cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aristotelesen biologia
Metodoa
Aristoteles Francis Baconen filosofoek ez-zientifiko izendatu dute, gutxienez bi arrazoirengatik: bere estilo zientifikoa eta bere azalpenaren erabilera. Bere azalpenak, aldi berean, kriptiko bihurtzen dira kausen sistema konplikatuagatik. Hala eta guztiz ere, kontuan eduki behar da garai horretan gai horien inguruan zegoen ezagutza. Era berean, datuen bilketa sistematikoak ezkutuan daude aurkezpen metodo modernoak falta direlako, esate baterako, datuen taulak.
Estilo zientifikoa
Aristotelesek ez zuen esperimentatu zentzu modernoan. “Pepeiramenoi” greziar mitologiako hitza erabiltzen zuen behaketak aipatzeko, edo gehienez ikerketa-prozedurak aipatzeko, esate baterako (Animalien Generazioan)  garai egokiko oilo-arrautza ernaldu bat irekitzea enbrioiaren bihotza ikusi egin ahal izateko.
Horren ordez, zientzia-estilo ezberdin bat landu zuen: sistematikoki bildutako datuak aurkitu zituen, animalia talde osoarentzat ohikoak diren ereduak aurkitu eta haien kausazko azalpen posibleak inferitu zituen. Estilo hau ohikoa da biologia modernoan datu kopuru handiak eskuragarri daudenean, hala nola, genomikaren kasuan adibidez. Ez du zientzia esperimentalak ematen duen erantzun ziurraren emaitza bera, baina hipotesi frogagarriak ezartzen ditu, eta behatzen denaren gaineko azalpen narratibo bat eraikitzen du. Zentzu honetan, esan dezakegu, Aristotelesen biologia zientifikoa dela.
Sailkapena
Aristotelesek 500 hegazti, ugaztun eta arrai espezie ezberdin bereizi zituen bere Animalien historia eta Animalien atalak lanetan. Sailkatzeko metodo hori, taxonomia zientifikoan aurrenetarikoa, 2000 urtetan zehar izan zen garrantzitsu. Aristotelesek animalia odoldunak eta odolik gabekoak bereizi zituen, jarraian azaltzen den taulan ikusi daitekeen bezala.
Urriko Iraultza
Urriaren 23a
Urriaren 23rako, jada Komite Militar Iraultzaileak erregimentu ezberdinetarako eta hiriaren puntu garrantzitsu ezberdinetarako komisarioak izendatu zituen. Komisario horiek, bai boltxebikeak zein ezkerreko eseristak izan zitezkeen. Guztira 50 bat ziren, garrantzitsuenak hauek izan zirelarik: Izmailovski erregimentuan Katz; Semionovski erregimentuan Juri Kotsiubinski; munizioen gordetegietan Vasilievski; 180 erreserba erregimentuan, Batailoi Suzko-Kimikoan eta Granada-jaurtitzaileen Gorputzean Aleksandr Ilin-Zhenevski; Mosku Goardia erregimentuan Vixnevetski; Preobrazhenski erregimentuan Grigori Txudnovski; Petrogradeko 3 erregimentuan eta Pavlovski erregimentuan Dzenis; automobilen dibisioan Jelin; Oinezkoen 176 erregimentuan Levenson; Kexholm Goardia erregimentuan Liubovitx; Oinezkoen 180 erregimentuan Maniulov, Finlandiako Goardia erregimentuan Rudnik; Kronverski armategian Ter-Arutiuniants; Kronstadteko Goardia erregimentuan Flerovski; Oinezkoen 88 eta 90 Vologda erregimentuetan Txekhovski; Artillerian Vlas Txubar; Tsarskoie Selon Georgenberger; eta Oranienbaumen Breslav.
Urriaren 24a
Urriaren 24ko arratsaldea zen Lenin Smolnira joan zenean, beste zuzendari boltxebikeekin batzera. Lenin Margarita Fofanovaren etxetik heldu zen Smolnira, eta bidean poliziak atxilotu egin zuen, baina joaten utzi zion, mozkor arrunt bat zela uste baitzuen. Han hartu ziren falta ziren tokiak hartzeko azken erabakiak, Orlando Figesen arabera, “korrika deitu zuten Komite Zentralaren bilera batean”. Urriaren 24an hasi ziren tropa boltxebikeak edo Milrevkomen aldekoak Smolni inguruetan kontzentratzen, bai Xliapnikov boltxebikeak zein Sukhanov mentxebikeak gogoratzen duten moduan. Trotski berak gogoratzen duenez, “Matxinada giroa” 24ko arratsaldean hasi zen berotzen. Urriaren 24ko arratsalde-gauean, Gobernuaren erabakiaren kontra, Milrevkomen tropek berriz zubiak bere tokian jarri zituzten (Troitski zubia lehenbizi, eta gero besteak. Rabinowitchen arabera, Troitski zubia altxatzeko agindua Milrevkomek eman zuen, baina beste denen kasuan, tropek euren kabuz hartu zuten erabakia), Petrogradeko auzo ezberdinak komunikatuz. Kaiurov boltxebikearen arabera, Viborgeko langileak izan ziren zubien komunikazioa bermatu zutenak: “gu izan ginen lehenak”. Rex Waderen arabera, bezperan, urriaren 24an “boltxebikeek ia hiri osoaren kontrola zuten, baina oraindik euren neurriak “defentsiboak” ziren”.
Urriaren 25eko goiz-arratsaldea: Petrograd boltxebikeen kontrolpean
Urriaren 25ean, boltxebikeak erasora pasa ziren. John Reeden arabera, goizaldeko hiruretan hasi ziren tropa gorrien lehen mugimenduak. Orlando Figesen arabera, ordea, gauerdian hasi ziren mugimendu horiek. Pipesek “24tik 25era doan gaua” aipatzen du besterik gabe. Alexander Rabinowithek ordu bata eta erdiak jartzen du ordu zehatz moduan. Figesen arabera, langile eta soldadu boltxebike asko atera ziren kalera zubiak eta gurutzebideak hartzera; egunsentirako, junkerrak zeuden tokian Milrevkomen tropak edota goardia gorriak zeuden. Trotskik “goizeko zazpiretan” helburuak hartzen hasi zirela dio, baina iturri gehienek lehenago jartzen dute lehen eraikinak hartzearen ordua (Rabinowitchen eta Waderen arabera, telegrafoen zentrala ordu bietan hartu zuten). Goiz horretan boltxebikeen aldeko indarren Telegrafoen Zentrala, Telefonoen Zentrala (Dzerzhinskiren ardurapean), Gudaren ministerioa, Baltikorako Tren-geltokia, Vartsoviako tren-geltokia (Bubnoven ardurapean), Elektrika Zentrala, Banketxe Zentrala, zubiak, eta azkenik, poliziaren komisaldegiak hartu zituzten. Zubien artean, Nikolaevski zubia aipatu behar dugu, Avrora ontzia bertan ezarri baitzen. Peio eta Pauloren Gotorlekua hartzeko ahaleginik ez zuten egin behar, bezperako egunetan bertako garnizioa politikoki boltxebikeen aldera pasa baitzen (eta boltxebike bat, Blagonravov, zen gotorlekuaren zuzendaria). Troitski zubian Manikovski jenerala ere atxilotua izan zen, baina aske utzi zuten. Goizean zehar hiri osoa hartua zuten, Isaak Deuna enparantza eta Neguko Jauregia izan ezik; goizeko hartze horiek baketsuak eta biktimarik gabekoak zian ziren, izan ere, Gobernuaren alde tropek ez baitzuten eskurik hartu (ezta ere kosakoek, Gobernuak goizaldean eurekin kontaktatu bazuen ere). Bere aldeko troparik gabe, goizean Kerenskik Neguko Jauregitik ihes egin zuen, frontean tropak biltzen saiatzera.
Milrevkomek Neguko Jauregia hartu aurretik, bere adierazpen historikoa zabaldu zuen (Trotskiren arabera “goizeko hamarretan” izan zen, baina inolaz ere, testigantza guztiek goizez izan zela diote; John Reedek izan ezik): “Errusiako herritarrei! Behin-behineko Gobernua uzkailia izan da. Estatuaren boterea Petrogradeko Langile eta Soldaduen Sobietaren erakunde den eta Petrogradeko garnizioaren arduradun den Komite Militar Iraultzailearen eskuetara pasa da. Herriak borrokatu dituen helburuak; bake demokratiko baten aldeko proposamena, lurjabeen jabetza pribatuaren ezabapena, industrian langile kontrola eta Sobietar Gobernu baten eratzea bermatuta daude. Gora langileen, baserritarren eta soldaduen iraultza! Petrogradeko Langileen eta Soldaduen Ordezkarien Sobietaren Komite Militar Iraultzailea”.
Eguerdian, Isaak Deunaren Enparantzan tiroketa batzuk izan ziren, John Reedek kontatzen duenaren arabera. Eguerdi aldera azken helburuak hartu zituzten gorriek: Almirantegoaren egoitza eta Kresti kartzela. Pixka bat beranduago, Marinski Jauregian, Aurre-parlamentua hartu zuten, eta bertako kideei organo horren abolizioa komunikatu zieten Milrevkomen aldeko tropek, baina ez zuten atxiloketarik egin. Langileek akademia militarrak eta hango kideak desarmatzea eskatu zuten, baina boltxebikeek ez zuten halakorik egin, ez orduan, ezta ere Neguko Jauregia hartu ondoren. Trotskik esaten duenaren arabera “egin izan bagenu, ez genukeen 29an junkerren matxinada kontrairaultzailea izango”.
Reedek kontatzen duenez “antzezlekuak ez ziren itxi, guk Marinski antzezlekurako sarrera batzuk genituen, joan ez ginen arren”. Orlando Figesek antzeko bertsio bat ematen du: “ez jatetxeak ez antzezlekuak ez tranbiak ez ziren itxi”. Richard Pipesen arabera “Malapartek deskribatutako “Iraultza modernoetako” bat izan zen (…) talde txikietan, odolik gabe eta eraginkortasun handiz puntu gakoak hartzea (…) kafetegiek, zinemek eta antzezlekuek zabalik arraitzen zuten”. Pipesen arabera “Leninek ez zuen manifestazio handirik nahi (…) apirileko eta uztaileko gertaerek argi utzi zioten jendetza kontrolaezina izan zitekeela”. Iluntzean, tiroketa batzuk izan ziren, baina oraindik jende asko zegoen kaleetan bilduta.
Petrogradeko Sobietak ordu bi eta erdietan, gauez hasi behar zen Errusia Osoko Sobieten II Biltzar Nagusiaren aurretik ohizkanpoko saio bat egin zuen. Iraultza proletarioaren aldeko ebazpen bat hartu zuen urriaren 25eko arratsaldean: “Petrogradeko Langile eta Soldaduen Sobietak proletalgoaren eta Petrogradeko garnizioaren iraultza agurtzen du (…) Petrogradeko Sobieta ziur dago Gobernu berria Sobietar Gobernu gisa eratuko dela, eta nekazari pobreen laguntza sozialismorantz egingo duela (...) Langileen eta Baserritarren Gobernuak herri gudukatzaile guztiei bake demokratiko bat proposatuko die (...) lur-jabeen lurra baserritarren artean banatuko du (...)”. Reeden arabera, ebazpen hau, oraindik Neguko Jauregia hartu gabe zegoela hartu zuen Sobietak. Ebazpen honen ostean, Trotskik Behin-behineko Gobernua jada ez zegoela esan zuen. Gobernuaren aldeko ordezkari batek boltxebikeei “Biltzar Nagusiaren borondatea baldintzatzea” leporatu zien. Trotskik erantzun zuen arabera “ez guk, baizik eta langileen matxinadak determinatzen du Sobieten II Biltzar Nagusi honen borondatea”. Fiodor Dan mentxebikeak orduan “gure kideak Neguko Jauregian daude inguraturik, bonbaketa jasaten (…) halako baldintzetan VTsIKek ezin duela politikarik egin adierazten du” esan zuen. Biera horretara Lenin agertu zen, txalo-zaparrada batekin hartu zutelarik.
Arratsaldeko zazpiak hamar gutxitan (Orlando Figesen arabera) boltxebikeek Neguko Jauregian zegoen Behin-behineko Gobernuari ultimatuma bidali zieten, eta gaueko hamarrak aldean Jauregiaren kontrako asaltoa hasi zuten. Neguko Jauregiaren kontrako setioak irauten zuen bitartean (ordua ezin dugu zehaztu, baina arratsaldea zela ematen du), Gobernuaren aldeko tropa batzuek, Stankievitx komisarioa buru, Telefonoen Zentrala hartzen saiatu ziren, kale egin zutelarik.
Urraren 25eko iluntzea: Neguko Jauregiaren kontrako asaltoaren hasiera
Neva ibaian zegoen Avrora (Egunsentia, edo mendebaldean “Aurora” izenez ezagutua) ontziak hasi zuen Neguko Jauregia hartzeko keinua, urriaren 25eko gauean. Ontzi honen kanoikadak Iraultzaren ikurretako bat izan ziren. Urriaren 24an sartu zen Avrora (beste hainbat ontzirekin batera, guztira hamaika ziren) Nevan atrakatuta zegoen. Iraultzaren bezperatan, Gobernuak itsasora zedin agindu zuen (hala Petrogradeko gertakizun iraultzaileetan parte har ez zezan), baina Milrevkomek bertan zegoen tokian geratzea agindu zuen. Urriaren 24an, Baltikoko Itsas-Armadako Sobietak (Tsentrobalt) Avrorari itsasora ez ateratzeko eta Nikolaievski zubian geratzeko agindu zion.
Orlando Figesen arabera, Neguko Jauregian bilduta zegoen Gobernuari, ultimatuma zazpiak hamar gutxitan bidali zitzaion, baina hauek ez zuten erantzun. Hala ere, Avrorak seinalea ez zuen berehalakoan bidali, gaueko hamarrak hogei gutxiagotan baino, “Peio eta Paulo Gotorlekuan zeuden indarrekin koordinazio falta zegoelako” (Richard Pipesen arabera, bederatzietan bota zuen kanoikada). Inolaz ere, oraindik Sobieten II Biltzar Nagusia hasi gabe zegoen, eta hau burutzen hasi zelarik kanoikadak entzuten ziren.
Isabel Allende
Estiloa eta gaiak
Bere obra “Post-Boom” mugimenduan sailkatzen da, adituentzat “Novísima literatura” deiturikoa. Mugimendu hau errealismora bueltatzeko joera da, prosa errazagoa, enfasi historikoa eta tokian tokiko kultura, besteak beste, sartzen dituena.
2012an eleberri polizialen munduan murgiltzeko adorez bete eta “El juego de Ripper” idatzi zuen. Bere senar-ordeak, William C. Gordonek, 2006tik lantzen zuen generoa zen eleberri poliziala edo beltza. Isabelek dio, Carmen Balcells (bere agentea) izan zela liburua Gordonekin egiteko proposatu ziona, baina ez zen ondo atera.
Bere obren salmentak oso arrakastatsuak izan badira ere, kritikari eta idazle asko oso zorrotzak izan dira berarekin. Batzuk, Gabriel García Márquezen kopia merke bat dela diote eta beste batzuek, estereotipo feminista iraungiak elikatzen dituela.
Urriko Iraultza
Urraren 25eko iluntzea: Neguko Jauregiaren kontrako asaltoaren hasiera
Lehengo kanoikadak bota ostean, bai Avrorak, bai Peio eta Pauloren Gotorlekuko kanoiek eta bai kalean zeuden boltxebikeek benetako sua egin zuten Jauregiaren kontra. Hala ere, Pipesen arabera, Avroratik ez zen su handirik egin “borrokarako munizio eskasa zuelako”.
Urriaren 25eko gaua: Sobieten II. Biltzarraren hasiera
Errusia Osoko Langileen eta Soldaduen Sobieten II Biltzar Nagusia Petrograden hasi zen urriaren 25ean. Biltzar honetan soilik soldaduen eta langileen Sobietak egon ziren, izan ere, Errusia Osoko Baserritarren Sobieten Komite Exekutiboak, eskuineko eseristek zuzendutakoak, ez zuen biltzar nagusi hau aintzatetsi eta ordezkariak bidaltzeari uko egin zion; jakinik, langile Sobiet gehienak boltxebikeak izanik, ziurrenik Biltzar Nagusi honen ere gehiengo boltxebike bat emanen zuela (Baserritarren Sobietek azaroaren 30erako deitu zuten euren biltzar nagusia). Indarrean zegoen Langile eta Soldaduen Sobieten Komite Exekutiboak ere ez zuen Biltzar hau ditu nahi, eta hainbat aldiz atzeratu ondoren, honen menpeko Akten Komisioa, aukeratutako hainbat ordezkariren kredentzialak ukatzen saiatu zen, John Reed kazetariak dioen moduan. Urriaren 19an, VTsIKen (orduan mentxebikeen hegemonia) menpe zegoen Sobieten Izvestia egunkariak esan zuenez, “soilik Errusia Osoko Sobieten Komite Exekutiboak du Sobieten Biltzar Nagusi bat deitzeko autoritatea (…) Biltzar Nagusi hau Iparraldeko Sobieten Biltzar Nagusiak deitu du, arauak hautsiz”. Reeden arabera, mentxebikeek eta VTsIK are Sobeitak “Gobernu-erakundeetan disolbatzea” ere iradoki zuten oraingoan. Hala ere, azkenean, VTsIKk men egin zion Sobieten Biltzar Nagusia deitzeko asmoari. Reeden arabera, urriaren 20rako “Petrograden ez zen quoruma bildu (…) baina Biltzar Nagusia egingo zenaz zalantzarik ez zegoenez gero, taktikaz aldatu zuten: telegrama uholde bat bidali zieten probintzietako erakundeei, ahalik eta ordezkari sozialista moderatu gehien bidal zezaten”. Oskar Anweilerren arabera, “Biltzar Nagusi hau ez zen ekaineko I Biltzar Nagusia bezain ordezkatzailea, Sobiet multzo bat Biltzarraren kontra egon zenez ordezkaririk bidali ez zuelako”. Biltzar hau Gobernuaren eta honen aldeko erakundeen oniritzirik gabe bildu zenez gero, balizko arriskuaren kontra babesteko Kronstadteko marinelak ekarri zituzten Biltzarra babestera.
Urriaren 25ean hasi zen biltzarra, hamaikak hogei gutxiagotan, Orlando Figesen zein Trotskiren arabera (momentu horretan Neguko Jauregia oraindik ez zegoen hartuta). Guztira 402 Sobiet bildu ziren: Langile eta Soldaduen 195, Langile Soldadu eta Baserritarren  119, Langileen 46, Soldadu eta Marinelen 22, Baserritarren 19 eta Kosakoen 1 (ikusten den moduan, Baserritarren Sobieten Komite Exekutiboak Biltzar hau boikotatu zuen arren, Baserritarren Sobiet batzuek ordezkariak bidali zituzten). Ordezkariek euren filiazioari buruz erantzun zuten galdeketa baten arabera, 648 ordezkaritatik 338 boltxebike, 186 eserista (horietatik 93 ezkerrekoak) 71 mentxebike (horietatik 36 “ofizialistak” eta 35 internazionalistak), Novaia Zhizn taldearen aldeko 16, 4 ukrainar eserista eta bestelako 35 ordezkari zeuden. Alderdiek emandako datuen arabera, 390 boltxebike, 160 eserista (fakzioen artean bereizi gabe), 72 mentxebike, Novaia Zhiznen aldeko 14, 7 ukrainar eserista eta 6 mentxebike internazionalista izan ziren. Viktor Serge kazetari eta historiagile boltxebikeak ematen dituen datuen arabera: 382 boltxebike, 31 “boltxebikeen aldeko independente”, 70 ezkerreko eserista, 52 eserista, 21 mentxebike, 15 mentxebike internazionalista, 3 ukrainar eserista, beste gutxiengo nazionaletako 7 sozialista eta bost anarkista zeuden. Datu zehatzak aldatzen badira, boltxebikeen edo asko jota, boltxebikeen eta ezkerreko eseristen arteko gehiengoa zalantzarik gabekoa da.
Indarrean zegoen VTsIKen aldetik ez zeuden ez Txkheidze lehendakaria ez Tsereteli mentxebikeen burua, biak Georgian zeuden gaixo. Aleksandr Kerenski lehen ministroa ere ez zegoen, ihes eginda baitzegoen. Fiodor Dan izan zen, gutxi-gora-behera lehengo gehiengoaren “ordezkari” papera hartu zuena. Biltzar Nagusi hau hasi zenerako, boltxebikeek militarki Petrograd kontrolatzen zuten. Anweilerren arabera, ordezkatuta zeuden 366 Sobietetatik “255 (%69,6) “Botere osoa Sobietentzat!” leloaren alde atera ziren, 81 (%22,1) “botere osoa demokraziarentzat” edo “kadeterik gabeko koalizio baten alde” leloen alde, eta 30 (%8,3) zalantzarekin”. Kotelnikovek ordezkarien araberako zifrak ematen ditu: 505 ordezkari (%75) “Botere osoa Sobietentzat!” leloaren alde, 86 ordezkari (%13) “botere osoa demokraziarentzat” leloaren alde, 58 ordezkari (%8,6) “koalizio-Gobernu baten alde”, 21 ordezkari (%3) “demokrazia osoaren ale, kadeterik gabe”, eta 3k (%0,4k) ez zuen erantzun (Trotskik antzeko datuak ematen ditu). Esan beharra dago, eskuineko eseristek eta mentxebikeek alde egin ostean, ordezkari berriez ordeztu zituztela; hurrengo egunetako osaketa 390 boltxebike, 178 ezkerreko eserista, 35 Novaia Zhiznen aldeko, eta 21 ukrainar eserista izan zela.
Lehenik, Biltzarraren zuzendaritza-mahaia aukeratu zuten, Reeden arabera “14 boltxebikeek, 7 ezkerreko eseristek, 3 mentxebikek eta Gorkiren Novaia Zhizneko kide batek osatuta (…) geroago Ukrainako eseristen ordezkariek posturen bat eskatu zuten eta eman egin zitzaien”. Eskuineko eseristek, Hendelmannen ahotik, eta mentxebikeek, Khintxuken ahotik Biltzarraren mahaian berrian sartzeari uko egin zioten, eta mentxebike internazionalistek ere “zalantzak” agerrarazi zituzten. Biltzarraren mahaiko lehendakari berri moduan Lev Kamenev boltxebikea aukeratu zuten. Une honetatik aurrera, sozialista moderatuen aldetik protestak eta Biltzar Nagusi hau ilegal moduan hartzeko saiakerak etengabekoak izna ziren: VTsIK zaharrak Biltzar Nagusia legala ez zela esan zuen eta bertan hartzen ziren erabakiak “aukerazkoak” zirela ere esan zuen.
Martovek orduan “hastear zegoen guda zibila” deitoratu zuen, eta “alderdi iraultzaile baten konplot militarra” gaitzetsi zuen, eta “botere demokratiko batua” (hau da, alderdi sozialista ezberdinen koaliziozko Gobernua) proposatu zuen, ezkerreko eseristen zein Novaia Zhiznen babesarekin. Martoven alde, Mstislavski ezkerreko eserista agertu zen. Boltxebikeak hasiera batean proposamen hori onartzekotan egon ziren, Lunatxarski izan boltxebikeen izenean “guk proposamen horren aurka ez dugu arazorik” esan zuena. John Reeden arabera, hamar eta erdiak inguru izan ziren eztabaida hau hasi zenean, eta orduan hasi ziren Neguko Jauregiaren kontrako kanoikadak, eta kanoikada horiek hasterakoan, Behin-behineko Gobernuaren aldeko alderdiak –eseristak, mentxebikeak eta Bund- atera egin ziren (atera baino lehenago, mentxebikeek Sobietek eta Behin-behineko Gobernuaren arteko “Negoziazioak” planteatu zituzten, proposamen hau ukatua izan zen). Burgesiarekin koalizioa egitearen aldekoek “abentura honen parte ez dugu izan nahi” edo “armadaren kontrako traizioa” errepikatzen zuten. Figesek, nahiz eta Reedek ematen duen orduekin ados ez egon (Figesen arabera, hamaikak hogei gutxitan hasi zen Biltzarra, beraz, eztabaida hau eman zenerako hamaikak pasatxo izan behar ziren), oro har, bere kontakizunarekin bat egiten du: Martoven proposamena onartzear zegoen, eseristek eta mentxebikeek (edo hauek sektore ofizialistek) boltxebikeen “abentura kriminala” deitoratu eta Biltzarra utzi zutenean. Erakunde hauek, erretiratzerakoan, Baserritarren Sobieten Komite Exekutiboarekin batera, boltxebikeen kontrako lehen oposizioko taldea sortu zuten: “Aberria eta Iraultza Salbatzeko Komitea”. Figesen arabera, mugimendu hau eserista eta mentxebikeentzat, eurentzat, kaltegarria izan zen “Biltzarra eta honek ematen duen zilegitasuna boltxebikeen esku utzi zutelako”, eta berak aipatzen zuenez, Nikolai Sukhanov mentxebikeak ere iritzi hori plazaratu zuen 1921ean. Artean Neguko Jauregiaren, Errusiako Behin-behineko Gobernuaren egoitzaren kontrako erasoa abiatu zuten boltxebikeek. Jauregiaren kontrako erasoa eta eztabaidak momentu berean gertatzen ari ziren; ez dago argi Jauregiaren hartzea gertatzerakoan eztabaidak zein puntutan zeuden zehaztea.
Mentxebike internazionalistak geroago (John Reeden arabera, Neguko Jauregia hartu ostean), atera ziren Biltzarretik, euren ordezkari Kapelinski eta Martovek koalizio-Gobernu bat proposatu eta proposamen hori ukatua izan zelarik (boltxebikeen arabera, hauen irteera “aldez aurretik prestatua zegoen” eta dena eseristen eta mentxebikeen jarrera zuritzeko mugimendu bat izan zen). Jada, alderdi hauek Biltzarra utzi ondoren, ez zegoen koaliziorako girorik, boltxebikeen arabera eurek aurrez Martoven proposamena onartu zuten eta beraz kontziliatzaileak (eskuineko eseristak eta eskuineko mentxebikeak) ziren akordioa oztopatu eta Sobietekin apurtu zutenak. Orduan bota zien Trotskik ezaguna egingo zen esaldia: “Zoazte historiaren zakarrontzira!”.
Istilu horrez ostean, Baserritarren Sobieten Komite Exekutiboaren ordezkari batek (beraz eskuineko eserista), Biltzar Nagusian zeuden baserritarren ordezkariei “Biltzar ilegala uzteko” eskatu zien, efektu handirik gabe. Ezkerreko eserista Boris Kamkovek bere alderdiak “biltzarra utziko ez zuela” esan zuen, hala ere “alderdi sozialisten aldeko koalizioaren aldekoa zela eta (…) boltxebikeen doinu bortitza apaltzeko” eskatu zuen. Honek joera bat markatuko du, hurrengo egunetan, ezkerreko eseristena, boltxebikeei gertukoen zaien alderdia, eta are gertuko zaien alderdi bakarra, izango baita. Honen ostean, goizeko ordu biak zirelarik, saioa atsedenaldirako eten egin zen.
Adrián Celador
Adrián Celador Ponga (Bilbo, 1996ko urtarrilaren 30a) Euskal Herriko futbolaria da, Athletic eta Danok Bateko harrobietan hezia. Atzelari edota erdilari lanetan aritu daiteke.
Ibilbidea
''2022ko ekainaren 29an eguneratua. Datu ofizialak.''
Urriko Iraultza
Urriko 26ko goizaldea: Neguko Jauregia hartzea
Neguko Jauregia hartzea, dudarik gabe Urriko Iraultzarekin gehien identifikatzen den gertakaria da, Iraultza identifikatzeko ikur bisual edo are esaldi kolokial bihurtzeraino. Hala ere, ikusi dugun moduan, ez zen Iraultzari hasiera eman zion gertakaria (hiri oso hartuta baitzegoen), Petrogradeko azken eraikinaren hartzea baino -sinbolismo handikoa bazen ere, Behin-behineko Gobernuaren egoitza zen eta-; eta ezta ere politikoki erabakigarria -Sobietenen II Biltzarraren eztabaidak hasiak baitzeuden eta boltxebikeen gehiengoa eratua zegoen, boltxebikeen aldeko lehen ebazpenak jada erabaki zirelarik-.
Neguko Jauregia hartzeko plana, Orlando Figesen arabera, asko atzeratu egin zen. Figesek dioenez, lehenbizi arratsaldeko hiruetan egin beharra zegoen, gero seietara atzeratu zen, eta azkenean ultimatuma zazpietan bota zuten. Figesen arabera, planteamendua Neguko Jauregia Sobieten II Biltzarra hasi aurretik hartzea zen, baina akatsen batzuen erruz atzeratu zen, eta honek Leninen biziki haserrarazi zuen. Trotskik ere atzerapen horiek aipatzen ditu, bere ustez “asaltoaren gaineko tropen hierarkia oso konplexua” zelako. Viktor Sergek beste bertsio bat ematen du, bere ustez “ultimatumerako ordua gaueko bederatziak ziren, baina Leninek ordu hori aurreratu nahi zuen”. Sergek zioenez, Leninek Podvoiski jotzen zuen erasoaren atzerapenen errudun.
Barruan, Behin-behineko Gobernua zegoen, Aleksandr Kerenski lehen ministro ohia izan ezik, honek AEBtako enbaxadaren kotxe batean ihes egin baitzuen. Richard Pipesen arabera, goizeko bederatziak ziren ihes egin zuenean. Kerenski fronteko tropekin kontaktatzea joan zen, baina bere integritate fisikoarekin zerikusia duten arrazoiak ere ezin dira alde batera utzi (Trotskiren arabera, Kerenskiren egoera hiriburuan oso desesperatua zen, eta tropak eskatzen zituen bakoitzean ez zitzaizkion iristen, eta horregatik bera joan zen tropak bilatzera). John Reed kazetariaren arabera, “Neguko Jauregia inguratua bazegoen ere, ministroek frontearekin komunikazioa zuten, eta tropak Petrogradera dei zitzaketen”. Gobernuaren aldetik, Neguko Jauregia defendatzeko oso tropa gutxi izan ziren, junkerren (ofizial gazteen) hiru konpainia eta Petrogradeko Emakumeen Lehen Batailoia; Figesen arabera “hiru mila bat soldadu”, Piotr Paltxinski ingeniari eta ministroaren ordenen pean (Trotskiren arabera, Vladimir Kixkin lehen ministro-ordea izan zen). John Reedek, asalto hau barrutik bizi izan zuenak, kontatzen duenaren arabera, “jauregi osoa kuartel bat zen”. Figesek dioenez, defentsa desastre bat izan zen, “ez zuten ezta plano bat ere aurkitu (…) Behin-behineko Gobernuak ez zuen Jauregia zehatz ezagutzen, eta alboko ate bat aske utzi zuten (…) handik espioi boltxebikeak sartu eta irten ibili ziren arratsalde osoan”. Soldaduen morala nahiko baxua omen zen: Reeden arabera, soldadu asko ez ziren jauregia defendatzen benetan saiatu, “asko etzanda zeudela” deskribatzen du, eta Figesek “ez zutela ezta denei afaltzen emateko moduko janaririk (…) iluntzerako soldadu gehienek Jauregia utzi egin zuten”. Pipesen arabera “babesa agindu zitzaien eta ez zieten eman. Hori dela eta, defendatzaile askok Jauregia utzi egin zuten”. Trotskiren arabera, hainbestek ez zuten utzi: “hasierako 1.500 edo 2.000 soldadutatik 1.000 geratu ziren”. Defentsa tropen buru Stankievitx komisarioa zegoela ere badio Reedek. Orlando Figesen arabera “Neguko Jauregia edozein momentutan har zezaketen boltxebikeek, ia defentsarik ez baitzuen”. Gauerdi aldera, Reedek politikari mentxebike eta eserista batzuk ikusi zituen Neguko Jauregian sartzen saiatzen zirelarik, hura “defendatzeko” asmoz.
Reeden arabera, gauez izan zen Neguko Jauregiaren kontrako asaltoa; “Oinezkorik ez zegoenean eta tranbiek ere zirkulatzen ez zutenean”. Jada ordurako kalea boltxebikez harturik zegoen (“Nevski etorbidea jendez beterik zegoen”), eta hiri osoa boltxebikeen kontrolpean zegoen (“gaueko egunkariek preso boltxebike askapena eta iraultza proletarioaren garaipena zekarten”). Are, Sobieten II Biltzar Nagusiak biltzarraren mahai berria (boltxebikeen gehiengoarekin) aukeratu zuen asaltoa hasi aurretik. Hamarretan hasi ziren erasoak Avrora ontzitik eta Peio eta Pauloren Gotorlekutik (hemendikako erasoa Blagonravovek gidatuta) hasi zuten erasoa. Ultimatuma Antonov-Ovseienkok sinatu zuen, baina setiatutakoek ez zuten erantzun.
David Riazanov boltxebikeak Sobieten II Biltzar Nagusian esan zuenez, “ordezkaritza bat bili genuen Neguko Jauregira hau modu baketsuan entregatzeko (...) beraz, guk, boltxebikeok, odola isuri ez dadin ahalegin guztiak egin ditugu”. Hala ere, kontuan izan behar da adierazpen horiek beste alderdiek Sobieta uzten ari zirelarik egin zituela, eta Riazanov boltxebikeen eskuineko ildokoa izanik (beraz beste alderdiekin koalizioa osatzearen aldeko ildokoa), pentsatzekoa da adierazpen horiek alderdi horiekiko zubi bat egiteko saiakera bezala ulertzea.
Gauerdia pasata, Reeden arabera, Neguko Jauregia Milrevkomen tropen esku zegoen, zuzenago esanda, Goardia Gorrien esku. Gerora goardia gorri batek esan zionez “gaueko hamaikak aldera jauregian ez zen junkerrik geratzen” (Reedek ez zuen asaltoa zuzenean ikusi, une batez Sobieten II Biltzar Nagusia jarraitzera joan baitzen). Goardia gorri honen arabera, erasoa egin zuten boltxebikeak ez zeuden armatuta “oso fusil gutxi genituen”. Reedek zioenez, borroka armatua oso txikia izan behar zuen, Gobernuaren aldeko tropek postuak utzi baitzituzten: “ehundaka fusil, junkerrek lagatakoa, ikusi genituen”. Pipesen arabera, borrokarik ez zen batere egon, boltxebikeak Hermitage museoaren aldetik sartu ziren jauregian (Trotskiren arabera, barruan zeuden kosako batzuek zabaldu zieten bidea iraultzaileei). Hala ere, atxilotutako junker gehienak aske utzi zituzten (urriaren 27 eta 28 artean), hauek armak herriaren kontra berriz erabiliko ez zituztenaren hitza eman ondoren (hala ere, hurrengo egunetan junkerrak boltxebikeen kontra matxinatu ziren). Emakume soldaduak, atxilotu ondoren askatu egin zituzten eta Finlandiako tren-geltokira bidali zituzten, handik Levaxovo herrira, kanpalekua zuten tokira bidaliz. Orlando Figesen arabera, Jauregiaren hartzea beranduago izan zen, goizaldeko ordu biak aldera, orduan komunikatu zien tropa gorrien buru Antonov-Ovseienkok Behin-behineko Gobernuko ministroei euren atxiloketa.
Ministro gehienak izan ziren atxilotuak: Terestxenko Kanpo Arazoetarako ministroa, Konovalov, Kixkin, Rutenberg, Nikitin, Maslov, Salazkin, Maliantovitx… Prokopovitx ministroa ez zen jauregian atxilotua izan, kalean baizik (eta egun berean aske utzi zuten). Preso hauek Peio eta Pauloren Gotorlekura eskoltatuak izan behar ziren, masa boltxebikeek jipoitu ez zitzaten. Atxilotuen artean ez zegoen Kerenski lehen ministroa, esan dugunez, ihes egin baitzuen. Ministro sozialistak urriaren 27an aske uzten hasi ziren, besteak, egun batzuk geroago.
Iturri antibioltxebikeen arabera, behin Jauregia hartuta, goardia gorriek Gobernuaren aldeko emakume soldaduak erail edota bortxatu eta jauregia arpilatu egin omen zuten. Lehenaren inguruan, Ariadna Tirkova feminista liberalak zuzendutako komisio baten ikerketa baten arabera, ez zen emakumeen kontrako hilketarik izan, eta sexu-krimenak, larriak hauek, oso gutxi izan ziren. Tirkovaren arabera, emakume gehienak hasieran Pavlovskeko kanpalekura bidali zituzten, eta hor batzuek tratu txarrak jaso zituzten, baina gerora etxebizitza pribatuetara edo Levaxovora bidali zituzten, azken kanpaleku horretan tratu txarrik jaso ez zutelarik. Emakume bakarrak egin zuen bere buruaz beste. Arpilatzearen inguruan, kasu batzuk eman ziren, baina Reed kazetariak ikusi zuenagatik, komisarioak arpilatzea gelditzen saiatu ziren “Hau herriaren jabetzakoa da!” oihukatuz eta sarreran jarritako goardiek ateratzen ziren goardia gorri oro erregistratuz. Jauregia defendatzen zuten junkerrek ere lapurreta kasuak egin zituzten. John Reedek esaten duenaren arabera “ez dut esango Neguko Jauregian lapurretarik egon ez zenik, baina han gauza asko lapurtu ziren hurrengo egunetan eta baita ere aurreko egunetan (…) Beratan zeuden artelanik onenak Moskura eraman zituzten irailean. Boltxebikeek jauregia hartu eta hamar egun beranduago itzuli nintzen eta dena oso ondo zaindua zegoen (…) Hala ere, egia da zenbait herritarrek, bertara sartzea libre zutelarik, guztira 50.000 errublo balio zituzten gauzak lapurtu zituztela”. Hurrengo egunetan Sobietar Gobernuak lapurtutako objektuak lokalizatzezko eta itzultzeko deiak egin zizkion herriari, eta lapurtutako objektuen erdia itzultzea lortu zuen. Azaroaren 3an, Neguko Jauregia museo bilakatu zuten.
Urriaren 26ko egunsentia: sobietek euren boterea aldarrikatzen dute
Sobieten II Biltzar Nagusiak, Urriaren 25 eta 26 arteko goizaldeko hirurak aldera etenaldi bat egin zuen. Etenaldiaren bueltan, berriz saioak berrabiarazterakoan, jada Neguko Jauregia hartuta zegoen. Urriaren 25 eta 26 arteko goizeko bostak eta laurden aldera, jada Petrograd osoa iraultzaileen eskuetan zegoelarik; Sobieten Biltzar Nagusiak egun hartako azken adierazpena egin zuen. Anatoli Lunatxarskik idatzi zuen manifestua, baina Leninek eta ziurrenik Bontx-Bruievitxek irakurri zuten :
Honela aldarrikatu zen Estatu Sobietarra Errusian. Baserritarren Sobieten Komite Exekutiboak (eskuineko eseristak nagusi zirelarik) ez zuen Biltzar Nagusi honetan parterik hartu, beraz, sinaduran ez dira agertzen “Baserritarren Ordezkarien Sobietak”. Alta, geroago baserritarren ordezkari batzuk bildu ziren, eta sinadurari esaldi hauxe batu zitzaion: “Baserritarren Sobieten ordezkariak”. Ebazpen horretan, nahiz eta Estatu berri bat fundatu, paradoxikoki Estatu berriaren izena ez zen finkatu: “Errusiako Errepublika Sobietarra” ofizialki 1918ko urtarrilean, Sobieten III Biltzar Nagusian deitu zitzaion (eta ekainean “Errusiako Sobietar Errepublika Sozialista Federatiboa” izenagatik aldatu). Sobieten III Biltzar Nagusiak erabaki hori hartu arte, informalki “Errusia Sobietarra”, “Sobieten Errusia”, “Langile eta Baserritarren Errusia” edo “Errusia Gorria” bezalako adierazpideak erabiltzen ziren.
Lehenengo dekretu sobietarrak
Lehen egunetan, Sobietar Gobernu berriak zenbait dekretu atera zituen, lehena Bakearen gainekoa eta bigarrena Lurraren gainekoa zirelarik. Urriaren 26an, goizez, Leninek, Sobieten ordezkarien aurrean lehen aldiz agertu agertu eta txalo zaparrada batean hartu zutelarik, “Eraiki dezagun oraindik aurrera ordena sozialista!” esan zuen. Ordutik, lege berriak ateratzen hasi ziren. Dekretu hauek, Sobieten II Biltzar Nagusiak atera zituen, artean Sobietar Gobernua oraindik ez baitzen sortu. Momentu horietan "administrazio-exekutibo" lanak egiten zituena, Komite Militar Iraultzailea edo Milrevkom zen. Urriaren 26an bertan, Milrevkomek, behin-behineko direktorio antzeko bat osatu zuen, ardura ezberdinak banatuz. John Reeden arabera, hauek izan ziren “Gobernu enbrioi” honen kideak: Kanpo Arazoetan, Uritski; Barne Arazoetan eta justizian, Rikov; Finantzetan, Menzhinski; Laguntza Sozialean, Kollontai; Merkataritzan, Riazanov; Itsas-armadan, komite berezi bat; Telegrafoetan, Spiro; Antzeztokietan, Muraviov; Herri-inprimategietan, Derbixev; Petrogradetako komisario gisa Nesterov, eta Iparraldeko Fronterako komisario gisa, Pozern. Hau Sobietar Gobernuaren enbrioia izan zen.
Kolon (anatomia)
Kolona heste lodiaren zatirik handiena da, heste itsutik ondesteraino luzatzen dena. Kolona sabelaren behealdean kokatzen da, eta heste meharra arku-itxuran inguratzen du. Lau atal ditu: goranzko kolona (heste itsutik gibel azpiko eskuin-toleseraino), zeharkako kolona (eskuineko tolesetik ezkerreko toleseraino hedatzen dena), beheranzko kolona (ezkerreko tolesetik kolon sigmoideraino doana) eta kolon sigmoidea (beheranzko kolonetik ondesteraino).
Urriko Iraultza
Lehenengo dekretu sobietarrak
Leninek azaldu zuen lehen dekretua Bakearen gaineko Dekretua izan zen. Bakearen Dekretu hori, urriaren 26an, gaueko hamar eta erdietan onartu zuten. Dekretu honen arabera, boltxebikeek bake demokratikoa, “anexiorik eta konpentsaziorik gabe” eta autodeterminazio eskubidearen oinarrian sinatzea eskatzen zuten.
Azken esaldiak erakusten duen bezala, Leninek eta Sobietar Gobernuak erabateko konfidantza zuten Errusiar Iraultzaren nazioartekotzearengan. Momentu horretan Iraultza proletarioa herrialde ezberdinetan hedatuko zela uste nahiko konpartitua zen errusiar iraultzaileen artean. Dekretu hau bai ezkerreko eseristek (nahiz eta Vladimir Karelin euren ordezkaria “emendakinik aurkezteko aukerarik ez izanaz” kexatu, eta “hizkuntza moderatua” arbuiatu) zein Errusiako herri txikietako alderdi sozialisten ordezkariek bozkatu zuten, hau da bertan zeuden alderdi guztiek (Reeden arabera, “ordezkari baten kontra bozkatzeko keinua egin zuen, baina hainbesterakoa izan zen bere kontrako haserrea ezen besoa jaitsi egin zuen”). Leninek esan zuen “guk bake justu bat nahi dugu, baina guda iraultzailerako prest gaude, beste Estatuek aurkezten duten baldintzak bidegabeak direla baderitzogu”. Dekretu honen onarpena ereserki iraultzaileak, Internazionala eta Iraultzaren Hileta-Martxa, abestuz ospatu zuten ordezkariek.
Kolon (anatomia)
Kolonak hondakinak desegiteko bakterioz osatutako flora du eta bere funtzio nagusia ileonetik ura, gatzak, bitaminak, sodioa... xurgatzea dira. Bestalde, haren eginkizun nagusia heste barneko gaia ondestera bultzatzea da, handik uzkian barrena kanpora iraitzia izateko.
Urriko Iraultza
Lehenengo dekretu sobietarrak
Onartu behar izan zen hurrengo dekretua Lurraren gaineko Dekretua izan zen. Luraren gaineko Dekretua, Bakearen gaineko Dekretuaren ostean onartu zuten, lan-saio berdinean, jada urriaren 27ko goizaldeko ordu biak zirenean. Honela zioen testuak:
Leninek berak onartu zuen testu hau ez zela Alderdi Boltxebikearen proiektua, Alderdi Eseristarena baino (lurraren birbanatzea eskatzen baitzuen, ez nazionaltzea). Dekretu honek ez zuen lurraren gaineko jabetza pribatua, kontzeptu oso gisa, erasotzen. Ezberdintasuna boltxebikeak hau betetzeko erakutsi zuten borondatean zetzan, hura bermatu zezakeen Gobernu bat ezarri baitzuten, eta eseristek ordea ez. Dekretu hau urriaren 26tik 27ra doan goizaldeko ordu bietan bozkatu zen, eta Reeden arabera “ordezkari denek, batek ezik, alde bozkatu zuten”. Hurrengo egunetan, eseristek boltxebikeei “gure programa lapurtzea” leporatu zieten.
Urriaren 27an Leninek Asanblada Konstituziogilerako hauteskundeak azaroaren 12an egingo zirela berresten zuen beste dekretu bat atera zuen, baina kasu honetan, hauteskundeak garbi antola zitezen ardura Sobietengan ezarri zuen. Urriaren 28an, Sovnarkomek Prentsaren Araudia (matxino antiboltxebikeen alde agertzen zen prentsa debekatzen zuena), Alokairuen Ordainketa-epea Luzatzeko Dekretua eta Langile Milizia eratzeko Dekretua aurrera atera ziren. Hurrengo egunetan, Etxebizitzen gaineko Kontrolaren Dekretua, Segurtasun Sozialaren gaineko Dekretua, Langile Kontrolaren gaineko Dekretua, Hezkuntzaren gaineko Dekretua eta Herrien Eskubideen eta Autodeterminazioaren gaineko Dekretua.
Sobietar Gobernuaren eraketa
Urriaren 26tik 27ra doan goizaldeko ordu bi eta erdietan, Sobietar Gobernu berria sortu zen, Herri Komisarioen Batzordea, Sovnarkom (Soviet Narodnikh Kommisarov) laburduraz ezagutua. Sovnarkom hau VTsIKen, Sobieten ordezkarien, menpe zegoen Gobernua zen. Hala gauzatzen zen Estatu proletarioa, Goberna langileen erakundeen pe ezarriz.
Kolon (anatomia)
Teniak
Heste lodia ez dago luzetarako geruzaz inguratuta, izan ere geruza biribilaren ostean, 3 tenia ditu. Berriro ere ondestera heltzean tenia horiek berriro zabaldu eta ondesteak berriro izango du luzetarako geruza. Beraz, heste lodiak azaletik ikusita, luzetarako geruza bat izango du, heste lodian zehar modu berezi batean antolatzen dena, hauei teniak deritze.
Urriko Iraultza
Sobietar Gobernuaren eraketa
Honen bidez, VTsIKek eta Sovnarkomek, botere berriaren administrazioan Milrevkom ordeztu zuten, botere sobietarra formalizatuz; izan ere Milrevkom izan zen boterea hartzeko erakundea eta botere berria osatu arte hiriaren administrazioaren arduradun izan zena.
Kolon (anatomia)
Teniak
3 tenia aurki ditzakegu eta hauen  izena zeharkako kolonean duten kokapenaren araberakoa da:
Urriko Iraultza
Sobietar Gobernuaren eraketa
Laguntza Sozialeko Herri-Komisario postua, bi egun beranduago, urriaren 29an sortu zen eta egun horretan hartu zuen postua Kollontaik. Anatoli Lunatxarskik kontatzen duenaren arabera, hasieran Leninek uko egin zion Sovnarkomen parte hartzeari, “Komite Zentralean lan egingo dut” esan zuelarik, “baina besteok ez genion hori onartu. Erantzukizun nagusiak berak hartu behar zituen”. Hasierako Sovnarkom horretan soilik boltxebikeak zeuden, beste alderdi batzuk (baita ere boltxebikeen aliatu ziren ezkerreko eseristek) bat egiteari uko egin ziotelako.
Kolon (anatomia)
Teniak
Omentu nagusia ez dago goranzko kolonean eta beheranzko kolonean lotuta, hau da, ez du ia mesokolonik, beraz, izen horiek ez lukete zentzurik izango goranzko eta beheranzko kolonean. Hala ere, tenia horiek mantendu egingo dira goranzko eta beheranzko kolonean ere.
3 tenia hauek itsura heltzean bat egiten dute, eta leku horretan apendize bermiformea dugu. Apendizeak pertsona batetik-bestera kokapen desberdina izan dezake.
Haustrak
Ilargierdi tolesen eta tenien artean, lauki itxurako zakuak eratzen dira eta, horiei haustrak deritze. Hauek kolon guztian zehar eta itsuan agertuko dira. Barrualdetik sakongune modura ikusiko dira eta, kanpoaldetik, aldiz, goragune modura.
Horretaz gain, batez ere koloneko tenia askean eta omentuko tenian, koipezko apendizeak egongo dira.
Goranzko kolona
Goranzko kolona eskuineko ilion-hobian hasi eta eskuineko edo gibel-aldeko tolesean bukatzen da. Gutxi gorabehera 15-25cm neurtzen ditu. Peritoneo atzekoa izango da, hau da, peritoneko kanpokoa, hortaz, ez du mugikortasun handirik izango. Kokapenari dagokionez, eskuineko giltzurrunaren aurrean eta gibelaren behealdean aurkitzen da. Gainera, gibelaren errai-aldean aztarna bat uzten du.
Zeharkako kolona
Zeharkako kolona heste lodiaren eskuineko tolesean hasi eta ezkerreko toleserarte heltzen da. Ezkerreko tolesa eskuinekoa baino gorago kokatuko da, bertan gibelik ez dagoelako. Egiturari dagokionez, goranzko kolona baino luzeagoa da, 30-60cm ditu, eta ez da hain zuzena izango, apur bat aurrealderatz egiten baitu.
Mesokolonaren bidez atzeko paretara egongo da lotuta, beraz, peritoneo barrukoa da. Meso hau eskuin eta ezker tolesetan laburragoa da. Kolona diafragmara lotuko da diafragma-kolonetako lotailuen bidez, horrela, eremu horiek tenkatuta geratuko dira, sostengu eremuak baitira eta ez dira hain mugikorrak izango. Hala ere, zeharkako kolona osotasunean mugikorra izango da. Azkenik, barearen errai-aurpegian aztarna bat utziko du.
Kolon sigmoidea
Kolon sigmoidea ezkerreko ilion-hobian dago eta beheranzko kolonaren beheko muga da. Ondoren ondestearekin egingo du bat. Egiturari dagokionez, “S” itxura du eta 20cm inguru ditu. Peritoneo barrukoa da bere sigmoide-mesokolona izango duelako.
Sigmoide mesokolona
“S”-a egiterakoan 2 mugak (kolonarekin eta ondestearekin) hurbildu egingo dira eta bat egingo dute. Hor sigmoide arteko zokogunea sortzen da. Bertan ilion odol-hodiak eta ezkerreko ureterra kokatuko direlako.
Goiko arteria mesenterikoa
Goiko arteria mesenterikoa abdomen aortan, L1 mailan, ezkerreko giltzurrun zainaren goialdean sortzen da eta bere aurrealdetik bideratzen da. Arteria honek area inguratuko du modu berezi batean: arteria hau arearen idunaren atzealdetik eta arearen gako irtengunearen aurretik igaroko da. Horrez gain, duodenoaren hirugarren zatiaren aurrealdetik bideratuko da. Ondoren, goiko mesenterio arteria duodenoa igarotzean, mesenterioan zehar barneratuko da.
Ezkerreko eta eskuineko adarrak ditu eta heste mehearen jejunoa, ileona, itsua, apendizea, goranzko kolona eta zeharkako kolonaren lehen 2⁄3 k odoleztatuko ditu. Kolona, zehazki, eskuinerantz bideratzen diren adarrek irrigatuko dute:
Goiko arteria mesenterikoaren eskuineko adarrak
Goiko arteria mesenterikoaren adar batzuk eskuinerantz abiatzen dira, ileonaren bukaerako eremura, eta heste lodia odoleztatzera.
Ematen dituen adarrak mesenteriotik bideratuko dira:
Urriko Iraultza
Sobietar Gobernuaren eraketa
Hala ere, ezkerreko eseristak pixka bat beranduago, azaro eta abendu artean, sartu ziren Sovnarkomen, nolabaiteko negoziazio batzuk eman ostean. Ezkerreko eseristak Gobernuan sartzeko hainbat eskaera egin zituzte; hala ere, ematen du Baserritarren Sobieten II Biltzar Nagusia (azaroaren 12 eta 19 artean egindakoa) ezkerreko eseristek irabazi izanak (eskuineko eseristei hegemonia kenduz), hauek Gobernuan sartzea saihestezin egin zuen; bai orain Baserritar Sobietak orain Urriko Iraultzarekin bat zetoztelako (Urriko Iraultzan zehar ez zeuden), baita ere ezkerreko eseristak Baserritarren Sobieten izenean aritzeak koalizio horri zilegitasun handiagoa eman ahal ziolako (ezkerreko eseristek Urrian ezetz esan zioten Gobernuan sartzeari, Gobernu "alderdikoi" baten parte izan nahi ez zutelako, baina orain Langile eta Soldaduen Sobieten eta Baserritarren Sobieten arteko koalizio bezala aurkez zitekeen Gobernua) eta baita ere Baserritarren Sobietetan nagusi izate horrek ezkerreko eseristen eskaerei indar handiagoa eman ahal zielako: praktikan bi beharrizanen (boltxebikeek baserritarren babesaren beharrak, eta baserritarrek iraultzarekin bat egin nahiak) batuketak ekarri zuen koalizio-Gobernua. Eskaeren artean, Prentsa Arautzeko Dekretua ezabatzea, Sovnarkomek VTsIKen baimenik gabeko "larrialdi-dekretuak" egiteko ahalmena (azaroaren 4an onartutakoa) bertan behera geratzea eta beste alderdiei Gobernua zabaltzea izan zen. Txekaren inguruan eskatu zutenaren inguruan historiagileak ez datoz bat, Pipesen arabera ezkerreko eseristek Txeka desegiteko eskatu zuten, Rabinowitchen arabera Txekaren barruan ezkerreko eseristen ordezkariak sartzea. Boltxebikeen erantzuna debekatutako egunkari guztiak baimentzea (Prentsaren gaineko dekretua ezabatu gabe), Gobernuaren ateak irakitzea eta Txekan ezkerreko eseristak sartzea izan zen.
Historiagile batzuen arabera (Leonard Schapiro, adibidez) koalizioa boltxebikeek bilatu zuten, "langile eta baserritarren diktaduraren" baserritar aldea ez galtzeko. Orlando Figesen arabera, koalizioa ezkerreko eseristek bilatu zuten, Gobernuan sartuz boltxebikeen neurri batzuk leuntzea edo moderatzea uste zutelako. Figesen arabera, boltxebikeek akordio hori behar zuten Asanblada Konstituziogilearen kontrako erasoa ziurrago burutzeko. Alenxander Rabinowitchen arabera, koalizioa egitea Petrogradeko proletalgoaren iritzi publikoak eskatu zuen, bi alderdien programarekin bat baitzetozten.
Iraultzaren kontrako saiakerak
Urriaren 26an Sobietek euren botere osoa eta Estatu sobietarra aldarrikatu bazuten ere, talde batzuek ez zuten Sobieten II BIltzar Nagusia ez eta bere erabakiak onartu (kadeteek, mentxebikeek, eseristek, enesistek, Petrogradeko Udalak, VTsIK zaharrak, fronte batzuek, sindikatu batzuek, unitate militar batzuek…); egun horietan oposizio talde batzuk sortu ziren boltxebikeen kontra. Horietako batzuek aurreko Behin-behineko Gobernuaren egoerara itzuli nahi zuten eta Sobieten botere mota oro arbuiatzen zuten, beste batzuek Sobietek botere osoa beren eskuetan hartzea ukatzen zuten, eta beste batzuek "alderdi sozialista guztien koalizioa" defendatzen zuten. Lehen egun horietan, Petrograden bertan, behintzat hiru oposizio-nukleo sortu ziren :
1) Kerenski eta bere tropak: Ihes egitea lortu zuen lehen ministroa frontera iritsi zen, eta bertako tropa batzuekin batera Petrograd berriz hartzen saiatu zen.
2) Petrogradeko Udala eta honek bultzatutako komite ezberdinak: Segurtasun Publikorako Komitea eta Aberria eta Iraultza Salbatzeko Komitea. Talde hauetan boltxebikeen kontrako talde eta instituzio “demokrata” guztiak zeuden, kadeteetatik hasi eta mentxebikeetan bukatuta. Hauen helburua, Sobieten II Biltzarraren aurreko legalitatea berrezartzea izan zen, hau da, liberalen eta sozialisten arteko Behin-behineko Gobernua eta Aurre-parlamentua berriz ezartzea (hasiera batean, Kerenskiren izena proposatzen ez bazuten ere). Talde hau biltzen zuena, Sobieten II Bitzarraren zilegitasuna ukatzea zen. Giro honetatik atera ziren bai urriaren 26an hasi zen enplegatu publikoen greba (kasu honetan agindu garbirik edo koordinazio garbirik egon ez bazen ere) eta bai urriaren 29ko junkerren matxinada.