Léonie_Duquet
Gorpua eta ehorzketaren identifikazioa
2005eko irailaren 25ean, hil eta 27 urtera, Léonie Duquet Buenos Aireseko Santa Cruz Elizaren lorategian lurperatu zuten, María Ponce de Bianco eta Esther Ballestrino Careaga Maiatzeko Plazako bi ama, eta Angela Auad giza eskubideen aktibistarekin batera. Azucena Villaflorren errautsak Maiatzeko Plazan zabaldu ziren. Jacques Chirac Frantziako presidentearen adierazpena irakurri zen hiletan. Hauxe zioen:"''Argentinako lagun maiteak, nire herrikide maiteak: Gaur, azkenean, agur esan diezaiokegu Léonie ahizpari. Hogeita hamar urte inguru igaro dira 1977ko irailaren egun hartatik, Gabonak baino lehentxeago, bere borreroak, Astiz kapitain ohiak, eliza honen atarian besarkada bat emanda, heriotzara kondenatu zuenetik. Abenduaren egun horretan, Léonie ahizpa, Alice ahizparekin, beste asko bezala, desagertu egin zen. Termino horren atzean, errealitate beldurgarria dago: gatibua, tortura, itsasora botatako gorputzak, gertatu zenari buruzko gezurra eta falta diren gorputzen isiltasun astuna. Zer krimen egin zuen Léonie ahizpak zorte hori izateko? Zein indarkeriaren errudun egin zuten hil zutenek? Léonie ahizpa fedez eta justizia-gosez bizi zen. Haren bihurrikeria ez zen ez ideologikoa ez partisanoa, bera gizateriaz beteta zegoen. Ebanjelioaren alabak haur desagertuak zituzten familiei laguntzen zien. Maiatzeko plazan protesta egiten zuten beste emakume batzuekin, basakeriaren aurka altxatu zen. Gaur, Frantziaren izenean, Léonie ahizpari omenaldi bat ematera nator, eta nire dolumin guztiak hona etorri diren familiako kideei aurkeztera. Frantzia harro egon daiteke bere kideen artean Léonie ahizpa izanda; izan ere, arrazoi zuzen baten ondorioz, Argentinan bizitza sakrifikatu zuen, berak jaioterria bezain maite zuen herrialdean. Bere gorpuen aurkikuntzaren iragarpenak eragin zuen emozio bizia, hemen, Frantzian bezala, martirioaren izaera enblematikoa. Baina nik ezin ditut ahantzi diktadurak bahitutako senideak dituzten guztiak, eta nik omenaldi nagusi honekin haiek ere gogoratu nahi ditut. Batez ere Frantziako familia desagertuetan pentsatzen dut, oraindik haien bila dabiltzanean, itxaropena gal ez dezaten. Alice ahizpa dut buruan, Léonie ahizparekin batera, oinazean eta oroimenean. Frantzia euren familiekin dago. Bere konpromisoekin bat, Bere konpromisoei irmo eutsiz, Frantziak adierazi du argi guztia diktadurako berunezko urteetan gertatutakoari buruz egin dadila eta errudunak azkenean kondena daitezela. Gobernuz kanpoko erakundeen lanari esker —Argentinako auzitegi-antropologiako taldearena, zeregin zaila baina nabarmena bete zuena, Maiatzeko plazako amonak—, desagertutakoen senideen adoreari eta zehaztasunari esker, botere publikoen ahaleginari esker, egia aurrera doa. Ezin da ahanzturaren gainean eraiki. Memorian baino ezin da eraiki. Gaur, tristuraz eta itxaropenez beteak, Léonie ahizpa, haren eredua, bizitza eta ausardia gogoratuko ditugu: berak, urteen poderioz, gure oroimena argitzen du. Berak gida dezala etorriko diren belaunaldien jokabidea, eta guk inoiz ez dezagun onar onartezina dena''."Bere senideek, zeremonian zeudenek, Leonieren gorpuzkiak Argentinan atseden hartzeko erabakia hartu zuten, «hainbeste maite zuen herrialdean».