cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mezkino
Mezkinoak jaun laiko eta eklesiastikoen mendeko nekazariak ziren, bai eta erregearenak ere. Mendekotasun honen agerraldirik nabariena hau da, mezkinoak emanak, trukatuak eta herentzian zein dotean besterenduak izan zitezkeela. Zehazkiago, nekazari hauen gaineko jaun-esparruak zenbait funtsezko arlo biltzen zituen: errentak eta korbeak (hots, lan-zerbitzuak) eskuratzea; nekazari-familien ondareen barneko eta kanpoko transmisioak (herentziak, doteak, salerosketak, dohaintzak) kontrolatzea; nekazarien gaineko justizia inpartitzea (goi-justizia normalean erregearen ordezkarien esku geratzen bazen ere) eta askatasun pertsonala murriztea (emigratzekoa, besteak beste).
Iturrien testigantza ugarik erakusten dutenez, morrontza-eredu hau Nafarroa eta Aragoiko jatorrizko eskualdeetan garatu zen, alegia Jaka – Zangoza – Iruñea –  Lizarra ardatzaren inguruko eremuetan. Pirinioetako goi haranetan, Nafarroa atlantikoan eta Erriberan, ordea, oso presentzia eskasa zuten. Hala ere, mezkinoen proportzioa oso handia zen lurraldeetan ere, ez da ulertu behar landaguneko biztanle guztiak uniformeki morroiak zirenik: askatasun-estatusa mantendu zuten gizarte-taldeak ere bazeuden, aitonen semeak eta estatutu berezia (forua) zuten nukleoetako biztanleak, alegia.
Col du Pré
Col du Pré Frantziako Alpeetan (Saboya) dagoen mendiko portua da.
Mezkino
Etimologia
Mezkino arabierazko miskîn terminotik datorren hitza da, “ondasunik gabekoa, pobrea, noharroina” (sákan errotik “naretzea”, “makurtzea”, “pobrea izatea”). Hitz hau ageri den lehen testu latinoa 950. urte ingurukoa da: Donemiliaga Kukula monasterioan idatzitako erromantzezko glosa bat da. Bertan mantentzen du zentzu etimologikoa: -qui… pauperibus reddet: qui dat a los misquinos-, euskaraz, “txiroei ematen diena”. Pobreziaren kontzeptua Goi Erdi Aroan, ordea, ez zegoen soilik baldintza ekonomikoekin lotuta; askatasun mailarekin ere bazuen harremana.
Hitzaren gaurko esanahia, “eskas, miserable, zikoitz”, XVI. mende erdialdetik dokumentatzen da gutxienez, “Tormeseko itsumutilean” adibidez, eta gaztelaniaren Urrezko Mendetik aurrera orokortzen da. Euskaraz ere adiera hori izan dute zenbait euskalkitan mezkino, mizkin eta miskin aldaerek.
Col du Pré
Geografia
Beaufort udalerrian dago, Arêches-Beaufort estazio turistikoa presatik eta Roselend lakutik bereizten du. Sarbide bidea estua da bi aldeetan.
Mezkino
Kronologia
Menpeko nekazariak izendatzeko hitzaren lehen aipamen ziurra 1025. urtekoa da, Aragoiko San Juan de la Peña monastegikoa. Monjee i egindako dohaintza baten parte ziren mezkino horiek. Nafarroaren kasuan, 1052. urteko errege-agiri batean aipatzen dira lehen aldiz, Naiarako Andre Mariaren ospitalea ren pribilegioetan hain zuzen. Lehen aipu hau generikoa da, ez dira toki zehatz bateko mezkinoak.
XII. mendeko bigarren laurdenaren inguruan mezkino hitzaren erabilera orokortua bertan behera utzi zen. Gaztela eta Errioxatik zetorren collazo hitza mezkino ordezkatzen hasi zen agirietan morroi hauek izendatzeko. Nafarroan aurkitu den mezkino hitzaren azken aipamena 1185. urtekoa da.
Mezkinoen kondizioaren ezaugarri orokorrak
Iturrietan Nafarroa eta Aragoiko morrontzaren lau ezaugarri identifikatu dira: morroien berezko zergen ematea, lan- eta garraio-zerbitzuak, ostean parte-hartzeko modu berezia eta erregimen judizial espezifikoa. Ezaugarri multzo hau XI. mendean erregimen feudalarekin batera eratu zen.
Albeldako San Martin monasterioa
Albeldako San Martin monasterioa (monasterio de San Martín de Albelda) Errioxako monasterio erromanikoa izan zen, Albelda de Ireguan kokatutakoa, egun erabat hondaturik dagoena.
Mezkino
Morroien berezko zergen ematea
Ordaindu beharreko zerga hauek mezkinoen morroi-izaerarekin zeuden lotuak. Batetik, urteroko ordainketak mezkinoak jaunaren mendekoak zirela berresten zuen. Hau da, zergek mendekotasuna aitortzeko funtzioa zuten. Bestetik, zergek ekoizpenaren zati handi bat eskualdatzeko funtzioa betetzen zuten, nekazarien etxeetatik jaunaren eskuetara alegia.
Col du Pré
Txirrindularitza
2018an Frantziako Tourrak lehen aldiz igo zen, 11 etapan, Warren Barguil buru zela.
Mezkino
Morroien berezko zergen ematea
Mendekotasunaren aitortza gisa funtzionatzen zuten zergek balio ekonomiko txikia zuten. Arruntena euskaraz "opilarintzata" deitzen zen (opil bat eta arintzata bat –neurri txiki bat– ardo), latinez galeta et delcata (galeta ardoaren neurria eta delcata, opila) eta erromantzez torta et carapito. Kahiza ere, laboreen neurri handiago bat, erabiltzen zen funtzio honekin.
Albeldako San Martin monasterioa
Historia
1033 eta 1092 artean apezpikuen egoitza izan zen eta 1167 eta 1180 artean kolegiata. XII. mendetik aurrera gainbeheran izan zen eta 1435ean Eugenio IV.aren bulda baten bitartez Redondaren Gure Amaren kokatedralarekin bat egin zuen.
Col du Pré
Txirrindularitza
2021 Frantziako Tourreko 9. etapan berriro igo zen.
Mezkino
Morroien berezko zergen ematea
Bestetik, errenta orokorretan zentsu eta tributu izendapenak ziren ohikoenak, bereziki erregearen domeinupean zeuden mezkinoen esparruan. Hala ere, jaun laiko eta eklesiastiko en menpeko mezkinoen ordainketak izendatzeko ere erabiltzen ziren. Parata, eremu karolingiotik etorritako terminoa, izendapen orokorra izan zitekeen, baina hitzaren hedapena aragoiarra zen nagusiki, eta ez dago guztiz argi eskakizun guztiak barnebiltzen zituenik. Pactum-ek (handik "petxa") baliokidetasuna izan zezakeen zentsu hitzarekin, baina izaera gutxiesgarria ere antzematen zaio, eta hortaz balio sinbolikoa.
Col du Pré
Txirrindularitza
2021eko Dofinerriko Kriteriumeko 7. etapan ere igo zen, Beauforteko aldetik, kategoriaz kanpo sailkatua. Lawson Craddock izan zen buru.
Mezkino
Lan- eta garraio-zerbitzuak
Morrontzaren hedapen sozialarekin batera, derrigorrezko lanak (korbeak) ezarri edota areagotu ziren. Lan hauen gogortasun eta ezaugarriak tokiko faktoreen araberakoak ziren; nekazarien erresistentzia gaitasuna adibidez. Hain zuzen ere, arlo honetan nekazarien negoziazio ahalmena besteetan baino handiagoa zen. Toki bakoitzean lanaldiak eta lan motak zehaztu eta, neurri batean, eztabaidatu edo negoziatu egiten ziren jaunen eta mezkinoen artean. Horregatik, indar-korrelazioaren arabera aldatzen ziren derrigorrezko lanak.
Lan motei dagokienez, nekazaritzarekin lotutakoez gain, era askotakoak izan zitezkeen: adibidez, Nafarroan, Apardozen alarguntsek ihiak jasotzea edo Añuesen gizonek igeltsua fabrikatzea Leireko abadearentzat; Aragoin, Benasquen oihalak egin eta bertako meatzeetan aritzea edota Arako biztanleen kasuan, jaunari egurra entregatzea.
Azofra izenez Aragoin bereziki ezagutzen ziren lanak erregearen morroiekin zeuden lotuak: adibidez, Graus-en, azofra gotorlekuak hornituz eta hauen eraikuntzan lagunduz gauzatzen zen. Oro har, zerbitzu hauek askotan armadarekin zuten lotura, hala nola, kanpalekuak antolatzea eta lekualdatzea, hornidura-lanetan jardutea edota arerioaren alorrak soiltzea.
Oste-zerbitzua
Aitonen semeentzat (erromantzez infanzones), gerrarena zerbitzu ohoragarria zen. Haientzat derrigorrezko zerbitzua oso laburra zen (hiru egun), eta beraz, ostean parte hartzearen truke feudoak edo ordainsariak jasotzen zituzten. Horrez gain, harrapakinaren onura ere bazuten.
Mezkinoentzat, ordea, ez zegoen denbora-mugarik, gaizki ekipatuak zihoazen, zerbitzu lagungarriak bete behar zituzten (lubakiak egin, garraioaz arduratu, arerioaren zelaiak soildu…) eta harrapakinetik ezer gutxi jasotzen zuten. Gainera, zerbitzua pertsonalki ematen ez zuten deialdietan, armadaren mantenurako ordaindu behar zuten (fossadera edo ozterate izeneko zerga).
Nafarroa eta Aragoiko gizarteak militarizatzen zihoazen heinean erreklutamenduak zabaldu egin ziren, eta formak aldatu. Nekazari hauetako batzuk nobleen eskolta armatuak osatzeko hartu zituzten. Hauek, seguruenik, zaldi eta armak eskuratu eta erabiltzeko gaitasuna zutenak ziren. Bide honetatik aitonen semeen taldera sartu zen nekazari multzo txiki bat, mezkino-kondiziotik libratuz.
Erregimen judizial berezia
Mezkinoak jaunaren justiziaren pean zeuden, baina normalean, goi-justiziaren esparrua (auzi kriminalak) errege eta erregearen ordezkariei zegokien.
Justizia hau errepresiboa zen mezkinoentzat. Mendekotasuna mantentzeko, ordaliak bezalako bitartekoak erabiltzen ziren. Bahitura arbitrarioak, etxeetan giltzapetzea, isunen kontrola edo zigor kolektiboak esaterako, errepresio hau gauzatzeko beste modu batzuk ziren.
Ordalia edo Jainkoaren epaiketa
Mezkinoen gaineko justiziaren bereizgarria ordalien erabilera zen. Aitonen semeekin ezin zitezkeen erabili; izan ere, hauen frogabideak zina, lekukoak eta agiriak ziren. Mezkinoei ere zina eskatu ahal zitzaien, baina epaileek ordalia eskatzea erabaki zezaketen. Ordaliak, beraz, egoera konkretu batzuetan soilik erabiltzen ziren. Garai honetako gizarte nafar-aragoiarrean jaun-boterea bereziki sakabanatua zegoen eta ahalmen gutxiko jaun lokal asko zeuden. Ondorioz, soilik erregeak, baroi handiek eta eliz-jaun handiek zuten indar nahikoa horrelako frogak inposatu ahal izateko.
Ordaliak desohorearekin zeuden lotuak, morrontzaren definiziorako erabilgarria zena. Era berean, ohorea berreskuratzeko tresna izan zitezkeen. Ordaliek bi aspektu uztartzen zituzten: batetik, zergak eta korbeak bezala, menderatzeko mekanismo eraginkorrak ziren; bestetik, balio sinboliko sakona zuten. Fenomeno hau orokorra zen XII. mendeko gizarte europarretan.
Caddyshack
Caddyshack 1980ko Harold Ramis estatubatuar zinema zuzendariaren filma da.
Argumentua
Golfean tranpak egiten dituen epaile bat eta prakak daramatzan guztiarenganako erakarpen eutsiezina sentitzen duen haren iloba eta beste hainbat pertsonaik kirolik basatien bihurtuko dute golfa.
Notropis greenei
Notropis greenei Notropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
San Andresen gurutzea
San Andresen gurutzea, latinez crux decussata gisa ezaguna, X|ixa letraren forma duen gurutzea da. Oso erabilia da heraldikan eta bexilologian. San Andres Apostoluaren martirioa irudikatzen du, halako gurutze batean gurutziltzatu baitzuten kristau tradizioaren arabera.
Parus leucomelas
Parus leucomelas Parus generoko animalia da. Hegaztien barruko Paridae familian sailkatua dago.
Pseudoblennius argenteus
Pseudoblennius argenteus Pseudoblennius generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.
Bandar Seri Begawan
Bandar Seri Begawan 1991an 46.229 hiritar zituen hiria da, Bruneiko sultanerriaren hiriburua. Bertan Royal Ceremonial Hall, Royal Regalia Building, Brunei History Center eta Omar Ali Saifuddinen meskita aurki daitezke. Omar Ali Saiffuddinen meskita, 1958an eraikia italiar marmolaz eraikia kupula doratua du.
Hiriaren izena persieratik eta sanskritotik dator. Bandar persieraz portu esan nahi du eta Seri Begawan sanskritoz bedeinkatua.
Millares
Millares (valentzieraz Millars) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Canal de Navarrés eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 502 biztanle zituen.
Notropis harperi
Notropis harperi Notropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Ezkongaietan
"Ezkongaietan", euskalkian "Ezkongayetan", Jose Maria Iparragirreren abesti ezaguna da. Garaiko umorea erabiliz ezkontzaren kritika egiten du, ez ezkontzearen askatasunaren aldarrikapena eginez. Oso gai tradiziolana da, bertsolaritzan orokorrean oso erabilita. Egun matxistatzat joko genuke.
Hitzak
Hau da gurera heldu den bertsioa: Ezkongaietan zerbait banintzan, ezkondu eta ezer ez; ederzalea banintzan ere aspertu nintzan ederrez: nere gustua egin nuen ta orain bizi naiz dolorez. Nere andrea andre ederra zan ezkondu nintzan orduan mudatuko zan esperantzakin ere, batere ez nuan; surik batere baldin badago maiz dago aren onduan. Zokoak zikin, tximak jario, aurra zintzilik besoan; adabakia desegokia gona zarraren zuloan; iru txikiko botila aundia dauka berakin alboan. Nere andrea alperra dago, ez da munduan bakarrik; gauza gozoen zalea da ta ez du egin nai bearrik; sekulan ere ez da ondo izango alakoaren senarrik. Larunbatetik larunbatera garbitzen ditu zatar bi, bere aietxek berotutzeko erretzen egur zama bi; belaun bietan bana artuta ez da ixiltzen kantari. Nere andrea goiz jeikitzen da festara bear denean; buruko mina egiten zaio asi baino len lanean. zurekin zer gertatu bear zen nik bildurrikan ez nuan.
Lost in America
Lost in America 1985eko Albert Brooks estatubatuar zinema zuzendariaren filma da.
Stellifer ericymba
Stellifer ericymba Stellifer generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Mairinque
Mairinque Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Planaltino
Planaltino Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sultan
Sultan baten agindupean dagoen lurraldeari sultanerri esaten zaio.
Pseudoblennius cottoides
Pseudoblennius cottoides Pseudoblennius generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.
San Adrian eliza (Leranotz)
San Adrian eliza Esteribarko Leranotz lekuan XVII. mendeko kristiau eliza bat da.
Eraikina
Habearte bakarreko oinplano angeluzuzena du, bi atalekoa, burualde zuzena eta alboko kapera irekiak espazio horretan. Habeartea eta burualdea kanoi-ganga batez estalita daude. Obrako koru bat habeartearen oinaldean altxatzen da. Sakristia burualdeari atxikita dago, Epistolaren aldetik, eta ertz faltsuko gangaz estalita dago.
Bauma
Bauma Suitzako udalerria da. Zürich kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Notropis cumingii
Notropis cumingii Notropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Urte arrunt
Urte arrunta 365 egunez osatuta dagoen urtea da, eta beraz, bisurtea ez dena.
365 eguneko urte arrunt batek 52 aste eta egun bat izaten ditu. Honenbestez, urte arrunt bat astelehenez hasten denean, hurrengo urtea asteartez hasten da.
Cinca
Cinca (aragoieraz a Zinca) Iberiar Penintsulako ipar-ekialdeko ibaia da Aragoiar Pirinioetako Pinetako zirkuan (Ordesa eta Perdidoko Parke Nazionala) jaio eta Segre ibaian ahoa dutena.
Ibilbidea
Pinetako zirkuan jaioa, ur-jauzi eta uhaitzen artean hasten du bere ibilbidea Tres Sorores izeneko mendizerran. Bertan La Larri ibaia etortzen zaio. Bielsan Barrosa ibaiadarra datorkio eta, pixka bat aurrerago, Cinqueta ibaia. Aínsan eskuinaldetik Ara ibaiaren urak etortzen zaizkio, Medianoko urtegia sortuz. Entremón haitzartea zeharkatu ondoren El Grado urtegia eraiki zuten. Urtegia pasa ondoren, ezkerraldetik Ésera ibaiadarra datorkio.
Eskuinaldetik Vero ibaia eta Monzónen Sosa ibaia datozkio. Eskuinaldetik Alcanadre hartu eta berehala, Massalcoreigen Segren du ahoa.
Sceloporus bulleri
Sceloporus bulleri Sceloporus generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
Argentina
Argentina, ofizialki Argentinako Errepublika (República Argentina), Hego Amerikako estatu federala da, Amerikako Hego Konoaren hego-ekialdean, Andeak eta Ozeano Atlantikoaren artean, dagoena. 2.780.400 kilometro koadroko eremua du eta 2010ean 40.117.096 biztanle zituen. Buenos Aires du hiriburu eta hiri nagusi.
Azalerari dagokionez, estatu hispanofonorik handiena, Latinoamerikako bigarrena eta munduko zortzigarrena da. Halaber, Latinoamerikako hirugarren ekonomiarik handiena du. Nazio Batuen Erakundea, Mercosur eta Merkataritzaren Mundu Erakundearen kide sortzaileen artean dago. Hizkuntza ofiziala gaztelania da (bertako hizkuntza indigena batzuk ere hitz egiten dira).
1816an Espainiar Inperiotik askatu eta independentzia eskuratu zuenetik, kontserbadoreen eta liberalen arteko eta aginpide militar eta zibilen arteko barne gatazka gogorrak bizi izan ditu. Aberastasun natural eta baliabide ugariko herrialdea denez, eta atzerriko inbertsio handiak jaso izanari esker, nekazaritza modernoa eta industria askotarikoa dauzka. Bigarren Mundu Gerraz gero militarren diktadurapean egon zen, harik eta 1983an hauteskunde demokratikoak egin ziren arte.
Notropis heterodon
Notropis heterodon Notropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Zlonín
Zlonín Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 657 biztanle ditu eta 3.08 kilometro koadroko azalera. Praga-Ekialdeko barrutian dago.
Anthony Powell
Anthony Dymock Powell (Westminster, 1905eko abenduaren 21a - Frome, Somerset, 2000ko martxoaren 28a) ingeles eleberrigilea izan zen, hamar liburutan idatzitako A Dance to the Music of Time.
Zlonín
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1316 urtean egin zen.
Argentina
Geografia
Argentinako Errepublika Hego Amerikako bigarren estaturik handiena eta munduko zortzigarrena da. 2.780.400 km²ko eremua dauka, kontuan hartu gabe Erresuma Batuaren esku dauden eta Argentinak beretzat galdegiten dituen Malvinak (11.410 km²), Hegoaldeko Georgiak (3.560 km²) eta Hegoaldeko Sandwichak (307 km²). Horrezaz gain, 965.597 km²ko Antartikako lurralde bat (Hego Shetlandak eta Hego Orkadak barne) ere eskatzen du beretzat.
Mugak
Hego Amerikako Hego Konoan dago. Iparraldean Bolivia eta Paraguairekin du muga, ekialdean Brasil, Uruguai eta Ozeano Atlantikoarekin, hegoaldean Txile eta Ozeano Atlantikoarekin eta mendebaldean Txilerekin. Brasilekin 1.132 kilometroko muga du, Boliviarekin 742 kilometrokoa, Txilerekin 5.308 kilometrokoa, Paraguairekin 1.699 kilometrokoa eta Uruguarekin 495 kilometrokoa.
Eskualde naturalak
Patagonia kontuan hartu gabe, Argentinan zazpi eskualde natural bereizten dira :
Erliebea
Argentinako erliebean Andeak nabarmentzen dira. 4.441 kmko luzeran, mendilerro honek herrialdearen mendebaldea zeharkatzen du, iparraldetik hegoalderaino. Gailurrik gorenak Aconcagua (6962 m) da, Amerika osoko mendirik garaiena, Ojos del Salado (6891 m), Pissis mendia (6795 m), Cerro Mercedario (6768 m) eta Cerro Bonete (6759 m) dira, denak mendilerroaren erdialdeko zatian. Iparraldean Atacamako puna dago, 3800 mko garaierako goi ordoki idorra, ekialdeko ertzean 6000 mko gailurrak dituena. Eskualde horretan bertan dago Quebrada de Humahuaca izeneko haitzartea (La Quiaca, 3.440 m). Patagoniako andeak, Neuquéndik hegoaldera, iparraldekoak baino apalagoak dira: Lanín sumendia, (3776 m), Cerro Tronador (3554 m) eta Fitz Roy (3405 m) dira puntu gorenak.
Andeen mendebaldean, Catamarcatik Neuquéneraino, Precordillera delakoa eta Panpako mendilerroen sistema daude. Sistema honetakoak dira Catamarcako Belén eta Ancastiko mendilerroak, eta La Riojako Jagüel eta Velascokoak. Tucumán, San Juan, San Luis, Santiago del Estero eta Córdoban ere daude mendilerroak. Buenos Aires probintzian Sierra de Tandil eta Sierra de la Ventana dira aipagarrienak.
Herrialdearen ipar-ekialdea oso ordoki zabala da, Paraguai eta Uruguaira ere hedatzen dena. Argentinan ordoki horrek 1.200.000 km²ko eremua hartzen du. Iparraldean Pilcomayo, Paraguai eta Paraná ibaiek mugatzen dute; mendebaldean mendilerro handiek; hegoaldean Colorado ibaiak; eta ekialdean Aguapié eta Uruguai ibaiek eta Ozeano Atlantikoak. Eremu zabal honetan oso paisaia desberdinak daude, hala nola, Corrientesko zingirak (Esteros del Iberá), Gran Chacoko oihanak eta Panpako larreak.
Patagoniako goi-ordokia Patagoniako andeetatik Ozeano Atlantikoraino hedatzen den goi lautada da. Oso idorra da eta han-hemenka muino eta mendi apal batzuk daude: Cerro Anecón Grande (2010 m) Río Negron, Cerro Calfuquir (1885 m) Chubuten, Cerro Cojudo Blanco (1335 m) Santa Cruzen. Argentinako Patagonian dago Amerikako beheragunerik sakonena: Laguna del Carbón (-108 m).
Hidrografia
Klima eta latitud aniztasuna dela eta, Argentinan oso ibai desberdinak daude. Ipar-ekialdean emaritsuak, luzeak eta nabigagarriak dira; iparralde eta mendebaldean emari txikikoa; hegoaldean, Andeetatik hurbil ibai jariotsuak dauden arren, Patagonia zeharkatu ahala emaria galtzen dute. Arro hidrografikoak hiru multzotan banatzen dira :
Aintzira gehienak Patagonian daude; handienak Buenos Aires/General Carrera (Txilerekin partekatua, 1850 km²), Lago Argentino (1466 km²), Viedma (1088 km²) eta Colhué Huapi (810 km²) dira. Chaco eta Panpan ur gaziko eta gezako urmahel eta aintzirak daude; aipagarriena Córdobako probintziako Mar Chiquita (6000 km²) da.
Los Glaciares Parke Nazionalean (Patagonia) daude herrialdeko glaziarrik handienak. Besteak beste, Perito Moreno, Upsala eta Spegazzini nabarmentzen dira.
Kolonaurreko garaia
Argentinan aurkitutako gizakien lehenengo aztarnak K.a. 11.000 urtekoak dira. K.a. lehen milurtekoan, artoan oinarritutako zibilizazioak Andeetako aldean (Santa María, Huarpes, Diaguitas, Sanavirones, besteak beste) garatu ziren.
1480an, Inka Inperioak, Pachacútec enperadorearen agintaldian, egungo Argentinako ipar-mendebaldea konkistatu zuen. Ipar-ekialdean, guaraniarrek jukan eta patata gozoan oinarritutako kultura garatu zuten. Erdialdea eta hegoaldea (Panpak eta Patagonia) kultura nomaden menpe egon ziren, harik eta XVII. mendean maputxeek batu zituzten arte.
Espainiaren menpe
1536. urtean hasi zen espainiarren konkista. Pedro de Mendozak Buenos Aires hiria sortu zuen, baina indiarrekin harremanik ez zutelako eta haien erasoak etengabeak zirelako, utzi egin behar izan zuten luze gabe. Potosiko zilar meatzeak aurkitzeak, ordea, Río de la Plata alderako joera areagotu egin zuen eta Argentina iparraldea (Chaco, Río de La Plata) Peruko Erregeorderriaren mendeko lurralde bihurtu zen. Juan de Garayk bigarren aldiz sortu zuen Buenos Aires 1580. urtean.
Erregeordetza eskuratu bitartean (1776), Argentinako espainiar kolonoek bi eginkizun izan zituzten: bertako herriei nagusitzeko gerra egin eta Mar del Platara inguratu ziren talde frantses, ingeles eta holandarrei, eta iparraldetik erasoan ari ziren kolono portugaldarrei aurre egin. 1776. urtean Río de la Platako Erregeorderria sortu zen, Perukotik bereizi eta eginbide kolonialistak hobeto gauzatzeko asmoz. Independentziaren aldeko lehen urratsa izan zen, ordea, hura: metropoliak ezarritako monopolioak haserre bizia piztu zuen bertako kolonoen artean eta, Ingalaterrak lagunduta, askatasunaren aldeko mugimendua sortu zen. 1806an eta 1807an, Britainiar Inperioa Buenos Aires hartzen saiatu zen, baina kreolek bi erasoei aurre egin zieten arrakastaz.
Independentzia
1810eko maiatzaren 25ean, Napoleonek Fernando VII.a erregea tronutik kendu zuelako zurrumurrua zabaldutakoan, Buenos Airesko hiritarrek, egoeraz baliatuta, erregeordea egotzi eta altxamendu batzorde bat sortu zuten. Batzordeak «Provincias unidas del Río de la Plata» direlakoen independentzia aldarrikatu zuen.
1816an, Belgrano eta San Martin jeneralak espainiarren gudarosteei nagusitu zitzaizkien eta Argentinaren burujabetasuna lortu zuten. Independentziaren aldarrikapen ofiziala 1816ko uztailaren 9an egin zen Tucumánen. 1817an, José de San Martín jeneralak Andeak zeharkatu zituen, Txile eta Peru askatzeko. Horrela, Espainiaren mehatxua betiko uxatu zen.
Baina XIX. mendean Argentina bat egitearen aldekoen (gaztelaniaz: Unitarios) eta probintzietako autonomisten (gaztelaniaz: Federales) arteko borroka izan zen nagusi. Juan Manuel de Rosasen diktadura zentralistak (1829-1852) ezarri zituen Argentinako estatuaren oinarriak. Diktadura kendu ondoren, 1853an Santa Feko kongresuak konstituzio federala onartu zuen.
Estatu burujabea
Atzerriko inbertsioek zein Europako immigrazioak nekazari-teknika modernoak ekarri zituzten. 1880ko hamarkadan, Basamortuko Garaipena delakoak hegoaldeko Panpetan eta Patagonian bizi ziren tribuak suntsitu zituen. 1880 eta 1930 bitartean, Argentinak esportazioan oinarritutako ekonomia sendoa garatu zuen, eta herrialdeko populazioa zazpi halakatu zen. Garapen ekonomikoak eta immigrazioak areagotu egin zuten Buenos Aires hirialde guztiz jendeztatuaren eta gainerako Argentinaren arteko gatazka. Lanbide liberalei lotutako burgesiak eta langileriak gero eta indar handiagoa hartu zuten hiri nagusian, baina aginpide ekonomikoak eta politikoak militarren eta lur sail handien jabeen esku segitu zuen.
1916 arte, kontserbadoreek menderatu zuten Argentinako politika. 1916. urteko lehen hauteskunde orokorretan alderdi erradikaleko Hipólito Yrigoyen nagusitu zen; handik aurrera, burgesia liberal nahiz oligarkikoa (aristokrazia) izan zen gobernuan, Argentinako politikan beti izan diren militarren begiradapean. 1930. urtean José Félix Uriburu jeneralak emandako estatu kolpeak boteretik kendu zuen Yrigoyen eta gobernu militarren garaia zabaldu zuen.
Oligarkiakoen esanei loturik eta gainbeherako egoera ekonomikoa menderatu ezinik, gobernu horiek beste molde bateko gobernu militarrari egin zioten leku. Arturo Rawson eta Pedro Pablo Ramírezen estatu kolpeak (1943) ireki zuen militarren eta nazionalismo populistaren arteko batasunaren aroa: peronismoa egin zen agintearen jabe 1946ko otsailaren 24an. Juan Domingo Perónek hiriko langilerian (descamisados) oinarritu zuen boterea, nekazarien eta hiri klaseen kaltetan. Langileen egoera hobetu nahi izan zuen, sindikatuak bultzatuz. Kanpoaldean, Estatu Batuen eta Erresuma Batuaren aurrean irmo azaldu zen Argentina independentziaren alde. 1950etik aurrera, Eliza eta Armada aurka jarri zitzaizkion eta 1955eko Askapenerako Iraultzak (Revolución Libertadora) aginpidetik kendu eta Espainiara jo behar izan zuen.
1950eko eta 1960ko hamarkadetan, gobernua militar bigun eta zibil ahulen esku egon zen; hala ere, ekonomiak gora eta pobreziak behera (1975ean % 7 baino txikiagokoa zen) egin zuen. Bortizkeria politikoa areagotu zen. 1973ko hauteskundeak irabazi ondoren, Peron agintera itzuli zen. Handik urtebetera hil zen eta María Estela Martínez de Perón, Perónen hirugarren emaztea, izendatu zuten lehendakari. Alderdi justizialista banatu egin zen orduan: ezkerreko joera marxistaren inguruko talde armatua (Montoneros) berriz ere ekintzak egiten hasi zen, diktadura militarra zegoen garaian egin bezala. Inflazioa mugatu ezinik (% 800ekoa), gizarte arazoei erantzun ezinik eta erabateko ustelkerian murgildurik, 1976ko martxoaren 24an militarrek, Videla jenerala buru zutela, beste estatu kolpe bat eman eta agintea hartu zuten.
Armadak osatutako eta izendatutako batzorde militarrak, errepresioa eta tortura erabilita, ezkerreko oposizioa desagerrarazi eta giza eskubideen aurkako ekintza lazgarrienetakoak egin zituen (30.000 lagun desagerrarazi,...). Horretarako, Hego Amerikako beste gobernuen zein CIAren laguntza izan zuen. Gerra zikinean parte hartu zuten buru militar askok AEBak diruz lagundutako Ameriketako Eskolan (School of the Americas) jaso zuten prestakuntza. Ekonomia zuzendu ezinik eta jendearen egoera larria arindu nahirik, kutsu nazionalista zuen ekintza prestatu zuen batzorde militarrak: 1982ko apirilean Argentinako armadak Erresuma Batuaren esku dauden Malvina uharteak hartu zituen indarrez baina, Estatu Batuek lagunduta, Erresuma Batuko armadak berreskuratu egin zituen eta milatik gora argentinar hil ziren gerran (1982ko apirila-ekaina). Hor hasi zen gainbehera garai hartan aginpidean zegoen batzorde militarra. Azkenean, arazo ekonomikoak, ustelkeria, giza-eskubideen urraketak eragiten zuen nazka publikoa, eta Erresuma Batuaren kontrako porrota zirela eta, gobernu militarren amaiera etorri zen.
Demokraziaren itzulera
1982an, Malvinetako Gerraren ondoren, erregimen demokratikoa ezarri zen berriro Argentinan. 1983an hauteskundeak egin ziren, eta zibilek eskuratu zuten aginpidea. Raúl Alfonsín erradikala izan zen lehendakari 1989. urtea arte. Bitarte horretan demokraziaren aldeko lan handia egin zen gizartetik (Plaza de Mayoko amen higikundea, besteak beste) eta gobernutik: desagertutakoak bilatzeko lehen urratsak eman ziren, armada zibilen esku jarri, eta instituzio demokratikoak indartu zituzten, Batzorde militarra (Videla, Massera eta Agosti) epaitu zuten giza eskubideak urratzeagatik, etab. Baina demokrazia finkatzeko arazo handiak izan ziren, krisi ekonomiko larria eta militarrek aginpidea hartzeko egindako saioak zirela eta. Alfonsinek behar baino 6 hilabete lehenago utzi behar izan zuen boterea.
1989an Carlos Menem hautagai peronistak irabazi zituen lehendakaritzarako hauteskundeak, eta 1995ean berretsi egin zuten kargu horretan, datu makroekonomiko onei esker batez ere. Baina nazio barruan bakea eta elkarkidetasuna indartzeko aitzakian, militarren etengabeko presioen aurrean amore eman eta aske utzi zituen Malvinetako gerraren arduradunak eta estatu kolpean parte hartu zuten militar torturatzaileak (1990). Menemek politika neoliberala eraman zuen aurrera; arazo ekonomikoei aurre egin nahian (batik bat hiperinflazioa geldiarazteko), peso eta dolar estatubatuarraren arteko truke-tasa finkatu zuen 1991n. Argentinako ekonomia babeszale tradizionala ere aldatu zuen, arautegi ekonomikoa arinduz eta pribatizazio programa abian jarriz. Horrek ondorio onak izan zituen lehenengo bost urteetan, prezioak egonkortu eta inbertsioak areagotu baitziren. Baina ondoren istilu asko sortu zen, politika horrekin biztanleriaren parte handi bat pobretu zelako eta gizarte desberdintasunak areagotu zireko. Azkenik, 1999ko hauteskundeak oposizioak irabazi zituen, eta Fernando de la Rúak hartu zuen lehendakaritza.
Carlos Menem eta eta Fernando de la Rúa boterean zeudelarik, esportatzeko arazoak zirela kausa, Argentinako ekonomiak inportazio itzelari aurre egin behar izan zion. Horrela, nazioko industria eta enplegu-tasa kaltetu ziren, eta salerosteko tasa nahiz altxor publikoa defizitean zeuden. 1998ko Asiako krisialdiarekin batera, kapitalak herrialdetik alde egin zuen, 2001eko azaroko finantza-ikara eraginez. Kapital ihesari aurre egiteko hartutako neurriak (bankuetako gordailuak izoztea, corralito deritzona) zirela eta, gizarte liskar larriak gertatu ziren. 2001eko abenduan de la Rúa presidenteak kargua laga behar izan zuen.
Krisi haren ondorioz, hainbat lehendakari aldaketa gertatu ziren oso denbora gutxian, 2002ko urtarrilaren 2an Eduardo Duhaldek agintea hartu zuen arte. Orduan, peso eta dolarren arteko baliokidetasuna bertan behera utzita, pesoak balioa galdu eta prezioak igo egin ziren. Aldi berean, esportazioak areagotu ziren eta industrializazioa suspertzeko politika martxan jarri. 2002ko bukaerako, Argentinako ekonomia egonkortzen hasi zen.
2003an Garaipenerako Fronte-ko buru Néstor Kirchner hautatu zuten presidente. Agintaldian herrialdearen Nazioarteko Diru Funtsarekiko zorra kitatu zuen, izugarrizko ordainketa egin ondoren. Halaber, lehen pribatizatutako hainbat industria nazionalizatu egin ziren. BPGak gora egin zuen eta langabezia murriztu zen, baina atzera egin zuen 2002an eratutako gizarte planetan eta laguntzetan eta inflazioa igo zen.
Politika
Gobernuari dagokionez, errepublika da Argentina. Gaur egun indarrean dagoen konstituzioa 1853an idatzi zen, eta 1994an berridatzi. Aginpide betearazlearen burua presidentea da, eta bera da, aldi berean, estatuburu eta gobernuburua. Aginpide legegilea Nazio Batzarraren (Congreso de la Nación Argentina) esku dago, senatua eta diputatuen kongresua hartzen dituena. Aginpide betarazleko karguak aukeratzeko hauteskundeak lau urtez behin egiten dira, eta aginpide legegileko karguen iraupena sei urtekoa da; bi urtez behin berritzen dira, herenka.
Banaketa administratiboa
Argentinak beretzat eskatzen ditu Antartikako eskualde bat eta Hego Atlantikoko zenbait uharte ere (Malvina edo Falkland uharteak), nahiz eta herrialde askok ez dioten jabego hori ezagutzen. Antartikako Itunaren sinatzaileetako bat da, eta presentzia etengabea du Antartikan 1904az gero. Bestalde, Erresuma Batuarekin istiluak izan ditu Malvina uharteen eta Hego Atlantikoko beste uharte batzuen gaineko nagusitasuna dela eta.
Biztanleria
2010eko erroldaren arabera, Argentinak 40.117.096 biztanle zituen, 14,4 biztanle/km²ko dentsitatearekin. 2015eko zenbatespena 43.431.886 biztanlekoa da. Biztanleen heren bat baino gehiago Buenos Airesen eta metropolian bizi da, eta biztanleen % 91,8 bizi dira hiriguneetan (2015). 0-24 urteko biztanleak gizartearen % 40 dira (2015 ). Bizi-itxaropena 77,7 urtekoa da, 74,5 urtekoa gizonezkoena eta 81,1 urtekoa emakumezkoena (2015). Alfabetatuen kopurua % 98 ingurukoa da (2015 ), Latinoamerikako garaienetakoa.
Banaketa etnikoa
Argentinako biztanleen % 85 inguru europarren ondorengoak dira. Hego Ameriketako gainerako herrialdeetan ez bezala, oso biztanle mestizo gutxi dago; bertako biztanleek eta mestizoek biztanleriaren % 3 bakarrik hartzen dute. Europarren artean, italiarrak eta espainiarrak izan dira XIX. mendetik kopuru aldetik garrantzitsuenak, bai eta herrialdeko kulturan eragin handiena izan dutenak ere. Argentinako gobernuak Europako immigrazioa bultzatzen du ofizialki, eta etorkin herrialdetzat hartua da; euskal jatorriko biztanle kolonia handia bizi da han, eta Euskal Etxe ugari dago.
Italiar agentinarrei dagokienez, gaur egun 20-25 milioi lagun direla kalkulatzen da ; populazio guztiaren % 60 izanik, multzo etniko nagusia da. Italiarrak talde handitan bertaratzen 1857tik 1940ra hasi ziren; garai hartan, etorkinen % 45 ziren (espainiar jatorrizkoak, % 31,5). 1960ko hamarkadan migrazio jario horrek aurrera segitu zuen, eta 1980ko eta 2000ko hamarkaden artean Italiatik abiatutako gehienak Argentinara joan ziren.
Erlijioa
Argentinako konstituzioak erlijio askatasuna bermatzen du. CONICETen arabera, biztanleen % 76,5 katolikoak dira, % 11,3 agnostiko edo ateoak, % 9 protestante ebanjelikoak, % 1,2 Jehovaren Lekukoak, % 0,1 mormoiak, eta % 1,2 beste erlijio baten jarraitzaileak. Latinoamerikako komunitate musulman (400.000-500.000 lagun) eta judurik (180.000 pertsona inguru) handienak bizi dira bertan.
2013ko martxoaren 13an Jorge Mario Bergoglio argentinarra Eliza Katolikoaren aita santu aukeratu zuten. Era horretan, Amerikako aurreneko pontifize, eta baita historiako lehen jesuita ere, bilakatu zen.
Ekonomia
Argentina baliabide natural aberatsekiko lurraldea da. Bertako ekonomia nekazaritza eta abeltzaintzan oinarritu da, tradizioz, baina azken hamarraldietan bilakaera nabarmena gertatu da industrian, meatzaritzan, arrantzan eta zerbitzuen sektorean. Munduko labore, okela eta olio ekoizle nagusietakoa da. Industriari dagokionez, berriz, elikagai eta edari industria, metalgintza, auto eta motore industriak, petrolio findegiak eta ehungintza dira jarduera nagusiak.
1980ko hamarkadatik aurrera, ekonomiak gainbehera nabarmena izan zuen; kanpo zorra izugarri hazi zen eta inflazioa % 200 igo zen. batez beste. Ordu arte Hego Hemisferioko Europatzat hartua zen herrialdeak Latinoamerikako herrialdeen ereduari heldu zion, eta 1989an biztanleen % 38 pobrea zen. Krisiari aurre egiteko, sektore publikoaren pribatizazioa bultzatu zen eta dirua egonkortzeko erreforma garrantzitsuak egin ziren (1991n pesoa dolarrarekin parekatu zen), banku sisteman berrikuntzak egin ziren, etab. Hurrengo urteetan inflazioa asko jaitsi zen, eta neurri haiei eta nazioarteko egoera ekonomiko onuragarriari esker, BPG % 40 igo zen 1995az gero. Baina politika liberalak zerbitzuak hobetzea eta BPG errealaren igoera (% 9 1997an) ekarri zuen arren, kanpo zorra oraindik handia zen, eta langabezia % 25era iritsi zen, 2002an. Azken urteetan, dena den, susperraldia izan du ekonomiak, eta horri esker langabezia eta pobrezia murriztu egin dira.
Nekazaritza eta abeltzaintza
Argentinako nekazaritza ekoizpenak barne beharrak asetzeko eta soberakinak esportatzeko lain ematen du, nahiz eta lurraren % 13 bakarrik den nekazaritzarako baliagarria. Panpa da eskualderik oparoena, laboreetan batez ere. Abeltzaintzari dagokionez, okela ekoizpen handia du Argentinak; okela eta eratorriak dira esportazioetarako gai nagusietakoa (% 11, 1994an). Okela gordinaren eta laboreen munduko esportatzaile handiena da, eta artilea ere esportatzen du.
Meatzaritza
Azken hamarraldiotan ikatz eta petrolio ekoizpenak gora egin du. Petrolioa da mea aberastasun aipagarriena, eta barne beharrak asetzeko eta esportatzeko adina ematen du; petrolio ekoizpena % 60 hazi zen 1990 eta 1996 bitartean, eta Txilerainoko oliobide bat eraiki zen. Gas naturala ere ekoizten da.
Industria
Argentinako industria gehienak Buenos Airesen daude. Industrian dihardute langileen % 23k (2009ko zenbatespena ), eta jarduera nagusiak elikagai industria eta ehungintza dira. Aipagarriak dira, orobat, goma, zementua, kimika gaiak, plastikoa etab. Metalgintzaren industriak nabarmen egin du gora.
Energia
Argentinak energia baliabide bikainak ditu, eta iturri askotatik atera dezake, gainera, energia (batez ere hidroelektrikoa eta gasa), petrolioaz, harrikatzaz eta uranioaz gainera. Energia berriak ekoizteko aukera ere badu: energia geotermikoa, eolikoa, eguzki energia, etab. Mercosur elkartearen eskutik lan handiak egiten ari dira, adibidez kostaldearekiko lotura elektrikoak eta gasbideak Txile, Uruguay eta Brasilera. 1994an 62.700 milioi kWh ekoiztu ziren eta 2011n 123.200 milioi kWh.
Merkataritza
Argentinaren esportazio gai nagusiak nekazaritza arlokoak (alea eta haragia, batik bat, eta barazkiak, esnekiak eta olio gaiak, gutxixeago) eta petrolioa dira. Inportazio gaiak (makinak, metalak, gai kimikoak, mineralak…) Brasil eta Estatu Batuetatik ekartzen ditu batez ere. Barne merkataritza bizkorra da, errepide, burdinbide, itsaso eta ibaibide sare zabal bati esker.
1991n indartu egin zen Argentinako merkataritza, baina 1996 arte emaitza negatiboa izan zuen. 1994an, esaterako, 15.800 bat milioi dolar atera zituen esportazioetatik eta 21.600 milioi dolar gastatu zituen inportazioetan. 2014n, berriz, esportazioen balioa 76.470 milioi dolarrekoa izan zen eta inportazioena 65.900 milioi dolarrekoa. Merkataritza harreman nagusiak Brasilekin ditu, eta salerosketa jarduera handia du, orobat, Alemania, Estatu Batuak, Txina, Belgika eta Herbehereekin. 1991n Asunciongo Hitzarmena sinatu zuten herrialdeetako bat da Argentina, Mercosur (Mercado Común del Sur, Hegoaldeko Merkatu Komuna) elkarteko kidea beraz; merkatu horretan merkatu askea ezarri zen 1999an salgai guztientzat. Inportatutako produktu nagusiak makineria eta garraio-ekipamendua (% 47,1), produktu kimikoak (% 13,8), manufakturak (% 13,7), janari eta abereak (% 4,8) eta petrolioa eta eratorriak (% 2,5) dira. Esportatutako produktu nagusiak, berriz, janari eta abereak (% 40,7), manufakturak (% 13,7), makineria eta garraio-ekipamendua (% 11), petrolioa eta eratorriak (% 9,5), animalia eta landare-koipeak (% 8,1) eta produktu kimikoak (% 5,3) dira.
Literatura
Argentinari buruzko lehenbiziko kronikak Ulrico Schmidl (1510-1580) eta Martín del Barco Centenera (1535–1602) atzerritar idazleek egin zituzten. Lehenbiziko argentinar olerkaria Luis de Tejeda y Guzmán (1604-1680) izan zen. XIX. mende hasierako independentzia gosea Vicente López y Planes (1785-1856), Pantaleón Rivarola (1754-1821) eta Esteban de Lucaren (1786-1824) lanetan islatu zen. Bartolomé Hidalgo (1788-1822) eta Hilario Ascasubik (1807-1875) literatura gautxeskoa abiarazi zuten; Jose Hernandezen (1834-1886) El gaucho Martín Fierro (1872) izan zen genero horren gailurra. Garai hartako idazlanetatik, Esteban Echeverríaren El matadero ipuin errealista eta Domingo Faustino Sarmientoren (1811-1888) Facundo dira aipagarrienak.
XX. mende hasieran modernismoa hedatu zen; Leopoldo Lugones (1874-1938) eta Alfonsina Storni (1892-1938) izan ziren higikunde horretako idazle nagusiak. Ricardo Güiraldesen (1886-1927) Don Segundo Sombra (1926) eleberri gautxeskoa ere garai hartakoa da. 1924an argitaratzen hasi zen Martin Fierro aldizkariak Matinfierrismo-aren sorrera eragin zuen: Oliverio Girondo (1891-1967), Leopoldo Marechal (1900-1970), Elías Castelnuovo (1893-1982) eta Jorge Luis Borgesekin (1899-1986). 1930eko hamarkadatik aurerra, Sur aldizkariak Borges, Adolfo Bioy Casares (1914-1999) eta Silvina Ocamporen (1891-1991) lanak ezagutarazi zituen. 1960ko hamarkadan Latinoamerikako literaturaren Booma gertatu zen; Argentinan, besteak beste, Ernesto Sábato (1911-2011), Manuel Mujica Láinez (1910-1984), Julio Cortázar (1914-1984), Alejandra Pizarnik (1936-1972), Manuel Puig (1932-1990) eta Juan Jose Saer (1937-2005) gailendu ziren.
Dikataduraren urte ilunetan (1976-1983) idazle batzuk -Roberto Santoro (1939-1977), Haroldo Conti (1925-1976), Rodolfo Walsh (1927-1977)- desagertu, eta beste batzuk -Juan Gelman (1930-2014), Antonio Di Benedetto (1922-1986), Daniel Moyano (1930-1992)- erbesteratu ziren. Komikigileen artean, Quino (1932-), Fontanarrosa (1944-2007) eta Caloi (1948-2012) dira aipagarrienak.
Musika
Tangoa, 1880tik aurrera Buenos Airesko hiri-bazter eta prostituzio etxeetan sortutako musika eta dantza, Argentinako kultura-ikurretako bat da. Carlos Gardel hartzen da Tangoaren errege-tzat. Musika honen urrezko aroan (1930-1950 bitartean) Osvaldo Pugliese, Aníbal Troilo, Enrique Cadícamo eta Francisco Canaro musikariak gailendu ziren. 1960ko hamarkadatik aurrera, Astor Piazzollaren Tango berria zabaldu zen.
Argentinako musika akademikoak maila handiko artistak eman ditu, hala nola, Alberto Ginastera, musikagilea; Alberto Lysy, biolinista; Martha Argerich eta Eduardo Delgado, pianistak; Daniel Barenboim, pianista eta orkestra zuzendaria; José Cura eta Marcelo Álvarez, tenoreak; eta Jorge Donn, José Neglia, Norma Fontenla eta Julio Bocca, ballet dantzariak.
Musika indigena eta espainiarraren arteko fusioak oso folklore aberatsa eman zuen, desberdina eskualde bakoitzean, milonga, zamba, chamamé, carnavalito, cueca edo pericón bezalako erritmoekin. Jorge Cafrune, Atahualpa Yupanqui, Mercedes Sosa, Oscar Palavecino eta Soledad Pastoruttik arrakasta handia lortu dute musika folklorikoa landuz.
Argentinako rocka 1960ko hamarkadatik aurerra garatu zen. Los Gatos, Almendra eta Manal taldeei, Seru Giran, Los Abuelos de la Nada, Soda Stereo eta Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota jarraitu zieten, Litto Nebbia, Andrés Calamaro, Luis Alberto Spinetta, Charly García, Fito Paez eta León Gieco artistekin. Gato Barbieri eta Lalo Schifrin jazz musikariak eta Les Luthiers umorezko taldea ere aipagarriak dira.
Zinema
Argentinako zinema Latinoamerikako garatuenetarikoa da. Quirino Cristianik historia osoko animazioko lehen pelikula egin zuen, 1917an. Hasierako urteetako zinemagilerik aipagarriena José Agustín Ferreyra (1889-1943) izan zen, Libertad Lamarqueren (1908-2000) aurreneko filmetako batzuk zuzendu zituena. Lehenengo film soinuduna Luis Moglia Barthen Tango (1933) izan zen. Garai hartako egile nagusiak Manuel Romero (1891-1954), Mario Soffici (1900-1977), Leopoldo Torres Ríos (1899-1960), Luis César Amadori (1902-1977) eta Lucas Demare (1910-1981) izan ziren.
1957an Instituto Nacional de Cinematografía (INCA) sortu zenetik, produkzioa ugaritu zen. Leopoldo Torre Nilsson (1924-1978), Fernando Ayala (1920-1997) eta Héctor Oliveraren (1931-) lanek entzute handia lortu zuten. 1973-1976 bitartean Argentinako zinemagintzak loraldi bikaina izan zuen, besteak beste, Héctor Oliveraren La Patagonia rebelde (1974), Sergio Renánen (1933-2015) La tregua (1974) eta Lautaro Murúaren (1926-1995) La Raulito (1975) filmekin. Baina gobernu militarrek (1976-1983) pizkunde hori suntsitu zuten. Hala ere, Adolfo Aristarainen (1943-) Tiempo de revancha (1981) eta Fernando Ayalaren Plata dulce (1982) zentsura saihestea erdietsi zuten.
Demokraziaren itzuleraren osteko zinemagintzan, besteak beste, María Luisa Bembergen (1922-1995) Camila (1984), Luis Puenzoren (1946-) La historia oficial (1986), Oscar Saria irabazi zuena, Eliseo Subielaren (1944-) Hombre mirando al sudeste (1986), Pino Solanasen (1936-) El Exilio de Gardel (1985) eta Miguel Pereiraren (1957-) La deuda interna (1988) nabarmentzeko modukoak dira. Azken urteetako film arrakastatsuenetako batzuk, Fabián Bielinskyen (1959-2006) Nueve reinas (2000), Lucrecia Martelen (1966-) La ciénaga (2001), Pablo Traperoren (1971-) Mundo Grúa (1999) eta Carancho (2010), Juan José Campanellaren (1959-) El hijo de la novia (2001), El secreto de sus ojos (2009) eta Metegol (2013) eta Damián Szifronen (1975-) Relatos salvajes (2014) izan dira.
Giltzurruneko displasia multikistiko
Artikulu hau gizakion giltzurruneko displasia multikistikori buruzkoa da.
Argentina
Kirolak
Saskibaloian, 1950eko Munduko Txapelketa irabaztea eta 2004ko Udako Olinpiar Jokoetan urrezko domina irabaztea dira Argentinako selekzioaren lorpen nagusiak. Emanuel Ginóbili, Luis Scola eta Andrés Nocioni NBAn aritu dira. Errugbiko selekzioari dagokionez, Munduko zortzigarrena zen 2015eko rankingaren arabera
Argentinako beste kirolari ospetsu batzuk, Guillermo Vilas eta Gabriela Sabatini tenislariak, Juan Manuel Fangio eta Carlos Reutemann auto lasterketetako gidariak eta Luciana Aymar belar hockey jokalaria dira.
Giltzurruneko displasia multikistiko
giltzurruneko displasia multikistikoa ohikoa den eritasuna da; gehienbat gizonetan agertzen da, hau da, intzidentzia gizonezkoetan 2,5 bider handiagoa da emakumezkoetan baino. Baina, displasia kopuru handiagoan ematea baliteke, displasia garatzen duten zenbait pertsona ez baitira inoiz jabetzen.
Tillman konderria (Oklahoma)
Tillman konderria (Tillman County) Oklahomako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Frederick da. 2010eko zentsuaren arabera 7,992 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Giltzurruneko displasia multikistiko
Bi giltzurrun etako bat, umetok ian ematen den organogenesi prozesu bitartean, behar bezala eratzen ez denean gertatzen da. Beraz, garapen prozesuan akatsak ematen baldin badira, DRMQa (Displasia Renal MultiQuistica edo giltzurruneko displasia multikistikoa) gertatzeko arriskua dago; kistez eta ehun konektibo fibrotsuz inguratutako ebakiondoz (giltzurruneko parenkima ordezkatzen dutenak) beteriko giltzurrun ez-funtzionala, denborarekin gorputzak beraz xurgatu egingo duena.
Argentina
Kirolak
XXI. mendean txirrindularitza ospea hartu du herrialdean. 2007tik 2016ra San Luis Tourra egin zen. San Juan Itzulia ere egiten da.
Hedabideak
Egunkari nagusiak Clarín eta La Nacion dira.
Tillman konderria (Oklahoma)
Geografia
Tillman konderriak 227,712 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,089 ura dira. Beste 225,623 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 3,51 da.
Giltzurruneko displasia multikistiko
Hala eta guztiz ere, beste giltzurruna “normala” izanez gero, gorputzak behar duen giltzurrun-funtzio guztiaz ardura daiteke. Ordea, bi giltzurrunek displasia multikistikoa garatzen baldin badute, umekiak, gehienetan ez du bizirauten. Izan ere, haurdunaldi normalean, umekia garatzen den bitartean hare giltzurrunek likido amniotikoa sortzeaz arduratzen dira; likido amniotiko kantitate urriak Olygohydramnios (<400mL) patologia eragingo luke.
Etiologia
3500 pertsonetatik 1ek gaixotasuna pairatzen du. Enbrioi garapenean ematen den asaldura arazo da, non giltzurruneko parenkima kiste ez funtzional batzuek ordezkatzen duten, gehienetan haien arteko komunikaziorik gabe. Sarritan ezkerraldean ematen da eta emakumeengan ohikoago da.
Aipaturiko arazoa buxadura da, giltzurrun garapenaren epe metanefrikoan ematen den ureter proximalaren atresia baten ondorio izaten dena normalean. Atresia jaiotzatik organismoaren hodi batean izan beharreko zulo edo estutzearen eza da. Gehiengoetan, ureter proximala, giltzurrun pelbisa eta infundibuluen atal bat atresikoak daude.