cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Symphurus woodmasoni
Symphurus woodmasoni Symphurus generoko animalia da. Arrainen barruko Cynoglossidae familian sailkatzen da.
Saint-Angeau
Saint-Angeau Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Angeau udalerrian erroldatutako biztanleak 669 ziren. Familiak 264 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 44 bakarrik bizi ziren emakumeak), 128 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 60 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 358 etxebizitza zeuden, 278 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 341 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 278 etxebizitza nagusietatik 201 bere jabearen bizilekua ziren, 64 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 13 etxek bi zituzten, 48 etxek hiru zituzten, 85 etxek lau zituzten eta 130 etxek bost zituzten. 216 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 134 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 123 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 386 ziren, horien artean 277 aktiboak ziren eta 109 inaktiboak ziren. 277 pertsona aktiboetatik 246 lanean zeuden (129 gizon eta 117 emakume) eta 31 langabezian zeuden (10 gizon eta 21 emakume). 109 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 29 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Angeau udalerrian 296 unitate fiskal zeuden, 661 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.211 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 43 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Penàguila
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 323 biztanle zituen.
Saint-Angeau
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen, 2 okindegiak eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Angeau udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 945 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Manuela Etxarri
Manuela Etxarri Zabaleta (Izaba, 1816ko otsaila - Donostia, 1893ko maiatzaren 14a) bertsolaria zen, nafarra, Izaban jaio eta Leitzan hazia, eta Segurara bizitzera joan zena.
Bizitza
Manuela Etxarri Zabaleta Izaban jaio zen eta Leitzan hazi. Segurara joan zen bizitzera, eta plazaz plaza bertsotan ibili zen bere senarrarekin, Joakin Luzuriaga Oria (1824-1884) Segurako itsua-rekin. Manuela eta Joakin 1861ean ezkondu ziren, bigarren ezkontzan, biak alargunak baitziren. Manuelak ez zuen seme-alabarik, baina Joakinek lau zituen. Seme txikiena, urtea betetzerako hil zen, 1862an. Beste bat, 4 urterekin, 1863an. Manuelak eta Joakinek bi umerekin egin zuten aurrera. Bizitza zaila izan zuten. Antonio Zavalak dion bezala «Mundu onek begitarte bigunik erakutsi zien gizagajo aiei!». Diru iturri handirik gabe, ezkondu, eta bertsoak saltzeari ekin zioten. Manuelak panderoa jotzen zuen eta Joakinek gitarra.
Obra
Manuela plazaz plaza aritu zen bertsotan, Segurako itsua-rekin. Ikuskizun moduan aritzen zirela ematen du, oraintxe elkarri sekulakoak esanez eta oraintxe elkarri laudorioka. Hiru bertso-sail gorde dira Manuelak eta Joakinek elkarrekin kantatzen dutenak. Batean, hala esaten dio Manuelak:
Bizimodu oberik
iñork ere al du?
José Carrasco probintzia
José Carrasco probintzia (Provincia de José Carrasco) Boliviako Cochabamba departamenduko probintzia bat da. 15045 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 116205 biztanle zituen.
Manuela Etxarri
Obra
Zuk gitarra jotzen da
nik paperak saldu;
mundura azaldu,
etzenduen galdu.
Chalé (Minas Gerais)
Chalé Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Nusrat Fateh Ali Khan
Nusrat Fateh Ali Khan (نصرت فتح علی خان; ਨੁਸਰਤ ਫਤਹਿ ਅਲੀ ਖ਼ਾਨ; Faisalabad, Pakistan, 1948 ko urriaren 13 - Londres, 1997 ko abuztuaren 16) jatorri sufiko kantari pakistandarra izan zen. Qawwali kantu erlijiosoaren Asiako interprete onenaren ospea du; kantu-mota hori musikazko trantzearen eta estasiaren bidez ezagutzara iristeko bidea da.
Laurogeiko hamarkadan, Europan eta Estatu Batuetan zehar kontzertuak ematen hasi zen. Frantzian izan zuen arrakastarik handiena, eta Ocora diskoetxeak haren kontzertu batzuk argitaratu zituen, giro modernoetan arrakasta handia izan zutenak. Peter Gabrielek lehen WOMAD jaialdietarako kontratatu zuen, eta Londrestik mundu osora hedatu zen haren ospea; 1990ean Nusrat Fatehren lan berri bat ekoitz zezan proposatu zion Peter Gabrielek Michael Brok kanadar abangoardistari bere Real World diskoetxean. Mustt Mustt izan zen elkarlan horren emaitza, ohiturazko qawwali sufia teknologia aurreratuenarekin eta diskotekako erritmoekin nahasten dituena. Arrakasta are handiagoa izan zuen Massive Attack taldeak gai hori trip-hoparekin nahasi zuenean. 1996an, beste disko arrakastatsu bat egin zuen Michael Brook ekoizlearekin, Night song, tradizioa eta teknoa biltzen dituena. Haren musika mendebaldeko film askoren soinu-bandetan erabili da.
Andrée Grandjean
Andrée Grandjean (Schaerbeek, 1910eko ekainaren 29a - Uccle, 1999ko azaroaren 29a) abokatu eta erresistente belgiarra izan zen, bere bizitzaren zati batean Euskal Herria n bizi izan zena.
Lehen urteak
Andrée Grandjean giro liberal ean jaio zen: aita Arthur Grandjean SNCB tren konpainia publikoan goi funtzionarioa izan zen, eta ama Berthe Springael, berriz, feminista aktiboa. Andréek zuzenbide ikasketak Bruselako Unibertsitate Librea n burutu zituen.
Militantzia politikoa
Unibertsitatean ezagututako lagunen bidez Nazioarteko Sorospen Gorria (NSG) erakundearekin kolaboratzen hasi zen, besteak beste 1937an Berlin eko Moabit espetxeko preso politiko ak bisitatuz.
Eugène Soudan ministro sozialista ren kabinetean lan egin zuen, Albert Lejour abokatu komunista rekin batera (NSG-eko arduraduna).
1940ean, exodoaren ostean Belgikara itzuli zen eta Jean Fonteyneren inguruan biltzen ziren abokatu eta epaile bileretan parte hartzen hasi zen. 1941eko urritik aurrera "Justice Libre" aldizkari klandestino aren erredakzio-kontseiluko kide izan zen; eta 1942ko amaieran Alderdi Komunista n izena eman zuen.
Erresistentzian Antonina Grégoirek trebatua, Valoniako Brabante ren Independentzia Fronteko hiru arduradunetako bat bihurtu zen, Françoise ezizenarekin. Gainera "Front", "Libération", "L'Élastique", "L'Enseignement libre" egunkari klandestinoen ardura hartu zuen, eta 1943ko azaroaren 9ko "Faux Soir" argitalpen famatuan parte hartu zuen ("Le Soir" nazi-kolaborazionista egunkariaren parodia).
"Combattants de la Paix" erakundearen lehendakaria ere izan zen.
Bigarren Mundu Gerra ostean, Bruselako intelektual komunisten arduraduna izan zen 1946tik aurrera; baita Legelari Demokraten Elkarte Belgiarraren partaide ere. Bere amak Gante n sortutako "ASBL Foyer de la Femme - Vrouwen Haard Avondsterre" elkarte feministaren lehendakaria izan zen.
1971ean Erresistentziako Kapitain izendapena jaso zuen Belgikako Milizia Abertzaleetan. Beste hainbat aitortza ere jaso zituen Belgikan eta Ingalaterra n.
Euskal Herriko aldia
Max Cosyns herrikide eta burkidearen bikote bezala, 1952an Euskal Herrira etorri zen San Marti Harriko esplorazio espeleologiko kanpainaren harira, Marcel Loubens hil zen urtean alegia. 1954tik aurrera Euskal Herrian gero eta denboraldi luzeagoak pasatzen hasi zen, harik eta hamarkada amaieran Gillenta izeneko etxalde a erosi Ligi n (Zuberoa). Aurrerantzean, urtearen zati handi bat han pasatuko zuten, "dans un véritable capharnaüm de livres, d’idées, de recherches diverses", Larra n esplorazioan aritzen ziren espeleologo belaunaldi berriekin harreman estuan.
Azken urteak
Zahartzaroan Belgikara itzuli zen, Max senarrarekin batera. Hura 1998an hil ostean alargundu zen, eta Andrée Cosyns Ucclen hil zen 1999ko azaroaren 29an.
Trisha Yearwood
Patricia Lynn Yearwood (Monticello, Georgia, AEB, 1964ko irailaren 19a) ) estatubatuar kantari, idazle, aktore eta sukaldari bat da. Ezaguna da emakume gazte zaurgarrien inguruan egin dituen baladengatik eta horren inguruan duen ikuspegi "gogor" eta "seguru"agatik.
Aiantz
Aiantz Longida ibarreko leku bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Pirinioaurrea eskualdean.
biztanle zituen.
Izena
Aiantz toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Geografia
Aiantz Longida ibarran dago.
Inguru naturala eta kokapena
Pirinioaurrean kokatua, lurra hautsia eta uhindua da, baina, oro har, ez du goragune handirik. Iparraldea menditsuena da, eta hegoaldea nekazaritzakoa. Ibaien pasabidean zehar, alubioien terraza-maila batzuk mailakatuta daude. Mendilerroen oinean ere higadura-glazis zabalak daude. Irati eta Erro ibaiek ibarra sortu zituen.
Klima
Longidak klima azpimediterraneoa dauka. Urteko batez besteko tenperatura 10 eta 13 gradu artekoa da (altueraren arabera aldatzen da), eta prezipitazioak 800 eta 1.000mm bitartekoak (ugariagoak udaberrian eta udazkenean. Urteroko egun euritsuak 80 dira batez beste eta 100 baino gehiago herriko gunerik menditsuenetan.
Jatorrizko landaredia asko gutxitu da gizakiaren eragina dela eta, gaur egun 180 hektarea haritz inguru baino ez dira geratzen. Pinuek 441 hektarea hartzen dituzte, gehienak Austriatik ekarritako pinu lariziar birlandatuak dira baina berezko pinuren bat ere gordetzen da. Birlandatutako pinuak, Urrozgoiti, Ulibeiti, Zarikieta eta Rala herrietan izaten dira, batez ere.
Historia
1280an Koroari 2 kahitzeko gari eta 4 garagarreko urteko petxa zor bazion ere, gero bere izenaren leinuko jaurerria izan zen. Fernando Aiantz, Karlos II.a 1357an Frantzian zuen espetxetik askatzeko prozesuan parte hartu zuena, eta Karlos Aiantz, 1453an Karlos Bianakoa printzearen gatibualdiarekin amaitzeko beaumontar agente eraginkorra. 1699an konderri bihurtu zuten Jokin Frantzikco Agirre Donamariaren alde, bertako jauregiko jauna.
1802an Aiantzeko kondeen eliza eta jauregia besterik ez zen geratzen, hamabi pertsona bizi baitziren bertan. XIX. mendearen hasierako administrazio-erreforma liberalean, lekua Longidako udalerrian geratu zen. 1850ean jauregia Besollako markesarena zen. Orduan, Aiantz amaieran 260 lur landuetatik lapurtutakoak kalkulatzen ziren, 4 bakoitzeko; horien artean, 20 mahasti.
Demografia
biztanle zituen Aiantzek.
Euskara
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Longida sailkatu zen, hegoaldeko goi-nafarrera euskalkian, Pirinioaurreko Lizoainibar eta Urraulgoiti ibarrekin hitz egiten zena.
Koldo Zuazok, 2010ean, Longida atzerakada-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen den.
Udalerri honetan hitz egiten den euskarak bere berezitasunak du. Horregatik sailkatzen da pirinioaurrera azpieuskalkian. Euskara batuaren itzalean alfabetatutako hainbat euskaldun baden arren, Urrozko mintzaira zaharrak hiztun gaberik dakite.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Puntius terio
Puntius terio Puntius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Aegithalos fuliginosus
Aegithalos fuliginosus Aegithalos generoko animalia da. Hegaztien barruko Aegithalidae familian sailkatuta dago.
Tatsuomi Koishi
Tatsuomi Koishi (小石 龍臣, 1977ko abuztuaren 22a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sagan Tosu.
Ciceroko geltokia
Cicero Espainiako Kantabriako probintziako tren geltoki bat da, udalerrian kokatuta dagoena.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Sceaux-sur-Huisne
Sceaux-sur-Huisne Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sceaux-sur-Huisne udalerrian erroldatutako biztanleak 581 ziren. Familiak 230 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 87 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 83 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 273 etxebizitza zeuden, 234 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 258 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 234 etxebizitza nagusietatik 142 bere jabearen bizilekua ziren, 89 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 24 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 74 etxek lau zituzten eta 109 etxek bost zituzten. 183 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 95 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 119 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 384 ziren, horien artean 297 aktiboak ziren eta 87 inaktiboak ziren. 297 pertsona aktiboetatik 272 lanean zeuden (148 gizon eta 124 emakume) eta 25 langabezian zeuden (10 gizon eta 15 emakume). 87 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 35 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sceaux-sur-Huisne udalerrian 234 unitate fiskal zeuden, 590,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.414 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 21 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 zurginak, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Sceaux-sur-Huisne udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 475 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cercado probintzia (Cochabamba)
Cercado probintzia (Provincia de Cercado (Cochabamba)) Boliviako Cochabamba departamenduko probintzia bat da. 391 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 517024 biztanle zituen.
Nix (satelitea)
"Artikulu hau, Nix, Plutongo sateliteari buruzkoa da, beste terminoetarako ikus: Nix (argipena)" Nix Plutonek eta Karontek osatzen duten sistema bitarraren satelite bat da. 2005ean izan zen aurkitua Hidra satelitearekin batera eta 2006an Hubble espazio teleskopioak bere existentzia baieztatu zuen. Hasieran 'S/2005 P 2' izena jarri zitzaion, 2006an Nazioarteko Astronomia Elkarteak orain duen izena jarri zion arte mantendu zen aipatutako izena. Ehun kilometro inguruko diametroa dauka.
Pluton eta bere sateliteekin gertatu den bezala, gorputz honek ere greziar mitologiako infernuko edo inframunduko jainkoen izena hartu du. Kasu honetan, Nix, iluntasunaren jainkosaren izena da.
Nixen izena, Hidra, Plutongo satelitearenarekin batera aukeratu zen. Bi izenen inizialak batzen baditugu, NH siglak lor ditzakegu, sigla hau New Horizons zundaren omenez ezarri zen, zunda hau 2006an Plutonera bidean abiatu zelako.
Gorputz honek +23,38ko magnitudea du, beraz, ezin da Lurretik behatu.
Nixek orban gorri bat duela konturatu dira zientzialariak, gorputz honekiko beraien interesa piztuz. New Horizons zundak 2015eko uztailaren 14an eginiko argazki batzuek oso ongi erakusten dute orban hau. Zunda honek eginiko argazki guztiak bikainak dira, Nixetik 165.000km-ra zegoen arren, 3 kilometroko zabalera eta 42 kilometroko luzeera duten ezugarri fisikoak erakusten dituen argazkiak ateratzea lortu du.
Izenaren jatorria
Nix izena greziar mitologiako iluntasunaren jainkosarena da. Jainko hau Karonen ama ere bada. 2006an ezarri zitzaion behin betiko izena. Hasiera batean Nyx izena jartzea proposatu zuten hainbat astronomoek, baina, ideia hau ez zen onartua izan beste gorputz batek antzeko izen bat duelako, zehazki, (3908) Nyx asteroideak.
Norvegiako Eliza
Norvegiako Eliza (Bokmål-ez Den norske kirke, Nynorsk-ez Den norske kyrkja) Norvegiako eliza ofiziala da, Erreforma Protestantearen garaian ezarria (1536-1537), Danimarka-Norvegiako erresumak Aulki Santuarekin harremanak hautsi zituenean. Luteranismoaren doktrina jarritzen du. 4 milioi kide ditu (bataiatutakoak kontatuta).
Antolaketa
Norvegiako Elizaren buru Erregea da (g. e. Harald V.a. Hori dela eta, erregea eta bere familia ezinbestean luteranismoaren jarraitzaile izan behar dira; norbaitek fede hori baztertuko balu, ondorengontza zerrendatik kanpo geratuko litzateke.
Gobernuko ministro batek (Gobernuaren Administrazioko, Erreformako eta Elizako ministroak) gidatzen du Elizaren alde administratiboa. Bere aurrekontuak Norvegiako Parlamentuan aurkeztu, eztabaidatu eta onartu behar dira, gainera.
Elizbarrutietan antolatuta dago (11 guztira), eta 1.284 parrokia ditu herrialde osoan. Sinodoa da Elizaren goi erakundea; elizbarruti bakoitzak 7 edo 8 ordezkari bidaltzen ditu bertara, baita samiek, teologia ikastetxeek, elizako gazte taldeek eta bestelako elkarteek ere. Erakunde horren eginbeharra Elizaren doktrina zehaztea da, besteak beste.
2007ko datuen arabera, kleroaren %20 inguru emakumezkoak dira.
Gurtza
Igande goizeetan ospatu ohi da asteko elizkizun garrantzitsuena, nagusiki Eliza Katolikoaren mezaren oso antzekoa gehienbat. Tradiziozko zenbait abesti izan ezik, gainerakoa norvegieraz egiten da beti, eta musikari garrantzia handia ematen zaio (bai ereserkiak abesteari, baita organoa jotzeari ere).
80/00
80/00, Betagarri taldearen bertsio diska da. Azkarateko (Nafarroa Behera) Katarain Estudioetan grabatu zuten. Bertan, Euskal Herriko Punk mugimenduaren 20. urteurrena ospatzen zela eta, garaiko taldeei omenaldia egin zieten.
Mapaketa objektu-erlazional
Mapaketa objektu-erlazionala (Object-Relational mapping, edo bere siglekin ORM) objektuetara bideratutako programazio-lengoaia baten klaseen eta datu-base erlazional baten taulen artean datuak bihurtzeko programazio-teknika bat da.
Erreferentziak
semanticscholar.org
Areias (São Paulo)
Areias Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Apolo Nsibambi
Apolo Robin Nsibambi (1940ko urriaren 25a - 2019ko maiatzaren 28a) Ugandako 8. lehen ministroa izan zen.
Makerereko Unibertsitatean, Chicagoko Unibertsitatean eta Nairobiko Unibertsitatean ikasi zuen. 1996ra arte Makerereko Unibertsitatean lan egin zuen, ministro izendatu zuten arte. 1996 eta 1998 bitartean Zerbitzu Publikoko ministroa eta 1998 eta 1999 bitartean Heziketako eta Kiroletako ministroa izan zen. 1999an Yoweri Museveni presidenteak lehen ministro izendatu zuen eta 2011n Amama Mbabazik ordezkatu zuen.
Adela Milčinović
Adela Milčinović -Sisak, Kroazia-Eslavoniako Erresuma, Austrohungariar Inperioa (egun, Kroaziako Errepublika); 1878ko urtarrilaren 14-New York, AEB; 1968- idazle, kazetari Jugoslaviako diplomazialari eta ekintzaile feminista kroaziarra izan zen. Bere literatur-estiloa existentzialismoaren barnean koka dezakegu, emakumeen bizitza zentroan jarten zuen existentzialismo bat zen berea.
Gazte aroa
Sisak hirian jaio zen, ama Ludmilak ezkontzatik kanpo mundura emana, Adela Kamenić izenarekin. Momentu horretan Austrohungariar Inperioaren pe zegoen Sisak, eta han ikasi zuen Lehen Hezkuntza, nesken eskola batean, 1892 inguruan bukatu zuelarik. Irakasle izateko ikasi zuen Zagrebeko Karitatearen Ahizpen komentuan (garai horietan goi-hezkuntzako emakumeen eskola bakarra, 1888ko lege berria arte Kroazian emakumeak hezteko legezko baimena zuen bigarren hezkuntzako eskola bakarra, eta berriak sortu arte urte batzuk pasa behar ziren ), eta 1896an lortu zuen. 1899an Andrija Milčinović deitutako gizon batekin, irakaslea berau baita, ezkondu zen eta abizen berria hartu zuen. Ezkondu ostean Kroaziako Zdenci herrian bizi ziren denbora batez (Andrija irakasle zen han).
1900an Domaće ognjište (Etxe-lurraldea), Kroaziako Emakume Irakasleen Elkarteak atera zuen aldizkarian idazten hasi zen. Han emakumeen egoerari buruz idazten zuen batik bat. Aldizkari horretan zituen artikuluetan, Slavica Jakobović Fribec irakasleak esaten digun moduan, orduko Kroaziako bizitza publikoan emakumeek zuten presentzia eskasa salatzen zuen, bere “estetika berriaren” proposamena eginez.
Alemaniako urteak
1902an Milčinović eta senarra Alemaniara joan zen bizitzera, Hamburgen eta Munichen bizi ziren. Alemanian bere jardun literarioa hasi zuen. Lehen liburua senarrarekin batera idatzi zuen: Pod Branom (Tiropean edo, figuratua, Jasapean) ipuin laburren bilduma izan zen, 1903an. Jada bilduma horietan “gerora Milčinovićen kezka izango ziren gaiak jada aisa agertzen ziren: "emakume bakartiak eta sexuen arteko zanga gaindiezina” Dunja Detoni-Dujmićen hitzetan . Alemanian zegoela, Zagrebeko Narodne novine (Nazioaren berriak) egunkarian arte- eta literatur-kritika idazten zuen . Kazetari moduan langileen eta batez ere langile klaseko emakumeen bizi-baldintzak deskribatu zituen, adibiez Hamburgeko Altona auzoan . Zeinbait iturriren arabera, Leipzigen irakasle izan zen.
Zagrebera buelta eta idazle gisa arrakasta
1904an Zagrebera itzuli zen, senarrak Arte eta Lanbideen Museoan lana topatuta. Han idazten jarraitu zuen, jada berak bakarrik idatzi zituen lanak: adibidez, 1904an Naše ženske škole i kako nam koriste (Nesken eskola gurea eta dakarzkigun onurak) saiakera idatzi zuen, emakumeen hezkuntzaren alde eginez eta hezkuntza hau klerikalismotik askatzea ekatuz (gogoan izan behar dugu Milčinovićek ikasi zuen garaian, emakumeek ikasteko modu bakarra komentu batean ikastea zela). 1905ean Ivka ipuin laburren bilduma idatzi zuen, ipuin hauen zentrua emakumeen bizitza zen, etxearen, familia haztearen eta elizaren artean zegoena, Milčinovićek bizitza horrekin haustea ekatzen zuen. Antonija Bogner Šaban kritikoaren arabera, bere lanetan “baserriguneko irakasle bakartiak, hauen emozioak eta bizitza izpirituala, emakumeen sufrimendua eta itxaropen eza eta emakume eta gizonen arteko komunikazio falta eta gaizki-ulertzeak bere literatur ibilbide osoko konstante bat ziren”. Urte horretan bertan beste saiakera bat idatzi zuen, Naše hrvatske spisateljice (Gure emakumezko kroaziar idazleak), lan honetan kroaziar emakumezko idazleak aldarrikatzen zituen. Ildo horretan, 1906an Dragojla Jarnevićeva, živopisna studija (Dragojla Jarnević, ikerketa biografikoa) XIX mendeko kroaziar idazle baten biografia atera zuen.
1912an Adela Milčinovićek bere lanik ezagunena idatzi zuen, Bez sreće (Zorterik gabekoa edo Zorigaitzekoa) antzez-lana. Lan honen gaia ezkontza barneko eta kanpoko harremanak eta erakarpena izan ziren, klase sozial ezberdinetako pertsonen arteko “maitasun hiruki” bat zen trama zentrala, non emakumeen azpiraketa eta klase sozialen arteko distantzia kritikatzen zuen''. Bez sreće'' garaian oso ezaguna izan zen, Zagreben, Belgraden, Skopjen, Pragan eta Chicagon antzeztu zuten; hain arrakasta handia izan zuen, ezen 30eko hamarkada arte izan zela antzeztokietan ; eta zenbait kritikoko Tolstoi berarekin ere konparatu zuten.
Lehen mundu gudako urteak eta jugoslavismoa
1915an Adela Milčinović dibortziatu egin zen eta Belgradera joan zen bizitzera. Han Beogradske novine (Belgradeko berriak) egunkarian egin zuen lan kazetari gisa. Garai horietan, Jugoslaviar Komitea deitutako taldearekin bat egin zuen: talde hori jugoslaviar politikari eta pertsonai ospetsu ezberdinek –batez ere kroaziarrek- hego-eslaviarren batasunaren eta Estatu amankomunaren alde lan egiteko lobby-talde bat izan zen. Talde honetako kide bezala, 1915eko otsailean, Erroman Ante Trumbić politikari ezagunarekin eta Ivan Meštrović mundu mailako sonadun eskultorearekin batera bildu zen. Garai horietan, antza denez, mugatik Italiara eta Ingalaterraren dokumentuak ere pasatu zituen Jugoslaviar Komitearentzat lanean.
1918an Zagrebera itzuli zen. Lehen Mundu Guda bukatzear zegoen eta Austrohungariar Inperioa desagertzear, eta honen menpeko ziren lur balkaniarretan giroa pil-pilean zegoen. Adela Milčinović Inpeioaren barneko hego-eslaviarren ordezkaritza nazionalerako erakundearen, Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Kontseilu Nazionalaren idazkari moduan aritu zen. Kontseilu Nazionala hori 1918ko urriaren 5ean sortu zen, Austria-Hungariako “jugoslaviar” denen ordezkaritza nazionalaren erakundea izateko, eta urriaren 28 Austria-Hungariako Inperio ohiaren lurraldeetan (Vojvodinan izan ezik ) “Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua” aldarrikatu zuen. Estatu horrek “batasun nazionala lortu arte” Austria-Hungariako hego-eslaviarren “Gobernu” bezala jardun nahi izan zuen ; azkenik Estatu honek eta Serbiako Erresumak abenduaren 1ean bat egin zutelarik, Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren Erresuma (Jugoslaviako Erresuma kolokialki, eta 1929tik aurrera, ofizialki) sortuz.
Milčinović 1920 urtea arte egin zuen lan parlamentuetan eta antzeko erakundeetan, eta gero Zagrebeko Unibertsitatean idazkari bezala lan egitera pasa zen.
Ekintzailetza feminista eta literatur karreraren jarraipena
Lehen Mundu Gudaren osteko urte horiek oso oparoak izan ziren Milčinovićen literatur jarduerarentzat: 1919an hiru lan atera zituen: Sjena (Itzala) elaberria, non emakueen eta gizonen sozializaziorako modu ezberdinez eta hizkuntzak sozializazioan zuen eraginaz hausnartzen zuen, eta militarismoaren kontra ere egiten zuen. Detoni-Dujmićen arabera, lan honetan Vida emazte zorigaitzekoaren lagun bat hiltzean “hil osteko maitasunari buruz, posiblea denaren eta ez denaren ateko mugari buruz, heriotzaren eta bizitzaren arteko mugari buruz, bi sexuen arteko zangari eta honek maitasuna oztopatzeari buruz” hitz egiten zuen. 1919ko urte horietan baita ere, ipuin laburren bilduma bi argitaratu zituen: Gospodja doktorica (Andere doktorea) ipuin laburen eta Sestra Maria-Liza (Maria Liza ahizpa), hauek ere emakumeen egunerokotasunaren eta eguneroko pentsamenduen ingurukoak. 1921ean bere elaberrien bilduma bat argitaratu zen.
Bere bizitzan zehar, kazetari eta idazle bezala hainbat agerkarirekin kolaboratu zuen: aipatu ditugu Zagrebeko Narodne Novine (Nazioaren Berriak) eta Domaće ognjište (Etxe-lurraldea) eta Belgradeko Beogradske novine (Belgradeko berriak); baina baita Sarajevoko Nada (Itxaropena), Karlovaceko Svjetlo (Argia), Zagrebeko Savremenik (Gaur egungoa), Novosti (Berriak), Belgradeko Politika, Zagrebeko Nova Evropa (Europa Berria), Narodno Kolo (Zirkulu nazionala) edo Ženski svijet (Emakumeen Mundua) agerkariekin. Bertan emakumeen inguruan aritzen en, baina Antonija Bogner Šabanen arabera, egunkarietan bestelako doinu bat erabiltzen zuen: elaberrietan eta ipuinetan baino askoz ere baikorragoa eta optimistagoa.
20ko hamarkadan talde sufragista eta feminista ezberdinetan militatu zuen Adela Milčinovićek, adibidez 1919ko urtarrilean Zagreben sortu zen Narodni ženski savez Srpkinja, Hrvatica i Slovenkinja (Serbiar, Kroaziar eta Esloveniar Emakumeen Batasun Nazionala) erakundean ; iturri batzuen arabera, erakunde horretako idazkaria ere izan zen. Milčinovićek emakumeen bozka-eskubidea defendatu zuen (Jugoslaviako Konstituzioan ez zen bat-batean onartzen eta “etorkizunean garatu beharreko lege baten esku” uzten zen eskubide hau), eta horrez gain haurren zaintzaren gainean ere interes handia erakutsi zuen.
Garai horietan, Jugoslaviako emakumeen mugimendua bi korrontetan zatituta zegoen, ade batetik feminista “generikoak”, klase guztietako emakumeak bildu nahi zituztenak eta jada aintzatetsitako eskubideak handitzearen (gizonezkoenekin parekatzearen) ikuspegi batetik abiatzen zirenak, eta beste alde batetik sozialistak, langile mugimenduari eta marxismoari lotuta, emakumeen askapena langile iraultzarekin lotzen zutenak. Milčinovićek parte hartzen zuen Emakumeen Batasun Nazionala lehen ildokoa zen. Jelena Batinićen arabera, Serbiar, Kroaziar eta Esloveniar Emakumeen Batasun Nazionala “talde ezberdinen aliantza handi edo sare” moduan sortu zen, eta haren barruan “hetereogeneitate handia zegoen (…) talde kontserbakor klerikalak zein feminista erradikalak biltzen zituen”. Erakunde honen programa helburu hauetan laburbiltzen du Batinićek: emakume eta gizonezkoen arteko parekotasun legala, neska eta mutilentzat hezkuntzarako aukera berdinak eta bi sexuentzako arau moralak parekatzea ; eta honela Thomas Emmertek: “bai zuzenbide publiko zein pribatuan emakumeen eta gizonezkoen arteko parekotasuna, lan beragatik soldata bera kobratzea, emakumeekiko babesa, haur eta gazteekiko babesa, emakumekiko eta gizonekiko arau moralen parekotasuna, prostituzioaren aurkako borroka eta alkoholaren aurkako borroka. Jelena Batinićek dioenez “Jugoslaviako emakumeen antolakunderik handiena zen (…) laurehun bat talde zituen Jugoslavia osoan zehar”. Hala ere, Batinićek dioenez, erakunde honen filosofia “Jugoslaviar Erresumaren politika eta ideologia ofizialarekin bat" egiten zuenez, “ez zuen lortu Kroaziako emakume talde handiena, Kroaziako Emakume-Elkartea (Društvo Hrvatska Žena) batzea”, azken talde hori ideologia nazionalista kroaziarrekoa baitzen.
Milčinović nazioarteko mugimendu feminista eta sufragistetan jugoslaviar ordezkaria ere izan zen, adibidez, 1923an Erroman bildu zen Emakume Sufragisten Nazioarteko Aliantzaren bederatzigarren kongresuan eta 1925ean Washingtonen izan zen Emakumeen Nazioateko Kontseiluaren zortzigarren kongresuan. 1924an, Grazen Esklabutzaren Aurkako Borrokarako Nazioarteko Kongresuan ere parte hartu zuen.
AEBtako urteak
1926an New York hirira joan zen bizitzera. Han Milčinovićek Jugoslaviako enbaxadarentzat lan egin zuen, Emigrazioaren departamenduan, 1937 urtea arte, baina iturri gehienen arabera jada ez zuen literatur lan berririk idatzi. Hala ere, Antonija Bogner Šabanen arabera, antzez-lan bat idatzi zuen ingeleraz, Mrs Crownenshield’s Success (Crownenshield anderearen arrakasta) deitutakoa, 1933an. Antzez-lan honek Adela Milčinovićen beste lanen antza zuen emakume arrunten egunerokotasuna ikuspuntu existentzialista batetik kontatzen zuelako; baina baita ere ezberdintasunak, kasu honetan protagonistak ez dira bere aurreneko lanen moduan baserritarrak, baizik eta hirietako emakumeak, eta Bogner Šabanek esaten duen moduan, ezta hertsitasunak eta aukera faltak zanpautako emakumeak, baizik eta nolabait arrakasta eta errekonozimendua lortutakoak, eta hala ere hutsuneek eta zenbait gabeziek zapaldutakoak; bestetik, migratzailen lan-baldintzak eta haiekiko nagusikeria ere kritikazen duelarik.
AEBn Milčinović Zirkulu Jugoslaviarraren (Yugoslav Circle) inguruan zebilen. Bigarren Mundu Guda eta Guda ostea AEBtan eman zuen. 1937an, Jugoslaviako enbaxada utzi zuenean AEBtako Guda-Informazioaren Bulegoarentzat egin zuen lan, bulego hau 1943tik aurrera Voice of America irrati-katea bihurtu zenean Milčinovićek bertan jarraitu zuen, serbokroazierazko edizioan, eta geroago CBS katean baita, 1953an erretiratu zen arte. New Yorken bertan hil zen 1968an.
Bizitza pertsonala
Bi alaba izan zituen bere senar Andrija Milčinovićekin batera: Vera Milčinović, gero dantzari ezaguna izan zena, eta Deša Milčinović, margolaria. Biek berarekin batera emigratu zuten AEBra.
AEBtan bizi artean adiskidantza handia eta lankidetza izan zuen Milan Marjanović kroaziar idazle eta itzultzailearekin, zeinak aurretik ezagutzen eta miresten zuen Milčinovićen lana
1923 urtean fedez aldatu zuen eta Erromako Eliza Katolikotik Serbiar Eliza Ortodoxora aldatu zen; aldaketa horren arrazoiak momentuz ez ditugu ezagutzen.
Oroimena
1964an Kroaziako Errepublika Sozialistan Milčinovićen lanen antologia bat atera zen, Adela Milčinović berak hitzaurrea idatzi zuelarik.
Slavica Jakobović Fribec irakaslearen arabera, egun Milčinović ez da oso oroitua; hala ere, Sisakeko talde feminista batek “Adela” izena du Milčinovićen omenez
Puntius tetraspilus
Puntius tetraspilus Puntius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Mazagão (Amapá)
Mazagão Brasilgo udalerri bat da, Amapá estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Walabi
Walabi makropididoen familiako zenbait ugaztun martsupialioen izen arrunta da. Australia eta Ginea Berrian bizi dira. Taxonomiaren aldetik, kanguruen familia eta batzutan genero berean daude.
Dunajská Streda
Dunajská Streda Eslovakiako udalerri bat da, Dunajská Stredako barrutian kokatuta. 31,45 km²ko azalera du eta 22641 biztanle 2017ko datuen arabera.
Leptopoecile sophiae
Leptopoecile sophiae Leptopoecile generoko animalia da. Hegaztien barruko Aegithalidae familian sailkatuta dago.
Takashi Furukawa
Takashi Furukawa (古川 隆志, 1981eko urriaren 28a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sagan Tosu.
El Chapare probintzia
El Chapare probintzia (Provincia del Chapare) Boliviako Cochabamba departamenduko probintzia bat da. 12445 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 187358 biztanle zituen.
Tretoko geltokia
Treto Espainiako Kantabriako probintziako tren geltoki bat da, udalerrian kokatuta dagoena.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Esteban Arze probintzia
Esteban Arze probintzia (Provincia de Esteban Arze) Boliviako Cochabamba departamenduko probintzia bat da. 1245 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 31997 biztanle zituen.
1555eko maiatzeko konklabea
1555eko maiatzeko konklabea aita santua hautatzeko egindako bilera izan zen. Bileraren lekua Jauregi Apostolikoa (Erroma) izan zen eta Paulo IV.a hautatu zuten aita santu gisa. Aurreko aita santua izan zen Martzelo II.ak hilabete baino gutxiagoz aita santu izanda hil zen eta horregatik urte horretako bigarren konklabea izan zen.
Luis Aldunate
Ambrosio Aldunate Carvajal eta Rosa Carrera Fontecillaren semea zen eta bere amaren aitona-amonak José Miguel Carrera eta Mercedes Fontecilla izan ziren.
Rueyres-les-Prés
Rueyres-les-Prés Suitzako udalerria da. Friburgo kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
All the good times gone
All the good times gone Lost Souls musika taldearen 1. diskoa da, 2007. urtean taldeak berak argitaratutakoa.
Andrew Wyeth
Andrew Newell Wyeth (Chadds Ford, Pennsylvania, 1917ko uztailaren 12a - ibidem, 2009ko urtarrilaren 16a) estatubatuar margolaria izan zen. Bere margolanetan inguruko jende eta lekuak jaso zituen batik bat, hala nola, Chadds Ford bere jaioterria, eta Cushing, Maine, bere udako opor-lekua. Batez ere erregionalismo deituriko estiloa landu zuen.
Joaquín Vicuña
José Joaquín Vicuña Larraín (1786–1857) Txileko politikaria izan zen, eta Kongresuak Txileko presidenteorde gisa hautatzeak 1829ko Txileko Gerra Zibila eragin zuen. Euskal jatorrikoa zen.
Vicuña familia boteretsu batekoa zen; bere anaietako bat, Francisco Ramón Vicuña eragin handiko politikaria izan zen, eta Manuel Vicuña Santiagoko artzapezpikua. Batez ere 1829ko presidentetzarako hauteskundeetan izan zuen paperagatik da ezaguna. Lehendakari izateko aurkeztu zen, laugarren geratuz; baina txapeldunordea (edo baita hirugarrena ere) presidenteorde izendatu beharrean, bere anaiaren alderdiak kontrolatutako Kongresuak Joaquín izendatu zuen, gerra zibila eraginez.
Vicuña herria sortu zuen 1821ean.
Luciano Asley Rocha Carlos
Luciano Asley Rocha Carlos (1977ko ekainaren 19a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Graptemys barbouri
Graptemys barbouri Graptemys generoko animalia da. Narrastien barruko Emydidae familian sailkatuta dago.
Petrer
Petrer Valentziako Erkidegoko udalerria da, Vinalopó Mitjà eskualdean eta Alacanteko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 34.523 biztanle zituen. Elda eskualdeko hiriburuarekin ia 90.000 biztanleko konurbazioa eratzen du. Eldan ez bezala, herriko tokiko hizkuntza katalana da.
Acanthosaura nataliae
Acanthosaura nataliae Acanthosaura generoko animalia da. Narrastien barruko Agamidae familian sailkatuta dago.
Bexilologia
Bexilologia banderak aztergaitzat dituen diziplina da. Terminoa vexillum latindar hitzaren eta -logia atzizkiaren sintesia da. Vexillum Erromatar legioek aro klasikoan zerabilten bandera mota bat zen. Bexilologia hasiera batean heraldikaren atal gisa hartzen zen, eta oraindik ere hala hartzen da batzuetan, nahiz eta egile batzuentzat semiologiaren alorra den.
Bexiolologiaren nazioarteko elkartea den FIAVek (Fédération internationale des associations vexillologiques) diziplina hala definitzen du: "Mota guztietako banderei eta euren forma zein funtzioei buruzko jakintza-eremuaren sorrera eta garapena, eta jakintza horretan oin hartutako teoria zientifikoak eta printzipioak."
Banderak ikertzen dituena bexilologoa da, eta banderak diseinatzen dituena bexilografoa.
Serrasalmus geryi
Serrasalmus geryi Serrasalmus generoko animalia da. Arrainen barruko Serrasalmidae familian sailkatzen da.
André Luíz Baracho
André Luíz Baracho (1980ko uztailaren 15a - ) Brasilgo futbolari ohia da.
Puntius thermalis
Puntius thermalis Puntius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Ireki Ateak
Ireki Ateak, Fermin Muguruza eta Dutek batera kaleraturiko diska da eta 1997an Esan Ozenki zigiluak kaleratu zuen. Diska, Biarritzeko Laguna Studiosetan grabatua izan zen Xabi Pery teknikariarekin.
Abesti guztiak, Fermin Muguruza eta Dutenak dira Derecho a vivir en paz abestia izan ezik. Abesti hau Victor Jararena da.
The Most Dangerous Game (filma)
The Most Dangerous Game 1932an Irving Pichelek eta Ernest B. Schoedsackek zuzendutako filma da, Richard Connell idazleak 1924an idatzitako izen bereko istorioan oinarrituta. Joel McCrea eta Fay Wray izan ziren aktore nagusiak. Ekoizpenean Schoedsackekin batera Merian C. Cooper aritu zen; hurrengo urtean bikote berberak King Kong sortu zuen.
Argumentua
Bob Rainsford (Joel McCrea) idazle eta ehiztari ospetsua igerian irla txiki batera ailegatu da, hondoratze batetik onik atera den bakarra. Han bizi da harrera egingo dion Zaroff kontea (Leslie Banks). Aldez aurretiko beste hondoratze baten erruz ere han dira bestelako gonbidatuak: Eve Trowbridge (Fay Wray), beronen neba Martin (Robert Armstrong), eta marinel bi. Zaroffek berehala azalduko dio Bobi zein den bere zaletasun handiena, ehiza mota berezia alegia. "Tigreak, akaso?" galde egingo dio Bobek. Handik gutxira bi marinelak desagertu egiten dira, eta Evek horren errua Zaroff gaiztoarena dela uste du. Hurren Martin desagertzen da. Evek eta Bobek bisita egin dute Zaroffen garaikurren gelara, eta hara haien ustekabea, giza buru bat saritzat ikustean.
Moore konderria (Tennessee)
Moore konderria (Moore County) Tennesseeko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Lynchburg da. 2010eko zentsuaren arabera 6,362 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 6,362 pertsonetatik 6,107 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 70 dira. 145 beltzak edo afroamerikarrak. 16 amerikar natiboak ziren eta 1 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 24 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 4 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 65 pertsonek kokatzen zuten.
20 Centres for 2010
20 Centres for 2010 (2010erako 20 Gune) Hego Afrikako 2010eko Munduko Futbol Txapelketarekin batera FIFAk antolatuta ekimen ofiziala da. Honen bitartez, 20 gune sortuko dira Afrikako 20 hiritan. Hezkuntza eta osasun publikoarekin lotutako zerbitzu publikoak eskainiko dira.
Dunajský Klátov
Dunajský Klátov Eslovakiako udalerri bat da, Dunajská Stredako barrutian kokatuta. 4,57 km²ko azalera du eta 586 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1393. urtekoa da.
Saint-Aubin (Friburgo)
Saint-Aubin Suitzako udalerria da. Friburgo kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Orihuela
Orihuela (valentzieraz Oriola) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Baix Segura/Vega Baja eskualdean eta Alacanteko probintzian kokatua. Eskualdeko hiri nagusia, gune historikoa eta hiriburua da.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 86.164 biztanle zituen.
Hizkuntzak
Jakue II.a Aragoikoak bultzatutako Errekonkistatik XIII. mendearen amaiera arte Oriola eta eskualde osoko hizkuntza katalana izan zen. XVIII eta XIX. mendeetan, ordea, eskualdeko leku gehienetan hizkuntza ordezkatu eta espainiera gailendu zen, edo zehatzago esanda, Murtzia aldean hitz egiten den "panocho" hizkeraren antzekoa.
Historialariek bi faktore azpimarratzen dituzte katalanaren atzerapena azaltzeko: alde batetik, moriskoen 1609ko kanporaketarekin eta XVII. mendean zehar pairatutako izurriteekin gertatu zen populazio hustutzea ; horren ostean birpopulaketa batez ere murtziarrek egin zuten. Bestetik 1707an Valentziako Erresuman promulgatutako "Nova Plantako Dekretua", zeinaren bidez katalana egoera alegalean geratu baitzen.
Henry Giroux
Henry A. Giroux (Providence, Rhode Island, 1943ko irailaren 18a) AEBko intelektual eta humanista da. Pedagogia kritikoa delakoaren teoriko nagusienetako bat, Paulo Freirerekin batera. Eskola sistemak, pedagogia sistemak eta gizarte hainbat konturen gainean entsegu asko idatzi ditu. Pedagogia kontuetan egile aipatuenetako bat izan da azken hamarkadetan.
Bere obretan Marx, Paulo Freire eta Zygmunt Bauman bezalako egileen ekarpenak batzen saiatu izan da. Demokrazia erradikala delakoaren aldekoa agertu izan da eta oso kritiko neoliberalismo, militarismo, inperialismo, erlijio fundamentalismoarekin.
60 liburu, 200 liburu-atal eta 400 artikulu baino gehiagoetan egile bakar edo egile nagusi bezala agertu izan da. Kultura kontu orokorrei buruz baina batez ere pedagogia kontuei buruz aritu izan da.
Pilar de la Horadada
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 22.050 biztanle zituen.
Morgan konderria (Tennessee)
Morgan konderria (Morgan County) Tennesseeko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Wartburg da. 2010eko zentsuaren arabera 21,987 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Morgan konderriak 135,325 kilometro koadro ditu. Horietatik 81 ura dira. Beste 135,244 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 16,25 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 21,987 pertsonetatik 20,826 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 188 dira. 803 beltzak edo afroamerikarrak. 65 amerikar natiboak ziren eta 6 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 38 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 1 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 248 pertsonek kokatzen zuten.
Mizque probintzia
Mizque probintzia (Provincia de Mizque) Boliviako Cochabamba departamenduko probintzia bat da. 2730 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 36181 biztanle zituen.
Quatis
Quatis Brasilgo udalerri bat da, Rio de Janeiroko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Villeneuve-la-Dondagre
Biztanleria
2007an Villeneuve-la-Dondagre udalerrian erroldatutako biztanleak 227 ziren. Familiak 84 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 124 etxebizitza zeuden, 95 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 123 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 95 etxebizitza nagusietatik 81 bere jabearen bizilekua ziren eta 14 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 33 etxek lau zituzten eta 51 etxek bost zituzten. 79 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 55 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 143 ziren, horien artean 118 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 118 pertsona aktiboetatik 115 lanean zeuden (59 gizon eta 56 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villeneuve-la-Dondagre udalerrian 103 unitate fiskal zeuden, 254 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.084 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina eta 1 iturgina.
Rafael Caldera
Rafael Antonio Caldera Rodríguez (San Felipe, 1916ko urtarrilaren 24a - Caracas, 2009ko abenduaren 24a) venezuelar politikari, abokatu eta idazlea izan zen. Errepublikako presidente birritan izan zen: 1969tik 1974ra eta 1994tik 1999ra.
Villeneuve-la-Dondagre
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Villeneuve-la-Dondagre udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 786 hektarea erabiltzen.