Niní_Marshall
Ospea eta arrakasta komertziala
Marshallek gero eta arrakasta handiagoa izan zuen, eta horixe izan zen bi zinema-konpainiaren arteko liskarraren arrazoia. Lumitongo zuzendariek egunkari baten bidez jakin zuten aktoreak beste enpresa batekin ustezko aurrekontratu bat izan zuela. Gertaera horrek irmotasuna sortu zuen, Lumitonek Catitaren interpretazioen esklusibotasuna baitzuen. Horregatik, Marshallek argitu behar zuen xehetasun hori kontuan hartu zela Argentina Sono Film eta Lumitonekin egindako proiektu berrian, Catita kontzesioarekin jarraituko zuela. Horregatik izan zen 1940an Buenos Airesen Casamiento filmeko protagonista, Diborcio en Montevideo filmaren jarraipena. Sintoniak «Inpaktu errazegia» izenburua jarri zion, eta Nazioak, berriz, «Ohiko gertaera eta tasak, bitarteko zuzen eta errazekin armatzen dira, baina batzuen eta besteen artean agertu egiten da... Catita». Trilogia osatzeko, Luna de miel egin zen Rion, Tito Lusiardorekin eta Juan Carlos Thorryrekin batera. Brasilen girotuta bazegoen ere, filmazioak hilabete bakar batean egin ziren Munron. Marshall urteko aktorerik emankorrenetako bat bihurtu zen, eta zinemagintzan garrantzi handienekoa. 1940an, Marshall izan zen Los celos de Cándida filmeko protagonista, eta arrakasta apala izan zuen. Aktorea Luis Bayón Herrerarekin batera aritu zen elkarrizketetan, eta Augusto Codecák lagundu zion. Heraldok, esku-programarako egindako iradokizunetan, «grazia zoragarriko komedia zoragarri» gisa sailkatu zuen. Jorge Luz film horretan hasi zen aktore gisa, Mar del Platako hondartzetan pertsonaia protagonisten atzetik zebilen bainulari gisa. Filmatzen ari zela, zuzendariak Marshallek erruletan zuen ezjakintasunaz baliatu zen bere pertsonaiak era guztietako hankasartzeak egin zitzan kasinoan egindako eszenetako batean. Urte berean, Mentasti anaiek Marshalli proposamen bat eskaini zioten Hay que educar a Niní komedia filmatzeko. Aktoreak onartu egin zuen, eta libretoetan esku hartu. Cándida eta Catita pertsonaiak kontratu kontuengatik interpretatzeko ezintasuna zela eta, Niní Reboredoren rolean agertu zen Marshall. Niní nesken barnetegi batean bizi zen, eta Francisco Álvarezek interpretatzen zuen industrialari aberats baten alabaren plantak egiten zituen. Etcheleten arabera, azterlaneko arotzek eta teknikariek beren postuak utzi eta antzezten ikustera joaten ziren, eta eszena asko errepikatu egin behar izan ziren barrearen ondorioz. Mirtha eta Silvia Legrand ahizpa bikiak aparteko gisa agertu ziren filmean. Hay que educar a Niní, hirugarren postuan kokatu zen Heraldo del Cinematografistak denboraldiko onenari buruz egindako inkestan. Horacio Salasek, 1989an Herritar ospetsuaren titulua eman zionean, hauxe esan zuen: "«Bere filmetako bat Hay que educar a Niní da, baina Ninik duela 50 urte hezi gintuen»."1940ko uztailean, Marshallek esklusibotasun-kontratua sinatu zuen Argentina Sono Film-ekin, bi film filmatzeko, Luis César Amadoriren zuzendaritzapean, sei hilabetetan, eta gero 1943ko abendura arte luzatu zen. Urte horretako azarotik abendura bitartean, aktoreak lehenengo aldiz sartu zen eremu diskografikoan —Loli tonadilla-pertsonaian— hamalau musika-gai dituen diskoa grabatzean; horien artean, nabarmentzekoak dira «Se lo cuentas a Noel», «Soy castañera» eta «La Sinforosa», Odeón zigiluarekin. Romerok zuzendu zuen berriro ere, 1941eko hasieran, Yo quiero ser bataclana filmeko protagonista izan zen. Marshallek Saint Saens-en La muerte del cisne balletaren parodia egin zuen, eta Juan D’Arienzoren «El vino triste» tangoa interpretatu zuen. Mercedes Quintanaren aholkularitza jaso zuen, eta, gero, umorez gogoratu zuen Mis memorias-en «puntaz dantzatu eta zisnea oilo bat balitz bezala hil nuen». Kritika zinematografikoak «zinta komiko ona» kalifikatu zuen, eta aktoreak berak nabarmendu zuen «erritmo handia, elkarrizketa biziak eta burutsuak» izan zituela. Pablo Valle irrati-enpresariak, aktorea zineman eklipsatzen ari zela sumatu zuenean, haserretu egin zen; Llauró, berriz, irratira itzultzeko konbentzitzen saiatu zen. Aldi berean, Marshallek bira bat hasi zuen Pedro Quartuccirekin —Thorryren ordez—, eta Txilera eta Perura abiatu zen. Herrialde hartan egindako aurkezpenak hain ezagunak izan ziren, sarrera-eskariak itxaropenak gainditu baitzituen eta aste osoan aretoa beteta egon baitziren.