cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winston Churchill
Sobietar Batasunarekin harremanak
Yaltako Konferentziaren ondorioetako bat izan zen aliatuek beraiek okupatutako herrialdeetan zeuden sobietar herritar gutziak Sobietar Batasunera itzuliko zituztela. Horrek berehala eragina izan zuen aliatuek askatutako gerrako preso sobietarrekin, baina Ekialdeko Europako errefuxiatu guztiei ere zabaldu zitzaien. [460] Aleksandr Solzhenitsynek Bigarren Mundu Gerrako "azken sekretua" deitu zion Keelhaul operazioari. [461] Operazioak Ekialdeko Europatik ihes egiten zuten gerraosteko bi milioi errefuxiatuen patua erabaki zuen.
Ekialdeko Europako alemanen kanporaketa
Churchillek Txekoslovakiako alemaniarrak kanporatzeko ideia babestu zuen. 1944ko abenduaren 15ean Komunen Ganberan azaldu zuenez, "kanporatzea da, ikusi ahal izan dugun neurrian, metodo egokiena eta iraunkorrena. Ez da populaziorik nahastuko arazo amaiezinekin bukatzeko... Garbiketa erabatekoa eginen da. Ez nago kezkatuta transferentzia horiekin, egoera modernoetan posible baitira". Hala ere, Poloniako, Txekoslovakiako, Jugoslaviako, Hungariako eta Errumaniako alemanen kanporatzeak egoera gogorrak ekarri zituen, eta, Mendebaldeko Alemaniako Errefuxiatu eta Lekualdatuen Ministerioaren 1966ko txostenaren arabera, 2,1 milioi alemaniar hilko edo desagertu baino gehiago izan ziren.
Bengalako gosetea
Eztabaida izan da Churchillen erruduntasunari buruz, 1943ko Bengalako gosetaldian milioika indiar hil baitziren. Iruzkingile batzuen arabera, ohiko merkatu-sistema eta probintzia-mailako administrazio txarra etetea izan zen horren arrazoia, Churchillek zera esaten zuen bitartean, "Bengalisen iharren inanizioak, dena den, "greko sendoena" baino larritasun gutxiago dauka", eta gosea indiarren errua zela "untxi gisa ugaltzen" zirelako. Adam Jonesek, Journal of Genocide Researcheko editoreak, Churchilli "benetako genozida bat" dela dio, eta adierazi du britainiar buruzagiak indiar indiarrak "arraza ero" bat zela esan zuen garai hartan, eta esan zuen aireko indar britainiarraren buruak "bonbardero soberakin batzuk bidali beharko lituzkeela haiek suntsitzeko.
"Altzairuzko ohialaren" hitzaldia
Sei urtez, Churchill oposizioko buru izan zen. Urte horietan ere eragina izan zuen munduko gaietan. 1946an Estatu Batuetara egindako bidaian, SESBari eta Ekialdeko Blokearen sorrerari buruzko hitzaldia eman zuen. 1946ko martxoaren 5ean Fultongo Westminster Collegen, Missourin, honako hau adierazi zuen:
Irlandari buruzko iritzia
Churchillek 1946an zera esan zion Irlandako enbaxadoreari: "Hitz batzuk esan nituen parlamentuan lehengoan zure herriari buruz, oraindik ere Irlanda batu bat espero dudalako. Zuk, ordea, iparraldean lortu behar dituzu babes horiek; ezin dituzu indarrez lortu. Ez dago, eta ez da inoiz izan, nire bihotzean zure herrialdearekiko garraztasunik." Geroago esan zuen: "Badakizu Ulster bisitatzeko gonbidapen asko izan ditudala, baina denei uko egin diet. Ez dut inondik inora bertara joan nahi, nahiago dut askoz gehiago hegoaldera joan. Agian Irlandako Derbian sarbidean duen beste zaldi bat erosiko dut".
Europako batasunaren inguruko iritzia
1930eko udan, Churchillek artikulu bat idatzi zuen "Europako Estatu Batuak" eskatzen zuena, nahiz eta esaten zuen Britainia Handia "Europarekin, baina Europarren barnean" zegoela. 1946ko irailean Zurichen egindako hitzaldi batean, Churchillek "Europako Estatu Batuen antzeko zerbait" eskatu zuen, elkargo franko-alemaniar batean oinarritua, Britainia Handiarekin eta Commonwealtharekin, eta, agian, Estatu Batuekin, "Europa berriaren lagun eta babesle" gisa. Churchillek antzeko sentimenduak adierazi zituen 1947ko maiatzaren 18an Primrose Leagueko bilera batean Albert Hallen. "Europa altxatzea" esan zuen, baina "guztiz argi" geratu behar zen zera: "ez dugu onartuko Britainia Handiaren eta Estatu Batuen artean inongo trabarik sortzea". Churchillen hitzaldiek Europako Kontseiluaren sorrera sustatzen lagundu zuten.
1950eko ekainean, Churchill oso kritiko agertu zen Attlen Gobernuak britainiar ordezkariak bidali ez zituelako Parisera, Ikatzaren eta Altzairuaren Europako Komunitatea sortzeko Schuman Plana eztabaidatzeko. ‘’ Les absents ont toujours tort’’ (kanpoan daudenak beti daude oker) esan zuen, eta "jarrera eskasa" zela esan zuen, "Europako oreka" gaiztotzen zuelako, eta talde berriaren nagusitasuna Alemaniaren esku uzten zuelako. NBEren bitartez munduaren batasuna aldarrikatu zuen (Hego Korearen inbasio komunistaren aurka), eta, aldi berean, nabarmendu zuen Britainia Handia Commonwealthekin, Estatu Batuekin eta Europarekin zituen loturen bidez soilik erdiestuko zuela lidergoa. Hala ere, Churchillek ez zuen nahi Britainia Handia ezein talde federaletan sartzea. 1951ko irailean, Estatu Batuetako, Frantziako eta Britainia Handiko kanpo ministroen adierazpen batek ongietorria eman zion Schuman Planari, eta nabarmendu zuen hazkunde ekonomikoa berpiztu eta Alemania demokratikoaren garapena sustatuko zuela, komunitate atlantikoaren zati bat. Lehen ministro gisa itzuli ondoren, Churchillek ohar bat luzatu zion Kabineteari 1951ko azaroaren 29an. Britainia Handiko Kanpo Politikaren lehentasunak aipatu zituen, esaterako, Commonwealth mundu angloparlanteko "elkarte anaidiaren" batasuna eta sendotzea (adib. Commonwealtha eta Estatu Batuak), eta "Europa Batua, zeinari estu-estu lotutako aliatua eta laguna baikara, eta bereziki... eta Europa Batua, zainarekin lotuak gauden eta gure aliatua den, baldin eta izaera federalik hartzen ez duen, izan ere ezin dugu geure burua menderatu edo politika britainiarraren kontrola agintari federalen esku utzi". Churchill "Europar Batasunaren sortzaileetako" bat dela esaten da gaur egun.
1962ko uztailean, Montgomery Mariskalak prentsari esan zion Churchill zaharra, aldaka hautsi bat tratatzen ari zen ospitalean bisita egin ondoren, Macmillanen negoziazioen aurka agertu zela Britainia Handia EEEn sar zedin (kasu horretan, Charles de Gaulle frantziar presidenteak, hurrengo urtarrilean, betatu egingo zuen). Churchillek Edwina bilobari esan zion elkarrizketa pribatu bat iragartzeagatik Montgomeryren portaera "izugarria" iruditu zitzaiola.
Gobernura bueltan
1951ko hauteskunde orokorren ondoren, Churchill lehen ministro bilakatu zen berriro, eta bere bigarren gobernuak hark dimisioa eman bitarte iraun zuen, 1955eko apirilean. Defentsa ministerioa bere gain hatu zuen ere 1951ko urria eta 1952ko martxoaren 1a bitarte, ministerioa Alexander landa-mariskalaren esku utzi zuenean.
Barne politika
Barne-arazoetan zenbait erreforma egin ziren, hala nola Meatzeei eta Harrobiei buruzko 1954 Legea eta Etxebizitzen Konponketei eta Alokairuei buruzko 1954ko legea. Neurri horiek sendotu egin zuten meatzeetan eta harrobietan gazteak eta emakumeak erabiltzeari buruzko legedia, segurtasunarekin, osasunarekin eta ongizatearekin batera. Azken neurri horrek zabaldu egin zuen aurreko etxebizitza-legea, eta etxebizitza-unitateen definizioan "gizakien bizitzarako desegoki" terminoa zehaztu zituen xehetasunez. Laguntza fiskalak ere igo ziren etxebizitza sozialak eraikitzeko, eta gizarte segurtasuneko pentsioak eta onurak handitu ziren. Aitzitik, errezetatutako botiken tasak handitu egin ziren.
Etxebizitza oso aintzat hartu zuten kontserbadoreek, Churchillek 1950eko hamarkadaren hasieran emandako gobernuaren ondoren, Harold Macmillan Etxebizitza ministro zela, eta lehentasun politikoa eman zioten etxebizitzak eraikitzeari, Attleeren administraziopean jaso zuena baino askoz ere handiagoa (etxebizitza Aneurin Bevanen Osasun Ministerioari atxikita baitzegoen, Osasun Zerbitzu Nazionalean arduratuagoa zegoena). Macmillanek onartu egin zuen Churchillek urtean 300.000 etxe berri eraikitzeko zuen asmo handiko konpromiso publikoa betetzeko erronka, eta helburua programatu baino urtebete lehenago lortu zuen.
Kolonien afera
Churchillek azken gobernuan zituen etxeko lehentasunetan kanpo-politikako krisi batzuk izan ziren, neurri batean, britainiar ospea eta botere militar eta inperialak etengabeko gainbeheraren ondorio. Britainia Handiaren defendatzaile indartsua izanik, nazioarteko botere gisa, Churchill sarritan ekintza zuzenarekin elkartzen zituen mugimendu horiek. Horren adibide gisa, Kenyara tropa britainiarrak bidali zituen Mau Mau matxinadari aurre egiteko. Inperiotik ahal zuena gordetzen saiatuz, behin adierazi zuen: "Ez dut inperioaren desegitearen lekuko izango".
Horren ondoren, 1948az geroztik martxan egon zen Malaysiako Larrialdia izenez ezagutu ziren gertaerak izan ziren. Beste behin ere, Churchillen gobernuak krisi bat jaso zuen, eta Churchillek matxinatuen aurkako ekintza militar zuzena erabiltzea erabaki zuen, aurka zirenekin aliantza bat eraikitzen saiatzen zen bitartean. Matxinada astiro garaitua izan zen arren, argi zegoen, halaber, britainiar kolonialismoaren kudeaketa ez zela jasangarria.
Simochromis pleurospilus
Simochromis pleurospilus Simochromis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Winston Churchill
EEBBekin harremanak eta goi-bilera baten bilaketa
1950eko hamarkadaren hasieran, Britainia Handia hirugarren botere garrantzitsu izaten jarraitu nahian zebilen oraindik. Hauxe izan zen "Britainia Handia gerraostean Estatu Batuak bezain indartsu hasi zen ". Hala ere, Churchillek bere denboraren zati handi bat harreman anglo-amerikarretan eman zuen eta harreman bereziari eusten saiatu zen. Atlantikoaz haraindiko lau bisita ofizial egin zituen Amerikara, lehen ministro gisa bigarren agintaldian.
Churchill eta Eden Washingtonen izan ziren 1952ko urtarrilean. Truman Administrazioak Europako Defentsa Erkidego (EDC) baterako planak babesten zituen, espero baitzuen horrek Mendebaldeko Alemaniaren berrarmatze kontrolatua ahalbidetu eta Estatu Batuetako tropak murriztea ahalbidetuko zituela. Churchillek uste izan zuen EDC proposamenak ez zuela funtzionatuko, eta hizkuntzaren ustezko zailtasunei iseka egin zien. Churchillek alferrik eskatu zuen Estatu Batuen konpromiso militarra Britainia Handiak Egipton eta Ekialde Ertainean zuen posizioari laguntzeko (Truman Administrazioak berriki Attlei presioa egin zion Mossadeqen aurka Iranen parte har ez zezan); horrek ez zuen jaso Estatu Batuen onespenik —Estatu Batuek Britainia Handiaren babesa espero zuten, Koreako komunismoaren aurka borrokatzeko— izan ere, ez zuen britainiar inperialismoa babesteak komunismo prosobietarren aurkako mesederik ekarriko zionik. ''
1953aren hasieran, Egipto zen Kabinetearen kanpo-politikaren lehentasuna, eta egiptoar iraultza nazionalista eta antiinperialista. 1952ko uztailean, Farouk britainiarren aldeko erregea kanporatu zuen armadako ofizieren batzorde batek, Naguib jenerala buru zela. Hortik lasterrera Nasser koronelak Nagusib bota zuen. Egipto estatu bezero britainiarra izan zen, 1883az geroztik kontrol eta okupazio militarraren maila desberdinetan. 1953an, Britainia Handiak, adiskidetasunezko harremanak berrezartzeko irrikaz, Sudanen gobernua amaitzea adostu zuen 1956an. 1954ko urrian, Britainia Handiak eta Egiptok akordio bat adostu zuten Britainia Handiko tropak Suezko basetik ateratzea antolatzeko, eta horrek kontserbadoreen "Suez taldea"ren nahigabea (Churchill barne) sortu zuen.
Stalin hil ondoren, Churchillek, gerrako Hiru Handietako azkenak, Dwight D. Eisenhoweri idatzi zion martxoaren 11n Estatu Batuetako presidente kargua hartu berri zuela, sobietarrekin bilera egitea proposatuz; Eisenhowerek epelki erantzun zuen esanez sobietarrek hori propagandarako erabiliko zutela.
Churchillen lagun batzuk Erreginaren Koroatzearen ondoren erretiratuko zela espero zuten 1953ko maiatzean. Edenek bere semeari idatzi zion apirilaren 10ean: "W egunero zaharrago bihurtzen da eta ... denbora pila galtzeko galtzen ari da... kanpoko munduak ez du ideia handirik zer zaila ari den bihurtzen. Mesedez, erretiratu nazazue 80 urte bete baino lehen!". Hala ere, Edenen gaixotasun larriak (ia hil egin zen behazun-hodian hondoko ebakuntza batzuk egin ondoren) Churchilli 1953ko apirileko kanpo-arazoen kontrola hartzeko aukera eman zion.
Eisenhower presidentearen etsipen handiagoaren aurrean (McCarthyren aroa zen Estatu Batuetan, non Dulles estatu-idazkariak gerra hotzaren ikuspegi manikeoa hartu baitzuen), Churchillek bere planen berri eman zuen Komunen Ganberan maiatzaren 11n. Estatu Batuetako Londresko enbaxadak esan zuen oso arraroa zela Churchillek diskurtso batean elkartasun anglo-amerikarra aipatu ez izana. Lord Salisbury (Kanpo Harremanetarako idazkaria) eta Nutting bezalako ministroak kezkatuta zeuden estatubatuar eta frantsesei eragindako narritadurarekin, nahiz eta Selwyn Lloydek Churchillen ekimena babestu zuen, kontserbadore gehienek bezala. Edenek bere egunkarian Churchillen ekintzaren inguruan saminez mintzatu zen.
Gureneko atakea eta dimisioa
Churchillek garun-hodietako istripu txiki bat izan zuen Frantziako hegoaldean oporretan zegoela, 1949ko udan. Hurrengo gobernua eratu zuenean, nabarmen moteltzen ari zen Jurgi VI.aren arabera, eta 1951ko abenduan, Churchill hurrengo urtean erretiratzea eta haren lekuan Anthony Eden jartzea proposatu nahi zian zion. Ezin da jakin hori egitera iritsi ote zen, izan ere, erregea 1952ko otsailean zendu zen.
Lehen ministro izateak eta Kanpo Bulegoa eramateak Downing kaleko 10. zenbakian bigarren garuneko atakea gertatzen lagundu zuen, 1953ko ekainaren 23ko gauean afaldu ondoren. Gorputzaren alde bat partzialki geldituta egon arren, hurrengo goizean Kabinetearen bilerako zuzendu zuen, eta inork ez zuen bere ezintasuna sumatu. Gero, egoera okertu egin zen, eta asteburuan ez zela biziko pentsatu zen.
Churchill haserre zegoen Eden eta Dullesen arteko ika-mikengatik (1954ko ekaina). Beste konferentzia anglo-amerikar batetik etxera egindako bidaian, Pierson Dixon diplomatikoak Estatu Batuek Guatemalan egindako ekintzak alderatu zituen sobietarrek Korean eta Grezian egindako politikarekin, eta Churchillek erantzun zion Guatemala "leku odoltsua" zela, "inoiz ez zuela horren berri izan". Churchill Moskura joateko irrikitan zegoen oraindik, eta dimititzeko mehatxua egin zuen. Ondorioz, Lord Salisburyk dimititzeko mehatxua egin zuen, Churchillek bere asmoekin aurrera bazihoan. Azkenean, sobietarrek bost potentzien arteko kongresua egitea zuten, baina Churchill erretiratu arte ez zen egin. Udazkenean oraindik, Churchillek bere dimisioa atzeratzen jarraitzen zuen.
Eden, bere operazioetatik partzialki osatuta, ikur garrantzitsu bihurtu zen 1954ko munduko agertokian, eta Indotxinan bakea negoziatzen, Egiptorekin akordio bat negoziatzen eta Mendebaldeko Europako herrialdeen artean akordio bat negoziatzen lagundu zuen, Frantziak EDCa baztertu ondoren. Fisikoki nahiz mentalki moteltzen ari zela ohartuta, Churchill 1955ean erretiratu zen lehen ministro gisa, eta Anthony Edenek ordezkatu zuen. Erretiratu zenean, britainiar politika modernoko ministro-karrera luzeena izan zuela esaten zen.
Erretiroa: 1955–1964
Elizabeth II.ak Churchilli Londresko Duke titulua emateko eskaintza egin zuen, baina baina Churchillek uko egin zuen Randolph semearen eragozpenen ondorioz; izan ere, Randolphek titulua jasoko zuen aitaren heriotzaren ondorioz. Hala ere, Galtzariaren Ordena zaldun izatea onartu zuen. Gobernuaren lehendakaritza utzi ondoren, Churchillek denbora gutxiago eman zuen parlamentuan, 1964ko hauteskunde orokorretan bertan behera utzi zuen arte. Churchill erretiroaren zatirik handiena Chartwellen eta Hyde Park Gaten (Londres) eman zuen etxean, eta Riviera frantseseko goi-mailakoen arteko ohikoa bihurtu zen.
Publikoki babesten zuen arren, Churchill kexu zen Edenek agindutako Suezko inbasioarekin. Emazteak uste zuen Estatu Batuetara bisita batzuk egin zituela hurrengo urteetan, harreman angloamerikarrak konpontzen laguntzeko.
1959ko hauteskunde orokorren garaian, Churchill oso gutxitan joan zen Komunen Ganberara. Nahiz eta erorketa kontserbadorea izan, mila baino gehiago erori bere aldetik erori ziren. Uste da, bere ahalmen mental eta fisikoak hondatu ahala, depresioaren aurka luzaroan borrokatu zuen lehia galtzen hasi zela. Hala ere, Churchill depresioaren izaera, eragina eta larritasuna ez dira ziurrak. Anthony Montague Brownek, Churchillen azken hamar urteetako idazkari pertsonalak, idatzi zuen ez zuela inoiz entzun Churchill depresioaz hitz egiten, eta lehen ministro ohiak depresioa zuenik zalantzan jarri zuen.
Churchillek Alzheimer gaixotasuna izan zezakeela pentsatu zen azken urteetan, baina beste batzuek diote adimen-gaitasun txikia jasandako hamar garun infartuen eta 1949 – 1963 bitartean jasan zuen gero eta gorreria handiagoaren ondorio zela. 1963an, John F. Kennedy Estatu Batuetako presidenteak, Kongresuaren baten baimenarekin, Estatu Batuetako ohorezko herritar izendatu zuen, baina ezin izan zuen Etxe Zuriko zeremoniara joan.
Nahiz eta osasun txarra izan, Churchill oraindik ere bizitza publikoan aktibo egoten saiatu zen, eta 1964ko San Jurgi egunean, zorion-mezu bat bidali zien 1918ko Zeebrugge Raidetik bizirik atera ziren beteranoei, Dealen, Kenten, oroitzapen-zerbitzu batean zeudela. Han, Hamiltoneko hilerrian lurperatu zituzten erregimenduaren bi baja.
Heriotza eta elizkizunak: 1965eko urtarrila
1965eko urtarrilaren 15ean, garun-hodietako istripu larria izan zuen Churchillek, eta Londresko bere etxean hil zen, Hyde Park Gateko 28an, 90 urte zituela, igande goizean, 1965eko urtarrilaren 24an, bere aita hil eta 70 urtera.
Haren hileta-plana 1953an hasi zen, Operation Hope Not izenarekin. Historiako estatu hileta handienean 112 naziotako ordezkariak izan ziren. Europan, 350 milioi pertsonak, Britainia Handiko 25 milioiak barne, ikusi zuten hileta telebistan. Churchill hil-kapera Westminster Hallen egon zen hiru egunez, eta 1965eko urtarrilaren 30ean estatuko hileta-zerbitzua egin zen San Paulo katedralean. Munduko estatistikarien batzar handienetako bat elizkizunerako bildu zen. Ustekabean, Erregina hiletara joan zen, Churchill izan baitzen lehen komuna William Gladstonetik hil-kaperan zetzana. Churchillen hilkutxak Tamesis ibaia igaro ahala,Tower Piertik Festival Pieraino, MV Havengoren, portuzainek garabi-besoak jaitsi zituzten agur bero batean.
Artilleria Errealak 19 kanoiko agurra egin zuen gobernuburuaren omenez, eta RAFek 16 English Electric Lightning konbate hegazkinen hegaldia antolatu zuen. Ondoren, hilkutxa Waterlooko geltokira joan zen. Han, bereziki prestatutako eta margotutako orga batean kargatu zuten, Hanboroughera trenez joateko, Oxfordetik 11 kilometrora.
Bere familia garraiatzen zuen hileta-trenak Battle of Britain motako lurrun-makina batek bultzatuta joan zen, 34051 Winston Churchill izena eman ziotena. Ibilbidean zehar, eta trena igaro zen geltokietan eta soroetan, milaka pertsona geldirik paratu ziren isilean azken agurra emateko. Churchillek eskaturik, Bladon San Martin elizako familia-lurzatian lurperatu zuten, Woodstocketik gertu, Blenheim jauregitik, jaio zen lekutik ez oso urrun. Churchillen hileta-bagoiak, Southern Railway S2464S bagoia izandakoa, Swanage Railway darabilen kontserbazio proiektu baten parte da orain. 2007an Erresuma Batura itzuli zuten Estatu Batuetatik, eta 1965ean esportatu baitzuten.
Artista, historialari eta idazle
Churchill artista amateur bikaina izan zen eta pinturekin plazer handia hartzen zuen, batez ere 1915ean Amiralgoko Lehen Lord izateari uko egin ondoren. Babesleku bat aurkitu zuen artean, depresioaren aztikeriak gainditzeko. Batzuek diote depresioak bizitza osoan jasan zuela. William Rees-Moggek "Bere bizitzan, depresioaren "txakur beltza" jasan behar izan zuen. Paisaia eta natura hiletan ez dago depresio-seinalerik. " Lehen Mundu Gerran ezagutu zuen Paul Maze artista lagunak limurtu eta pintatzen irakatsi zion Churchill. Maze eragin handia izan zuen Churchillen pinturan, eta pintura lankide iraunkorra bihurtu zen.
Churchilleko pinturarik ezagunenak paisaia inpresionistak dira, eta horietako asko Frantziako hegoaldean, Egipton edo Marokon margotu zituzten oporretan. "Charles Morin" ezizena erabiliz, bere hobbyarekin jarraitu zuen bere bizitza osoan, eta ehunka pintura margotu zituen. Horietako asko Chartwell en daude ikusgai, baita bilduma pribatuak ere. Bere pintura gehienak oliotan oinarrituta daude eta paisaiak dituzte, baina barruko eszenak eta erretratuak ere egin zituen. 1925ean, Lord Duveen, Kenneth Clark eta Oswald Birleyk osoatutako epamahaian, Winter Sunshine saria irabazi zuen artista amateur anonimoentzako lehiaketan. Denboraren muga nabariak zirela eta, Churchill pintura bakar bat egin zuen Bigarren Mundu Gerran zehar. Marrakexeko Taylor Viilako dorrearen amaitu zuen margolana.
Egunkariko eta aldizkariko artikuluetarako eskaria handia zenean, Churchillek beltz literario bat erabili zuen. 1934an, adibidez, Churchill enkarguak jaso zituen Collier's, News of the World, Daily Mail egunkarietatik, eta urte horretan Sunday Dispatch gehitu zitzaion.. Sunday Dispatch horretarako William Blackwood egunkariaren editoreak Adam Marshall Diston erabili zuen Churchlen material zaharra berrerabiltzeko (Churchillek Dispatchen lau piezetatik bat idatzi zuen). Distonek, adibidez, Churchill Collier'selp urteko gainerako artikuluak idatzi zituen. Artikulu bakoitzerako 350 liberetatik 15 liberako komisioa ordaintzen zion.
Churchill idazle emankorra izan zen, askotan "Winston S. Churchill" izenarekin, eta izen bereko nobelagile amerikarrarekin nahastea saihesten zuen. Lanen artean eleberria bat, bi biografia, memoria hiru liburuki eta hainbat historio liburu daude. 1953an, Literaturako Nobel saria eman zioten, "deskribapen historiko eta biografikoa menderatzeagatik eta goretsitako giza balioen defentsan oratoria distiratsua izateagatik". Bere lanik ezagunenetako bik, lehen aldiz lehen ministro izan ondoren argitaratuak, nazioartean ospe handia eman zioten: sei liburukoThe Second World War and A History of the English-Speaking Peoples; lau liburukiko historia, Britainia Handiko Zesarren inbasioen aldia (55 K.a.) estaltzen duena, Lehen Mundu Gerraren hasieran (1914). Churchillen zenbait hitzaldi ere argitaratu ziren. Horietako lehena, Into Battle, Blood, Sweat and Tears izenburupean argitaratu zen Estatu Batuetan, eta 1944ko 100 liburu garrantzitsuen Life aldizkariaren zerrendan sartu zen.
Churchill igeltsero amateurra zen, eta lorategiko eraikinak eta hormak eraiki zituen Chartwelleko landa-etxean, eta tximeletak ere hazi zituen. Denbora-pasa honen parte bezala, Churchill Eraikuntzako Langileen Sindikatu Amalgamatun sartu zen, baina bota egin zuten, Alderdi Kontserbadoreko kide izateagatik.
Kontserbadurismoa eta liberalismoa
Rhodes Jamesen iritziz, Churchill "funtsean oso gizon kontserbadorea" zen, eta "oinarrizko kontserbadurismo hori bere jarrera politikoen ezaugarri nabaria zela". Paul Addisonek uste zuen Churchillek, gaztetako irakurketen eraginez, bere buruan konbinatzen zituela darwinismo sozialeko ideiak, Whig historiografia eta One-nation kontserbadurismoaren ideiak. Beste biografo eta historialari batzuek Churchill liberaltzat jo dute. Martin Gilbertek Churchillek bere bizitzan zehar "perspektiba liberala" jorratu zuela adierazten du, nahiz eta Jenkinsek pentsatu "argudiorako tartea dagoela, inoiz filosofia-liberal korapilatua ote zen" adierazteko. Churchillek gizabanakoaren eta merkatu libreen askatasunean sinesten zuen, eta estatuko plangintzarako eta burokraziarako joera sozialisten aurka agertu zen.
Gilbertek "erradikal" gisa deskribatu zuen Churchill, uste baitzuen estatua beharrezkoa zela "herritar guztientzako gutxieneko bizi-estandarrak, lana eta gizarte-ongizatea" bermatzeko. Liberal askok zalantzan jarri zuten bere erradikalismoa gizarte-erreformaren aldekoa zenean. Churchillek liberalismoari buruz egindako hitzaldiek Britainia Handiko gizarte-egituraren atxikipena eta aldaketa iraultzailearen ordez "mailakatze" beharra nabarmendu zituzten; onartu eta babestu egin zuen gizarte britainiarrean klase-banaketak egotea. Churchillek gizarte-erreforma bilatu zuen, ez zegoen gizarte-egiturari aurre egiteko nahiagatik, hura zaintzeko ahaleginagatik baizik. Charles Mastermanek, Churchill ezagutzen zuen erreformatzaile liberal batek, adierazi zuen Churchillek desio zuela "goi-mailako klase on bat etekinak emango zizkiona industria-langile bati, azken hori ondo pentsatuta eta esker onekoa izanik". Jenkinsen iritziz, Churchillen aurrekari pribilegiatuek pobreekin enpatizatzea eragotzi zioten, eta, haren ordez, "goitik beherako sinpatia zien", eta horrela, Addison-ek "paternalista onbera" baten jarrera deitu zuena erakutsiz.
Churchill sozialisten aurkakoa izan zen argi eta garbi. 1924an idatzi zuen "egungo sistema kapitalista zibilizazioaren oinarria dela, eta herri moderno handiak bizi-beharrez hornitzeko bide bakarra". Sozialismoa eta liberalismoa argi eta garbi bereizten saiatu zen, lehenik Liberal Berrien eta Fabianoen desadostasunak nabarmenduaz, eta ondoren, bi ideologien arteko aldea ixten saiatuz. Sindikalismoa —haren aldekoa zen— eta sozialismoa bereizten ere saiatu zen, eta azpimarratu zuen "sindikatuak ez direla sozialistak. Sozialismoaren antitesia dira", eta honako hau esan zuen: "Langile sindikalista arruntak kontserbadurismo natural handia du. Indibidualista indartsua da bere gai pertsonal guztietan. Abertzale sendoa da". Horregatik jarri zuen fedea bai Bigarren Mundu Gerran bai Gerra Hotzean antolatutako lanean.
Inperialismoa
Churchill inperialista zen eta Edward Adams historialariak "inperialismo liberalaren" aldeko gisa irudikatu zuen. Churchillek Britainiar Inperioaren ikuspegi erromantikoa azaldu zuen, eta uste zuen inperialismo britainiarra altruismo-modu bat zela, bere herriko subjektuei mesede egiten ziena; bere karrera parlamentarioaren hasieran, zenbait talde afrikarren ongizateaz zuen kezka adierazi zuen. Addisonen arabera, Churchillek uste zuen "beste herri batzuk konkistatu eta menderatzean, britainiarrak ere haiek goratzen eta babesten ari zirela", eta uste sendo bat zuen: "zibilizazioak nahitaez irabazi behar du basakeriaren gainean, konkistatuen konkista-prozesua tragikoagoa izanik". Adamsen arabera, Churchillen idazkiek "kutsu militarra eta ideologia militarista" erakusten dute "gerra inperiala" defendatzeko. Inperioa desegitea eta herrialdeei boterea transferitzearen ideia anatema zen Churchillentzat.
Dinas Mawddwy
Dinas Mawddwy Galesko ipar-mendebaldeko Gwynedd eskualdean dagoen udalerria da.
Winston Churchill
Beste ideia eta ikusmoldeak
Churchillen bizitzan zehar, britainiarren arraza-nagusitasunaren sinesmena orokortua zegoen, liberalen eta sozialisten artean ere, eta Churchill ere ideia horietara lotu zen. 1952an, Morán jaunari esan zion: "Arraza bat beheragoko izaki gisa ikusten ikasten duzunean, zaila da pentsatzeko modu hori baztertzea; ni Indian nintzenean, indiarrak ez ziruditen gizaki zuriaren berdinak". Hala ere, "Churchillek arrazaren teoria biologiko ez zuela" adieraztearekin batera, Addisonek pentsatu du okerra dela Churchill arrazista gisa deskribatzea, eta argudiatu zuen termino horrek "Churchillekin zerikusirik ez zuten konnotazio asko dituela". Uste du Churchill ez zela inoiz saiatuko "etorkinen aurkako arraza-gorrotoa pizten, ezta gutxiengoen atzetik ibiltzea ere". Churchill antisemitismoaren aurka agertu zen, eta prest agertu zen sionismoren alde bere ibilbidean osoan: 1920an, "mugimendu inspiratzaile" zela esan zuen.
Churchillek Eduardo VII.a eta Jurgi V.a atsekabetu zituen bere karrera politikoan, baina oso monarkikoa zen eta monarkia britainiarraren ikuspegi erromantikoa erakutsi zuen. Jenkinsek Churchill protekzionismoaren aurka zegoela deskribatu zuen, "uste sendo" batean oinarrituta, nahiz eta bere ibilbide politikoan askok zalantzan jarri zuten Churchillen anti-protekzionisten sinesmenen zintzotasuna. Nahiz eta barne ministro gisa zigor exekuzioak bere lanik gogaikarrienetako bat zirela ikusi, ez zuen heriotza-zigorraren abolizioa babestu. 1912 inguruan, laburki poztu egin zen, minusbaliatuak antzutzeko ideia eugenistarekin, baina ez zen bere interes errepikaria.
Alderdi politikoekin harremanak
Jamesek Churchill honela deskribatu zuen: "inongo alderdirekiko konpromiso iraunkorrik gabeko", eta "leialtasun-txandak inoiz ez ziren deskonektatuta egon bere interes pertsonalekin". Oldhameko eserlekutik kanpaina egin zuenean, 1899an, Churchillek bere burua kontserbadore eta demokrata kontserbadoretzat hartu zuen; hurrengo urtean, liberalak "jainkojale, azaluts eta itxurazale" gisa aipatu zituen. Beti zegoen eroso koalizioan gobernatzeko ideiarekin. Lagun kontserbadore bati zuzendutako 1902ko gutun batean, Churchillek adierazi zuen "ikuspegi zabal, tolerante eta neurritsuak —konpromisoa eta akordio-nahia lotuta— muturreko ideien aurka egiteko tresna hoberenak dira; eta aitortzen dut alderdi zentral baten ideia, freskoagoa, askeagoa, eraginkorragoa, baina, batez ere, leialago litzatekeena, nire bihotza alaitzen duela". Churchillek behin eta berriz izan zuen amets hori, Britainia Handiko alderdi nagusien elementu moderatuak elkartzen zituen "Zentroko Alderdi" baten ametsa —eta horrela karguan etengabe egotea—. 1924an, laboristek liberalen tokia hartu zutenean kontserbadoreen arerio nagusi gisa, Churchillek "kontserbadore liberalak" izeneko alderdi berri bat sortzea pentsatu zuen.
1903an, gero eta deserosoago zegoen kontserbadoreekin, neurri batean protekzionismo ekonomikoa sustatzeagatik, baina baita alderdiko kide askoren etsaikortasuna erakarri zuelako ere, eta ziur aski jakitun zen horrek eragotzi egin zuela gobernu kontserbadore baten kabinetean postu hobeagoa lortzea. Alderdi Liberala gero eta babes handiagoa lortzen ari zen, eta beraz, anbizio pertsonalak ere eragina izan zuen haren desertzioan. 1903ko gutun batean, bere burua zera zela esan zuen: "liberal ingelesa... Gorroto dut Tory alderdia, bere gizonak, bere hitzak eta metodoak". Jenkinsek adierazi zuenez, Lloyd Georgerekin, Churchillek "erradikalismo konstruktiboko elkarte bat osatu zuen, bi Liberal Berri gizarte-erreformatzaile, Gladstonen antzinako tradizioari bizkarra eman ziotenak: gai politiko libertarioetan kontzentratu eta gizarte-baldintzak bere kasa utzi".
Karrera politikoan zehar, Churchillek Alderdi Kontserbadorearekin izan zuen harremana gatazkatsua izan zen; partidarekiko leialtasuna ez zen inoiz erabatekoa. Stuart Ball historialariak adierazi zuen Churchillek ideologia kontserbadorearen hiru ezaugarri giltzarri gorde zituela: Britainiar Inperioarekiko konpromisoa, "demokrazia kontserbadorearen" ideiekiko interesa eta Britainia Handiko klase-indarren orekan zuen sinesmena. Ballek argudiatu zuen Churchill "iritzi kontserbadore nagusitik askoz hurbilago zegoela, normalean onartzen dena baino".
Bizitza pertsonala
Churchillek benetan patuak gidatutako gizon bat zela uste zuen. Bere biografoek honela deskribatu dute: egozentrikoa, ausarta, bere buruaz segurua, bitxia, kitzikagarria, bere barnean bildua, eta berekoia. Ez zuen autokontrolik, eta zuhurtziarik gabe joka zezakeen. Churchillen "nortasun bizia" deskribatzean, Jenkinsek adierazi zuen bere gaztaroan Churchillek "egozentrismo grinatsua" eta "adore suhartsua" erakutsi zituela. Jenkinsek gehitu zuen Churchillek "bere buruarengan konfiantza eta ausardia erakutsi zuela, betiere gailurrera zuzenean joateko", egoera jakin bat gertatzen zenean, beti maila goreneko nagusirantz hurbilduz. Rhodes Jamesek, berriz, honela deskribatu zuen: "karrera-politikari bat, handizale amorratua eta gailentasun irrikaz dagoena". Memoria ona zuen, eta Addisonen arabera, "bazuen gaitasuna oso gorako ikuspegi pertsonala gorakoa eta xehetasun txikienaren kudeaketa uztartzeko".
Jenkinsek adierazi zuen Churchill "sarritan nahita probokatzailea" zela, eta "argumentuak garatzeko ez ohiko trebetasuna zuen"; Rhodes Jamesek "nahita oldarkorra" izan zela esan zuen. Rhodes Jamesek uste zuen, Komunen Egoitzan hitz egitean, Churchillek arrenkuratsu aritzen zela. Bere estilo erretoriko biziak etsai asko ekarri zizkion parlamentuan, eta kontserbadore askok ez zuten atsegin izan Balfour kritikatzea eta, ondorengo, liberalen alde lerrokatzea. Gilbertek adierazi zuenez, Churchillek "grina, adimena eta ikasteko gogoa" islatu zituen bere karrera parlamentarioan. Churchillek edari alkoholdunen edale handia izatearen fama izan zuen, nahiz eta hori sarritan gehiegizkoa izan. Indian, poloan jokatzen gozatzen zuen, eta bere bizitzaren zati handi batean ehizara joan zen, galeperra eta oreina Eskozian edo basurdea Frantziako iparraldean. Gilbertek adierazi zuen Churchillen literatura-estiloa "frankoa, indartsua, irribarre bihurri baten tankerakoa" zela. Jenkinsek pentsatu zuen Churchilli gerrak kitzikatzen eta euforiko jartzen zuela, baina inoiz ez zela izan indiferente hark sortutako sufrimenduarekin.
Txikitatik, Churchillek ezin izan zuen s letra ahoskatu, eta arrastaka ahoskatzen zuen. Alboko sigmatismo horrek bere ibilbidean zehar jarraitu zuen, garai hartako eta geroko kazetariek kontatuta. 1920. eta 1930. urteetan idatzi zuten autoreek ere, soinu-grabazioa asmatu aurretik, aipatu zuten Churchillek totelka hitz egiten zuela, "larri" edo "agoniko" gisa deskribatuta. Churchill Centre and Museum-ek esan du erregistro gehienek erakusten dutela eragozpena alboko sigmatismo bat zela, eta Churchillen totelka mitoa dela. Hitzaldi publiko asko urteetan eman ondoren, ezbairik ez izateko kontu handiz prestatzen zituenak, hauxe adierazi zuen: "Nire ezintasuna ez da oztopo".
Rhodes Jamesek pentsatu zuen, hein batean, diskurtsoaren eragozpenagatik, Churchill ez zela "bat-bateko hiztun naturala". Beraz, Churchillek hitzaldiak eman aurretik buruz ikasten zituen. Gilbertek uste zuen 1900. urtearen hasieran, Churchill diskurtsoaren profesional gisa lanean ari zenean, "jendaurrean hitz egiteko artearen alderdi guztiak" menderatzen zituela. Jenkinsek esan zuenez, "Churchill fraseologiari esker bizi izan zen. Erretorikoki pentsatzen zuen, eta bere esaldiek bere politika gidatzeko arriskuan zegoen etengabe, inoiz ez alderantziz". Rhodes Jamesen aburuz, Churchill "bereziki eraginkorra" izan zen "sormenean eta isekan", eta "umorea eta sarkasmoa nahita erabili zituenean izan zen eraginkorren".
Churchillek leialtasun berezia erakutsi zien bere familiari eta hurbileko lagunei. Adibidez, Lloyd George Marconiren eskandalutik pasatzen ari zela, haren karrerako unerik baxuenean, Churchillek lagundu egin zuen. Bere adiskide minetako bat F. E. Smith izan zen, nahiz eta biak alderdi desberdinetako politikariak izan. 1911n, Greyren lagun egin zen eta beste lagun zahar bat Violet Asquith izan zen. Bere aitak bezala, Churchillek burlei aurre egin zien, bere lagun guztiak juduak baitziren. Churchill animalizalea zen, eta animalia ugari zituen, besteak beste, txakurrak, katuak, zaldiak, zerriak, arrainak eta beltxarga beltzak. Horietako asko Chartwellen egoten ziren.
Haffnerrek uste zuen Churchillek "gerrazaletasuna" zuela, "gerraren ulermen sakona eta berezkoa" erakutsiz. Bere burua jenio militartzat zuen, eta Gallipolin porrot egin zuenean, Addisonen arabera, "Churchillen irudiak jasan zezakeen kolperik handiena" izan zen. Bere ibilbideko azken urteetan, Churchillek Britainia Handiko politikaren azken viktoriarra izatearen ospea irabazi zuen; Jenkinsek uste zuen hori ez zela balorazio egoki bat, eta bere jarreretan "funtsean eduardotarragoa izan zela viktoriarra baino".
Churchill Ingalaterrako Elizan bataiatu zuten baina gaztaroan kristautasunaren aurkako fase bat igaro zuen, eta heldua zenean agnostikotzat hartzen zuen bere burua. 1898ko gutun batean, amari, Churchillek hau esan zion: "Ez dut onartzen ez kristaua ez bestelako erlijio-sinesmenik". Lehengusuari idatzitako gutun batean, erlijioa "narkotiko gozoa" zela esan zuen, eta protestantismoaren aldeko lehentasuna adierazi zuen katolizismo erromatarraren aurrean, "arrazoitik hurbilago dagoen urrats bat" zela ikusten baitzuen. David Reagles eta Timothy Larsen adituen arabera, Churchill "sinpatia zien erlijio-sinesmenei", eta "lotura emozional eta espirituala zuen Ingalaterrako Elizarekin, nahiz eta haren irakasketen aurrean defentsiban egon". Kristautasuna zibilizazioari lotuta zegoela uste zuen, kristau-etikak oinarri ona ematen zielako haurrei, eta erlijioaren sustapena bultzatzen zuen Britainiar Inperioaren bidez. 1901eko maiatzaren 24an, Framazonerian sartu zen, Studholme Lodge No.1591 delakoan. Une hartan, Regent Masonic Hallen bildu zen Café Royalen, Londresen, eta uztailaren 19an Bigarren Gradura pasatu zen eta hirugarrenera 1902ko martxoaren 25ean.
Ezkontza eta haurrak
Churchill Clementine Hozierrekin ezkondu zen 1908ko irailean. 57 urtez egon ziren ezkonduta. Churchill jabetzen zen bere karrera politikoak ezkontzan ezartzen zuen tentsioaz, eta Jock Colville idazkari pribatuaren arabera, 1930eko hamarkadan kontu labur bat izan zuen Doris Castlerosserekin.
Churchilldarren lehen seme-alaba, Diana, 1909ko uztailean jaio zen; bigarrena, Randolph, 1911ko maiatzean. Beren hirugarrena, Sarah, 1914ko urrian jaio zen, eta laugarrena, Marigold, 1918ko azaroan. Azken hori 1921eko abuztuan hil zen, eztarriko septizemia baten ondorioz, eta Kensal Greeneko Hilerrian lurperatu zuten. 1922ko irailaren 15ean jaio zen Mary, Churchilldarren azken alaba. Geroago, hilabete horretan, Churchillek Chartwell erosi zuten, Winston 1965ean hil zen arte haien etxea izango zena. Jenkinsen arabera, Churchill "aita gogotsua eta maitalea" zen, baina gehiegi espero zuen seme-alabengandik.
Sebastes saxicola
Sebastes saxicola Sebastes generoko animalia da. Arrainen barruko Sebastidae familian sailkatzen da.
Winston Churchill
Legatua
Robert Rhodes James historialariak adierazi zuen Churchillek "bizitza oso luzea, konplexua eta polemikoa" bizi izan zuela, eta bizitza hori —Britainia Handiko parlamentu-politikaren esparruan— Gladstonen "luzera, drama eta gertakariekin" baino ezin zela alderatu. Allen Packwood Churchill Artxiboen Zentroko zuzendariaren arabera, Churchill "gizakia oso konplexua, kontraesankorra eta bizialdi zabalekoa" zen.
Addisonek esan zuen Churchill "figura historiko handi bat" bihurtu zela. Churchill historiako lider garrantzitsuenetakotzat jo zuen TIME aldizkariak. Boris Johnson britainiar lehen ministroak esan zuen Churchillek "herrialde hau eta Europa osoa tirania faxista eta arrazista basatitik salbatu zituela, eta harrekiko gure zorra kalkulaezina dela". Britainiar publiko orokorraren artean Churchillek ospe handia izaten jarraitzen du: 2002ko BBCren inkesta batean lehenengo geratu zen inoiz izan diren 100 britainiar handienen artean. Estatu Batuetan ere estimatua da; 1963an Estatu Batuetako ohorezko herritar izendatu zuten, eta 1995ean Estatu Batuek Arleigh Burke saileko suntsitzaile berri bat USS Winston S. Churchill izendatu zuten.
Churchillen hizkera zuzenak etsaitasunak ekarri zizkion. Komunen Egoitzan sartu zenean, dagoeneko polemikoa zen, askok "abenturazale eta dominen ehiztari" gisa ikusten baitzuten, berekoia eta egozentrikoa zen norbait, eta haren aukerek irizpen eskasa islatzen zuten. Addisonen arabera, Churchill "interes pertsonalarekin itsututa dagoen politikaritzat hartu zuten, eta aurrera egin zuen, zalantzarik gabe, gizon boteretsuagoek emandako laguntzari esker. 1939 arte, politikarekiko zuen ikuspegiak "mesfidantza eta atsekabea" sortu zuen, are gehiago behin eta berriz alderdikeriaz jokatu zuenean. Alderdi Kontserbadoreko goi-mailako batzuentzat, Churchill —Addisonen arabera— "bere klaseko traidore bat baino ez zen" Alderdi Liberalera egin zuen aldaketagatik. Amiralgoko Lehen Lord gida, "kritikari" askok, "ausartegia, ezjakintsua eta printzipiorik gabea zela esan zuten, Royal Navyren tradizio eta lan-metodo loriatsuak ulertzen ez zituena".
Churchillek Rhonda Valleyren ondoezari eta haren erretorika antisozialistari emandako erantzunak ere ekarri zuen ezkerraren gaitzespena; ezkertiar britainiar askok, berriz, inperialismoa, militarismoa eta klasen-borrokan klase gorenaren interesak ordezkatzen zituen erreakzionario gisa hartu zuten. Greba Orokorraren aurkako oposizioan izandako paperarengatik grebalari askoren eta Alderi Laboristako zenbaiten etsaitasuna irabazi zuen. Churchill Britainia Handiko ezkerrarekin bat egin zuenean Alemania naziaren kontrako ohartarazpenean, ezkertiar askok uste izan zuten Britainiar Inperioaren aurkako mehatxu zelako egin zuela. Edward Moritz Jr. historialariak esan zuen ezkerreko batzuek Churchill "langile klaseko erreakzionatzaile biziotsu eta gorrotatzaile" gisa aurkezten zuten bitartean, horiek ez zituztela kontuan hartu Churchillen erreforma nazionalak. Jenkinsek esan zuen Churchillek "marka garrantzitsua egin zuela gizarte-erreformatzaile gisa" bere karrera parlamentarioaren lehen zatian; era berean, Rhodes Jamesek, gizarte-erreformatzaile gisa, "lorpen handiak" zituela pentsatu zuen.
Churchillek europar zurien nagusitasunean sinesteak, bere garaikideen arteko ikuspegi orokorra zena, arrazakeria akusazioak eragin ditu. Kritika bereziki gogorrak jasan zituen Bengalako gosetian izan duen paperagatik; Walter Reid historialariak adierazi du Churchill "oso oker zegoela Indiarekin, non bere jokabidea ohiko mailaren oso azpitik erori baitzen".
Churchillen ondareak idazle eta historialarien arteko eztabaida bizia pizten jarraitzen du. 1980an, Addisonek adierazi zuen pertsona askok "Churchillen aldeko ala kontrako aurreiritziak zituztela" dagoeneko ez zutela interesik figura historiko gisa kritikoki ebaluatzeko.
Churchill Commonwealth osoan ohoratu dute, bereziki Kanadan. Edmontonen, plaza nagusiak Churchillen izena darama, Ternuko St. John's en bezala. Mississaugan (Ontario), kale garrantzitsu batek Winston Churchill Boulevard izena du, eta Churchillen bustoak hiri askotan daude, Torontoko udaletxearen ondokoa nabarmen.
Errepresentazioak zinean eta telebistan
Churchillen figura hainbatetan agertu da zinean eta telebistan, horien artean aipatzekoak dira: Dudley Field Malone (An American in Paris, 1951); Peter Sellers (The Man Who Never Was, 1956); Richard Burton (Winston Churchill: The Valiant Years, 1961); Simon Ward (Young Winston, 1972); Warren Clarke (Jennie: Lady Randolph Churchill, 1974); Wensley Pithey (Edward and Mrs Simpson, 1978); Timothy West (Churchill and the Generals, 1979, Hiroshima, 1995); William Hootkins (The Life and Times of David Lloyd George, 1981); Robert Hardy (Winston Churchill: The Wilderness Years, 1981, War and Remembrance, 1989); Bob Hoskins (World War II: When Lions Roared 1994); Albert Finney (The Gathering Storm 2002); Ian Mune (Ike: Countdown to D-Day, 2004); Rod Taylor (Inglourious Basterds, 2009); Brendan Gleeson (Into the Storm, 2009); Ian McNeice (Doctor Who 2010 eta 2011); Timothy Spall (The King's Speech, 2010).; Gary Oldman (Darkest Hour, 2017)
Costa de Almería
Costa de Almería (gaztelaniaz ahoskatua; Almeríako Kostaldea) Mediterraneoko Andaluziako kostari, Almeríako probintzian dagoenari ematen zaion izen turistikoa da, hondartza eta kalazko 217 kilometroz osatua. Pulpí eta Adra artean hedatzen da eta Vera, Mojácar, Roquetas de Mar eta Almerimar herriak, Cabo de Gata-Níjar Natura Parkea, Punta Entinas-Sabinar Erreserba Naturala eta San Andrés uhartea ditu turismo-gune nagusiak.
Menetou-Salon
Menetou-Salon Frantziako udalerri bat da, Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Menetou-Salon udalerrian erroldatutako biztanleak 1.667 ziren. Familiak 722 ziren, horien artean 272 pertsona bakarrekoak ziren (114 bakarrik bizi ziren gizonak eta 158 bakarrik bizi ziren emakumeak), 181 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 206 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 63 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 875 etxebizitza zeuden, 740 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 65 bigarren erresidentzia ziren eta 70 hutsik zeuden. 754 etxeak ziren eta 30 apartamentuak ziren. 740 etxebizitza nagusietatik 511 bere jabearen bizilekua ziren, 208 alokairuan okupaturik zeuden eta 21 doan lagata zeuden; 83 etxek gela bat zuten, 55 etxek bi zituzten, 111 etxek hiru zituzten, 172 etxek lau zituzten eta 319 etxek bost zituzten. 579 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 293 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 296 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Lycodes pectoralis
Lycodes pectoralis Lycodes generoko animalia da. Arrainen barruko Zoarcidae familian sailkatzen da.
Menetou-Salon
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.008 ziren, horien artean 746 aktiboak ziren eta 262 inaktiboak ziren. 746 pertsona aktiboetatik 680 lanean zeuden (365 gizon eta 315 emakume) eta 66 langabezian zeuden (24 gizon eta 42 emakume). 262 pertsona inaktiboetatik 98 erretiraturik zeuden, 88 ikasten zeuden eta 76 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Menetou-Salon udalerrian 684 unitate fiskal zeuden, 1.614,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.922 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 28 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 igeltseroak, 5 margolariak, 6 zurginak, 5 iturginak, 2 ile apaindegiak, 3 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 3 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Menetou-Salon udalerrian 50 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.006 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lycodes polaris
Lycodes polaris Lycodes generoko animalia da. Arrainen barruko Zoarcidae familian sailkatzen da.
Megalopta genalis
Megalopta genalis erle espezie bat da, Megalopta generoan eta Halictidae familian.
Andrena barbilabris
Andrena barbilabris erle espezie bat da, Andrena generoan eta Andrenidae familian.
Sphenomorphus fragilis
Sphenomorphus fragilis Sphenomorphus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
NGC 2524
NGC 2524 galaxia bat da, Lynx konstelazioan. Édouard Stephanek aurkitu zuen n.
Pieve d'Olmi
Pieve d'Olmi Italiako udalerri bat da. Cremonako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Pieve d'Olmik honako udalerri hauekin egiten du muga:
José Larrauri
José Ramón Martínez Larrauri (Bilbo, ) bizkaitar futbolari ohia da, atzelari moduan aritzen zena.
Spathodus erythrodon
Spathodus erythrodon Spathodus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.