cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pommier
Etxebizitza
2007an 88 etxebizitza zeuden, 82 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 88etxeak ziren. 82 etxebizitza nagusietatik 77 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 14 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 58 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 39 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 38 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 138 ziren, horien artean 96 aktiboak ziren eta 42 inaktiboak ziren. 96 pertsona aktiboetatik 91 lanean zeuden (52 gizon eta 39 emakume) eta 5 langabezian zeuden (3 gizon eta 2 emakume). 42 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pommier udalerrian 81 unitate fiskal zeuden, 232,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.995 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 apaindegia.
2000. urtean Pommier udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 651 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Garvetagh
Garvetagh Ipar Irlandako udalerri txiki bat da, Tyrone konderrian dagoena. 2001eko erroldaren arabera 66 biztanle zituen. Castlederg udalerritik hurbil dago.
Basilosaurus
Basilosaurus Zetazeo arkeozetoen genero bat izan zen, Eozeno amaieran agertu zen eta duela 37,2 eta 33,9 milioi urte artean bizi izan zen. Tetis ozeanoko animalia handiena izan zen bizi zen garaian, harrapari gorena, eta zabalkunde handia izan zuen, haren fosilak Estatu Batuetan, Egipton eta Pakistanen aurkitu baitira.
Izenak "narrastien erregea" esan nahi du grekeraz, izan ere atzeko gorputz adarrak hanka bestigialak baitira dinosauro urtarretan gertatzen den antzera, eta horregatik narrastia zela pentsatu zen. Aspalditik ugaztuna kontsideratzen den arren aurreneko izenarekin jarraitzen du.
Basilosaurus cetoides
Aurreneko alea Estatu Batuetan aurkitu zen, aurrehistoriako balea baten aurreneko fosila zen eta 1834an Basilosaurus cetoides izenarekin identifikatu eta deskribatu zen. Euri gogorrek lurjausi bat eragin zuten Ouachita Parishen (Louisiana) eta hainbat oskolekin batera hezurrak ere atera ziren. Hezur horietako batzuk suburdin gisa erabili izan ziren eta beraz suntsitu egin ziren, baina Henry Bry epaileak ahal zituen guztiak berreskuratu eta Richard Harlan anatomistak deskribatu zuen fosila. Honek plesiosaurusaren ornoen antzekoak zirela ikusi zuen eta garezurra mosasaurusaren antzekoa zela, proportzioak oso desberdinak baziren ere, askoz handiagoak. 24-30 metro hartuko zituela pentsatu zuen eta Basilosaurus izena eman zion, "narrastien erregea" hain zuzen ere.
Harlanek hainbat hezur (baraila zatiak, hortak, humeroa eta sahiets zatiak) Erresuma Batura bidali zituen eta 1839an Richard Owen paleontologoak argi ikusi zuen zetazeoen hezur eta hortzekin zuten antza. Belarjalea izango zela esan zuen eta Zeuglodon cetoides izena proposatu eta Harlanek ere onartu bazuen ere, hasierako izena nagusitu zen zientzia literaturan. Generoaren espezie tipoa B. cetoides da.
Basilosaurus isis
1904an bigarren espezie bat deskribatu zen, Basilosaurus isis, Egipton aurkitu zena, eta ondoren Mendebaldeko Saharan, Marokon, Tunisian, Jordanian eta Pakistanen ere jaso zen. Wadi Al-Hitan Egiptoko hareharrizko harrobi garrantzitsua da, antzinako baleen hezurdura fosil ugari aurkitu direna. Georg August Schweinfurth botanikari alemaniarrak aurreneko arkeozetoa deskubritu zuen 1879an eta Zeuglodon osiris izena eman zion. Hugh Beadnellek 1896-1906ko Egiptorako espedizioaren burua zen paleontologoak baraila bat eta hainbat orno aurkitu zituen eta Zeuglodon isis izena ezarri zion.
1980. hamarkadan Elwyn L. Simons eta Philip D. Gingerich Qasr el-Sagha eta Wadi Al-Hitan harrobietan indusketak egiten hasi ziren eta 500 arkeozeto aletik gora aurkitu zituzten, B. isis eta Dorudon atrox espezieenak gehienak.
2016an Basilosaurus baten aurreneko eskeleto osoa aurkitu zen Wadi Al-Hitan harrobian.
Deskribapena
Basilosaurusa ez da trantsiziozko espezie bat baina baditu arbaso lurtarren ezaugarriak eta gaur egungo balea modernoenak ere.
Tamaina
Arrak 20 metroko luzera har zezakeen eta emeak 15 metro, batazbeste. B. cetoides zertxobait handiagoa zen B. isis baino. Ale handienek 24 metro ere hartuko zuten. Pisua ere handia zuten, 60-80 tona artean.
Burua
Baraila ondo garatua zuen eta bertan 44 hortz. Aurrekoek kono itxura zuten, harrapakinak harrapatu eta eusteko, eta atzekoek triangelu itxura zuten haragia zatitzeko eta agian mastekatzeko ere bai, gaur egungo zetazeoek ez bezala. Mesonikio ugaztun fosilen antzekoa zen hortzeria eta haiek Basilosauroaren arbaso kontsideratu izan ziren urte luzez.
Buruan ez zuten lekurik meloi (balea hortzdunen zentzumen organoa) bat sartzeko eta burmuina ere txikia zen. Ez zuen beraz gaur egungo zetazeoek duten taldekoi izaerarik izango.
Gorputza
Gorputza oso luzea zen ornoak baitziren bereziki luzeak. Badirudi orno horiek fluidoren bat bazutela barnean. Bizkarrezurretik gorputz adarrak ateratzen zitzaizkion. Hankek hezur sendoak zituzten eta horrek iradokitzen du denbora luzez igeri egiteko gaitasunik ez zukeela izango.
Era berean lur lehorrean ibiltzeko gai ere ez zen. Izan ere B. isis ale baten atzeko hankek 35 cm inguruko luzera zuten eta animaliak 16 metro neurtzen baitzuen. Hiru hatz zituzten eta bi posizio baino ezin zuten hartu. Boa sugeek kopulatzeko erabiltzen dituzten luzakinen antzekoak direnez funtzio bera izango zutela uste da. Aurreko hankek ordea hegats itxura hartua zuten dagoeneko, ukondoan artikulazio malgua zuten, gaur egungo foken antzekoa.
Paleobiologia
Hortzak aztertuta ikusi da Basilosaurusak haragia lehenengo mastekatu eta ondoren irentsi egiten zuela. 25 MPa-tako horzkada indarra kalkulatu izan zaio. B. cetoides baten urdailean zegoena ere aztertu zuten eta arrainak eta marrazo handiak soilik aurkitu zituzten. Wadi Al-Hitan harrobian Dorudon antzinako balea gazte baten garezurrean B. isis-en horzkada markak ere aurkitu dira. Dorudon hau izurdearen itxurakoa zen. Halako tamaina handia zuenez denbora gehiena ehizan pasa beharra zeukan, sarritan segadak eginez. Horrela beraz Basilosaurusa harrapari aktiboa zen eta ez sarraskijalea.
Espezie bakartia zela dirudi eta ugaltzeko baino ez zituen bikoteak eratzen. Bestalde amak kumea zaintzen zuen hasierako urteetan. Ugaztuna izanik airea arnast beharra zeukan. Ez zuen gaur egungo zetazeoek zuten espirakulorik eta ur azalera igo eta sudurretik sartzen zuen arnasa sakon, birikak airez guztiz bete arte.
Paleoekologia
Basilosaurusa Eozeno garaiko Tetis ozeanoko itsaso epeletan bizi zen sakonera gutxiko eremuetan. Itsasoko belar ugari zegoen tokietan harrapari nagusia zen. Itsas belar horiek Thalassodendron, Thalassia (dortoka belar izenaz ezagutzen dena) and Halodule ziren. Mangladi ugari ere bazeuden eta horrek itsasotako faunaren bioaniztasun handia ahalbidetzen zuen. Beste zetazeo batzuk ere bizi ziren inguruan, aurrez aipaturiko Dorudon, Cynthiacetus eta Basiloterus eta beste ugaztun batzuk Protosiren sirenidoa eta Moeritherum elefantea ziren.
Itsasoko beste biztanle batzuk Puppigerus dortoka eta hainbat marrazo ziren; Galeocerdo alabamensis, Physogaleus, Otodus, Squatina prima, Striatolamia, Carcharocles sokolovi eta Isurus praecursor.
Iraungipena
Basilorausuraren erregistro fosilaren amaierak Eozeno-Oligozeno iraungipen masiboarekin bat egiten du, duela 33.9 milioi urte gertatu zena. Garai hortan desagertu ziren gainerako arkeozeto ia guztiak ere.
Badirudi sumendien jarduera izugarria gertatu zela eta meteoritoen inaktuak asko ugaritu zirela. Horrek guztiak klima aldaketa eragin zuen eta ozeanoen zirkulazio korronteak eta aldaketa handiak izan zituen.
Basilosaurusak ez zuen ondorengorik utzi baina desagertu ez ziren arkeozeto bakanetatik espezie dibertsifikazio handia sortu zen eta gaur egungo zetazeoak agertu ziren.
Kriptozoologia
Hala ere aipatu izan da Ness aintzirako munstroa Basilosaurusa dela eta ez aipatu izan zen Plesiosaurusa. Narrasti batek ezingo bailuke iparraldeko ur hotzetan biziraun, ugaztun endotermiko batek bai ordea.
Dokumentaletan
BBC katearen Walking with Beasts paleontologia telesaileko atal batean basilosaurio eme bat agertzen da. Haurdun gelditzen denetik kumea jaiotzen den arteko zikloa kontatzen da atal horretan. Kate beraren Sea Monsters telesail dokumentalean ere agertzen da eta garai guztietako laugarren itsas animalia arriskutsuena zela esaten da.
Mikel Murgoitio
Mikel Murgoitio Lejarreta (Igorre, 1996ko abuztuaren 7a) Euskal Herriko futbolaria da. Eskuin atzelari lanetan aritzen da normalean.
Ibilbidea
''2022ko ekainaren 29an eguneratua. Datu ofizialak.''
Telophorus cruentus
Telophorus cruentus Telophorus generoko animalia da. Hegaztien barruko Malaconotidae familian sailkatua dago.
Danio meghalayensis
Danio meghalayensis Danio generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Ahanztura
Ahazte edo ahanztura oroimenean gordetako informazioa galdu edo berreskuratu ezin izatea da. Ahaztearen kausa oroimen-prozesua osatzen duten kodeketa, gordetze eta berreskuratze aldietan izandako huts egite baten ondorioa dela irizten da. Ahaztea betirakoa edo behin behinekoa izan daiteke, pertsonak berriz ere gogora ekar dezake une batean galdutzat jotzen zuen informazioa.
Université Paris Cité
Université Paris Cité — Unibertsitate publikoa Parisen, Frantzian. 2019an sortu zen Université Paris Descartes eta Université Paris-Diderot-en bat-egitearen ondorioz.
Gillygooly
Gillygooly (Coill na Gualann) Ipar Irlandako udalerri bat da, Tyrone konderrian dagoena. 2001eko erroldaren arabera 72 biztanle zituen.
Isaac Herzog
Bizitza
Chaim Herzog presidente ohiaren semea eta Abba Eban Atzerri ministro ohiaren iloba da, eta hainbat kargu politiko izan zituen. 2005etik 2011ra bitartean, hainbat ministerio gidatu zituen, Ariel Sharon, Ehud Olmert eta Benjamin Netanyahu lehen ministroen agintaldietan. Netanyahuk laboristak gobernutik kanpo uztearekin, oposizioko buru bilakatu zen, 2018ra arte. Parlamentua utzita, Israelerako Juduen Agentziako presidente izan zen ondoren. Erakunde publiko hori Israelerako bidea hartzen duten migratzaile juduen iritsieraz arduratzen da.
Alderdi Laboristaren hautagaia izan zen 2021eko presidentetzarako hauteskundeetan. Ekainaren 2an, Parlamentuak egindako bozketa irabazi zuen, Miriam Peretzek baino 61 boto gehiago lortuta. Horiek horrela, uztailaren 7an Israelgo presidente kargua hartu zuen.
Bocagia minuta
Bocagia minuta Bocagia generoko animalia da. Hegaztien barruko Malaconotidae familian sailkatua dago.
Rösti
Rösti edo rööschti, Suitzako patata osagai nagusia duen plater herrikoi bat da. Bernako kantonamenduan nekazarien usadiozko gosaritzat jotzen da, nahiz eta jatorria Züricheko kantonamenduan legokeen, gaur egun Suitza osoan zerbitzatzen da. Horregatik, suitzar askok plater nazionaltzat dute.
Jatorriz txerri-gantzetan frijitzen zen, baina gerora oliba olioa erabiltzen hasi da. Gaur egun gosari bezala zerbitzatu beharrean haragi eta barazki platerren lagungarri bezala ere zerbitzatzen da.
Hypsolebias macaubensis
Hypsolebias macaubensis Hypsolebias generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Miren Aranoa
Miren Aranoa Astigarraga (Buenos Aires, Argentina, 1958ko uztailaren 28a) politikari nafarra da.
Ibilbidea
Lehen Hezkuntzako irakaslea da lanbidez.
Eusko Alkartasunako kidea da, eta 2013an Eusko Alkartasuneko Nafarroako lehendakari izendatu zuten. 2003tik 2013ra bitartean Eguesibarko udaleko zinegotzia izan zen.
2011tik 2020ra bitartean EH Bildu alderdiko parlamentaria izan zen Nafarroako Legebiltzarrean.
Kojiro Kokuba
Kojiro Kokuba (國場 虎次朗) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Ryukyu.
Lambeth jauregia
Lambeth jauregia (Lambeth Palace) Canterburyko artzapezpikuaren Londresko egoitza izan zen zortzi mendetan zehar. Gaur agun San Anselmo komunitate anglikanoak kudeatzen du. Tamesis ibaiaren hegoaldeko ertzean dago eta Lambeth udalerriari izena ematen dio.
Historia
1200 urtearen inguruan hartu zuen Canterburyko artzapezpikuak baina gelditzen diren zati zaharrenak XV mendekoak dira. XVII mendeko Ingalaterrako Iraultzan harpilatua izan zen eta honen ondorioz 1663an William Juxon artzapezpikuak erabat berreraiki zuen jauregia.
Liburutegia
Canterburyko artzapezpikuaren liburutegi ofiziala da. 120.000 liburutik gora ditu, eskuizkribu zaharrenak IX mendekoak dira. Ale garrantzitsuenak honako hauek dira:
St Mary-at-Lambeth
St Mary-at-Lambeth eliza dago jauregiaren ondoan. 1377ko dorrea dauka baina gainerakoa XIX mendekoa da. Hainbat artzapezpikuren hilobiak ditu eta bere lorategiak museo bihurtu dira Garden Museum izenarekin.
Kimikaren historia
Kimikaren historiak denbora tarte luze bat hartzen du historiaurretik gaur egungo garai arte, eta giza kulturaren garapenarekin eta naturari buruzko giza ezagutzarekin du lotura. Antzinako gizarteek erabilitako teknologiek erakusten dutenez, ordurako bazuten materiaren eraldaketen inguruko ezagutza, eta horietako batzuk oinarri gisa erabili ziren kimikako lehenengo ikerketetan. Hor kokatzen ziren metalen erauzketa, brontzea bezalako aleazioen elaborazioa, zeramikaren, esmalteen eta beiraren fabrikazioa, garagardoaren eta ardoaren hartzidura, sendagarri edo lurrin gisa erabiltzeko landareen substantzien erauzketa eta koipeak xaboi bilakatzeko eraldaketa.
Ez filosofia ezta alkimia ere, kimikaren aurrekari izan zirenak, ez ziren gai izan era egiati batean materiaren jatorria eta haren eraldaketak azaltzeko. Dena dela, esperimentuak egitearen eta horien emaitzak erregistratzearen bitartez, alkimistek zientzia modernoaren zutabeak ezarri zituzten. Kimika modernoarekiko inflexio puntua 1661. urtean eman zen Robert Boyleren The Sceptical Chymist: or Chymico-Physical Doubts & Paradoxes (Kimikari eszeptikoa: edo duda eta paradoxa kimiko-fisikoak) obrarekin, non argi eta garbi kimika alkimiatik bereizten den esperimentu kimikoetan erabilitako metodo zientifikorako sarreraren ondorioz.
Kimika Antoine Lavoisierren materiaren kontserbazioaren legeari eta kimikaren zutabeak ezartzen lagundu zuten beste aurkikuntza batzuei esker bilakatu zen zientzia. XVIII. mendetik aurrera hartu zituen, azkenik, zientzia esperimental modernoaren ezaugarriak. Neurketa metodo zehatzagoen garapenak eman zuen fenomenoen ezagutza hobea izateko modua eta, halaber, oinarri finkorik gabeko usteak bertan behera laga ahal ziren era horretan. Kimikaren historia fisikaren historiarekin nahasten da zenbaitetan. Horren adibide bat teoria atomikoa da, zehatzago, termodinamika. Hasiera batean Lavoisierren eskutik, eta batez ere Willard Gibbsen obraren eskutik.
Aurrekariak
Gizakiak menderatzea lortu zuen lehenengo erreakzio kimiko garrantzitsua sua izan zen. Badira duela 500.000 urte suaren menderatze hau eman zela erakusten duten aztarnak, behintzat bai Homo erectusaren garaikoak. Lorpen hau historiako teknologia garrantzitsuenetariko bat bezala kontsideratzen da. Ez da bero eta argi iturri bat soilik, baita animalia basatietatik babesteko eta ehizarako eta lanerako tresna bat ere bada. Gainera, beste erreakzio kimiko batzuen oinarria ere izan zen jatekoaren egosketatik abiatuz, eta beranduago konplexutasun maila altuagoko teknologiena. Horien artean zeramika, adreiluen eraketa, metalurgia, beira edo perfumeen, medikamentuen eta landareetan dauden beste substantzia batzuen destilazioa egongo lirateke. Sua era kontrolatu batean erabili zen lehenengo erreakzio kimikoa izan bazen ere, antzinako kulturek ez zuten haren etiologia ezagutzen. Milaka urtetan zehar substantziak eraldatzeko gai zen eta argia eta berotasuna ematen zituen indar misteriotsu eta mistiko bat bezala izan zen kontsideratua. Teknikak menderatzen ziren, baina kausak ezagutu gabe. Metalurgia zen teknika hauetako bat.
Metalurgia
Gizakiak erabili zuen lehenengo metala urrea izan zen, ez duelako inolako eraldaketarik behar bere erabilerarako. Goi paleolitoan erabilitako urre kantitate txikiak aurkitu dira Espainiako zenbait kobazulotan, duela 40.000 urtekoak gutxi gorabehera. Zilarrak eta kobreak ere ez dute eraldaketarik behar (eztainuak eta burdin meteorikoak ere ez, baina hauek aurkitzea zailagoa da), eta honek ahalbidetu zuen beraien metalaren erabilera mugatua antzinako kulturetan. Hasierako metalurgia honen egitekoa metalak moldatzea zen suaren laguntzaz, eta ondoren urtutako metalari forma ematea apaingarriak edo tresnak lortzeko moldeen edo zintzelaren laguntzaz. Kontua da eraldaketa kimikorik behar ez duten metalen kopurua txikia dela, eta metalak mineraletatik banatzen ikasi zen arte ezin izan zen objektu metalikoen erabilera zabaldu. Hori ikasteak erreakzio kimikoak menperatzea ekarri zuen.
Brontzearen metalurgia
Badira zenbait metal beraien meetatik eskuratu daitezkeenak mineralak berotuz. Eztainuarekin eta berunarekin gertatzen da hau, baita kobrearekin ere (hori bai, azken hori tenperatura altuagoko labeetan). Berunaren erredukzio prozesuari galdaketa deitzen zaio. Erauzketa metalurgikoaren lehenengo probak K. a. 6400. urtekoak dira, eta Turkia Çatal Höyüken aurkitu dira, bai eta Serbiako Majdanpekeko, Yarmovaceko eta Plocnikeko arkeologi aztarnategietan ere (K. a. V. eta VI. milurtekoetan). Kontuan hartu beharrekoak dira baita Belovodeko aztarnategietan aurkituriko kobrezko galdaketak (esate baterako, Vincar kulturaren aizkora bat, K. a. 5500. urtekoa dena ). Pamela-n (Portugalen), Los Millaresen (Espainian) eta Stonehengen (Erresuma Batuan) ere aurkitu dira metalen erabileraren aztarnak, K. a. III. milurtekoak direnak.
Hasiera batean metalak banaka zein nahasturik erabiltzen ziren. Kobrea nahita eztainuarekin edo artsenikoarekin nahastean kualitate hobedun metalak eskuratzen dira. Horiek brontze deituriko aleazioak dira. Aurrerapen teknologiko honekin batera Brontzearen Aroa etorri zen. Brontzearekin erlazionaturiko teknologia Ekialde Hurbilean garatu zen K. a. IV. milurtekoaren amaiera aldean, eta Asia Txikian K. a. 3000. urtean. Antzinako Grezian K. a. III. milurtekoaren erdialdean hasi zen erabiltzen, eta Erdialdeko Asian (Afganistanen, Turkmenistanen eta Iranen) brontzea K. a. 2000. urte inguruan ezagutzen zen. Ondoren Txinara iritsi eta Shang dinastiaren garaian garatu zen. Brontzearen Garaia metalurgiaren garapen nagusiena eman zen garaia izateaz gain, objektu metalikoen erabilera eremuen zabalpenaren garaia ere izan zen. Tresna eta arma gogorrago eta iraunkorragoen erabilgarritasunak nekazaritzaren eta armada handien agerpena ahalbidetu zuen, eta komertzioa bultzatu zen mineral urrien zein amaituriko produktuen trukerako. Brontzearen Garaitik aurrera, aleaziozko eta metal gogorragoz eginiko armak eskuratu zituzten herriak izan ziren gainontzekoei gain hartu zietenak.
Burdinaren metalurgia
Burdina eskuratzearen prozesua kobrea eta eztainua eskuratzearena baino are zailagoa da ikatza behar duen urtze prozesu konplexuago bat eskatzen duelako, baina eskuratzen den metala brontzea baino gogorragoa eta sendoagoa da, baita ugariagoa ere. Brontzearen produkzioarekin gertatu ez zen bezala, burdinaren urtze teknikak munduko leku desberdinetan garatu ahal izan ziren. Badira nikelik gabeko burdinazko tresnen arrasto arkeologikoak (jatorri meteorikokoak ez diren seinale) Anatolian, K. a. 1800. urte inguruan eginak, baina baita K.a. 1800. urtearen eta K.a. 1200. urtearen bitartean kokaturiko tresnak ere Ganges bailaran, India, eta K. a. 1200. urte ingurukoak Afrikan. Teknologia siderurgikoak Mediterraneotik iparraldera garatzen joan ziren K. a. 1200. urtetik aurrera, eta Europa iparraldera K.a. 600. urte inguruan iritsi ziren, gutxi gorabehera Txinara iritsi ziren data berdinean.
Antzinaroan metalekin erabilitako erauzketa eta purifikazio prozesu gehienak Plinio Zaharraren, Naturalis Historia obran deskribatzen dira. Teknikak deskribatzeaz gain, metodoak azaltzen saiatzen da, eta mineral askori buruzko behaketa oso zehatzak adierazten ditu.
Zeramika eta beira
Metalurgiaz gain, suaren erabilerak transformazio fisiko-kimikoetatik ondorioztatutako beste bi teknologia garrantzitsu eman zizkien gizakiei: zeramika eta beira. Horien garapena historiaurretik hasi eta laborategi modernoetarainokoa da. Zeramikak Neolitoan du jatorria. Orduan izan zen ohartu zirenean buztinaren ezaugarriak eta bere erresistentzia aldatu egiten zirela sutan berotzean. Prozesua hobeto kontrolatzeko helburuarekin labe desberdinak garatu zituzten, eta kultura bakoitzak bere teknikak eta formak garatu zituen.
Egipton ohartu ziren kanpoko aldea mineral zehatz batzuekin babestuz gero (batez ere feldespatoan eta galenan oinarrituriko nahasteekin) zeramika geruza oso gogor batez estalirik geratzen zela. Gainera, poro gutxiago zituen emaitza bat lortzen zen, distiratsuago, eta koloreduna (kolorea mineral desberdinen konbinaketaren edo labeko airearen kondizioen araberakoa izan zitekeen). Teknologia hauek segituan zabaldu ziren. Txinan garapen oso handia izan zuen zeramikak, eta VII. mendean portzelana lortu zuten. Europan ez zen jakin portzelana egiten XVIII. mendera arte. Johann Friedrich Böttger izan zen hau ahalbidetu zuena.
Zeramikaren garapenarekin loturik agertu zen beiraren garapena. Kuartzotik eta sodio karbonatotik eskuratu zen. Beirak ere garapena Antzinako Egipton izan zuen, eta erromatarrek hobetu zuten. XVII. mende amaieran sodio karbonatoaren produkzioa izugarria zen, eta ordura arte sodio karbonatoa eskuratzeko erabiltzen zen modua ez zenez nahikoa, frantziar gobernuak txapelketa bat antolatu zuen hori eskuratzeko beste bide bat aurkitzeko. Nicolas Leblanc izan zen irabazlea, baina bere metodoa erabiltzeari laga zitzaion mende erdi beranduago Solvayren prozesua·ren alde. Prozesu horrek izugarri bultzatu zuen industria kimikoa.
La Monte (Missouri)
La Monte Missourieko hiri bat da. Pettis konderrian kokatua dago. 2010ean 1,140 biztanle zituen, 2.93 kilometro koadrotan banatuta.
Kimikaren historia
Antzinaroko eraldaketa organikoak
Antzinako gizarteek ardoaren, garagardoaren eta esnearen hartzidura bezalako eraldaketa kimiko gutxi batzuk erabiltzen zituzten. Alkohola ozpin bilakatzeko eraldaketa nola egin ere bazekiten, eta bigarren hori kontserbagarri eta ongailu gisa erabiltzen zuten. Ilajeak gogortu eta zuritu egiten ziren gernu zaharrarekin (gernuaren urea amoniako bilakatzen delako denbora luzez gordetzen denean) edo usoen gorotzarekin (uso gorotzak azido urikoa du). Usoen gorotza orban zailak garbitzeko ere erabiltzen zen duen zuritzeko gaitasuna dela eta. Saponifikazio prozesuen berri ere bazuten. Xaboien fabrikazioaren inguruko lehenengo erregistroak K. a. 2800 urte ingurukoak dira, Babiloniakoak.
Gomaringen
Gomaringen Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Kimikaren historia
Antzinaro Klasikoko teoria filosofikoak
Filosofoak substantzia desberdinen propietate desberdinen zergatiari buruz arrazoitzen saiatu ziren (kolorea, gogortasuna, usaina...), baita horien egoera desberdinari (likidoak edo solidoak), eta testuinguruaren arabera erreakzionatzeko zuten gaitasunari buruz ere. Pentsamendu hauek bultzatu zituzten filosofoak kimikari eta materiaren naturari buruzko lehenengo teoriak proposatzera. Kimikari loturiko teoria filosofiko hauek kultura guztietan aurkitu daitezke. Guztiek komun zuten oinarrizko elementu batzuen bilaketa saiakera zen. Elementu hauek elkarren artean konbinatuko lirateke naturako gainontzeko substantzia guztiak eratzeko. Oinarrizko elementu hauek ezagutzen zituzten substantziak izan ohi ziren (ura, lurra, egurra edo airea/haizea), baina baita sua edo argia bezalako energia formak ere. Gainera, zenbaitetan kontzeptu abstraktuak ere erabiltzen zituzten beraien azalpenetan (eterra edo zerua). Zibilizazio desberdinek bat egin zuten kontzeptu askotan, baita elkarrekin harremanik izan ez zuten zibilizazioek ere. Esate baterako, greziarrek, indiarrek, txinatarrek eta mayek uste zuten ura, lurra eta sua zirela oinarrizko elementuak bakoitzak bere zerrendan beste elementu batzuk ere kontsideratzen bazituzten ere.
Lehenengo atomistak
Atomismoari buruzko lehenengo teoriak Antzinako Greziakoak eta Antzinako Indiakoak dira. Greziar atomismoari Leuzipo Miletokoak eta Demokritok eman zioten hasiera K.a. 380. urte inguruan. Beraiek izan ziren materia zatiezinak eta suntsiezinak diren partikulez osaturik dagoela esan zutenak, eta atomo deitu zieten partikula horiei (grezierazko ἄτομος hitzetik datorrena, “zatirik gabea”, “zatitu ezin dena”). Kanada filosofo indiarrak ere antzerako baieztapenak egin zituen Vaisesika eskolako testu batzuetan garai berdintsuan. Jainistek ere sinesmen atomistak zituzten.
K. a. 300. urte inguruan Epikurok atomo suntsiezinez osaturiko unibertso baten geundela proposatu zuen. Bertan gizakiak oreka bilatu behar zuen. Lukrezio filosofoa Epikuroren filosofia erromatarrei azaltzen saiatu zen bere K. a. 50. urteko De rerum natura lanean. Bertan atomismoaren printzipioak, gogoaren eta arimaren naturari buruzko teoriak, eta zentzumenei eta pentsamenduari buruzko azalpenak eskaini zituen, baita munduaren eta gertakari naturalen garapenari buruzko azalpenak ere.
Ez atomista greziarrek, ez erromatarrek ezta indiarrek ere ez zuten datu enpirikorik beraien teoriak frogatzeko. Frogarik egon ezean, erraza zen beraien aurkarientzat atomisten teoriak ukatzea. Mendebaldean ez zuen lortu gehiengoaren onarpena atomismoak. Aristotelesek ere ukatu egin zuen atomo horien existentzia K. a. 330. urte inguruan, eta bere iritziak garrantzi handia zuenez, atomismoa bazterturik geratu zen Aro Modernora arte.
XVII. eta XVIII. mendeak: kimikaren hastapenak
Meen fintzea hobetzeko saiakera praktikoak eta horien bitartez metalak lortzea izan zen XVI. mendeko kimikarientzako informazio iturri garrantzitsu bat. Beraien artean azpimarratu beharrekoa da Georgius Agricola (1494–1555), De re metallica (1556) obraren egilea izan zena. Bertan garaiko meatzaritza, metalen erauzketa eta metalurgia prozesu konplexu eta garatuak deskribatzen dira. Esate baterako, bertan mea mineralen urtzerako erabiltzen ziren labe garai mota desberdinak ageri dira. Mistizismoa bertan behera lagatzen du beste batzuek hori erabiliz oinarri praktiko bat eratu ahal izateko, eta mineralei eta horien eraketari buruzko interesa piztu zuen. Ezta kasualitatea behin baino gehiagotan antzinaroko Plinio Zaharra eta bere Naturalis Historia obra erabiltzea erreferentzia gisa. Agricola metalurgiaren guraso kontsideratzen da.
1605. urtean ondoren metodo zientifiko izena hartu zuen praktika esperimentalaren nolakotasunari buruzko deskribapen bat argitaratu zuen Francis Baconek The Proficience and Advancement of Learning liburuan. 1605. urtean Michal Sedziwój ek Novum Lumen Chymicum (Kimikaren argi berria) tratatu alkimikoa argitaratu zuen, eta ondoren oxigeno deitu zitzaion “bizitzarako alimentua” deitu zion eta airean zegoen zerbaiten lehenengo proposamena egin zuen bertan. 1615ean Jean Beguin ek Tyrocinium Chymicum (Kimikaren praktika) argitaratu zuen, lehenengo ekuazio kimikoa jasotzen zuen eta lehenengo testu liburu kimikoa izan zena. 1637an René Descartesek Discours de la méthode (Metodoaren diskurtsoa) argitaratu zuen, ikerketa zientifikoa kalkulo matematikoetan eta frogatu gabeko gertakariekiko deskonfiantzan oinarritzen duen saiakera.
Jan Baptist van Helmot kimikari herbeheretarrak idatziriko Ortus medicinae (Medikuntzaren jatorria) lana, 1648. urtean argitaratu zena bere heriotzaren ondoren, alkimiaren eta kimikaren arteko trantsizio obra kontsideratzen da, eta eragin handia izan zuen Robert Boylerengan. Liburu horretan hainbat esperimenturen emaitzak ageri dira, baita masaren kontserbazioaren legearen hasierako bertsio bat. Baptist van Helmotek, Parazeltso ren eta bere iatrokimikaren ondorengoa izan zenak, adierazi zuen bazirela beste materia “substantzia gabe” batzuk aireaz gain, eta “gas” deitu zien (grezierazko cáosetik eratorria). Hitz horren sorreraren eta kimika pneumatikoaren sortzailea izateaz gain, gasen arteko erreakzioekin esperimentatzen, bat-bateko sorkuntzari buruzko ideiengatik ere ezaguna da.
Robert Boyle
Kontsideratzen da Robert Boyle izan zela behin betiko bereizi zuena kimika alkimiatik lehenengo horren metodo esperimentala hobetzean. Bere lanaren oinarria tradizio alkimistan kokatu badaiteke ere, gaur egun lehenengo kimiko modernoa kontsideratzen da, baita kimika moderno honen sortzaileetako bat eta metodo zientifiko esperimental modernoaren aitzindarietako bat ere. 1662. urtean aurkeztu zuen Boyleren legearen ondorioz da ezaguna legearen jatorrizko aurkitzailea izan ez bazen ere. Sistema itxi batean tenperatura egonkor mantenduz gero, gas baten bolumenaren eta presioaren arteko alderantzizko erlazio proportzionala deskribatzen du legeak.
Substantzia kimikoak purifikatzen ere saiatu zen erreakzio errepikagarriak eskuratzeko asmoarekin. René Descartesek proposaturiko filosofia mekanikoaren defendatzailea izan zen. Atomista zen Boyle, baina nahiago zuen korpuskulu hitza atomo hitza baino. Esan zuen materiaren zati txikienak, propietateak mantenduz, korpuskuluak zirela. Airezko bonba batekin ere esperimentu ugari egin zituen. Horien guztiengatik eta gauza gehiagogatik iraultza kimikoaren zutabeak egonkortzen lagundu zuen bere filosofia korpuskular mekanikoarekin.
Flogistoaren teoria
XVII. mendearen amaieran eta XVIII. mendearen hasieran flogistoaren teoria proposatu zen. Konbustioa eta oxido-erredukzioa azaltzeko fluido baten (flogistoaren) galera edo transferentzia proposatu zen. Johann Becher izan zen teoria hau proposatu zuena, eta Georg Stahl garatu zuena. Konbustioa jasateko gai den substantzia orok flogisto kantitate bat izango luke, eta konbustioa flogisto honen galera izango litzateke.
Antzinarotik ezaguna zen posible zela zenbait gatz metaliko berriz ere jatorrizko metal egoerara itzultzea. Konbustioa flogistoaren galerarekin azaltzen zen bezala, alderantzizko prozesua ere azaldu zitekeen flogistoa erabiliz. Flogisto asko zuen substantzia bat kare metaliko batekin kontaktuan jarriz gero, lehenengoak bigarrenari flogistoa emango lioke honela jatorrizko egoerara itzuliz.
Joseph Priestleyk ere erabili zuen flogistoaren teoria bere kimika pneumatikoko esperimentuetan gasen eraldaketak azaltzeko. Konbustioaren ondoren geratzen zen aire horri “flogistizaturiko airea” deitu zion (berez nitrogenoaren eta karbono dioxidoaren arteko nahaste bat zena) konbustioaren bitartean aire horrek gai zen flogisto guztia jasotzen zuela eta horregatik konbustioa amaitzen zela uste baitzuen. Bide beretik jarraituz, konbustioa denbora luzeagoan jarraitzea ahalbidetzen zuen aireari “desflogistizaturiko airea” deitu zion. Beranduago Lavoisierrek oxigeno deitu zion.
XVIII. mendean zehar arrakasta izan zuen teoria bat izan zen Antoine Lavoisierrek 1777. urteko Réflexions sur le phlogistique, pour servir de suite à la theorie de la combustion et de la calcination lanean ezeztatu zuen arte. Stahlen arabera solidoek flogistoa soltatzen zuten suaren menpe zeuden bitartean, eta honek masa bazuen, konbustioaren ondoren solidoaren masa txikiagoa izan behar zuen. Lavoisierrek ikusi zuen zenbait solidoren masa handitu egiten zela konbustioaren ondoren. Honek erakutsi zuen flogistoaren masa negatiboa izan behar zuela, eta honek absurdoa zirudien. Honela, flogistoaren teoriaren kontsistentzia eza erakutsi zuen.
XVIII. Mendeko aurkikuntzak
Arakatze metodoen garapenaren ondorioz, elementu berrien aurkikuntzak nabarmen handitu ziren XVIII. mendean. Aurrekaririk gabeko gertaera izan zen hori (aurreko bi milurtekoetan bost besterik ez zituzten aurkitu: artsenikoa, antimonioa, zinka, bismutoa eta fosforoa). Honakoak izan ziren garaiko aurkikuntzak: 1735. urte inguruan Georg Brandt kimikari suediarrak kobaltoa aurkitu zuen; 1748. urtean Antonio de Ulloa espainiarrak platinoa; 1751. urtean Stahl-en dizipulua izandako Alex Fredrik Cronstedtek, mineralogia modernoaren aitzindarietako bat bezala kontsideratzen denak, nikela; 1766. urtean Henry Cavendish kimikari ingelesak hidrogenoa (“aire sukoia” deitu zion berak); 1773. urtean Carl Wilhem Scheelek oxigenoa (“suzko airea” deitu zion berak), baina ez zuen aurkikuntza argitaratu, eta aurre hartu zion Joseph Priestleyk 1774. urtean. 1783. urtean Elhuyar anaiek (Juan Josék eta Faustok) wolframioa isolatzea lortu zuten wolframita mineraletik abiatuz.
Konposatu garrantzitsuak ere aurkitu ziren mendean zehar. 1754. urtean Joseph Black eskoziarrak karbono dioxidoa aurkitu zuen (“aire aldaezina” deitu zion). 1757. urtean Louis Claude de Gassicourt frantziarrak “Cadeten kezko likidoa” deiturikoa sortu zuen artsenikoaren konposatuak aztertzen zituen bitartean. Beranduago jakin zen likido horrek kakodilo oxidoa zuela, eta horregatik kontsideratzen da sintetizatzea lortu zen lehenengo konposatu organometalikoa. Gainera, 1758. urtean bero zor kontzeptua erabili zuen Joseph Blackek egoera aldaketak azaltzeko.
Antoine Lavoisier
Ikerketa kimikoa Babilonian, Egipton eta batez ere Persian eta Arabian burutu bazen ere Islamiar Urrezko aroan, Antoine Lavoisierren garaitik aurrera loratu zen. Kimikari frantses hau kontsideratzen da “kimika modernoaren guraso”. 1789an formalki ezarri zen materiaren kontserbazio legea, bere omenez “Lomonósov-Lavoisier legea” ere deitua. Legea erakusteko esperimentu ugari egin zituen. Zenbait neurrirekin erakutsi zuen transmutazioak ez zirela posible.
Aurretik esan bezala, 1783ko Reflexions sur le Phlogistique lanean flogistoaren teoria ezeztatu zuen Lavoisierrek konbustiorako. Materiaren kontserbazioari eta flogistoari buruzko ondorio berdintsuetara iritsi zen Mikhail Lomonosov errusiarra loturarik izan gabe Antoine Lavoisierrekin. Gainera, gasen teoria zinetikoa aurreratu zuen beroa nolabaiteko mugimendu batetik zetorrela ohartuz.
Jökulsá á Fjöllum
Vatnajökull glaziarrean jaioa, hegoaldetik iparralderanzko bidea hartzen du Norðurland eystra eta Norðurland vestra eskualdeetan zehar. Selfoss, Dettifoss eta Hafragilsfoss ur-jauziak sortzen ditu. Öxarfjörður fiordoan du ahoa.
Kimikaren historia
Antoine Lavoisier
Lavoisierren Traité Élémentaire de Chimie (Kimikaren oinarrizko tratatua) lana kimika modernoko lehenengo testu liburua izan zen, eta teoria kimiko berrien ikuspuntu bateratu bat eskeintzen zuen, baita masaren kontserbazio legearen aldeko ideia. Gainera, flogistoaren existentzia ukatzen zuen. Horrez gain, zatiezinak ziren elementu edo substantzien zerrenda bat eskaintzen zuen (oxigenoa, hidrogenoa, fosforoa, merkurioa, zinka eta sufrea ziren horietako batzuk). Dena dela, substantzia material kontsideratzen zituen argia eta kalorikoa ere agertzen ziren lista horretan. Lavoisierrek erakutsi zuen, suak bezala, organismo biziek ere deskonposatu eta birkonposatu egiten dutela aire atmosferikoa. Pierre-Simon Laplace rekin batera, konbustio bateko karbono dioxido unitate bakoitzeko sorturiko bero kopurua neurtzeko, kalorimetroa erabili zuen. Sugarren eta animalien emaitzak zerikusia zutela ikusi eta ondorioztatu zuen animaliek energia konbustio moduko batetik sortzen zutela. Gainera, diamantea karbonoaren forma kristalino bat dela ikusi zuen.
Volta eta bere pila
Alessandro Volta fisikari italiarra izan zen lehenengoetarikoa elektrizitatearen inguruko ikerketak burutzen. 1775, urtean elektroforoa zabaldu zuen, elektrizitate estatikoa sortzeko gai zen gailu bat. 1794. urtean “animali elektrizitatea”ri buruzko lanak berrikusi zituen. 1780. urtean Luigi Galvanik ikusi zuen metal desberdinak eta igel baten muskuluak kontaktuan jartzean korronte elektrikoa agertzen zela. Interesgarria iruditu zitzaion hori Voltari, eta metalekin soilik hasi zen probak egiten. Ohartu zen ez zela beharrezkoa animaliak erabiltzea korronte elektrikoa sortzeko. Honek gatazka sortu zuen animali elektrizitatearen defendatzaileen eta metal elektrizitatearen defendatzaileen artean, baina 1800. urtean lehenengo pila elektrikoaren agerpenak arrazoia eman zien Voltaren aldekoei.
Volta izan zen lehenengo bateria elektrikoa egitea lortu zuena, eta horregatik kontsideratzen da elektrokimikaren sortzailea. Gainera, 1776. eta 1778. urteen bitartean gasen kimika aztertu zuen, eta metanoaren aurkitzailea izan zen.
XIX. mendea: teoria atomikoaren berpiztea
XIX. mendeko kimika Daltonen teoria atomikoaren defendatzaileen eta aurkarien artean egon zen zatiturik. Hauetako batzuk Wilhem Ostwald eta Ernst Mach izan ziren. Teoria atomikoaren bultzatzaile nagusiei dagokienez, hasiera batean gasen jarrera ulertzeko aurrerapen handiak egin zituzten Amedeo Avogadro eta Ludwig Boltzmann ditugu beste batzuen artean. Teoria atomikoaren inguruko gatazka honen amaiera 1905. urtean Albert Einsteinek eskainitako browniar efektuaren azalpenarekin eta Jean Perrinen esperimentuekin etorri zen. Asko izan ziren hipotesi atomikoaren arabera lan egin zutenak. Svante Arrheniusek izan zuen atomoen barne egiturari buruzko intuizio bat, baina benetako ezagutza ez zen etorri XX. mendera arte. Ernst Rutherforden lanekin eta jarraian Bohrren eredu atomikoarekin lortu zen atomoen barne egiturari buruzko ezagutza.
John Dalton
1803. urtean Daltonen legea proposatu zuen John Dalton zientzialari ingelesak. Dena dela, Daltonek kimikari egin zion ekarpen nagusia 1803ko teoria atomiko berria izan zen. Daltonek zioen materia guztia atomo deituriko partikula zatiezinez dagoela osaturik. Lehenengo teoria atomiko moderno baten deskribapena eskaini zuen A New System of Chemical Philosophy (1808–1827) lanean. Lan horretan elementu kimikoak partikula mota gisa identifikatu zituen, eta Étienne François Geoffroyk, Isaac Newtonek eta beste zenbaitek defendaturiko afinitate kimikoen teoria ukatu zuen. Enuntziatu erraz batzuen bitartez azaldu zuen bere teoria: Erabilgarria eta onartua izan bazen ere XIX. mendean zehar, zehaztasun falta zuen Daltonen teoria atomikoak (lehenengo bi enuntziatuak ez dira guztiz egiazkoak), eta hutsuneak zituen: ez zuen atomoen egiturari buruzko ezer ere argitzen, eta ez zituen elementuen propietateak azaltzen. Gainera, ez zuen azaltzen konposaketak sortzeko elementuen elkarketen kausak zeintzuk ziren.
Bestalde, Joseph Proust kimikari frantziarra izan zen proportzio definituen legea proposatu zuena. Lege horren arabera, elementuak konbinatzen direnean konposatu zehatzak osatzeko, zenbaki proportzio oso eta bakunetan egiten dute (1797 eta 1804 urteen bitartean eginiko esperimentu batzuetan oinarritu zen ondorio hauetara iristeko). Proportzio anizkunen legea eta proportzio definituen legea estekiometriaren oinarria dira. Bi legeek beraien kabuz ez dute atomoen existentzia bermatzen, baina zaila da horiek azaltzea konposatuak proportzio konstanteetan agertzen diren atomoen konbinazioak direla suposatu gabe.
Jöns Jacob Berzelius
Jöns Jacob Berzelius Daltonen jarraitzaile suediar bat izan zen. Substantzia kimikoen neurketa kuantitatibo zehatzen programa sistematiko batean jardun zuen horien purutasuna segurtatuz. 1828an pisu erlatiboen taula atomiko bat bildu zuen garaian ezagunak ziren elementu guztiekin eta oxigenoari 100 izendatuz. Lan horrek Daltonen teoria atomikoaren aldeko frogak eman zituen: konposaketa kimiko ez-organikoak atomoz osaturik zeudela, eta atomo hauek zenbaki osoen proportzioen konbinaketak zirela. Substantzia askoren oinarrizko konposizio zehatza zehaztu zuen. Bere emaitzek Prousten proportzio definituen legea egiaztatu zuten. Oxigenoa abiapuntu bezala erabiliz 43 elementuren pisua neurtu zuen. Ikusi zuen pisu atomikoak ez zirela hidrogenoaren pisuaren multiplo zehatzak, eta horrela Prouten hipotesia ezeztatu zuen.
Hvítá (Suðurland)
Hvítá (ibai zuria) Islandiako hego-mendebaldeko ibai bat da, Suðurland eskualdekoa. Islandiako ibai luzeenetan hirugarrena da.
Kimikaren historia
Jöns Jacob Berzelius
Bere esperimentuak sinplifikatzeko notazio eta sinbolo kimikoen sistema sartu zuen 1808. urteko Lärbok i Kemien (Kimikako eskuliburua) lanean. Bertan elementuen latineko izenen laburdura ere egin zuen elementuak izendatzeko. Sistema hau gaur egun erabiltzen dena bezalakoa zen. Desberdintasun bakarra zenbakiak jartzeko gaur egun bezala behe-indizeak erabili beharrean goi-indizeak erabiltzen zituela  zen.
Hvítá
Hvítá (ibai zuria) Islandiako bi ibairen izena da:
Kimikaren historia
Jöns Jacob Berzelius
Silizioaren, selenioaren, torioaren eta zerioaren aurkitzaile kontsideratzen da. Gainera, bere laborategian lan egiten zuten ikasleek litioa eta banadioa (berez Andrés Manuel del Ríok aurkitu zuen 1801. urtean, baina pentsatu zuen kromoa zela) aurkitu zituzten. Erradikal askeen teoria garatu zuen konbinaketa kimikorako. Teoria honek dio erreakzioak molekulek erradikal aske deituriko atomo talde egonkorrak trukatzen dituztenean gertatzen direla. Ez zuen bitalismoaren teorian sinesten. Uste zuen indar erregulatzaile bat zegoela organismoen ehunak antolatzen zituena. “Katalisi”, “polimero”, “isomero” eta “alotropo” terminoen sortzailea izan zen (hori bai, orduan zituzten eta gaur egun dituzten esanahiak desberdinak dira). Horregatik guztiagatik Lavoisierrekin, Boylerekin eta Daltonekin batera kimika modernoaren guraso bezala kontsideratzen da Berzelius.
Hexagrama
Geometrian, hexagrama (antzinako grezierazko ἕξγραμμον hitzetik: "sei lerro") sei zuzenkirekin eraikitako izar-poligonoa da, sei puntako izar bat. Hexagrama erregularra bi hiruki aldeberdinekin eraikitzen da. Hexagramaren zuzenkiak elkartzean hexagono bat sortzen da barruan.
Hainbat kulturatan erabiltzen dute ikur gisa, zeinek bere esanahiarekin; adibidez, Judaismoan, Hinduismoan, Islamismoan eta Okultismoan.
Saint-Maurice (Val-de-Marne)
Saint-Maurice Frantziako udalerria da, Marne Harana departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2007an 14.596 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Maurice udalerrian erroldatutako biztanleak 14.596 ziren. Familiak 6.363 ziren, horien artean 2.705 pertsona bakarrekoak ziren (1.227 bakarrik bizi ziren gizonak eta 1.478 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.278 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.810 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 570 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 7.130 etxebizitza zeuden, 6.617 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 173 bigarren erresidentzia ziren eta 341 hutsik zeuden. 341 etxeak ziren eta 6.742 apartamentuak ziren. 6.617 etxebizitza nagusietatik 2.625 bere jabearen bizilekua ziren, 3.714 alokairuan okupaturik zeuden eta 278 doan lagata zeuden; 1.177 etxek gela bat zuten, 1.822 etxek bi zituzten, 1.744 etxek hiru zituzten, 1.189 etxek lau zituzten eta 685 etxek bost zituzten. 4.185 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 3.661 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.102 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Kimikaren historia
Davy eta elektrolisia
Humphry Davy kimikari ingelesa aitzindari bat izan zen elektrolisiaren esparruan zenbait elementu berri bakartzeko. Elektrolisiaren bitartez sodioa eta potasioa aurkitu zituen. Potasioa izan zen elektrolisiaren bitartez bakartu zen lehenengo metala. XIX. mendea baino lehen ezezaguna zen sodio gatzen eta potasio gatzen arteko desberdintasuna. 1808. urtean kaltzioa deskubritu zuen merkurio oxidotan zegoen karetik elektrolisiaren bitartez, eta honela Berzeliusek eta Pontinek zuten asmoa aurreratu zuen (berbera egiteko asmoa zutela jakin zuelako egin zuen Davyk). Urte berean magnesioa, estrontzioa eta barioa ere bakartu zituen.
Gasak arnasten ere esperimentatu zuen. Prozeura esperimental honek ia-ia ondorio oso okerrak izan zituen behin baino gehiagotan, baina horrela ezagutu zen zein zen oxido nitrosoa arnastearen ondorioa. 1774. urtean Carl Wilhem Scheele kimikari suediarrak kloroa aurkitu zuen, eta itsasoko azido desflogistizatu deitu zion pentsatuz oxigenoa zuela, baina oker zegoen. Zenbait behaketa burutu zituen, baina argitaratzerako orduan Davy aurreratu zen 1810. urtean. Gaur egun duen izena eman zion Davyk (antzinako grezierako χλωρός (khloros) hitzetik datorrena, berde hori esatea nahi du), eta elementu bat zela defendatu zuen. Gainera, erakutsi zuen ez zela azido bat, eta horrela Lavoisieri kontra egin zion (azken honek oxigeno konposatu bat zela zioen).
Saint-Maurice (Val-de-Marne)
Errentak eta okupazioa
2007an batez besteko errenta 16,4€/h zen; goi karguen kasuan 25,3€/h zen (27,7€/h gizonena eta 21,9€/h emakumeena), tarteko profesionalena 14,4€/h (15€/ h gizonena eta 14 emakumeena), enplegatuena 10€/h (10,2€/h gizonena eta 10,1€/h les dones) eta langileena 10,3€/h (10,6€/h gizonena eta 9,6€/h emakumeena).
Kimikaren historia
Davy eta elektrolisia
Iodoa Bernard Courtois kimikari frantziarrak aurkitu zuen 1811. urtean. Laginak eman zizkien Charles Bernard Desormes (1777–1862) eta Nicolas Clément (1779–1841) bere lagunei lanean jarrai zezaten. Baita Joseph Louis Gay-Lussac-i eta André-Marie Ampère-ri. 1813Ko abenduaren 6an, Gay-Lussacek esan zuen edo elementu berri bat zela edo oxigeno konposatu bat zela. Gainera, bera izan zen izena proposatu zuena (grekerako ιώδες (iodes)-etik) erretzean irteten zen gasaren kolore morea zela eta. Davyk ere esperimentatu zuen iodoarekin Anpèrek eman zion lagin bati esker, eta ikusi zuen antzekotasun handia zuela kloroarekin. Abenduaren 10ean Davyk Royal Society of Londonera idatzi zuen esanez elementu berri bat aurkitu zuela, eta horrek Gay-Lussacekin eztabaida piztu zuen (dena dela, biek onartzen zuten Courtois izan zela bakartu zuena).
Gay-Lussac eta gasen legeak
Joseph Louis Gay-Lussac Lavoisierrekin gasen propietate kuantitatiboei buruzko ikerketarekiko interesa partekatzen zuen kimikari frantziar bat izan zen. Hasieratik defendatu zuen gasak proportzionalki hedatzen zirela tenperatura igo ahala. 1780. urtean Jacques Charles antzerako ondorio batera iritsi zen, baina ez zuen ezer ere argitaratu. Dena dela, Gay-Lussacek hori onartu zuen, eta legeari Charlesen legea deitzen zaio. John Daltonek ere antzerako zerbait esan zuen 1801. urtean, baina berea ez da Gay-Lussacena bezain azalpen zehatza. 1804. urtean 7000 metrotik gora igo zen hainbat bider hidrogenozko globo batez baliaturik, eta honek gasen beste zenbait aspektu ezagutzea ahalbidetu zion (jarraian etorri ziren 50 urteetan inork ere ez zuen lortu horrelako zerbait egitea). Presioa, tenperatura eta hezetasuna neurtzeko aukera izan zuen, baita aire laginak hartzeko ere. Horiek kimikoki aztertu zituen, eta hainbat mailatara neurketa magnetikoak egin zituen.