Saint-Prest udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 510 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Jose Larrañaga
Jose Larrañaga Juaristi (Mendaro, 1801ko maiatzaren 3-Bilbo, 1826ko urriaren 13a) (beste testu batzuk ere Jose Larrinaga diote), hainbat hilketa egiteagatik egin zen ezagun. Markina Etxebarriako (Bizkaia) bere baserrian aterpea eskaini zion familia oso bat hil zuen 1825 ean. Aurretik ere beste familia hil omen zuen, Lerida aldean. Ondorioz, heriotz zigorr era kondenatu zuten, eta garrotez hil. Haren historia odoltsua bertso paperetan zabaldu zen.
Izenen afera
Hiltzaile bera bi abizenekin ezagutzen da. Larrañaga Gipuzkoan erabili izan da batez ere, tradizio literarioan. Larrinaga, aldiz, Bilboko epaiketaren dokumentazioan jasotzen da. Mendaroko bataio agiriaren arabera José María Larrañaga Juaristi zen bere izen osoa, Juan Antonio Larrañaga Zabaleta eta Manuela Joaristi Goenagaren semea.
Biografia
Horrela laburbildu du Hektor Ortegak Bilbao aldizkarian: "Mendaron jaio zen 1801ean. Aita laster galdu zuen eta amarekin bizitza alderraia egin zuen, herri askotan egon baitziren: Plentzian, Markinan, Zeanurin, Azpeitian eta Markina Etxebarrian. Azken herri horretan, Altzibar baserrian, bizi izan zen, zortzi edo hamar urteko txotxoa zenean. Altzibarren agertu zen berriz ere 1825eko urriaren 13ko zorigaiztoko gauean". Etxekoek, Migel Galdos, Kataliana Gandiaga eta bien alaba zen Mikaelak, ezagutu eta ondo hartu zuten. Afaria eskaini zioten eta, ondoren, oheratu ziren, Migel eta Jose goiko pisuko ohean, ama-alaba beheko pisukoan. Altxatu zirenean Josek aizkoraz eraso egin zion Migeli. Era berean Mikaela alaba akabatu zuen. Ondoren, Jose lapurtzeko asmotan, etxea arakatzen hasi zen. Katalina, bitartean, ihes egiten saiatu zen, baina Josek harrapatu eta aizkoraz jo zuen. Hiltzaileak alde egin zuen, Katalina bizirik gelditu zela ohartu gabe. Emakumea esnatu zenean garrasika hasi zen laguntza eske. Auzokideek lagundu zioten, baina egunetan hil zen, aurretik gertatutakoa azalduta.
Asteetara Jose harrapatu zuten eta Bilbora eraman zuten. Egindakoa aitortu zuen baina zergatia ez zuen oso garbi azaldu. Esan zuenaren arabera, Altzibarren bizi izan zen garaian behin Migelek errieta egin zion kopla bat abesteagatik. Epaileak Eladio Alonso Valdenebro korrejidorea, Pedro Nobia Saltzedo eta Baldespinako markesa ahaldun nagusiak izan ziren. Epaia zalantzarik gabekoa izan zen: heriotza zigorra.
1826ko ekainaren 14an garrotez hil zuten. Borreroa Juan Carnero izan zen. Exekuzioa Bilboko plazan izan zen, horretarako prestatu zen oholtza baten gainean. Arratsaldean frantziskotar fraideek gorpua jaso zuten eta, elizkizunak egin ondoren, San Frantzizko komentuko hilerrian lurperatu zuten.
Larrañaga tradizioan
Gertaera lazgarri hauek berehala zabaldu ziren Euskal Herri osoan. Horren testigu, istorioa azaldu zuten bertso paperak zabaldu ziren Tolosan. Lehenengo pertsonan idatzita daude, egilea Jose Larrinaga bera izango balitz bezala. Bertso horietan hamalau krimen azaltzen ditu, Altzibar baserrikoak eta Lerida aldean egindako beste batzuk; bertsoetan hiltzailea egindakoaz damututa agertzen da. Bertso horiek ahoz-aho zabaldu ziren. Egilea anonimoa zen. Hor sortuko zen, ziur asko, abizenen aldaketa.
Abestia
Bertso paperetan oinarrituta Julen Lekuonak eta Antton Valverdek abesti ospetsua sortu zuten, "Hamalau heriotza" alegia. Kanta horren beste bertsio batzuk ere zabaldu dira, esaterako Morauk eta Oskorrik egindakoak.
Gangrena gaseoso
Gangrena gaseosoa Clostridium perfringens bakterioak eragindako patologia larria da, ehun organikoen nekrosia eta deskonposizioa sortzen duena. Gaitza zauri bat infektatzen denean harrapatzen da.
Orokorrean, bi gangrena mota bereizten dira:
Infekzioa
Zauri zikin eta sakonak dira bakterio patogenoaren sarbidea. Zauri hauetako ehunek ingurugiro anaerobioa dute, mikrobio eragilearen hazkuntza errazten duena, tetanosen antzera (gangrena gaseosoa eta tetanosa Clostridium genoroko espezieek sortutakoak dira, eta infektatzeko antzeko era dute).
Ehunetan kokaturik Clostridium perfringens-ek toxina indartsu batzuk ekoizten ditu, odolera pasatzen dutenak, gaitzaren sintomatologia larria eraginez.
Sintoma klinikoak
Gaitzaren inkubazio epea 18-36 ordu bitartekoa da.
Gangrenatutako gorputz zatia (zauriarena) moretzen eta iluntzen da, eta kirats handiko zornea isurtzen du, gas-burbuilak dituena. Kiratsa eta gasa mikrobio patogenoak burutzen duen hartziduraren ondorioak dira.
Bakterioaren toxinek ehunetako nekrosia sortzen dute. Odolera pasatzerakoan toxina horiek sukarra, okadak, bihotz-arazoak eta shock orokorra eragiten dute, sarritan heriotza dakartena.
Tratamendua
Lehenbailehen ezarri behar da.
Oxigenoterapia hiperbarikoa ere erabiltzen da, arrakasta aldakor batekin. Terapia hau infektatutako ehunetan oxigenoaren ezarpenean datza; Cl. perfringens anaerobioa denez, oxigenoaren aurrean hiltzen da.
Neurri horiek nahikoak ez direnean gangrenatutako gorputz-zatiaren ebakitze edo anputazioa ezinbestekoa da.
Talavera la Real
Talavera la Real Badajozko udalerria da, Tierra de Badajoz eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 5.509 biztanle zituen.
Club Polideportivo Cacereño
Club Polideportivo Cacereño futbol talde extremaduratarra da, Cáceres hirikoa.
Historia
1918 urtean sortu zen Club Deportivo Cacereño izenarekin Sport Cacereño eta Athletic Cacereño taldeek bat egin zutenean. 1952. urtean hirugarren maila irabazi eta Bigarren mailara igo zen. Hau lortu zuen aurreneko talde extremeñoa izan zen. Urtebete baino ez zuen egin maila hartan. Taldearen 50. urteurrena ospatzeko Atlético Madrilen aurka (3-2) eta Real Madrilen aurka (1-3) jokatu zituen partidak. 1975. urtean hartu zuen gaur egungo izena, Club Polideportivo Cacereño.
1990. hamarkadan bigarren B mailan aritu zen eta 1998. urtean lehen mailako txapeldun gelditu zenez bigarren mailarako play-offak jokatu zituen, baina ez zuen helburua lortu. 2012an Errege Kopako final hamaseirenak jokatu zituen Malagaren aurka eta etxean 3-4 galdu bazuen ere La Rosaledan 0-1 garaile atera zen. 2022-23 denboraldian berriz jokatu zituen final hamaseirenak, eta partidu bakarrean Real Madrilek 0-1 emaitzaz garaitu zuen.
Datuak
2023-24 denboraldia barne
Irabazitako txapelketak
1997-98 (I multzoa). 1943/44, 1950/51, 1951/52, 1960/61, 1967/68, 1977/78, 1981/82, 1986/87, 1995/96, 2001/02, 2016/17, 2020/21
Brown konderria (Nebraska)
Brown konderria (Brown County) Nebraskako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ainsworth da. 2010eko zentsuaren arabera 3,145 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Brown konderriak 317,305 kilometro koadro ditu. Horietatik 981 ura dira. Beste 316,324 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,99 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 3,145 pertsonetatik 3,101 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 29 dira. 2 beltzak edo afroamerikarrak. 9 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 7 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 0 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 26 pertsonek kokatzen zuten.
Lakhta Center
Lakhta Center (errusieraz: Лахта-центр), San Petersburgon eraikitzen ari den erabilera anitzeko etxe orratza.
Eraikinean, bulegoak eta hotel bat eraikiko dira besteak beste.
Boyd konderria (Nebraska)
Boyd konderria (Boyd County) Nebraskako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Butte da. 2010eko zentsuaren arabera 2,099 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Boyd konderriak 141,033 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,189 ura dira. Beste 139,844 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 1,49 da.
Ankesenamon
Ankesenamon edo, jaiotza izenez, Ankesenpaaton, Akenaton faraoiak, bere Errege Emazte Handi zen Nefertiti ospetsuarekin izan zituen sei alabetatik hirugarrena izan zen, Bere izenak, Atongatik bizi dena esan nahi du. Ez da ezagutzen bere jaiotza data zehatza, baina litekeena da, sortu berri zen Aketaton hiriburuan jaiotako lehen errege printzesetako bat izana.
Jon Zubiaga
Jon Zubiaga (Arrasate, Gipuzkoa) Gose musika taldeko gitarra da. Ines Osinagarekin eta Iñaki Bengoarekin osatu zuen Gose taldearen jotzeko modua ez zen trikiti musikan erabiltzen dena, beste modu berri bat asmatu zuten trikitia musika elektronikoarekin batzen.
Ankesenamon
Irudikapen askotan agertzen da, bere guraso Aketaton eta Nefertitirekin batera, baita bere bi ahizpa nagusiekin ere. Uste denez, bere aitaren erregealdiaren amaierako une zehatz batean, berarekin ezkondu zen, eta, intzestu honetatik jaiotako alaba bati buruz ere hitz egiten da, Ankesenpaaton-Tasherit.
Jon Zubiaga
Diskografia
Kañeria 13, Des-kontro, lGatillazp, The Meas, The Kagas, eta Anita Parker taldeekin ere jo du.
Ankesenamon
Edonola ere, bere aita hil zenean, Tutankamonekin ezkondu zen, Akenatonen seme edo anaia, honela, K. a. 1327an Errege Emazte Handi bihurtuz. Bere senarrak, Amon jainkoaren gurtza berrezarri zuenean eta jainko honen omenezko tenpluak berrireki zituenean, bere aitaren iraultza erlijiosoaren ondoren, biek, euren izenak aldatu zituzten, Ankesenamon eta Tutankamongatik.
Jon Zubiaga
Gose
Gainera Eutsi! filmerako musika ere sortu zuten.>
Ankesenamon
Egiptoar erregina honen ibilbidea historiatik, laburra izan zen. Tutankamon, bere erregealdiko bederatzigarren urtean hil zenean, Ankesenamon alargun geratu zen eta bere aitona Aÿrekin ezkondu zen, eta, ondoren, egiptoar dokumentuetatik desagertzen da. Honek, egiptoarren betiereko etsai ziren hititei gutun bat idatzi zien erregina alarguna izan zela pentsarazi du, berarekin ezkontzeko printze bat eskatuz, eta, harekin, errege bikote berria izango zelarik. Dahamunzuko kasua da.
Ayren bapateko tronuratzeak, aurrekaririk gabeko itun hura galarazi ondoren izan zela pentsarazten du, eta nahiko logikoa da Ankesenamon erregina alarguna, bere traizioagatik ixilarazia eta are ezabtua ere izana. Hala ere, erregina honen nortasuna aurkitzeke dago, eta beste hipotesi batzuk proposatu dira, Nefertiti, adibidez, azken aldian indarra hartzen ari dena, edo Meritaton, Nefertiti eta Akenatonek izandako alabarik nagusiena.
Chahaignes
Chahaignes Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Gonzalo Herralde
Biografia
Psikologia- eta medikuntza-ikasketak egin zituen, baina bukatu gabe utzita, antzerkigintzan hasi zen lehenbizi eta zinemagintzan gero, Parisen. 1970ean egin zuen lehen film laburra, Cartel. Bien bitartean, semiotikako eta artearen historiako ikasketak egin zituen Bartzelonako Unibertsitatean.
1971 eta 1974 bitartean, zenbait film labur egin zituen: Bocaccio va a New York (1971, "Bocaccio New Yorkera doa"), Un cochero impertinente (1973, "Zalgurdi-gidari lotsagabea") eta Mi terraza (1974, "Nire terraza"). Azken urte horretan bere produkzio-etxea sortu zuen, eta debuta egin zuen film luzeen zuzendari gisa: La muerte del escorpión (1975, "Arrabioaren heriotza"). Bi urte geroago, esperimentu bat egin zuen Raza, el espíritu de Franco ("Arraza, Francoren espiritua") filmarekin: Alfredo Mayo eta Pilar Francori egindako elkarrizketak tartekatu zituen Saenz de Herediaren film horren sekuentzien artean. 1978an, El asesino de Pedralbes ("Pedralbesko hiltzailea") filmean, Bartzelonako goi-burgesiako senar-emazte batzuen hilketa kontatu zuen. Filmak gaztelaniazko ekoizpen onenaren Kantauriko Perla saria irabazi zuen Donostiako Zinemaldian.
Chahaignes
Etxebizitza
2007an 508 etxebizitza zeuden, 346 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 135 bigarren erresidentzia ziren eta 27 hutsik zeuden. 498 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 346 etxebizitza nagusietatik 293 bere jabearen bizilekua ziren, 48 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 45 etxek bi zituzten, 104 etxek hiru zituzten, 88 etxek lau zituzten eta 109 etxek bost zituzten. 156 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 161 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 135 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Gonzalo Herralde
Biografia
Beste lan batzuk: Vértigo en Manhattan (1980, "Zorabioa Manhattanen"), Últimas tardes con Teresa (1983, "Azkeneko arratsaldeak Teresarekin"), Laura, del cielo llega la noche (1986, "Laura, zerutik dator gaua"), eta Proceso al azar (1989, "Halabeharraren araberako auzia").
Chahaignes
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 439 ziren, horien artean 282 aktiboak ziren eta 157 inaktiboak ziren. 282 pertsona aktiboetatik 263 lanean zeuden (156 gizon eta 107 emakume) eta 20 langabezian zeuden (7 gizon eta 13 emakume). 157 pertsona inaktiboetatik 77 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 49 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chahaignes udalerrian 341 unitate fiskal zeuden, 759 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.910 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Chahaignes udalerrian 39 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.224 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Édouard Manet
Édouard Manet (Paris, 1832ko urtarrilaren 23a - Paris, 1883ko apirilaren 30a) frantziar margolari eta grabatzailea izan zen, errealismotik inpresionismorako trantsizioko eragile nagusienetako bat.
Bide berriak zabaldu zizkion margolaritzari: alde batetik, bere garaiko gertaera eta usadioetatik hartzen zituen gaiak eta, bestetik, eta hauxe da garrantzitsuena, margolaritzaren definizioa aldatu zuen, zeren oihalean marraztutako arrastoen antolamendua bera nabarmentzen baitzuen irudikatutakoaren gainetik. Maneten obra ezagunenetako batek, Bazkaria belar gainean (Le déjeuner sur l'herbe, 1863) obrak, aldi berean sortu zuen kritikoen haserrea eta gazte talde baten miresmena. Gazte haiexek sortu zuten gero inpresionisten zirkulua. Maneten beste lan garrantzitsuenak Olympia (1863) eta Folies Bergèreko taberna (Un bar aux Folies Bergère, 1882) dira.
Lehen urteak eta lehen lanak
Manet Parisen jaio zen. Familia goi mailako burgesiakoa zuen, kultura handikoa, baina kontserbadorea. Ikasle txarra izan zen, eta marrazketan bakarrik nabarmendu zen. Aitak semea legelari izatea nahi zuen, eta hartarako konbentzitu ezin izan zuen arren, ez zion utzi nahi margolari izaten. Hala, Manetek itsas eskolan sartzea erabaki zuen.
Sarrera azterketa ez zuen gainditu. Hala ere, 1848an itsasoratu egin zen, pilotu ikasle gisa, merkatari ontzi batean. Bigarren aldiz huts egin zuen itsasoko eskolako azterketa eta, azkenean, gurasoek onartu behar izan zuten semearen nahia. 1850. urtean Thomas Couture margolari klasikoaren estudioan sartu zen. Maisuak bere ikaslearen asmo berrizaleak ulertzen ez zituen arren, harexekin ikasi zuen Manetek marrazten, eta harekin beretu zituen margolaritzaren teknikak. Hala ere, irakatsiak ez baitzituen gustuko, sarritan joaten zen Louvrera, eta han Tiziano eta Velazquezen lanak kopiatu ohi zituen. Kopia haietan, baita geroago egingo zituen Rubensenetan ere, egiturak definitzen saiatzen zen, alferreko ñabardurak alde bat utzirik.
Garai hartan etxe berri batera aldatu zen Maneten familia, eta han emakume holandar bat, Suzanne Leenhoff, hasi zitzaion Manet gazteari pianoa irakasten. Badirudi maitasun harremanak izan zirela irakaslearen eta ikaslearen artean. Izan ere, geroxeago emakumeak haur bat izan zuen, eta haren aitatasuna, nahiz eta berak inoiz berretsi ez, Maneti egotzi izan zaio beti.
1856an bidaia laburrak egin zituen Holanda, Alemania eta Italiara, eta hango maisu handien lanen kopiak egin zituen. Urte horretan, Couturerekin sei urte eman ondoren, estudio bat antolatu zuen. Han margotu zuen L'Enfant aux Cerises (1858 aldean, Gulbenkian Collection, Paris). Modelo izan zuen haurrak bere burua hil zuen, urkaturik, Maneten estudioan. Manet, hura ezin eramanik, beste estudio batera mugitu zen, eta han margotu zuen Absenta edalea (Le Buveur d'absinthe, 1859, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhage).
Beste estudio batera aldaturik, Charles Baudelaire poeta ezagutu zuen, eta hark proposatuta margotu zuen Musika Tuilerietan (La Musique aux Tuileries 1862, National Gallery, Londres), aire zabalean egindako lana. Gizatalde dotore eta fribolo honetan Bigarren Inperioko Paris osoa ageri dela dirudi. Garai honetako lana, oro har, Baudelaireren ikusmoldearen baitako da, poetak ikuskera jartzen baitzuen ororen gainetik, eta ikuskera zen harentzat kontzepturik modernoena. Musika Tullerietan da aditu askorentzat, Bazkaria belar gainean eta Olympia baino areago, margolaritza modernoko lehen margolana, aldi berean agertzen baitira bertan, konposizio hierarkia baten ordez, sentsazio desberdinak, eta sentsazio horiek adierazteko behar diren deformazioak.
Heldutasuneko lanak
1862tik 1865era arte Martinet Galeriak antolaturiko erakusketetan parte hartu zuen. 1863an Frantziako Errege Akademiako Erakusketak Maneten Bazkaria belar gainean (Le déjeuner sur l'herbe, 1863, Louvre, Paris) teknika guztiz iraultzailea baliatzen zuen lana, atzera bota zuen. Manetek Ukatuen Erakusketara ("Salon des Refusés") eraman zuen, Erakusketa ofizialak onartzen ez zituen koadro ugariak erakusteko antolatzen baitzen hura. Giorgione eta Rafael maisu zaharren lanetan inspiratua zegoen arren, oihal handi honek (2,14m x 2,7m) oso harrera txarra izan zuen, eta hantxe hasi zen Maneten xelebre ospea, luzaroan pairatu beharko zuena. Kritiko burgesak mindu egin ziren, emakume bat osorik biluzik ageri zelako jantzitako gizonen artean.
1863an, bere adiskideen harridurarako, Manet Suzanne Leenhoffekin ezkondu zen Herbehereetan. Etxez aldatu zen, zaldi lasterketetara joaten hasi zen, eta bere adiskide Edgar Degas bezala, zaldi lasterketak hasi zen margotzen. Horren inguruan egin zituen margolan ugarien artean, Longchampeko zaldi lasterketak (Les Courses à Longchamp, 1864, Art Institute of Chicago) da nagusia.
1865eko Erakusketan, bi urte lehenago margotu zuen Olympia lanak -emakume biluzi bat etzanda, lasai-lasai ikusleari begira-, izugarrizko eskandalua sortu zuen. Guztiz mindurik, Espainiara abiatu zen, baina, jatekoa ez zuela gustuko eta hizkuntza ez baitzuen menderatzen, ez zuen denbora askorik igaro bertan. Madrilen alabaina Theodore Duret ezagutu zuen, gerora Maneten lanaren ezagutzaile hoberenetako bat eta aldezle sutsua izan zena. Hurrengo urtean, Erakusketak atzera bota zion Xirularia (Le Joueur de fifre, 1866, Orsay museoa, Paris), modelatua laua zela argudiatuz, eta bere estudioan erakutsi zuen, heste obrekin batera.
1867ko Erakusketa Unibertsalean margolan asko atzera bota ziotelarik, Manetek, Gustave Courbet imitatuz, ideia bera izan baitzuen hark, postu bat ipini zuen Erakusketatik gertu. Han, maiatzean, bere lan sail bat erakutsi zuen, zezenketariak eta zezenketak besteren artean. Guztira berrogeita hamar bat koadro aurkeztu zituen, baina ez zuten aurrekoek baino askoz harrera hobea izan. Urte haietan era askotako lanak egin zituen. Oro har, badirudi nabarmenagoa dela lan horietan tonuen erlazioei eta argiari eta giroari buruzko kezka. Zenbait kasutan, Musika Tuilerietan laneko pintzelkada askea ageri dute.
1867an, Maneten lanaren naturalismoarekin liluraturik, Emile Zola eleberrigile gazteak haren lanaren alde egin zuen artikulu luze eta ausart batean, Revue du XIXe siecle aldizkarian. Maneten arerioei kontra eginez -garai hartako kritiko gehienei-, hasieran iritzi publikoa mintzen duten artista inportante guztien ordezkari bezala ikusten zuen Zolak Manet. Zolak argitaraturiko artikuluaren ondoren, eta orobat bere alde agertu zirelarik Theodore Duret eta Louis-Edmond Duranty arte kritikoa, 1870eko Erakusketan, Henri Fantin-Latourren omenaldia jaso zuen, margolan baten bidez Batignollesko estudioa (Un atelier aux Batignolles, 1870, Louvre, Paris). Maneten aldeko manifestu moduko bat zen, hain zuzen ere, margolan hura.
Frantzia-Prusia Gerraren garaian (1870-1871), familia Oloroera bidalirik, ordezkari militar gisa joan zen Manet gerrara. Oso larri ibili ondoren, Komuna baino lehenxeago itzuli zen Parisa, eta laster hasi zen herriz lanean. 1872an Holandara joan zen, eta zirrara sakona eragin zion han Frans Halsen lanak. Bidaia haren ondoren margotu zuen Le Bon Bock (1873, Museum of Art, Philadelphia), 1873ko Erakusketan aski harrera ona izan zuena, baina Maneten adiskideei amore emate lotsagarria iruditu zitzaiena.
Azken urteak eta azken lanak
1874ko urtea garrantzitsua izan zen Maneten eta Claude Monet margolari inpresionista gaztearen arteko harremanetan, eta elkarrekin aritzen ziren margotzen Sena ibaiaren ertzean. Txalupako paseoa (En bateau, 1874, Metropolitan Museum of Art, New York), da seguraski Maneten aire zabaleko margolanik argitsuena: bi irudi ageri dira eguzkipean txalupa batean eseririk. Garai berean margotu zuen Claude Monet margotzen bere txalupan (Claude Monet peignant dans son atelier, 1874, Neue Pinakoteke, Munich). Lan horretan, Monet txalupa zahar batean ageri da, bere emaztea margotzen.
Alabaina, Manet Monetekin eta beste inpresionistekin ondo moldatzen zen arren, ez zuen haien erakusketa independenteetan parte hartu nahi, eta bere margolanak Erakusketa ofizialera bidaltzen jarraitzen zuen. Harrezkero, Monetek hartu zuen inpresionisten buruzagitza. 1875ean Parisko Erakusketak Artista (Porträt des Gilbert-Marcellin Desboutin) eta Arropa garbitzailea atzera bota zituenean, Manetek, beste margolan batzuekin batera, bere estudioan jarri zituen ikusgai. Etxeko erakusketa hark halako iskanbila sortu zuen, ikusleak gora eta berehera zebiltzala, ezen etxeko nagusiak ez baitzion alokairua berriztatu. Urte haietan, Stéphane Mallarmé poetaren adiskide handia izan zen Manet. Haren poementzako ilustrazioak egin zituen. Orobat egin zuen Mallarmeren erretratua (1876, Orsay museoa, Paris), bere maisulanetako bat.