cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oroimen leku
«Oroimen lekua»
Lieux de Mémoire idazlana funtsezko erreferentzia dira Frantziako historia kulturalerako. 1984. urtean hasi eta 1992. urtean bukatu zuten argitalpena. Talde lan horretan hiru epigrafetan eta 7 liburukitan sailkatu zuten Frantziaren memoria lekuen zerrenda egin zuten.
Frantziaz gaindiko eragina
Ingelesera itzuli eta selektiboki argitaratu zituzten (artikuluen heren bat inguru jaso ziren) Chicagoko unibertsitate-inprimategiek 2001 eta 2009 artean, Rethinking France izenburupean. Gai horiek Alemanian, Italian, Herbehereetan, Luxenburgon, Quebecen eta Errusian aztertu dira.
1987an, idazlanaren zati bat bakarrik argitaratu zenean, Henry Rousso historialariak "memoria kolektiboaren definizio operatibo" baten falta deitoratu zuen, eta "aztertutako lekuen aukeraketa "puntualak" justifikatzen duena" eskatu zuen.
2014ko elkarrizketa batean, Lourdes Otaegi Imaz, filologian doktoreari oroimen lekuak zer diren galdetu ziotenean, honela erantzun zuen: "Historia kulturalean nazio bateko pentsamendu kolektiboaren edo identitate kontzientzia baten barruan noduluak modukoak dira oroimenaren lekuak, noduluen arteko konexioekin eraikitzen da-eta kolektibo horren iraganaren inguruko pentsamendua. Nazio baten historia kontatzen denean, beraz, bere gertakariez aparte, historia kulturalean iraganaren gaineko begirada nola mamitzen den aztertzeak garrantzi handia du. Hala nabarmendu zuen Pierre Nora historialari frantsesak, eta oroimen lekuak funtsezkoak dira egiteko horretan. Data bat, leku bat edo bandera baten moduko objektuak izan daitezke oroimen lekuak."
Memoria demokratikoko leku
Hego Euskal Herrian, Memoria Demokratikoaren Espainiako Legearen harira, "errepresioarekin eta indarkeriarekin" lotura berezia duten lekuen inbentario bat egitea eskatu dute hainbat talde eta erakundek, eta horrenbestez, hainbat "memoria demokratikoko leku" izendatuko lirateke. Nafarroan ere eta Memoria Historikoari buruzko legea onatu zen 2018an (abenduaren 26ko 29/2018 Foru Legeak). Balizko leku fisiko edota geografiko horiei "memoria toki ", "Memoria Historikoaren Leku " eta "memoria gune " edo "memoriagune " izena ere ematen ari zaie, legezko izen laburbiltzearren. Ezin dira, ordea, "Leiux de Memoire" lanak landutako kontzeptu historiografikoarekin nahastu.
Beste lan eta tesi batzuk
Pierre Noraren ikuspegiak tesiak eta lanak inspiratu zituen eta Frantziatik kanpoko lur atzerritarrei aplikatzen zaie.
AppImage
AppImage Linuxen software eramangarria pakete unibertsaletan banatzeko formatua da, aplikazioa instalatzeko super-erabiltzailearen baimenik gabe. Formatu honen bidez, aplikazioen garatzaileek Linux-en banaketatik independentea den software bitarra banatu ahal izatea bilatzen da, upstream paketatzea ere deitzen zaiona. Klik izenarekin merkaturatu zen lehen aldiz 2004an, eta etengabe garatu zen; gero, 2011n, PortableLinuxApps-i eman zitzaion izena, eta, gero, 2013an, AppImage-ri.
Propietateak
AppImage-k ez du aplikazioa Linux-en era tradizionalean instalatzen. Aplikazioaren fitxategiak artxibo-sistemaren leku egokietan jarri beharrean, AppImage fitxategia aplikazioaren irudi konprimitua besterik ez da. Exekutatzen denean, fitxategia fitxategi-sistemaren bidez muntatzen da erabiltzailearen espazioan.
Formatu horrek artxibo bat erabiltzen du aplikazio bakoitzeko. Artxibo bakoitza autonomoa da: oinarrizko sistemaren parte ez diren aplikazioaren mende dauden liburutegi guztiak biltzen ditu. 1.0 bertsioko AppImage aplikazio bat ISO 9660 arauaren Rock Ridge fitxategi bat da, AppDir (Aplikazioen direktorioa) minimoa eta exekuzio-ingurune txikia dituena. AppImage formatuaren 2. bertsioak fitxategi-sistemaren beste irudi-formatu batzuk erabil ditzake, hala nola SquashFS. AppImage aplikazio bat gehi dakioke CDVari fitxategi bakar bat gehituta.
AppImage artxiboak aplikazio baten instalazioa baino sinpleagoak dira. Ez da erauzketa-tresnarik behar, eta ez da beharrezkoa sistema eragilea edo erabiltzailearen ingurunea aldatzea. Linux banaketa arruntetako ohiko erabiltzaileek deskargatu, exekutagarri bihurtu eta exekutatu egin dezakete. Hala ere, Microsoft Windows sistema eragileetan exekuta daitezkeen fitxategiek ez bezala, AppImage formatuko artxiboak ez daude sisteman erregistraturik, eta horrek esan nahi du, aplikazio horren bidez ordenagailuan dauden eta ireki daitezkeen fitxategiak badaude, horiek ez direla irekiko klik bikoitza egitean. Arazo hori konpontzeko, Linux testu-terminal batean exekutatzen diren aplikazio batzuk sortu dira, hala nola appimaged. Beste kasu batzuetan, AppImage fitxategiak egiten dituzten programatzaileek aplikazioaren erregistro automatikoaren funtzionalitatea gehitu dute.
Historia
klik, AppImage formatuaren aurrekoa, 2004an diseinatu zuen Simon Peter ekonomialari eta programatzaile alemanak. Bezeroaren aldeko softwareak GPL lizentzia zuen. Klik artxiboak erabiltzailearen ordenagailuko web nabigatzaileekin integratzen ziren. Erabiltzaileek klik:// eginez hasten zen URL bat idazten zuten softwarea deskargatu eta instalatzeko. Horrekin .cmg fitxategi bat sortzeko erabiltzen zen "errezeta"ko klik fitxategi bat deskargatzen zen. Osagai nagusietarako, oro har, Debianen biltegi egonkorretan aurrez eraikitako .deb paketeak "errezeta" .cmg fitxategia sortzeko prozesuan sartzen ziren. Hala, "errezeta" bat erabil liteke hainbat plataformetan. Klik bidez, zortzi programa bakarrik exekuta zitezkeen aldi berean, Linux nukleoarekin irudi konprimituak muntatzeko muga zela eta, FUSE erabili ezean. Programa exekutatzen zen bakoitzean birmuntatzen zen fitxategia; horrek esan nahi du erabiltzaileak programa ezaba dezakeela .cmg fitxategia ezabatuta. Formatuaren hurrengo bertsioa, 2, garatzen ari zen; eta jatorriz FUSE kernel modulua izango zuen, baina inoiz ez zen iritsi beta softwarearen etapatik haratago. 2011. urtearen inguruan, klik proiektua geldirik geratu zen, eta hasierako orria denbora batez deskonektatu zen.
AppImage
2013. urtearen inguruan, portableLinuxApps softwareakAppImage izena hartu zuen eta lizentzia MIT lizentzia hartu zuen. AppImage formatua da, eta AppImageKit kode irekiko ezarpen zehatz bat da. Garapena GitHubeko biltegi batean lekutu da, 2018az geroztik izan diren azken aldaketekin.
Appimage aplikazio eramangarrien adibideak
Klik izan zen 2007an inspirazioa Alexander Larsson-en glick proiekturako, 2016. urtean merkaturatu zen Flatpak-en aitzindariarentzat.
Linux-en sortzailea, Linus Torvalds, Subsurface urpekaritzako erregistroetarako aplikazioa AppImage formatuan aurkezten hasi zen 2015 inguruan.
MuseScore musika-partituren softwarea 2016ko apirilean hasi zen banatzen AppImage-ren konpilazio gisa, Linux banaketa guztietarako softwarea ezartzeko.
Krita, software librea eta kode irekikoa den pintura digitaleko software bat, AppImage erabiliz inplementatzen da, 3.0 bertsiotik hasita, 2016ko maiatzean.
DigiKam, kode irekiko argazkiak kudeatzeko aplikazio bat, 5.3.0 bertsioko AppImage-ren pakete bat ere badu, 2016ko azaroan merkaturatua.
LMMS kode irekiko audio-estazio digitala AppImage gisa banatzen hasi zen 1.2.0-RC5 bertsiotik.
Antonio Faccioli italiar aditu informatikoak 5.4.7 bertsiotik eskaintzen du LibreOffice bulegotika-suitea.
JoAnne Carner
JoAnne Gunderson Carner (Kirkland, Washington, Ameriketako Estatu Batuak, 1939ko apirilaren 4a) 1969 eta 1985 artean LPGA Tourrean 43 garaipen lortu zituen golf-jokalari estatubatuarra da, eta bere ibilbidean 244 top-10 postu metatu zituen. 1974, 1982 eta 1983 denboraldietan diru irabazien zerrenda buru izan zen, hiru aldiz Urteko Jokalariaren eta Vare Trofeoa bost aldiz kolpeen batez besteko baxuena izateagatik.
Merche Oses Urricelqui
Merche Oses Urricelqui (Iruñea, Nafarroa Garaia, 1976) doktorea da historian, irakasle lanean dihardu.
JoAnne Carner
Bi txapelketa nagusi baino ez zituen irabazi: 1971 eta 1976ko AEBetako Irekia, 1978, 1982, 1983 eta 1987ko AEBetako Irekian bigarren izan zen, 1974, 1982 eta 1992ko LPGA Txapelketa, 1980 eta 1983ko Kanadako Irekia eta Dinah Shore Txapelketa, eta hirugarren 1975 eta 1977ko AEBetako Irekia, 1980ko LPGA Txapelketa eta 1982ko Kanadako Irekia. Txapelketa nagusietan, guztira 27 top-5 eta 32 top-10 bildu zituen.
Carnerrek 1956an irabazi zuen Junior US Opena. Ondoren, bost garaipen eta bi bigarren postu lortu zituen Amateur US Openean, garaipen bat Amateur Western Openean, eta Curtis Koparen lau ediziotan parte hartu zuen. Unibertsitateko golfeko beka jaso zuen lehen emakumea izan zen. Afizionatua izanik ere, 1969ko LPGA Tour Miami txapelketa irabazi zuen 29 urterekin.
Merche Oses Urricelqui
Biografia
Iruñean jaiotako lizarratarra da Merche Oses. Historian doktoradutza egin zuen Nafarroako Unibertsitate Publikoan. El ajuar de la Corte de Carlos III de Navarra (1387-1425) gaia defendatu zuen, sobresaliente cum laude nota lortuz
JoAnne Carner
Golf jokalaria profesional bihurtu zen 1970ean. Ocean Shores-en garaipena lortu zuen, bigarren postua Lake Waco-n eta hirugarren postua Northwood Hills-en, LPGA Tourreko Rookie of the Year (Urteko Hasiberria) saria irabaziz.
Merche Oses Urricelqui
Biografia
Lizarraldeko BHI ko Historia irakaslea da. Lizarraldeko Ikerketa zentroko presidentea ere bada, baita Terra Stellae aldizkariko arduraduna ere.
JoAnne Carner
1999an Kanadako Irekiko mozketa gainditu zuen 60 urterekin. 2004an, LPGA Tourrean mozketa egin zuen jokalaririk zaharrenaren errekorra hautsi zuen. 2006tik Handa Kopa jokatu zuen Estatu Batuetako selekzioarekin.
"Big Gundy" eta "Big Momma" goitizenekin, Carner ezaguna zen bere arerioekin eta publikoarekin txantxetan ari zelako jotzen zuen bitartean. 1981ean Ameriketako Estatu Batuetako Golf Elkartearen Bob Jones saria jaso zuen kiroltasunarengatik, eta 1982an Golf Mundialaren Ospearen Aretoan sartu zuten. 1994an AEBetako Solheim Kopako taldearen kapitaina izan zen.
Cary Middlecoff
Emmett Cary Middlecoff (Halls, Tennessee, Estatu Batuak, 1921eko urtarrilaren 6a - 1998ko irailaren 1a) PGA Tourrean 40 garaipen lortu zituen golf jokalari estatubatuarra izan zen. Bere karreran hiru txapelketa nagusi irabazi zituen: 1955eko Masters Txapelketa eta 1949 eta 1956ko AEBetako Irekia. Horrez gain, 1955eko PGA Txapelketan, 1948ko eta 1959ko Augustako Mastersean eta 1957ko AEBetako Irekian bigarren postua lortu zuen, eta guztira hamar top-5 eta hamabost top-10 lau txapelketa nagusietan. 1957ko Erresuma Batuko Golf Irekian egin zuen agerraldi bakarrak 14. postua lortu zuen.
Middlecoffek golfean jokatu zuen Mississippiko Unibertsitatean eta Tennesseeko Unibertsitatean ikasle zela, NCAA All-American bihurtu zen 1939an eta Tennessee estatuko txapeldun izan zen 1940 eta 1943 artean. Ondoren, dentista gisa aritu zen Estatu Batuetako armadan Bigarren Mundu Gerran, eta horregaitik Doc (doktore) ezizena irabazi zuen bere golf jokalariaren garaian.
Bere hiru denboraldi onenak 1949, 1951 eta 1955 izan ziren, eta horietan zazpi, sei eta sei txapelketa irabazi zituen, hurrenez hurren. 1956an Vardon Trofeoa irabazi zuen kolpeen batez besteko baxuenagatik, baina ez zuen inoiz lortu diru irabazien zerrendako lehen postua.
PGA Tourrean jokatzeaz gain, golf jokalari honek 1953, 1955 eta 1959 Ryder Cup-en jokatu zuen, non 6tik 2,5 puntu lortu zituen. Ospetsua zen bere joko oso geldoagatik, eta horrek larritu egiten zituen bere lagunkideak.
Golf jokalaria Follow the Sun eta The Bellboy filmetan agertu zen bere buruaren papera egiten.
Plumbago auriculata
Plumbago auriculata Lythraceae familiako zuhaixka loredun eta hostoiraunkor bat da. Jatorriz Hegoafrikakoa da, Lurmutur Hiriko eskualdekoa.
Auriculata epiteto espezifikoak "belarriduna" esan nahi du latinez, hostoen itxuragatik.
Ezaugarriak
Plumbago auriculata hosto iraunkorreko zuhaixka bat da, askotan igokari bezala landatua, eta azkar igotzen da 6 m garai eta 3 m zabal naturan bertan, nahiz eta askoz txikiagoa den etxeko landare bezala landatzen denean. Hostoak berde distiratsuak dira, txandakatuak eta 5 cm arte hazten dira luzeran.
Loreek bost petalo dituzte, 2 cm zabal inguru, eta urdin argiak (oztinak) dira. Badira barietateak lore zuriekin (P. auriculata var. alba) edo urdin ilunarekin (P. auriculata 'Royal Cape'). Loreak korinbo eta luku formako infloreszentzian antolatuta daude. Landare honen lorea osoa eta bisexuala da. Sepaloak eta petaloak jaiotzetikoak dira, eta pistiloa, berriz, adnatoa. Lorearen obulutegia handiagoa da eta loreak simetria erregularra du. Plazentazio basala du, lokulu 1 eta 5 karpelorekin. Batez ere udan loratzen da, baina baldintza egokietan urte osoan loratu daiteke.
Bizitokia
Landare apaingarri bezala, oso hedatua dago gaur egun tropikoetan eta subtropikoetan (eskualde mediterraneoa barne ).
Ernesto II.a Saxonia-Coburg eta Gothakoa
1844an aitaren oinordekoa izan zen dukerrian eta 1848an Greziako errege izateari uko egin zion. Germaniar Konfederazioa babestu zuen Danimarkaren aurkako gerran, eta esku-hartze erabakigarria izan zuen 1849ko Eckernfördeko guduan. Alemaniaren bateratzearen aldekoa izan zen, eta Prusia kontserbadorea babestu zuen Austria-Prusia Gerran eta Frantzia-Prusia gerran.
Bere oinordekoa Alfredo iloba izan zen, bere anaia Albertoren semea.
Tennesseeko Unibertsitatea
Tennesseeko Unibertsitatea, UT Knoxville, UTK, edo UT (Tennessee Unibertsitatea ingelesez), Estatu Batuetako Knoxvillen (Tennessee) dagoen unibertsitate publikoa da. Tennesseeko Unibertsitateko Sistemaren parte da Chattanoogako Tennesseeko Unibertsitatearekin (UTC), Martineko Tennesseeko Unibertsitatearekin (UT Martin), Tennesseeko Unibertsitateko Osasun Zientzien Zentroarekin (UTHSC) eta Tennesseeko Unibertsitatea Espazioko Institutuarekin batera. (UT Space Institute).
Graduko bederatzi eta graduondoko hamaika fakultatez osatuta dago.
Historia
1794ko irailaren 10ean sortu zen, Tennessee Batasuneko hamaseigarren estatua izan baino bi urte lehenago, Blount College bezala, East Tennessee College izena hartu zuen 1807an. 1840an East Tennessee Unibertsitatea bihurtu zen, eta 1879an Tennesseeko Unibertsitatea.
Campusa
Unibertsitateak hiru campus ditu. Campus nagusia (Main campus), nekazaritza campusa (Agricultural Campus), campus nagusiaren ondoan kokatua, eta ikerketa campusa (Cherokee Research Campus), Knoxville erdigunean dagoena eta nanoteknologia programak garatzen diren tokian, neutroien zientzia, materialen zientzia, klima eta energia ikasketak eta biomedikuntza zientziak, Oak Ridge National Laboratory-rekin, Tennessee Estatuarekin eta sektore pribatuarekin elkarlanean.
Kirolak
Tennessee NCAAko lehen mailako Southeastern Conference-n lehiatzen da.
Sèvre Nantaise
Sèvre Nantaise (Sèvre Nanteskoa) Frantziako ibaia da, Loira arrokoa eta 136 kilometroko luzera duena. Secondignytik (Deux-Sèvres) gertu jaio zen, 259 metrotara, eta Nantes hirian du ahoa. Guztira, 2350 km²-ko arroa du.
Bere ibilbideak Deux-Sèvres, Vendée, Maine eta Loira eta Loira Atlantikoa departamentuak zeharkatzen ditu. Zeharkatzen dituen populazio nagusiak Mortagne-sur-Sèvre, Clisson eta Vertou dira. Antzinatik garraiorako erabili dute. Egun bere azken 21 kilometroak baino ez dira nabigagarriak, Monnières eta Nantes artekoak hain zuzen ere. Horretarako Vertoun esklusa bat da.
Deux-Sèvreseko Sèvre bietako bat da. Bestea Sèvre Niortaise ibaia da.
Gosearen harria
Gosearen harria (alemanez: Hungerstein) Erdialdeko Europan arrunta den uraren mailaren markatzaile mota bat da (mugarri hidrologikoa). Gosearen harriek lehorteen eta goseteen berri ematen zuten oroigarriak ziren, eta Alemanian eta Europa osoan alemaniarrak bizi ziren lekuetan eraiki ziren XV. eta XIX. mendeetan.
Harri horiek ibai baten ibilguan sartzen ziren lehorteetan, uraren maila hurrengo belaunaldiei ohartarazteko gosearekin lotutako zailtasunak jasan beharko dituztela ura berriro maila horretara jaisten bada. Adibide ezagun bat Elba ibaian dago, Děčín (Tetschen alemanez), Txekiar Errepublikan, non harri batek "Wenn du mich siehst, dann weine" inskripzioa grabatua baitu. "Ikusten banauzu, negar egin ezazu") ohartarazpen gisa.
Harri horietako asko, tamainaz edo beste artelan batzuez hornituak, 1816-1817ko gosete baten ondoren eraiki ziren, 1815ean Tambora sumendiaren erupzioak eraginda, eta udarik gabeko urtea sortu zuena. 1918an, Elba ibaiaren hondoko gosearen harri bat, Děčínetik gertu, Lehen Mundu Gerrako goseteekin bat zetorren ur baxuen aldi batean egon zen ikusgai. Gauza bera gertatu zen 2018an udako lehortean.
Le Monde diplomatique
Le Monde diplomatique Frantziako hilabetekaria da, 1954an Hubert Beuve-Méryk sortua eta Parisen argitaratutakoa. Munduko politikari, kulturari eta gaurkotasunari buruzko azterketa eta iritzi dokumentatuak eskaintzen ditu. Ezkertiar joera politikoa duen hedabidetzat hartzen dute.
Bere artikuluak luzeak dira, adituek sinatuak eta ondo definitutako iritziak defendatzen dituztenak. Aldizkariak, bereziki, globalizazioak munduan eta bertako biztanleengan dituen ondorioei buruzko ikuspegi kritikoa du. Bere frantses irakurleek Le Diplo ezizenez ezagutzen dute.
Jatorrizko frantsesezko edizioak 350.000 ale inguru saltzen ditu. 31 edizioek beste 26 hizkuntzatan 2,4 milioiko tirada egiten dute guztira mundu osoan.
Toots Thielemans
Jean-Baptiste Frédéric Isidor, Thielemans baroia, Toots Thielemans izenez ezaguna profesionalki (Brusela, 1922ko apirilaren 29a - Braine-l'Alleud, 2016ko abuztuaren 22a) belgikar jazz musikaria izan zen.
Aho-soinua-jotzaile gisa eta gitarrarekin eta txistuarekin zuen trebetasunagatik ezagutu zuten. Jazzaren aho-soinua-jotzaile nagusia izan zen.
1949an egin zuen lehen lan profesionala Europan, Benny Goodmanen bandarekin. 1951n Estatu Batuetara joan zen eta 1957an Estatu Batuetako herritartasuna jaso zuen. 1953tik 1959ra George Shearingen taldean jo zuen eta ordutik aurrera bere taldearen buru izan zen. Beste musikari batzuekin ere jo edo grabatu zuen (Oscar Peterson, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Bill Evans, Dizzy Gillespie, Kenny Werner, Pat Metheny, Jaco Pastorius, Mina Mazzini, Elis Regina, Quincy Jones, George Shearing, Natalie Cole, Billy Joel, Paul Simon eta Paquito D'Rivera).
Filmen soinu-banda ere grabatu zuen. (The Pawnbroker (1964), Midnight Cowboy (1969), The Getaway (1972), Cinderella Liberty (1973), The Sugarland Express (1974) eta Looking for Mr. Goodbar (1977) ta aho-soinuarekin jo zuen Sesame Street telesailaren gai nagusia. Bere konposizioak grabatu eta jo zituen.
Nao Bustamante
Nao Bustamante (San Joaquin harana, Kalifornia, AEB, 1969ko irailaren 3a) performancelaria eta multimedia artista da, Kaliforniako San Joaquín haranean lan egiten duena. Bere lanak performancea, eskultura, instalazioa eta bideoa biltzen ditu eta etnia, klasea, generoa, performatibitatea eta gorputza bezalako gaiak aztertzen ditu. Bere lana hainbat galeriea, museo eta unibertsitatetan aurkeztu da, besteak beste, Asian, Afrikan, Europan, Zeelanda Berrian, Australian, Kanadan, Mexikon eta Estatu Batuetan. Coco Fusco edo Osseus Labyrint bezalako artistekin lan egin du. Irakasle elkartua eta Roski USCko Arte eta Diseinu Eskolako dekanoa da. Lehenago, Baliabide Berrien eta Arte Bizien irakasle elkartu gisa aritu zen Rensselaer Institutu Politeknikoan, New Yorkeko Troyn. Bere lana Londresko Arte Garaikidearen Institutuan, New Yorkeko Arte Modernoaren Museoan, Sundance jaialdian eta Helsinkiko Kiasma Museoan erakutsi du. 2007an, New York Foundation for the Arts erakundeko bekadun izendatu zuten Bustamante.
Hezkuntza eta bizitza goiztiarra
Kalifornian jaio zen Bustamante, eta hantxe ikasi zuen dantza, 80ko hamarkadan performancea egiten hasi zen arte. BFA/MA bat lortu zuen San Frantziskoko Arte Institutuan.
Ultranazionalismo
Ultranazionalismoa muturreko nazionalismoari izendatzeko zientzia politikoetan erabiltzen den terminoa da, Lurreko beste herri edo nazio batzuen gainetik estatu edo herri baten interesa sustatzen duena, edo, besterik gabe, nazioarekiko muturreko debozioa. Roger Griffin britainiar politologoaren esanetan, ultranazionalismo palingenetikoa, hau da, ultranazionalismoa, berpizkunde nazional baten nozioarekin konbinatuta, funtsezko oinarria da faxismoa edo neofaxismoa eratzeko.
Muturreko forma garatuenetan, ultranazionalismoa faxismoaren antzekoa da, beste nazio batzuen aurkako xenofobiaren, totalitarismoan oinarritutako erregimen politiko autoritarioen, eta lider karismatiko, alderdi politiko edo mugimendu erlijioso baten lidergoan oinarritutako enfasi mitikoaren ondorioz, eta nazioarekiko muturreko maitasunaren ondorioz.
Kasu batzuetan, ultranazionalismoa arrazista izan daiteke, eta handitasun historikoko iraganeko garai kultural edo politikoen narratiba sakonki mitifikatuen bidez, edo ustezko etsaien aurka kitatzeko kontu zaharren bidez bere burua legitimatzen du. Horretarako, antropologia fisiko, genetiko eta are eugenesiaren modu bitxietara ere jo dezake, arraza nagusitasunaren eta patu nazionalaren ideia propioak arrazionalizatzeko.
Canaima (GNU/Linux banaketa)
Canaima Venezuelako GNU/Linux banaketa bat da, Debian GNU/Linux-en oinarritua. Presidentearen 3.390 zenbakidun dekretuaren ondorioz sortu zen. Venezuelako Administrazio Publiko Nazionalean (APN) teknologia libreen erabilerari buruzkoa. Hugo Chávez presidente zenak aldarrikatu zuen 2004ko abenduan. 2011ko martxoaren 14an, 39.633 zenbakiko Gazeta Ofizialean, Administración Pública Nacionaleko lan-estazioetarako sistema eragilea ezarri zen.
Canaima GNU/Linux maiz erabiltzen da Venezuelako eskola publikoetan, «Canaima Educativa» proiektuan erabiltzen baita. Proiektu horren helburua da eskola-adinean dauden 6.000.000 ikasle baino gehiago Magallaes ordenagailu eramangarriekin hornitzea. Estandar irekien erabilerari buruzko nazioarteko biltzarretan aurkeztu da bere erabilera-kasua, eta, duela gutxi garatu den arren, Software Librea Instalatzeko Latinoamerikako Jaialdian (FLISOL) erabili da, erabiltzaile askoren ekipoetan instalatu baita.
Canaima GNU/Linux software libretzat hartzea
Banaketa hori Software Libre gisa aipatzen bada ere, Free Software Foundation-ek ez du halakotzat hartzen, Debianekin gertatzen den bezala, lan horretatik eratorria baita. Izan ere, software jabedun zenbait osagai ditu, hala nola zenbait ekipo informatikotan hardware pieza batzuek funtziona dezaten behar diren kontrolatzaileak. Canaimaren sortzaileek kontrolatzaile pribatibo horiek banaketan sartzea erabaki zuten, Venezuelako Estatuak erabiltzen dituen ordenagailu gehienekin bateragarri egiteko eta GNU/Linux banaketa horretaranzko migrazioa errazteko.
Softwarea barne (Canaima 6.X)
Beste banaketa batzuetan bezala, Canaima GNU/Linux-ek hainbat aplikazio ditu sistema osoaren ofimatika, entretenimendua, garapena eta konfigurazioa egiteko. Canaima 4ko interfaze lehenetsia.X GNOME da eta Canaima 5en.X MATE edota Cinnamon da. Komunitateak beste bertsio ez-ofizial batzuk ditu, XFCE eta beste zenbait idazmahairekin.
Jaurtiketak
Canaima GNU/Linux banatzaile bat da, eta azken urteotan bertsio periodikoak sortu dira. Hurrengo taulak bertsio bakoitzaren jaurtiketak zehazten ditu.
Garapen-zikloa
Canaima GNU/Linux-ek Debian-en oinarritutako garapen-eredua du, baina aldaketa batzuk egin zaizkio Venezuelaren beharretara egokitzeko. Ildo horretan, garapen-ziklo hau definitu da:
Jaurtiketa jarraitua garatzeko eredua erabiltzen da (Rolling Release)
1.- Komunitate sozio-produktiboa, APN eta unibertsitateak: Paketeak, proposamenak edo, halakorik ezean, errore (bugs) batzuen zuzenketak ekartzen dituzte, banaketaren hurrengo bertsiorako komunitatearen eskakizunak hobetzeko.
2.- Pakete propioak eraikitzea: Paketeak egiteko, debmake eta debuild tresnak erabiltzen dira.
4.- Ebaluazioa: Alfa bertsioa Venezuelako erakunde publikoetako langile-talde batek, Zientziaren eta Teknologiaren arloarekin zerikusia dutenek eta Venezuelako Software Libreko Komunitateko kide batzuek ebaluatzen dute. Horrekin batera, komunitate sozio-produktiboak bere paketeak paketatuko ditu, Beta 1 bertsioan gehitzeko.
5.- Beta 1 bertsioa: Aldez aurretik hautatutako paketeak zuzenean gehitzen zaizkio sistemari edo biltegiari, proiektuko paketeen ondoan. Garapen-zikloaren etapa honetan, banaketa proiektuaren erabiltzaileentzat argitaratzen da.
6.- Beta 2 bertsioa: Garapen-zikloaren etapa honetan, pakete gehiago eransten dira eta akatsak zuzentzen dira. Horren ondorioz, Beta 1 bertsioaren berrikuspen komunitarioan aurrez jakinarazitako bug-ak zuzentzen dira.
7.- Argitalpena: Etapa honetan, ebaluazioa eta aurkitutako akatsen zuzenketak egin ondoren, Canaima proiektuaren komunitatearen erabilerarako bertsio berria argitaratzen da.
Cayapa Canaima
Canaimaren inguruan sortu den jarduera komunitarioetako bat Cayapa da. Bertan, software librearen garatzaileak hobekuntzak proposatzeko, akatsak zuzentzeko eta beste batzuk egiteko elkartzen dira. Beste proiektu batzuetako jarduera horri Bugs Squash Party deitzen zaio.
Lotutako fabrikatzaileak eta mihiztatzaileak
Venezuelako Administrazio Publiko Nazionalak bultzatutako banaketa denez, hitzarmen estrategiko batzuk sortu dira hainbat herrialde eta hardware-fabrikatzailerekin, hala nola:
Hezkuntza-Canaima
Venezuelako Boliviako Errepublikako Gobernuaren Hezkuntzarako Herri Boterearen Ministerioak 2009an hasitako proiektua da. Oinarrizko hezkuntzako ikasleei ordenagailu bat, Canaimita izenaz ezaguna, doan ematea du helburu. Ordenagailu horren sistema eragilea Canaima GNU/Linux eta Hezkuntzarako Herri Boterearen Ministerioak sortutako hezkuntza-edukiak dira.
2011n 1.314.091 ordenagailu entregatu ziren. 2012ko irailean eman zen 2 milioiko Canaimita. 2013ko martxoaren 21era arte 2.452.337 Canaimitas banatu zaizkie Lehen Hezkuntzako ikasleei. Berrikiago, Venezuelako Gobernuak batxilergoko erakunde publikoetako ikasleei 2,5 milioi ordenagailu ematen hasi zen. 2014ko apirilean 3.300.000 Canaima ordenagailu banatu zaizkie oinarrizko eta erdi mailako hezkuntzako haur eta gazteei.
2017rako 6.000.000 ordenagailu zeuden entregatuta.
KOP.
CANTV enpresak ordenagailuak saltzen ditu Internet Plan Ekipatuaren barruan, Canaima GNU/LInux aurrez instalatutako sistema eragile gisa erabiltzen dutenak.
Edizioak
Komunitateko aktibistek Canaimaren hainbat edizio mantendu eta aintzatetsi dituzte. Hauek dira garrantzitsuenak:
Eurasianismo
Garaiak
XVIII. mendetik aurrera Errusian agertu zen doktrina hau, Petri Handiak hasi eta lau enperatrizek bultzatu zuten Mendebaldetze behartuaren ondorioz. Orokorrean, ideologia honek gailur batzuk bizi izan ditu:
Neoeuroasianismoa
Errusiako Gobernuaren azken urteetako ekintzak, batez ere Georgia edo Ukrainiakoak bezalako gatazketan, ideia neoeurasianisten eraginaren adibide izan dira, izan ere, korronteak Errusiak Kaukasoan duen nagusitasuna aldarrikatzen du.
Ikuspegi praktikoago batetik, neoeurasianismoaren doktrinaren sorrera gaur egun Errusiak sustatzen dituen Eurasiako Batasunaren eta Eurasiako Ekonomia Erkidegoaren proiektuen oinarri ideologikoa ekarri zuen.
Eurasianismoa Errusiatik kanpo
Neoeurasianismoak lekua lortu du Turkiako sektore nazionalista batzuen artean. Ezkerreko alderdi batzuei ere eragin dien, bestetik, eduki antiinperialistagatik. Zenbait analistak diote ultranazionalistak eta Turkiako elite sekularra gero eta hurbilago daudela eurasianismotik.
Jobbik hungariar eskuin muturreko alderdiak, bere burua moderatutzat hartu baino lehen, jarrera patrukista mantendu zuen.
Alexander Dugin
Aleksandr Gelyevich Dugin (Александр Гельевич Дугин; Mosku, 1962ko urtarrilaren 7a) filosofo, analista eta estratega politiko errusiarra da, eta bere ideia politikoak faxistatzat jo izan dira. Hala ere, bera beste muturrean kokatuko litzateke, komunista gisa, alderdi neoboltxebike baten sortzaile gisa. Gaur egun, eurasianismoaren lider eta defendatzaile nabarmenena da. 2022aren abuztuaren 20an haren alaba, Daria Dugina, atentatu batean hil zuten; aita gertu zegoen eta zalantzak izan ziren erasoaren helburua zein zen argitzeko.
Batzuen ustez Kremlinekin eta Errusiako armadarekin lotura estua du, baina hori ere zalantzan jarri da eta eragin mugatua duen figura marjinal gisa deskribatu da ere bai. Gennadiy Seleznyov Estatuko Dumako presidentearen eta baita Sergei Naryshkin, Errusia Batua alderdiaren buru nabarmenaren aholkularia izan zen. Dugin Boltxebike Alderdi Nazionalaren, Fronte Nazional Boltxebikearen eta Eurasia Alderdiaren antolatzaile nagusia izan zen. Hogeita hamar liburu baino gehiago idatzi ditu, horien artean Geopolitikaren oinarriak (1997) eta Laugarren teoria politikoa (2009).
Nazionalismo kurdu
Nazionalismo kurdua Kurdistan osorako proiektu komun baten inguruan herri kurduaren izaera nazionala defendatzen duen mugimendu politiko, sozial eta kulturala da. Gaur egun, kurduen lurraldeak Irak iparraldean daude (Irakeko Kurdistan barne, baina ez mugatuta), Iran ipar-mendebaldean (Irango Kurdistan), Turkiako hego-ekialdean (Turkiako Kurdistan), eta Siria iparraldeko eta ipar-ekialdeko zati txikietan (Siriako Kurdistan), baita Armenia hegoaldeko enklabe txiki batean ere.
Historikoki, kurduak beste nazio batzuek menderatutako herria izan dira. Antzinaroan, mediarrek, kurduen aurrekoek, asiriarren eta akemenestarren aurka borrokatu zuten, eta hauek azkenean garaitu egin zituzten. Erdi Aroan, Kurdistan otomandar eta persiar inperioen artean banatua izan zen. XIX. mendera arte, otomandar agintariek kurduen autonomia nabarmen errespetatu zuten.
Otomandar Inperioaren gainbeheran hasi zen lehen aldiz Kurdistango arazo nazionala planteatzen. Sèvresko Itunean, otomandar estatu zaharra erori ondoren, estatu-nazio kurdu bat sortzea aurreikusten zuten, baina itun hori ez zuten inoiz indarrean jarri. Lausanako Hitzarmenaren (1923) ondorioz, Kurdistan Turkia, Siria, Iran, Irak eta SESBen artean banatuko zuten.
1946an, Mahabadeko Errepublika Kurduak independentzia iragankorra lortu zuen Irango Kurdistanen. Errepublika sozialista honek sobietarren babesa izan zuen eta Qazi Muhammad nazionalistak zuzendu zuen. Ondoren, nazionalistek Irakeko eta Irango gobernuen aurka egindako ekintzak areagotu egin ziren. 1984an Kurdistango Langileen Alderdia (PKK) sortu zuten, ordutik Turkiako Kurdistanen jarduten duen talde armatua.
Herri kurduari "lurrik gabeko herririk handiena" ezizena eman diote, Kurdistan independente baten kausa irredentista islatzen duena. Kurdu gehienak beren lurralde tradizionaletatik atera dituzte, askotan bortizki. Beren etxeak mugiarazten ari direnez, diasporaren gehiengoak nazionalismoarekin bat egiten du, "transnazionalismo" deitzen dutena.
Paula Heredia
Paula Patricia Heredia Suárez (San Salvador, El Salvador, 1957ko urriaren 13a ) zinemagile eta zuzendaria da.
Biografia
Heredia El Salvadorren, Hondurasen eta Costa Rican hazi zen. Leonardo Heredia irrati eta telebistako aitzindariaren eta Mercedes Suárez idazle eta kazetariaren alaba da. Arte Ederrak ikasi zituen Costa Ricako Unibertsitatean eta zinema egin zuen New Yorkeko Unibertsitatean. New Yorkeko Estatuko Unibertsitateko Arteak eta Zinema titulua du. 1985ean Larry Garvinekin ezkondu zen, Argentinan jaio eta Venezuela, Txile eta New Yorken hazi zen idazle eta negozio-kudeatzailearekin. Garvinek eta Herediak Suchitoto, El Salvador eta New York hirien artean banatzen dute lana.
Lan ibilbidea
1987az geroztik, Heredia New Yorken aritu da dokumentalen zuzendari eta editore. Besteak beste, 1996an ACE-EDDIE (American Cinema Editors Award) saria jaso zuen Unzipped film dokumentalean egindako lanagatik. Isaac Mizrahi moda-diseinatzaileari buruzko dokumentala da. 2001ean, HBO In Memoriam, NYC filmeko ekoizpen-taldearekin bat egin zuen, 2001eko irailaren 11n, eta Fikziozko ez den programaziorako irudien edizio onenaren Primetime Emmy saria jaso zuen. Hispanic Creative Award saria ere jaso zuen, Tener un Bebe film laburragatik.
2005ean, Larry Garvin senar eta lankidearekin batera, Heredia Pictures, LLC sortu zuen. Africa Rising sortu zuen, Afrikan emakumeen mutilazio genitalaren oinarrizko mugimenduaren buru diren bost ekintzaileren lanari buruzko filma. Heredia Picturesek Slavery and the Law/ Esklabotza eta legea lana ere ekoitzi zuen.
Herediak lotura estua du El Salvador jaioterriarekin. 1996an irabazi asmorik gabeko Casa Clementina, Inc., erakundea sortu zuen, Suchitoto hirian hezkuntza, kultura eta nazioarteko trukea sustatzeko programak egiten dituena. Bere programa nagusia Cinema Digital da, tokiko gazteei teknologia digitalarekin filmak nola egin erakusten dien estetika eta teknologia erakusten dien programa, eta Suchitotoko Nazioarteko Zinemaldia (FICS).
2006an, La Pájara Pinta film laburra ekoitzi zuen Cinema Digitalek. El Limóngo (El Salvadorreko mendikomunitate txiki bat) haur, guraso eta irakasleekin lau urteko konpromisoa hartu ondoren sortu zen film hau eta 2011n merkaturatu zen Alborada lanaren ekoizpena ere egin zen.
2005ean, The Art of the Documentary libururako hautatu zuen Megan Cunninghamek. Herediaren lana eta sormen-prozesua aurkezten ditu.
Herentziak zinema-ikastaroak eman ditu Amerika kontinente osoan.
Argovia Kantonamenduko Sari Nagusia
Argovia Kantonamenduko Sari Nagusia (izen ofiziala alemanieraz Grosser Preis des Kantons Aargau) Suitzako iparraldeko Argovia Kantonamenduan urtero ekainean jokatzen den egun bakarreko txirrindularitza lasterketa bat da.
1964an sortua, UCI Europe Tour kategoriaren barnean dago. Txirrindulariek, Leuggern udalerrian dagoen Gippingen herriaren inguruko zirkuitu batean, hamabost itzuli eman behar dituzte ibilbidea osatzeko.
15 Minutes
15 Minutes (euskaraz 15 minutu), 2001eko John Herzfeld estatubatuarrak zuzendutako polizia thriller eta ekintza film bat da. Robert De Niro, Edward Burns, Kelsey Grammer, Avery Brooks eta Melina Kanakaredes aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
AEB, New York, Oleg Razgul (Oleg Taktarov eta Emil Slovák (Katel Roden) Ekialdeko Europatik ailegatutako preso ohiak eta hiltzaile arriskutsuak dira, beren hilketak bideoz grabatuz ospetsu bilakatu nahi dutenak. llegan a Nueva York y deciden hacerse famosos grabando en vídeo sus asesinatos. Eddie Flemming (Robert De Niro) detektibea eta Jordy Warsaw (Edward Burn) suhiltzaile ikertzaileak bi hiltzaileek burututako erailketa eta suteen arrastoa jarraituko dute, beren bideoak telebista saio ezagun batera bidaliz ospetsu izan nahi baidute.
Eriz Cerezo
Eriz Cerezo Ferrón (Bilbo, 1997ko uztailaren 31) bizkaitar aktorea, ekoizlea, komunikatzailea eta kazetaria da.
Bizitza
Ikus-entzunezko komunikazio gradua ikasi zuen Euskal Herriko Unibertsitatea n (EHU) (2015-2019). Gero telebista-kazetaritzan masterra egin zuen Nebrija Unibertsitatean (2019-2020).
Tele 7 eta TeleBilbao n lan egin zuen. Erredaktore izan zen Antena 3 Noticias-en eta erreporteroa Madrid Directo-n. Lokutore izan zen Flavor FM irratian. Gaur egun Mundo Brasero programaren parte da Antena 3 katean.
Ánima Eskolan egin zituen arte dramatiko goi ikasketak eta antzerkian graduatu zen David Valdelvira, Marina Ximanskaja eta Algis Arlauskas ekin, metodo-aktore moduan formatuz, "Stanislavski-M.Chejov-Grotowsky-Vakhtangov" metodologia jarraituz (metodo errusiarra), errusiar eskola klasikoko metodologia. Musika eta musika teoria ikasi zuen Roberto Bienzobas ekin eta dantza Rakel Rodríguez ekin.Graham Dixonekin ere formatu zen antzerkian eta L'arlecchino errante konpaniarekin "Commedia dell'arte" estiloan.
Ikus-entzunezko komunikazioa eta antzerki goi ikasketak egiten zituen bitartean, "Dramatic Show" ekoizpen konpainia sortu zuen eta horrekin proiektu ezberdinak sortu zituen, "Mucha Mierda!" webseria edo "My life vlog" Tele 7 katerako.
2017an "Inspektorea" obra antzetu zuen, Marina Shimanskaya k and David Valdelvira k zuzendua, eta obra hautatu zuten "International Festival of Young Theater of Trieste" nazioarteko festibalerako (Italia).
Auckland uhartea
Auckland uhartea (Mauka Huka) Ozeano Bareko biztanlerik gabeko artxipelago bereko uharte nagusia da. Zeelanda Berriko eremu azpiantartikoaren parte da. UNESCOren Gizateriaren Ondarearen zerrendan sartuta dago eskualdeko beste Zeelanda Berriko uharte Subantartikoekin batera.
Atanasio Alexandriakoa
Atanasio I.a Alexandriakoa (K.a. 296–298 – 373ko maiatzaren 2a), Atanasio Handia, Atanasio Aitorlea edo, kristau koptoen artean, Atanasio Apostolikoa ere deitua, greziar Elizako aita eta  Alexandriako 20. aita santua izan zen (Atanasio I.a bezala). Bere aldizkako gotzaintza 45 urte iraun zituen (K.a. 328ko ekainaren 8tik - 373ko maiatzaren 2ra arte), eta, horietatik, 17 baino gehiago bost erbestealditan, lau enperadore erromatar ezberdinen aginduz ordezkatua izan baitzen. Atanasio teologo kristaua izan zen, Elizako Aita, arianismoaren aurkako Hirutasunaren defendatzaile nagusia, eta laugarren mendeko egiptoar kristau buruzagi nabarmena.
Ariorekin eta arianismoarekin eta ondorengo erromatar enperadoreekin izandako gatazkak Atanasioren ibilbidea moldatu zuten. 325. urtean, 27 urte zituela, Atanasiok, ariotarren aurkako bere protagonismoa, Alexandriako Alexandroren diakono eta gotzainaren laguntzaile gisa hasi zuen, Nizeako lehen kontzilioan. Konstantino Handia erromatar enperadoreak 325eko maiatzean eta abuztuan bildu zuen kontzilioa Jainkoaren semea, Jesukristo, aitarengandik bereziko substantzia zela zioen jarrera ariotarrei aurre egiteko. Kontzilio hartatik hiru urtera, Atanasiok bere tutorea ordezkatu zuen Alexandriako aita santu gisa. Ariatarrekiko gatazkaz gain (Eusebio Nikomediakoa buru zuten Eliza ariatar boteretsu eta eragin handikoak barne), Konstantino, Konstantzio II.a, Juliano Apostata eta Valente enperadoreen aurka ere borrokatu zen. "Atanasio munduaren aurka" bezala zen ezaguna.
Dena den, hil eta urte gutxira, Gregorio Nazianzokoak «Elizaren zutabe» deitu zion. Bere idazlanak ondo ikusi zituzten mendebaldeko eta ekialdeko ondorengo Elizako gurasoek, zeinak gizon egindako Jainkozko Hitzarengatik zuen debozioa pastoralarekiko kezka eta monastizismoarekiko interesa susmatu zuten. Ekialdeko Eliza Katolikoko lau doktore handietako bat bezala dago kontsideratuta Atanasio. Atanasio izan zen gaur egun erabiltzen diren Itun Berriko kanonaren 27 liburuak zerrendatu zituen lehena, 367. urteko Pazko gutunean. Ekialdeko Eliza Ortodoxoan, Eliza Katolikoan , Eliza Ortodoxo Koptoan, Komunio Anglikanoan eta luteranismoan santu gisa gurtzen dute.
Hezkuntza
Gurasoak nahikoa aberatsak ziren heziketa laiko fina eman ahal izateko. Hala ere, argi eta garbi, ez zen Egiptoko aristokraziako kide. Mendebaldeko jakintsu batzuek diote grekoa menderatzeak, zeinetan bere lan gehienak (guztiak ez badira) idatzi baitzituen, Alexandrian jaiotako greziarra izan zitekeela. Ebidentzia historikoek, ordea, koptoa ere menderatzen zuela adierazten dute, Egiptoko eskualdeetan predikatu baitzuen. Bere idatzien kopia batzuk, hain zuzen ere, koptoz daude, nahiz eta, jakintsuek bat ez etorri esaterakoan jatorriz koptoz idatziak (horrek hori egin zuen lehen patriarka bihurtuko zukeen), edo grezierazko idazkien itzulpenak ote ziren.
Rufinok istorio bat kontatzen du, non Alexandro gotzainak, leiho baten ondoan zegoela, mutilak ikusi zituen itsasertzean jolasten, kristau bataioaren erritua imitatuz. Haurren bila bidali, eta mutiletako bat (Atanasio) apezpiku gisa aritu zela jakin izan zuen. Atanasio galdekatu ondoren, Alexandro gotzainak bataioak benetakoak zirela jakinarazi zion, sakramentuaren forma eta materia hitz zuzenak errezitatuz eta ura administratuz eginak baitziren, eta, aurrerantzean, ezin zuela haiek bezala egiten jarraitu, bataiatuak ez baitziren behar bezala katekisatuak izan, eta Atanasio eta bere jolaskideak karrera klerikaletarako prestatzera gonbidatu zituen.
Alexandria, izan ere, inperio osoko merkataritza gune garrantzitsuena izan zen Atanasioren haurtzaroan. Intelektualki, moralki eta politikoki, etnikoki anitza zen mundu greko-erromatarra irudikatzen zuen, Erroma edo Konstantinopla, Antiokia edo Marseilla baino gehiago. Bertako katekesiko eskola ospetsua, Panteno, Klemente Alexandriako, Origene Alexandriako, Dionisio eta Teognostoren garaietatik ortodoxiarekiko duen grina ospetsuari batere sakrifikatu gabe, izaera ia laikoa hartzen hasia zen bere interesen zabaltasunean, eta eragin handiko paganoak izan zituen bere ikuskatzaile serioen artean.
Pedro Alexandriakoa, Alexandriako XVII. artzapezpikua, 311. urtean martiri izan zen, jazarpenaren azken egunetan, eta litekeena da irakasle horietako bat izatea. Alexandriako bere gotzain oinordekoa Alexander Alexandriakoa (312–328) izan zen. Sozomenen arabera: «Alexandro gotzainak Atanasio gonbidatu zuen bere mahaikide eta idazkari izatera. Ondo ikasia, eta, gramatikan eta erretorikan, trebea zen, eta, ordurako, gaztea zela eta gotzaindegira iritsi baino lehen, berarekin bizi zirenei bere jakinduria eta zorroztasuna frogatu zien». (Soz., II, xvii).
Atanasioren lehen lanak, Paganoen aurka - Gizakundetza (319a baino lehen idatzia), Alexandriako pentsamendu origenistaren aztarnak ditu, (adibidez, Platon behin eta berriz aipatzea eta Aristotelesen Organoneko definizio bat erabiltzea), baina modu ortodoxoan. Atanasiok hainbat eskola filosofikoren teoriak ere ezagutzen zituen, eta, bereziki, neoplatonismoaren garapenak. Azken finean, Atanasiok Alexandriako Eskolaren pentsamendu filosofikoa aldatuko zuen printzipio origenistetatik, esate baterako, «testuaren interpretazio guztiz alegorikotik» urrunduz. Hala ere, geroagoko lanetan, Atanasiok Homero aipatzen du behin baino gehiagotan (Hist. Ar. 68, Orat. iv. 29). Atanasiok greziera zekien, eta hebreera ez zekiela onartu zuen (ikus, adibidez, San Athanen 39. Festal gutuna). Maiz aipatzen dituen Itun Zaharreko pasarteak grezierazko Septuaginta-ren itzulpenetik datoz. Gutxitan erabiltzen zituen beste bertsio grekoak (behin Akilari Ecthesisen, behin edo bitan salmoetako beste bertsio batzuek), eta Itun Zaharraren bere ezagutza Septuagintara mugatzen zen. Eskritura-ikasketaren eta greziarren ikaskuntzaren konbinazioa Alexandriako Eskola ospetsuaren ezaugarria zen.
Alexandro apezpikuak (edo patriarka, eliz-maila gorena Alexandriako Elizaren barruan) diakono ordenatu zuen Atanasio, 319an. 325. urtean, Atanasio Alexandroren idazkari izan zen Nizeako lehen kontzilioan. Ordurako, aitortutako teologo eta aszetikoa, Alexandriako patriarka gisa bere mentore zaharra, Alexandro, ordezkatzeko aukera argia zen, nahiz Ario eta Melezio Likopoliskoaren jarraitzaileen aurka egon arren.
Azkenean, Nizeako kontzilioan, «berezko» terminoa (homoousion) onartu zen, eta Hosio Kordobakoak terminoa ezartzen duen fede-formularioa egin zuen. Ordutik, eta ariotarren polemiken amaierara arte, «berezko» hitzak ortodoxiaren proba izaten jarraitu zuen. Hosiok egindako fede-formularioa Nizeako Kredoa izenez ezagutzen da. Hala ere, "ez zen homoousion ospetsuaren sortzaile izan. Terminoa Paulo Samosatakoak Antiokiako aitei proposatu zien zentzu ez-ageriko eta ez-legitimoan, eta, haiek, Jainkotasunaren kontzepzio materialistak zituztenez gustuko, baztertu egin zuten".
Oraindik ere, diakonoa zen, Alexandroren zaintzapean (edo bere patriarkatuaren hasieran, behean aztertuko den bezala), eta Atanasiok Egiptoko basamortuko bakarti batzuk ere ezagutu zituen, eta, bereziki, Antonio Handia, zeinaren bizitza idatzi omen zuen.
Patriarka
Frances AM Forbesek idazten du Alexandro patriarka bere heriotz-ohean zegoelarik Atanasio deitu zuela eta hark ihes egin zuela gotzain izatera behartuko zuen beldurrez. «Elizako gotzainak beren patriarka berria aukeratzeko bildu zirenean, biztanleria katoliko osoak eliza inguratu zuen eskuak zerura altxatuta eta oihuka: “Emaiguzu Atanasio!”. Gotzainek ez zuten inor hoberik. Horrela izan zen hautatua Atanasio, Gregoriok esaten digunez...» (Gregorio I.a aita santuak, Vatikanoko artxiboetarako sarbide osoa izango zuen)
T. Gilmartinek (Historia irakaslea, Maynooth, 1890), Elizaren historia liburuan (1. Lib. XVII. atala) idazten du: «Alexandro hil zenean, Nizeako kontzilioa amaitu eta bost hilabetera, aho batez aukeratu zuten Atanasio egoitza hutsa betetzeko. Ez zuen izendapena onartzeko gogorik, argi aurreikusten baitzituen horrek ekarriko zizkion zailtasunak. Elizgizonak eta herriak bera gotzain izatea nahi zuten, Alexandriako patriarka, eta ez zuten inolako aitzakiarik onartu. Azkenean, ihes egin nahi izan zuen ardura hura onartzea baino ez zitzaion gelditu, eta 326. urtean sagaratu zuten, hogeita hamar urte inguru zituela»
Atanasioren apezpikutza, hortaz, 328ko maiatzaren 9an hasi zen, Alexandriako kontzilioak Atanasio aukeratu zuenean, Alexandro hil ondoren, eta 326. urtean sagaratu zuten. Atanasio patriarkak 17 urte baino gehiago eman zituen lau erromatar enperadore ezberdinek agindutako bost erbestetan, beste sei gertakari zenbatu gabe, non Atanasiok Alexandriatik alde egin behar izan zuen bere bizitza kendu nahi zioten pertsonengandik ihesi.
Apezpiku gisa, bere lehen urteetan, Atanasiok bere lurraldeko elizak bisitatu zituen, garai hartan Egipto eta Libia osoa barne hartzen zituztenak. Basamortuko ermitau eta fraideekin harremanak izan zituen, Pakomio barne, urteetan zehar oso baliotsuak izango zitzaizkionak.
«Bere apezpikutzaren berrogeita zortzi urteetan, etengabe ariotarrekin izandako polemiken eta Nizeako fedearen defentsan jasan behar izan zituen sufrimenduen historian kontatzen da bere historia. Ikusi dugu nola, Ariori erbestetik itzultzeko baimena eman zionean 328an, Atanasiok ukatu zion eskumikatze zigorra kentzea«
Lehen erbestea
Atanasioren lehen arazoa Melezio Likopoliskoa eta bere jarraitzaileak izan ziren, ez baitzuten Nizeako lehen kontzilioa bete. Kontzilio horrek Ario bera ere anatematizatu zuen. Ariotarrak eta meletiarrak gaizki tratatzea leporatuta, Atanasiok kargu horiei erantzun zien Tiro-n egindako gotzainen bilkura batean, Tiroko lehen sinodoa, 335ean. Bertan, Eusebio Nikomediakoak eta Arioren aldekoek Atanasio kendu egin zuten. Azaroaren 6an, gatazkaren bi aldeak Konstantino I.a enperadorearekin elkartu ziren Konstantinoplan. Bilera hartan, Atanasio Konstantinoplarako egiptoar funtsezko aleen hornidura mozten saiatuko zela esan zuten ariotarrek. Erruduntzat jo, eta Galiako Augusta Treverorumera (gaur egun, Trier, Alemania) erbesteratu zuten.
Atanasio, 336an erbesteko helmugara iritsi zenean, Maximino Trierkoak jaso zuen, baina ez ohorerik gabeko pertsona gisa. Atanasio bi urtez egon zen harekin. Konstantino 337an hil zen, eta bere hiru semeek, Konstantino II.a, Konstantzio eta Konstante oinordeztu zuten. Paulo I.a Konstantinoplakoak, Konstantinok erbesteratu zuenak, aterpea aurkitu zuen Maximinorekin, eta Konstante enperadorea ohartarazi zuen ariotarren aurka, haien konplotak agerian utziz.