cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villeneuve-au-Chemin
Etxebizitza
2007an 120 etxebizitza zeuden, 82 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 117 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 82 etxebizitza nagusietatik 73 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 2 etxek bi zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 20 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 54 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 45 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 121 ziren, horien artean 99 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 99 pertsona aktiboetatik 96 lanean zeuden (49 gizon eta 47 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 22 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villeneuve-au-Chemin udalerrian 83 unitate fiskal zeuden, 199 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.578 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen eta 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 argiketaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Villeneuve-au-Chemin udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.180 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hamburg und Hansestadt
Hamburg und Hansestadt Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Fatima Frutos
Bakarkako lanak
Hauek dira bere poesia liburuak:
Opera
Bere Andrómeda encadenada, Òpera de Butxaca i Nova Creació konpainiaren eskutik, opera gisa moldatzen ari da. Moldaketaren arduraduna Agustí Charles musikagilea da.
Dokumentala
Tomás Yerrorekin batera, 2018an, La poesía como camino dokumentalean hartu zuen parte. Lana ingelesera eta alemaniera itzuli egin zen.
Eosentomata
Eosontomata Proturaren barruko azpiordena bat da. Bere barruan 2 familia ezberdintzen dira:
1027 Aesculapia
1027 Aesculapia asteroide gerrikoan aurkitutako 1027. asteroidearen izena da. 1923ko azaroak 11n aurkitu zuen George Van Biesbroeckek Heidelbergetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1923 YO 11  zen. Bere izena greziar mitologiako Asklepio jainkoagatik jasotzen du.
Dale konderria (Alabama)
Dale konderria (Dale County) Alabamako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ozark da. 2010eko zentsuaren arabera 50,251 zituen, 1457,39 kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Dale konderriak 1457,39 kilometro koadro ditu. Horietatik 4,02 ura dira. Beste 1453,37 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 34,48 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 50,251 pertsonetatik 38,093 txuriak edo hispanoak dira. 9,769 beltzak edo afroamerikarrak. 401 amerikar natiboak ziren eta 52 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 543 asiarrak ziren. bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,393 pertsonek kokatzen zuten.
Aitor Buñuel
Estatistikak
''2019ko ekainaren 8an eguneratua. Datu ofizialak.''
Petah Tikva
Petaj Tikva (zפֶּתַח תִּקְוָה; بيتح تكفا) Israelgo Erdialdeko barrutiko hiria. 2009ko erroldaren arabera, hiriak 209.600 biztanle zituen.
Aphyosemion lugens
Aphyosemion lugens Aphyosemion generoko animalia da. Arrainen barruko Nothobranchiidae familian sailkatzen da.
Phrynobatrachus graueri
Phrynobatrachus graueri Phrynobatrachus generoko animalia da. Anfibioen barruko Phrynobatrachidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Eosentomidae
Eosontomidae Proturaren barruko familia bat da. Bere barruan hainbat genero ezberdintzen dira:
Lampsako
Lampsako (antzinako grezieraz: Λάμψακος, Lampsakos) antzinako greziar hiria izan zen, iparraldeko Troaden, Helespontoaren ekialdean zegoena. Bertokoek lampsakoar zuten izena. Egungo Lapseki herritik hurbil zegoen.
Sarvadaman Chowla
Sarvadaman Chowla (Londres, Erresuma Batua, 1907ko urriaren 22a - Laramie, Wyoming, AEB, 1995eko abenduaren 10a) indiar matematikaria izan zen.
Londresen jaio bazen ere, Indian igaro zuen haurtzaroa. 21 urte zituela graduatu zen Lahoreko Government Collegen. Doktorego-ikasketak Ingalaterran, Cambridgeko Unibertsitatean, egin zituen, Littlewooden zuzendaritzapean, eta 1931n bukatu zuen.
Indiara itzuli zenean hainbat unibertsitatetan aritu zen matematika-eskolak ematen: Delhiko St Stephen's Collegen, Benaresko Indiar Unibertsitatean, Waltairko Andhra Unibertsitatean eta Lahoreko Punjab Unibertsitateko Gobernu Eskolan. Indiaren independentzia zela eta, Estatu Batuetara joatea erabaki zuen; han Princetongo Ikerketa Aurreratuetako Institutuko irakasle bisitari izan zen, Kansasko Lawrence Unibertsitatean irakasle hautatu zuten arte (1949). Hiru urte geroago, Boulderko Coloradoko Unibertsitatera joan zen, eta han aritu zen 1963 arte. Urte hartan, Pennsylvania Estatuko Unibertsitateko irakasle-ikertzaile postua eskaini zioten, eta 1976 arte aritu zen bertan.
1028 Lydina
1028 Lydina asteroide gerrikoan aurkitutako 1028. asteroidearen izena da. 1923ko azaroak 6an aurkitu zuen Vladimir Aleksandrovich Albitzkyk Simeizetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1923 PG zen.
Betanzos
Betanzos Galiziako erdialdean dagoen udalerria da, A Coruñako probintzian eta izen bereko eskualdean kokatutakoa.
Cynthia Ozick
Cynthia Shoshana Ozick (New York Hiria, AEB, 1928ko apirilaren 17a) narraziogile, nobelagile eta saiakera-idazle estatubatuarra da.
Biografia
Cynthia Ozick New Yorken jaio zen. Gurasoak, Celia Regelson eta William Ozick, Errusian jaioak ziren, eta bi seme-alaba izan zituzten; Cynthia bigarrena zen. Bronx-eko Pelham Bay auzoko botika baten jabeak ziren, eta hara joan ziren bizitzera. Bronxen igarotako urte haietan, Cynthia Ozickek ikaskide eta auzokide antisemiten erasoak eta isekak jasan zituen.
Lehen ikasketak Manhattan-eko Hunter College High School ikastetxean egin zituen. Gero New York Unibertsitatera joan zen, eta lizentziatu ondoren literaturari buruzko master bat egin zuen Ohioko Estatu Unibertsitatean ; batez ere, Henry James idazlearen nobelak aztertu zituen.
Cynthia Ozick Abraham Regelson idazle israeldarraren iloba da amaren aldetik. Bernard Hallote abokatuarekin ezkonduta dago, eta alaba bat daukate, Rachel Hallote historia-irakaslea, New Yorkeko Purchase Estatu Unibertsitateko judu-ikasketen saileko burua. Gaur egun New Yorkeko Westchester konderrian bizi da.
Literatura-gaiak
Ozicken fikzio-lan eta saiakera ugari estatubatuar juduen bizitzari buruzkoak dira. Halere, beste gai batzuk ere jorratzen ditu, batez ere politika, historia eta literaturaren kritika, bai eta Holokaustoa eta haren ondorioak ere. Horrez gain, poesia ere idatzi izan du, baita itzuli ere.
Bere lanetan, pertsonen alderdi hauek agertze dira maiz: 'ni' laidoztatua, emigrazioaren osteko identitate-eraikuntza, traumak eta klase batetik besterako mugimenduak.
Ozicken aburuz, idaztea ez da aukera bat, ezpada "haluzinaziozko erotasun moduko bat; edozer gertatuta ere, egin egingo duzu; ezin duzu ez egin". Idazteari buruz, ostera, zera dio: “Zaletasunak? O, ez; nolatan, baina? Ideia berea ere absurduo da. Irakurle nekaezina naiz, baina ez nuke esango irakurtzea hobby bat denik. Irrika bat da, gosea, egarria. Irakurri gabeko egun bat sufrimenduzko eguna da niretzat".
David Foster Wallace idazleak bizirik dauden Estatu Batuetako idazle onenetakotzat dauka Ozick. "Atenaseko literatura-panteoiko Atena" deitu izan dute, bai eta "Bronxeko Emily Dickinson" ere.
Phrynobatrachus giorgii
Phrynobatrachus giorgii Phrynobatrachus generoko animalia da. Anfibioen barruko Phrynobatrachidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Zephyrichthys barryi
Zephyrichthys barryi Zephyrichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Colroy-la-Grande
Biztanleria
2007an Colroy-la-Grande udalerrian erroldatutako biztanleak 585 ziren. Familiak 249 ziren, horien artean 71 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 39 bakarrik bizi ziren emakumeak), 79 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 71 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 28 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 322 etxebizitza zeuden, 250 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 57 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 272 etxeak ziren eta 49 apartamentuak ziren. 250 etxebizitza nagusietatik 178 bere jabearen bizilekua ziren, 68 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 103 etxek lau zituzten eta 109 etxek bost zituzten. 195 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 109 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 360 ziren, horien artean 267 aktiboak ziren eta 93 inaktiboak ziren. 267 pertsona aktiboetatik 225 lanean zeuden (128 gizon eta 97 emakume) eta 43 langabezian zeuden (16 gizon eta 27 emakume). 93 pertsona inaktiboetatik 37 erretiraturik zeuden, 25 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Colroy-la-Grande udalerrian 262 unitate fiskal zeuden, 589 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.523 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 7 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Colroy-la-Grande udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gifhorn
Gifhorn Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Tanabe (Wakayama)
Tanabe (田辺市) Japoniako hiria da, bai eta Wakayama prefekturako bigarrena. 2008ko erroldaren arabera 80.398 biztanle ditu.
Geografia
Biztanleriaz bigarren hiria bada ere prefeturan azalera zabalena duen hiria da, 1.026 km² hain zuzen ere. Mendialdea zabala du eta UNESCOk Gizateriaren Ondare izendaturiko Kii mendizerrako toki eta erromes bide sakratuak multzoaren zati handi bat berak hartzen du.
Kostaldea txikia duen arren hondartza badu, bai eta arrantza jarduera ere.
Historia
Tanabe hiria 1942ko maiatzaren 20an eratu zen. 2005 urtean inguruko Ryūjin, Nakahechi, Ōtō eta Hongū herrixkak hartu zituen bere baitan.
Coeligena iris
Coeligena iris Coeligena generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
Coole gaztelua
Castle Coole (Caisleán na Cúile) Ipar Irlandako eremu a eta XVIII. mendeko eraikin neoklasiko bat da, Fermanagh konderrian dagoena. National Trust erakundeak konderri honetan kudeatzen duen jabetzetako bat da, denera 490 hektarea ditu.
Gérard Jugnot
Gérard Jean Jugnot (Paris, ) frantses aktore eta zinema zuzendaria da. Antzerkian, telebistan eta zineman aritua da.
Ardmore (Easter Ross)
Ardmore, 'An Àird Mhòr', Eskoziako herri bat da, Highland eskualdeko Ross eta Cromarty barrutian.
Griselles (Loiret)
Griselles Frantziako udalerria da, Loiret departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Griselles udalerrian erroldatutako biztanleak 765 ziren. Familiak 312 ziren, horien artean 66 pertsona bakarrekoak ziren (31 bakarrik bizi ziren gizonak eta 35 bakarrik bizi ziren emakumeak), 125 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 98 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 23 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 425 etxebizitza zeuden, 316 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 89 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 417 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 316 etxebizitza nagusietatik 281 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 17 etxek bi zituzten, 67 etxek hiru zituzten, 74 etxek lau zituzten eta 153 etxek bost zituzten. 273 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 137 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 162 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 461 ziren, horien artean 334 aktiboak ziren eta 127 inaktiboak ziren. 334 pertsona aktiboetatik 315 lanean zeuden (163 gizon eta 152 emakume) eta 19 langabezian zeuden (11 gizon eta 8 emakume). 127 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 42 ikasten zeuden eta 37 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Griselles udalerrian 335 unitate fiskal zeuden, 854 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.970 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 32 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 4 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 4 argiketariak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Griselles udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.320 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Anisentomon
Anisentomon Eosentomidae familiako Protura artropodo taldeko animalia generoa da.
Georges de La Tour
Georges de La Tour (Vic-sur-Seille, 1593ko martxoaren 13a - 1652ko urtarrilaren 30a) frantziar pintore barrokoa izan zen, gehienbat Lorrenako Dukerrian bizi izan zena. Georges de La Tour oso ospetsua izan zen bere garaian; ondorengo mendeetan, aldiz, erabat bazterturik gelditu zen, eta 1915. urtetik aurrera aintzakotzat hartu zen berriz ere. «Errealitatearen Margolariak» (1943) erakusketaren ondoren, eta batez ere Francois-Georges Pariset-en (1948) tesiaren ondoren, garrantzizko lekua hartu zuen La Tour-ek Frantziako pinturaren historian.
Mildred Pierce (telesaila)
Mildred Pierce estatubatuar telesail dramatiko laburra da. Todd Haynesek HBOrentzat egina, James M. Cainen izen bereko eleberrian oinarrituta dago.
Georges de La Tour
Biografia
La Tour 1593an jaio zen Vic-lur-Seillen. 1610-1616 urte bitartean Erroman egon zen, eta, han, manieristen lanez gainera, Caravaggioren lanak ezagutu eta aztertu zituen. Ez dago, ordea, ordu arteko La Tour-en lanaren berririk. 1617an Diane Le Nerf-ekin ezkondu zen (Lorrenako dukearen zilarginaren alaba zen), eta emaztearen herrira, Lunevillera, joan zen bizitzera. Lorrenako dukeak aitoren semeen eskubideak eman zizkion, eta frantsesek dukerria beren mendean hartu zutenean, erregearen margolari-titulua eman zioten. Lunevilleko gobernariarentzat ere hainbat lan egin zuen: San Sebastian (1649), Done Petriren damua (1650). Bere lanak oso aintzat hartuak ziren, eta diru asko ordaintzen zen haiengatik (600-700 liberatik gora). La Tour 1652an hil zen, izurriak joa, beraren ospea goreneko mailan zegoen unean. Hil ondoren, haren seme Etiennek hartu zuen errege-margolariaren titulua, baina ondasun asko jaso zuen aitarengandik, eta berehala utzi zuen margolari-lana.
1029 La Plata
1029 La Plata asteroide gerrikoan aurkitutako 1029. asteroidearen izena da. 1924ko apirilak 28an aurkitu zuen Juan Hartmannek La Platatik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1924 RK zen. Bere izena aurkitua izan zen herriagatik jasotzen du.
Mildred Pierce (telesaila)
Sinopsia
Depresio Handian girotuta, telesailak protagonistaren, Mildreden eta alaba Vedaren arteko harremana du ardatz. Mildred Pierce bere burua sakrifikatzen duen ama bat d, bere senarrarengandik banandu, jatetxe bat ireki eta gizon batez maitemintzen dena.
Georges de La Tour
Obra
La Tour-ek hirurogeita hamabost lanetik gora egin zuen, baina horietatik hogeita hamabost original hesterik ez dira ezagutzen, erlijio-gaikoak eta generoko lanak guztiak.
Phrynobatrachus guineensis
Phrynobatrachus guineensis Phrynobatrachus generoko animalia da. Anfibioen barruko Phrynobatrachidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Georges de La Tour
Obra
Lan horiek, bestalde, bi sailetan banatzen dira: eguneko ikuspegiak eta gaueko ikuspegiak. Lehenengoek argitasun hotza eta garbia dute, eta pintzelkada, berriz, oso zehatza, zimurretan eta arropetan batez ere (San Jeronimo, bi bertsio, Stockholm-eko eta Grenobleko museoak). Gaueko lanetan, ordea, argi artifiziala erabiltzen du argi-ilunetan, eta arrasto gorri bizi bat besterik ez du erabiltzen koloreak biziagotzeko. Bolumenak plano sinple moduan erabiltzen ditu, eta horrek kubismoak espazioa lantzeko zuen teknika ekartzen du gogora (San Sebastian Santa Irenek zaindua, Paris, Louvre).
La Tour-en lan guztiek ez dute data idatzirik, eta, horregatik, ezin egin daiteke lanen kronologia zehatza; hala ere, zenbait ikerketaren arabera, bi aldi bereizten dira.
Lehenengo aldian (1620-1630 urteen bitartean), nabarmena da Caravaggioren errealismoaren eragina, eta Dirck van Baburen-en edo Hendrick Jansz ter Brugghen-en lanetatik oso hurbileko lanak egin zituen (Kristo eta hamabi apostoluak, Albiko museoa). 1630etik aurrera, La Tour-ek errealismo pertsonalago baterantz egin zuen (Zarrabete-jotzailea, Nantesko museoa).
Lorrenan izan zen krisi handiaren eta Lunevilleko sutearen ondoren (1638ko irailaren 30ean izan zen, eta La Tour-en lehenengo aldiko lan asko galdu zen), Parisa joan zen, eta egonaldi horrek eragin handia izan zuen La Tour-en bigarren aldiko lanetan. Garai horretan eguneko ikuspegi handiak egin zituen (Zorionaren jainkosa, Metropolitan Museum) eta baita zenbait gaueko lan ere (San Sebastian. Luis XIII.ari opari emana). 1643an Lunevillera itzuli zen, eta berrogeita hamar bat gaueko ikuspegi egin zituen han (Jaioberria, Rennesko museoa; Job, emaztea iseka ari zaiola, Epinal-eko museoa). Azken urteetan, bere seme Etiennerekin aritu zen lanean, eta antzinako gaiak lantzen hasi zen berriz ere (Dado-jokalariak, Preston Hall museoa, Stockton-on-Tees).
Magnesia
Magnesia izan daiteke:
Toponimia
Greziar toponimo magnesiar tributik ekarria
António de Oliveira Salazar
Lehen urteak eta hezkuntza
Coimbrako Unibertsitatean zuzenbidea ikasi zuen (1910), eta ondoren, Salazarrek egunkarietan artikulu ugari idatzi zituen. Artikulu horietan katoliko errepublikanoaren izatea defendatzen zuen, monarkikoen artean ez zegoen eta ondo ikusia. Era berean, endekatutzat jotzen zituen sozialismoari eta parlamentarismoari eraso zien. Coimbrako Unibertsitatean Ekonomia Politikoa irakatsi zuen eta gobernuaren arreta erakarri zuen Portugalgo egoera ekonomikoari buruzko artikulu batzuk idatziz.
Lutezia
Lutezia (Lutetia edo Lutetia Parisiorum; Lutèce) erromatarren aurreko Galiako hiria izan zen. Merovingiarrek galo-erromatar hiria berreraiki zuten egungo Paris egiteko.
António de Oliveira Salazar
Boterera heltzea
Ondare ministro gisa iritsi zen lehenik gobernura, 1928 ko apirilean. Salazarren boterearen igoera, Ekonomia Politikoko irakasle gisa izandako ospearen ondorioa izan zen. Botere handiko ministroa bihurtu zen, eta Salazarrek ministerio guztien aurrekontuetan azken hitza izan zuen.
Lutezia
Parisii izeneko galiarren oppidum nagusia izan zen, jada K.a. III. mendean eskualdean bizi zirenak. Bièvre eta Sena ibaien lotunean zegoen, egungo Saint Genevieve muinoan, Latin auzoan.
Aphyosemion lujae
Aphyosemion lujae Aphyosemion generoko animalia da. Arrainen barruko Nothobranchiidae familian sailkatzen da.
António de Oliveira Salazar
Boterera heltzea
Gastuen kontrola zuelarik, Estatuaren kontuek saldo positiboa lortu zuten 1928-1929 urteetan. Haren politika ekonomikoa garaile izan zen, hura aplikatzeko ahalmen osoa zeukalako eta barne oposiziorik ez zuelako. 1929ko kraxa gertatu zenean, Portugalgo Erregimenak nolabait langabezia murriztu zuen estatuak finantzatutako obra publikoekin. 1929ko krisiaren ondorioak gutxitzea lortu zuenez, Salazarrek Óscar Carmona (1869-1951) Errepublikako presidentearen babesa izan zuen.
Katoliko kontserbadorea zen, baina doktrina politika integralistek harengan eragina izan zuten; bere burua nazionalista, antimarxista eta gizarte korporatibista bateko alderdikide gisan izendatu zuen.
Agintaldia eta Estado Novo
Gobernura iritsi zenean, Estado Novo deritzon (“Estatu Berria”) sistema eraiki edo ezarri zuen Salazarrek, 1933ko konstituzioaren bidez instituzionalizatua. Dena den, sistema 1926ko maiatzeko estatu kolpetik eraikitzen hasia zela jada esan daiteke: 1974ko apirilaren 25era arte iraun zuen.
Estado Novoren ezaugarri nagusiak
1930 ean sortu zen Uniâo Nacional (UN), diktadurak iraun zuen bitartean legezko partidu politiko bakarra. Partiduaren hasierako Batzorde Betearazlea Ministro Kontseiluak osatu zuen, ia bere osotasunean. Dena den, partiduko kide izateak ez zuen Gobernuan egotea ziurtatzen, bi erakunde desberdin gisan funtzionatzen baitzuten. 1928 tik 1958 ra arte hauteskundeak egin ziren 7 urtean behin, eta beti UNk irabazi zituen, hauteskunde iruzurrari esker hein handi batean. Bestalde, Salazarren botere hegemonikoa segurtatzeko beste mekanismo bat izan zen 1936t ik aurrera sortu zen Legiâo Portuguesa (LP) milizia.
1933ko Konstituzioaren baitan eraiki zen Estado Novo, eta hor ongi nabarmentzen da beste erregimen faxistekiko aldea. Konstituzioak indibiduoaren eskubideak onartzen zituen alde batetik, nahiz eta beste alde batetik horiek bete behar ez izateko mekanismoak ezartzen ziren Konstituzioan bertan. Subiranotasun nazionala ere hartzen zuen beregain, baita botere banaketa ere. Noski, ezin da esan horiek ere betetzen zirenik. Hain zuzen ere, botere judiziala ez zegoen epaile independenteen esku, esaterako.
Errolda-sufragio oso mugatua ezarri zen, hauteskunde horietan bozka emateko. Horrez gain, Estatuak Eliza Katolikoarekiko lotura nabarmena izan zuen eta zentsura ardatz garrantzitsua izan zen sisteman, bai erlijio aldetik, bai ideia eta ideologia politikoak isilarazteko. Sindikatuak eta grebak galarazi egin ziren, bestalde, Lan Estatutu Nazionalaren (1933) bidez, Italian Mussolinik ezarritako Carta del Lavoro aren oso antzera.
Sistema polizialak ahalbidetu zuen herriaren obedientzia neurri handi batean, errepresioa nagusi izan baitzen Estado Novo erregimenean. Haatik, prebentziozkoa izan zen batez ere, eta inguruko estatu faxistekin alderatuta, heriotza askoz ere gutxiagoren egile izan zela. Salazarren erregimena balore tradizional eta kontserbadoreen baitan eraiki zen, eta demokrazia liberalaren hainbat oinarriri eutsi zien, ideologikoki behintzat.
Espainiako Gerra Zibila
Espainiako Altxamendu Nazionala hastean, Portugalek laguntza militarra eman zion. Ez handiegia, baina garrantzitsua politika diplomatiko aldetik. Salazar ez zen askotxo Francorengana gerturatu, alde batetik, haren ideologia inperialistagatik eta Portugal hartzen saiatzeko arriskuagatik. Nahiko urrun mantendu zen, eta 1939 an Adiskidetasun Hitzarmena sinatu zuten bi erregimenek.
Paraguai Garaiko departamendua
Paraguai Garaiko departamendua edo Paraguai Garaia (Departamento de Alto Paraguay) Paraguaiko Chaco eskualdearen iparraldean dagoen departamendua da. Mugakide ditu iparraldean Bolivia, ekialdean Brasil, hegoaldean Hayes presidentea eta Concepcióngo departamenduak eta mendebaldean Boqueróngo departamendua. Nahiz eta 82.349 km²ko azalerarekin herrialdeko bigarren departamendurik handiena izan, oso biztanle-kopuru urria du; 17.219 biztanle 2017ko estimazioaren arabera. Fuerte Olimpo du hiriburu, baina hiririk populatuena Puerto Casado da.
António de Oliveira Salazar
Gerraostea
Gerra bukatutakoan, Portugal egonkor zegoen: ekonomia ez zegoen batere gaizki, koloniek ekonomia metropolitarrarekin izandako integrazioari esker. Laburbilduz, Salazarren diktadura gerraren ondorioz sortutako aldaketetara egokitu behar izan zen; hala nola, Asiako deskolonizazioa, Europako demokrazia eta Estatu Batuak munduko potentzia handienetako bat bihurtu izanak Salazarren erregimenean eragina izan zuen. Gainera, Asiako lehen lurraldeen independentziak eta Txinako egoerak Portugalgo inperioari arazoak ekarri zizkion, bai Damaon, bai Diun eta bai Goan ere. Beraz, Portugalgo agintariek inperioa mantentzea ezinbestekoa ikusten zuten, horrek beraien lurraldearen independentzian laguntzen zuelako.
Bukatzeko, gerraostean superpotentziarekin izandako harremanak ez zuen arrakasta handirik izan, beraien ideologia antiliberalak eta antiprotestanteak asko laguntzen ez zuelako, halaber Salazarrek eta Francok ere superpotentzien harremanak begi onez ikusten ez zituztelako.
Paraguai Garaiko departamendua
Banaketa administratiboa
Paraguai Garaia lau barrutitan banatuta dago:
António de Oliveira Salazar
Obrak
Portugalen Antonio de Oliveira Salazarrek utzitako hainbat obra daude. Alde batetik, Salazar gobernuan zegoela, Salazarren zubia izeneko zubi bat egin zuten. Urteak pasa ahala, Caetanok demokrazia berrezartzean, Apirilak 25 zubia izena hartu zuen. Beste obra batzuk aipatze aldera, Cristo-Rei, Portugalko estadioa eta Lisboako aireportua ere Salazarren garaian eginak obrak dira.
Heriotza
1968 ko udan, Lisboako beroa saihestu nahian, diktadorea San Antonio de Estorilera ra joan zen oporretan. Bertako terraza batean zegoela, hondartzako aulki batean esertzera joan, bera eta aulki arteko distantzia gaizki kalkulatu, lurrera erori zen eta burua harri batekin kolpatu. Hasieran, istripuari garrantzirik eman ez zioten arren, denboraren poderioz, medikuak Salazarrek burmuineko odolbildu bat zuela konturatu ziren. Nahiz eta ebakuntza ongi joan, egun batzuk geroago koman sartu zen. Gainera, komatik atera eta berehala, gorputz erdia paralizatuta zegoela konturatu ziren. Une horretan, Gobernuko presidente Américo Tomásek Salazarren ordezkari bat bilatzeari ekin zion, eta azkenean, Marcelo Caetano hautatu zuen.
1970 ko uztailean hil zen. Gerra koloniala okerrera joan zen eta Marcel Caetano ez zen gai izan egoera aldatzeko. Gauzak horrela, diktadorea hil eta lau urtera, Indar Armatuak erregimenaren aurka altxatu ziren eta demokraziarako bidea gero eta gertuago zegoen. Beraz, momentu horretan Estado Novoren bukatu zen.
Phrynobatrachus gutturosus
Phrynobatrachus gutturosus Phrynobatrachus generoko animalia da. Anfibioen barruko Phrynobatrachidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
DeKalb konderria (Alabama)
DeKalb konderria (DeKalb County) Alabamako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Fort Payne da. 2010eko zentsuaren arabera 71,109 zituen, 2016,79 kilometro koadroko azaleran.
Geografia
DeKalb konderriak 2016,79 kilometro koadro ditu. Horietatik 4,12 ura dira. Beste 2012,66 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 35,26 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 71,109 pertsonetatik 65,908 txuriak edo hispanoak dira. 1,270 beltzak edo afroamerikarrak. 1,557 amerikar natiboak ziren eta 624 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 266 asiarrak ziren. bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,484 pertsonek kokatzen zuten.
Moyenneville (Somme)
Biztanleria
2007an Moyenneville udalerrian erroldatutako biztanleak 661 ziren. Familiak 248 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 80 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 112 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Dallas konderria (Alabama)
Dallas konderria (Dallas County) Alabamako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Selma da. 2010eko zentsuaren arabera 43,820 zituen, 2573,94 kilometro koadroko azaleran.
Moyenneville (Somme)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
1030 Vitja
1030 Vitja asteroide gerrikoan aurkitutako 1030. asteroidearen izena da. 1924ko maiatzak 25ean aurkitu zuen Vladimir Aleksandrovich Albitzkyk Simeizetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1924 RQ zen. Bere izena Bigarren Mundu Gerrako errusiar heroia izan zen Viktor Zaslavskygatik jasotzen du.
Moyenneville (Somme)
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 258 etxebizitza zeuden, 251 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 256etxeak ziren. 251 etxebizitza nagusietatik 210 bere jabearen bizilekua ziren, 32 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 7 etxek bi gela zituzten, 35 etxek hiru zituzten, 71 etxek lau zituzten eta 138 etxek bost zituzten. 170 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 97 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 133 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 450 ziren, horien artean 333 aktiboak ziren eta 117 inaktiboak ziren. 333 pertsona aktiboetatik 313 lanean zeuden (168 gizon eta 145 emakume) eta 20 langabezian zeuden (9 gizon eta 11 emakume). 117 pertsona inaktiboetatik 46 erretiraturik zeuden, 44 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Moyenneville udalerrian 247 unitate fiskal zeuden, 651,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.715 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia eta 1 zurgina.
2000. urtean Moyenneville udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.422 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dallas konderria (Alabama)
Geografia
Dallas konderriak 2573,94 kilometro koadro ditu. Horietatik 39,13 ura dira. Beste 2534,81 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 17,02 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 43,820 pertsonetatik 12,833 txuriak edo hispanoak dira. 30,465 beltzak edo afroamerikarrak. 86 amerikar natiboak ziren eta 11 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 152 asiarrak ziren. bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 273 pertsonek kokatzen zuten.
Estibaliz Urrutia
Estibaliz Urrutia González (Bilbo, 1970eko otsailaren 22a - ) euskal atleta ohia da, 5.000 metroko espezialitatean aditua.
Victorien Sardou
Victorien Sardou  (Paris, 1831ko irailaren 5a - ibidem, 1908ko azaroaren 8a) frantziar antzerkigilea izan zen.
Antzerkigile bezala hasiera zailak izan ondoren arrakasta lortu zuen Virginie Déjazet aktorearen babesarekin. Elkarrizketa maisuki erabili zuen bere komedietan eta satira soziala gehitu zien. Bere estiloa Eugène Scriberen estiloan inspiratu zen. Émile Augier eta Alexandre Dumasekin batera, bere garaiko antzerki eszenan nagusi izan zen. La Tosca bere antzezlanak inspiratu zuen Pucciniren opera.
1877an Frantziako Akademiako kide hautatu zuten.
Letteguives
Letteguives Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, Normandia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Letteguives udalerrian erroldatutako biztanleak 197 ziren. Familiak 64 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 74 etxebizitza zeuden, 69 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 74etxeak ziren. 69 etxebizitza nagusietatik 65 bere jabearen bizilekua ziren eta 4 alokairuan okupaturik zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 20 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 52 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 42 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 129 ziren, horien artean 91 aktiboak ziren eta 38 inaktiboak ziren. 91 pertsona aktiboetatik 85 lanean zeuden (43 gizon eta 42 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 38 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Letteguives udalerrian 70 unitate fiskal zeuden, 201 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.245 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra eraikuntza enpresa zen.
2000. urtean Letteguives udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 501 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Balfour gaztelua
Balfour gaztelua (Castle Balfour) Ipar Irlandako eremua eta gaztelu baten hondakinak dira, Fermanagh konderrian dagoena.
Sagastaren tiroen gaua
Sagastaren tiroen gaua (La noche de los tiros de Sagasta) Donostian (Gipuzkoa) 1893ko abuztuaren 27aren eta 28aren arteko gauean gertatutako istiluei emandako izena da: hor, Gernikako arbola abestia kantatzearen debekuak hiritar protesta foruzaleak piztu eta ondorengo errepresioak hiru hildako utzi zituen.
Beaulencourt
Beaulencourt Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Beaulencourt udalerrian erroldatutako biztanleak 203 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 86 etxebizitza zeuden, 80 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 6 hutsik zeuden. 81 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 80 etxebizitza nagusietatik 65 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 1ek bi zituen, 10 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 51 etxek bost zituzten. 76 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 37 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 36 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 141 ziren, horien artean 105 aktiboak ziren eta 36 inaktiboak ziren. 105 pertsona aktiboetatik 92 lanean zeuden (54 gizon eta 38 emakume) eta 13 langabezian zeuden (6 gizon eta 7 emakume). 36 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Beaulencourt udalerrian 85 unitate fiskal zeuden, 209,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.071 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Beaulencourt udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 300 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Antzinako Erromako artea
Antzinako Erromako artea edo erromatar artea Antzinako Erroman eta Erromatar Inperioaren lurraldeetan egindako arte bisualen adierazpen oro da. Erromatar artearen lehendabiziko adierazpenak etruriar artearen itzalpean agertu ziren, eta Antzinako Greziako artearen eragina izan zuten. Izan ere, erromatarrek greziar artea ezagutu zuten Italiako hegoaldean, zehazki Magna Graecia edo Grezia Handiko kolonietan, Erromatar Inperioak penintsularen lurraldea batzeko prozesuan kolonia horiek menderatu zituenean, K.a. IV. eta III. mendeetan. Greziarren eragin hori K.a. II. mendean areagotu zen, Erromatar Inperioak Mazedonia eta Grezia konkistatu zituenean.
Erroma zein Inperioko beste hirietan bizi zirenek estilo eta euskarri desberdinetako artelanak ikusten zituzten egunero. Arte publikoa edo ofiziala – eskultura, garaipen-zutabeak edo garaipen-arkuak bezalako monumentuak eta moneten ikonografia barne – askotan bere esanahi historikoagatik edo ideologia inperialaren adierazpen gisa aztertzen da. Bainu publiko inperialetan, baliabide apaleko pertsona batek horma-pinturak, mosaikoak, estatuak eta barne-dekorazioa ikus zitzakeen, askotan kalitate handikoak. Eremu pribatuan, erlijio-eskaintzetarako, hileta-ospakizunetarako, etxeko erabilerarako eta merkataritzarako egindako objektuek hainbat kalitate-maila estetiko eta trebetasun artistiko erakuts zitzaketen. Pertsona dirudun batek kulturarekiko estimua erakuts zezakeen bere etxeko pintura, eskultura eta dekorazio-arteen bidez, nahiz eta gaur egungo ikusle batentzat egiten zen esfortzua errepikakorra eta aspergarria iruditu ahal zaion. Greziar arteak eragin handia izan zuen erromatar tradizioan, eta greziar estatuen adibide ospetsuenetako batzuk erromatar bertsio inperialengatik eta greziar edo latindar literatur iturri baten deskribapen noizbehinkakoagatik bakarrik ezagutzen dira.
Artelanei ematen zitzaien balio handia gorabehera, artista ospetsuek ere estatus sozial baxua zuten greziarren eta erromatarren artean, artista zein artisauak eskulangiletzat hartzen baitzituzten. Aldi berean, kalitatezko lanak ekoizteko behar zen trebetasun maila aitortzen zen, eta jainkozko dohaintzat ere hartzen zen.
Erretratuak
Erretratua, nagusiki eskulturaren bidez adierazten zena, arte inperialaren formarik oparoena izan zen. Garai hartako erretratuek gazteen eta klasikoen proportzioak erabiltzen dituzte, eta geroago errealismo eta idealismo nahasketa baterantz eboluzionatzen dute. Erretratu errepublikarrek verismo nabarmena izan zuten ezaugarri, baina K.a. II. mendean heroi biluziaren konbentzio grekoa hartu zen jeneral konkistatzaileak erretratatzeko. Erretratu inperialen eskulturek buru heldu edo zahar bat egin zezaketen, gorputz biluzi edo erdi biluzi leun eta gazte baten gainean, muskulatura perfektuarekin; erretratu-buru bat beste helburu batekin sortutako gorputz bati ere gehi zekiokeen. Toga edo jantzi militarra jantzita, gorputzak jarduera-maila edo -eremua komunikatzen zuen, ez gizabanakoaren ezaugarriak.
Eskultura
Erromatar eskulturaren adibide ugari kontserbatzen dira, askotan hondatuta edo zatikatuta egon arren, marmolezko, brontzezko eta terrakotazko estatua eta estatuatxo independenteak barne, eta eraikin publikoen erliebeak, Ara Pacis, Trajanoren Zutabea eta Titoren Arkua bezalako tenplu eta monumentuak. Koliseoa bezalako anfiteatroen nitxoak, jatorriz, estatuez betetzen ziren, eta lorategi formalik ez zegoen estatuarik gabe.
Tenpluetan jainkoen kultu-irudiak zeuden, askotan eskultore ospetsuen lanak. Erromatarren erlijiotasunak aldare apainduen ekoizpena, santutegirako jainkoen irudikapen txikiak edo eskaintza botiboak, eta tenpluetan erabiltzeko beste pieza batzuk sustatu zituen.
Erromatar sarkofagoak antzinako Erromako hiletetan erabiltzen ziren eta, beraz, erromatarren hileten artelanetan. II. mendetik IV. mendera ohikoak ziren marmolezko eta kareharrrizko erliebean egindako sarkofagoak goi mailako ehorzketak egiteko. Gutxi gorabehera 10.000 erromatar sarkofago iraun dute gaurdaino eta zatiak kontuan izanik 20.000 inguru. Eszena mitologikoak oso erabiliak izan arren, sarkofagoen erliebea "erromatarren ikonografiaren iturri aberatsena»" izendatua izan da ; hildakoaren bizitza, eszena militarrak eta beste hainbat gai ere irudikatzen ziren.
Margolaritza
Erromatarrek margolaritza etruriarraren zati bat eta grekoaren beste zati bat xurgatu zituzten beren hasierako ereduak eta teknika piktorikoak lantzeko. Erromatar pinturaren adibideak aurki daitezke zenbait jauregitan (gehienak Erroman eta inguruetan), katakonba askotan eta zenbait hiribildutan, hala nola Livia villan.
Erromatar pinturari buruz ezagutzen denaren zati handi bat etxe partikularren barne-dekorazioan oinarritzen da, batez ere Ponpeian, Herculanon eta Estabian kontserbatutakoak, 79. urtean Vesuvio sumendiaren erupzioaren ondorioz. Dekorazio-ertzez eta irudi geometriko edo begetalak dituzten panelez gain, horma-pinturak mitologiako eta antzerkiko eszenak, paisaiak eta lorategiak, birsorkuntza eta ikuskizunak, lana eta eguneroko bizitza, eta arte erotikoa irudikatzen ditu.
Dura-Europos sinagoga, "Siriako basamortuko Ponpeia" ezizenez ezaguna, juduen pintura figuratiboaren iturri paregabea da Inperioaren pean.
Mosaikoak
Mosaikoak erromatar arte apaingarririk iraunkorrenetako bat dira, eta zoruen eta beste elementu arkitektoniko batzuen gainazalean daude, hala nola hormak, sabai gangatuak eta zutabeak. Forma ohikoena mosaiko teselatua da, harria eta beira bezalako materialen pieza uniformez (teselak) osatua. Mosaikoak in situ egiten ziren, baina batzuetan mihiztatu eta bidali egiten ziren, panel aurrefabrikatuak bailiran. Mosaikoen tailer bat maisuak (pictor) zuzentzen zuen, eta bi laguntzaile kategoriarekin lan egiten zuen.
Mosaiko figuratiboek gai asko partekatzen dituzte pinturarekin, eta, kasu batzuetan, ia konposizio berdinetan aurkezten dituzte gaiak. Motibo geometrikoak eta eszena mitologikoak Inperio osoan agertzen diren arren, eskualde-lehentasunak ere adierazten dira. Afrika iparraldean, mosaikoetan bereziki aberatsa zen iturrian, jabeek beren lursailetako bizitzaren, ehizaren, nekazaritzaren eta tokiko faunaren eszenak aukeratzen zituzten. Gaur egungo Turkiatik, Italiatik, Frantziako hegoaldetik, Espainiatik eta Portugaldik ere erromatar mosaikoen adibide ugari eta garrantzitsuak datoz. III. mendeko Antiokiako 300 mosaiko baino gehiago ezagutzen dira.
Opus sectilea antzeko teknika bat da, non harri laua, normalean marmol koloreduna, motibo geometriko edo figuratiboak eratzen dituzten formetan doitasunez mozten den. Teknika hau, zailagoa, oso estimatua zen eta bereziki ezaguna egin zen luxuzko azaleretarako IV. mendean, Junio Basoren basilikaren adibide nabarmenarekin.
Antzerkigintza
Erromatarren tradizioan, greziarrengandik hartua, antzerki literarioa pertsonai bat nola sentitzen zen "ikustea" ahalbidetzen zuten aurpegi-adierazpen oso markatuak zituzten maskarak erabiltzen zituzten gizonek bakarrik osatutako taldeek antzezten zuten. Batzuetan, maskara horiek paper jakin baterako ere espezifikoak ziren, eta, beraz, aktore batek hainbat paper antzeztu zitzakeen, maskara aldatuz. Emakumeen paperak gizon trabestituek antzezten zituzten. Erromatar antzerki literarioaren tradizioa Senekaren tragediek bereziki ongi irudikatzen dute latinezko literaturan. Hala ere, Senekaren tragediak antzezteko inguruabarrak ez daude argi; aditu batzuek uste dute gutxitan irakurtzen zirela audientziaren aurrean, eta beste batzuek uste dute produkzio osoak egiten zirela.
Antzerki literarioa baino ezagunagoa zen mimus antzerkia, generoak desafiatzen zituena eta inprobisazio askez, hizkuntzaz eta tonuz igotako txistez, sexu eszenez, akzio sekuentziaz eta satira politikoz gidatutako agertokiak aurkezten zituena, dantza, malabare, akrobazia, funanbulismo, striptease eta hartz dantzariekin batera. Antzerki literarioan ez bezala, mimusa maskararik gabe antzezten zen eta interpretazioan errealismo estilistikoa sustatzen zuen. Emakumeen paperak emakumeek antzezten zituzten, ez gizonek. Latin Literature: A History. Johns Hopkins University Press. p. 128.. Mimusa pantomimus izeneko generoarekin lotuta zegoen, ahozko elkarrizketarik gabeko ipuin-balletaren forma primitiboa. Pantomimusak dantza adierazkorra, musika instrumentala eta libreto kantatu bat konbinatzen zituen, askotan mitologikoa, tragikoa edo komikoa izan zitekeena.
Musika eta dantza
Batzuetan erromatar kulturan elementu arroztzat hartzen diren arren, musika eta dantza antzinatik existitzen ziren Erroman. Musika ohikoa zen hiletetan, eta tibia edo aulos-a, haizezko instrumentua, sakrifizioetan jotzen zen espiritu txarrak uxatzeko. Abestia (carmen) gizarteko ia abagune guztien parte zen. Horazioren Carmen saeculare, Augustok enkargatua, K.a. 17. urtean interpretatu zuen jendaurrean haurren koru misto batek. Musikak kosmosaren ordena islatzen zuela uste zen, eta bereziki matematikarekin eta ezagutzarekin lotzen zen.
Haize, metal, hari, zitara eta perkusio instrumentuak jotzen ziren. Kornua, musikariaren gorputzaren inguruan kurbatzen zen metalezko haize tubularreko instrumentu luzea, seinale militarretarako eta desfileetarako erabiltzen zen. Instrumentu hauek Inperio osoan zehar aurkitu dira, baita jatorrizkoak ez ziren lekuetan ere. Musika probintzietan zehar zabaldu zen erromatar kulturaren alderdietako bat zela adierazten dute. Instrumentu ugari agertzen dira arte grafikoetako irudietan.
Organo hidraulikoa (hydraulis) "Antzinaroko lorpen tekniko eta musikal garrantzitsuenetako bat" izan zen, eta gladiadore-jokoak eta anfiteatroko ekitaldiak eta antzezpen eszenikoak laguntzen zituen. Neron enperadoreak jo zuen tresnetako bat izan zen.