cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bilboko Santa Vera Cruzeko kofradia
Historia
Hasieran kofradia hau Joan Santuen elizaren historiarekin lotuta dago. 1767an jesuita bota zituztenean, Bilboko Udalak orduko San Andres Ikastetxea jazo zuen. Klaustroa ospitale bihurtu eta eliza publiko bilakatu zen. 1769an egun Atxuri eta orduan Ibeni izeneko errebaletik Joan Santuen (San Joan Bataiatzailea eta San Joan Ebanjelaria) parrokia ekarri zuen, horrela "Vera Cruz" izeneko kofradia historikoaren egoitza ere bilakatu zen.
Kofradia honek ondare artistiko aberatsa du, tartean paso asko, hamahiru, polikromatuak; paso horien egileak izen handiko irudigileak izan ziren, bai Gaztela eta Andaluziakoak, Juan de Mesa eta Raimundo Capuz baita Euskal Herrikoak ere, Jose Larrea Etxaniz.
Beaghmoreko harrespilak
Beaghmoreko harrespilak Ipar Irlandako Tyroneko konderrian dauden harrespila batzuk dira. Cookstown herritik 11 kilometro iparraldera daude.
Etimologia
Irlanderazko Bheitheach Mhór izenetik etor liteke, "urkien toki zabala" esan nahi du. Honek adierazten du urki basoa zela nagusi Neolito garaian eremua soildu aurretik.
Egitura
Zazpi harrespil zirkular aurkitu dira. Hauetaz gain zirkuluak tangentzialki ukitzen dituzten harrizko hamar lerro daude eta hilobien markak izan daitezkeen harrizko hamabi pila ere bai.
Zirkuluek 10-20 metrotako diametroa daukate eta harriak metro erdiko altuerakoak dira. Zirkulu bat ordea berezia da, harriak handiagoak baitira eta zirkuluaren barnean 800 harri aurkitu baitira. Honi "dragoiaren hortzak" izena eman zaio.
Esanahia
Arkeologo batzuek diote erritualak egiteko eremua izango zela, beste batzuek ortziko astroen mugimenduak kalkulatzeko balio zuela. Hiru harri-lerrok eguzkia solstizioan ateratzen den puntua seinalatzen dute eta beste lerro batek ilargia ateratzen dena, hau ere solstizioan. Baina gainontzeko lerro eta zirkuluek ez dute horrelakorik egiten.
Hipoglizemia
Hipoglizemia (edo, gaztelaniaren eraginez, hipogluzemia) odolean normala baino glukosa kopuru txikiagoa izatea da. Odoleko plasma glukosa <70 mg/ml daukagunean gertatzen da. Intsulinaren beharra duten pertsonentzat, hipoglizemiak faktore mugatzailerik garrantsitzuena da. Hipoglizemia arinak eragozpenak sortu ahal ditu, baina hipoglizemiak larriak kalte larriak sortarazi ahal dio diabetesa duen pertsonari.
Kausak
Eguneko edozein unetan gerta daiteke, baino gehienbat otorduen aurretik gertatzen da.
Adierazpen klinikoak
Sintomak 2 multzotan banatzen dira: sintoma adrenergikoak (adrenalina eta noradrenalinaren ekintzaren ondorioz sortuak) eta nerbio sistema zentraleko sintomak.
Maneiua
Hipoglizemia larrian (diabetesa duen pertsonak beste norbaiten laguntza behar duenean eta ezin da tratatua izan ahozko karbohidratoekin nahasmendua edo koma direla eta), glukagoi injekzioa jarri subkutaneo edo intramuskular bidetik (glukogenolisia sortuz) edo dextrosa %50 (20-50ml) zain-bidetik.
Santa Colomba de Curueño
Santa Colomba de Curueño Leongo Herriko udalerri bat da, Leongo probintzian kokatuta. eskualdean dago, itsas mailatik metrora, eta -ko azalera hartzen du.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 570 biztanle zituen. biztanle zituen.
Elena Pérez
Elena Pérez Pérez (Ermua, Bizkaia, 1968ko martxoaren 10a - ibidem 2021eko maiatzaren 7a) txistularia izan zen, Eibarko Usartza Txistulari Taldeko zuzendaria.
Biografia
Ermuko San Lorenzo auzoan jaio zen baina txikitatik izan zuen lotura estua Eibarrekin. Txistuaren munduan 7 urte inguru zituela hasi zen  Amalur dantza-taldean. Eibarko kontserbatorioan egin zituen lehengo musika-ikasketak, Donostiako kontserbatorioan jarraitu eta bertan amaitu zituen 1989an. Jose Ignacio Ansorena katedradunarekin bukatu zuen txistu-karrera, aitortza gorenarekin. Biolontxelo eta zeharkako txirula-ikastaroak ere egin zituen.
Musikari ibilbidea
Gaztetatik hartu zuen parte  Eibarko txistulari talde batean, eta 80ko hamarkadaren erdialdetik aurrera Eibarko Txistulari Bandako kide izan zen (geroago Usartza Txistulari Taldea izena hartu zuena). Bere bizitza musika irakaskuntzan eman zuen, hainbat ikastetxetan, zein musika eskoletan irakasle arituz (Eibar, Ermua, Bergara, Soraluze, Gasteiz, Mutriku…). Herri mailako eta Euskal Herriko hainbat txistulari -lehiaketatan parte hartu zuen, banaka zein taldeka, baita zenbait sari eta errekonozimendu lortu ere. Bilboko Udal Bandan ere hainbat aldiz parte hartu du.
Eibarrren hainbat txistu kontzertu antolatu eta zuzendu zituen. Kontzertuotan berrikuntzak txertatzen ere saiatu zen, betikoari eutsiz baina aire berriak eta musika tresna anitz gehituz.
Heriotza
Gaixotasun luze bat jasan ondoren hil zen 2021eko maiatzaren 7an, 53 urte zituela.
Celorico de Basto
Celorico de Basto Portugalgo Bragako barrutian dagoen udalerria da. 2006ko erroldaren arabera, herriak 19.986 biztanle ditu.
Saint-Denis (Gard)
Saint-Denis Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 180 etxebizitza zeuden, 105 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 63 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 146 etxeak ziren eta 31 apartamentuak ziren. 105 etxebizitza nagusietatik 79 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 80 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 51 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 46 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 147 ziren, horien artean 99 aktiboak ziren eta 48 inaktiboak ziren. 99 pertsona aktiboetatik 88 lanean zeuden (46 gizon eta 42 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 48 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Denis udalerrian 112 unitate fiskal zeuden, 244 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.405,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 5 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina eta 2 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Saint-Denis udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 180 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bautiran
Bautiran Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Beautiran udalerrian erroldatutako biztanleak 2.125 ziren. Familiak 768 ziren, horien artean 148 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 104 bakarrik bizi ziren emakumeak), 244 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 312 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 64 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 838 etxebizitza zeuden, 799 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 807 etxeak ziren eta 26 apartamentuak ziren. 799 etxebizitza nagusietatik 623 bere jabearen bizilekua ziren, 154 alokairuan okupaturik zeuden eta 22 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 22 etxek bi zituzten, 100 etxek hiru zituzten, 270 etxek lau zituzten eta 405 etxek bost zituzten. 622 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 304 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 426 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.420 ziren, horien artean 1.073 aktiboak ziren eta 347 inaktiboak ziren. 1.073 pertsona aktiboetatik 992 lanean zeuden (514 gizon eta 478 emakume) eta 81 langabezian zeuden (32 gizon eta 49 emakume). 347 pertsona inaktiboetatik 114 erretiraturik zeuden, 141 ikasten zeuden eta 92 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Beautiran udalerrian 818 unitate fiskal zeuden, 2.162 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.933 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 131 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 4 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 24 eraikuntza enpresak ziren, 31 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 9 finantziazio enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 13 zerbitzu enpresak ziren, 14 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 37 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 4 igeltseroak, 3 margolariak, 5 zurginak, 3 iturginak, 4 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 3 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 2 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 tintoreria.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 brikolaje denda handika, 1 okindegi zen, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Beautiran udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 126 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Heleioporus
Heleioporus anfibio genero bat da, Anura ordenaren barruko Limnodynastidae familian sailkatua.
Salvelinus andriashevi
Salvelinus andriashevi Salvelinus generoko animalia da. Arrainen barruko Salmonidae familian sailkatzen da.
Cantoblanco-Alcobendas burdinbidea
Cantoblanco — Alcobendas burdinbidea Iberiar Penintsulako burdinbide bat da, Cantoblanco–Unibertsitatea eta Alcobendas-San Sebastian de los Reyes geltokiak lotzen ditu.
Burdinbidea 2001eko irailaren 22an inauguratu zen Cantoblanco–Unibertsitatea eta Alcobendas-San Sebastian de los Reyes geltokien artean.
ADIFen arabera, 104 kodea dagokio.
Historia
1970eko hamarkadaz geroztik, Alcobendas eta San Sebastian de los Reyes udalerriek huts egin duten hainbat proiektu ikusi dituzte bi herri horietan trenbidea sartzeko, eta, historikoki, hiribide batek bereizten ditu hiriguneak. 1990eko hamarkadaren amaieran behin betiko onartu zen proiektu bat, Cantoblancoko saihesbidetik abiatzen zen Madril-Burgos burdinbidearen bide elektrifikatu bikoitzeko adar baten bidez udalerria trenbidez hornitzea ahalbidetuko zuena. Adar hau lur gainean zihoan Alcobendasko hirigunearen hasieraraino, non lurpera itzultzen zen Espainiako etorbidera iritsi arte, bi udalerrien banalerroa egiten duena eta hiriguneetatik oso urrun dagoena.
Hala, azkenean, geltokia osatzen duen adarra 2001ean ireki zen jendearentzat, eta Madrilgo Renfe Aldirietako trenen sartu zen. Horrek zuzenean lotzen ditu Madrilgo Unibertsitate Autonomoa, Madrilgo iparraldea, erdialdea eta hego-ekialdea eta Henares korridorea osatzen duten udalerriak.
Emil Nolde
Emil Nolde, jaiotza-izenez Emil Hansen (Nolde, Alemania, 1867ko abuztuaren 7a - Seebüll, 1956ko apirilaren 13a) Alemaniar-Frisiar margolari eta artista grafikoa izan zen.
Biografia
Flensburgeko zur-zizelkarien eskolan ikasi zuen. Suitzako Saint-Gall Arte Ederretako eskolan irakasle izan zen. 1899tik 1900ra Parisen egon zen, eta 1902an Berlinen. 1906az gero, erakusketak egin zituen Die Brücke ("Zubia") taldekoekin; Der Blaue Reiter ("Zaldun urdina") mugimenduko kideekin ere harremanak izan zituen.
Hasieran inpresionismoaren, Gauguinen, Van Goghen eta Daumierren eragina izan zuen, baina pixkanaka-pixkanaka espresionismora jo zuen. Munchen lana eta Munch bera ezagutu zituen, eta haren eragin nabarmena izan zuen. 1909tik aurrera erotismo handiko erlijiozko oso koadro bortitzak margotu zituen, eta eskandalu handia sortu zuen.
1913tik 1915ra Ginea Berrian izan zen, eta hangoen irudiak eta mozorroak margotu zituen, itxuraldatuz eta oso margo biziekin. Nolden grabatuak eta koadroak, oro har, espresionismo alemaniarraren joeraren barruan dira. 1941ean naziek haren koadro gehienak bahitu zituzten. Autobiografia bat idatzi zuen: Das eigene Leben; Jahre der Kämpfe (1934, "Norberaren bizitza; borrokaren urteak"). Koadro nagusiak: "Arrosa gorriak eta horiak" (1907), "Neska gazteak dantzan" (1909), "Kristoren bizia" (1912), "Dantzariak kandelen argipean" (1912), "Irudia eta mozorroa" (1913), "Simeon" (1915), "Ameslariak" (1916).
Pitt konderria (Ipar Carolina)
Pitt konderria (Pitt County) Ipar Carolinako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Greenville da. 2010eko zentsuaren arabera 168,148 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Pitt konderriak 169,599 kilometro koadro ditu. Horietatik 738 ura dira. Beste 168,861 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 99,14 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 168,148 pertsonetatik 105,240 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 9,202 dira. 56,813 beltzak edo afroamerikarrak. 474 amerikar natiboak ziren eta 71 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 2,561 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 290 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 2,699 pertsonek kokatzen zuten.
Barad-Dûr
Barad-Dûr, Tolkienen legendarium ospetsuan agertzen den eraikin bat da. Eraztunen Jauna eleberrian agertzen da, baita, laburki bada ere, Silmarillionen ere. Sauronek Mordorren duen gotorlekua da. Errautsezko Mendien adar batean dago. Azken aliantzaren gerraren ondoren bota zuten, Eguzkiaren Bigarren Aroaren amaieran, Elfoek, baina bere oinarriak ezin izan ziren suntsitu, Eraztun Bakarraren boterearekin finkotuak izan baitziren, eta, eraztuna oraindik existitzen zenez, oinarriek hor jarraitzen zuten. Itzuli ondoren, Sauronek berreraiki egin zuen. Betirako suntsitua izan zen Sauron garaitua izan zenean, Eguzkiaren Hirugarren Aroaren amaieran.
Beti laino beltzen artean bilduta zegoen, eta, soilik une batez, Frodo Zorrozabal eta Samsagaz Gamyi Orodruin mendian gora zihoazela, munduko haizeetan gertatutako aldaketagatik edo Sauronen zalantzengatik, laino hura desagertzean, bi hobbitek, ikusi ahal izan zuten. Eraztuna suntsitua izan ondoren, berriz ikusten dute, baina, oraingoan, suntsitzen ari dela.
Bere izenak, Dorre Iluna esan nahi du sindarinez (Barad = dorrea, eta dûr = iluna). Mordorreko Hizkuntza Beltzean, Lugburz bezala ezagutzen zen.
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Geographia Legendarii Tolkien Platser i Tolkiens värld
Dodekaedro moztu
Geometrian, dodekaedro moztua Arkimedesen solidoetako bat da, 32 aurpegi (20 hiruki aldeberdin eta 12 dekagono erregular), 60 ertz eta 30 erpin dituena.
Neurriak
non a ertzaren luzera den.
F puntuazio
Eredu-ezagutzean, diagnostikoan, informazioaren berreskurapenean eta esperimentazioan, F puntuazioa emaitzen zehaztasunaren neurria da. Horretarako doitasuna eta estaldura direlako neurrietan oinarritzen da.
Ohiko F puntuazio orekatua (F1 score) doitasunaren eta estalduraren batezbesteko harmonikoa da:
Balkan Paradise Orchestra
Balkan Paradise Orchestra edo BPO musika talde kataluniarra da, 2015ean Bartzelonan sortu zena. Emakumezko 11 musikarik osatzen duten fanfarrea da.
Historia
Olívia Casas, Alba Ramírez eta Eva Garín musikariek sortu zuten. Hiruak ere musika balkandarraren zaleak ziren eta proiektuaren ingurura hainbat lagun erakarri zituzten. 2017an Mediterraneoko Soinuen lehiaketa eta Haizetara kale musika lehiaketa irabazi zituzten eta haien aurreneko diskoa argitaratu ahal izan zuten, K'ataka. Kataluniatik kanpo kontzertuak ematen hasi ziren, Gasteizen, Eskozian, Hungarian...
2020an bigarren diskoa atera zuten, Odissea.
Niels Lyhne
Niels Lyhne Jens Peter Jacobsen idazle daniarraren eleberria da, 1880an argitaratua. 1928an itzuli zen frantsesera, Entre la vie et le rêve izenburuarekin.
Istorioak, singularreko hirugarren pertsonan idatzia, pertsonaiaren bizitza kontatzen du. Olerkari gaztea da hura, idealista eta ameslaria.
Nobelak aurrez-aurre jartzen ditu Niels Lyhneren itxaropen idealistak eta Darwinen teoriak. Antiklerikalismoak parte garrantzitsua hartzen du, erreferentziez eta galdera teologikoz josita dago istorioa.
Euskaraz ezin da irakurri. 2001ean Eskandinaviako hiru egileren lanak faltan ikusten zuten Iñaki Aldekoak eta Mari Jose Olaziregik: Ibsen eta Strindgbe-ren antzerki ospetsuenak eta Jacobsen daniarraren Niels Lyhne lan hau.
Jose Maria Jimeno Jurio
Jose Maria Jimeno Jurio (Artaxoa, 1927ko maiatzaren 13a - Iruñea, 2002ko urriaren 3a) historialari eta etnografo nafarra izan zen. Nafarroako historia, ohiturak, hizkuntzak, tradizioak eta toponimia ikertuta, liburu ugari argitaratu zituen. Euskaltzain ohorezkoa izendatu zuten 1991n. Sabino Arana Fundazioak saria eman zion 1997an eta Manuel Lekuona Saria jaso zuen 1998an.
Bizitza
Iruñeko apaizgaitegian apaiz ikasketak egin zituen. Apaizgoa 1970ean utzi, eta irakasle jardun zuen geroago, Lehen Hezkuntzan. Geografia, historia, euskal toponimia eta folkloreari buruzko lan ugari eman zituen argitara; besteak beste, El Miliario, Príncipe de Viana, Fontes Linguae Vasconum, Cuadernos de etnología y etnografía de Navarra eta Punto y Hora aldizkarietan.
Eusko Ikaskuntzako presidenteordea izan zen hainbat urtez. Medikuntzaren Historiaren Euskal Elkartearen kide sortzailea izan zen, Ateneo de Navarrako kidea, eta Euskal Dantzarien Biltzarreko ohorezko lehendakaria. Roldan Jimeno semeak aitaren ibilbideari jarraitu dio kulturaren arloan eta Jimeno Jurioren obra osoa 56 liburutan bildu du Pamiela argitaletxearen laguntzaz.
We wish you a scary Halloween
We wish you a scary Halloween (euskaraz: Halloween beldurgarria opa dizuegu) Pepsi Belgika enpresaren Halloween kanpainerako egindako iragarkia da. Buzz in a Box publizitate agentziak sortu zuen, 2013an. Iragarki honetan Pepsi lata baten irudia agertzen da, latak kapa bat darama Coca-Cola ren logoarekin eta titular bezala agertzen da “We wish you a scary Halloween”. Ordura arte, Pepsi eta Coca-Colaren arteko lehia kanpaina publizitarioetan nabaria izan da.
Egilea
Buzz in a Box agentziak 2013an egin zuen pieza hau Pepsi Belgikarentzat. Belgikako agentzia honek Yves Rocher, Florette, M & M eta, jakina, Pepsi bezalako markentzat lan egin du.
Buzz in a Box komunikazio-agentzia bat da, eta sormen-kanpainak sortzea du helburu. Horretarako, merkatuaren eskaera berriei adi egoten jarraitzen du, baita sortze-prozesuari ekiteko abian jarritako tresna, teknologia eta komunikazio-metodo berriei ere.
Testuingurua
Pepsi eta Coca-Colaren arteko publizitate-gerra beti nabarmendu izan da, Coca-Cola (1886) Pepsi (1898) baino lehenago jaio bazen ere, publizitate lehia bi enpresa horien artean hasieratik izan da, kontsumitzaileen artean lehen postuan mantentzeko borrokatu baitute.
Zergatik den berezia eta ospetsua
Pepsi eta Coca-Colaren arteko borroka beti nabarmendu izan da eta askotan bestearen irudia erabili dute publizitatea egiteko.
Kasu honetan, iragarkian honako hau ikus daiteke: Coca-Cola kapa batez mozorrotutako Pepsi lata bat. Kapa kendu egiten da, eta mozorroa kentzean lataren benetako forma agertzen da, jatorrizko lata. Honekin Pepsik konparazio bat egin zuen, eta kartel honen bidez adierazten du Pepsi Coca Cola baino hobea dela.
Iragarkiaren forma
Halloween garaiaren ateratako iragarkia izan arren, oso argitsua da. Pepsi lata mendi antzeko batean kokatzen da, eta horrexegatik fondoaren koloreak nahiko neutroak dira (grisa). Horri esker Coca-Cola-ko kolore gorria eta Pepsi lataren kolore urdina asko nabarmentzen dira grafikan. Gainera Pepsi lataren goiko aldean distira bat ikusten da lata gehiago ere nabarmentzen duena.
Tipografiari dagokionez hizkien trazua nahiko fina da. Testua ikusteko arreta jarri behar da, fondoarekin desegiten baita. Testua bigarren plano batean dagoela ikusi daiteke, latak lehen planoa hartzeko. Hala ere, testua oso garrantzitsua da grafikaren intentzioa ulertzeko.
Iragarkiaren edukiak
“We wish you a scary Halloween”- “Halloween beldurgarria opa dizuegu”, hala dio testuak. Iragarkian Pepsi lata bat ikusten da Coca-Cola kapa batekin jantzita. Irudia testuarekin elkar osagarriak dira, eta konposizio osoa ikusterakoan Pepsi Coca-Cola markari kritika bat egiten ari dela ikusi daiteke. Transmititu nahi den mezua Coca-Cola edatea Pepsi edatea baino okerragoa dela da.
Kritikak
Denek ezagutzen dute Pepsi eta Coca-Colaren etsaitasuna. Pepsik iragarki hau bota zuen Coca-Colari desafio egiteko asmoz, baina hauek, ofiziala ez den arren, kartel berarekin baina copy ezberdinarekin erantzun zuten: "Everybody wants to be a hero". Kritiken arabera, Pepsik borroka hori galdu zuen, Coca-Colak oso modu dotorean erantzun baitzion, baina hala ere oso burutsua eta umoretsua iruditzen zaie.
Lorpenak
Iragarki horrek 300.000 bistaratze baino gehiago lortu zituen 2 ordutan eta egun batean 1.000.000 bisita baino gehiago. Bigarren argitalpen egunean, grafikoak 12 milioi pertsona baino gehiagorengana iristea lortu zuen, orain arteko plataforma digitaletako iragarkirik arrakartatsuena irabaziz. Facebook en 8.500 aldiz baino gehiago partekatu zen, 15.000 like eta txio kontaezin izan zituen.
Anne Carson
Anne Carson (Toronto, 1950eko ekainaren 21a) Kanadako ingeles hizkuntzako poeta, saiakeragile, itzultzaile eta literatura konparatu klasikoko irakaslea da, Michigango Unibertsitatea n.
Nobel Literatur sarietarako hautagai posibleen zerrendetan egotera heldu da.
2020an Princesa de Asturias de las Letras saria jaso zuen
Biografia
Torontoko Unibertsitateko St. Michael's College-n matrikulatu zen. Lehenengo eta bigarren urteen amaieran, bi aldiz utzi zuen. 1981. urtean amaitu zuen bere prestakuntza akademikoa. Safori buruz egin zuen doktore tesia, gainera, eta haren lehendabiziko argitalpena antzinako Grezian maitasun erromantikoa ulertzeko moduari buruzko saiakera bat izan zen: Eros the bittersweet (Eros, samin-goxoa)
Urte batzuetan Montrealen bizi izan zen eta bertan McGill Unibertsitatean jardun zuen irakasle. eta Michigango Unibertsitatean,
Rochestown
Rochestown, Irlandako Cork hiriko auzunetako eremu bat da. Jatorriz, baserri giroko eremua da, baina XX. eta XXI. mendeetan etxebizitzak eraiki eta Cork hiriko Douglas auzuneari elkartu da.
Anne Carson
Biografia
Irakasle lanaz gain, hogei liburu inguru argitaratu ditu autoreak, saiakerak, poesiak, itzulpenak edo aurreko guztien arteko nahas-mahasak ere kontuan hartuz, baina nagusiki poetatzat jo ohi dute literatur zirkuituetan, eta mende honetako ahots garrantzitsuenen artean aipatu ohi dute maiz haren izena.
Daniel Weisweiller
Daniel Bernhard Weisweiller Goldschmidt (1814 – 1892ko urtarrilaren 13a) alemaniar jatorriko espainiar finantza-gizona izan zen, familia tradizio judukoa. Rothschild familia ren Madrilgo egoitzako agentea izan zen, Lionel Rothschildengandik 1834an eskuratutako postua. Niall Ferguson-en arabera, Weisweiller "1830eko hamarkadako Rothschilden agente garrantzitsuena" izan zen.
Madrilgo agentziako buru
Weisweiller 1835eko urtarrilean hasi zen Madrilen Lionel Rothschildekin. gaztelaniaz moldatzen ikasten aritu zen lehendabizi, baita Madrilgo ohiturak eta Espainiako hiriburuko politikaren zirrikituak ezagutzen ere. Hasieran, Red San Luisen jarri zuen bulegoa, Madrilgo orduko kale komertzial zalapartatsuenetako bat, San Fernando Bankuaren egoitza izandakoan. Hasierako urratsetan, Miguel Javier Barcáizteguiren eta Estanislao Urkixo gaztearen laguntza izan zuen; lehendabizikoa Ezpeleta Etxeko Bordeleko agente bat zen, eta bi horiek osatu zuten hasiera batean Rothschilden Madrilgo agentzia Weisweillerrekin batera.
1835 edo 1836an, Weisweillerrek lehen kontaktua izan zuen Manuel Gaviria Errege Etxeko intendentearekin, garai honetako Espainiako errege finantzen eta politikako pertsonaia erabakigarria eta rothschildarren Espainiako kontratuetarako kontaktua. Gaviriaren bidez, Weisweiller harremanetan sartu zen Madrilgo bankuetako buruekin, hala nola Antonio Guillermo Moreno, Manuel Salvador Lopez, Ceriola, Casals, Enrique O'Shea, Calderón, Agustín Heredia malagarra eta, haren bitartez, José Salamanca, baita Bushental, Nazario Karrikiri eta Gaspar de Remisa ere.
Weisweillerren ekimen politiko-finantziarioek Rothschild Etxearen aurreikuspenak gainditu zituzten, autonomia handiz arituz, eta ezin hobe egokitu zen Espainiako gobernuaren eragiketa usteletara, bereziki Juan Álvarez Mendizábalen bigarren gobernu agintaldian.
Burdinbidearen epelean hazten
Weisweillerrek oso goizetik parte hartu zuen burdinbidearen negozioan. María Cristina Burdinbide Konpainia ko akzioduna izan zen 1840ko hamarkada hasieran, Manuel Larak Alacant-Madril linea egiteko sortua, baina porrot egindakoa. Garai honetan, Weisweillerrek Rothschilden ordezkari lanak egin zituen Espainiako gobernuaren aurrean, maileguak, aurrerapenak eta maileguen itzulerak negoziatuz, tartean zela Almadengo merkurioari buruzko kontratu estrategikoa.
Lanez gainezka zebilela eta bere osasun arazo etengabeak zirela eta, Rothschildek Madrilgo agentzia birmoldatzea erabaki zuten 1848 aldera, familiaren konfiantzazko beste agente bat bidaliz: Ignacio Bauer. Luze gabe konpainia berri bat eratu zen formalki Madrilen 1855eko urtarrilaren 1ean: Weisweiller & Bauer Cía. Une honetan, Espainiako gobernua erabat zorpetuta zebilen nazioarteko hartzekodunekin, eta Weisweiller Pascual Madozen gobernu progresistarekin izan zen elkarrizketan atekatik ateratzeko; benetako 500 milioi errealeko mailegua prestatu zuen gobernuarentzat 1855eko apirilean, baina Madozek beste asmo batzuk zituen eta ez zen aurrera atera.
Ignacio Bauerrekin zuen sozietatearen baitan, 1855etik Espainiako burdinbide sarea eskuratzeko lehiatu zen eta, James Rothschildek hala baimenduta, Madriletik Zaragoza eta Alacanterainoko burdinbidearen eraikuntza lortu zuten enkantean; adierazi zuenez, "posizio indartsuena emango digu Espainian, eta kalte gehiago egingo dio Mobiliariori". Hurrengo urteetan burdinbidearen inguruan sortutako negozioan, inbertsio eta finantza erakunde garrantzitsuen zuzendaritza kontseiluetako kidea izan zen Bauerrekin batera, Rothschilden ordezkari gisa: MZA eta SEMI.
Ride Lonesome
Ride Lonesome (euskaraz Bakarrik Zamalkatu), 1959ko Budd Boetticher estatubatuarrak zuzendutako western film bat da. Randolph Scott, Karen Steele, Pernell Roberts, Lee Van Cleef eta James Coburn aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Ben Brigade (Randolph Scott) sari-ehiztariak hilketa leporatzen dioten Billy John (James Best) mutil gaztea atzeman du. Hirirako itzulera bidaian zehar, Sam Boone (Pernell Roberts) eta Whit (James Coburn) pistolariak eta Carrie Lane (Karen Steele) emakume ederra elkartuko zaizkie. Bidean zehar amerindiarrez gain atxilotutako gaztearen Frank (Lee Van Cleef) anaiak ere jarraituko ditu, hura askatzeko asmoz.
Connie Achurra
Constanza Achurra Díaz, Connie Achurra izenez ezagunagoa (Santiago, 1977ko irailaren 15a) artista, abeslari, autore, influencer eta sukaldari autodidakta txiletarra da. Hainbat irrati- eta telebista-emanaldi animatu ditu, eta sukaldaritza eta bizitza osasungarriari buruzko liburuak idatzi ditu. Paineko Patricio Achurra aktore eta alkate ohiaren alaba da, baita Ignacio Achurra aktore eta konstituziogilearen arreba ere.
Biografia
Txileko Santiagon jaio zen, eta Patricio Achurra telesail-aktorearen eta Ximena Díaz jantzi-diseinatzailearen arteko ezkontzaren alaba nagusia izan zen. Zortzi urte zituela, banandu egin ziren gurasoak.'
Las Condes komunan hazi zen, gurasoen eta aiton-amonen eragin artistikoak markatutako familia batean. Bere aitaren aldeko amona María Elena Garfias aktorea izan zen, eta Txileko Unibertsitateko Antzerki Esperimentalean parte hartu zuen.
Txikitatik izan zuen musikarekiko interesa. Aitak eraginda, kantu-eskolak hartu zituen Ricardo Álvarezekin. Eskolako ikasketak Saint John's Villa Academy mojen ikastetxe katolikoan amaitu ondoren, diseinua, antzerkia eta musika ikasi zituen, eta 10 urte baino gehiago eman zituen arlo horretan. Hainbat musika-proiektu izan zituen, jazzetik bossa novara, baita haurrentzako musika ere. Irakaslea eta kantu-entrenatzailea izan zen, eta 2005ean TVNren Rojo fama contrafama izeneko talentu programako epaimahaikidea izan zen.
2014an, altzari zaharberritzaile autodidakta gisa egindako lanarekin batera, etxean sukaldaritza eskolak ematen hasi zen eta sare sozialen bidez zabaldu zituen janari osasuntsu eta azukrerik gabeko errezetak sortzen, eta horrekin ospe handia lortu zuen Interneten.
Claudio Carrizo disko-ekoizlearengandik bananduta dago eta bi alaba ditu: Julieta eta Luciana.
komunikabideen ibilbidea
2016an, Oink ekoiztetxearekin lotua, telebistako aurkezle gisa debutatu zuen Mi Lado Dulce programarekin 13C kable katean, non azukrerik edo prozesatu gabeko prestakin gozoak irakasten zituen. Emisioa 2017an itzuli zen Cómo me sano izenarekin, dietaren aldaketak zenbait gaixotasun edo elikadura arazo hobetzen nola lagun dezaketen aztertzen zuena.
2019an, Mega telebista kate irekian Comer y sanar ahora programa jarri zuen martxan. Data horretatik aurrera, telebistako hainbat emankizunetan parte hartu du gonbidatu eta mahaikide gisa eta sare sozialen bidez beste proiektu batzuetan parte hartu du, hala nola, klase partikularrak eta bizimodu osasuntsuko ikastaroak.
2022an, bere sukaldaritza-saioa Connie Sin Prisa abian jarri zuela iragarri zuen, Cocina Viva kable bidezko VTR katean eta bere etxetik grabatu zuela.
2023az geroztik, La Conversa irratsaioa egiten du 13C Irratian.
Obrak
Sukaldaritza osasungarriari buruzko zenbait liburu argitaratu ditu.
Hispano-Bretoi zaldi
Hispano-Bretoi zaldia Iberiar penintsulako bertako zaldi arraza bat da. Bereziki Gaztela eta Leonen erkidegoan zabaldurik dagoena, Kantauriar mendikatean barrena, baina baita Aragoiko zein Kataluniako Pirineo eta Pirinioaurrean ere.
Hispano-Bretoi zaldia sortzeko bertako hainbat arraza nahastu zituzten joan den mendeko bigarren hamarkadan Bretainatik ekarritako Bretainiar zaldiekin. Kantauriar mendikatean esate baterako, Ordunteko behorrekin. Erabilera asko izan dute zaldi hauek, baita militarra ere. Armada espainiarraren kainoiak garraiatzen zituzten gurdietatik tiratzeko. Horregatik Hispano-Bretoi zaldia artilleria zaldia izenez ere ezaguna izan da.
Euskal Herria
Nahiz eta hainbat artikulo eta gidetan arraza hau Trebiñun aipatua agertzen den, bertako zaldiek zer ikusirik gehiago dute Euskal Herriko mendiko zaldiarekin. Egia esanda bi arrazen arteko desberdintasuna finkatzea ez da erreza. Bien jatorrian bertako poniak; Asturkoia, pottoka, Ordunteko behorra, Merensgo zaldia, edo Montxinoak bretaniar zaldiekiko nahasketa baitago. Poni piriniar eta kantabriar hauek ezaugarri komun asko daukate haien artean. Edozein moduan ere Euskal Herriko mendiko zaldia arraza eta Hispano-Bretoia nahiko parekoak dira. Agian Hispano-Bretoiak astunagoak eta handiagoak izaten ohi dira eta eskal zaldiak berriz zerbait txiago, baina hori zaldi bretoien odolaren portzentaian egon daiteke, besterik gabe. Aldi berean haietako zenbait aberek pottokaren ezaugarri gehiago gorde dute.
Cabo Verde
Cabo Verde (Cabo Verde), izen ofiziala Cabo Verdeko Errepublika (República de Cabo Verde), mendebaldeko Afrikako uhartedi-estatua da, Ozeano Atlantikoan kokatua, hamar uharte handiz eta zortzi txikiz osatua. Makaronesiaren zati da, Azoreak, Kanariak, Madeira eta Selvagens uhartediekin batera. 4.033 km2-ko eremua du, eta 2020an 556.000 biztanle zituen. Hiriburua Praia da.
Erliebea
Jatorri bolkanikoko uharteak dira. Fogo uhartean dagoen Pico do Fogo sumendia (2.829 metro) da gailurrik gorena. Sumendi aktiboa da, eta 2014n izan zuen XXI. mendeko lehenbiziko erupzioa.
Klima
Klima tropikal lehorra da, leunagoa kontinentean baino. Abendutik ekainera epela eta lehorra da (batez besteko tenperatura: 21 °C), eta beroa eta lehorra uztailetik azarora (batez besteko tenperatura: 27 °C). Prezipitazioak oso txikiak dira; iraila da hilabeterik euritsuena.
Historia
Cabo Verden ez zen bizi gizakirik 1456. urtean Portugalgo Koroaren zerbitzuan zegoen Veneziako Alvise Cadamosto itsasgizonak Cabo Verdeko uharteak aurkitu zituenean; Portugalgo kolonia bihurtu ziren 1470ean. Portugaldar Inperioaren parte egin zuten uhartedia eta, Afrikako kostaldetik urrun samar egoteagatik, urez hornitzeko geldigune inportante bilakatu zen Portugalgo marinelentzat. Gainera, azukre-kanabera landatu zen eta, geroago, esklabo-merkataritzan paper garrantzitsua jokatu zuten uharteek. Esklaboen salmenta 1876. urtean legez kanpo utzi zenean hasi zen Cabo Verdeko koloniaren gainbehera.
Oliveira Salazar diktadorearen azken urteetan gorpuztu zen Cabo Verdeko eta Ginea Bissauko abertzaleen higikundea, Amilcar Cabral buru zela. 1974ko Krabelinen Iraultzaren ondoren, Lisboako gobernuak koloniekiko politika aldatu zuen, eta 1975. urtean burujabetasuna eskuratu zuen Cabo Verdeko uhartediak, batik bat Cabo Verde eta Ginea-Bisauren Independentziarako Alderdi Afrikarraren (PAIGC) ahaleginei esker. Cabo Verdeko herria Ginea Bissaurekin bat egitearen alde agertu zen urte bereko hauteskundeetan, baina 1980. urtean Ginea-Bissaun João Bernardo Vieira militarrak Luiz Cabral aurrerakoiaren aurka egindako estatu kolpeak biderik gabe utzi zuen aukera hori. Cabo Verdek diplomazia zeregin garrantzitsuak bete zituen estatu neutral gisa, hala nola Angolaren eta Hegoafrikaren arteko hitzarmena (1983-1984).
1990ean egin ziren lehendakaritzarako lehenengo hauteskunde libreak. Hauteskunde horietan António Mascarenhas Monteiro, Demokraziarako Mugimenduaren hautagaia, irten zen garaile. Gobernu berriak merkatu ekonomiarako bidea hasi zuen: aseguru enpresak, arrantza eta bankuak pribatizatu egin zituen. Kanpoko laguntza barne produktu gordinaren % 46 zen, eta % 15 Cabo Verdetik kanpora zeuden 700.000 caboverdetarrek bidalitako diru igorpenek osatzen zuten. Gobernu liberalak, % 25eko langabeziari aurre egin nahian, estatua berrantolatzeko asmoa azaldu zuen. 1995ean inflazioa % 6koa izan zen, eta Cabo Verdeko ekonomiak kanpoko laguntzaren mende jarraitzen zuen. 1997an, lehen ministroak hitzarmen bat izenpetu zuen Italiarekin, turismoaren sektorean inbertsioak egiteko.
2001eko lehendakaritzarako hauteskundeak errepikatu egin behar izan ziren iruzurragatik, eta Gorte Gorenak erabaki behar izan zuen, azkenik, emaitza: Pedro Pires (PAICV, Cabo Verdeko Independentziaren Afrikar Alderdia) izendatu zen Mascarenhas Monteiroren ondorengo, eta Jose Maria Pereira Neves, berriz, lehen ministro. Pires estatuaren sektorea dezentralizatzen eta pribatizatzen ahalegindu zen batez ere, eta pribatizatze prozesu horren ondorioz asko garestitu ziren oinarrizko zerbitzuak. 2005ean, Nevesek NATOn sartzeko asmoa adierazi zuen, nahiz eta oposizioko alderdia, Demokraziarako Mugimendua, kontra agertu zen. 2006ko hauteskundeetan PAICV alderdiak (aurreko PAIGC) irabazi zuen berriz ere, eta Pedro Pires hautatu zen lehendakari.
Politika
Errepublika parlamentarioa da. Presidentea da estatuburua, eta lehen ministroa gobernuburua. Ganbera bakarreko parlamentua dago, Assembleia Nacional, 72 kide dituena. Legebiltzarrerako hauteskundeak bost urtetarik behin egiten dira.
Banaketa administratiboa
Cabo Verde 22 udalerritan (concelhos) banaturik dago:
Biztanleria
2020an 556.000 biztanle zituen. Adineka, honela dago banaturik biztanleria: 0-14 urte bitartekoak %27,9 dira, 15-24 urte bitartekoak %18,7, 25-54 urte bitartekoak %40,8, 55-64 urte bitartekoak %7,1 eta 65 urtetik gorakoak %5,5. Bizi itxaropena 73,2 urtekoa da; 70,8 urtekoa gizonezkoena eta 75,6 urtekoa emakumezkoena (2020ko zenbatespenak).
Banaketa etnikoa
% 71 kreoleak (mulatoak) dira, % 28 afrikarrak, eta % 1 europarrak.
Erlijioa
Biztanleen % 85 kristauak dira, katolikoak gehienak (% 77,3 2010ean).
Ekonomia
Garapenerako laguntzaren, atzerriko inbertsioaren, emigratzeileen diru-igorpenen eta turismoaren mende dago Cabo Verdeko ekonomia. Nekazaritzako uzta nagusiak artoa, tapioka, kafea, azukre kanabera eta bananak dira. Kafea, bananak eta palmondoaren zenbait gai esportatu egiten dira. Atuna eta otarraina arrantzatzen dira batez ere. Ardiak, zerriak eta behiak hazten dira. Industria nagusiak hauek dira: azukrearen fintzea, arrainaren ingurukoa, tabakoa eta edari bizien destilazioa. Mindeloko eta Porto Novoko portuetan transatlantikoak erregaiaz hornitzen dira. Merkataritzak, garraioak, turismoak eta zerbitzu publikoek BPGaren hiru laurden inguru ekartzen. Turismoa da ekonomiaren oinarria, baina euroguneko herrialdeen baldintzen mende dago. Herrialdeak defizit komertzial handia izaten du urtero, atzerriko laguntzek eta emigratzaileeen diru-bidalketek finantzatua; diru-bidalketak, BPGaren arabera, Saharaz hegoaldeko Afrikako handienetakoak dira.
Woodlands (Glasgow)
Woodlands, 'Widlaunds', Eskoziako Glasgow hiriaren mendebaldean dagoen etxebizita auzo bat da.
Cluis
Biztanleria
2007an Cluis udalerrian erroldatutako biztanleak 1.035 ziren. Familiak 488 ziren, horien artean 174 pertsona bakarrekoak ziren (58 bakarrik bizi ziren gizonak eta 116 bakarrik bizi ziren emakumeak), 186 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 99 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 29 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 739 etxebizitza zeuden, 497 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 106 bigarren erresidentzia ziren eta 135 hutsik zeuden. 667 etxeak ziren eta 67 apartamentuak ziren. 497 etxebizitza nagusietatik 377 bere jabearen bizilekua ziren, 105 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 36 etxek bi zituzten, 96 etxek hiru zituzten, 154 etxek lau zituzten eta 209 etxek bost zituzten. 338 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 225 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 198 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 605 ziren, horien artean 437 aktiboak ziren eta 168 inaktiboak ziren. 437 pertsona aktiboetatik 408 lanean zeuden (216 gizon eta 192 emakume) eta 30 langabezian zeuden (19 gizon eta 11 emakume). 168 pertsona inaktiboetatik 84 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 60 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cluis udalerrian 494 unitate fiskal zeuden, 996,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.618 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 75 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 24 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren, 7 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 18 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 margolariak, 2 zurginak, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 11 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 2 harategiak, 1 arropa denda zen, 1 zapata-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Cluis udalerrian 48 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.343 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fréjeville
Fréjeville Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fréjeville udalerrian erroldatutako biztanleak 618 ziren. Familiak 219 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 78 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 97 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 227 etxebizitza zeuden, 221 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 217 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 221 etxebizitza nagusietatik 182 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 51 etxek lau zituzten eta 156 etxek bost zituzten. 175 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 60 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 151 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 388 ziren, horien artean 300 aktiboak ziren eta 88 inaktiboak ziren. 300 pertsona aktiboetatik 291 lanean zeuden (154 gizon eta 137 emakume) eta 10 langabezian zeuden (4 gizon eta 6 emakume). 88 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 40 ikasten zeuden eta 20 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fréjeville udalerrian 232 unitate fiskal zeuden, 647,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.906 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 3 igeltseroak, 1 margolaria eta 2 zurginak.
2000. urtean Fréjeville udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 612 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bitschhoffen
Bitschhoffen Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bitschhoffen udalerrian erroldatutako biztanleak 459 ziren. Familiak 160 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 48 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 68 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 171 etxebizitza zeuden, 165 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 6 hutsik zeuden. 165 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 165 etxebizitza nagusietatik 145 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 127 etxek bost zituzten. 150 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 69 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 86 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 291 ziren, horien artean 216 aktiboak ziren eta 75 inaktiboak ziren. 216 pertsona aktiboetatik 205 lanean zeuden (115 gizon eta 90 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 75 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bitschhoffen udalerrian 168 unitate fiskal zeuden, 478 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.400 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 eraikuntza enpresa eta 2 higiezinen agentziak.
Banco Sabadell
Banco Sabadell edo Banc Sabadell banku espainiarra da, estatuko laugarren bankurik handiena da. Gaur egun, Espainian ditu bulego gehien, baina horrez gain, Londres, Paris eta Miamin ditu bulegoak.
Bitschhoffen
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Banco Sabadell
Historia
Banco Sabadell Sabadell-go hiri kataluniarean sortu zuten bertako negozio gizon talde batek 1881. urtean. Hasieran, bankuaren helburua inguruko industriaren inbertsioak finantzatzea izan bazen ere, 1907. urtean, banka komertzialera mugatu zen. 1975ean Kataluniatik kanpo bere lehen sukurtsala zabaldu zuen, Madrilgo hirian. Hiru urte beranduago, nazioarteko bere lehen bulegoa zabaldu zuen Londresen.
Bitschhoffen
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Bitschhoffen udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 224 hektarea erabiltzen.