cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leireko monasterioa
Absidea eta dorrea
Dorreak lau angeluko forma du, ia karratua, eta albo guztietan arkuteria hirukoitzeko leihoak ditu. Arkutxo hauek zutabe sinpleek eusten dituzte, kapitel eta apaindurarik gabe. Abside zirkularrek leihate estuak dituzte, eta erlaitz bat, hainbat modiloiz, giza buruez, animaliez, begiztez, bolez, atributuez eta abarrez apaindutako bloke alakatuz osatua. Hormak garbi daude, apaingarririk edo elementurik gabe. Eraikuntza mota hau Europan ohikoa izan zen garai horretan, IX. mendearen lehen erdian, eta, ondoren, Iberiar penintsulan.
Absideak eta dorreak, monasterio berri eta zaharren fatxaden ondoan, tokiaren bereizgarri den multzo harmoniatsu bat osatzen dute, monasterioko txokorik tipikoenak direlarik.
Ostatuko patioa
Espazio honetan, arbotante gotiko handia eta elizara sartzeko atea nabarmentzen dira. Burualdeko iparraldeko horman dagoen atea erromanikoa da. Kriptakoa baino pixka bat landuagoa, hiru arku mailakatuez osatuta dago, horietako bi kapitel eta zutabeetan bermatuta daudelarik.
Monasterioak
Leireko monasterioan bi eraikin egin ziren funtzio horri begira. Horietako bat, monasterio zaharra, IX. mendekoa da, baina horma-atal batzuk eta dorre bat baino ez dira geratzen. Iparraldeko horma originala da, eta oso anarkikoa den harlanduz egina dago. Bertan, portada zahar eta xumea ikus daiteke, baita leiho estuak ere, batzuk ferra-arkuz bukatuak. Ipar-ekialdean, oinplano karratuko dorre bat dago. Monasterio honek klaustro erromaniko bat izan zuen, 1836 eta 1954 artean Mendizabalen desamortizazioaren ondoren instalazioak abandonatuta egon ziren garaian desagertu zena. Garai hartan, monasterio zaharraren hondakinen artean, estiloa eta materialak errespetatuz, ostalaritza hartzeko eraikin bat eraiki zen. Eraikin berri horrek, elizarekin batera, klaustro zaharra zegoen ostatuaren patioa osatzen du.
XVI. mendearen erdialdean monasterio berri bat eraikitzea erabaki zen, zaharra oso egoera txarrean baitzegoen. Monasterio zaharra elizaren iparraldean geratzen zen, hau eta mendilerroaren artean; berria hegoaldean altxatzen da, elizaren eta bailararen artean. 53 metroko luzera eta 43 metroko zabalera duen eraikuntza da, lau solairu dituena, elizaren hegoaldeko hormari itsatsia, Aragoiko estiloan egina. Beheko solairua eta lehen hiru solairuak Leireko harrobietako harriz egindako harlanduz eginak daude, azkena adreilu zurbilez. Azken solairu horrek arkuteria batzuk ditu, itsuak eta irekiak tartekatzen direnak. Teilatuak hegal handi bat du, Irunberriko Tomas de Gazteluk zizelkatua. Lanak 1562an hasi eta 1640an amaitu ziren.
Leireko kutxatila
Leireko kutxatila elefantezko boliz egindako kutxa txikia da. Omeiatar Kaliferriaren garaian egina, Penintsula osoko islamiar artearen maisulan nagusienetariko bat da. Leireko kutxatila deitzen zaio, monasterioan izan baitzuten Nunilo eta Alodia santuen erlikiontzi gisa. Gaur egun, hala ere, Nafarroako Museoan dago gordeta, eta ez monasterioan.
Nafarroako errege-erreginen panteoia
Leireko monasterioak Nafarroako errege-erreginen panteoi funtzioa izan du historiako hainbat unetan. Leireko monasterioaren irudia Iruñeko Erresumako erregeen panteoi bezala eztabaidatua izan da batzuetan. Jose Goñi Gaztanbideren Los Obispos de Pamplona lana argitaratu aurretik, ziurtzat jotzen zen Nafarroako lehen erregeak eta haien senideak Leiren lurperatu zituztela. Hipotesi horren arabera, musulmanek Iberiar penintsula menderatu zuten garaian, agintari zibil eta erlijioso iruindarrak Leiren babestu ziren 860tik 1023ra, eta Kordobako San Eulogioren oharretan ere hala esaten da:
Leire garrantzitsua zen, eta erregeentzat gune zentrala zen, eta horregatik pentsatzen da logikoa izango litzatekeela bertan lurperatzea erregeak. Hala ere, ez dira aurkitu hilobiak, kripta ez zen inoiz erabili eta, garai horretan ohitura zen bezala, lurperatzeak elizaren kanpoaldean egiten ziren. Tradizio nafarraren arabera, Eneko Arista bertan dago lurperatuta. Antso I.a Gartzeitz, 925an hildakoa eta bere semea Gartzia II.a Santxitz (h. 970) Sancti Stefani porticon lurperatuta daudela dio dokumentazioak, ziurrenik Deioko gaztelua. Naiara konkistatu zutenean, errelebantzia irabazi zuen Leirek. 991an Ramiro Gartzeitz Viguerakoa eta Teresa Leongoa Leiren lurperatu zituztela dokumentatu da.
Andregoto Garindoitz, Gartzia II.a Santxitzen beste emaztea Irunberrira bizitzera joan zen, eta horrek ere sinesgarritasuna ematen dio Leireko lurperatzeei. Gartzia IV.a Santxitzek Naiarako Santa Maria monasterioa sortu zuen 1053an, eta bertan ezarri zuen errege panteoia, baina mantendu zen Leiren hilobiratutako erregeen inguruko mitoa. Aragoitarren dominazio garaian San Juan de la Peñan lurperatu zituzten erregeak eta, Nafarroako Erresuma behin sortuta, Iruñeko katedralean; Joanes III.a Nafarroakoa eta Katalina Foixkoa Leskarren daude lurperatuta.
Tradizioak, hala ere, pisu handia zuen. 1613ko abuztuaren 13an Juan Etxaide abadeak hegoaldeko horman erreformak egin zituen eta Iruñeko apezpikua deitu zuen bertan hezurrak agertuko zirelakoan. Bertan ziren ere Prudencio Sandoval fraide eta historialaria, eta Juan Garro, Xabierko gazteluaren jauna. Honek lau kutxa eraman zituen, bertan hezurrak jartzeko, jasoko zituzten erregeen izenekin; izan ere, hezur horiekin urrezko eta zetazko elementuak zeudela jaso zuten eta, beraz, erregeei egotzi zizkieten hezurrak. Kutxak sakristiaren hormaren ondoan jarri ziren, eta erregeen izenak XI. eta XII. mendeko kodize batetik kopiatu ziren.
Liburu horretan dauden izenak, agian, aldatu ziren idatzi eta gero, panteoiaren izaera aldarrikatzen jarraitu ahal izateko. 1864an hezur horiek Esara eraman ziren, hilobia profanatu zutela entzun eta gero. 1865an saiatu ziren hezurrak Iruñeko katedralera eramaten, baina bi urte beranduago ez zuten lortu eta bertan behera utzi zen ekimena. 1888an kutxa berri bat egin zen, estilo neogotikokoa. 1982ko urriaren 21ean gaur egun dagoen lekuan jarri ziren ustezko erregeen gorpuak, Nafarroako errege-erreginen panteoia izena eman zaion lekuan.
Santuak eta adbokazioak
Monasterioa, bere horretan, Salbatzaileari (hau da, Jesusi) eskainia dago, baina badaude guztiz lotuta agertzen diren beste santu batzuk: Oskako Nunilo eta Alodia eta Birila kasu. Leireko Ama Birjina ere gehitu da azken urteotan, bereziki Leire izena orokortu denetik.
Birila
Birila tradiziozko santu lokal bat da, ez da benetako santu kanonikoa. Birila (Tiermas, c. 870 - Leireko monasterioa, c. 950) aragoiar monjea izan zen, X. mendean Leireko abadea izandakoa. Dokumentuetan jasotzen da 928an Birila izeneko abade bat egon zela bertan. Kondaira lokalaren arabera, Donejakue bidean leku askotan adierazten duten kondaira baten protagonista izan zen Birila. Tradizioaren arabera, ez zuen zeruko betikotasuna eta zoriontasuna oso ondo ulertzen.
Behin, urretxindor baten txioak erakarrita basora joan eta 300 urtez egon zen txoriari begira; bera unetxo bat baino pasatu ez zelakoan zegoen, baina monasteriora itzuli zenean ez zuen inor ezagutzen eta ez zuen inork ezagutu. Ondoren, Jaungoikoa agertu omen zitzaion, zoriona txoriaren kantua baino handiagoa zela esanez. Horren ondorioz monasterioko fraideek Birila santutzat hartu zuten. . Kondairaren aldaera baten arabera, garaiko abadeek pentsatu zuten bere eguneko paseoan pizti batzuk jan zutela. Jada Antso Nagusiaren garaian gurtua, zistertarrek bere santuen zerrendan sailkatzen dute.
Alodia eta Nunilo
Alodia eta Nunilo aragoiar edo andaluziar martiri kristauak izan ziren. Alodia eta Nunilo neskato bikiek aita musulman eta ama kristaua zituzten. Aita laster hil eta amak kristautasunean heziak, hau hiltzean senide batek, ondasunak bereganatzeko asmotan, neskatoak salatu zituen. Islamiar zuzenbidearen arabera, aita musulman baten seme-alabak musulmanak izan behar dira. Baina fede kristaua aitortu zutenez, burua moztu zieten.
Translatio sanctarum Nunilonis et Alodiae eskuizkribuaren arabera, Oneka Beraskoitz erreginak 860an Leirera eraman zituzten bere aztarnak. 1835eko desamortizazioan, erlikiak ustezko Adahuesca jaioterrira itzuli ziren, mendeetako saiakeraren ondotik; izan ere, Klemente X.a aita-santuak bulda bat egin behar izan zuen gai honi buruz. Monasterioan eurei eskainitako margolan bat dago, Juan Berroetak egina.
Monasterioa gaur egun
Monasterioa gaur egun Nafarroako gune turistiko garrantzitsua da, eta monumentu historikoa. Era berean, Donejakue bidearen Aragoiko bidearen baitan dago, Jakatik Zangozara doan zatian. Monasterioak bere funtzioa mantentzen du, bertan bizi den komunitate batekin, baina era berean ostatu izaera ere badu: alde batetik hotel eta jatetxe bat du; bestetik, gizonezkoek aukera dute monje gisa bizitzeko egun batzuetan, eurekin batera jardueratan parte hartuta.
Leireko gunea bisitagarria da turistentzat. Bisita gidatuak ere eskaintzen dira, edo librean bisita daiteke. Elizkizunak eskaintzen dira, kantu gregorianoarekin, matutiak, laudeak, meza, bezperak eta konpletak entzun daitezke.
Arlo politikoan, Nafarroako Gobernuak urtero Nafarroako errege-erreginei omenaldia egiten die bertan. 1973an hasi zen ohitura hau, meza batekin, baina gaur egun jarrera laikoagoa ere badu, Nafarroako kulturako hainbat adierazpiderekin.
Kaleak
Leireko monasterioa gogoratzen duten kaleak daude hainbat hiritan:
Ticinoko Giroa
Ticinoko Giroa txirrindularitza lasterketa bat izan zen (italieraz "Giro del Ticino" eta frantsezez "Tour du Tessin"), Lugano inguruan (Suitzako Ticino kantonamenduan) jokatzen zena. 20 edizio izan zituen 1949tik 1968ra. Ferdinand Kübler da garaipen gehien lortu zuena, lau alditan gailendu zelarik.
Juan Uribe Echevarría
Juan Uribe Echevarría (Getxo, Bizkaia, 1908ko martxoaren 28a-Santiago de Chile, 1988ko abenduaren 25a) Txilen aritu zen irakasle, idazle eta ikertzailea izan zen. Pio Barojarekiko interes berezia erakutsi zuen.
Biografia
Fernando Uribe Echevarría eta Juana Uriarteren semea, Santiagon egin zituen bigarren mailako ikasketak. 1933an, pedagogia-karreraren titulua eskuratu zuen, eta La novela de la revolución mexicana y la novela hispanoamericana actual saiakera aurkeztu zituen, Txileko Unibertsitateko Analesen argitaratutakoa. Garai hartan bere maisu eta laguna zen Mariano Latorre ezagutu zuen. Hurrengo urtean, Valparaiso hirira joan zen bizitzera, eta han Gizonezkoen Lizeoan irakasle jardun zuen; hala ere, Brasilen eta Portugalen espezializazio-bekak lortu ondoren bi aldiz eten behar izan zuen bere lana. Txilera itzuli zenean, 1950ean, Valparaisoko Institutu Pedagogikoan literaturako irakasle izendatu zuten. Hurrengo urteetan, literatura- eta hezkuntza-ikerketari lotu zitzaion, eta barne-zirkulazioko testuak egin zituen Institutuko ikasleentzat. Halaber, hiri horretan inspiratutako bi saiakera idatzi zituen: Contrapunto de alféreces en la provincia de Valparaíso (1958) eta Yo soy dueño del Barón (1966), Arturo Alcayaga poeta eta margolariari buruzko ikerketa. Era berean, Valparaison girotuta argitaratu zuen bigarren eleberria, Sabadomingo (1973) izenburukoa. Herri antzerkia eta unibertsitate antzerkia bultzatu, idazleen topaketak antolatu eta aldizkariak sortu zituen.
1960tik aurrera, Txileko folkloreaz interesatzen hasi zen, eta herrialdeko ohiturak behatzen eta aztertzen aritu zen. Harrezkero, bere saiakera eta liburu gehienek Txileko herriaren sustrai kulturalak zabaltzea izan zuten helburu. Bere gai nagusiak herri poesia, jai erlijiosoak, oilar borrokak, boxeoa eta cueca musika izan ziren. Bere meritu handienetako bat payadore eta poeta herrikoiak ezagutaraztea izan zen. Bere azterlan eta idazlanen emaitza, El Mercurio, La Hora eta Zig-Zag hedabideetan agertuz ziren. Bere ikerketa folklorikoari buruzko liburu nabarmenetako batzuk hauek izan ziren: Cantos a lo divino y a lo humano en Aculeo: folclor de la provincia de Santiago (1962), Cancionero de Alhué: folclor (1964), Folclor de Colliguay (1965), El tema de la tierra de Jauja en la literatura tradicional chilena: ensayo de folclor comparado (1967) e Impresión histórica del folclor en Chile (1982), entre otras.beste artean.
Arlo akademikoan, Guillermo Feliú Cruzekin batera, Anales de la Universidad de Chile zuzendu zuen, 1954tik 1962ra. Hurrengo urtean, biek Liburutegi Nazionaleko Mapocho aldizkaria sortu zuten, nazioan eta atzerrian ospe handia hartu zuena. Bestalde, 1973ko ekainaren 12an, Txileko Historiaren Akademiako kide izendatu zuten.
1980an, bere ibilbide literario bikainagatik, Ricardo Latcham saria jaso zuen. Santiagon hil zen 1988ko abenduaren 25ean.
Nathan Sobey
Nathan Adam Sobey (Warrnambool, Victoria (Australia), 1990eko uztailaren 14a), National Basketball League (NBL) Brisbane Bullets taldeko saskibaloi jokalari profesional australiarra da. Unibertsitatean, saskibaloian jokatu zuen Wyomingeko Unibertsitateko Cowboys taldean. 2020ko Tokioko Olinpiar Jokoetan brontzea lortu zuen Australian Boomers (Australiako Selekzio Nazionala) taldeko kidea izan zen.
Hastapenak
Sobey Warrnamboolen jaio zen, Victorian. Emmanuel Collegen izan zen Warrnamboolen eta St Patrick's Collegen Ballarat-en. Emmanuel Collegen bere 2008ko klaseko kide gisa dago sailkatua, baina iturriek ere adierazten dute 2008an San Patrick ikastetxera joan zela eta haren ordezkari izan zela. 2010ean, Warrnambool Seahawks-ekin jokatu zuen Big VI. Division One-n.
Unibertsitateko karrera
2010ean, Sobey Estatu Batuetara joan zen Cochiseko unibertsitatean saskibaloian aritzeko. Lehen urteko denboraldian, 7,9 puntu lortu zituen, 2,9 errebote eta 1,2 asistentzia. 2011n, 2. urteko ikasle izan zen garaian, Sobeyk, batez beste, partida bakoitzeko 16.5 puntu, 6.9 errebote, 2.5 asistentzia eta 1.8 lapurreta lortu zituen, eta First Team All-Conference eta First Team All-Region-en ohoreak lortu zituen.
2012ko apirilean, Sobeyk National Letter of Intent (Asmo Gutun Nazionala) sinatu zuen NCAAko I. mailan Wyoming-ekin jokatu ahal izateko.
Gazte gisa, 2012-13an, Sobey 32 partidatan agertu zen Cowboy-entzat, eta 3,5 puntu eta 1.0 errebote egin zituen partidako 13.3 minututan. 2013ko otsailaren 26an, Air Force taldearen aurka, 22 puntu lortu zituen, denboraldiko behinena, 31 minututan.
2013-14an senior gisa, Sobey 33 partidak hasieratik jokatu zituen bi Cowboyetako bat izan zen. 9,8 puntu, 3,4 errebote eta 1,9 asistentzia lortu zituen partidako 30,2 minututan. 2014ko martxoaren 8an, 33 puntu lortu zituen 4 errebote eta 3 asistentziarekin Colorado State-ren aurka.
Ibilbide profesionala
2014an, Sobey Ballarat Miners-en sartu zen Australiako 2. mailako kluben arteko South East Australian Basketball League (SEABL) erdi-profesionalean. Profesional oso moduko ibilbidea Australiako maila goreneko National Basketball Leaguen (NBL), 2014-15 denboraldian hasi zuen Cairns Taipans taldearekin. Ondoren, Australiako Adelaide 36ers klubera joan zen, haiekin 3 urteko kontratua sinatu ondoren.
2015-16 eta 2016-17 denboraldiak Adelaide 36ersekin eman zituen. 2016-17 NBL denboraldian, 36ersekin, 15,5 puntu, 5,1 errebote, 4,1 asistentzia eta 1,0 lapurreta lortu zituen partidako. 2017an, NBLko gehien hobetutako jokalari izendatu zuten Denboraldi hartan All-NBLren Bigarren Boskoterako ere izendatu zuten.
2016an, Sobeyk Warrnambool Seahawks Big V Division One txapelketara eramaten lagundu zuen. Ligako MVP (Jokalaririk baliotsuena) eta Finaleko MVP izendatu zuten, eta ligako liderra izan zen bi puntuetan (31 partidako) eta asistentzietan (6 partidako) 2018an, berriz ere, Seahawks taldearekin jokatu zuen.
Greziako Basket Leagueko PAOK klubera joan zen, Adelaide 36ers-ek utzita. 2017ko apirilean, kontratua beste 2 urtez luzatu zuen Adelaide 36ersekin.
Utah Jazzeko agente libreko mini kanpamendura gonbidatu zuten Sobey 2017ko ekainean, eta bere jardunak koadro teknikoa harrituta utzi zuen. Ondoren, Jazzeko udako ligako taldearekin jokatzeko sinatu zuen 2017ko NBAko (American Basketball Association) Udako Ligan.
San Pellegrino Terme
San Pellegrino Terme Italiako udalerri bat da. Bergamoko probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Nathan Sobey
Ibilbide profesionala
2019ko apirilaren 5ean, NBLko Brisbane Bullets-ekin 3 urteko kontratua sinatu zuen.
San Pellegrino Terme
Mugakideak
San Pellegrino Termek honako udalerri hauekin egiten du muga:
Nathan Sobey
Selekzioarekin ibilbidea
2018an Commonwealth Jokoetan, Sobeyk urrea irabazi zuen Australian Boomersekin. Hurrengo urtean, Boomers taldearekin jokatu zuen FIBAko Munduko Kopa.
2021eko otsailean, Sobey Boomers talde olinpikorako izendatu zuten. Boomers brontzezko domina irabazten lagundu zuen.
Bizitza pertsonala
Sobeyk bi anaia ditu. 2018an ezkondu zen.
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), brontzezko domina irabazi zuen Australiako taldearekin AEBko taldearekin (urrezkoa) eta Frantziakoarekin (zilarrezkoa) galduz. Hauek osatzen zuten taldea: Patty Mills, Matthew Dellavedova, Nathan Sobey, Dante Exum, Chris Goulding, Josh Green, Matisse Thybulle, Joe Ingles, Aron Baynes, Duop Reath, Nick Kay eta Jock Landale-k.
Javier Gurrutxaga
Ignacio Javier Gurrutxaga Iriarte (Donostia, 1958ko otsailaren 12a) gipuzkoa r abeslari, musikari, aktore eta plazagizona da, La Orquesta Mondragón talde ospetsuko buru eta kide ezagunena.
Mary Begoña
Mary Begoña (Bilbo, 1925eko apirilaren 4a - Madril, 2020ko apirilaren 12a) euskal aktorea izan zen.
Le Dorat
Le Dorat Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vienne Garaia departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Tolosa Okzitaniako aldirien C linea sarean aurreikustako hiru lineetako bat da. Sant Çubran-Arenas eta Colomèrs geltokiak lotzen du, Tolosa Okzitaniako erdigunetik igaroz duen ekialde-mendebalde ardatza osatzen du.
Le Dorat
Biztanleria
2007an Le Dorat udalerrian erroldatutako biztanleak 1.875 ziren. Familiak 800 ziren, horien artean 287 pertsona bakarrekoak ziren (102 bakarrik bizi ziren gizonak eta 185 bakarrik bizi ziren emakumeak), 292 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 170 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 51 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
1993ko ekainaren 26an inauguratu zen Sant Çubran-Arenas eta Colomèrs geltokien artean, linea Tolosa Okzitanian eraikitzen lehena izan zen.
Le Dorat
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.063 etxebizitza zeuden, 811 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 75 bigarren erresidentzia ziren eta 177 hutsik zeuden. 871 etxeak ziren eta 189 apartamentuak ziren. 811 etxebizitza nagusietatik 544 bere jabearen bizilekua ziren, 239 alokairuan okupaturik zeuden eta 28 doan lagata zeuden; 22 etxek gela bat zuten, 78 etxek bi zituzten, 146 etxek hiru zituzten, 244 etxek lau zituzten eta 321 etxek bost zituzten. 480 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 426 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 243 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.003 ziren, horien artean 678 aktiboak ziren eta 325 inaktiboak ziren. 678 pertsona aktiboetatik 623 lanean zeuden (327 gizon eta 296 emakume) eta 56 langabezian zeuden (32 gizon eta 24 emakume). 325 pertsona inaktiboetatik 134 erretiraturik zeuden, 74 ikasten zeuden eta 117 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Bilakaera
2003ko irailean, azpiegituraren hobekuntza handi bat egin zen, eta, ondorioz, lineari gaur egun duen irudia eman zitzaion. Bi urtez erabateko trafikoa eten ondoren udan, lanak egin ahal izateko, bidea zatika bikoiztu da Sant Çubran-Arenas eta Colomèrs artean, eta beste hiru geldialdi egin dira: Lo TOEC, Sent Martin de Toish eta Los Ramassièrs. Ordu-langa berrikusi da, eta orduz geroztik giltzarrapo bikoitza proposatu du astez aste ordu.
Le Dorat
Diru sarrerak
2009an Le Dorat udalerrian 817 unitate fiskal zeuden, 1.621,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.474 euro zen.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Bilakaera
2008ko irailaren 1ean TAD 118 martxan jarri zen. TAD zerbitzua eskaintzen die lineako trenei (Colomèrsko geltokira) Còrnabarriu, Mondonvila eta Aussons udalerrietako biztanleei. TAD 118-a linearen ordutegiaren barruan dago (trenetik bi trenera) eta zain dago trenak atzeratzen badira.
Le Dorat
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 136 komertzioetatik, 4 janari enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 39 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 garraio enpresak ziren, 12 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 9 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 18 administrazio publikoko enpresak ziren eta 11 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Ibilbidea
Bere ibilbidea Sant Çubran-Arenas geltokiaren parean hasten da, Tolosatik mendebaldera, Tolosa Okzitaniako metroaren tolosa alinearekin eta Tolosa Okzitaniako tranbiaren eta lineekin harremanetan. Orduan, Arenas auzoa eta Arenas institutua zerbitzatzen ditu, baita Tolosa Metropoliko Zenita ere, geltoki ondoan. Ondoren, lineak mendebalderantz jarraitzen du, tranbiaren bi lerroen ondotik, eta Cepierako hipodromoaren ondotik igarotzen da, Lo TOECko geltokira iritsi aurretik. Linea Tolosa Ozkitaniako periferikoaren gainetik igaro eta Lardenako geltokira iritsi da, eta Sent Martin de Toishko geltokirantz jarraitu du. Trenak, ondoren, Arc-en-Ciel arrokaren azpitik igarotzen dira, eta Sent Martin de Toishko aireportu-enpresen ondotik igarotzen dira, eta Los Ramassiersko geltokira iristen dira, zati batean Colomèrs udalerriaren lurraldean dagoen lehen geltokira. Azkenik, linea Georges Sand hiribidetik abiatu eta Colomèrsko geltokira iritsi da, linearen mendebaldeko amaierara.
Le Dorat
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 33 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 7 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 13 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 2 arropa dendak, 2 etxerako tresna dendak, 1 bitxi-denda zen eta 1 lore-denda zen.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Goiburuak
Lineak bi goiburu nagusi ditu:
Le Dorat
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Le Dorat udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.824 hektarea erabiltzen.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Geltokien izena
Tolosa Okzitaniako aldirien geltokiak Société Nationale des Chemins de fer Français enpresak kudeatzen eta mantentzen ditu 1993ko ekainaren 26tik. Gainera, Société Nationale des Chemins de fer Français enpresak ditu trenak eta horiek ustiatzeaz arduratzen da.
Le Dorat
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Ustiapena
Sarea Société Nationale des Chemins de fer Français usiatzen du Société Nationale des Chemins de fer Français kudeatutako trenbide eta geltokietan.
Maiztasunak
linean ibiltzen diren trenak Société Nationale des Chemins de fer Français enpresak ustiatzen ditu, Okzitania eskualdearen agindupean, TER Occitanie sarearen barruan.
Le Dorat
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Maiztasunak
"Dedikatutako trenek" lineak Sant Çubran-Arenas eta Colomèrs arteko biraketak baino ez ditu egiten.
Era berean, linea trenek zerbitzatzen dute Tolosa Okzitania eta Colomèrs arteko lotunea egiteko (TER Occitanie sareko 16. linea), gehienak Tolosa-Matabiau jatorria edo helmuga dutenak, Sent Anha zeharkatuz. Azken lotura horrek ez du balio bi terminoen arteko geltokietan, Lardenako geltokiak zerbitzu jakin batzuetarako bakarrik.
Flota
lineako trenetan gehien erabiltzen diren trenak AGC (B 81500) eta batzuetan Régiolis dira.
Caubingo enkomienda
1913an monumentu historiko izendatu zuten eta 1966an zaharberritze-lanei ekin zioten.
C linea (Tolosa Okzitaniako aldiriak)
Flota
Tolosa Okzitania eta Colomèrs arteko lotuneko trenak, gehienetan, AGC (B 81500) dira, baina Régiolis edo X 73500 elementuetan ere erabiltzen dira.
Bidaiariak
2004. urtean, linearen trafikoa, 2003ko hobekuntzen ondorioz, 7 000 bidaiari ingurutik 38 000 bidaiari izatera pasa zen hilean.
linearen maiztasuna nahiko txikia da, eta ez da Île-de-Franceko RERko linea baten antzekoa. Terminalen arteko geltokiak ez dira oso ohikoak, eta ez dituzte gainditzen 2018ko urteko 15 000 bidaiariak. Lineako trafiko gehiena Colomèrs eta Sant Çubran-Arenas terminoetan biltzen da.
Trenbideko bikoitzea
Trenbide bikoitzaren trazadura aztertzen ari dira, 1 800 metro, PK 10,940 eta 12,800 artean. Operazio honekin batera, 15. mailako pasabideak (Lardena) eta 16 (Sent Martin) ezabatuko lirateke, desnibela erabiliz, Lardenako geltokia birmoldatuz eta nasak material gurpildunaren arabera luzatuz. Proiektua izoztuta dago gaur, Toulouse Aerospace Express proiektuaren ondorioz, eta eragina izan duten funtsak berriz banatu ahal izango dira linea mendebaldea zabaltzean.
Linearen luzapena
IVAC elkartea (Bizitza bat Dago Colomèrs Ondoren), batez ere Tolosa lineako erabiltzaileak batzen dituena (linearekin zerikusirik ez dutenak), adibidez, giltzarrapoaren luzapen bat aldarrikatzen du kolonbiarrez haraindi, Brax-Léguevin geltokiraino, eta Tolosa aldera. Hala ere, gaur egun ez da proiektu konkreturik aztertzen. Oraingoz, Gallieni-Cancéropôle, Sent Anha eta Matabiau geldialdiak ez dira linearen parte, ez eta haren hiri-tarifaren parte ere.
Kontzertu bat antolatu du SNCF Reseauk Arenas desertorearen hedapenari buruz, Colomèrstik Isle-Jourdainerantz 2019ko urriaren zazpian. Pibracen eta Braxen aldi baterako amaierak dituen gotorleku bat, Leguevin proiektua da oraingoz, eta trenbide bikoizketak ditu zenbait zatitan eta geltoki guztietan.
NGC 1399
NGC 1399 galaxia bat da, Fornax konstelazioan. John Herschelek aurkitu zuen n.
Petrocephalus similis
Petrocephalus similis Petrocephalus generoko animalia da. Arrainen barruko Mormyridae familian sailkatzen da.
James Bay (abeslaria)
James Bay (Hitchin, Hertfordshire, Ingalaterra, ) ingelesezko egile abeslaria eta gitarra jotzailea da.
2015eko otsailean, BRIT Critics' Choice Award saria irabazi zuen. Hilabete geroago bere lehen albuma atera zuen: Chaos and the Chalm. Albuma atera eta zazpi egunera, 64.440 ale salduak zituen. Bertsio originalak 12 abesti dituen arren, bada luxuzko edizioa, 16 kanturekin.
2015eko apirilean, lehen album hura Britainia Handiko zerrendetako lehen tokira heldu zen.
Anolis tigrinus
Anolis tigrinus Anolis generoko animalia da. Narrastien barruko Dactyloidae familian sailkatuta dago.
Cuckmere
Cuckmere ibaia Ingalaterrako hegoaldeko ibai bat da eta Heathfield inguruetan jaiotzen da, Ekialdeko Sussex eskualdean. Bere izena ingeles zaharretik dator eta "jario bizkorra" esan nahi du, izatez, 100 metroko altuera jaisten baitu bere lehen 6,4 kilometroetan. Mantxako kanalean itsasoratzen da eta Sussexko kostaldeko gizakiak eraldatu gabeko bokale bakarra da.
Happa-tai
Happa-tai (はっぱ隊) edo Green Leaves (orri berdeak) ingelesez ere deituak, Japoniako pop musika taldea da, abestu eta dantzatzen duten sei mutilek osatzen duten taldea.
Bere arrakastarik handiena Yatta! abestia izan zen, Youtubeko hasierako urteetan klasikoa bihurtu zen bideo umoretsua.
Marivi Bilbao
Maria Victoria Bilbao-Goioaga Alvarez (Bilbo, Bizkaia, 1930eko urtarrilaren 22a – ib., 2013ko apirilaren 3a) aktorea izan zen. Besteak beste, Marisa Benito izan zen Aquí no hay quien vivan eta Izaskun Sagastume La que se avecina telesailetan.
Biografia eta lana
Maria Victoria Bilbao-Goyoaga Álvarez, gero Marivi Bilbao izenez ezagutuko zena, Bilbon jaio zen, Bizkaian, 1930eko urtarrilaren 22an. Txikitan, bihurria baino gehiago, ikasle txarra omen zen dio berak:
Oso gazte hasi zen antzerkian lanean, sortzen lagundu zuen Akelarre taldean beste batzuen artean. 20 urte zituenean, izena aldatu zuen, ez baitzuen aitak antzerkian zebilela jakiterik. Telefono-gida ireki eta lehenengoa kopiatu zuen: Angela Valverde.
Zinemako debuta film laburretan egin zuen: La interrogación de F. Bardají eta Playa insólita (1962), Javier Aguirrerenak, Irrintzi (1978), Mirentxu Loiarterena eta Agur Txomin (1979), Juanma Ortuoste eta Javier Rebollorena.
Telebistan ere lan asko egin zuen, eta saio askotan parte hartu zuen: Antoni Cuadriren Al salir de clase, Vicente Escriváren Manos a la obra, Antxon Urrosoloren Detrás del sirimiri, Ramon Barearen Historias de la radio, eta abar. Sari garrantzitsuak jaso zituen bere ibilbide luzean.
Bere ibilbide profesionalari aitorpena eginez, 1996an Euskal Aktoreen Elkarteak El Abrazo saria eman zion eta, 1997an, El Mundo egunkariak Séller saria (V. edizioan).
Gaur egun duen fama Antena 3eko Aquí no hay quien viva serie arrakastatsuan zuen paperari esker da. Bertan, Alberto Caballeroren gidaritzapean hiru urte luzez egin zuen lan. 2007an, La que se avecina Telecincok emititutako serie berria estreinatu zuen talde tekniko eta artistiko berarekin.
Euskadin urtero egiten den Esklerosi anizkoitzagatik busti kanpainan laguntzaile ohikoa izan da, beste batzuk bezala, Iñaki Gabilondo, Unax Ugalde, Igor Yebra edo Borja Cabeagak bezala.
Bi alditan ezkondu zen. Batean, Javier Urquijo (1939-2003) artista eta kritikoarekin, Elvira izeneko alaba izan zutelarik, dekoratzailea dena.
2012an, telebistatik neurri batean erretiroa hartu zuen, grabatzeko laburragoak ziren iragarkiak egiten jarraitu zuelarik. Aipatzekoa O reciclas o collejas berziklatzeaz sentsibilizatzeko iragarkia.
Marivi Bilbao Bilbon (Bizkaia) hil zen, bere etxean, 2013ko apirilaren 3an, 83 urte zituenean. Bere errautsak itsasora jaurti zituzten.
Errekonozimendu eta sariak
Marivi Bilbaok urte askoan ETBko programa eta serie askotan etenik gabe kolaboratu izan du. Telebistan eta zineman izandako arrakastaren ondotik aitorpenak eta omenaldiak iritsi ziren.
Buriatera
Buriatera (буряад хэлэн, buryaad khelen) altaitar hizkuntza da, buriatiarren hizkuntza. 2002ko erroldaren arabera, 445.175 buriatiarretatik 353.113 buriaterazko hiztunak ziren, hau da %72,3a. Mongolia eta Txinako diasporan hiztunak ere badaude.
Bassett (Arkansas)
Bassett Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Mississippi konderrian dago, Arkansas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Jabalia
Jabalia (arabieraz: جباليا) Gazako zerrenda eskualdeko hiria da. Bertan 80.000 biztanletik gora aurki daitezke. 1993ko Osloko Hitzarmenaz geroztik Palestinaren menpe dagoen hiria da.
Maylandia glaucos
Maylandia glaucos Maylandia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Uharteko udaletxea
Uharteko udaletxea Nafarroako Uharte udalerriko Udalaren egoitza da.
Sant'Omobono Terme
Mugakideak
Sant'Omobono Termek honako udalerri hauekin egiten du muga:
Uharteko udaletxea
Historia
1978an eraikia izan zen-
Eraikina
Udaletxearen eraikinak aurrealdean udalerriko armarria du.
Garraioa
Eskualdeko Hiri Garraioak 2 linea ditu:
Oscar Velado
Óscar Velado Blasco (Gasteiz, 1978) euskal herritar aktorea da, telebistan ibilitakoa.
Lorenzo Latorre
Lorenzo Roberto Inocencio Latorre Jampen ( Montevideo, 1844ko abuztuaren 19a - Buenos Aires, 1916ko urtarrilaren 18a ) Uruguaiko militar eta politikaria izan zen, behin-behineko gobernadorea 1876 eta 1879 artean, eta presidente konstituzionala 1879 eta 1880 artean.
Laputa
Laputa fikziozko toki bat da, Jonathan Swiften Gulliver-en bidaiak liburuan agertzen dena. Uharte hegalari bat da, diamantezko oinarri batekin, eta bere biztanleek edonora mugitzen dute lebitazio magnetikoa erabiltzen.
Gizonek emakumeak menderatzen dituzte. Honegatik, emazte askok Laputaren mendean dagoen kontinentera (Balnibarbi) joateko baimena eskatzen dute eta gero ez dute berriro itzuli nahi.
Laputako erregeak era tiranikoz agintzen du Balnibarbin. Lurralde bat matxinatzen bada, erregeak matxinoen gainean uharte hegalaria mugiarazten du, eguzki eta euririk gabe uzteko. Matxinada larria bada, harriak botarazi edo uharte bera erorarazten du haien gainean.
Arkias Korintokoa
Arkias (grekeraz: Ἀρχίας Ἀναξιδότου Πελλαῖος) Korintoko pertsonaia sasimitologikoa zen, Siziliako Sirakusa kolonia fundatu zuena.
Elezaharra
Arkias Melisoren semearekin, Akteonekin maitemindu zen -haren adinako hiriko mutil dotoreena eta apalena- eta gorteatzen hasi zitzaion. Gaztearen ezetzaz nabarituta, erabaki zuen hau bahitzea. Arkiasek bere burua inbitatu zuen Melisoren etxean ospatzen zen jai batera. Arkiasek eta haren gaizkideak mutila hartu zuten baina honen familiak aurre egin zioten. Borroka horretan Akteon triskaturik atera zen. Melisok korintiarren justizia eskatu zuen baina hauek ez entzunarena egin zioten. Gauzak honela, Poseidon tenpluraino igo zen eta ahuspez arkaitzen gainean, jainkoaren mendekua eskatu zuen. Lehorte eta gosete handiak etorri ziren. Orakuluak kontsultaturik izatean, esan zuen Akteonen heriotzaz mendeku hartu beharko zela. Arkias erbesteratua izan zen eta beste lagunekin Sirakusa kolonia fundatu zuen. Arkiasek bi alaba izan zituen. Telefok Arkias hil zuen, umea zelarik, hartaz aprobetxatu zelako.
Rocquemont (Itsas Sena)
Biztanleria
2007an Rocquemont udalerrian erroldatutako biztanleak 776 ziren. Familiak 237 ziren, horien artean 23 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 19 bakarrik bizi ziren emakumeak), 58 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 140 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 264 etxebizitza zeuden, 250 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 263etxeak ziren. 250 etxebizitza nagusietatik 226 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 63 etxek lau zituzten eta 162 etxek bost zituzten. 226 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 82 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 161 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 483 ziren, horien artean 381 aktiboak ziren eta 102 inaktiboak ziren. 381 pertsona aktiboetatik 360 lanean zeuden (187 gizon eta 173 emakume) eta 22 langabezian zeuden (13 gizon eta 9 emakume). 102 pertsona inaktiboetatik 37 erretiraturik zeuden, 41 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rocquemont udalerrian 263 unitate fiskal zeuden, 816,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.458 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 23 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 3 margolariak, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Rocquemont udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 738 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Shahindokht Molaverdi
Shahindokht Molaverdi, (Khoy, 1965eko urriaren 23), Irango emakume politikaria da. 2013tik 2017 arte Irango Presidenteordea izan zen. Haren kargu Emakumeen eta Familia Aferak zeuden.
Biografia
Shahindokht Molaverdi Shahid Beheshti Unibertsitatearen zuzenbideko fakultatearen diplomatua da. Bere ikasketen amaierako ikerketa emakumeek pairatzen duten biolentziaren ingurukoa izan zen. Halaber, Allameh Tabatabaeiko Unibertsitatean Nazioarteko Zuzenbidearen inguruko masterra egin zuen. 2007tik 2013 arte notario-bulego bat zuzendu zuen. 2013an, Hassan Rohani presidenteak Shahindokht Molaverdi presidenteordea izendatu zuen. Emakumeen aferetan arduraduna bere jarrera moderatuak eskuin muturreko sektoreen kritikak areagotu zituen. 2017an, hiritarren eskubideen gaietan presidentearen laguntzaile berezia izendatu zuten.
Hersilia (Antzinako Erroma)
Hersilia jatorri sabinar reko erromatar mitologia ko emakume heroia da.
Historia
Erromako fundazio-elezaharrei lotutako pertsonaia da, eta iturrietan lehen matrona erromatarra bezala irudikatzen da. Tito Tazio errege sabinarraren alaba zen.
Tito Livio ren eta Plutarko ren idazlanetan, erromatarrek bahitutako sabinar emakume etako bat da, Romulo rekin ezkontzen dena, Erroma ko lehen errege eta sortzailearekin.
Tito Livio k erromatarren eta sabinarren arteko bakearen aldeko bere esku-hartzea aipatzen du.
Plutarko k kontatzen duen beste tradizio baten arabera, Hostilio izeneko Romuloren garaiko erromatar txapeldun baten emaztea da, erromatarren eta sabinarren arteko gerran hila. Bertsio honen arabera, Tulo Hostilio ren aitona izango zen, Numa Ponpilio ren ondoren Erromako errege izan zena.
Autore klasikoek hainbat motibazio aipatzen dituzte sabinar emakumeen bahiketa rako, hala nola itun politikoak ezartzeko beharra edo komunitatea handitzeko betebehar zibikoa. Bahiketa burutzeko jai erlijioso bat ospatzea da aitzakia. Iturriek ekitaldiaren indarkeria minimizatu zuten, bahiketekiko errespetua eta haien egoera berria onartu zutela aipatuz.
Hersilia akatsik-gabeko moraleko emakume bat bezala agertzen da, gainerako kideek lider bezala aukeratzen dutena. Elezaharrak gudu-zelaian esku hartzea egozten dio, sabinarren eta erromatarren arteko bake irrikatua lortuz, batzuk eta besteak lotzen dituen familia-pietak aipatuz, haiekin eta haien seme-alaba jaioberriekin duten harremanaren bidez. Horrela, Hersiliak autore klasikoei emagin erromatarraren eredu ideala ezartzeko balio izan zien, baita ezkontza-erakundea ezartzeko ere, ondoren, Erromako ama fundazionaltzat hartuz. Familia- eta estatu-balioak defendatzeari esker, herritarren aintzatespena eta miresmena lortu zuen, eta Juno Luzina jainkosaren omenezko kultua, erromatar emaginen jaiegun nagusia, bere jarduerarekin lotu zuen.
Jainkotua
Romulo, bere eginkizuna bete ondoren, Jupiter rek jainkotu zuenean, Hersiliak negar egin zion atsekabeturik. Orduan, jainkoen erreginak, Junon ek, errukiturik, Iris bidali zuen bere senarra zegoen lekura eramango zuela jakinaraz ziezaion, emazte ona zela frogatu baitzuen, eta jainkoaz ere gozatzen jarraitzea merezi baitzuen. Iris, beraz, Hersilia zegoen tokira joan zen hegan, eta agindua bete zuen. Hersilia Irisek eta izar distiratsu batek eraman zuten Romulo zegoen lekura, orain Kirino izena zuena, eta honek, hura ikustean, bere itxura aldatzen dio eta Hora izen berria ezartzen dio.
Ondarea
Sabinar emakumeen bahiketa Jacques-Louis David en "Sabinar emakumeak erromatarren eta sabindarren arteko borroka geldiarazten" izeneko margolanaren gaia da.
Hersilia Metastasio ren Romulo eta Hersilia (Romolo ed Ersilia) operaren protagonista da. Goethe k ere bere izena ematen dio maitasunean zalantzakor den heroinari, eta Wilhelm Meisterren seme Felixek abandonatua, Wilhelm Meisterren Erromesaldiaren urteak liburuan.
Hersilia Judy Chicago ren The Dinner Party lan garaikidean agertzen diren 1.038 emakumeetako bat da, gaur egun Brooklyn Museum en ikusgai dagoena. Obra hau 39 mahaikideko (13 alde bakoitzeko) mahai triangeluar baten itxuran aurkezten da. Mahaikide bakoitza emakume bat da, irudi historiko edo mitiko bat. Beste 999 emakume en izenak agertzen dira lanaren oinarrian. Hersiliaren izena zokoan agertzen da, eta Sofia rekin lotzen da, I. hegaleko seigarren mahaikidea.
Lukrezia (Artemisia Gentileschi)
Lukrezia (Lucretia pertsonaiaren latinezko lehen izenaren arabera edo Lucrezia italieraz ) Artemisia Gentileschiren margolan baten izenburua da, 1625 eta 1625 artean egindakoa. Mihise gaineko olio-pintura bat da, Milango Gerolamo Etroren bilduman pribatuan gordetzen dena.
Gaia
Musikan zein pinturan oso irudikatua da gaia: Sexto Tarkiniok Lukrezia nola bortxatu ostean eta ondoren biktimaren suizidioa. Antzinako Erromako fikziozko pasarte honek, Livio edo Ovidio bezalako egile latindarrek kontatu zuten, eta historiako pasarte bat ere azaltzeko ere erabili zuten: Erromako monarkiaren amaiera eta erromatar errepublikaren hasiera. .
1992ko Italiako Giroa
1992ko Italiako Giroa Itzuli Handi honen 75. edizioa izan zen. 1992ko maiatzak 24 eta ekainak 14 artean ospatu zen, sarrerako bat eta 21 etapatan banatutako 3843 kilometroko ibilbidea eginez, garailea izan zen Miguel Indurainek, batez beste, 37,092 kilometro orduko abiaduran bete zituenak.
Lukrezia (Artemisia Gentileschi)
Beste lan batzuk
Gaia gogoko zuen Gentileschik nonbait, beste hiru margolan ere egin baitzituen ondoren, lehenbiziko hau amaitua.
1992ko Italiako Giroa
2. iraupen etapan Indurainek maglia arrosa lortu zuen, azken kilometroetan mozketa bat gertatu ondoren. 3. etapan, 38 kilometroko erlojupeko bat izan zena, Indurainek bere lidertza sendotu zuen.
Lukrezia (Artemisia Gentileschi)
Beste lan batzuk
Bigarrena ( 1630 - 1635 ), 21. mendean identifikatua  , 96,50 × 75 cm-ko mihise gaineko olio-pintura, Lyongo bilduma pribatu batean gordea zegoena. Orduko jabeak Cannesen erosi zuen 1980ko hamarkadan. Identifikazio berriaren ondoren Artcurial enkante etxeak saldu zuen 2019ko azaroaren 13an 4,78 milioi eurotan, Artemisia Gentileschiren lan batek ordura arte jasotako preziorik altuena, Europako bildumagile pribatu batek ordaindua.
1992ko Italiako Giroa
9. etapan gertatu zen lehen hautaketa handia. Aurreko edizioko garailea izan zen Franco Chioccioli izan zen kaltetuena, helmugan hiru minutu eta erdi baino gehiago galdu ondoren. Lucho Herrera kolonbiar eskalatzailea izan zen etapa garailea. Hurrengo etapan, liderragandik jada sei minutu baino gehiagora zegoen Chiocciolik Roberto Pagnin eta Marco Liettirekin batera ihes egin zuen, Induraini bi minutu eta erdi janez.
Lukrezia (Artemisia Gentileschi)
Beste lan batzuk
Hirugarrena ( 1630 - 1635 Nicola Spinosaren arabera edo 1640 - 1645 Riccardo Lattuadaren arabera ), 133 × 106 cm-ko olio-pintura da, jendaurrean inoiz erakutsi ez dena, 1,88 milioi eurotan salsd zuen 2018ko urriaren 23a Vienako Dorotheum enkante etxeak, eta Australiako bilduma batera joan zen.
1992ko Italiako Giroa
Ez zen diferentzia handirik egon Dolomitak zeharkatu zituzten mendiko bi etapetan, Corvara Alta Badian eta Monte Bondonen amaitu zirenak, nahiko eguraldi kaxkarrarekin jokatu zirenak. Indurainek uneoro kontrolatu zuen lasterketa, bere arerio nagusiei batere abantailarik eman gabe.
18. etapa izan zen edizio honetako luzeena, 260 kilometrorekin, protagonista nagusia Ramón González Arrieta bizkaitarra izan zena, beste 23 txirrindularirekin batera etapa zati handi batean ihes eginda egon ondoren, bera bakarrik etapa amaieratik kilometro gutxira arte lasterketa buruan egon zena, baina azken igoerako azken bi kilometroetan Udo Bölts alemaniarrak aurreratu zuen, etapa irabaziz. Arrietak bigarren amaitu zuen.
Calakmul
Calakmul hirigune prehispaniko maia da, Yucatán penintsulako Campeche hego-ekialdean. Guatemalako mugatik 30 kilometrora kokatua dago, Calakmul Biosfera Erreserbaren bihotzean. Arkeologia gunearen eremuak 70 km² ditu. Hiria Peten eskualdeko superpotentzia maia zen. Hiriak berak 50.000 biztanle izan zituen eta, garai batzuetan, hiritik 150 kilometrora zeuden lekuetan zuen agintea.
Calakmulen 6.750 antzinako egitura daude identifikatuak, zeinetan handiena Piramide Nagusia den. II. egitura 55 metro garai da, piramide maia garaiena. Lau hilobi aurkitu dituzten barruan. 113 zutarri aurkitu dira bertan, baina asko egoera txarrean daude, tokiko kareharria erabili baitzuten.
Airetik aurkitu zuen Cyrus L. Lundell biologoak, 1931eko abenduaren 29an, eta aurkikuntza Sylvanus G. Morley arkeologoari jakinarazi zion 1932ko martxoan, Chichén Itzá hirian. Lundellek eman zion izena hiriari: ca = "bi", lak = "albo" eta mul = "muino" (edo "Piramide"), hau da, "Bi Alboko Muinoak", edo zehatzago "Bi Alboko Piramideen Hiria".
2002an, Unescok Gizateriaren Ondare izendatu zuen.
Historia
Calakmul, Tikal hiri etsaiarekin batera, maien Aro Klasikoko hirigune nagusia zen. Idazkera maia dezifratuz joan ahala, jakin izan da maiek Kaanal izena eman ziotena, hau da, Sugearen Erresuma.
Hiri hau Aro Aurreklasikoan dagoeneko existitzen zen. VI. mende hasieran, Calakmul eskualde-indar handia zen dagoeneko. Beste hiri maietan aurkitutako idazkunetan agertzen denez, Calakmuleko erregeak (maia hizkuntzan k'uhul ajaw, "jainkotar jauna") mendeko errege bat ezarri zuen Los Alacranes hirian 561ean. Naranjo hirian ere mendekoa ezarri zuen. Badirudi Calakmuleko agintariek Tikal inguratzeko politika izan zutela, eta 562an garaitu zutela. Urruti zeuden hirien aurka kanpainak ere egin zituzten, Palenque erasotzeraino.
Yuknoom Handia erregearekin (636-686) Calakmulen botereagailurrera iritsi zen, baina Jasaw Chan K'awiil oinordekoak gerra galdu zuen Tikalen aurka 695an. Calakmulen ezagutzen diren azken zutarriak 790, 800 eta 810ekoak dira.
Agintari ezagunak
Zerrenda ez da osoa, idatzi arkeologikoak sarri eten baitira.
Romesko
Ezaugarriak
Saltsa hau honako osagaiekin egiten da: