cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leona Vicario
Mexikoko Independentzia Gerra
1817an, Leonak lehen alaba izan zuen: Genoveva. Senar-emazteak leku batetik bestera iheska zebiltzan, eta Leona Achipistilako kobazulo batean erditu zen alabaz, Tierra Calienteko leku batean. Ignacio López Rayónek neskatoaren aitabitxiarena egin zuen. 1818ko martxoaren 14an, egun Mexikoko Estatuan dagoen Tlatlaya mendilerroan ezkutatuta zeudela, harrapatu egin zituzten; alabarentzat zer ondorio izango zituen pentsatuta, lehen baztertu zuten indultua onartu egin zuten amarentzat eta alabarentzat.
Tolucan egon zen bitartean, Leonak bigarren alaba izan zuen, María Dolores Quintana Vicario, eta Fernando VII.ak Cadizeko Konstituzioaren zina zela eta egindako ospakizunak ikusi zituen. Aukera horrek La libertad y la tiranía (Askatasuna eta tirania) poema idaztera eraman zuen: Independentzia lortuta eta ondasunak konfiskatzearen ordain gisa, Errepublikaren Kongresuak Leona Vicariori, 1823ko abuztuaren eman zion 1823ko abuztuaren 8an egindako bilkuran, Ocotepec izeneko ogasuna, Apan Llanosen eta Mexiko Hiriko hiru etxe. 1827an, Coahuila eta Texasko Estatuko Kongresuak erabaki zuen Saltillo hiribilduari aurrerantzean Leona Vicario izena ematea, garai hartan independentziaren emakume indartsu gisa ezagutzen baitzen Leona.
Hirugarren alaba bat izan zuen, Dolores izenekoa, Miguel Hidalgok 1810ean independentziaren aldeko borrokari hasiera eman zion herriaren omenez.
Leona Vicariok politika, kazetaritza eta poesia jarduerekin jarraitu zuen bere senarrarekin batera, eta haren alde egin zuen Anastasio Bustamante presidenteak jazarpena erabaki zuenean eta errepresalia gisa gaitzetsi zuenean El Federalistatik banatzen ziren prentsa kanpainengatik. Kanpaina hori Leonaren baliabideei esker argitaratu zen, eta bertan idazten jarraitu zuen 1842ko abuztuaren 21ean Mexiko Hirian hil zen arte.
El Federalistako kolaboratzaile izan zen garaian, Vicariok aurre egin zion Lucas Alamán kontserbatzaileari, zeren hark zioen emakumeak independentzia gerrara bere gizonekiko maitasunagatik joan zirela. Bere zutabean hauxe idatzi zuen: "Aitortu ezazu Alamán jauna, maitasuna ez dela emakumeen ekintzen eragilea soilik; emakumeak grina guztien gai dira, eta loria eta askatasunaren sentimenduak ez zaizkie sentimendu arraroak; aitzitik, hobe da emakumeengan indar handiagoz jardutea, emakumeen sakrifizioak beti bezala, edozein dela ere haiek egiten dituzten objektua edo kausa, desinteresatuak dira, eta badirudi ez dutela gehiago onartzen. Niri dagokidanez, badakit nire ekintzak eta iritziak beti askeak izan direla, inork ez du horietan eragin handirik izan, eta puntu horretan independentzia osoz jokatu dut, estimatu ditudan pertsonek izan dituzten iritziak aintzat hartu gabe. Konbentzitu egiten naiz horrela izango direla emakume guztiak, inozoak izan ezik, eta beren hezkuntzaren ondorioz menpeko izateko ohitura hartu dutenak izan ezik. Bi klase horietako gizonak ere asko daude."1842ko abuztuaren 25ean, hil eta lau egunera, Ongilea eta Aberriaren Ama izendatu zuten. Ordura arte, Mexikon estatuko hiletak eskaini zitzaizkion emakume bakarra izan zen. Haren gorpuzkiak, lehenik Santa Paulako panteoian, ondoren, 1900eko maiatzaren 28an, Andrés Quintana Roo senarrarekin batera, Doloreetako Panteoi Zibileko Pertsona Ospetsuen Biribilgunera eraman zituzten, 1925ean Independentziaren Zutabera eraman arte. 2010eko maiatzaren 30ean, Historia Museo Nazionalera (Chapultepec gaztelua) eraman zituzten, kontserbatu eta, aztertzeko. Gero, urte bereko abuztuaren 15ean, Jauregi Nazionalera eraman zituzten, Galeria Nazionalean jartzeko, Mexiko 200 urte: Aberriaren eraikuntza erakusketan. Haren izena urrezko letrekin grabatuta dago Quintana Roo estatuko kongresuan, Chetumal hirian. 2011tik aurrera, Leonaren gorpuzkiak Independentziaren Zutabera itzuli eta lurperatu ziren, gainerako matxinatuekin batera.
Legatua
Leona Vicario heroi nazionala da, Aberriaren Ongilea, Aberriaren ama, eta Mexikoren sortzailea. Mexikoko lehen kazetaritzat hartzen da. Estatua asko daude Mexiko osoan, eta, gainera, eskola, ospitale, liburutegi, hiri, herri, kale eta leku askok haren izena daramate.
Aitortzak
Mexikoko gobernuak "Leona Vicarioren urtea, Aberriaren ama ongilea" izendatu zuen 2020an, Mexikoko historia politikoan emakumeak aintzat hartuz.
Mexiko Hiriko Leona Vicario beka programa.
Mexikoko haur eta nerabeei laguntzeko programa da, Mexiko Hirikoak, 0tik 17 urte eta 11 hilabete bitartekoak, egoera oso ahulean daudenak, beren eskubideak berrezartzera bideratua, bereziki hezkuntzan eta elikaduran. Ama, aita edo tutoreak hil zaizkien, ezintasun iraunkorreko egoeran bizi diren edota askatasunik gabe dauden haur eta nerabeei zuzenduta dago, baita eginbeharra betetzean eroritako polizien seme-alabei ere, halaber guraso edo guraso bakarrei, familiaburuei eta muturreko pobrezian daudenei.
Irudi galeria
== Erreferentziak ==
Emakumezko Zientzilarien L'Oréal-UNESCO saria
Emakumezko Zientzilarien L'Oréal-UNESCO saria (L'Oréal-UNESCO Awards for Women in Science) Mundu guztiko emakumezko zientzialariak ikustarazteko helburuaz sorturiko saria da, L'Oréal Fundazioak eta UNESCOk sustatzen dutena.
L'Oréal-UNESCO saria
1998an izan zuen aurreneko ekitaldia eta munduko bost eskualdetako zientzilari banak jasotzen du saria.
L'Oréal-UNESCO saria irabazi duten lau zientzilarik ondoren Nobel Saria irabazi dute:
Ikerketa bekak
Sari nagusiez gain ikerketa beka batzuk ere banatzen ditu urtero (UNESCO-L'Oréal International Fellowships) eta aurkezturiko hamabost proiektu onenek 40.000 eurotako saria jasotzen dute bi urtetan zehar.
Águas Frias (Santa Catarina)
Águas Frias Brasilgo udalerri bat da, Santa Catarina estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Wilwisheim
Wilwisheim Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Wilwisheim udalerrian erroldatutako biztanleak 668 ziren. Familiak 230 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 77 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 113 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 251 etxebizitza zeuden, 237 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 227 etxeak ziren eta 22 apartamentuak ziren. 237 etxebizitza nagusietatik 197 bere jabearen bizilekua ziren, 34 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 9 etxek bi gela zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 44 etxek lau zituzten eta 163 etxek bost zituzten. 197 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 82 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 135 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 459 ziren, horien artean 375 aktiboak ziren eta 84 inaktiboak ziren. 375 pertsona aktiboetatik 363 lanean zeuden (197 gizon eta 166 emakume) eta 11 langabezian zeuden (7 gizon eta 4 emakume). 84 pertsona inaktiboetatik 33 erretiraturik zeuden, 33 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Wilwisheim udalerrian 242 unitate fiskal zeuden, 676 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.095,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 zurgina, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Wilwisheim udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 372 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Musitu
Musitu Arabako ekialdeko herri bat da, Mendialdeako eskualdean eta Arraia-Maeztuko udalerriaren barruan kokatua. 1958 arte, Laminoria udalerriaren zati izan zen. 2007an, 13 biztanle zituen.
Švábovce
Švábovce Eslovakiako udalerri bat da, Popradeko barrutian kokatuta. 9,17 km²ko azalera du eta 1502 biztanle 2017ko datuen arabera.
Musitu
Historia
Musitu izena, 1025ko Donemiliagako goldean dokumentatzen da lehen aldiz: Mussitu.
Švábovce
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1268. urtekoa da.
Musitu
Historia
1865ean iturri-uraska eta garbitokia eraiki zituzten.
Garraioa
Eskualdeko Garraioa sareak linea bat ditu herrian:
Ondasun nabarmenak
Eraikinik aipagarriena XIII. mendeko San Martin eliza da. Erretaula XVIII. mendean egin zen eta San Martin ageri da erdian, alboan San Petri eta Paulo dituela. San Martinen omenez ospatzen dira herriko jaiak, azaroaren 11n. Frontoi bat ere badago.
Herritik ekialdera, Igoroingo sakanean barrena, Igoroin herri hustua aurkitzen da, baina badira beste herri huts batzuk ere; Kerrianu, Luzkando eta Aizpiletaren zati bat ere Musituren lurretan dago gaur egun.
Alemaniako gastronomia
Alemaniako gastronomiak (deutsche Küche) bere lurralde eta eskualdeen artean desberdintasun handiak ditu, gainera, ingurune sozial eta kulturalak eragin handia izaten dute. Adibidez, Bavariako eta Suabiako hainbat plater eta sukaldaritza eredu beraien bizilagun suitzar eta austriarren antzekoak dira. Herrialdearen mendebaldean, kanpoko sukaldaritza-ereduen eragina askoz ere nabarmenagoa da, lurralde hauetan, sukaldaritza frantsesak zeresan handia du, besteak beste, ardogintzaren arloan hainbat gauza partekatzen dituztelako. Bestalde, iparraldeko eskualdeetan Herbehereetako gastronomiaren eragina nabaritzen da eta ekialdekoetan aldiz, Ekialdeko Europako herrialdeen eragina. Kostaldeko lurraldeetan ordea, arrainarekin lotura duten hainbat plater eta errezeta aurki daitezke, izan ere, bertako jakiak sukaldatzeko erak Eskandinaviako gastronomiarekin zerikusia du.
Barazkiak
Alemaniako gastronomian barazkiek paper garrantzitsua edukitzen dute gisatuetan, hala ere, plater nagusien osagarri gisa ere asko erabiltzen dira. Erraz aurki ditzakegu azenarioak, arbiak (mota askotakoak zerbitzatzen dira: Steckrüben-ak, Steckrübeneintopf izeneko eltzekoan parte-hartzen dute; Teltower Rübchen-ak, Brandenburgoko sukaldaritzan ezagunak, etab.); ziazerbak; errefau pinkanteak, haragien osagarri gisa askotan ikusten dira; zainzuriak, iparraldeko eskualdeetan oso ohikoak udaberrian; Kohlrabi-a; babarrunak; dilistak; tomateak, etab. Aipatzekoa da, perrexilaren sustraia bezalako landareak zopetan txertatzen dituztela.
Barazki guztien artetik badira hiru oso erabiliak izaten direnak plater gehienetan eta zapore berezi zein ezberdinak gehitzen dizkietenak Alemaniako gastronomiari. Hauek patata (oso erabilia plater mota guztietan), tipula (Alemaniako eskualde guztietako plater ia guztietan erabiltzen da, Bavariakoetan izan ezik) eta aza mota ezberdinak (adibidez, aza berdea eta brokolia) dira. Bada aza erabiltzen duen Alemaniako plater bat mundu mailan ospetsu egin dena: sauerkraut-a (aza egurrezko upeletan hatzitua), gaur egun, haragiaren osagarri klasiko bat bihurtu da. Saurkraut-aren ordez askotan azkarrago prestatzen den Apfelrotkohl -a erabiltzen da,  aza gorri eta  sagarra rekin erregosiatako platera.
Plateren osagarriak
Alemaniako sukaldaritzan oso ohikoa da osagarri asko gehitzea bai plater nagusiei eta baita ere beste mailetako platerei. Gehienetan barazkiak gehitzen zaizkien arren, bertako pasta mota bat (Nudeln) ere erabilia izaten da eginkizun hori betetzeko, pasta hau italiakoa baino lodiagoa da eta arrautz gehiago du. Hegoaldeko lurralde batzuetan ere pasta mota bat erabiltzen da platerei bizitasuna gehitzeko, Spätzle izena du eta arrautz kantitate handiak eduki ohi ditu. Beste osagarri batzuk Klöße-ak (Knödel izena ere hartzen dute) dira, arrautzdun irinarekin, irin arruntarekin eta patatarekin edo ogiarekin egina dago pasta mota hau. Itxura esferikoa izan ohi dute eta zopetan txertatzen dira osagarri gisa. Unibertsitateetan patata frijituak plater batzuen osagarri gisa ipintzeko ohitura dago.
Esnekiak
Alemania Europako herrialdeen artean esneki ezberdin gehien dituen lurraldeetako bat da. Supermerkatu bat bisitatzen baduzu, erraz konturatuko zara honetaz. Adibidez, gazta mota asko aurkitu daitezke bertan, hala nola, Harzer Käse-a, Harz mendikatean du jatorria eta bere usain sendoarengatik ezaguna da, esne garratzarekin egina dagoelako du usain bortitz hori. Beste esneki ezagun batzuk Quark-a, alemaniar sukaldaritzan plater askotan erabilia; jogurta; Buttermilch-a (gurin-esnearekin egina, gazurraren antzekoa); Kefirra eta Dickmilch-a (gazta esne gatzatu edo mamituarekin). Aipatutako guztiak Alemaniako plater zein janari ezagunetan asko agertzen dira. Jatorrizko izendapenarekin ondorengo gaztak daude babestuta:
The New York Times
The New York Times informazio orokorreko hedabide estatubatuar bat da. New Yorken sortu zen 1851n, hiriko gertaeren berri emateko. 1980tik aurrera, izaera nazionala izaten eta herrialde osoko gaurkotasunari buruzko informazio zabalagoa eskaintzen hasi zen: AEBetako hedabide garrantzitsuena da, 122 Pulitzer sari irabazi baititu.
Alemaniako gastronomia
Ogiak
Alemaniako okintza oso ezaguna da nazioartean, hainbat ogi mota ezberdin dituztelako, adibidez: Pumpernickel ogi beltza; Mischbrot-a (gari eta zekale irinen nahasketa); Vollkornbrot-a (ogi integrala); etab. Normalean, herrialde honetako ogiek haziak agerian edukitzen dituzte. Alemaniako ogi tradizionalak zekale eta gari irinak nahasten dituzten ogi horiek dira, hala nola, ogi beltza eta grisa. Gaur egun badira beste hainbat ogi mota, horien adibide ditugu gari-irinarekin egindakoa (Weißbrot, "ogi zuria") eta Frantziatik ekarritako baguette izeneko ogia.
The New York Times
Gainera, egunkariak atzerrirako saltoa egin zuen 2009an, nazioarteko bertsioa abiarazi zuenean. Edizio global horrek, hain zuzen, urte horretantxe jaso zuen International New York Times izena, baina International Herald Tribune du aurrekari. Gaur egun, 180 herrialdetan baino gehiagotan banatzen da, eta nazioarteko egoitza Parisen du 1967tik geroztik. Bi egunkari bertsioak, eta baita bestelako hainbat eduki ere, New York Times Company enpresaren produktu dira, eta Mark Thompson du presidente 2012az geroztik.
Alemaniako gastronomia
Ogiak
Alemaniako hamar ogirik ospetsuenak edo garrantzitsuenak hurrengoak dira:
Coryogalops tessellatus
Coryogalops tessellatus Coryogalops generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
The New York Times
Edizio digitaleko edukiak hiru hizkuntzatan argitaratzen ditu, bertsio banatan: ingelesez, txineraz eta gaztelaniaz.
Irakurleak
Ez da Estatu Batuetan hartzaile gehien duen hedabidea, baina oso datu esanguratsuak ditu. Statista estatistika atariaren arabera, 9,34 milioi erosle inguru ditu AEB etan, bere edizio fisikoan, hiru hiletik behin. Azken neurketen arabera, ia 2,64 milioi harpidedun ditu mundu osoan zehar, eta horietatik 1,85 milioi harpidedun digitalak dira.
Bargondia
Bargondia Dimako auzoa da. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, auzoak 127 biztanle ditu.
The New York Times
Irakurleak
The New York Times, gaur egun, bigarrena da Amerikako Estatu Batuetan eguneroko salmenta kopuruaren sailkapenean, egunean 2,1 milioi ale inguru saltzen baititu. Gehien saltzen duena, ordea, USA Today da, egunero 2,3 milioi ale saltzen baititu. Hirugarrena The Wall Street Journal da, 1,3 milioirekin.
Alemaniako gastronomia
Postreak
Alemanian bereziki mantendu da frutekin tartak edo pastelak egiteko ohitura, besteak beste, gereziak, marrubiak, sagarrak, aranak eta arabarbak erabiltzen dituzte. Tarta mota hauek Alemaniako edozein gozotegietan (Konditoreien) ikus daitezke. Tartarik ezagunenetako batzuk Ohian beltzeko tarta eta Käsekuchen-a dira. 1920ko hamarkadatik herrialde honetan badira italian jatorria duten hainbat izozki-denda, hauek mota askotak izozkiak ekoizten dituzte. Denda motak hauek ia hiri guztietan aurki daitezke, beraz, esan dezakegu alemaniarrak oso helatuzaleak direla, neguan ere helatuak erraz lortu ditzaketelako.
The New York Times
Enpresa egitura
The New York Timesen enpresa argitaratzaileak New York Times Company du izena. Estatu Batuetako terminologian eta ingelesez, public company deritzo haren enpresa formari: sozietate anonimoaren baliokidetzat har liteke. Kasu horretan, public izenondoak ez du estatuaren jabetzarik adierazten: sozietate anonimoaren eredua jarraikiz, helburu ekonomikoak dituen enpresa da, eta akzioen arabera banatzen dira jabetza eta erantzukizuna, era proportzionalean, bazkideen artean.
New York Times Companyren akziodun nagusia Carlos Slim mexikar inbertsorea da, eta akzio gehien kontrolatzen dituen sozietatea Darsana Capital Partners da (% 9). Enpresa 1978ko martxoaren 31n burtsan kotizatzen hasi zen, eta egun 3.900 milioi dolarreko balioa du.
Prezio politika
The New York Times egunkariaren eduki fisiko eta digitalak osotasunean eskuratzeko, ordaindu behar da, eta harpidetzako aukerak eskaintzen dira. Harpidetzarik gabe, edizio fisikoak Europan 2 euroko prezioa du astegunetan, eta 6 eurokoa igandeetan, edizio handiena eta osatuena baita. Azken horretan elkarrizketa eta erreportaje sakon gehiago argitaratzen dira. Bestetik, hiru harpidetza digital mota eskaintzen ditu: Basic, All Access eta All Access Plus.
Online publizitateak gorakada handia izan zuen 2017an The New York Timesek. Azken hiruhilekoan % 11 igo ziren, eta 49 milioi dolarreko irabazi garbiak eman zituen. Publizitatea inprimatuak beherako joera nabarmena izan zuen, eta % 20 jaitsi. Hortaz, publizitatearen irabaziak ia % 10 jaitsi ziren, munduko hedabide gehienen joerarekin bat.
Azken urteotan, produktu fisikoen salmentan beherakada izan da, baina harpidetza digitalaren bidezko irabaziek gora egin dute, bestalde. 2017ko azken hiru hilabetean, 157.000 harpidedun digital berri lortu zituen, eta 2,5 milioiko zifrara iritsi. Horrek eduki digitalen bidezko diru irabaziak % 52 igotzea ekarri du, 96 milioi dolarrera iritsi arte.
Bodway
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Ameiva auberi
Ameiva auberi Ameiva generoko animalia da. Narrastien barruko Teiidae familian sailkatuta dago.
Anneville-sur-Scie
Anneville-sur-Scie Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 176 etxebizitza zeuden, 165 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 174 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 165 etxebizitza nagusietatik 149 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 85 etxek bost zituzten. 142 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 63 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 84 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 289 ziren, horien artean 200 aktiboak ziren eta 89 inaktiboak ziren. 200 pertsona aktiboetatik 185 lanean zeuden (103 gizon eta 82 emakume) eta 15 langabezian zeuden (4 gizon eta 11 emakume). 89 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 43 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Anneville-sur-Scie udalerrian 170 unitate fiskal zeuden, 448,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.186 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 iturginak ziren, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 elektrotresna denda zen.
2000. urtean Anneville-sur-Scie udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Unión Española de Explosivos
Unión Española de Explosivos (UEE) hasieran Bilbon eta gero Madrilen egoitza zuen enpresa izan zen. 1896an, Sociedad Anónima Española de la Pólvora Dinamíticak (SED), beste zortzi enpresekin batera, enpresa sortu zuen eta SED filial bat bilakatu zen. UEE Espainian dinamitaren ekoizpenaren monopolioa zuen. Lehen Mundu Gerran nitramita eta 1928an trilita eta tetralita (militarrentzat]] ekoiztu zituen. Gero, antzeko produktuak- kartutxoak, ongarriak...- ekoizteari ekin zion. 1948an UEEk SED likidatu eta bere aktiboez jabetu zen.
1970ean Compañía Española de Minas de Río Tinto meatze enpresa erosi eta Unión Explosivos Río Tinto sortu zuen.
Cariboo
Cariboo Kanadako Columbia Britainiarrareko probintziaren erdialdean dagoen eskualde zabal bat da, Fraser arroilatik Cariboo mendietaraino hedatzen den goi-ordoki bat hartzen duena.
Ezaugarriak
13.000 kilometro karratuko azaleran hedatzen da, soilik 171.000 pertsonako populazioarekin (Britainiar Kolunbiako biztanleria osoaren %4a). Probintziako hirugarren eskualderik handiena da. Kariboo ordoki batean dago (Kariboo ordokia, barnealdeko ordokiaren azpiatal bat), mendi garaiez inguratuta. Uda epelak izaten ditu eta neguan elurte handiak izaten ditu. Tenperaturak, normalean, neguan -15 ° C eta udan 22 ° C artean aldatzen dira.
Historia
Cariboo, europarrek kolonizatu zuten Britainiar Kolunbiako lehen eskualdea izan zen, eta, beraz, historian paper garrantzitsua izan zuen kolonia eta probintziaren historia goiztiarrean. 1861ean, eskualdeak urre sukarra jasan zuen, probintziak ezagutu zuen garrantzitsuena. Karibooa, Barneko lehen eskualdea izan zen, Behe Fraser eta bere kanoiaren iparraldean, non indigenak ez ziren biztanleen finkapenak eman ziren. Urrearen sukarra igaro zenean inguru askoren populazioa dezente jaitsi zen.
Animaliak
Karibooko belardietan desagertzeko arriskuan dagoen azkonar amerikarraren (Taxidea taxus jeffersonii) bizilekua dira.
Wajib (filma)
Wajib 2017ko Annemarie Jacir palestinar zinema zuzendariaren filma da.
Sinopsia
Abus Shadi Nazareten bizi da. 60 urte ditu, dibortziatuta dago eta irakaslea da. Haren alaba ezkondu egingo da, eta semea ailegatuko zaio Erromatik, alabaren ezkontza prestatzen laguntzeko. Ohiturak agintzen duen bezala, banan-banan eman beharko dizkiete gonbidapenak gonbidatuei, eta, horretan, aita-semeen harremanak gorabeherak izango ditu.
Bodwen
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Massimiliano Sforza
Massimiliano Sforza (Milan, - Paris, ) italiar aristokrata izan zen.
Ludovicoren semea, Milanen egokitu zen 1512an baina Marignango guduan garaitu egin zuten (1515)
Stiring-Wendel
Biztanleria
2007an Stiring-Wendel udalerrian erroldatutako biztanleak 12.468 ziren. Familiak 5.299 ziren, horien artean 1.708 pertsona bakarrekoak ziren (684 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.024 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.498 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.547 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 546 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 5.724 etxebizitza zeuden, 5.417 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 293 hutsik zeuden. 2.081 etxeak ziren eta 3.502 apartamentuak ziren. 5.417 etxebizitza nagusietatik 2.072 bere jabearen bizilekua ziren, 2.415 alokairuan okupaturik zeuden eta 930 doan lagata zeuden; 145 etxek gela bat zuten, 560 etxek bi zituzten, 1.358 etxek hiru zituzten, 1.572 etxek lau zituzten eta 1.783 etxek bost zituzten. 3.379 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 2.569 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.719 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Stiring-Wendel udalerrian 5.433 unitate fiskal zeuden, 12.496,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.887 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 385 komertzioetatik, 12 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 11 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 63 eraikuntza enpresak ziren, 118 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 garraio enpresak ziren, 25 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 10 finantziazio enpresak ziren, 12 higiezinen enpresak ziren, 47 zerbitzu enpresak ziren, 44 administrazio publikoko enpresak ziren eta 32 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 119 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 2 posta bulegoak, 6 banku bulegoak, 2 funerariak, 10 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 autoeskolak, 15 igeltseroak, 11 margolariak, 7 zurginak, 10 iturginak, 8 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 11 ile apaindegiak, 2 aldi baterako lan enpresak, 17 jatetxeak, 4 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 7 apaindegiak.
2009an zeuden 47 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 8 okindegiak, 2 harategiak, 2 liburu dendak, 2 arropa dendak, 3 etxerako tresna dendak, 2 zapata-dendak, 6 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 2 lur eta paretak apaintzeko dendak, 4 drogeria, 2 lurrin-dendak, 1 bitxi-denda zen eta 4 lore-dendak ziren.
2000. urtean Stiring-Wendel udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 osasun-zentro, 4 botika eta 4 anbulantzia zegoen.
Juicq
Juicq Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Juicq udalerrian erroldatutako biztanleak 181 ziren. Familiak 84 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 109 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 109etxeak ziren. 84 etxebizitza nagusietatik 78 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 37 etxek bost zituzten. 61 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 44 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 33 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 107 ziren, horien artean 88 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 88 pertsona aktiboetatik 82 lanean zeuden (42 gizon eta 40 emakume) eta 5 langabezian zeuden (5 emakume eta 5 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Juicq udalerrian 93 unitate fiskal zeuden, 222,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.420 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 iturgina.
2000. urtean Juicq udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 650 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gas ideal
Gas ideala gasen egoera teoriko bat da, non gasa ausaz higitzen diren partikula puntualez osatutako den eta haien arteko elkarrekintzak talka elastiko perfektuak diren.
Gas ideala honako arauak jarraitzen dituzten molekulez osatuta dago:
Gas idealen legea jarraitzen dute:
PV=nRT
V: Bolumena
n: Molak
R: gasen konstantea (8.314 J·K−1mol-1)
T: Tenperatura
Pergamoko aldarea
Pergamoko aldarea greziar hiri horretako akropolian eraikitako monumentu erlijioso helenistikoa da, Eumenes II.aren agintaldiaren hasierakoa (K.a. 197-159) dena. Bere friso monumentaletan Gigantomakia (kanpoaldean) eta Teleforen istorioa (barnealdean) irudikatu zituzten. Lana Antzinako Greziako eskulturaren maisulanetako bat da. Gaur egun, Berlingo Pergamo Museoan dago. Ehun metrotik gorako luzera eta 2,30 metroko altuera duen pieza aldarearen oinaldearen gainean zegoen jatorrian.
Açucena (Minas Gerais)
Açucena Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Bofarnel
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Ameiva bifrontata
Ameiva bifrontata Ameiva generoko animalia da. Narrastien barruko Teiidae familian sailkatuta dago.
Alfred Sauvy
Alfred Sauvy (Villeneuve-de-la-Raho, Ekialdeko Pirinioak, 1898ko urriaren 31 - Paris, 1990eko urriaren 30a) frantses estatistikaria, demografoa eta ekonomista izan zen. Lehen Mundu Gerran (1914-1918) parte hartu ondoren, Eskola Politeknikoan sartu zen, eta estatistika-ikasketak egin zituen. Léon Blum eta Paul Reynauden bulegoetan lan egin zuen. 1954an Ikerketa Demografikoen Institutu Nazionala (INED, Institut national d'études démographiques) sortu zuen, eta bertako zuzendari izan zen 1962 arte. NBEko Biztanleen Batzordean Frantziaren ordezkari izan zen, eta 1959. urteaz geroztik, Frantziako Eskolako irakasle izan zen. Bere lanetan analisi demografikoa eta analisi ekonomikoa lotzen zituen, eta azpimarratzen zuen zenbateko arriskua zekarren demografiaren gainbeherak herrialde aurreratuetan (Théorie générale de la population, 1952-1956). Aldaketa ekonomikoen eta aurrerapen teknikoen ondorioen analisiaren bidez, nazio-errentaren eta enpleguaren banaketarekin zerikusia duten arazoak atera zituen argitara (La Machine et le Chômage, 1980). Hirugarren Munduko herrialdeen bilakaeraren alde aritu zen lanean.
Ispilatze
Ispilatze ilusio optiko bat da; haren ondorioz urruneko objektuen irudiak aldatuak hautematen dira (egonkorrak nahiz dardartiak, bakunak nahiz anizkoitzak, era zuzenean nahiz alderantzikatuta, bertikalean handituak nahiz txikituak).
Mekanismoa
Basamortu tropikaletan, lurrarekin kontaktuan dagoen airea berotu egiten da, eta bere dentsitatea, ohi ez bezala, aire hotzena beroenaren gainean mantentzen da, lurzoruak islatutako erradiazioak berotzen duena. Honek, airean, hainbat errefrakzio-indize ematen dizkion dentsitate ezberdin bat sortzen du. Beraz, beherantz doan objektu urrun batek islatzen duen argi izpi batek, behatzailearen norabidean, errefrakzioak jasaten ditu bata bestearen atzetik aire geruza ezberdinak zeharkatzean; lurrerantz duen inklinazioa gero eta txikiagoa da, eta, horizontalera iritsi ondoren, tximistak errefrakzio berriak jasaten ditu, oraingoan gorantz doan arren. Honela, beherantz zuzendutako ganbiltasun ibilbide kurbatu bat deskribatu ondoren, behatzailearen begiarengana iristen da, lurrean (azpiispilatzea) objektuaren irudi ez oso garbi bat ikusten duena. Baina, beste jatorri errealeko izpi batzuk ere zuzenean behatzailearen begietara iristen diren bezala, honek, objektua (adibidez, palmondo bat basamortu batean) aldi berean ikustearen inpresioa du, eta, palmondo honen azpian, alderantzizko bigarren irudi bat, palmondo hau existitzen ez den gainazal likido batean islatuko balitz bezala. Beraz, udako ordurik beroenetan, badirudi zeruaren irudia errepide beroko asfaltotik datorrela, eta, aldi berean, errepide hori bustita edo putzututa dagoela ikuslearentzat.
Ezohikoa da argi izpien ibilbidea gorantz ganbila izatea (gainispilatzea); gertatzen bada, itsasontzi bat, mendi bat, etab., atmosferan flotatzen dutela dirudi.
Coryogalops william
Coryogalops william Coryogalops generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Caiana
Caiana Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Saint-Mars-sur-la-Futaie
Saint-Mars-sur-la-Futaie Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Mars-sur-la-Futaie udalerrian erroldatutako biztanleak 628 ziren. Familiak 268 ziren, horien artean 88 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 44 bakarrik bizi ziren emakumeak), 80 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 360 etxebizitza zeuden, 270 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 54 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 342 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 270 etxebizitza nagusietatik 189 bere jabearen bizilekua ziren, 78 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 20 etxek bi zituzten, 48 etxek hiru zituzten, 77 etxek lau zituzten eta 121 etxek bost zituzten. 235 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 121 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 120 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 382 ziren, horien artean 279 aktiboak ziren eta 103 inaktiboak ziren. 279 pertsona aktiboetatik 273 lanean zeuden (162 gizon eta 111 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 103 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Mars-sur-la-Futaie udalerrian 267 unitate fiskal zeuden, 636 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.697 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 zurgina eta 2 ile apaindegiak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
Le Chauchet
Le Chauchet Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Creuse departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Saint-Mars-sur-la-Futaie
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Mars-sur-la-Futaie udalerrian 70 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.480 hektarea erabiltzen.
Le Chauchet
Biztanleria
2007an Le Chauchet udalerrian erroldatutako biztanleak 105 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Saint-Mars-sur-la-Futaie
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Le Chauchet
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 58 ziren, horien artean 44 aktiboak ziren eta 14 inaktiboak ziren. 44 pertsona aktiboetatik 43 lanean zeuden (23 gizon eta 20 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 14 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Le Chauchet udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 840 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Coryphopterus alloides
Coryphopterus alloides Coryphopterus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Ricarda Funk
Ricarda Funk Bad Neuenahr-Ahrweiler (Alemania, 1992ko apirilaren 15a) piraguismoko eslalomean lehiatzen den kirolari alemaniarra da.
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), urrezko domina irabazi zuen K-1 eslalom modalitatean, Maialen Chourraut euskal herritarraren aurretik (zilarrezkoa) eta Jessica Fox australiarraren atzetik (brontzezkoa).
Bojewyan
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Alabes dorsalis
Alabes dorsalis Alabes generoko animalia da. Arrainen barruko Gobiesocidae familian sailkatzen da.
Corsier (Geneva)
Corsier (GE) Suitzako udalerria da. Geneva kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Arlit
Arlit Nigerko hiria da. Sahara eta Aïr mendien artean kokaturik, 2011n 112.432 biztanle zituen.
Francesco II.a Sforza
Francesco II.a Sforza (Milan, - ib., ) italiar aristokrata izan zen.
Ludovicoren semea eta Massimilianoren anaia, 1521. urtean dukerria berreskuratu zuen Karlos V.aren laguntzarekin.
Cillian Murphy
Cillian Murphy (1976ko maiatzaren 25an, Douglas, Corkeko konderria) irlandar zinema, telebista eta antzerkiko aktore bat da.
2003an eginiko 28 Days Later filmaren ostean nazioartean ospetsu bilakatu zen. Antzeztutako beste filma ospetsuak honako hauek dira: Breakfast on Pluto (2005), Batman Begins (2005), The Wind That Shakes the Barley (2006), The Dark Knight (2008) eta Perrier's Bounty (2009).
2017ko Turkiako Itzulia
UCI World Tourreko UWT mailan egon zen eta Diego Ulissi italiarrak irabazi zuen.
Belaiga
Belaiga Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 214 etxebizitza zeuden, 108 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 70 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 212 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 108 etxebizitza nagusietatik 93 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 50 etxek bost zituzten. 90 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 46 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 129 ziren, horien artean 89 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 89 pertsona aktiboetatik 77 lanean zeuden (39 gizon eta 38 emakume) eta 12 langabezian zeuden (11 gizon eta 1 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Caldasko eskualdea
Caldasko eskualdea Galiziako mendebaldean dago, Pontevedrako probintziaren ipar-mendebaldean kokaturik.
Belaiga
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 3 administrazio publikoko enpresak ziren.
Caldasko eskualdea
Ia 289 km2-ko azalera dauka eta 2001ean ia 36.000 biztanle zituen. Caldas de Reis du hiriburu eta udalerri nagusia.
Belaiga
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2000. urtean Bélaye udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 279 hektarea erabiltzen.
Holcosus bridgesii
Holcosus bridgesii Holcosus generoko animalia da. Narrastien barruko Teiidae familian sailkatuta dago.
Capitão Andrade
Capitão Andrade Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Central Park
Central Park (euskaraz Parke Zentrala) EEBBko New York hiriko parke publiko handi bat da, Manhattan uhartearen erdian kokatua. Urtero hogeita bost milioi inguru bisitari izaten dituenez, Estatu Batuetako hiri-parke bisitatuena da. Ezin konta ahala film eta telebista-serietan agertu izanaren ondorioz, mundu osoan ezaguna da; bereziki, bertako zelaietatik ikus daitekeen etxe orratz-perspektiba egiazki aparta. Central Park, Monako baino ia bi aldiz handiagoa da eta ia zortzi aldiz handiagoa Vatikano hiriarekin konparatzen badugu.
Bokiddick
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Central Park
Parkea
Parkea Central Park Conservancy erakundeak kudeatzen du. Irabazi-asmorik gabeko erakundea da, New York City Department of Parks and Recreation departamentuarekin sinatuta daukan kontratu bat dela medio.
Central Parkek honako kale hauekin mugatzen du: iparraldetik, West 110th Street; hegoaldetik, West 59th Street; mendebaldetik, Zortzigarren Hiribidearekin; eta ekialdetik, Bosgarren Hiribidearekin. Baina kale horiek, Central Parken paretik pasatzean, izena aldatzen dute (Bosgarren Hiribideak izan ezik, bere izena mantentzen baitu), eta horrela, Central Park North, Central Park South eta Central Park West izenak hartzen dituzte, hurrenez hurren.
Parkea diseinatu zuten Frederick Law Olmsted paisaia-arkitektoak eta Calvert Vaux arkitektoak.
1963an, Central Park National Historic Landmark izendatu zuten (eraikin, toki, egitura, objektu edo distritu bati Estatu Batuetako Gobernuak ematen dion izendapena, duen balio historikoa aintzat harturik).
Parkearen zatirik handienak itxura guztiz naturala eta berez sorturikoa izatearena daukan arren, kontua da gizakiak diseinatua dela, egiazki. Parkeak itxura naturaleko zenbait laku eta urmael dauzka, oinezkoentzako bidezidor-sare zabala, izotz gaineko irristaketan ibiltzeko bi pista, zoo bat, Central Park Conservatory Garden (estilo frantseseko lorategi bat), animalien natur erreserba bat, baso naturalez osaturiko zona zabal bat, urtegi bat (korrika egiteko bide batez inguratua), eta zerupeko anfiteatro bat, Delacorte Theater izenekoa, "Shakespeare in the Park" uda-jaialdiko jarduerak egiten direnekoa. Halaber, zelai handiak nahiz txikiagoak dauzka han-hemenka barreiatuta; horietako batzuk rock-taldeen kontzertu jendetsuak egiteko erabiltzen dira, edo kirola modu informalean egiteko, edo, besterik gabe, jendea lasai etzanda egoteko. Hesiz inguraturiko haur-jostaleku mordo bat ere badago eskueran.
Parkean animalia asko daude, eta migrazioan doazen hegaztientzako egiazko oasi bat da, batez ere udazkenean eta udaberrian. Horregatik, txori-behatzaile ugari bertaratzen dira urte-sasoi horietan. Gutxi gorabehera, 200 hegazti-espezie desberdin aurki daitezke.
Parkea autoentzako errepide batzuek ere zeharkatzen dute.
155
155 (CLV) egutegi juliarrean asteartean hasi zen urtea izan zen. Denbora hartan Severo eta Rufinoren kontsul urtea edo 908 Ab urbe condita izenarekin ezaguna zen Antzinako Erroman. Erdi Aroan hasi zen 155 urtea zenbaki horrekin izendatzen.
Bikarregi
Bikarregi Dimako (Bizkaia) auzoa da. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, auzoak 202 biztanle ditu.
Ždiar
Ždiar Eslovakiako udalerri bat da, Popradeko barrutian kokatuta. 27,32 km²ko azalera du eta 1368 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1409. urtekoa da.
Islandiako historia
Islandiako historia nahiko laburra da Europako herrialde gehienekin alderatuta, uhartean gizakiak IX.mende amaieran hasten baitira. Ikuspuntu geologikotik ere hala da, Islandia uharte gaztea da, duela 20 milioi urte inguru sortu zen, dortsal mesoatlasikoan itsaspeko sumendi-erupzio batean. Arroka-lagin zaharrenak berriagoak dira, duela 16 milioi urtekoak.
Lehenengo Mendeak
Islandia, geologikoki hitz eginez, uharte gaztea da. Duela 20 milioi urteko su-erupzio baten bidez, izan ere uhartean aurkitu daitezkeen arroka zaharrenak duela 16 milio urtekoak baino ez dira.
Dardagny
Dardagny Suitzako udalerria da. Geneva kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Islandiako historia
Lehenengo Mendeak
Ustez, uharte hau zapaldu zuten lehenengo gizakiak Apaiz Irlandarrak izan ziren. Baina greziarrek lehenagotik bertan egon zirela uste da. Izan ere, Piteas, Massiliako merkatari eta esploratzaile bat, bere idazkietan Thule izeneko uharte batetaz hitz egiten digu, Britainiar Uharteetik iparraldera 6 eguneko bidaian. Gaur egun, historialariek ez dute oraindik zehaztu zein den Thule izeneko uhartearen kokalekua, baina 3 proposamenetako bat Islandia daukagu.
Dardagny
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Islandiako historia
Lehenengo Mendeak
Aurkikuntza arkeologikoen arabera K. o. III. mendekoak dira aurkitutako erromatar txanponak, baina ezin da zehazki esan erromatarrak bertan egon zirela, izan ere diru hori bikingoek erabilia izan zen mende askotan. VIII. mende bukaeran irlandarrak, hauen currach izeneko txalupekin, uhartearen hego-ekialdean lurreratu ziren. Uste da, hauen idatziengatik, bertako apaizak Islandiara jotzen zutela udaberri eta udan, baina ezin da zehazki frogatu nor izan zen uhartera iritsi zen lehenengoa eta zerk eraman zuen bertara. Idatziek dioten bakarra zera da: