cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esklabotza
Estatu Batuetako hegoaldeko esklabotzaren aldeko politika
Giza desberdintasun a konstante nabaria zela ikusten zen, Hammonden (hegoaldeko jabe aberats bat) teoriaren adierazpenean: lokatzak, zimendu gisa, eraikina eusten zuen. Zuriak ez zirenei, lanpostu baxuenetarako zuten xedapen naturala ontzat emanaz (garaiko gaia zen baina ez zentrala, izan ere, osagai arrazista argumentu honen zati bat baino ez zen, funtsean soziopolitikoa zelako), ez zitzaizkien utzi behar gizarte demokratikoan parte hartzen, baizik eta zuriei soilik. Hauek, goi kategoriarainoko "herritar" gisa jasota, zibilizazio a aurreratzen zuten zeregin handiagoetara dedikatu zitezkeen. Arraza k edo klaseak berdintzeko ahalegin oro, beraz, zibilizazioaren beraren eta gizartearen ondasun komunaren aurka joango litzateke, desberdintasun soziala eta, zehazki, esklabotza, beharrezkotzat jotzen zirelako guztientzat: bai esklaboentzat zein jabeentzat. Argudio horiek Calhoun bezalako Alderdi Demokratako politikarien erretorikan egon ziren.
Espainiako "beltz-tratularien alderdia"
Esklabo trafikatzaileen interesak (legez kanpo geratu arren, jarduera modu klandestino an mantendu zen) eta Espainia ko Antille tako esklaboen jabeenak, XIX. mendean zehar eraginkortasun handiz defendatu zituzten "beltz-tratularien alderdia" deitu izan zen mugimenduagatik. Historiografi koki esklabo beltzen alderdi politiko gisa agertu arren, soilik presio talde moduan lan egiten zuen. Bertan pertsonalitate esanguratsuak nabarmendu ziren, hala nola Antonio López y López (Comillas ko markes aren izenarekin nobletua), Francisco Romero Robledo edo Cánovas del Castillo anaiak (José Cánovas del Castillo eta Antonio Cánovas del Castillo kontserbadoreen liderra). Gehienak "indiano ak" ziren, hots, Amerike tan aberastu ondoren penintsula ra itzuli zirenak.
Abolizionismoa
Esklabotza, era batean edo bestean, ezagutzen den giza historia n zehar beti existitu da. Eta aldi berean, hainbat garaitan esklabo talde handiak edo bereiziak askatzeko mugimenduak ere egon dira.
Antzinatasunean
Asokak (Maurya Inperioaren buru zuena Ka. 269tik 232ra) esklaboen salerosketa debekatu zuen, baina ez esklabotza bera. Qin dinastia k, Txina Ka. 221etik 206ra agindu zuenak, esklabotza abolitu zuen eta morrontza baztertu. Hala ere, lege asko bertan behera geratu ziren, dinastia boteretik kendu zutenean. Txinako esklabotza Wang Mangek bertan behera utzi zuen berriro Ka.17an, baina bere erailketa ren ondoren berriro ezarri zen.
Ipar Amerika
Espainia k Amerika kolonizatze ak bertako indigena k esklabotzeko eskubidearen inguruko eztabaida piztu zuen. Kritiko entzutetsuenetako bat Bartolomé de las Casas apaiz a izan zen, bertako amerikarren esklabotzaren aurka eginaz, eta baita afrikar rak Ameriketara eramatearena ere.
Esklabotzaren aurkako lehen protestetako bat 1688an Pennsylvania ko alemaniar eta holandar Quakersen eskutik iritsi zen. Eta 1777an, Vermont nazio independentea zen garaian, gerora Estatu Batu etako parte izango zen lehen lurraldea bihurtu zen esklabotza bertan behera uzten.
Halichoeres malpelo
Halichoeres malpelo Halichoeres generoko animalia da. Arrainen barruko Labridae familian sailkatzen da.
Esklabotza
Ipar Amerika
Ameriketako Estatu Batuetan, iparraldeko estatu guztiek esklabotza bertan behera utzi zuten 1804. urteaz geroztik, New Jersey izanik azkena. Presio abolizionista k emantzipaziorako pauso txiki ugari eman zituen. Esklaboak inportatzea debekatzen zuen Legea 1808ko urtarrilaren 1ean indarrean jarri zen. Esklaboak inportatzea debekatuta zegoen, baina ez esklaboen barne merkataritza, ez eta nazioarteko esklaboen salerosketan inplikatzea ere. Legezko esklabotzak iraun egin zuen, eta AEBetan lehendik zeuden esklabo gehienak legez 1863. urtean bakarrik emantzipatu ziren. Amerikako abolizionista askok paper aktiboa hartu zuten esklabotzaren aurka, “lurrazpiko trenbide a"n ezkutuan lan eginez (ibilbide sekretuak esklabotza gabeko estatuetara ihes egiteko). Liskar bortitzak izan ziren esklabotzaren aurkakoen eta aldekoen artean, Kansas Odoltsua izeneko bataila politiko eta armatuak barne, 1854tik 1861era, Kansas Estatu Batuetara esklaboekin edo gabe sartuko zela edo ez erabakitzeko auzian. 1860. urtera arte, esklaboen kopurua ia lau milioi izatera iritsi zen, eta 1861an hasitako Amerikako Gerra Zibilak esklabotza amaitzea ekarri zuen. 1863an Abraham Lincoln ek Emantzipazio Jakinarazpena eman zuen, Estatu Konfederatuetan zeuden esklaboak askatu zituena. Eta AEBetako Konstituzioa ren 13. zuzenketak, herrialde osoan esklabotza mota guztiak debekatu zituen.
Askatutako esklabo asko plantazioetako langile eta zerbitzari bihurtu ziren. Modu horretan, batzuk askatasun edo aukera ekonomiko gutxi izan zuten esklabo jaio ziren lurraldetik alde egiteko. Jim Crow legeak diskriminazioa betikotzen, hezkuntza mugatzen eta jazarpena babesten zituelako, pobrezia etengabea ezarriz. Bestalde, errepresalie n beldurrak, esaterako, bidegabeko atxiloketa k eta lintxamendu ak areagotu zituen, mugikortasuna mugatuz.
Europa
"Africako semeak" XVIII. mende amaierako talde britainiarra izan zen, esklabotzarekin bukatzeko kanpaina egin zuena. Bere kideak Londres en zeuden afrikarrak ziren, horien artean Ottobah Cugoano, Olaudah Equiano eta Londresko komunitate beltzeko punta-puntako kide ziren esklabo askeak. 1787an sortu zen Esklaboen Aboliziorako Elkartearekin lotura handia zuen. William Wilberforce britainiar diputatuak Erresuma Batu ko esklabotzaren aurkako mugimendua zuzendu zuen, nahiz eta oinarriak Clarksonen esklabotzaren aurkako saiakera izan. Wilberforceri bere lagun hurkoa zen William Pitt the Younger lehen ministroak eskatu zion auzia bere egin zezala, eta ondorioz esklaboen merkataritza legea britainiar parlamentu ak 1807ko martxoan ilegaltzat eman zuen.
Esklaboen salerosketa bertan behera geratu zen 1807ko aktaren ondoren, eta kanpaina hauek beste herrialde batzuk jarraitzeko balio izan zuten, bereziki Frantzia eta Britainia Handiko koloniek. 1808 eta 1860 artean, Afrika mendebaldeko eskuadroiak 1.600 esklabo itsasontzi bahitu zituen, bertan garraiatzen zituzten 150.000 afrikarrak askatuz. Dena den, diru iturria zelako hainbat afrikar buruzagi merkataritza legez kanpo uzteko britainiar itunaren aurka zeuden, esaterako, "Lagos eko errege usurpatzailea". Azkenik, 1851. urtean, esklabotzaren aurkako itunak sinatu zituzten Afrikako 50 agintarik.
Mundu osoan
1839an, munduko giza eskubideen nazioarteko erakunderik zaharrena, Nazioarteko Esklaboen Aurkako Erakundea, Joseph Sturgek sortu zuen Britainia Handia n, beste herrialde batzuetan esklabotza legez kanporatzeko kanpaina eginaz. 2007an ospakizunak antolatu ziren Erresuma Batuan esklaboen salerosketa bertan behera utzi izanaren 200. urteurrena oroitzeko, Nazioarteko Esklaboen Aurkako Erakundearen lanari esker.
1860ko hamarkadan, David Livingston ek arabiarrek Afrikako esklaboen salerosketaren inguruan egindako ankerkerien berri eman zuenean, britainiar publikoaren interesa piztu zen, apaltzen ari zen mugimendu abolizionista berpiztuz. Ondorioz, errege armada 1870eko hamarkadan "ekialdeko merkataritza gaitz" hau ezabatzen saiatu zen, bereziki Zanzibar ren. Bestalde, 1905ean frantziarrek esklabotza indigena abolitu zuten beraien mendebaldeko Afrikako kolonia gehienetan.
1948ko abenduaren 10ean, Nazio Batuen Batzar Nagusiak Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsala onartu zuen, nazioarteko giza eskubidea esklabotzatik  askatuta zegoela deklaratuz. Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsalaren 4. artikuluak honako hau dio: “Inor ez da esklabotzan edo morrontzan hartu behar; esklabotza eta esklaboen salerosketa debekatuta egongo da bere forma guztietan.”
2014an, historian lehenengo aldiz, erlijio ugarietako buruzagi nagusiak, budista, anglikano, katoliko, ortodoxo, hindu, judu eta musulman ak, elkartu egin ziren gaur egungo esklabotzaren aurkako konpromiso partekatua sinatzeko. 2020rako esklabotza eta giza trafikoa ezabatzeko deia egin zuten. Sinatzaileek honako hauek izan ziren: Frantzisko aita santua, Mātā Amṛtānandamayī, Bhikkhuni Thich Nu Chân Không (Thích Nhất Hạnh Zen Maisua ordezkatzen), Datuk K Sri Dhammaratana, Malaysia ko apaiz buru nagusia, Abraham Skorka errabino a, David Rosen errabinoa, Abbas Abdalla Abbas Soliman, Al Azhar Alsharifeko estatuaren zuzendariordea (Mohamed Ahmed El-Tayeb, Al-Azhar ko Imam handiaren ordezkaria), Mohammad Taqi al-Modarresi aiatola handia, Sheikh Naziyah Razzaq Jaafar, aiatola handiaren aholkulari berezia (Sheikh Basheer Hussain al Najafi aiatolia handiaren ordezkaria), Omar Abboud Sheikh, Justin Welby Canterbury ko artzapezpikua, eta Frantzia ko Emmanuel Metropolitan (Bartolome patriarka ekumeniko a ordezkatuz).
Barkamena eta erreparazioa
2001eko maiatzean, Frantzia ko Batzar Nazionalak Taubira legea onartu zuen, esklabotza gizateriaren aurkako krimen gisa aitortuz.
Baina Afrika ko nazioen barkamen eskaera, beren herrikideekin esklaboen salerosketan aritzeagatik, arazo irekia izaten jarraitzen du oraindik, esklabotza Afrikan praktikatzen zelako lehen europarrak iritsi aurretik, eta Atlantikoko esklaboen salerosketeta Afrikako hainbat agintarien parte-hartze handiarekin egin zelako. Esklabo beltzen merkatua, Afrikan bertan ondo ezarritako tokiko elkarteek eta norbanakoek kontrolatutako merkataritza-sare en bidez garatu zen.
Afrikarreen kontrola merkataritzako hainbat segmentuetan frogatuta dago. Herrialde batzuk, hala nola Calabarrek eta Nigeria ko hegoaldeko beste lurralde batzuk, ekoonomia soilik esklaboen merkataritzaren menpe zuten. Angola ko Imbangala eta Tanzania ko Nyamwezi bezalako herriek, bitartekaritzarako edo borrokan zebiltzan banda afrikarrak europarrentzat harrapatzen zituzten.
1999an, Benin eko Mathieu Kerekou presidenteak barkamen nazionala adierazi zuen afrikarrek Atlantikoko esklaboen salerosketan zeregin nagusia izateagatik. Geroago, Luc Gnacadja Benineko ingurumen eta etxebizitza ministroak esan zuen: "Esklaboen merkataritza lotsagarria da, eta damututa gaude." Ikerlariek estimatzen dutenez, 3 milioi esklabo esportatu ziren Benineko Bight mugarekin inguratutako “Esklabo kostaldetik”. Ghana ko Jerry Rawlings presidenteak ere barkamena eskatu zuen, bere herrialdeak esklaboen salerosketan parte hartu zuelako.
Kontua da barkamena esklabotzaren erreparazioarekin lotuta dagoela, eta oraindik hori eskuratu nahian jarraitzen dutela mundu osoko entitateak. Adibidez, Jamaika ko Erreparazio Mugimenduak bere aitorpena eta ekintza plana onartu zituen. Eta 2007an, Tony Blair britainiar lehen ministroak barkamen formala adierazi zuen Britainia Handiak esklabotzan izandako inplikazioagatik.
2007ko otsailean, Virginia ko Mankomunitateak 'sakon damutzea' erabaki zuen, esklabotzaren instituzioan jokatutako eginkizunagatik barkamena eskatuz. AEB etako mota honetako erabaki bakarra eta lehena izan zen, barkamena aho batez onartua izanik bi parlamentuetan, Virgini sortu zenetik 400. urteurrenera hurbildu zenean.
Era berean, 2007ko abuztuan Londres ko Ken Livingstone alkateak barkamena eskatu zuen jendaurrean Britainia Handiko esklaboen salerosketetan izandako parte-hartzeagatik. "Ikusi dezakezu oraindik ere hortik zehar, esklabotzatik lortutako aberastasuna ren onura duten erakundeak", esan zuen finantza barrutira begira. Londresek esklabotzaren izugarrikeriek zikinduta jarraitzen zuela, gehitu zuen. Zehazki, Londresek itsasontzia k hornitu, finantzatu eta aseguratu egiten zituen, eta horrek lagundu zuen Londresko kaietako eraikinak finantzatzen. Esklabotzaren merkataritzan portu handia izan zen Liverpool eko agintariek ere, 1999an barkamena eskatu zuten.
2008ko uztailean, Estatu Batuetako Ordezkarien Ganberak onartu zuen esklabotza amerikarra, eta ondorengo lege diskriminatzaileengatik barkamena eskatzeko ebazpena. 2009ko ekainean, AEBetako Senatuak afro-amerikarrei barkamena eskatzen ebazpen bat eman zuen "oinarrizko injustizia, krudelkeria, basakeria eta esklabotasunaren gizatasun ezagatik". Herrialdeko lehen afro-amerikar presidente Barack Obama k, albisteari ongi etorria eman zion. Izan ere, Obama presidentearen arbaso batzuk esklaboak izan zitezkeen.
2010ean, Libia ko buruzagi Muammar Gaddafi k barkamena eskatu zuen esklaboen negozioan arabiarren parte hartzeagatik: "Damu naiz arabiarren jokabideaz ... Afrikako haurrak Afrika iparraldera eraman zituzten, esklabo bihurtu, animalien antzera saldu, eta beraien salerosketetan negoziatu zuten era lotsagarrian."
Media
Zinema izan da mundu osoko publiko zabalari esklabotzaren historiaren aurkezpena egiteko bide egokiena. Amerikar zinema industriak harreman konplexua izan du esklabotzarekin, eta azken hamarkadetara arte askotan saihestu zuen gaia. “Nazio baten jaiotza” (1915) eta “Haizeak eramana” (1939) bezalako filmak eztabaidagarri bihurtu ziren, esklabotzaren aldeko ikuspegia eman zutelako. 1940an “Santa Fe-ko epaiketak” John Brown en interpretazio liberala baina anbiguoa eman zuen esklabotzaren aurkako erasoei buruz. “Hegoaldeko abestiak” Estatu Batu etako esklabotzaren inguruko ikuspegi onak eman zituen 1946an.
1950eko hamarkadan Eskubide Zibilen Mugimendu ak esklabo defentsariak heroi bihurtu zituen. Amerikar memorian esklabotzaren auziak ezinbestean dakar bere irudikapenak film luzeetan.
Hollywood eko film gehienek estatubatuarren ezarpenak erabili zituzten, nahiz eta “Espartako” (1960) erromatar inperioko benetako matxinada izan. Matxinadak porrot egin zuen eta matxinatu guztiak exekutatu zituzten, baina haien izpiritua filmaren arabera bizi zen. "Espartako" bereizituta gelditzen da erregistro historikoetatik.
“Azken afaria”, Tomás Gutiérrez Alea kubatarrak zuzendutako 1976ko filma, Kuba n esklaboei kristautasuna irakasteko buruz izan zen, eta errituen eta matxinadaren rola azpimarratzen du. “Erre!” Queimada ko portugeseko alegiazko irlan gertatzen da, eta Brasil en, Kuban, Santo Domingo n, Jamaika n eta beste hainbat lekuetan izandako gertaera historikoak batzen ditu. Historialariak bat datoz filmek oroitzapen historikoak osatu dituztelako, baina zehaztasun, bideragarritasun, moralismo, sentsazionalismo gaiak nola agertu diren eztabaidatzen dituzte. Nola hedatzen diren gertaerak egia zabalagoak bilatzeko, eta ikasgeletarako egokiak izateko. Argudiatzen dutenez, kritikoek kexatu egiten dira gaiaren tratamenduak basakeria historikoa azpimarratzen edo esklabotzaren gogortasunak eragin emozional a nabarmentzen dituenean.
Rei Yonezawa
Rei Yonezawa (米澤 令衣, 1996ko uztailaren 20a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Cerezo Osaka.
Barbès–Rochechouart (Parisko metroa)
Barbès–Rochechouart Parisko metroaren geltokia da, n kokatuta dagoena.
Séranvillers-Forenville
Séranvillers-Forenville Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Séranvillers-Forenville udalerrian erroldatutako biztanleak 282 ziren. Familiak 114 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 35 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 39 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 126 etxebizitza zeuden, 115 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 10 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 126etxeak ziren. 115 etxebizitza nagusietatik 92 bere jabearen bizilekua ziren eta 23 alokairuan okupaturik zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 74 etxek bost zituzten. 99 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 52 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 56 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Kilobit
Kilobit bat 1.000 biteko balioa duen informazio unitatea da. Kasu gehienetan, ordea, Kilobyte-rekin (KB), hau da 210 bit-ekin nahasten da. kb laburtzen da, letra xehez biak.
Séranvillers-Forenville
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
San Marzano Oliveto
San Marzano Oliveto Italiako udalerri bat da. Astiko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
San Marzano Olivetok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Séranvillers-Forenville
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 186 ziren, horien artean 163 aktiboak ziren eta 23 inaktiboak ziren. 163 pertsona aktiboetatik 148 lanean zeuden (78 gizon eta 70 emakume) eta 17 langabezian zeuden (4 gizon eta 13 emakume). 23 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Séranvillers-Forenville udalerrian 131 unitate fiskal zeuden, 324 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.736,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean Séranvillers-Forenville udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 760 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Danilo I.a, Montenegroko Printzea
1852 an Otomandar Inperioa rekin gerran sartu zen, Porteak Montenegroko jurisdikzioa aldarrikatuz, eta bi herrialdeen arteko mugak ez ziren zehaztu 1858 ra arte. Danilok, Mirko anaia nagusia ren laguntzarekin, otomandarrak garaitu zituen. Ostrog 1853 an eta Grahovac-eko gudua n 1858an. Danilovgrad herriak bere izena darama.
Biografia
Stanko Petrovitxen familian jaio zen 1826 ko ekainaren 6 an. Osaba hil ondoren, Montenegro ko jaun titulua jaso zuen. 1852 ko martxoaren 1 ean independentzia osoa aldarrikatu zen, eta Danilok Montenegro ko Printzearen titulua hartu zuen. 1852ko martxoaren 21 ean, Errusiar Inperioa k printze gisa aitortu zuen.
Igo boterera Printzea bezala
Petar II.a Petrović-Njegoš hil zenean, Senatuak, Đorđije Petrović -en (garai horretako montenegroar aberatsena) eraginez , Petar-ren anaia nagusia Pero Tomov izendatu zuen Printzea (ez apezpikua, edo Vladika ). Hala ere, boterea lortzeko borroka labur batean, Perok, Senatuaren laguntzaz jabetu zena, jendearen artean askoz laguntza handiagoa zuen Danilo askoz gazteagoaren aurka galdu zuen.
Petar-ren ondorengoa erabaki baino lehen, Crmnica eta Katunjani tribuen artean bakea egin ondoren, eta Montenegroko klan guztiek Bjelopavlići izan ezik, Viena ra bidaiatu zuen, Austriar Inperio ra eta gero Errusiako Inperio ra , ustez ordenatua izateko. Vladika bezala, ez Printze. Danilo 1852 an Errusiatik itzuli ondoren, Pero eta bere aldekoak ezustean hartu zituen, Nikolas I.a Errusiakoa ren babesa Montenegro ko printzea izateko berarekin ekarriz. Horrela, ustekabean, Danilo printze bihurtu zen eta Perok porrota onartu zuen Senatuko presidente kargura itzuliz.
Mendeetako aginte teokratikoa ren ondoren, Danilo izan zen Vladikaren eliz-posizioa eduki ez zuen montenegroarreko lehen printze sekularra. Montenegroren estatusa berritzeko asmoa zuen, erresuma bihurtuz, baina ez zuen nahikoa denbora bizi bere asmoak gauzatzen ikusteko.
Arrakasta militarrak
Daniloren erregealdian irabazi zuen Montenegrok Turkia rekin zuen borrokarik garrantzitsuena eta bere de facto independentzia. Bere anaia zaharren karismatikoak, Mirko Petrović-Njegoš Voivode Handia k 7.500 indartsuko armada gidatu zuen eta Turkiarren aurka Grahovac-eko gudu erabakigarria irabazi zuen (7.000 eta 13.000 artean) 1858 ko maiatzaren 1 ean. Otomandar indarrak bideratu zituzten. Gerrako garaikurren arsenal handia geratu zen montenegrinoen esku, 1862 ko eta 1875-1878 ko azken independentzia gerretan berriro ere erabilgarria izateko.
Garaipen handi honek are garrantzi diplomatikoagoa izan zuen. Montenegroko armen aintza laster betikotu zen hego eslaviar guztien abestietan eta literaturan, bereziki Vojvodina ko serbiar rena, orduan Austria-Hungariako parte zena. Montenegroko garaipenak Potentzia Handiak Montenegro eta Turkiaren arteko mugak ofizialki mugatzera behartu zituen, de facto Montenegroren mendeetako independentzia aitortuz. 1858an, atzerriko potentzien ordezkarien batzorde batek Montenegro eta Turkiaren arteko muga mugatu zuen. Montenegrok Grahovo, Rudine , Nikšić-en Župa , Drobnjaci , Tušina , Uskoci , Lipovo , Upper Vasojevićiren erdia baino gehiago irabazi zituen, eta Kuči eta Dodoši zatia.
Errusiarekiko aliantza eta bere porrota
Danilok Errusia n aliatu militar bat bilatu zuen Austria ez haserretzen saiatzen zen bitartean. Bere emaztea hezi eta aberatsak, Errusiak Montenegro ren subiranotasun osoa aitortzeko nazioartean agintzen ez zuenarekin batera, eragin handia izan zuen bere jarrera frankofiloa. Jarrera frankofilo hori kaltegarria izan zen Danilok Errusia, Austria eta Serbia rekin zituen harremanetarako, Montenegro eta Frantzia ren arteko harreman onak euren interesen mehatxutzat hartzen baitzituen.
Aldi berean, Europako potentzia nagusi guztiek Errusiako eragina ahultzeko lan egin zuten Hego-ekialdeko Europan, hau da, Montenegroko indartsuena zen. Bere herriaren aldartea ezagututa, Danilok uko egin zion Montenegroren subiranotasunari heltzeari, europarren presioa neurrian saihestuz. Aldi berean, Errusia ez zegoen Montenegrori laguntzeko 1854 an Krimeako Gerra n porrota jasan ondoren. Ondorengo Parisko Kongresua n. 1856 an, Errusiako Gobernu ko ordezkariek ez zuten behar adina indar izan Montenegroko independentzia eta lurraldea handitzeko eskakizunei laguntzeko. Hala ere, Errusiako Gobernuak Daniloren memorandumaren harira erantzun zuen "Errusiar Gobernuak beti aitortu izan duela Montenegroren independentzia eta beti egingo duela beste potentzia handien posizioa edozein izanda ere". Frantziako Bigarren Inperio rako bidaian, Danilok finantza laguntza batzuk jaso zituen (200.000 franko urtero) Frantziatik, Frantziak Montenegroren subiranotasunaren onarpen formala bermatuko zuelakoan. Bide beretik, Napoleon IIIespero zuen horrek Montenegro Frantziaren eraginera hurbilduko zuela Errusiaren kontura. Daniloren ekintza honek etsai asko irabazi zituen, eragin handiko montenegrinar askok Errusiari traizio gisa ikusi baitzuten.
Daniloren etsaiak ugaritu ziren eta Daniloren anaia nagusia, Mirko Voivode Handia eta Đorđije Petrović Senatuko presidentea zeuden. Printzearen ezabaketa antolatzeko planak Stevan Perović Cucak zuzendutako eta atzerriko potentziek lagundutako Montenegroko emigrazioak asmatu zituen. Daniloren fidelek Perović hiltzea lortu zuten Konstantinoplan baina Printzearen aurkako erresistentzia ez zen amaitu.
Daniloren kodea
Etxeko gaietan, Danilo agintari autoritarioa zen. Gertatu zenez, bere boterearen zentralizazioak estatuaren funtzio modernoak garatzen lagundu zuen.
Danilok Petar I Petrović-Njegoš-ren Legea erabili zuen 1855 eko Lurraren Lege Orokorraren inspirazio gisa ( Zakonik Danila Prvog ). Daniloren Kodea Montenegroko tradizio eta ohituretan oinarritzen zen eta Montenegroko historia ko lehen konstituzio nazionaltzat hartzen da. Gainera, arauak, pribatutasuna babestu eta Austriako kostaldean ( Kotorko badia ) gerrak debekatu zituen.
Danilok 1855ean antolatu zuen Montenegroko lehen errolda eta Montenegroko etxe guztiak erregistratzeko agindua eman zuen. Erroldaren arabera, Montenegroko biztanleria 80.000 zen.
Bizitza pertsonala
1855 eko urtarrilaren 12 an Njeguši-n Darinka Kvekić ezkondu zen, Trieste n 1837 ko abenduaren 31 n eta 1892 ko otsailaren 14 an hil zena, Marko Kvekić eta Jelisaveta Mirković emaztearen alaba. Alaba bat izan zuten, Olga (Cetinje, 1859 ko martxoaren 19 a - Venezia , 1896 ko irailaren 21 a), inoiz ezkondu ez zena.
Hilketa eta ondorengoa
Danilo 1860 ko abuztu an hil zuten, Kotor ko portuan itsasontzi batean sartzen ari zela. Hiltzailea Bjelopavlići klan eko Todor Kadić izan zen. Nikola Printzea ( Knjaz ) Daniloren iloba izan zen Montenegro ko hurrengo printze laikoa izan zen Daniloren oinordekoa.
Asaccus barani
Asaccus barani Asaccus generoko animalia da. Narrastien barruko Phyllodactylidae familian sailkatuta dago.
Joaquin Maria Muzkitz
Joaquin Maria Muzkitz Callejas (Habana, - ib., ) nafar politikari karlista izan zen.
Madrilgo Unibertsitatean zuzenbidea ikasi eta bertan aritu zen abokatu. Familia Tafallakoa zuen eta Nafarroa ordezkatu zuen Espainiako Diputatuen Kongresuan. . Una idea sobre la cuestión de Santo Domingo (1864) eta La cuestión de Hacienda (1867) idatzi zituen.
Villepot
Biztanleria
2007an Villepot udalerrian erroldatutako biztanleak 681 ziren. Familiak 270 ziren, horien artean 70 pertsona bakarrekoak ziren (29 bakarrik bizi ziren gizonak eta 41 bakarrik bizi ziren emakumeak), 90 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 94 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Geophis blanchardi
Geophis blanchardi Geophis generoko animalia da. Narrastien barruko Dipsadidae familian sailkatuta dago.
Villepot
Etxebizitza
2007an 334 etxebizitza zeuden, 272 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 28 bigarren erresidentzia ziren eta 34 hutsik zeuden. 330 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 272 etxebizitza nagusietatik 213 bere jabearen bizilekua ziren, 58 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 3 etxek gela bat zuten, 15 etxek bi zituzten, 36 etxek hiru zituzten, 65 etxek lau zituzten eta 153 etxek bost zituzten. 190 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 103 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 148 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 435 ziren, horien artean 353 aktiboak ziren eta 82 inaktiboak ziren. 353 pertsona aktiboetatik 321 lanean zeuden (178 gizon eta 143 emakume) eta 31 langabezian zeuden (12 gizon eta 19 emakume). 82 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 29 ikasten zeuden eta 22 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villepot udalerrian 272 unitate fiskal zeuden, 700 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.029,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 29 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 2 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen eta 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen.
2000. urtean Villepot udalerrian 36 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.224 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-André-de-Lancize
Saint-André-de-Lancize Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lozère departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Estefania Monakokoa
Estefania Maria Elisabet Grimaldi, Monakoko printzesa (Stéphanie Marie Élisabeth; - ) Rainiero III.a Monakokoaren eta Grace Kelly aktorearen alabarik gazteena da. Alberto II.a eta Karolinaren arreba gazteena da. Abeslari, diseinatzaile eta modeloa izanda, bere izaera eta bere bizitza sentimentalak ospetsu bilakatu du.
Saint-André-de-Lancize
Biztanleria
2007an Saint-André-de-Lancize udalerrian erroldatutako biztanleak 117 ziren. Familiak 52 ziren, horien artean 22 pertsona bakarrekoak ziren (11 bakarrik bizi ziren gizonak eta 11 bakarrik bizi ziren emakumeak), 15 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 11 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 179 etxebizitza zeuden, 60 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 110 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 165 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 60 etxebizitza nagusietatik 44 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 19 etxek bost zituzten. 36 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 19 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 74 ziren, horien artean 48 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 48 pertsona aktiboetatik 42 lanean zeuden (20 gizon eta 22 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-André-de-Lancize udalerrian 59 unitate fiskal zeuden, 103 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 10.730 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Saint-André-de-Lancize udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 156 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ama (Futurama)
Ama Futurama telesaileko doilor printzipala da.
Deskribapena
Lurreko robot empresa garrantzitsuenaren zuzendaria da. Amona zahar on baten itxura ematen du komunikabideen aurrean, baina egiaz oso zitala eta zekena da.
Список второстепенных персонажей «Футурамы»
Mecklenburg-Aurrepomeraniako Polizia
Mecklenburg-Aurrepomeraniako Polizia (alemanez Polizei Mecklenburg-Vorpommern) Alemaniako Mecklenburg-Aurrepomeraniako autonomia estatuaren segurtasunaz arduratzen den lurralde polizia edo landspolizei da. Egoitza Schwerin hirian dago.
Boyard gotorlekua
Boyard gotorlekua (Fort Boyard, ahoskatua) Itsas Charente departamenduko kostaldean dagoen gotorleku bat da, Île-d'Aix eta Oléron uharteen artean dagoena. Arroxelatik gertu dagoen eraikin militar hau XVII. mendean proposatua izan bazen ere, XIX. mendean eraiki zuten Napoleón Bonapartek hala aginduta. Bertan Fort Boyard telebista lehiaketa ospetsua grabatzen dute. Frantziako Gobernuak 1950ean monumentu historiko izendatu zuen.
Txantrea Kirol eta Kultur Elkartea
Txantrea Kirol eta Kultur Elkartea (gaztelaniaz Unión Deportiva Cultural Chantrea) Iruñeko Txantrea auzoko kirol elkartea da. 1952an sortua, saskibaloi, eskubaloi, botxak, txirrindularitza, futbol, gimnastika artistiko, igeriketa, patinaje, squash, taekwondo, pilota eta atletismo sailak ditu.
Historia
Elkartea Txantreako 150 auzokoek 1952ko abuztuaren 7an sortu zuten "Patronato Francisco Franco" erakundearen zelai batzuk aprobetxatuz. Frankismoaren kirolarekiko ikuspegia inportantea zen oso klubaren sorrera eta elkarteko futbol zelaiak ofizialki "Luis Valero Bermejo" du izena, orduko Gobernadore Zibila zena.
1962an egin zuen debuta Hirugarren Mailan eta ordutik maila honetako historikoa bihurtu da, berrogei denboralditik gora egin baititu bertan. 2000 urtean Bigarren B Mailara igotzea lortu zuen baina urtebete egin zuen han.
Katalepsia
Katalepsia (grezierazko κατάληψις, "harritu", hitzetik ekarria) muskulu-zurruntasuna eta berezko mugimenduak egiteko ezintasuna azaltzean datzan nahasmendu psikomotorra da. Histerian, lo hipnotikoan, eskizofrenian, parkinsonismoan eta zenbait psikositan agertzen da.
Txantrea Kirol eta Kultur Elkartea
Futbol Zelaia
Luis Valero Bermejo futbol zelaiak 2.500 ikusleentzako lekua du eta 1952an ireki zuten.
Datuak
2023-24 denboraldia barne.
Emultsio-polimerizazio
Polimeroen kimikan emultsio-polimerizazioa polimeroak sintetizatzeko industria-metodo bat da non erreakzioa ur-ingurunean egiten den eta bertan monomeroaz eta hasarazleaz gain emultsionatzaile bat egoten den emultsioa egonkortzeko. Zinetikaren ikuspegitik emultsio-polimerizazioak erradikal-polimerizazioak dira.
Emultsio-polimerizazioa batez ere monomero binilikoekin baliatzen da: estirenoa, butadienoa, binil kloruroa, binil azetatoa, ...
Abantailak eta desabantailak
Emultsio-polimerizazioak beste teknika batzuen aurre abantaila hauek dauzka:
Desabantailen artean ondorengoak aipa dai ezke:
Erreakzioaren bilakaera
Polimerizazioari ekiteko lehenik emultsionatzailea eransten zaio erreakzio-inguruneari, urari hain justu. Emultsionatzailearen parte txiki bat disolbatu egingo da uretan. Izan ere emultsionatzaileak izaera diferenteko bi mutur ditu: bata, hidrokarbonatua (hidrofoboa) eta bestea ioinikoa (hidrofiloa).
Emultsionatzaile-molekulak, 50 eta 100 bitarteko multzoetan juntatzen dira mizelak formatuz. Mizelaok oreka dinamikoan daude disolbatuta dauden emultsionatzaile-molekulekin, eta, argi-dispertsioz ikusi ahal izan den bezala, mizelok forma esferikoa dute eta diametroa bi bat aldiz molekula baten luzerakoa. Mizeletan molekularen zati hidrokarbonatua barru aldea ipiniko da eta talde ionikoak kanpo aldera (ur aldera). Mizela-kopurua, zein tamaina jartzen den emultsionatzaile-kantitatearen menpe daude. Emultsionatzailearen ondoren, monomero disolbaezina eransten zaio erreakzio-nahasteari. Hala ere, monomeroaren parte txiki uretan disolbatuko da. Beste parte bat, ez oso handia, mizelen barruan sartuko da katea hidrokarbonatuarekin kontaktuan. Beste monomero guztia tanta moduan geratzen da uretan barreiatua irabiaketak lagunduta. Emultsionatzaileak tantak egonkortzen ditu eta beren tamaina eragiketaren indarraren araberakoa izango da.
Segidan uretan disolbatzen den hasarazlea eransten da. Pentsa liteke, uretan disolbatutako monomeroan hasten den polimerizazioa, baina ez da horrela kontzentrazioa oso txikia delako. Emultsioan dispertsaturik dauden monomero-tantetan gertatzea polimerizazioa aukera bat izan liteke, baina hasarazlea monomeroan disolbaezina denez ez da tantetan jazotzen.
Beraz, polimerizazioa mizelen barruan agituko da bakarrik, eta mizelak monomeroaren eta hasarazlearen topalekua dira. Mizelek duten gainazal/bolumen erlazioa askoz ere handiagoa da monomero-tantek dutena baino. Honek, mizelek duten monomero-kontzentrazio handiekin batera, erraztu egiten du topaleku izatea.
Prozesuak aurrera egin ahala urtean dagoen emultsionatzaile-kontzentrazioa jaitsiaz joango da. Kontzentrazio horren balio kritiko batetik behera aktibatu gabe dauden mizelak ezegonkorrak izango dira eta ezabatu egingo dira. Konbertsioa % 2-15 denerako mizela aktibatuak ikaragarri haziak daude eta ezin esan mizelak direnik, barruan monomeroa duten polimero-partikulak dira. Aktibatu gabeko mizelarik ez da gelditzen eta emultsionatzailea ere absorbatu egiten dute mizela aktibatuek.
Polimerizazioak mizelen barruan modu homogenoan segituko du, eta monomero-tantak geroago eta txikiago egingo dira. Konbertsioa % 50-80 denean monomero-tantak ere desagertu dira eta monomero guztia mizelen barruan dago. Hortik aurrera polimerizazioak aurrera segituko du eta konbertsioa %100-era iritsiko da normalean. Polimeroaren azken-partikulek 500/2000 Å neurtuko dute. Prozesuaren bukaera urtean dispertsatutako polimero-partikulak egongo dira, latex izenez ezagutzen dena.
Saint-Bohaire
Saint-Bohaire Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Bohaire udalerrian erroldatutako biztanleak 329 ziren. Familiak 139 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 55 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Tiaris bicolor
Tiaris bicolor Tiaris generoko animalia da. Hegaztien barruko Thraupidae familian sailkatua dago.
Saint-Bohaire
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 161 etxebizitza zeuden, 143 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 158 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 143 etxebizitza nagusietatik 123 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 5 etxek bi zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 70 etxek bost zituzten. 127 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 49 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 86 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 229 ziren, horien artean 165 aktiboak ziren eta 64 inaktiboak ziren. 165 pertsona aktiboetatik 160 lanean zeuden (85 gizon eta 75 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 64 pertsona inaktiboetatik 33 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2000. urtean Saint-Bohaire udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.251 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NGC 202
NGC 202 galaxia bat da, Pisces konstelazioan. Édouard Stephanek aurkitu zuen n.
Henryita
'''Henryita]] =
sulfuro motako minerala da.
Ezaugarriak
Henryita sulfuro mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3,5 da.
Chennai
Hiri senideak
Chennai senidetua dago munduko beste hainbat hirirekin. Hona hemen zerrenda:
Jurato Ikeda
Jurato Ikeda (池田 樹雷人, 1996ko irailaren 17a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Cerezo Osaka.
Ricardo Altzugarai
Ricardo Altzugarai Yanguas († Madril, ) nafar politikari liberala izan zen.
Madrilgo Unibertsitatean zuzenbidea ikasi eta merkataritza-askatasunaren alde egin zuen. Espainiako Auzitegi Gorenaren legelaria, Unión Liberalaren zerrendetan Nafarroa ordezkatu zuen Espainiako Diputatuen Kongresuan. . Ferrocarril de los Alduides, su importancia, legalidad y conveniencia (1862) eta La cuestión de los carbones bajo el punto de vista legal (1862) idatzi zituen.
Palaja
Palaja Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Aude departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Palaja udalerrian erroldatutako biztanleak 2.129 ziren. Familiak 772 ziren, horien artean 108 pertsona bakarrekoak ziren (56 bakarrik bizi ziren gizonak eta 52 bakarrik bizi ziren emakumeak), 272 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 340 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 52 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 838 etxebizitza zeuden, 792 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 818 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 792 etxebizitza nagusietatik 676 bere jabearen bizilekua ziren, 98 alokairuan okupaturik zeuden eta 18 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 227 etxek lau zituzten eta 506 etxek bost zituzten. 669 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 271 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 497 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.421 ziren, horien artean 1.067 aktiboak ziren eta 354 inaktiboak ziren. 1.067 pertsona aktiboetatik 987 lanean zeuden (509 gizon eta 478 emakume) eta 80 langabezian zeuden (35 gizon eta 45 emakume). 354 pertsona inaktiboetatik 144 erretiraturik zeuden, 125 ikasten zeuden eta 85 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Palaja udalerrian 794 unitate fiskal zeuden, 2.158 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.942 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 69 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 22 eraikuntza enpresak ziren, 14 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 6 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 29 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 7 igeltseroak, 1 margolaria, 5 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 1 jatetxe, 2 higiezinen agentziak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 liburu denda zen eta 1 kirol-denda zen.
2000. urtean Palaja udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Brumadinho presako hondamendia
Brumadinho presako hondamendia 2019ko urtarrilaren 25ean gertatu zen, C Corrego do Feijão burdina meategian dagoen I. Presa hondoratu zenean; soberakinen presa hori Brumadinhotik 9 kilometro ekialdera dago, Brasilgo Minas Gerais estatuan. Presa Vale konpainiaren jabetza da, 2015eko Marianako presaren hondamendian parte hartu zuen enpresa bera.
Scurzolengo
Scurzolengo Italiako udalerri bat da. Astiko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Scurzolengok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Zezilio Estazio
Zezilio Estazio, latinez Caecilius Statius, (? - K.a. 168) latinezko antzerkigile komiko bat izan zen.
Lanak
Bere lanetatik 42 izenburu geratzen dira, 280 bertso sakabanatuetan. Gorde diren lan osotuenak Plocium (Lepokoa euskaraz, 45 bertsotan) eta Synephebi (17 bertso dira).
Gymnodactylus amarali
Gymnodactylus amarali Gymnodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Phyllodactylidae familian sailkatuta dago.
Ansóko aragoiera
Ansóko aragoiera edota ansoera (aragoieraz Aragonés ansotano edota ansotano) Aragoiko Huescako probintziako Ansóko ibarran mintzatzen den aragoieraren dialekto bat da, mendebaldeko aragoieraren multzoan sailkatua dago.
Ansó, Biniés eta Fago udalerrietan mintzatzen da.
Intxaurrondo
Altsasuko intxaurrondo zaharra
Altsasuko Plazan 350 bat urtez bizi izan zen intxaurrondo zaharraren enborrarekin Altsasuko sustraiak eskultura moldatu zuen Joxe Ulibarrena eskultoreak. 1991n moztu behar izan zuten intxaurrondoa. Beste intxaurrondo bat jarri zuten plazan orduan baina 2020an haizete batek apurtu zuen.
Hermeville
Hermeville Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Tiaris fuliginosus
Tiaris fuliginosus Tiaris generoko animalia da. Hegaztien barruko Thraupidae familian sailkatua dago.
Hermeville
Biztanleria
2007an Hermeville udalerrian erroldatutako biztanleak 359 ziren. Familiak 132 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 46 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 54 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 150 etxebizitza zeuden, 136 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 140 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 136 etxebizitza nagusietatik 124 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 38 etxek lau zituzten eta 85 etxek bost zituzten. 118 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 52 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 80 etxetan bat baino gehiago zituzten.
San Paolo Solbrito
San Paolo Solbrito Italiako udalerri bat da. Astiko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Hermeville
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Setsu Sawagata
(japonieraz: 澤潟 節) Japoniako futbolaria izan zen.
Hermeville
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 238 ziren, horien artean 164 aktiboak ziren eta 74 inaktiboak ziren. 164 pertsona aktiboetatik 154 lanean zeuden (83 gizon eta 71 emakume) eta 10 langabezian zeuden (5 gizon eta 5 emakume). 74 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
San Paolo Solbrito
Mugakideak
San Paolo Solbritok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Setsu Sawagata
Selekzio nazionala
Japoniako selekzioarekin: 1923ko 2 aldiz jokatu izan du.
Hermeville
Diru sarrerak
2009an Hermeville udalerrian 138 unitate fiskal zeuden, 376 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 24.292 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra argiketaria zen.