cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paris
Historia
Horren ondoren, Napoleon Bonaparte jeneralak bere burua enperadore izendatu ostean, Paris Inperioko hiriburu bihurtu zuen. Luis Filiperen agintaldian, hiria inoiz baino lasterrago hazi zen. Napoleon III.aren agintaldian, transformaziorik garrantzitsuena egin zen: enperadoreak Haussmann baroia bultzatu zuen, Paris orduko hiririk modernoena bihurtzeko. Hiri zaharra suntsitu eta bulebar handiak eta eraikin modernoak eraiki ziren, Garnier opera haien artean. Ur-hornikuntza berriak egin ziren, baita beste lan publiko asko ere. Paris, XIX. mendearen bigarren erdialdean, hainbat eta hainbat Nazioarteko Erakusketaren egoitza izan zen: garrantzitsuena 1889koa da, Iraultzaren lehen mendeurrena ospatzeko egina. Ekitaldi hartarako eraiki zen Eiffel Dorrea; hasiera batean, aldi baterako egin zuten, baina oraindik ere zutik dirau. XX. mendean Parisko metroaren lanak hasi ziren.
1940an, Wehrmacht-ak (Alemaniako armadak) konkistatu zuen hiria, Bigarren Mundu Gerran, hain zuzen ere. Okupazio-armadak administratu zuen Paris, eta lau urteren buruan hiritik alde egin zuten, hondamendi handirik sortu gabe (beste hiri europar sufritutako horrenbeste ez, behintzat). François Mitterrand presidentearen agintaldian, 1980ko hamarkadan eta 1990ekoaren hasieran, Parisko hirigintza eta azpiegiturak nabarmen berritu zituzten. Hiriko gune zailak berritu ziren (La Villette eta ezkerraldea, esaterako), eraikin esanguratsu ugari eraiki (Liburutegi Handia, Arche de la Défense edota Orsay museoa), eta Louvreko Museoa guztiz eraberritu.
Banaketa administratiboa
Parisko hirigunea 20 arrondissement edo barrutitan banatuta dago, erdigunetik hasita erlojuaren orratzen arabera kanporantz kiribiltzen direnak. Barrutiok 1860an Napoleon III.ak sortu zituen. Antzinako barrutiak 1795eko urriaren 11n sortu ziren, baina 12 bakarrik ziren. 1859ko ekainaren 16ko legearekin, Thiers harresi barneko aldiriak bereganatu ziren. Horrela, hedadura aldatuta, 20 barruti sortu ziren, zenbaki sistema berriarekin: kiribilean izendatu ziren, eta izendapen horrek oraindik indarrean dirau.
Munduko Errepideko Txirrindularitza Txapelketa
Munduko Errepideko Txirrindularitza Txapelketa UCIk antolatutako txapelketak dira, egun bakarreko proba batean herrialde bakoitzeko hainbat txirrindulari lehiatzen dira. Irabazleak Erromako zubiaren koloreak eramango ditu hurrengo denboraldian.
Paris
Banaketa administratiboa
Barrutiaren zenbakia posta kodeko azken bi zenbakietan ageri da, 75001tik 75020ra.
Munduko Errepideko Txirrindularitza Txapelketa
Bi espezialitatetan jokatzen dira, errepideko lasterketa eta bakarkako erlojupekoa.
Paris
Banaketa administratiboa
Udal barruti horiek (arrondissements municipaux) ez dira departamendu barrutiekin (arrondissements départementaux) nahastu behar, Parisko barrutiak departamenduen kantonamenduen parekoak baitira. Frantzian, Lyon eta Marseilla dira udal barrutietan banatuak dauden bakarrak dira, Parisekin batera.
Munduko Errepideko Txirrindularitza Txapelketa
Gizonezkoak 23 urtez azpikoa
Oharrak:
Paris
Banaketa administratiboa
(a) 1, 2, 3 eta 4 barrutiak guztira: 102.300 biztanle (18.301 bizt/km²)
Ekonomia
Paris munduko ekonomiaren erdigune garrantzitsu bat da. 2006 urtean, Parisko eskualdeko BPGa (Barne Produktu Gordina), 628,9 bilioi dolarrekoa izan zen. Beraz, bertako ekonomia Herbehereetakoa bezain handia da.
Parisko BPGa munduko laugarren postuan dago, Tokio, New York eta Los Angeles hirien ostean beti ere. Era berean, Parisko eskualdea munduko 20. metropolitar gunerik handiena da.
Ekonomia oso askotarikoa da eta oraindik ere espezializaziorik eza handia du (Los Angeles, Londres edo New York ez bezala, lehen hiria zinema-industriari begira baitago, eta azken biak zerbitzu finantzieroei). Parisena batez ere zerbitzu-ekonomia da, eta Frantziako Uhartea eskualdeak sortzen duen BPGren erdia ekoizten da hiriburuan bertan. Goi-mailako teknologia hiriaren ezaugarrietako bat da.
Egun, Parisko ekonomiaren ardatzak ez dira bakarrik hiriburuaren udalean garatzen, baizik eta inguratzen duten gune-periferiko guztietan. Hortaz, bulego eta enpresa-egoitza berri gehienak Senako Gainak deituriko eskualdean daude: Opera, La Défense eta Val de Seine barrutiekin bat, Parisko ekonomiagune da. Senako Gainak eskualdea hiriburuaren zabalgune bat bihurtu da, eta bertan 873.775 pertsonak egiten zuten lan 2005ean. Urte berean, 1.653.551 pertsonak ziharduten Parisen bertan.
Parisko eskualdean, Frantziako ekoizpen industrialaren laurden bat produzitzen da, eta mota guztietako makineriak ekoizten dira. Era berean, luxuzko-artikuluak ere ohikoak dira Parisen, goi-mailako moda, perfumeak edo bitxiak, esaterako. Le Havre portu atlantiarra ere Parisi lotuta egon ohi da.
Garraioa
Parisko garraioa historian zehar eraikitako sistema konplexua da, oraindik ere hobetzean doana. Syndicat des transports d'Île-de-France delakoak (STIF), lehen Syndicat des transports parisiens (STP), eskualdeko garraio sistema ikuskatzen du. Sindikatu honen kideak dira Île-de-France eskualdea eta bertako zortzi departamenduak. Sindikatu honek herri garraioa koordinatzen du: RATP (654 bus linea, Parisko metroa, hiru tranbia eta RER sarearen tarte batzuk darabiltzana), SNCF (Aldirietako trenak, tranbia linea bat eta RER sarearen beste tarteak darabiltzana) eta Optile izeneko operadore pribatuen elkargoa (1.070 bus linea darabiltzana)
Metroa da Parisko garraio sistema nagusia. 300 geltoki ditu (384 geraleku), 214 km errailek elkartuak. 16 linea ditu, 1 zenbakitik 14ra, gehi 3bis eta 7bis, hasieran jatorrizko lineen adar bat baino ez baitziren. Geltokien arteko distantzia txikia dela-eta, lineak mantsoegiak dira aldirietara hedatzeko, beste hiri batzuetan egin duten bezala. Horregatik, 1960ko hamarkadan RER sarea (Réseau Express Régional) sortu zen, urrutiko aldirietara iristeko. RER sareak bost linea ditu (A, B, C, D eta E), 257 geltoki eta 587 km errail.
Gainera, Parisen tranbia linea bat dago (T3), Pont de Garigliano eta Porte d'Ivry artean. Parisko inguruetan beste hiru linea ere badaude: T1 (Saint-Denis eta Noisy-le-Sec artean), T2 (La Défense eta Porte de Versailles artean) eta T4 (Bondy eta Aulnay-sous-Bois artean).
Hirian Vélib' izeneko bizikleta alokairu sarea dago, 1.450 geltoki eta 20.000 bizikleta publiko baino gehiagorekin. Ferri zerbitzu berria ere bada (2008), Voguéo izenekoa, Sena eta Marne ibaietan.
Hiriburua, Frantziako burdinbide sareko erdigunea da. Sei tren geltoki nagusiak (Gare du Nord, Gare Montparnasse, Gare de l'Est, Gare de Lyon, Gare d'Austerlitz eta Gare Saint-Lazare) hiru trenbide-sarera konektatuak: TGV (abiadura handiko trena), Corail trenak (abiadura normalekoak) eta Transilien (aldirietakoak).
Parisek bi aireportu nagusi ditu: Paris-Orly aireportua, Paristik hegoaldera, eta Paris-Charles de Gaulle aireportua, iparraldean kokatua eta munduko erabilienetakoa. Eskualdean badira beste bi aireportu, Paris Beauvais Tillé aireportua eta Le Bourget aireportua, baina aurreko biak baino garrantzi txikiagoa dute.
Hedabideak
Aujourd'hui en France, France Soir, La Croix, La Tribune, Les Echos, Le Figaro, Le Monde, Le Monde diplomatique, L'Humanite eta Liberation ditugu hiriko egunkari orokorrik garrantzitsuenak.
Kirolak
Paris Saint-Germain FC hiriko futbol talde nagusia da, bai eta Frantzia osoko garrantzisuenetarikoa ere. Racing Club de France ere historikoki txapelduna izan da 1930eko hamarkadan eta 1940koan. Le Stade de France herrialde osoko estadiorik handiena da, 80.000 pertsonako edukiera dauka eta hiriko iparraldean dago kokatuta, Saint-Denis udalerrian. 1998ko Munduko Futbol Txapelketarako eraiki zuten. Ordutik, UEFA Champions Leaguek finalak 2000an eta 2006an, 2007ko Munduko Errugbi Txapelketakoa eta 2016ko Europako Futbol Txapelketakoa ostatatu ditu.
Parisek Olinpiar Jokoetako egoitza nagusia izan da birritan historian zehar, 1900ean eta 1924an eta aurreikusten da 2024rako ere izatea.
Halaber, hiri honetan antolatzen dute urtero Roland Garros tenis txapelketa famatua, maiatz eta ekainaren artean. Uztailean, bestela, Frantziako Tourraren azken etapa bertan egiten dute urtero.
Navas de Oro
Navas de Oro Segoviako udalerria da, Tierra de Pinares eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.483 biztanle zituen.
Sant Antoni de Portmany
Sant Antoni de Portmany Eivissako uharteko udalerria da, mendebaldean kokatuta dagoena. Uharteko gune nagusienetakoa da, hiriburutik 15 kilometrora dagoena.
Hyla javana
Hyla javana Hyla generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
SC Paderborn 07
SC Paderborn 07 (izen osoa Sport-Club Paderborn 07 e.V.) Alemaniako futbol taldea da, Paderborn hirikoa. Bundesligako etxeko partiduak Benteler-Arena estadioan jakatu ohi ditu.
Historia
Taldea 1907 urtean sortu zen TuS Paderborn-Neuhaus izenarekin, FC Paderborn eta TuS Schloß Neuhaus taldeek bat egin zutenean. Gaur egungo izena 1953 urtean hartu zuen.
2014 urtean lortu zuen lehen aldiz Budesligara igotzea eta urtebete egin zuen maila gorenean. 2019an berriz igo da.
Hellen Obiri
Hellen Onsando Obiri (Kisii, Kenya, 1989ko abenduaren 13a) Kenyako atleta da, 1.500 eta 5.000 metroko lasterketetan espezializatua. Munduko eta Afrikako hainbat txapelketa irabazi ditu eta 2016ko Olinpiar Jokoetan eta 2020ko Olinpiar Jokoetan zilarrezko dominak eskuratu zituen.
New Afrikan aldizkariak Afrikar eragin handikoenen Top 100 zerrendan sartu zuen 2017. urtean.
Kirol ibilbidea
2012an Londresko Olinpioar Jokoetan hartu zuen parte baina ez zen finalerako sailkatu. Urte berean munduko txapelduna izan zen 3.000 metrotako lasterketan (pista estalian). 2014. urtean Nassaun jokaturiko Munduko errelebo txapelketatan 4x1.500 metrotan txapeldun izan ziren kenyarrak, munduko errekorra ezarriz gainera, 16:33.58. Obiri izan zen azken erreleboa osatu zuena.
2016ko Rioko Olinpiar Jokoetan 5.000 metrotako proban hartu zuen parte eta bigarren egin zuen. Garaipen nabarmenena 2017an lortu zuen Londresen, 1.500 metrotako munduko txapelduna izan baitzen. 2018an Commonwelath Jokoetan urrezko domina eskuratu zuen 5.000 metrotako lasterketan eta Tokioko Olinpiar Jokoetan berriz ere bigarren egin zuen.
2023an Bostongo maratoia irabazi zuen, lehenengo maratoi handia.
Euskal Herrian
Hellen Obirik birritan irabazi du Juan Muguerza Nazioarteko Krosa (Elgoibar), 2019an eta 2020an.
Segestria florentina
Segestria florentina, Europako segestriidae familiako armiarma handiena da. Emeak 14-22 mm neurtzera hel daitezke; arrak, ordea, beste hainbat armiarma bezalaxe txikiagoak dira eta 10-15 mm bitartean neurtzen dute. Espezie hau bere generoko beste espezie batzuk baino ilunagoa da.
Izaera
Bere ehiza egiteko teknika horma edo harria arrakaletan zetazko hodiak egitea eta bertatik ustekabean irtetean datza, bere harrapakina ezustez harrapatzeko.
Hedadura
Jatorriz Europako mediterranear klimako lurretakoa da, baina nahi gabe Atlantikoko uharte batzuetara, Argentinara eta Australiara eraman du gizakiak.
Ziztada
Bere ziztada nahiko mingarria da, eta hainbat orduko iraupena du. Haren pozoian bi neurotoxina eta intsektizida bat aurkitu dira.
Microdesmus aethiopicus
Microdesmus aethiopicus Microdesmus generoko animalia da. Arrainen barruko Microdesmidae familian sailkatzen da.
Pseudobagrus ondon
Pseudobagrus ondon Pseudobagrus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bagridae familian.
2019ko Udaberriko Klasikoa
'''LXV. Udaberriko Klasikoa''' 2019ko apirilaren 14an egin zuten, 171,6 km ibilbidea zuena. 1.1. maila zuen.
62 txirrindulari atera dira lasterketan, eta Carlos Betancurrek esprintean irabazi du sei txirrindulariko ihesaldian barrena atera ondoren. Bigarren mailako Montecalvoko igoeran eta hirugarren mailako Autzaganeko igoeran jo dute erasoa, helmugatik 4.5 kilometro faltan.
Gustave Le Bon
Gustave Le Bon (Nogent-le-Rotrou, 1841eko maiatzaren 7a - Marnes-la-Coquette, 1931ko abenduaren 13a), frantses medikua, antropologoa, psikologo soziala eta soziologoa izan zen. Lan ugariren egile izan zen eta portaeraren desorekan eta masen psikologian berezitu zen. Oraindik ere pertsonai eztabaidatua da. Batetik, metodoa garrantzitsua bilakatu zen garai batean, haren "amateurismoa" kritikatua izan zen Durkheim bezalako garaikideengatik. Bestetik, Le Bonek irudiak badu kutsu arrazista, haren "garaiko ideologia kolonialarekin". lotura duena. Elizaren aurkako joerak zituen eta antikolonizatzaileen aurkakoa zen.
Eta Kitto (euskara elkartea)
Eta Kitto euskara elkartea 1992an sortu zen Eibarko (Gipuzkoa) euskara-taldea da. Aurretik izen bereko hilabetekaria kaleratzen zuen Eibarko Udalak. Hasiera haietan hilabetekaria zena hamabostekari bihurtu zuten eta kultura eta euskararekin lan egiten hasi ziren elkartean.
Euskararen aldeko olatu hari Eibarko Udalak berak eman zion hasiera 1988an; Mikel Larrañaga alkateak kaleratutako euskaraz eta kitto! bandoko azkenengo berba biak hartu eta hilabetekaria sortu zen izen horrekin. Eibartar euskaltzale talde batek berehala ekin zion hainbat ekitaldi antolatzeari.
Jarduerak
Elkarteak Eta kitto! Eibarren argitaratzen duen euskarazko astekaria da. 7.950 aleko tirada eta 14.000 irakurle inguru ditu (AZTIKER 2008). Horrez gain hauek dira elkarteak lantzen dituen ildo nagusiak:
Berbetan
Euskera praktikatzeko taldeak eskaintzen dituen programa. Doan. Hiru ataletan banatzen da: Orokorra, Gurasoak Berbetan, eta Dendariak eta Ostalariak Berbetan
Kulturgintza
Bost lerro hauetan banatzen da taldeak kultura lantzeko egiten duen ahalegina:
Hedabideak
Eta kitto! astekaria, Gida Komertziala, Hauteskundeetako aleak eta bestelako ale bereziak argitaratzeaz arduratzen da.
Txikitto!
Eibarko 6 eta 12 urte bitarteko umeentzat hilabetekaria.
Transmisio mintegia
Euskararen Transmisioaren gaia ardatz hartuta urtean behin antolatzen dute dugun mintegi bat
Antzeko elkarteak
Euskararen erabilera normalizatzeko asmoz badira antzeko elkarte batzuk, besteak beste hauek: Lasarte-Oria, Añorga, Agurain, Plazara Goaz (Intxaurrondo, Donostia) eta Egia (Donostia).
Carmen Amaya
Carmen Amaya Amaya (Bartzelona, 1918ko azaroaren 2a - Begur, Girona, 1963ko azaroaren 19a) kataluniar dantzari, abeslari eta aktorea izan zen.
Jaiotza erregistrorik ez
Jaiotza-erregistrorik (ez dago Bartzelonan data horietan erregistratutako Amaya Amaya bat ere) eta bataio-aktarik (Poble Nou parrokiek su hartu eta artxiboak erre zituzten) ezean, errolda-agiri baliotsuak ziurtatzen digu Amaya familia (Amalla) Somorrostroko hondartzako 48. barrakan bizi zela, eta Carmen Amayak 12 urte zituela. Aita, José Amaya Amaya, “gitarra-jolea” izan zen, eta haren amak, Micaela Amaya Morenok, “bere lanak” egiten zituen, eta, batzuetan, zambrak dantzatzen zituen familiaren intimitatean. Bartzelonan hazi zen, Somorrostroko hondartzako barraketako batean. Gune horretan daude orain Nova Icària hondartza eta Bogatell. Seguruenik, 1918an jaio zen, bere adinari dagokion lehen agiri ofiziala kontuan hartuta: Bartzelonako biztanleen errolda orokorra, 1930eko abendua.
Familia
Amaya Amaya senar-emazteek 7 seme-alaba izan zituzten, ordena honetan: Paco, Carmen, Antonia, Leonor, José, Antonio eta María. Denak aritu ziren, profesionalki, flamenkoa lantzen, Jose txikia izan ezik, haren bizitzako lehen urteetan albisteak galtzen baitira. Paco gitarrista izan zen eta Carmen, Antonia, Leonor, Antonio eta María dantzan aritu ziren eta, noizean behin, Carmen eta Leonor kantuan. Amaren ahizpa, Juana Amaya, 'La Faraona' izenez ezaguna, oso ezaguna izan zen egoteko moduarengatik eta dantzarako zuen talentuarengatik.
Hasiera, lau bat urterekin
Txikitatik La Capitana ezizenez ezaguna, flamenkoan aitarekin batera hasi zenean. Haren aita, Francisco Amaya, "El Chino" ere deitua, gitarrista pobrea izan zen, eta bere herriko tabernetan gauez eta egunez ateratzen zuen bizimodua. Lau urte besterik ez zituela, Carmen aitarekin irteten hasi zen gauetan, diru apur bat lortzeko. Gizonak gitarra jotzen zuen Carmen txikiak kantatu eta dantzatzen zuen bitartean. Gero eskua pasatzen zuten, edo ikusleek lurrera botatako txanponak jasotzen zituzten.
Debuta eta adin arazoak
Aldi berean, osperik ez zuten antzoki batzuetan agertzen hasi zen. Bere hitzetan, Espainiako Paraleloko Antzokian egin zuen debuta, Josep Santpereren komiko-konpainian. Josep Santpere barietate-enpresaburu bizkorra zen, eta Carmen hartu eta kategoria handiago batera eraman zuen lehena, eta Josep Bergés. Hala ere, haren adina eragozpen handia zen, legeak ez baitzion uzten legez lan egiten, eta tentsio etengabea eragiten zuen; beraz, nahiko litekeena da ofizialki ageri den artistaren jaioteguna errealitatearekin bat ez etortzea, berriki egindako ikerketen arabera. Bere etnia izan daiteke, halaber, gaur egun enigma bat jaioteguna izateko arrazoietako bat; izan ere, Montse Madridejosen arabera, Bartzelonako Unibertsitatean Musikaren Historian doktore eta flamenkoaren historiari buruzko ikertzailea da, eta interes berezia du Carmen Amayan: "'Une horretan, ijito bat ez zen ez bataiatzen ez erregistratzen'. "
Antzokietako hasiera
Handik gutxira jauzi handia egin zuen Parisera arrakasta handiz, Palace antzokian lan egiteko. Parisen egon zela aprobetxatuz, Benito Perojo zinema-zuzendaria Trío Amayan (Carmenek, izeba Juanak eta Maria lehengusuak osatua) pentsatu zuen, La Bodega filmeko sekuentzia batzuk “flamenkoan” girotzeko. 1929ko film horretan Carmen Amaya agertu zen zanbraz dantzan 1913an jaio zela baztertzeko dokumenturik onena, 1963an hil zenetik letra txikiz idatzi zen bezala: Izebarekin eta lehengusuarekin dantzatzen zuen neskatoak, ez dirudi 11 urte baino gehiago dituenik.
Oso gaztetatik dantzatu zuen, Raquel Meller bezalako pertsona ezagunekin.
La Chunga flamenko-dantzaria ere bere lehengusina zen. "Bat-batean brinko bat. Eta ijitoa dantzan ari zen. Deskribaezina. Arima. Arima hutsa. haragiaren sentimendua.Oholtzak bortizki eta zehaztasun harrigarriz bibratzen zuen. 'La Capitana' Naturaren produktu gordina zen. Ijito guztiek bezala, dantzan jaio behar zuen. Antieskola zen, antiakademia. Bazekien guztia jakin behar zuen jaiotzean. Laster, La Capitanaren aurpegiaren uste sendoaren, aldaken dislokazio basatiaren, pirueten braburaren eta hautsitako itzulien samurtasunaren ondorioz, ikuslea menderatua sentitzen zen. Gure memorian jasota dago oraindik zein plaka ezabaezin zituen bere takoien bateria barregarriak eta besoen etengabeko jokoak altxatzen, kitzikatzen, erortzen, zirrikituak, abandonatuak, hilak, sorbaldek leunki mugituak. Dantzan ikustean gehien hunkitzen gintuena bere nerbioa zen, eta eraso dramatikoetan, odolean, indarkerian, kasta dantzariaren zaletasun basatian murgiltzen zuen. Garai hartan, Espainiako dantzaren legenda, dantzaria, koreografoa eta flamenkoa berritzen aitzindaria zen Vicente Escuderok dantzan ikusi zuen, eta zera esan zuen Carmen Amayak iraultza egingo zuela dantza flamenkoan, bi estilo handiren sintesia irudikatzen baitzuen: antzinako dantzariarena eta dantzariaren estilo bizi-bizia oin-aldaketetan.
1930ean, Manuel Vallejoren konpainiako kide izan zen, Espainia osoan. Bartzelonara itzuli zenean, José Ceperok gomendatutako Teatro Españolean dantzatu zuen.
Birak, zinema...
1929an, Madrileko Villa Rosa taularen kartelean agertu zen, eta 1930ean, Nazioarteko Erakusketan. Juan Carceller enpresaburua kontratatu zuen bira bat egiteko. Bira horretan, hainbat hiriburutan ibili zen, besteak beste, Donostian, 1935ean. Luisita Estesok Madrilen aurkeztu zuen, Coliseumeko ikuskizun batean. Seguru asko, Carmenek egindako lan horrek Espainian goi mailan jarri zuen.
Urte berean, Zarzuela antzokian, Conchita Piquer, Miguel de Molina eta beste artista garrantzitsu batzuekin lan egin zuen, baita Fontalban ere. Zinemari ere erreparatu zion, eta, zineman lehen aldiz parte hartu zuenetik, paper txiki bat interpretatuz La hija de Juan Simón filmean, Angelillorekin, 1935ean, Los Tarantos azken filman, dantza eta dantza flamenkorik puruenaren balioa ikus daiteke. Haren filmak transzendentalak dira, oso gutxitan sortu dira bera bezalako pertsonaia baten inguruko filmerik, eta hor geratu zen historiarako dantza flamenkoa ispilu bihurtu zuen emakume baten dantza, “tenperamentu-dantzari” gisa definitu diren dantzari guztientzat. Bartzelonan ere musika-aldizkari batean parte hartu zuen.
II. Errepublika
1933tik aurrera, haren emanaldiak eta arrakastak bata bestearen atzetik etorri ziren, ordurako La Capitana izenez ezaguna. José Buchsen Dos mujeres y un Don Juan filmean agertu zen labur-labur, eta garai hartako flamenkoaren irudirik garrantzitsuenekin partekatu zituen eszenatokiak: La Niña de los Peines, Manuel Vallejo, Manuel Torres, José Cepero, los Borrull, Pastora Imperio, Niño Ricardo, Ramón Montoya edo Sabicas, urte askoan.
Estatu mailako behin betiko garapena 1935ean gertatu zen, urte hartan José Luis Sáenz de Heredia zuzendariak artista gonbidatu gisa kontratatu baitzuen La hija de Juan Simón eta Jerónimo Mihura filmean, Don Viudo de Rodríguez film laburrarentzat gauza bera egin baitzuen. Madrilen bizi izan zen, eta hainbat aretotan aritu zen, hala nola Concha Piquer eta Miguel de Molinaren Zarzuela Antzokian eta Espainiako beste herri batzuetan, hala nola Huescan, Sevillan, Donostian eta Valladoliden. Zinemako protagonista gisa izan zuen lehen papera Francisco Elíasek eman zion María de la O lanean, 1936an filmatu baitzuen, Espainia utzi baino hilabete batzuk lehenago, Gerra Zibilaren hasieran.
1952an Juan Antonio Agüero gitarra-jolearekin ezkondu zen. Juan Antonio Agüero bere konpainiako kidea zen, eta Santanderko familia ezagun bateko gizona zen, ez ijitoa. Benetako maitasun-istorioa bizi izan zuten, ezkontza intimoarekin. 1959an, Carmenek bere bizitzako unerik zirraragarrienetako bat bizi izan zuen, Bartzelonako Itsas Pasealekuan bere izena jarri zutenean, iturriaren inaugurazio-ekitaldia egin zenean. Somorrostro auzoa, lekua bera eta askoz lehenago paseatu zuen iturri bera zeharkatzen ditu Carmenek, oinetakorik gabe, eta neskato-miseriak arrastatuz.
Nazioarteko lehen arrakastak: Hego Amerika eta Ertamerika (1936-1940)
1936ko uztailaren 18an, Gerra Zibila hasi berria zela, estatu-kolpearekin, Carmen Amaya eta haren troupea Valladolideko Zorrilla Antzokian zeuden, Luisita Estesoren ikuskizunarekin, Carcelléren konpainian lan egiten. Carcellé Espainiako enpresaburu handia zen, eta Espainian ekitaldi handiak antolatzen zituen. Une horietan, ekonomikoki martxa politean ari ziren, eta lehen autoa erosi zuten. Lisboara joan behar zuten kontratu bat betetzeko, baina autoa konfiskatu egin zieten, eta azarora arte ezin izan zuten Portugalera joan.
Handik igaro zuten muga Portugaleraino, eta, Lisboan denbora pixka bat eman ondoren, Buenos Airesera abiatu ziren Monte Pascoal ontzian. Ontzi horrek hamabost egun behar izan zituen Atlantikoa zeharkatzeko, Brasilen eta Uruguayn eskalak eginda.
Buenos Aireseko udaldia (australa) zela eta, Maravillas antzokian antzezteko kontratatu zuten, eta 1936ko abenduaren 12an estreinatu zuten ikuskizuna. Arrakasta berehalakoa eta harrigarria izan zen: ehunka funtzio etengabe, urte oso bat saldutako paperarekin eta ospea handitu eta handitu. Carmen Amayaren eta haren kideen garaipenak esperotako guztiak gainditu zituen. Lau aste baino ez geratzekotan joan ziren, eta, azkenik, bederatzi hilabetez bizi izan ziren han; izan ere, Carmenek lan egiten zuen aldiro betetzen zen antzokia, eta sarrerak bi hilabete lehenago ere saldu ziren. Hego Amerikako herrialde horretan artistak lortu zuen ospe handiaren erakusgarri da bere izena duen Amaya antzokia eraikitzea.
Carmenekin batera, bere aita José Amaya, El Chino, bere neba Paco eta El Pelao kantutegiko Asunción Pastor gitarra-jolearekin aritu ziren, eta artista ugarik parte hartu zuten; besteak beste, Marbel anaia argentinarrak, garaiko mentalistak, Hermanos Rubians eszentrikoak edo Chato Valentziako kantaria. Hilabete batzuk geroago, Los Chavalillos Sevillanos bikotea osatzen zuten Rosario (Florencia Pérez Padilla) eta Antonio (Antonio Ruiz Soler) gaztetxoak, Ramón Montoya eta, azkenik, Sabicas.
Argentinan lortu zuen arrakastak beste herrialde batzuetan aurkeztea ahalbidetu zion, hala nola Uruguain, Mexikon eta Kuban. 1939an, Habanan, Jean Angeloren agindupean, El Embrujo del Fandango film laburra filmatu zuen. Bertan, bola-inspirazioko jantzi berde batekin aritu zen, eta Ruano Llopisek hilezkortu egin zuen "““Carmen Amaya, arte flamenkoaren mireslea, mirespen eta afektuarekin', Mexiko, 1939ko ekainean." Mexikoko hiriburuan 1939ko apirilean egin zuen debuta Fábregas Antzokian, eta urte horretako abuztura arte iraun zuen. Beste herri batzuetan ere aritu zen, hala nola Guadalajaran (ekainaren 24an Tíboli Antzokian lan egin zuen) eta Torreonen (uztailaren 16an zezen-plazan). 1940ko urtarriletik apirilera, Mexiko Hiriko El Patio aretoan lan egin zuen. Antonio Triana dantzariarekin batera, Rita de Triana emaztearen arabera, Carmen eta Sol Hurok-en arteko bitartekaria izan zen. Ipar Amerikako izarren managerrak "El Vesubio humano" ezizenaz iragarri zuen, eta 1941ean New Yorken debutatzeko kontratatu zuen, non nekez aurkitzen baita bere historian dantza eta flamenkoa Carmenek besteko arrakasta lortu izan duen inor. Urte horietatik, Arturo Toscanini orkestra-zuzendariaren goraipamenak dira: "“Inoiz ez dut ikusi hainbeste su eta erritmo eta nortasun zoragarria duen dantzaririk”,"edo Leopold Stokowskirenak:"“zer deabru darama gorputzean?”."Gainera, badirudi Amerikan emandako urte haietan dantzariak harreman sentimentala izan zuela Sabicasekin. Sabicasek hil baino lehentxeago esan zuen Carmen eta bera bederatzi urtez bikote izan zirela, eta Mexikon banandu zirela.
Estatu Batuetan ospea (1941-1947)
Amerikan, Carmen Amayak bere garaiko jende garrantzitsu asko ezagutu zuen. 1941ean New Yorkera joan zen, eta Carnegie Hall-en lan egin zuen. Artista entzutetsuek baino ez zuten parte hartu, batez ere musika-ikuskizunekin edo ballet klasikoarekin, Sabicasekin eta Antonio de Trianarekin batera.
Hylomyscus carillus
Hylomyscus carillus Hylomyscus generoko animalia da. Karraskarien barruko Murinae azpifamilia eta Muridae familian sailkatuta dago.
Carmen Amaya
Estatu Batuetan ospea (1941-1947)
Aldizkari askoren azala izan zen Carmen, eta zinemaren eta artearen izar ospetsuenek miretsi zuten. Hainbat aldiz egon zen Hollywooden film batzuk filmatzeko, eta zinemako, musikako edo kulturako pertsona ospetsuenek ikusi nahi izan zuten. Toscanini musikaria hura ikustera joan zen egun batean, eta esan zuen ez zuela inoiz ikusi Carmenek baino erritmo eta su handiagoko artistarik Etengabe inprobisatzen zuen, perfekzioa bezain azkar. Amerikan Franklin Delano Roosevelt ere ezagutu zuen, Estatu Batuetako lehendakaria. Pasadizo gisa, diotenez hark bola-jaka bat oparitu zion, antzezten ikusi ondoren, eta Etxe Zuriko festa batean parte hartzera gonbidatu zuen.
1942tik, Hollywooden, ikuskizun handienetako bat bihurtu zen. Manuel de Fallaren El amor brujo obraren bertsio bat interpretatu zuen Hollywood Bowlen, hogei mila lagunen aurrean, Orkestra Filarmonikoarekin. Hainbat filmetan parte hartu zuen eta hainbat diskoetxerentzat grabatu zuen.
Europara itzuli zen, eta Parisko Eliseoen Zelaietako Antzokian aurkeztu zen. Gero, Londresen aurkeztu da, Ingalaterrako Erreginarekin ere hitz egin zuela, eta Herbehereetako antzokietan, Mexikora joan eta New Yorkera eta Londresera, Hegoafrikatik eta Argentinatik pasatuta Europara itzuliz.
Espainiara itzultzea
Carmen Amaya 1947an Espainiara itzuli zenean, mundu mailako figura ukaezina zen. Amerikako urte luzeek, bere artea profesionalki finkatzeko ez ezik, bere legenda etengabe hazteko ere balio izan zuen. Orduan bere dantza antzerkiran egindako flamenko sutsuena zen. Baina bere arteagatik ez ezik, bere nortasun liluragarriagatik ere nabarmentzen zen, ezagutzen zituen guztiak konkistatzen baitzituen, bai dantzagatik, bai aurreikusi ezin ziren portaerengatik. Gainera, oso eskuzabala zen. Madrilgo Antzokian agertu zen berriro, Embrujo español ikuskizunarekin.
Rovira-Beletaren (1963) Los Tarantos filmaren filmazioak areagotu egin zuen haren gaixotasuna. Eragozpenak gorabehera, Carmenek oso serio hartu zuen, eta filmaren filmazioa amaitzean, udako birari ekin zioten. Madrilen azken aldiz aritu zenean, Carmen Amaya hilzorian zegoen. Azkenik, ezin izan zuen jarraitu, bere gorputzak metatzen zituen toxinak behar bezala ezabatzea eragozten zion giltzurruneko gutxiegitasun moduko batek jota. Medikuek ezin izan zioten konponbiderik aurkitu arazoari, eta Malagan egin zuen dantzan azken aldiz. 1963ko abuztuaren 8an, Gandian lanean ari zela, Carmenek ez zuen bere emanaldia amaitu. Dantza baten erdian, Batistari bat-batean esan zion: "«Andrés, amaitu egingo dugu»."
Heriotza
Bere bizitzako azken hamar urteak jendez inguratuta eta ia santifikatuta bizi izan zituen. Ez bere ikusleengatik bakarrik, harekin lan egiten zutenengatik baizik. Jenio sena zuen, animalia, ikasketa akademikoekin zerikusi gutxi zuena.
45 urterekin giltzurruneko gaixotasun baten ondorioz hil zen, eta atsekabe handia izan zen flamenkozale guztientzat.
1964an, Leon eta Solano maisuek Carmen Amayaren oroimenari eskainitako Aquella Carmen kopla konposatu zuten, eta honelaxe zioen: "«Carmen Amaya hil zen, eta Espainia osoak negar egin zuen»."Haren heriotza atsekabe handia izan zen flamenkozale guztientzat, eta Bartzelonako Meritu Turistikoaren Domina, Isabel Katolikoaren Lazo eta Begurren Adopziozko Alabaren titulua jaso zituen. Haren ehorzketak Espainiako eta Frantziako hainbat tokitako ijito kopuru handia deitu zuen.
Begurren lurperatuta dago, bere azken egunak eman zituen herrian. 1970ean, Santanderreko Ziriegoko hilerrira eraman zituzten gorpuzkiak. Han, Juan Antonio Agüero gitarra-jolearen familiaren panteoian daude.
Hil eta hiru urtera, 1966an, Bartzelonako Montjuic parkean inauguratu zen bere monumentua, eta Buenos Airesen kale bat eskaini zioten; Madrilen, berriz, Los Califas tablaoan, omenaldi bat egin zioten, eta Lucero Tena artistak ere parte hartu zuten. 1970ean ere omenaldia egin zioten Llafranchen (Girona).
Carmen Amayaren nortasuna hainbat kritikarik, flamenkok, idazlek eta poetak (besteak beste, Fernando Quiñones, Soneto poemaren egilea eta Carmen Amayarentzako zuzeneko letrak) glosatu dute. Iruzkin horietatik hautaketa bat transkribatuko dugu: Vicente Marrero:"«Carmen Amayan, batzuetan dantzan aritzearekin duen uste harrigarria ikus daiteke. Ijitoa deskargatuta, argala, txki samarra, beltzarana, idolo tragiko eta urruneko aurpegiarekin; Asiako masailalboak, begi luzekoak, presagioz beteak; beso bihurriak; nerbio karraskatua, zomorro gaizto gisa; zumea eta bortitza. Ijitoen bat-bateko graziarekin, Ipar Amerikako beste aberats bat ez ezik, gure dantzari handietako bat ere bada. Efektu batzuk onak izan arren, dantzaren eta dantzaren sekretuarekin ezin da inolako teknikaren argitan azaldu. Dantza barruan zela jaio zen, urrezko dantza zahar batekin. Carmen Amaya, izen hori duena, ez da emakume desberdina dantzaldi bakoitzean, dantzako beste pertsonaia handi batzuekin gertatzen den bezala.»"
Dantza estiloa
Flamenkoa, XVIII. mendearen bukaeratik Espainiako ijitoekin lotura argia zuena, genero-rol batzuei lotu zitzaien. Gizonaren eta emakumearen eginkizunak argi eta garbi bereizita egon dira alderdi askotan. XVIII. mendearen amaierako eta XIX. mendearen hasierako arte flamenkoetan gizonezkoek presentzia handiagoa izan zutenetik hasi eta gizon edo emakumeentzako makilak edo genero bateko edo besteko dantzak sailkatu arte.
Carmenek irauli egin zuen une hartan egiten zen dantza. Eskola berri baten hasiera izan zen, emakumearentzat dantza egiteko beste modu bat, feminismoa oraindik ez zegoen garai batean.*
Carmen Amayaren agerpena inflexio-puntua izan zen dantza flamenkoan, oro har, eta emakume-dantzan, bereziki. Goitik behera aldatu zuen ordura arteko dantza-modu orokorra, non emakumeak, funtsean, markatze, joan-etorri, haustura eta brakeoak egiten baitzituen, eta zapateatua oso teknika sinpleak (bai erritmikoak, bai exekuziokoak) erabiltzera baztertzen zen, eta apaingarri baino ez ziren, edo amaiera.
Carmenek eskema horiek hautsi egin zituen, dantza propioa eskainiz. Dantza horretan, keinuak eta markaketak ez ziren irudi estetikoei zegozkienak, baizik eta dantzariaren emozioei, indarra eta askatasuna, ordura arte gizonezkoentzat gordetako tasunei eta interpretatzen zuen makilaren berezko izaerari. Jenio horren adierazpide izan zen (eta da), zalantzarik gabe, bere zapateatuaren indar espresibo eta erritmikoa. Bere dantzek letra bat edo bi zituzten, baina protagonismo nagusia eskuilek zuten, zeinetan bere aberastasun erritmiko handia eta zapateatuaren birtuosismo ukaezina xahutzen baitzituen, bai teknikengatik bai abiadurarengatik. Gainera, dantzan, batzuetan, prakak erabiltzen zituen soinekoen ordez. Dantzatzeko modu bakar horrek, errekonozimendu eta borrokarako zigilu guztiz pertsonala zuenez, arrastoa utzi zuen Carmenen une gorenean hasten ziren dantzarien belaunaldi batean: Singla, Chunga, Juana Ximenis, Chana...
Artista bikaina izan zen, estilo imitaezinekoa, erabateko dinamismoa eta izaera oso pertsonala zituena. Bere alaitasunak, zapateatuak, fandangoak, soleareak eta buleriak ahaztezinak dira. Berari buruz hauxe esan zuen Vicente Escuderok: "“Carmenen bizitza legenda hutsa izan da, eta denek ikusi beharko lukete dantzan, gutxienez behin. Aparteko flamenko-dantzaria izan da bere elektrizitateagatik, jenioagatik eta bere irudien amorruagatik”."Eta Antonio Ruiz Soler handiak berretsi egin zuen: "“Onena. Ez da inoiz izango bera bezalako beste bat”."Dantzatzeko moduarekin, Carmen Amayak frogatzen zuen flamenkoa sentimendua, arima eta grina zela beretzat. Bere dantzaldia amorru eta bortizkeriatik sortzen zela zirudien, eta horrek abiadura eta indar harrigarriz egitea eragiten zuen. Gaur egun ere dantza eta flamenkoa ulertzeko modu baten eredu da. Gaur egun, Carmen Amayaren ondarea indarrean dago. Indar eta konpasaren dantza, intentsitatea eta boterea. Ordura arte nagusi izan zen dantza flamenkoaren gozotasunarekin hautsi zuen adierazpide hori.
Filmografia
Carmen Amaya izan da dantza flamenkoaren pertsonaiarik garrantzitsuena. Bere dantza film askotan islatu da.
Saint-Cyr-la-Rosière
Saint-Cyr-la-Rosière Frantziako udalerria da, Orne departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Cyr-la-Rosière udalerrian erroldatutako biztanleak 251 ziren. Familiak 97 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 29 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 206 etxebizitza zeuden, 103 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 82 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 203 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 103 etxebizitza nagusietatik 70 bere jabearen bizilekua ziren, 27 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 24 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 69 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 50 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 46 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 156 ziren, horien artean 128 aktiboak ziren eta 28 inaktiboak ziren. 128 pertsona aktiboetatik 106 lanean zeuden (63 gizon eta 43 emakume) eta 22 langabezian zeuden (8 gizon eta 14 emakume). 28 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Cyr-la-Rosière udalerrian 115 unitate fiskal zeuden, 276 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.806 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Maurice (Louisiana)
Maurice Louisianaeko herri bat da. Vermilion parrokian kokatua dago. 2010ean 964 biztanle zituen, 5.49 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Cyr-la-Rosière
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 liburu denda zen.
2000. urtean Saint-Cyr-la-Rosière udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.320 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ángel María Villar
Ángel María Villar Llona, (Bilbo, 1950eko urtarrilaren 21a - ) euskal herritar futbolari ohia eta futbol buruzagia da. Euskal Herriko futbol selekzioarekin ere lau aldiz jokatu zituen. Egun Espainiako Futbol Federakuntzaren presidente, FIFAko presidenteordea eta UEFAko hirugarren presidenteordea da. Zuzenbidea ikasi zuen Deustuko Unibertsitatean.
Hemeretzi urte zituela, kimikako ikasle zela, Bilboko Athletic futbol taldeak kontratatu zuen jokalari profesional gisa. Ikasketak bertan behera utzi zituen; baina hogeita hiru urterekin, berriro ikasten hastea erabaki zuen, zuzenbide karrera, kimikakoaren ordez. 1979an lortu zuen lizentzia eta harrezkero legelari gisa jardun zuen, beste bi legelarirekin batera. Gaztetan Galdakao eta Getxo taldeetan jokatu ondoren, 1970ean Bilboko Athleticen egin zuen debuta futbolari profesional gisa. Bere futbolari karrerako hemeretzi urteetatik hamaika talde horretan jokatu ditu; 1973ko Espainiako Errege Kopa irabazi zuen, eta 1997an txapeldunorde geratu ziren Kopan eta UEFAn. Espainiako selekzioarekin, berriz, 22 aldiz jokatu zuen, Ladislao Kubalaren esanetara gehienetan. 1978an Espainiar Futbolari Elkartearen sortzaileetako bat izan zen eta elkarteko lehendakariorde izatera iritsi zen. 1981ean, profesional gisa jokatzeari utzi zion urtean, Bizkaiko Futbol Federazioko lehendakari hautatu zuten, eta 1988an Espainiako Futbol Errege Federaziokoa. 1984tik aurrera federazio horretako Zuzendaritza Batzordeko kide izana zen. 1992an berriro hautatu zuten lehendakari beste lau urtetarako, eta karguan berretsi zuten ostera 1996an.
The Nutcracker and the Four Realms
The Nutcracker and the Four Realms 2018ko Lasse Hallström suediar eta Joe Johnston estatubatuar zinema zuzendarien fantasiazko filma da, E. T. A. Hoffmannen Nussknacker und Mausekönig ipuinean eta Intxaur-hauskailua balletean oinarrituta.
Sinopsia
Hildako amak utzi zion kutxa irekitzeko giltzaren bila ari da Clara. Drosselmeyertarrek antolatutako festa batean, arrasto bat aurkitu, eta horrek mundu paralelo batera eramanen du.
Malé Kyšice
Malé Kyšice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 494 biztanle ditu eta 4,18 kilometro koadroko azalera. Kladno barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1358 urtean egin zen.
Le Bosc-Roger-en-Roumois
Le Bosc-Roger-en-Roumois Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, Normandia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Bosc-Roger-en-Roumois udalerrian erroldatutako biztanleak 3.227 ziren. Familiak 1.205 ziren, horien artean 186 pertsona bakarrekoak ziren (83 bakarrik bizi ziren gizonak eta 103 bakarrik bizi ziren emakumeak), 456 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 498 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 65 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.256 etxebizitza zeuden, 1.220 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 1.185 etxeak ziren eta 64 apartamentuak ziren. 1.220 etxebizitza nagusietatik 1.036 bere jabearen bizilekua ziren, 172 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 44 etxek bi zituzten, 131 etxek hiru zituzten, 311 etxek lau zituzten eta 730 etxek bost zituzten. 1.019 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 492 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 663 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.166 ziren, horien artean 1.544 aktiboak ziren eta 622 inaktiboak ziren. 1.544 pertsona aktiboetatik 1.429 lanean zeuden (768 gizon eta 661 emakume) eta 115 langabezian zeuden (42 gizon eta 73 emakume). 622 pertsona inaktiboetatik 249 erretiraturik zeuden, 208 ikasten zeuden eta 165 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Bosc-Roger-en-Roumois udalerrian 1.232 unitate fiskal zeuden, 3.298,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.455 euro zen.
Vancouver
Vancouver Kanadako mendebaldean eta Columbia Britainiarreko probintzian dagoen hiria da, herrialde osoko hirugarren handiena eta metropolitar gunerik zabalena dena. Ozeano Bareko kostaldean dago.
Le Bosc-Roger-en-Roumois
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 99 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 19 eraikuntza enpresak ziren, 26 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 10 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 12 zerbitzu enpresak ziren, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 11 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Vancouver
Hiriak 662,248 biztanle zituen 2021eko erroldaren arabera, eta metropolitar guneak, Greater Vancouver area delakoak, 2,6 milioi, Kanadako hirugarren gune metropolitar handiena izanik.
Le Bosc-Roger-en-Roumois
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 40 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 funeraria, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 igeltseroak, 4 margolariak, 4 zurginak, 7 iturginak, 2 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 4 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
Vancouver
Vancouver Kanadako hiri askotarikoenetako bat da etnikoki eta linguistikoki: bertako biztanleen %49k ez dute ingelesa ama hizkuntza, eta biztanleen %54,5 gutxiengoetakoak dira. Bizi-kalitateari dagokionez Kanadako lehena da, eta munduko hiri bizigarrienetako bat. Etxebizitzaren eskuragarritasunari dagokionez, berriz, Kanadako eta munduko hiri garestienetako bat da. Vancouver oinez ibiltzeko hiri egokia da, eta etorkizunean munduko hiri berdeena izan nahi du.
Historia
George Vancouver, Erresuma Batuko militarra, eskualde horretan esploratzaile ibili zen 1792an. Haren izena hartu zuen hiriak.
Le Bosc-Roger-en-Roumois
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Le Bosc-Roger-en-Roumois udalerrian 28 nekazaritza-ustiategi zeuden, 824 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
Vancouver
Historia
Vancouverreko kokaleku indigena duela 10.000 urte baino lehenagokoa da, eta Squamish, Musqueam, and Tsleil-Waututh (Burrard) herrian bertan izan dira. Musqueam gizon-emakumeak apenas mila bat dira egun eta Marine Driveko hegoaldeko hiri-erreserba txiki batean bizi dira.
Le Bosc-Roger-en-Roumois
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Vancouver
Historia
Hiri modernoaren hasiera, Gastown izena hartu zuena, Hastings Milleko mendebaldeko ertzetan inprobisatutako taberna baten lekuaren inguruan hazi zen. 1886an "Vancouver" izena hartu zuen, Kanadako Ozeano Bareko trenbidearekin (CPR) egindako hitzarmenaren ondorioz.
Herri eta hiri senidetuak
Vancouver ondorengo herri eta hiriekin senidetuta dago:
Hyla molitor
Hyla molitor Hyla generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Uharte bakarti
Uharte bakarti edo uharte desertua inor bizi ez den uharte bat da. Literaturan eta zineman maiz agertzen diren tokiak dira, ontzien hondoratzeen ondorioz hara heldutako jendearen istorioa kontatzeko. Locus amoenus edo toki idiliko moduan ere azaldu ohi dira.
Calidris tenuirostris
Calidris tenuirostris Calidris generoko animalia da. Hegaztien barruko Scolopacidae familian sailkatua dago.
Disko protoplanetario
Disko protoplanetario bat, orohar, T Tauri motako izar baten inguruan dagoen materialezko disko zirkumestelar bat da. Batzuetan, proplyds laburduraz ere ezagutzen dira, disko hauetan, planetak eratzera daramaten prozesu fisikoak gertatzen baitira. Disko protoplanetarioak, izar gazteen inguruan dauden akrezio diskoak dira, funtsezkoak izarraren eta balizko planeta-sistema baten eraketa ulertzeko.
Behaketa
Diskoak, zuzenean ikus daitezke material lainotsu bezala uhin luzera zehatz batzuetan, edo erdiko izarraren infragorri igorpenean gehiegitasun bat bezala. Bere tamaina, zenbait ehunka unitate astronomikokoak izaten ohi da, 1000 unitate astronomikoko erradioa izatera ere iris daitekeelarik. Bere erdialdeko guneek, oso tenperatura altuak izan ditzakete, erdiko izarrak eta akrezio prozesuek berotuak. Disko protoplanetario gazteenek, batzuetan, zurruztada polarrekin batera egoten dira, nondik erdiko izarrerantz jariatzen den material zati batek ihes egiten duen.
Eraketa
Diskoak, erdiko izarra eratzen duten izar eraketa prozesu berean eratzen dira. Protoizar bat, tamaina, masa edo dentsitate baldintza kritiko batzuetara heltzean bere grabitate propioagatik zatitako hidrogeno molekularrez nagusiki osatutako hodei molekular batetik datorren material kondentsazioagatik eratzen da. Kolapsoan, zatitutako hodeia uzkurtu egiten da, bere dentsitatea handituz eta, bere erdian, protoizar bat eratuz. Hala ere, kanpoko materiala, sistemaren momentu angeluarra mantentzera behartua, ez da zuzenean erdiko gorputzaren gainera erortzen, baizik eta bere errotazioarekin loturiko indar zentripetoak eusten duela. Errotazioak, kanpo materiala, sistemaren errotazio ardatzarekiko perpendikularra den disko eran hedatutako gune batetara erortzea eragiten du. Kolapso denbora bereizgarriak, 100.000 urte ingurukoak dira, eta eratutako diskoak, milioi 1 eta 10 milioi urte bitartean mantendu daitezke. Diskoaren materiala, erdiko izarrak motelki akreziotzen du, kanpo materiala, motelki, distantzia handiagoetara barreiatzen den bitartean, momentu angeluarra mantenduz. Orain arte aurkitutako disko protoplanetariorik zaharrenak 25 milioi urte izan ditzake,