cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Areatzako parkea
Areatzako parkea Bizkaiko Bilbo hiriburuan dagoen parkea da. Zazpikaleak auzoaren sarreran dago, Areatzako zubia, Areatzako kaia eta Arriaga antzokiaren alboan.
Kanta aberria
Kanta aberria euskal abesti abertzalea da. Hitzak Telesforo Monzónenak dira; doinua, berriz, Pantxoa eta Peiorena.
Abestiaren hitzak
Zatirik ospetsuenetariko bat besterik ez dugu aipatuko, Monzónek sorturiko hitzak oraindik egile eskubideen pean daudelako: Frantzian sortu zituen, Frantziako legean egile eskubideak egilea hiltzen denetik 70 urteko indarraldia du, eta Monzón 1981ean hil zen.
Osteocephalus leprieurii
Osteocephalus leprieurii Osteocephalus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Leochel-Cushnie
, Eskoziako parrokia bat da, Aberdeenshire eremu administratiboan eta Aberdeen hiritik 40 kilometro mendebaldera.
Avesnes
Avesnes Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Avesnes udalerrian erroldatutako biztanleak 35 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak) eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Ionescuellum
Ionescuellum Proturaren barruko genero bat da, Hesperentomidae familian. Bere barruan hainbat espezie deskribatu dira.
Avesnes
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 20 etxebizitza zeuden, 16 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 19etxeak ziren. 16 etxebizitza nagusietatik 13 bere jabearen bizilekua ziren eta 3 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 6 etxek hiru zituzten, 2 etxek lau zituzten eta 7 etxek bost zituzten. 13 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 8 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 6 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 25 ziren, horien artean 18 aktiboak ziren eta 7 inaktiboak ziren. 18 pertsona aktiboetatik 17 lanean zeuden (10 gizon eta 7 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 7 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Avesnes udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 270 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mastika
Mastika edo masilla zuloak eta zirrikituak tapatzeko erabiltzen den plastizitate handiko produktu oretsua da, eman ondoren gogortzen dena.
Kritika Saria katalanezko poesiari
Kritika Saria katalanezko poesiari (Premi de la Crítica de poesia catalana) Espainiako literatura sari bat da, (lehen bi ekitaldi izan zituen arren) 1978tik Espainiako Literatur Kritikarien Elkarteak ematen duena, urteroko Kritika Sarien barruan.
Houetteville
Houetteville Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Houetteville udalerrian erroldatutako biztanleak 216 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 149 ziren, horien artean 119 aktiboak ziren eta 30 inaktiboak ziren. 119 pertsona aktiboetatik 111 lanean zeuden (58 gizon eta 53 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 30 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Houetteville udalerrian 74 unitate fiskal zeuden, 208 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.954 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 2 argiketariak.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Avit (Drôme)
Saint-Avit Frantziako udalerri bat da,Drôme departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Avit udalerrian erroldatutako biztanleak 307 ziren. Familiak 108 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 169 ziren, horien artean 125 aktiboak ziren eta 44 inaktiboak ziren. 125 pertsona aktiboetatik 112 lanean zeuden (65 gizon eta 47 emakume) eta 13 langabezian zeuden (3 gizon eta 10 emakume). 44 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Avit udalerrian 111 unitate fiskal zeuden, 312 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.426 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 5 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Avit udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 279 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Brosmophycis marginata
Brosmophycis marginata Brosmophycis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Osteocephalus mutabor
Osteocephalus mutabor Osteocephalus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Galiziako historia
Galiziako historia (Historia de Galicia) Burdin Aroaren hasieran hasi zen. Mendeetan zehar hainbat erasoaldi jasan zituen zenbait herrien partetik.
K.a. 1000 - K. o. VII. mendea
Burdin Aroaren hasieran (K.a. 1000. urte aldera) iritsi ziren lehen herri indoeuroparrak Galiziara eta K.a. 400-200 urteetan hasi ziren herri haiek, zeltak zirenak ezbairik gabe, castro izeneko moldearen arabera herriak eraikitzen. Gisa honetako 5.000 herritik gora aurkitu dira Galizian.
Harremanak zituzten Bretainia eta Britainiako herriekin garai hartako Galiziako zeltek. Augusto enperadore erromatarrak menderatu zituen herri galaikoak (gallaeci) K.a. 29-19. urteetan, eta handik aurrera Asturica izeneko herrialdearekin lotu zuten erromatarrek Galizia (Gallaecia).
[[Fitxategi:Reino suevo.svg|thumb|Suebo Erreinua (V-VI. mendeak)
]] K.o. 409. urtean bandalo eta suebo germaniarrak egokitu ziren Galizian eta urte batzuk geroago, hegoaldera jo zuten bandaloek. Sueboen agintea 585. urtea arte luzatu zen, Leovigildo errege bisigodoa nagusitu zen arte. Errege germaniarren agintea, ordea, ez zen guztizkoa izan eta galegoek eutsi egin zioten bere nortasunari: galegoak ez ziren hispaniarrak.
X. mendea - XIII. mendea
X. mendean erasoaldi batzuk egin zituzten normandiarrek (968) eta arabiarrek (Almanzor, 997) Galizian. XII. mende bukaeran omen handia zuen Galiziako hizkuntzak eta XIV. mende bukaera arte galegoa (edo galego-portugesa) izan zen Iberiar Penintsulako literatura hizkuntza nagusia. Jakueren hilobiari esker, Europako erromes hiri nagusi bihurtu zen Santiago Konpostelakoa (Donejakue bidearen helmuga baitzen), eta elizak, bertako handikiek lagunduta, izugarrizko indarra hartu zuen Galizia osoan.
XIV. mendea - XVIII. mendea
XIV. eta XV. mendeetan emendatu ziren handikien arteko liskarrak, eta bi matxinada aipagarri ekarri zituen nekazarien egoera latzak: irmandiñoen (irmandade edo laborari federazioetako partaideak) matxinadak. 1431ko matxinada berehalakoan zapaldu zuten, baina 1465ekoan 80.000 laborari matxinatu ziren eta zailtasun askoren ondoren geldiarazi zuten Galiziako nobleek eta elizako handiek matxinada, Gaztelako erregearen laguntzaz.
Espainiako Errege-erregina Katolikoen garaian, Galiziako nobleen aginpidea guztiz murriztu, Gaztelako erreginaren ahalak handitu eta laborarien egoera ez zen ezertxo ere hobetu. Bestalde, Galiziak ez zuen inongo ordezkaririk Gaztelako erresumako gorteetan, urrunegi zegoela eta, eta Zamorako lurraldeak hartzen zuen haren ordea.
1621. urtean lortu zuten Galiziako herrialdeetako hiriburuek (Santiago de Compostela, Betanzos, Lugo, Mondoñedo, Ourense, Coruña eta Tuy) Gaztelako gorteetan ordezkari bana izateko eskubidea. XVII. mendean, Galiziarekin lotura handiak izan dituen Portugalgo erresuma saiatu zen, Espainiako erreinuaren mendean egon ondoren (1580-1640), galegoen herriaz jabetzen, baina alferrik.
Galiziako laborarien egoera eramanezina izan zen luzaroan; handikien, militarren eta elizako hierarkiaren esku zegoen lur oro eta, hori zela eta, izugarri emendatu zen galegoen emigrazio maila: gizon-emakume gazte asko segalari aritzen zen Gaztelako galsoroetan; Madril eta Gaztelako beste hiri askotara jo zuten Galiziako hargin, igeltsero, urketari eta abar luze batek, eta milaka galego egokitu ziren Lisboan (XVIII. mendean, galegoa zen Lisboako biztanleriaren zortzirena), Ameriketara jo zutenez gainera.
XIX. mendea - XX. mendea
XIX. mendearen lehen erdialdean, Coruñako burges liberalek (Galizian oso hiri burges gutxi zegoen halere) zer esan handia izan zuten Espainiako estatu osoan (matxinada liberalak 1815 eta 1846. urteetan). XIX. mendeko azken hamarkadetan agertu ziren Galiziako lehen mugimendu abertzaleak, bertako hizkuntzaren eta kulturaren aldeko lan handia egin zutenak.
Galiziako kazikismoaren aurka bazeuden ere, autonomiazaleek eta abertzaleek ez zuten Galiziako jende xehea proiektu politiko batera biltzerik lortu eta, beharrak eragindako ohitura zahar bati jarraituz, emigrazio bidea hautatzen zuen galego askok eta askok. 1929. urtean sortu zen O.R.G.A (Galiziako Errepublikar Erakunde Autonomoa), Casares Quiroga zela buru, Galizian aspaldian erroturiko eskuin espainiarzaleari aurre egin zion alderdi autonomiazalea; 1936ko ekainean onartu zuen Galiziak autonomia estatutua erreferendum batean.
1936ko uztaileko matxinadan, Francoren armadak ez zuen oztopo handiegirik izan Galizian, baina errepublikaren aldeko gerrilla komunistak indarrean iraun zuen 1940-50 urteak arte. Francoren diktadurako urteetan, areagotu zen talde batzuetan, erbestean nahiz Galizian bertan, hizkuntza galegoaren aldeko sentipena, eta gorpuztu zen Galiziako ezker abertzaletasun berria, Union do Pobo Galego erakundearen bidez.
1980ko abenduan onartu zen Galiziako autonomia estatutua erreferendum batean eta 1981eko apirilean egin ziren hauteskundeen ondoren osatu zen Galiziako Xunta edo gobernua. Eskuin espainiazale eta betiko kazikeen aldekoa da gaur egungo Galiziako alderdi politiko nagusia, Espainiako alderdi sozialista bigarrena eta ezker abertzalea (B.N.P.G., Bloque Nacionalista do Pobo Galego) hirugarrena.
Tenpora (musika taldea)
Tenpora 2013an Tolosan sortutako pop eta jazz taldea da.
Begoñako igogailua
Begoñako igogailua edo Mallonako igogailua Bizkaiko Bilbo hiriburuan dagoen igogailu bat da.
Kokalekua
Zazpikaleetako Itxaropen kaleko 6. zenbakian dago.
Historia
1947an inauguratu zen, ordutik aurrera Zazpikaleak eta Begoña auzoko Etxebarria parkearen arteko malda ekidin eta biak elkarlotzeko zerbitzua eskainiz. Rafael Fontán arkitektoak diseinatu eta eraiki zuen.
2014ko uztailaren 8ko gaueko 23:00etan behin betiko funtzionatzetik laga zuen, zerbitzuak bertan behera geldituz. Nahiz eta Ascensores de Begoña S.A. enpresa kontzetsionariak oraindik igogailua ustiatzeko 30 urteko kontratua izan, Eusko Jaurlaritzari kontratua bertan behera lagatzeko eskatu zion, azken urteetan enpresaren esanetan bezero edo erabiltzaileen kopuruak nabarmenki behera egin baitzuen.
Bilboko Udala nahiz udal batzordeko alderdi guztiak (EAJ, Bildu, PSE eta PP) igogailua mantentzearen alde agertu ziren.
Begoña auzoko auzotarrek beren aldetik, Begoñako igogailua martxan jarrai dezala eta zerbitzu publikoa eta dohakoa izan zedila eskatu zuten. Eusko Jaurlaritzak konponbideak topatzen lanean dabilela eta itxi aurretik neurriak hartuko zituela iragarri zuen.
Brotulinella taiwanensis
Brotulinella taiwanensis Brotulinella generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Joxe Ulibarrena
Joxe Ulibarrena Arellano (Azkoien, 1924ko urtarrilaren 25a - Uterga, 2020ko apirilaren 20a) euskal herritar eskultore, etnografo eta sustatzaile kulturala izan zen.
Biografia
Gerra zibilaren hasieran hamaika urte besterik ez zituela, matxinoek 46 urtezko aita eta 15 urtezko lehengusina erail zituzten. Gudak zeharo markatu zuen bere bizitza.
Frankismoaren aurkako bere jarrera zela eta, Venezuelan eman zituen zazpi urte, non lan erlijiosoak lantzeaz gain Caracasko Euskal Etxean sustatzaile aritu zuen. Etxera itzuli eta Piarres Nafarroakoa Mariskala Fundazioa sortu zuen 1964an, Nafarroako Etnografia Museoa sortu zuena, hasieran Berriobeitin, eta gero Artetan (Ollaran).
Boia chi molla
Boia chi Molla ( hitzez hitz (hiltzailea) borreroa (borroka) uzten duena baina, gutxi gorabehera, amore ematen duen traidorea da esan nahi duena) eslogan faxista bat da.
Beharbada, jada Partenopear Errepublikaren garaian (1799) eta Milango bost egunetan (1848) erabilia, Lehen Mundu Gerran, Arditi (ausartak), italiar asalto-unitatearen lema izan zen. Eliteko talde horretako ofizial batzuk, 1919an, Fasci di combattimento erakundearen fundazioan parte hartu zuten. Une horretatik aurrera, esaldia, erregimen faxistaren ondare ideologikoaren zati izatera pasa zen, eta, beraz, gaur egun, badaude Benito Mussolinik berak sortu zuela uste dutenak. 1943an Alemania naziarekin batera Italia okupatuaren lurraldean borrokatzen jarraitzen zuen Italiako Errepublika Sozialeko armadak leloa erabili zuen.
Fatti di Reggioren garaian, 1970eko uztaila eta 1971ko otsaila bitartean Calabriako hiriburua Catanzarotik Reggiora aldatzeko erabakia salatzeko egin zituzten matxinadetan, esamoldea berriz ere modan jarri zen. Ciccio Francok, Italiako Mugimendu Sozialaren (MSI) gertukoa zen CISNAL sindikatuko bozeramaileak boia chi molla hartu zuen matxinadaren eslogan bezala, gertaerak, batzuetan, Boia chi mollaren matxinada izenpean gogorarazteraino.
1970eko hamarkadaren amaieran eta 1980ko hamarkadaren hasieran, MSIko ikasle-erakundeak- Fronte Universitario d'Azione Nazionalek- esaldia lelo moduan erabiltzen zuen abesti bat konposatu zuen: "Contro il sistema / La gioventù si scaglia / Boia chi molla / È il grido di battaglia".
Gaur egun, Italiako militante faxistek eta eskuin muturreko zenbait tifosi taldek esaldia erabiltzen jarraitzen dute. Boia chi Mollak eragin handia izan zuen XX. mendeko italiar musika nazionalistan: 270 bis edo Malnatt bezalako taldeek abesti oso bat eskaini edo euren letretan aipatu zituzten.
Jenna Talackova
Jenna Talackova (Vancouver, Kanada, 1988ko urriaren 15a) kanadar modelo eta telebistako pertsonaia da. 2012an hedabideen arreta bereganatu zuen justiziak Miss Unibertso Kanada lehiaketan parte hartzeko baimena eman zionean, aldez aurretik emakume transexuala izateagatik kanporatua izan ondoren.
Hasierako urteak
Vancouverren jaio eta bertan hazi zen. Aita, Vladimír Talacko, txekiar jatorrikoa da eta ama Nataotingo atabaskar jatorrizko kanadarra da. Oso gazterik genero-disforia izan zuen. 14 urterekin genero-trantsizioa hasi eta 19 urterekin amaitu zuen, sexua berriz esleitzeko ebakuntza pasa ondoren.
Miss Unibertso Kanada
2010ean emakume transgenero eta transexualentzako Miss International Queen lehiaketan parte hartu ondoren, Talackovak 2012ko Miss Unibertso Kanada lehiaketan izena eman zuen. Nahiz eta Talackova 65 lehiakideetako bat izateko aukeratu, antolakuntzak Talackova kanporatu zuen gizon jaio izanagatik, lehiaketaren araudiak emakume jaiotako lehiakideak eskatzen zituela argudiatuz.
Talackova Gloria Allred abokatuarekin haremanetan jarri zen eta biek lehiaketaren antolatzaileei aurre egin zieten, baita Donald Trumpi ere, Miss Unibertso lehiaketaren jabe gisa. Auzia auzitegietara iritsi aurretik, antolakuntzak atzera egin zuen eta Talackovari parte hartzen utzi zion.
Butwal
Butwal (nepaleraz बुटवल) Nepalgo Lumbini Guneko hiriburua da. 75.384 biztanle ditu.
Jenna Talackova
Miss Unibertso Kanada
Lehiaketa 2012ko maiatzaren 19an ospatu zuen eta 12 lehiakide onenen artean bukatu zuen.
Gudea
Gudea (sumerieraz: 𒅗𒌣𒀀) Lagasheko agintaria (ensia) izan zen K.a. 2144-2124 bitartean.
Butwal
Geografia
Siwalik mendien oinean eta Terai lautadaren iparraldeko mugan kokaturik dago, Katmandutik 220 kilometrotara.
Gudea
Sumerko zibilizazio berriko gune nagusi egin zen Lagash. Bertako agintariek, Akadiar Inperioan, sekula ez zioten beren buruari errege titulua eman, baizik eta ensi edo gobernari. Gudeak hamabost eta hogei urte bitartean gobernatu zuen Lagash. Tenpluak eta jauregiak eraiki zituen, eta bere erretratuen sail handia utzi digu. Arroka bolkanikoetan, diorita urdinean edo dolerita beltzean, zizelkaturiko 30 irudi baino gehiago daude. Beti, monje gisa jantzia agertzen da, kaunakesarekin, soinburuak estali gabe eta eskuak elkartuta dituela, otoitz egiteko moduan. Maiestate lasai eta grina erlijioso biziaren inpresioa eragiten dute. Haren garaian, bakearen onurez eta oparotasun paregabekoaz gozatu ahal izan zituen Lagashek.
Butwal
Historia
Historian zehar Butwal indiar eta nepaldarrak elkartu dituen merkatal hiria izan da. 1814 eta 1816 artean Ekialdeko Indietako Britainiar Konpainiak Nepalgo gurkhekin izandako gerran toki garrantzitsua izan zen, britainiarrek Terai eskualdea hartu baitzuten eta nepaldarrentzat hil hala bizikoa gertatu zen hiria defendatzea, Katmandurako atea baitzen.
1968an Siddhartha errepideak Pokhararekin lotu zuen eta 1990an Mahendra errepideak Terai guztiarekin lotzean Butwal azkar hasi zen garatzen eta handitzen.
1932an Sivapithecus hominidoaren aztarnak aurkitu zituzten Tanau ibaian. 10 milioi urte omen dituzte.
Erlijioa
Hindua da nagusiki, baina musulmanak ere badaude.
Hezkuntza
Katmanduren ondoren Butwal da herrialdeko hezkuntza zentru nagusia. Hiriburuko Tribhuvan Universityri elkarturiko eta bestetik Pokhara Universityri elkarturiko fakultateak ditu.
Savignac (Aveyron)
Biztanleria
2007an Savignac udalerrian erroldatutako biztanleak 602 ziren. Familiak 246 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 44 bakarrik bizi ziren emakumeak), 71 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 83 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 305 etxebizitza zeuden, 249 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 31 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 302 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 249 etxebizitza nagusietatik 218 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 38 etxek hiru zituzten, 76 etxek lau zituzten eta 127 etxek bost zituzten. 208 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 136 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 375 ziren, horien artean 284 aktiboak ziren eta 91 inaktiboak ziren. 284 pertsona aktiboetatik 273 lanean zeuden (144 gizon eta 129 emakume) eta 11 langabezian zeuden (3 gizon eta 8 emakume). 91 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Savignac udalerrian 247 unitate fiskal zeuden, 622,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.935 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 33 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 2 zurginak, 2 iturginak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Savignac udalerrian 22 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.092 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dolerita
Dolerita kolore ilun ertaineko eta testura fineko arrokak izendatzeko erabiltzen den hitza da, bere bikorraren fintasunagatik, gabro edo diorita diren jakin ezin daitekeena.
Doleritazko geruza fin bat dago itsasoko lurrazpian. Basaltoaren azpian, arroka bolkaniko honetazko geruza bat dago.
Murina huttoni
Murina huttoni Murina generoko animalia da. Chiropteraren barruko Murininae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago
Poxpolin (argipena)
Poxpolin izenak adiera zenbait ditu:
Osteocephalus oophagus
Osteocephalus oophagus Osteocephalus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
My Family (filma)
My Family - Mi Familia (euskaraz Nire Familia) 1995eko Gregory Nava estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako drama film independiente bat da. Kaliforniako mexikar estatubatuar familia baten istorioa belaunaldiz-belaunaldi azaltzen du.
1995eko Donostiako Zinemaldian lehiatu eta OCIC Saria irabazi zuen. Filmaren zatirik handiena ingelesez eta gaztelaniazko azpitituluekin egin zen, halere familiako senideek euren artean gaztelaniaz bakarrik mintzatzen diren zatiak ere badaude.
Argumentua
Mexikotik etorritako jatorriko apaleko etorkin bat buru duen Los Angeles hiriko mexikar-estatubatuar familia baten hiru belaunaldietako istoria eta bizitzan agertzen dira. Familiarekin batera hiria bera ere handituz eta gaur egun den megapolian bilakatuz joango da, bitartean senideek estatubatuar gizartean integratu eta oparotasunaren amerikar ametsa delakoa lortzen saiatuko dira.
Itsasontzi baten (abestia)
Itsasontzi baten Kaxiano lizartzar musikariaren abestia da. Izen bereko Itsasontzi baten izeneko diskoan kaleratu zen.
Murina hilgendorfi
Murina hilgendorfi Murina generoko animalia da. Chiropteraren barruko Murininae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago
Bythites fuscus
Bythites fuscus Bythites generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Orenburg
Orenburg (Оренбург), 1938-1957 bitartean Txkalov (Чкалов) deitua, Errusiako hiria da, herrialdearen mendebaldean dagoen Orenburg oblastaren hiriburua. Ural eta Sakmara ibaien bilgunean dago. 2010ean 548.331 biztanle zituen.
Geografia
Orenburg Errusiako hegoaldean dago, Moskutik 1.468 km inguru hego-ekialderantz. Kontinentearteko hiria da; Europako eta Asiako lurrak ditu, Ural ibaiaren ertz bien gainean eraikita dagoenez: hiriaren zati handiena Europako partean dago, ibaiaren iparraldeko ertzean, baina auzo bat ibaiaz haraindi dago, Asian.
Historia
Errusiar Inperioa 1734. urtean hasi zen gotorleku-hiri bat eraikitzeko asmotan, hegoaldeko Uralen lurraldean, Orenburg izena ipinita. Hasieran, kolonia bat egin zuten Ural eta Or ibaiek bat egiten duten lekuan ("Or-ko gotorlekua" da izenaren jatorrizko esanahia); 1739. urtean izena aldatu zioten, eta Orsk izan zen izen berria. Beste Orenburg bat egiteko ahaleginak kale egin zuen 1741. urtean, eta gaur egungoaren aurrekaria 1743. urtean kokatu zuten oraingo lekuan, aurrerakada militarrerako kokagune garrantzitsu bihurtuz aurrerantzean.
Hiria Orenburg-ko kosakoen gunea izan zen; gerora, Erdialdeko Asia Errusiar Inperioaren menpe geratu zenean, merkataritza- eta garraio-gune nagusi bihurtu zen Orenburg, batez ere trenbide-sarearen ibilbideak bertan lotunea zuelako, Erdialdeko Asiako eta Siberiako bidean.
1938-1957 urte bitartean hiriaren izena Txkalov izan zen, Valeri Txkalov proba-pilotuaren omenez.
Orgasmic Toothpics
Orgasmic Toothpics Hondarribiko hardcore musika taldea da.
Ikastoletako ereserkia
Ikastoletako ereserkia euskararen eta ikastolen alde Telesforo Monzónek sortutako ereserkia da. Bertsio ezagunena Pantxoa eta Peiok abesturikoa da, baina beste hainbat bertsio ere badira.
Abestiaren hitzak
Zatirik ospetsuenetariko bat besterik ez dugu aipatuko, Monzónek sorturiko hitzak oraindik egile eskubideen pean daudelako: Frantzian sortu zituen, Frantziako legean egile eskubideak egilea hiltzen denetik 70 urteko indarraldia du, eta Monzón 1981ean hil zen.
Sint-Niklaas
Sint-Niklaas (nederlanderaz ahoskatua) Belgikako iparraldeko hiria, Flandrian. Ekialdeko Flandriako hiri honek 81.853 biztanle zituen (2012).
Sint-Niklaas hiriaz gain, udalerriak Belsele, Nieuwkerken-Waas eta Sinaai herriak ere baditu. Waasland eskualdeko hiriburu eta hiri nagusia da.
Troyes
Troyes (frantsesez ahoskatua) Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2007an 61.823 biztanle zituen.
Historia
Augustobona izena zuen erromatarren garaian. XII.-XIV. mendeetan oparotasun handia izan zuen (Champagneko sei azoketatik bi egin ziren han). Luis X.ak flandriar merkatariak azokara joateko ezarri zuen debekuak eta Ehun Urteko Gerrak moteldu zuten hiriko hazkundea. Joan Beldur Gabearen hiriburua izan zen, 1418. urtean Parisa joan zen arte.
1787. urtean Parisko parlamentua ezarri zuten bertan; XIX. mendean zehar oparotasun aldi berri bat izan zuen ehungintzari eta alsaziar etorkinei esker.
Biztanleria
2007an Troyes udalerrian erroldatutako biztanleak 61.823 ziren. Familiak 30.142 ziren, horien artean 15.340 pertsona bakarrekoak ziren (6.420 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8.920 bakarrik bizi ziren emakumeak), 6.278 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 5.256 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 3.268 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
Industria (bizikletagintza, ehungintza, tresneria elektrikoa eta mekanikoa) da ekonomia jarduera nagusia. 2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 41.493 ziren, horien artean 28.843 aktiboak ziren eta 12.650 inaktiboak ziren. 28.843 pertsona aktiboetatik 23.536 lanean zeuden (12.249 gizon eta 11.287 emakume) eta 5.307 langabezian zeuden (2.608 gizon eta 2.699 emakume). 12.650 pertsona inaktiboetatik 2.825 erretiraturik zeuden, 5.215 ikasten zeuden eta 4.610 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Troyes udalerrian 27.832 unitate fiskal zeuden, 54.880 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.956 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3.416 komertzioetatik, 42 erauzte enpresak ziren, 61 janari enpresak ziren, 1 coque eta refinazio enpresa zen, 11 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 118 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 198 eraikuntza enpresak ziren, 852 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 86 garraio enpresak ziren, 272 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 84 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 233 finantziazio enpresak ziren, 174 higiezinen enpresak ziren, 515 zerbitzu enpresak ziren, 511 administrazio publikoko enpresak ziren eta 258 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 679 zerbitzu publikoetatik, 2 poliziaren kasernak ziren, 6 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoak, 6 lan bilaketa bulegoak, 1 jendarmeria, 6 posta bulegoak, 50 banku bulegoak, 6 funerarioak, 39 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 9 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 5 ibilgailuen alokairu bulegoak, 18 autoeskolak, 19 igeltseroak, 31 margolariak, 20 zurginak, 41 iturginak, 26 argiketariak, 14 eraikuntza enpresak, 92 ile apaindegiak, 7 albaitariak, 27 aldi baterako lan enpresak, 173 jatetxeak, 45 higiezinen agentziak, 16 tintoreriak eta 20 apaindegiak.
2009an zeuden 393 establezimendu komertzialetatik, 12 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 6 120 m2 baino gehiagoko dendak, 26 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 52 okindegiak, 31 harategiak, 2 kongelatu-dendak, 2 arrandegiak, 27 liburu dendak, 95 arropa dendak, 22 etxerako tresna dendak, 26 zapata-dendak, 12 elektrotresna dendak, 17 altzari dendak, 11 kirol-dendak, 6 drogeria, 20 lurrin-dendak, 10 bitxi-dendak eta 15 lore-dendak ziren.
2000. urtean Troyes udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 279 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 3 tratamendu laburretarako ospitale, 2 iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, 7 psikiatriko, urgentzia zentro 1 bat, 2 amatasun-klinika, 4 osasun-zentro, 28 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 22 haur-eskola eta 26 lehen-hezkuntzako eskola zeuden. Troyes udalerrian 9 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 8 hezkuntza orokorreko lizeo eta 8 lizeo teknologiko.Bigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 3.736 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 4.770 eta lizeo teknologikoetan 2.659.
Troyes udalerrian 6 goi-mailako hezkuntza ez-unibertsitarioko zentroak zeuden, horietatik2 osasun-formakuntzako zentroak, 3 komertziokoak eta 1 bestelako formakuntza zentroa.7 Unibertsitate zentroak zeuden, horietatik 2 Unibertsitate mailako formakuntza eta ikerketa unitateak ziren, 3 unibertsitate-institutuak eta 2 bestelako goi-mailako ikasketa zentroak ziren.
Ondarea
Hiri zaharra da, eta garai askotako monumentuak gorde ditu. Aipagarriak dira Luis XIII.aren estiloan eginiko udaletxea, Saint-Pierre-et-Saint-Paul katedral gotikoa, XIV., XV. eta XVI. mendeetako elizak, Troyes eta Champagneko museoa biltzen duen 1550. urteko Vauluisant jauregia eta Saint-Loup abadia zaharreko liburutegia.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Chlorostilbon russatus
Chlorostilbon russatus Chlorostilbon generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
Desamortizazioa Espainian
Desamortizazioa izan zen Espainiako gobernu liberalek, XVIII. mendearen bukaeratik aurrera, herrien eta Elizako instituzioen esku zeuden lur, eraikuntza eta ondasun hilak merkatu arruntera igarotzeko abiarazi zuten bidea. Neurri horien helburua bitarikoa zen: Espainiako estatuan Elizaren, lurjabe handien eta herrien sail eta eremu handiak esku pribatuetan uztea; eta, irizpide berriek zioten bezala, nekazaritza bizkortzea, alde batetik, eta, Ameriketako eta estatu barneko gerren ondorioz, behea jota zegoen estatuko kutxa diruz hornitzea, bestetik. Oro har, helburu horiek erdizka baizik ez ziren lortu, lurren jabetza eskuz aldatuagatik Espainiako nekazarien egoera ez baitzen askorik aldatu, Estatuak diru-iturri erosoa lortu bazuen ere. Desamortizazioak Hego Euskal Herrian ere eragin handia izan zuen, prozesuak hemen guztiz ezaugarri bereziak izan zituen arren.
XIX. mende osoan zehar hedatu zen desamortizazio-prozesuak bi garai nagusi ezagutu zituen Espainiako estatuan. Lehena, 1837an Mendizabal (jaiotzez, Juan Alvarez Mendez, Mendizabal deitua) ministro liberalak elizaren ondasunak besteren eskuetara igarotzeko eman zuen legearen ondotik etorri zen, eta salmentak Lehen Karlistaldia bukatu ostean (1843-1847) egin ziren, batez ere. 1851. urtean Elizaren eta Estatuaren arteko akordioa izenpetu arte egon zen indarrean Mendizabalen dekretu hori. Bigarrena, Pascual Madoz ministro nafarrak 1855ean herrien eta erresumako instituzioen esku zeuden ondasunak esku pribatuetara igarotzeko aldarrikatu zuen legearen ondoren gauzatu zen, eta salmenta gehienak 1860ko hamarkadan egin ziren, 1868ra arte. Bi lege horiek, ordea, Manuel Godoy ministroaren 1798ko legea zuten oinarri.
Godoyren desamortizazioak garrantzi handia izan zuen Hego Euskal Herrian, era apalagoan ezarri zen arren. Herri askotako eliz ondasunak, parrokia bakoitzaren mendean zeudenak batez ere, esku pribatuetara igaro ziren 1798-1799an. Mendizabalen desamortizazioa garrantzitsua izan arren, modu guztiz desberdinean gauzatu zen Hego Euskal Herrian, karlisten eta liberalen arteko gerra zela medio. 1837an abiarazi zen prozesu hark erlijio-ordenen ondasunak zituen batez ere helburu, eta foruzale euskaldunak haren aurka altxatu ziren, elizaren jabetza ez ezik herri-ondasunak ere arriskuan ikusi zituztelako. XIX. mendera arte, Erregimen Zaharrean, udalek ezin zituzten beren lurrak eta ondasunak saldu edo eskuz aldatu, eta Madozen desamortizazioak sendotu eta gauzatu nahi izan zuen XVIII. mende-bukaeratik aurrera hasitako liberalizazioa. Estatua herri-erakundeen ondasunen jabe egin zen, herri-lurrena izan ezik, eta salmenta guztien % 20 jaso zuen; gainerakoa udalarentzat gelditu zen. Saldu ez ziren ondasunak beretzat gorde zituen Estatuak. Desamortizazioak, Erregimen Zaharreko jabetza-moldeak astintzeaz gainera, kinka larrian utzi zituen Euskal Herriko foruak. Ordura arte zerga eta errenta txikiak ordainduz herri-lurrak erabiltzen zituzten laborariek ez zituzten neurri haiek onartu, eta hori izan zen, besteak beste, nekazari euskaldun gehienak liberalen aurka altxatzeko arrazoietako bat. Bestalde, nekazaritza-mundura halako aurrerapenik ez ekartzeaz gainera, desamortizazioak burgesia berri baten hazkundea bideratu zuen: ondasun haien erosle asko eta asko lanbide liberaletan ziharduten pertsonak izan ziren.
Hegoaldeko India
Hegoaldeko Indiako indiar azpikontinentearen eta Indiako estatuaren hegoaldeak osatzen du. Andhra Pradesh, Karnataka, Kerala, Tamil Nadu eta Telanganako indiar estatuak hartzen ditu bere baitan, baita Lakshadweep eta Puducherry batasunaren lurraldeak ere.
Deskribapena
Indiako azaleraren %19,31 (635.000 km2) eta biztanleen %20. Dekango goi-ordokiaren hegoaldea dago bere baitan, Bengala badiak mugatzen du ekialdean, Arabiako itsasoak mendebaldean eta Indiako ozeanoak hegoaldean. Eskualdeko geografia anitza, baina erdigunea goi-ordoki batek hartzen du, Ekialdeko Ghat eta Mendebaldeko Ghat mendizerrek mugatrua. Bere ibaia nagusiak dira Godavari, Krishna, Kaveri, Tungabhadra, Periyar, Bharathappuzha, Pamba, Thamirabarani, Palar eta Vaigai. Indiako hegoaldeko biztanle gehienek hizkuntza drabidiko nagusietako bat hitz egiten dute: Telugu, Tamil, Kannada eta Malabarera. Estatu eta lurralde batzuetan hizkuntza minoritarioaek estatusa dyte: Telanganako urdua eta Puducherry-ko frantsesa. Hizkuntza horiez gain, komunikazio ofizialetarako erabiltzen da ingelesa, eta kartel publiko gehienetan ere agerikoa da.
Historian zehar, zenbait erresuma dinastiko Indiako azpikontinentean zehar. Asiako hego-ekialdean izandako konkista musulmanek eragina izan zuten eskualde horietako historian eta kulturan. Indiako hegoaldean ezarritako dinastia nagusien artean daude Txerak, Txolak, Pandya, Pallavas, Satavahana, Chalukyas, Rashtrakutas, Bahmani, Dekkango sultanerriak eta beste batzuk. Indiako azken estatu subiraia, Hyderabad estatua, Nizamek gobernatua, eskualdean iraun zuen 20. mendera arte.
Kaxmirera
Kaxmirera (कॉशुर, کٲشُر, Koshur) Kaxmirren hitz egiten den hizkuntza da.
Kaxmirera ama hizkuntzatzat dutenek gehienetan bigarren hizkuntza urdu dute, nahiz eta hindi eta punjabierazko hiztunak ere izan.
Protentomidae
Protentomidae Proturaren barruko familia bat da. Bere barruan 6 genero ezberdintzen dira:
Islamiar Talde Armatua
Islamiar Talde Armatua, frantsesez Group Islamique Armé (GIA), Aljeriako islamiar talde armatu aktiboena da.
1993ko udaberrian egin zituen lehen ekintzak. Taldearen helburu nagusia Aljeriako judu, kristau eta sinesgabe guztiak desagerraraztea da. GIAko kideak gerra santua egiten ari dira, eta egungo gobernua aginpidetik kentzea lortu arte ez dutela etsiko diote.
GIAri buruzko informazioa, baina, nahasia eta urria da, GIA ez baita talde aspaldi sortua, eta Aljeriako informazioa herrialde hartako egoera politiko nahasiak desitxuratua iristen baita atzerrira. Djamel Zitouni, Abu Aberrahman Amin deitua, hartzen da GIAko buruzagitzat.
1992-1997 bitartean, Aljerian, indarkeriazko ekintzetan, 60.000 pertsona inguru hil direla uste da: epaileak, kazetariak, intelektualak, segurtasun-guardiak, militante islamiarrak, atzerritarrak, eta milaka herritar. GIAren erasoen eta gobernuaren zapalkuntzaren ondorioz, batzuetan ez da erraza jakitea zein izan den ekintza jakin baten erantzulea.
GIA taldea 1992an sortu zen, Aljeriako gobernuak, militar laikoen gidaritzapean, FIS (Front Islamique du Salut) alderdi fundamentalistak irabazitako hauteskundeak baliogabetu eta FIS bera legez kanpoko erakundetzat izendatu ondoren. Gobernuak FISek GIA laguntzen duela dioen arren, FISeko buruzagiek (preso edo erbesteraturik) GIAren bortxakeria salatu dute, eta GIAk heriotza-mehatxua egin die herrialdearentzat irtenbide politikoa bilatzen ari diren FISeko kideei.
GIAren sortzailea "afganiar" talde bat izan zen. Hala deitzen diete Aljerian 1980ko hamarraldian sobietarren aurkako borrokan Afganistango islamiar fundamentalistei lagundu zietenei. 1992. urtean hildako gehienak segurtasun-guardiak eta militarrak izan ziren. 1993an, baina, indarkeria herritar arrunten aurka ere erabili zen, eta bai GIAk bai gobernuaren segurtasun-indarrek zibil asko bahitu eta hilarazi zituzten. Militarren diktadura bakartzeko eta petrolioaren ekoizpena geldiarazteko asmoz, 1993ko irailean GIAk atzerritar guztiak mehatxatu zituen, herrialdetik irteten ez baziren hil egingo zituela esanez. Abenduaren 14an indarretxe bateko hamalau langile bosniar eta kroaziar izan ziren GIAren erasoaren lehen biktimak. Geroztik beste ehun eta gehiago atzerritar hil zituen.
GIAren ustean Frantzia da Aljeriako erregimenaren zutabe eta euskarri nagusia. Horregatik, 1994ko abenduaren 24an, GIAko kideek Air France konpainiako hegazkin bat bahitu zuten, hura Paris gainean leherrarazteko asmoz. Hiru bidaiari hil zituzten, Marseillan parakaidistek zelata jarri eta bahitzaileak hil baino lehen. Hurrengo udan hamar lagun baino gehiago hil ziren GIAk Frantzian egindako ekintzetan; besteak beste, bonbak leherrarazi zituzten Parisko metroan. Aljerian, bien bitartean, bortxakeria eta indarkeria handituz zihoan, bai alde batetik bai bestetik. 1995eko azaroko lehendakaritzarako hauteskundeetan, GIA boto-emaileak hiltzen ahalegindu zen. Nolanahi ere, aljeriarrek karguan berretsi zuten lehendakaria. 1996an gobernuak armaz hornitu zituen herritarrak beren burua babesteko, baina horrekin herritarrak tartean sartzea besterik ez zuen lortu. 1997ko abuztutik urrira bitartean 1.500 zibil baino gehiago hil zituzten, Aljerko hegoaldeko herri eta hirietan gehienak. Gobernuak GIAri leporatu zion sarraskia, baina soldaduek ez zuten ezer egin hilkintza eragozteko.
Bretagne (Belfort Herrialdea)
Bretagne Frantziako udalerri bat da, Belfort Herrialdea departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bretagne udalerrian erroldatutako biztanleak 246 ziren. Familiak 104 ziren, horien artean 26 pertsona bakarrekoak ziren (9 bakarrik bizi ziren gizonak eta 17 bakarrik bizi ziren emakumeak), 26 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 43 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 9 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Bretagne udalerrian 95 unitate fiskal zeuden, 232 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.505 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bythites gerdae
Bythites gerdae Bythites generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Zartako
Zartako Bilbo n (Euskal Herria) jaiotako Hardcore Oi! taldea da. Bost taldekidez osatua dago: Unai, Gaizka, Portu, Soplibeta Aritz eta haien eraginak rapa hardcore-a psycho-a, punk-rock a, Oi!-a eta abar dira.
Biografia
Haien ibilbidea Bilbo n hasi zen 2002an New-York eko hardcor raren, Old School-aren eta Oi! musikaren eragina jasoz eta beraien bizitzari musika jartzearen asmo bakarrez. 2004ean lau abestiko demo bat grabatu zuten (Zartako Oi! (2004)) interneten eta ahoz aho arrakasta handia izan zuena eta horrek Bilbo tik kanpo jotzea ahalegindu zien. 2005ean lokalean sartu ziren haien hurrengo maketa osatuko zuten abestiak konposatzeko, "Ohorea eta Harrotasuna (2005)" izenez izango zuena, Tala estudioetan grabatua eta "Producciones Suburbanas de Madrid" zigilu independientearen bidez argitaratua.
Ordurako, taldeak hainbat musika bilduma nazional eta internazionaletan parte hartu zuen jada. 2008ko urtarrilean taldea berriro ere sartzen da lokalean haien bigarren albuma konposatuko zuten abestiak konposatzeko: "Sangre por Sangre (2008)". Ekainean grabatu egin zuten azkenean Amoroto ko Musikorta estudioan, leku ezaguna hainbat punk eta rock talde pasa baitira handikan grabatzeko. Diskaren izena Carlos Palominorengatik da, Madril en faxistek hil zuten hamasei urteko gazte antifaxista, eta musikalki taldeak bere ildoan jarraitzen du: Hitz gudariak kritikaz beteak, doinu bortitzak eta melodia zailagoak. Diskoa kalera atera zen MM CREWren eskutik Espainia n eta Red Star 73ren eskutik Alemania n.
Jada 2010ean zuzeneko diska bat atera zuten, "Primero Nosotros" izenarekin.
Osteocephalus pearsoni
Osteocephalus pearsoni Osteocephalus generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Esku-lehorgailu
Esku-lehorgailua komun publikoetan dagoen tresna elektriko bat da, eskuak lehortzeko erabiltzen dena. Normalki gune publikoetan kokatzen dira, eta ez dira etxe-tresna ohikoa. Batzuek botoi bat dute pizteko, edo sentsore infragorri bat, mugimenduarekin automatikoki pizten duena. Berogailu baten sistema bera erabiltzen du, aire beroa botaz eskuak lehortzeko.
Paperaren xahuketa ekiditen dute eta, elektrizitatea kontsumitzen duten arren, ingurumenarentzat hobeak direla kontsideratu ohi da.
Xianbei
Xianbeiak (txineraz: 鮮卑; mongolieraz: Syanbi edo Sümbe; tibeteraz: Sümbe) gaur egungo Mongolia ekialdean, Barne Mongolian eta Txinako ipar-ekialdean bizi zen herri mongol nomada bat izan ziren.
Can You Ever Forgive Me?
Can You Ever Forgive Me? 2018ko Marielle Heller estatubatuar zinema zuzendariaren film biografikoa da. Lee Israel idazlearen izen bereko autobiografian oinarritzen da. Melissa McCarthy eta Richard E. Grant aktoreek antzeztu zuten.
Xianbei
Txinako testu historikoek diotenez, xianbeiak donghu izeneko jende multzoaren ondorengoak ziren. Antropologo txinatar eta errusiar modernoen arabera, ipar-ekialdeko Asian bizi zen populazio mongoloide bat zen. Sima Qian historialariak zioen donghuak Barne Mongolian bizi zirela K.a. 699-632 urteetan. Lehenagoko aipamenak ere badaude, hainbat dokumentutan agertu baita Shang dinastiaren sasoian ere (K.a. 1600–1046) aktibo zirela.
Ahumadako dukea kalea (Iruñea)
Ahumadako dukea kalea Nafarroako hiriburua den Iruñeko Alde Zaharreko kale bat da. Berez, Alde Zaharra eta Iruñeko Bigarren Zabalgunearen muga egiten du.
Xianbei
Mongolian eta inguruetan beste talde batzuk izan zituzten antzeko ohiturak zituzten xianbeiak. Xamanismoa praktikatzen zuten, artzain nomadak ziren, yurtak erabiltzen zituzten bizitzeko, kumisa edaten zuten, eta naturari eta gerrari lotutako kirolak egiten zituzten: zaldien lasterketak, arkularitza, mongoliar borroka, etab.
Can You Ever Forgive Me?
Tellurideko Zinemaldian estreinatu zen 2018ko irailaren 1ean.
Ahumadako dukea kalea (Iruñea)
Izena
Izena Francisco Javier Girón (1803-1869), Ahumadako II. dukea, iruindar markes eta militarraren omenez darama.
Xianbei
Xianbeien hizkuntzari eta lotura etnikoei buruzko hainbat hipotesi daude:
Ahumadako dukea kalea (Iruñea)
Kokalekua
Telefonicako bihurgunean hasten da, bertan Estafeta kalea, Joanes Albretekoa kalea, Labriteko jaitsiera, Amaia kalea eta Nafarroako Gorteak kalearekin bat egiten du, eta bihurgunea eginez Karlos III.a etorbidean amaitzen da.
Melendi
Ramon Melendi Espina, Melendi izen artistikoarekin ezaguna (Oviedo, 1979ko urtarrilaren 21a - ) Espainiako abeslaria da. 3.000.000 disko baino gehiago saldu ditu bere karreran. Bere espezialitateak musikan, rocka, popa eta, duela urte batzuk, rumba izan dira.
Ahumadako dukea kalea (Iruñea)
Kokalekua
Bihurgunean Espoz Mina kalea elkartzen zaio.
Melendi
Bizitza
Melendi familia asturiar batean jaio zen, bere gurasoak Loli Espina eta Gonzalo Melendi ziren eta bere arreba Sonia Melendi, zeinekin harreman estua duen.
Ahumadako dukea kalea (Iruñea)
Ondarea
Kale honen inguruan eraikin eta leku nabarmen hauek daude:
Melendi
Bizitza
Gaztetan, IES Leopoldo Alas “Clarin”en ikasi zuen, Oviedon. Fernando Alonso Formula 1eko pilotua ezagutu zuen eta abesti bat egin zuen bere omenez, El Nano deiturikoa.
Bere karrera 2001ean hasi zen, eta hasiera taldean egitea erabaki zuen “El bosque de Sherwood” izeneko taldearekin.
2003an bere lehen liburua idatzi zuen, Sin noticias de Holanda eta honekin platinozko 4 disko irabazi zituen. Urte bereko abenduan, diskoaren bildumazaleentzako edizio berria ateratzen du, bi abesti berrirekin, Asturias eta Moratalá.
2004an Con la luna llena abestia aukeratua da Espainiako buelta ziklistarako eta urte berean Melendi autatu zuten ‘Abeslari errebelazioa’. Gauza hauek harentzako gorakada erraldoia izan zen.
2005ean alaba bat izan zuen, Carlota Melendi Ibañez. Lehen aldiz aita izateagatik, merkatura, bere bigarren diskoa igo zuen Que el cielo espere sentao.
2007a n epairen aurrean jesarri zen hegazkin batean liskarraldi bat sortzeagatik Madril-Mexiko hegaldi batean.