cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guadalcanalgo Kanpaina
Ke operazioa
Urtarrilaren 14an, Tokyo Expressek batailoi bat ekarri zuen Guadalcanalera, Ke planeko atzeguardiako ekintzak egin zitzan. Rabaulgo ofizial laguntzaile bat tropekin batera joan zen Hyakutakeri uhartea uzteko erabakien berri emateko. Bitartean, japoniar ontziak eta hegazkinak Rabauleko inguruetan bildu ziren operazioa prestatzeko. Aliatuen informazio zerbitzuak japoniar mugimendu haiek antzeman zituen, baina okertu zen, uste baitzuten Henderson zelaia eta Guadalcanal berreskuratzeko beste saiakera bat zela. Patchek, japoniar beste eraso bat gertu zegoelakoan, bere tropen zati txiki bat besterik ez zuen bidali Hyakutakeren aurka. Erasoa, hala ere, oso motel zihoan eta japoniarrek atzera egiteko denbora izan zuten. Halseyk, iritzi berekoa zenez, urtarrilaren 29an, Guadalcanal indartzeko gurutze-ontzi batzuek babestutako konboi bat igorri zuen. Japoniarrek konboia antzeman zuten eta torpedo-hegazkinek taldeari eraso zioten arratsalde hartan, bertan, eta Chicago gurutze-ontzi estatubatuarra larri kaltetu zuten. Hurrengo egunean, beste torpedo-hegazkin batzuek gurutze-ontzia hondoratu zuten. Halseyk konboiko gainerako ontziei atzera egiteko agindua eman zien eta Guadalcanalen hegoaldeko Koral itsasora joateko. Bertan, japoniar balizko eraso horren aurka prest egoteko esan zien.
Ho Chi Minh Hiria
Ikustekoak
XXI. mendean, Ho Chi Minh hiria hiri aurreratu eta dinamikoa da, eta turistak hartzeko prestatuta badago. Ekialdeko ohitura eta dinamikak nahastuta daude auzo eta eraikin kolonial frantseskin.
Gizaburuaga
Gizaburuaga Bizkaiko ipar-ekialdeko udalerri bat da, Lea-Artibai eskualdekoa. 0 biztanle zituen. urtean. Munitibar eta Lekeitio arteko bidean dago.
Guadalcanalgo Kanpaina
Otsaileko operazioak
1943ko otsailaren lehendabiziko astean, Halsey almirantea japoniarren eraso orokor baten zain zegoen, informazio zerbitzuek balizko japoniar azken ahalegin baten berri eman zioten eta. Alabaina, japoniarrek estatubatuarrei ziria sartu zieten, hauek alferrik egindako oldarraldi guztien ostean, atzera egitea erabaki baitzuten. Iruzur egiteko eskualde hartako aktibitateak areagotu zituzten, baina, benetan egiten zutena Doma senaiako tropak erretiratzea prestatzen ari ziren. Erretiratze hori babesteko, japoniarrek urtarrilaren 14an 600 soldadu ekarri zituzten Guadalcanalera, Itxaropen lurmutur aldera, eta beste indar bat Russell uharteetara, Guadalcanalen ipar-mendebaldean. Japoniarren planaren arabera, soldaduak gauez ontziratzekoak ziren destruktore batean, baina ezin izan zuten horrela egin. Azkenean, gabarretan garraiatu zituzten guztiak Russell uharteetara, eta hortik iparralderantz eraman zituzten.
Mendebalderako erasoa
XIV. armada-gorputz urtarrilaren 25ean heldu zen Poha ibaira. Kainpaina bere azken fasean sartu zen. Itsas armadaren eta armadaren konbinatuari (CAM) mendebalderantz erasoa, urtarrilaren 26ko 06:30etan abiatzeko, agindu zioten: marineen 6.ak iparralderantz hondartzetan barrena aurrera egingo zuen,eta infanteriako 182.ak hegoalderantz muinoetako hegaletatik. 147. infanteria dibisioa erreserban gordeko zuten eta Americal eta 25. infanteria dibisioek, marieen 2. eskuadrillarekin batera, operazioa sostengatuko zuten. CAM dibisioak 26an, berriro erasoko zuen eta 900 m. gehiago egin zuen aurrera. Nueha ibairaino heldu zen eta bertan finkatu zituen posizioak.
Ho Chi Minh Hiria
Ikustekoak
Bisita daitezkeen tokien artean, honakoak daude:
Gizaburuaga
Etimologia
Herriaren izenaren esanahia argia da, "giza buruen tokia". Dena den, izen horren jatorria ez dago batere argi. Juan Ramon Iturrizak 1885ean idatzitako "Bizkaiko Historia Orokorra" liburuan, azalpen bat bilatzen saiatu zen. Haren ustetan, herriaren antzinako jatorrizko izena Ibaibaso zen. Baina X. mendean Bizkaiaren eta frantsesen arteko borroka bat izan zela eta, izena aldatu eta ahozko tradizioaren bitartez, gaur egunera Gizaburuaga izenaz heldu da, "bururik gabeko gizon(ar)en lekua" esanahiarekin.
Sečovlje gatzagak
Flora eta fauna
Aipatzekoa da era berean gatzagetan bizi den Artemia salina krustazeo txikia.
Gizaburuaga
Auzoak
Gizaburuagak lau auzo dauzka:
Boleibol
Erremateak
Jokalariak salto batez baloia beste zelaira kolpatzen du indarrez, gaizki defendituta dauden aldeak kontuan izanik. Saltoa egiterako orduan eskuen eta hanken koordinazio jakin bat eraman behar da. Normalean erremateak egin aurretik bi edo hiru pausoz osatutako karrera egin ohi da, indar handiagoa lortzeko. Lehen pausoa ezkerrarekin egiten da eta nahiko motza izaten da, gero eskuinarekin pauso luzeagoa ematen da saltorako inpultsoa hartzen joateko eta azkenik ezkerrarekin egiten den pausoa motza izango da, inpultsoa hartzeaz bukatuko baitugu. Erremate onak egin ahal izateko teknikak eta salto handiak egiteak garrantzi handia izaten du. Hasieran eskuak flexionatuak egongo dira, sorbalden parean.
Halle (Saxonia-Anhalt)
Halle Alemaniako Saxonia-Anhalt estatu federaleko hiri bat da. Saale ibaiaren ertzean kokatzen da, estatuaren hegoaldean, Leipzig hiritik 35 kilometro eskasera. 2010eko erroldaren arabera hiriak 232.963 biztanle zituen, honek Magdeburg hiriburua baino zerbait handiagoa bihurtzen du.
Gizaburuaga
Ingurune nagurala
Lea ibaiak udalerriko lurrak gurutzatzen ditu.
Ho Chi Minh Hiria
Herri eta hiri senidetuak
Ho Chi Minh Hiria ondorengo herri eta hiriekin senidetuta dago:
Gizaburuaga
Historia
Gizaburuagako historiaren lehen aipamena XVI. mendekoa da, garai hartako Lekeitioko eta inguruko nekazaritza-herrixken arteko gatazka bati buruzko agiri batekoa, hain zuzen ere. Ispaster, Amoroto, Mendexa eta Gizaburuaga, Lekeitioko Andra Mari elizaren menpekoak ziren XVI. mendean. Egoera hori ez zen herrixketako biztanleen gogoko, eta askotan, Lekeitioko elizari ordainketarik ez egitea erabakitzen zuten.
Gatazka 1519an amaitu zen, Leon X aita santuak idatziriko agiri bat zela eta. Agiri horrek aipaturiko herriei eliza nagusiak eratzeko aukera eta sakramendu guztiak emateko ahalmena ematen zizkien. Esan liteke garai hartan bihurtu zela Gizaburuaga benetan udalerri.
Boleibol
Eraso sistemak
Erasoak garrantzi handia du, eta taldeek normalean erasorako jokabidea erakusten dute. Jokalariek lau rol desberdin betetzen dituzte:
Halle (Saxonia-Anhalt)
Historia
Zeltiar asentamenduak Halen izena zuen, zeinak gatza esan nahi duen, eta Saale ibaia ere gatzaren aldaera da. Honek argi uzten du gatzaren ekoizpena antzinakoa dela eremu honetan. Brontze Aroko gatzaren ustiaketaren aztarnak aurkitu dira.
Guadalcanalgo Kanpaina
Mendebalderako erasoa
1943ko urtarrilaren 29an, Patch jeneralak CAMaren 147. infanteriakoa artilleriarekin indartu zuen eta japoniarren atzean bidali zuen, marineen 2. dibisioaren jeneralaren agindupean, Alphonse de Carre, hain zuzen ere.
Boleibol
Eraso sistemak
Rol horien banaketaren arabera oinarrizko eraso sistema desberdinak bereizten dira:
Gizaburuaga
Ekonomia
Gizaburuagako jarduera ekonomiko nagusia nekazaritza izan da betidanik. Dena den, 1980ko hamarkadaren amaieran, Lea ibarreko herriek, bertako biztanleen etorkizuna bermatzeko asmoarekin, industrialde bat eraikitzea proposatu zuten. Horretarako Gizaburuaga aukeratu zuten, ibarrean gune estrategikoa betetzen zuelako, inguruko udalerrien erdibidean. Okamikako Industrialdea 1987. urtean zabaldu zen eta gaur egun 30 lan-elkarte inguru daude bertan, 400 lanpostu sortu direla.
Halle (Saxonia-Anhalt)
Historia
Hiria berez 806ko idatzi batean aipatzen da lehenengo aldiz, Magdeburgeko apezpikuaren jabetzaren parte gisa azaldu ere. Martin Lutherren erreforma hartu zuen XVI mendean eta Hogeita Hamar Urteko Gerra sufritu zuen. 1680an Brandenburg-Prusiak Magdeburgekin batera eskuratu zuen 1680an. Unibertsitatea garai honetan sortu zen, 1694ean hain zuzen ere.
Guadalcanalgo Kanpaina
Mendebalderako erasoa
Urtarrilaren 30ko 07:00etan, 14. infanteriaren erregimentua mendebalderantz abiatu zen. Bonegi ibaiaan japoniar talde batzuek oztopatu zuten, baina hurrengo egunean, artilleriaren laguntzarekin, aurrera egin zuen berriro. Planaren arabera, 1. eta 2. batailoak kostaldetik joatekoak ziren, eta 3.a lehorrean barrena, baina japoniarrek kostaldeko erasoa oztopatu eta geldiarazi zuten.
1943ko otsailean, Sebree brigada-jeneralak, Americal dibisioaren jenerala hain zuzen, operazioaren buruzagitza hartu zuen. Erasotzeari ekin zion berriro, baina japoniarrek berriro ere geldiarazi zuten. Otsailaren 2an japoniarrek atzera egin zuten. Estatubatuarrek eskualde hartan 700-800 japoniar zegoela uste zuten. Otsailaren 3tik, 5era, estatubatuarrek aurrera egin zuten oztopo barik Umanasi ibairaino.
Halle (Saxonia-Anhalt)
Historia
Napoleondar Gerretan Halleko gatazka famatua gertatu zen. Bertan frantziarrek prusiarrak garaitu zituzten 1806an. 1815ean baina Prusiako saxonia probintzian sartuta gelditu zen.
Gizaburuaga
Ekonomia
Kautxoaren inguruko lan-elkarte asko sortu dira Cikautxo enpresaren eskutik, besteak beste, Armearri Kautxoak, Eluark-Lan Indar, Hodikautxo, Kautxo Tiuna Inyección eta Kautxo Tiun.
2007. urtearen amaieran Gizaburuaga langabeziarik ez zuen Euskal Autonomi Erkidegoko herri bakarretakoa zen, Baliarrain, Garai, Lagran eta Villabuenarekin batera.
Halle (Saxonia-Anhalt)
Historia
Bigarren Mundu Gerran Buchenwald kontzentrazio-esparruaren esparru satelitea jaso zuten eta bertan gerra-presoak sartu zituzten: poloniarrak, txekoslovakiarrak, sobietarrak, frantziarrak, herbeheretarrak eta beste hainbat naziotakoak. Kimika lantegi estrategikoak ere baziren eta horregatik bonbaketa latzak jasan zituen Hallek.
Boleibol
Sakearen harrera sistema
Azken urtetan sakearen harrerarako formakuntza aldatu egin da. Gizonezkoen boleibolean antzeko sistema baten bidez bideratzen da. Bi harrera-jokalari egongo dira sakean jauzirik baldin ez badago, eta hiru sakean jauzia egotekotan. Emakumezko boleibolean, ordea, aldaera gehiago daude. Izan ere, formakuntza desberdinak daude (5,4,3, eta bi harrera-jokalariekin).
Gizaburuaga
Ekonomia
2017an langabezia tasa %11,2koa zen. Sektoreen banaketa honakoa zen: Lehen sektorea, %1,6; bigarren sektorea %71,1; hirugarren sektorea %25,1; eraikuntza %2,2.
Demografia
XX. mende osoan zehar Gizaburuagak biztanleriaren erdia baino gehiago galdu zuen. Biztanleek Lekeitiora eta Bilbora jo zuten lan bila, industrializarioaren garaietan. 2000. urtetik aurrera, hogei bat etxebizitza berri eraiki dira herrian eta Lekeitioko etxeek duten salneurri garestia dela eta, bertatik hainbat gazte joan dira herrira bizitzera, eta ondorioz, herriaren biztanleria %40 igo da.
2019an herriak 210 biztanle zituen, horietatik %15,24k 65 urte edo gehiago zeuzkan, eta atzerrian jaiotakoen kopurua %10 zen.
Udal hauteskundeak
2007ko udal hauteskundeetan Maria Angeles Aldekogarai Alastra bihurtu zen Gizaburuagako alkate. Bozka guztiak Gizaburuagako Independenteen taldearentzat izan ziren; Alderdi Popularra hauteskundeetara aurkeztu bazen ere, ez zuen boto bat bera ere lortu.
Halle (Saxonia-Anhalt)
Historia
Gerraren ondoren Saxonia-Anhalteko hiriburu bihurtu zen, baina sobietarrek estatuak desegin zituzten. Ekialdeko Alemania mendebaldekoarekin batu zenean Saxonia-Anhalt estatu berriko hiriburu Magdeburg ezarri zen.
Gizaburuaga
Udal hauteskundeak
2011ko hauteskundeetan berriro ere independenteen taldeak irabazi zituen hauteskundeak, Ibaibaso izenaren pean, 94 botorekin; Alderdi Popularrak 2 bot eskuratu zituen. Jose Luis Azpiazu da alkate ordutik.
2015eko udal hauteskunde etan herri kandidaturak 71 boto lortu zituen.
2019ko udal hauteskunde etan herri kandidaturak 80 boto lortu zituen, eta PPk 0. Urte horretan Juan Miguel Arostegi Argoitia izendatu zuten alkate.
Euskara
Gizaburuagako euskara mendebaldeko euskara ren barnean kokatzen da, sortaldeko euskararen parte den Lea-Artibai ko euskaran hain zuzen. Gizaburuagarekin batera, besteak beste, Etxebarria, Lekeitio, Markiña-Xemein, Mendexa eta Ondarroa daude. Euskaldunen ehuneko handia kontuan izanda, udalerria UEMAren kide da. 2016an euskaldunen kopurua %87,86 zen.
Jaiak eta ospakizunak
Gizaburuagak iraileko lehen astean ospatzen ditu bere jaiak, irailaren 8an Andra Mari eguna ospatzearekin batera.
Boleibol
Defentsarako eraso teknikoak
Erorketa albora egitean antzekoa gertatzen da, pausoa baloia datorren alderantz ematen da eskuak luzatuz. Erorketan baloia jotzen den eskuko sorbaldaren gainean zilipurdi bat egiten da eta ahal den azkarren zutik jarri.
Guadalcanalgo Kanpaina
Mendebalderako erasoa
Otsailaren hasieran, Patch jeneralak japoniarrak ez zirela beste eraso bat prestatzen ari uste zuen; Guadalcanaletik alde egiteko baizik. Beraz, ihesa oztopatzeko eraso orokor bat abiatu zuen.
Ondorioak
Aliatuen buruzagiak Guadalcanalen batzartu ziren 1943ko abuztuan, Salomon uharteetan japoniarren aurkako Carthwheel Operazioaren hurrengo mugimendua antolatzeko.
Japoniarrek alde egin eta gero, aliatuek Guadalcanalen eta Tulagin Salomon uharteetan gora aurrera egiteko base nagusiak ezarri zituzten. Henderson zelaiez gain, ehiza-hegazkinetarako bi pista gehiago eraiki zituzten Lunga lurmuturrean eta Kolikoan bonbaketarietarako beste aireportu bat. Guadalcanalen ere, kai gehiago eta Guadalcanalen, Tulagin eta Floridan bestelako instalazioak eraiki zituzten. Tulagiren inguruetako ainguralekua aliatuen Salomon kanpainetako ontizetarako eta gerraontzietarako base aurreratua bilakatu zen. Lehorreko unitateak ere, bertan kanpatzen ziren, Salomongo beste uharteetara joan baino lenen.
Guadalcananalgo kanpaiaren ostean japoniarrak defentsiban jarri ziren Ozeano Barean. Guadalcanal indarberritzeko etengabeko presioak beste fronteetako japoniarren ahaleginak ahuldu zituen. Hori horrela, australiarrak eta estatubatuarrak kontraeraso bat abiatu zuten Ginea Berrian, eta 1943ko hasieran, Buna eta Gona base garrantzitsuak menderatu zituzten. Aliatuek japoniarrei aurrea hartu zieten eta ez zuten berriro galduko. Ekainean, aliatuek abiatu zuten (1943ko abuztuan moldatu zutena) Cartwheel Operazioaren arabera Rabaul isolatu zuten, bere komunikabideak oztopatuz. Beraz, hango japoniar indarrak indargabeturik, estatubatuarren Japoinerantzko estrategia biak aurrera atera ahal izan zituzten: Douglas MacArthur jeneralarena Ozeano Barearen hego mendebaldean; eta Chester Nimitz almirantearena Ozeano Barearen erdian (uhartez uharte jauzi egiten). Hortaz, aliatuek ozeano Bareko japoniar gainerako defentsak edo birrinduko edo gaindituko zituzten.
Euskara eta Guadalcanalgo kanpaina
Mito hedatu baten arabera, Guadalcanalgo kanpainan, euskarak eginkizun garrantzitsua izan zuen estatubatuar indarren arteko komunikazioetan. Uhartea lehen aldiz erasotzeko agindu zuen esaldi kodetua, izan ere, euskaraz bidali zutela dio anekdota ezagun batek: egon arretaz egunari. Euskara halako komunikazioetan erabiltzea, Frank.D.Carranza euskal jatorriko kapitainaren ideia izan zen, marineetan 60 euskal hiztun zeudela konturatu baitzen. Izan ere, japoniarrentzat oso zaila zen estatubatuarren mezuak ulertzea, hizkuntza erabat arrotza zitzaien eta. Hala ere, euskararekin batera, marineek Ipar Amerikako jatorrizko hainbat hizkuntza erabili zituzten, navajoa batik bat, txandaka: adibidez, astelehenetan euskaraz egiten zuten; astearteetan, navajoeraz; asteazkenetan, choctaweraz; ostegunetan, komantxeraz; ostiraletan, euskaraz; larunbatetan, denetarik apur bat; eta igandeetan, berriz ere navajoeraz. Gertakari honen inguruan egindako ikerketak ez du daturik aurkitu afirmazio hau egiteko.
Zinema
1998ko The Thin Red Line ("Marra Gorri Fina") kanpaina horretan girotuta dago.
Bibliografia
•Alexander, Joseph H. (2000). Edson's Raiders: The 1st Marine Raider Battalion in World War II. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-020-7.
• Bergerud, Eric M. (1997). Touched with Fire: The Land War in the South Pacific. Penguin.ISBN 0-14-024696-7.
• Clemens, Martin (2004 (berargitalpena)). Alone on Guadalcanal: A Coastwatcher's Story. Bluejacket Books. ISBN 1-59114-124-9.
• Crenshaw, Russell Sydnor (1998). South Pacific Destroyer: The Battle for the Solomons from Savo Island to Vella Gulf. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-136-X.
• Dull, Paul S. (1978). A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941–1945. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-097-1.
• Evans, David C. (1986). "The Struggle for Guadalcanal". The Japanese Navy in World War II: In the Words of Former Japanese Naval Officers (2. argitalpena). Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-316-4.
• Griffith, Samuel B. (1963). The Battle for Guadalcanal. Champaign, Illinois, USA: University of Illinois Press. ISBN 0-252-06891-2.
• Hadden, Robert Lee. 2007. "The Geology of Guadalcanal: a Selected Bibliography of the Geology, Natural History, and the History of Guadalcanal." Alexandria, Virginia: Topographic Engineering Center. 360 orrialde. Lists sources of information regarding the bodies of the US Marines of the Lt Col. Frank B. Goettge Reconnaissance patrol that was ambushed in August 1942.
• Hammel, Eric (1999). Carrier Clash: The Invasion of Guadalcanal & The Battle of the Eastern Solomons August 1942. St. Paul, Minnesota, USA: Zenith Press. ISBN 0-7603-2052-7.
• Hammel, Eric (1999). Carrier Strike: The Battle of the Santa Cruz Islands, October 1942. Pacifica Press. ISBN 0-935553-37-1.
• Hayashi, Saburo (1959). Kogun: The Japanese Army in the Pacific War. Marine Corps. Association. ASIN B000ID3YRK.
• Hornfischer, James D. (2011). Neptune's Inferno: The U.S. Navy at Guadalcanal. New York:Bantam Books. ISBN 978-0-553-80670-0.
• Jersey, Stanley Coleman (2008). Hell's Islands: The Untold Story of Guadalcanal. College Station, Texas: Texas A&M University Press. ISBN 1-58544-616-5.
• Kilpatrick, C. W. (1987). Naval Night Battles of the Solomons. Exposition Press. ISBN 0-682-40333-4.
• Loxton, Bruce; Chris Coulthard-Clark (1997). The Shame of Savo: Anatomy of a Naval Disaster. Australia: Allen & Unwin Pty Ltd. ISBN 1-86448-286-9.
• Lundstrom, John B. (2005 (Argitalpen berria)). The First Team And the Guadalcanal Campaign: Naval Fighter Combat from August to November 1942. Naval Institute Press. ISBN 1-59114-472-8.
• Manchester, William (1979). Goodbye, Darkness A Memoir of the Pacific. Boston: Little, Brown, and Company. ISBN 0-316-54501-5.
• McGee, William L. (2002). The Solomons Campaigns, 1942–1943: From Guadalcanal to Bougainville—Pacific War Turning Point, Volume 2 (Amphibious Operations in the South Pacific in WWII). BMC Publications. ISBN 0-9701678-7-3.
• Miller, Thomas G. (1969). Cactus Air Force. Admiral Nimitz Foundation. ISBN 0-934841-17-9.
• Morison, Samuel Eliot (1958). The Struggle for Guadalcanal, August 1942 – February 1943, vol. 5 of History of United States Naval Operations in World War II. Boston: Little, Brown and Company. ISBN 0-316-58305-7.
• Murray, Williamson; Allan R. Millett (2001). A War To Be Won: Fighting the Second World War. United States of America: Belknap Press. ISBN 0-674-00680-1.
• Rottman, Gordon L.; Dr. Duncan Anderson (consultant editor) (2005). Japanese Army in World War II: The South Pacific and New Guinea, 1942–43. Oxford and New York: Osprey. ISBN 1-84176-870-7.
• Smith, Michael T. (2000). Bloody Ridge: The Battle That Saved Guadalcanal. New York: Pocket. ISBN 0-7434-6321-8.
Shutesbury (Massachusetts)
Shutesbury Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Franklin konderrian dago, Massachusetts estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Faimbe
Biztanleria
2007an Faimbe udalerrian erroldatutako biztanleak 109 ziren. Familiak 42 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 15 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 19 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 41 etxebizitza zeuden, 40 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 1 hutsik zegoen. 36 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 40 etxebizitza nagusietatik 35 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 6 etxek hitu gela zituzten, 4 etxek lau zituzten eta 30 etxek bost zituzten. 33 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 11 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 29 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 76 ziren, horien artean 56 aktiboak ziren eta 20 inaktiboak ziren. 56 pertsona aktiboetatik 51 lanean zeuden (32 gizon eta 19 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 20 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 2 margolariak eta 1 argiketaria.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Vito Volterra
Vito Volterra (Ancona, 1860ko maiatzaren 3a - Erroma, 1940ko urriaren 11) italiar matematikaria eta fisikaria izan zen.
Pisako, Turingo eta Erromako unibertsitateetako irakasle izan zen. 1905ean Italiako Erreinuko senatari izan zen. Lehen Mundu Gerran Italiako armadan zen, eta hegazkingintzan eta gerrako armak egiten jardun zuen. 1931n Mussoliniren gobernuak kargu guztiak uztera behartu zuen, eta Italiatik kanpora bizi izan zen handik aurrera ia beti. Hainbat ikerketa egin zituen ekuazio integralei, funtzio linealei eta trukagarriei buruz. Analisi funtzionalaren sortzailetzat hartua da.
Blanca Fernández Quintana
Blanca Fernández Quintana (Bimenes, 1994) asturiar idazlea da. Bere lanengatik, besteak beste, Enriqueta González Rubín saria eta haur eta gazte literaturako Xosefa Canellada saria jaso ditu. Gainera, 2021ean, Asturiasko letretako idazle gazteena izan zen.
Ibilbidea
Ikasketa Klasikoetan eta Erromanikoetan graduatu zen, Oviedoko Unibertsitatean, eta hizkuntza asturiarrean. Asturiera irakasle bihurtu zen Tineoko Kontzejua BHIn.
Hainbat liburu argitaratu ditu asturieraz: L’home les caparines (errealismo magikoko eleberria), Trovadoresca (hiriko fantasia aztertzen du) eta LGTBko hainbat pertsonaia ditu. No que cinca los hombres de lleenda (Asturiasko mitologiako pertsonaiak biltzen ditu kontakizunean). 2022an El cartafueyu d’Alquimia eleberria argitaratu zuen nerabeentzat, ama ezagutu ez zuten bi anaiaren harremanari buruzkoa.
Asturiasko Formientu aldizkarian kolaboratu du, "Cuando conocí a papá", "Un varón perfecho" edo "El final de un sueño" bezalako kontakizunekin. Cosplay-zalea ere bada, eta hainbat ekimenetan parte hartzen du; besteak beste, Play Prestan, Asturiasko Facebookeko kanal bat, askotariko edukiz hornitua eta gazteei zuzendua.
Aintzatespenak
Aipamen berezia jaso zuen Langileen Batasun Orokorrak (UGT) deitutako V. Atrévete literatur lehiaketan. 2012an, Asturias Kultura Fundazioaren V. Kontakizun Laburren Literatur Lehiaketa irabazi zuen, L'home les caparines asturieraz idatzitako lanarekin. Urte horretan bertan, hirugarren saria jaso zuen Fernando Belmonte XIV. Lehiaketan, eta 2018an bigarren postua lortu zuen Eutopos lanagatik.
Zinbriar
Zinbriar (Cimbri) Jutlandiako antzinako herria izan zen, erromatar iturrietan K.a. II. mendean agertu zena. Germaniarrak ere ziren anbroi eta teutoiekin batera, hegoaldeko Eskandinaviatik ihesi eta Erromatar Errepublika inbaditu zuten. K.a. 105ean Arausioko guduan garaipena lortu arren, K.a. 101ean, Boiorixek zuzenduak, Vercellaeko guduan menderatuak izan ziren. Bizirik iraun zuten batzuk Hirugarren Zerbitzari-Gerran aritutako gladiadoreak izan ziren.
Blanca Fernández Quintana
Aintzatespenak
2021ean, Literatura Fantastikoaren, Zientzia Fikzioaren eta Beldurraren Radagast saria jaso zuen Trovadoresca eleberriagatik, eta, hala, Asturiasko letretako idazle gazteena bihurtu zen. Urte berean, Enriqueta González Rubín lehen saria lortu zuen No que cinca los hombres de lleenda lanagatik. 2022an, Asturiasko Printzerriko Kultura, Hizkuntza Politika eta Turismo Sailak haur eta gazte literaturako XV. Xosefa Canellada saria irabazi zuen, El cartafueyu d’Alquimia lanagatik. Lehiaketa horretako epaimahaiak pertsonaien erretratua eta pertsonaiek obran izandako bilakaera nabarmendu zituen.
Corroy
Corroy Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Corroy udalerrian erroldatutako biztanleak 138 ziren. Familiak 60 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 71 etxebizitza zeuden, 63 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 71etxeak ziren. 63 etxebizitza nagusietatik 54 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 5 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 49 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 28 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 78 ziren, horien artean 65 aktiboak ziren eta 13 inaktiboak ziren. 65 pertsona aktiboetatik 61 lanean zeuden (36 gizon eta 25 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 13 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Corroy udalerrian 63 unitate fiskal zeuden, 147 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.212 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Corroy udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Umetoki arteria
Umetoki-arteria emakumeetan agertzen den arteria bat da, beste atal batzuez gain (umetoki lepoa, bagina, obarioak eta Falopio tronpak), umetokia irrigatzeaz arduratzen dena. Giza gorputzeko kiribil itxurako hiru arterietako bat da (esplenikoarekin eta aurpegikoarekin batera). Barneko arteria iliakoaren aurreko adar batetik irteten da, arteria butxatzailearen azpitik igotzen dena, alegia. Ondoren, azpil-zoruaren alboko horman zehar doa behe-erdi aldetik umetokira heldu arte. Arteria honen hasierako ibilbidean, umetoki-arteria ureterraren albo-gaineko 2,5 cm-tan aurkitzen da, eta, jarraian, ureterraren aurretik igaroko da honen erdialdera gurutzatuz umetokiaren lepora iristeko.
Egitura
Umetoki arteria arteria hipogastrikotik -barneko iliakoa ere deitua- abiatzen da. Umetokira iritsi aurretik, umetokiaren lotailu zabalaren edo lotailu kardinalaren behealdeko parametriotik igaroko da. Askotan baginako arteriarekin anastomosiak egiten ditu, nahiz eta umetoki arteriaren adar gisa jaio daitekeen, arteria hipogastrikoaren adarra izan beharrean.
Ibilbidea
Garrantzitsua da gogoratzea umetokia bi umetoki-arteriek irrigatzen dutela, ezker eta eskuin umetoki-arteriek hain zuzen ere. Arteria horiek umetokia zeharkatzen dute goranzko ibilbidea eginez lotailu zabalean zehar, obulutegi-arteriarekin anastomosiak eginez. Ibilbide honetan, arteria arkuatak sortzen dira, medialki igaro eta miometrioa sartzen direnak. Arteria arkuatuak ia berehala banatzen dira aurreko eta atzeko adarretan, zirkunferentzialki igarotzen dira miometrioaren erdiko herenaren eta kanpokoaren artean, eta libreki anastomosatzen dira lerro ertainean aurkitzen diren kontrako aldeko adarrekin. Hauen ibilbidean zehar, arteria arkuatuek zuzenean umetokiaren lumenera doazen arteria erradialei hasiera ematen diete.
Adarkadurak
Umetoki arteriak eta haren adarrek osatzen dute umetokiaren odol-irrigazioaren zatirik handiena, eta zeregin garrantzitsua betetzen dute hilekoaren zikloa eta haurdunaldia bezalako prozesuetan. Umetoki arteria umetokira heltzean eta ureterraren aurretik pasatzean bitan banatuko da: goranzko adarra eta beheranzko adarra emanez. Goranzko adarra umetoki-arteriaren adar nagusia izango da eta umetokiaren hormetatik bideratuko da kiribildu ugari sortuz (umetokia haurdunaldian zabaltzean odoleztapena ahalbidetzeko). Umetoki tutu mailean bi adar emango ditu zeinen artean anastomosiak emango diren: Bestetik, beheranzko adarrak ematutu adarrak emango ditu ematutua odoleztatzeko.
Patologia
Umetoki arteriak umetokiaren odol-irrigazioko urritasunarekin zerikusia duela aztertu da antzutasuna izan duten hainbat pazienteengan eta umetoki arterian odol-fluxuaren anormaltasuna preeklampsia larridun pazienteengan ere bai.
Caroline Flack
Caroline Louise Flack (Enfield, Londres; 1979ko azaroaren 9a - East London, 2020ko otsailaren 15a) telebista britainiarreko aurkezlea izan zen. 2002an ''Bo' Selecta! (Bo´ Hautatua!) saioan egin zen ezagun eta gero, ITV2: I'm a Celebrity (Ospetsua naiz) ikuskizunak aurkeztu zituen... Get Me Out of Here NOW! (Atera hemendik) 2009tik 2010era, eta The X faktor (X faktorea)'' 2011tik 2013ra.
Karrera
2002an, aukera bikaina izan zuen telebista britainiarrean, Bo' Selecta! programan parte hartuz. Ondoren, Internacional Pepsi Chart Show saioa aurkeztu zuen, 4. kanalera pasatu aurretik. 2005ean, E4 Music saioan bideoak aurkeztu zituen, eta The Games: Live at Trackside eta Justin Lee Collins batera aurkeztu zuen. 2005ean, When Games Attack bideojokoen show batean ere bazuen tarte erregularra. Urtebete geroago, Saturday Morning with Sam and Mark programa aurkeztu zuen, BBC Twon eta CBBC kanalean. Ondoren, CBBC Escape from Scorpion Island ikuskizunaren anfitrioia izan zen, Reggie Yatesekin batera.
2007ko martxoan, Comic Relief does Fame Academyren CBBC estaldura antolatu zuen, eta 2008ko Eurovisión jaialdiaren finalerdiak komentatu zituen Paddy O'Connellekin. 2008an Big Brother's Big Mouthen anfitrioi ere izan zen. Daily Mirror-eko kazetari zen Rob Leighek hauxe esan zuen: "bere entrega handia serie honetako aurkezlerik onena bihurtu du".
2009an, Kirsty Gallacher ordezkatu zuen, Gladiators-en eta Ian Wright-en arteko koanfitrioi gisa, Sky1eko bigarren serierako. 2009ko uztailean, BBC Something for the Weekend-en igandeetako programa osatu zuen, Amanda Hamilton amatasun-bajan zegoen bitartean. Urte berean, ITV2 I'm a Celebrity: Extra Camp reality showa aurkezten hasi zen. BBC Three Dancing on Wheels-eko programan irabazi egin zuen, James O'Shearekin batera, eta Tel Aviveko gurpil-dantzaldian Erresuma Batuaren ordezkari izan zen 2009ko Europako Txapelketan. Bere kategorian, hamaseigarrena izan zen.
2010ean The Whole 19 Yards joko-programa Vernon Kayrekin batera aurkeztu zuen ITVn. Halaber, Maxim gizonentzako aldizkarirako modeloa izan zen. '2010eko otsailaren 16an, BRIT 2010 sarien eszenaren atzekoa ITV2n aurkeztu zuen. 2011n, taldeko buru izan zen ITV2ko Minute to Win It joko-programan. 2011ko maiatzean, Simon Cowellek jakinarazi zuen Flackek eta Olly Mursek The Xtra Factor-en zortzigarren seriea aurkeztuko zutela, Konnie Huq-en ordez.
2014ko abenduan, Olly Mursekin elkartu zen, Magic irrati-estazio britainiarrean Gabonetako eta Gabon Zaharreko programa aurkezteko. 2015eko apirilaren 16an jakinarazi zen Mursekin batera Dermot O'Leary ordezkatuko zuela The X Faktoreren 12. denboraldiko anfitrioi gisa, 2015eko abuztutik aurrera. 2016ko otsailaren 22an, Flackek eta Mursek baieztatu zuten ez zutela parte hartuko The X Faktoreren hamahirugarren denboraldian, eta O'Leary-k ordeztuko zituela etengabe.
ITV2ko Love Island aurkezten hasi zen 2015eko ekainean, eta haren programa eratorria, Love Island: Aftersun. 2019ko abenduaren 17an, Flackek jakinarazi zuen seigarren seriearen anfitrioi gisa aurkeztuko zela, mutil-lagunari eraso egin ziola eta.
2016ko maiatzaren 8tik aurrera, igandeetan goizeko irratsaioa aurkezten hasi zen, Gethin Jonesekin batera, Heart Network-en bidez.
Bizitza pertsonala
2015ean, bosgarrena izan zen "FHM's Sexiest Women" zerrendan. 2018ko uztailean, Flackek eta Andrew Bradyk hautsi egin zuten konpromisoa.
Heriotza
Flack hilda aurkitu zuten bere pisuan, Stoke Newingtonen (Londres), 2020ko otsailaren 15ean, 40 urte zituela. Familia ordezkatzen zuen abokatuak bere buruaz beste egin zuela esan zuen. Haren heriotzaren ondorioz, Love Island saioko atal nabarmen bat (ITV2n hil zen egunean ematekoa zen saioa) bertan behera utzi zuten, eta E4k Love Island AEBren zirriborroa atera zuen Robot Chicken-en. Robot horrek Bitch Puding (programako pertsonaia femeninoa) sartu zuen, bere suizidioa errespetatzeagatik. Bere heriotzari buruzko ikerketa otsailaren 19an hasi zen, eta etxean urkatuta aurkitu zutela jakin zuten. Ikerketa 2020ko abuztuaren 5era arte atzeratu zen. Bere buruaz beste egin zuen, senargaia erasotzeagatik ustez prozesatuko zutela jakin ondoren, «buru-osasun gorabeheratsuaren» borroka luze baten ondoren, ospearen estresak areagotu egin zuena.
Flack hil ondoren, Britainia Handiko Alderdi Laboristako diputatu Lisa Nandyk sare sozialei egotzi zien jazarpena eta larderia ez prebenitzea, eta hauxe esan zuen: «Bizitzaren beste edozein arlotan ez genieke utziko enpresa pribatuei beren burua kontrolatzen. Horren inguruko erregulazioa eta laguntza behar da». Beste politikari britainiar askok, Keir Starmer, Grant Shapps, Daisy Cooper, Matt Hancock, Nadine Dorries eta Kate Osamor barne, sare sozial eta tradizionalak gaitzetsi zituzten. Fiskaltzak Flackeko karguak berrikusi ondoren, epaiketarekin aurrera egiteko erabakia behar bezala erabili zela erabaki zuen.
Flack Love Islandi lotutako bere buruaz beste egin zuen laugarren pertsona. Sophie Gradon eta Mike Thalassitis lehiakideek ere beren buruaz beste egin zuten programan agertu ondoren, baita Gradonen mutil-lagun Aaron Armstrongek ere. Flack-en heriotzak zalantzak sortu zituen programaren presioei buruz, eta bertan behera uzteko eskaerak egin ziren. Askok esan zuten The Jeremy Kyle Show bertan behera utzi zutela, parte-hartzaile batek bere buruaz beste egin ondoren.
Anastatica hierochuntica
Anastatica hierochuntica edo Jerikoko arrosa brasikazeoen familiako landare bat da, Afrika iparraldeko eta Ekialde Hurbileko basamortuetan bizi dena, Saharan, Arabiako basamortuan eta Itsaso Gorriaren ertz bietan. Jatorria ez du Jeriko hirian, izenak hri iradokitzen badu ere.
Amerikan bada itxura eta ezizen bera duen beste espezie bat, Selaginella lepidophylla hain zuzen ere.
Deskribapena
Urteroko zikloa betetzen duen landare belarkara da, gehienez 15 cm-ko altuera har dezakeena. Lore zuri txiki txikiak ateratzen ditu.
Lehortearekiko erresistentzia handia duen landarea da. Haren adarrak trinkotu eta bildu egiten dira lehorte garaian eta urteak iraun dezakete horrela. Itxura esferikoa hartzen dute. Sustrai txikiak ditu eta duen itxura borobilarekin haizeak eraman egin dezake. Landare piririkariak bihurtzen dira orduan eta kilometroak egin ditzakete, herrialdetako mugak gaindituz eta haziak edonon barreiatuz.
Urarekin edo hezetasunarekin kontaktuan jartzen direnean ireki eta freskotasun guztia berreskuratzen dute. Landare suspergarriak direla esaten da horregatik, baina Jerikoko arrosa ez da guztik suspergarria, ehun hilak ez baitira berdetzen.
Lehortze eta suspertze prozesuak behin eta berriz gerta daitezke. Dirudienez molekula gakoa trehalosa izeneko disakaridoa omen da, kriptobiosi prozesuetako hainbat mekanismo kontrolatzen ditu eta.
Bitxikeria
Kondairak dio Jerikoko merkatariek Arabiako basamortutik ekarriarazten zituztela haien etxeak bedeinkatzeko, hortik letorke landarearen ezizena.
Bharatanatyam
Bharatanatyam Indiako dantza klasiko bat da, inspirazio hindua dauka, eta egun Tamil Nadu den eskualdean sortua. Antzinatik dantzatu izan da Indiako hegoaldeko tenplu eta gorteetan. Indiako dantza klasikoaren zortzi modu ezagunenetako bat da, eta haien artean zaharrena. Erlijio-gaiak eta Indiako hegoaldeko ideia espiritualak adierazten ditu, bereziki shaivismoa, vishnuismoa, shaktismoa, oro har hinduismo ari lotutako printzipioak.
Historia
2. mendeko Bharatanatyamaren deskribapen bat Silappatikaram lan epiko tamil zaharrean aurki daiteke. 6. mendetik 9. mendera, tenpluen eskulturek, iradokitzen dute jada garatutako arte fina zela. Bharatanatyam Indiako dantza-tradizio klasiko zaharrena da. Dantza mota hau nagusi izan zen Tamil Nadu zaharrean, eta zenbait liburuk kodetu dute, hala nola Bharat Muniren Natya Shastrak. Bharatanatyam da Tamil Naduko dantza estatala ofizialki.
Bharatanatyam tenplu hinduetan bakarrik egiten zen XIX. n mendera arte. Britainiar gobernu kolonialak debekatu egin zuen 1910ean, baina indiar komunitateak debekuaren aurka protesta egin zuen eta XX. mendean tenpluetatik kanpo ere zabaldu zen jarduera. Bharatanatyamen garai modernoko ekoizpenak India osoan zabaldu eta ezagutarazi dira. Hainbat modutan egin dira, eta jarduera teknikoak, ideia ez-erlijiosoetan oinarritutako dantza eta fusio-gaiak ere sartu dituzte dantzaren eguneraketan.
Estiloa
Bharatanatyamek hainbat motatako baniak edo tradizio ditu, dantza teknika eta guru edo eskola baten estilo berezia deskribatzeko erabiltzen den terminoa da. Bani forma gehienak guruaren herrixkaren arabera izendatzen dira (bani batzuk izan ezik).
Bharatanatyam dantza estiloan, dantzariaren goiko gorputz-enbor finkoa nabaritzen da, hankak tolestuta eta belaunak tolestuta, oinetako ariketa ikusgarriekin batera, eta aurpegiko esku, begi eta muskuluen keinuetan oinarritutako zeinu-hizkuntza sofistikatuarekin ere bai. Dantzariarekin batera musika egoten da, eta abeslari bat, eta dantzariaren gurua ere presente egon ohi da, nattuvanar titularekin: emanaldiaren eta artearen zuzendari gisakoa. Dantza, tradizioz, testu hinduetako elezahar mitikoen eta ideia espiritualen narrazio interpretatiboa izan da. Bharatanatyameko errepertorioak hiru mota nagusi ditu: nrita (dantza hutsa), nritya (bakarkako ariketa espresiboa) eta natya (taldeko dantza dramatikoa) ditu.
Edith Durham
Mary Edith Durham (Hegoafrika, 1863ko abenduaren 8a - Londres, 1944ko azaroaren 15a) britainiar margolaria, ilustratzaile zientifikoa, antropologo, bidaia-idazlea eta Balkanetako esploratzailea izan zen.
Biografia
Arthur E. Durham Londresko zirujau ospetsuaren alaba zaharrena zen. Bedford Collegen eta gero Royal Academyn ikasi zuen. Artista bikaina izanik, bere akuarela erretratuak eta genero eszenak Erresuma Batuan aldizka erakustsi izan dira. Bere anfibioen marrazkiek eta narrastienak ilustratzen dituzte Cambridgeko Historia Naturalaren liburuki bat,.
1900ean, Dalmazian eginiko atsedenaldi bidai batean itsasontziz Kotorra joan zen eta Cetinje bisitatu zuen, Montenegroko antzinako hiriburua. Kolore anitzeko mundu horrek txunditzen du eta lilura horrek bizitza osoan zehar iraungo du.
Bere ama hil ondoren eta familiaren betebeharretatik askatuta, 1906 urtetik aurrera Albania, Bosnia, Serbia, Mazedonia eta Dalmaziara bidaiatu zuen. Urtean zenbait hilabete igaro zituen Balkanetan, serbiera eta albaniera ikasten. Hainbat erakunde ongintzarekin kolaboratu zuen eta Mazedonian ospitale bat zuzentzen aritu zen. Errespetuzko bere jarrera zela ta, orokorrean oso ongi jasoa izan zen eta 1907 urtean Londresen izango zen Lurralde Balkanikoetako erakusketarako Montenegroko Nikolas I. erregeak bere lurraldearen eremua antolatzeko enkargua eman zion. .
Balkanetako Lehen Gerran izan zen lehen gerra berri emaile emakuzmezkoa.
Bere lan ospetsuena High Albania (Albania Garaia) izenekoa izan zen. Bertan, jantzi tradizionalak, egitura soziala, ohiko arauak, sinesmen erlijiosoak eta albaniarren istorio tradizioanalak jorratzen ditu, batez ere Albania Garaiko tribuen ak, Shkumbin ibaiaren iparraldekoak. .
Gaztetan ez zuen antropologiaren inguruko prestakuntzarik jaso. Hala eta guztiz ere, Balkanetan egin zituen bidaietan benetako ikerketa sozio-antropologiko bat osatu zuen. Haren zorrostasunak Britainia Handiko zientzia-elkarteen ateak ireki zizkion eta Britainia Handiko eta Irlandako Antropologiako Errege Institutuko, Folklore Elkartearen eta Nazioarteko Gaietarako Errege Institutuko kide egin zen.
Bere koadernoak, oroitidazki eta zirriborroak, baita bildumak, Balkanetako jantzi tradizionalak eta bitxiak hainbat tokitan gordetzen dira, hala nola, Errege Antropologiako Institutuan Bankfield Museoan Halifaxen,  British Museum, Pitt Rivers Museoan ( Oxford ) eta Horniman Museoan, besteak beste.
Villiers-en-Lieu
Biztanleria
2007an Villiers-en-Lieu udalerrian erroldatutako biztanleak 1.586 ziren. Familiak 607 ziren, horien artean 112 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 91 bakarrik bizi ziren emakumeak), 243 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 235 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 17 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 662 etxebizitza zeuden, 620 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 648 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 620 etxebizitza nagusietatik 545 bere jabearen bizilekua ziren, 70 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 15 etxek bi gela zituzten, 60 etxek hiru zituzten, 157 etxek lau zituzten eta 388 etxek bost zituzten. 523 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 244 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 326 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.011 ziren, horien artean 716 aktiboak ziren eta 295 inaktiboak ziren. 716 pertsona aktiboetatik 656 lanean zeuden (353 gizon eta 303 emakume) eta 60 langabezian zeuden (29 gizon eta 31 emakume). 295 pertsona inaktiboetatik 123 erretiraturik zeuden, 73 ikasten zeuden eta 99 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villiers-en-Lieu udalerrian 641 unitate fiskal zeuden, 1.640,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.740 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 46 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 9 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak eta 2 ile apaindegiak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Villiers-en-Lieu udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Coveta Fumà (TRAM Alacant)
Coveta Fumà Alacantiko Burdinbide Metropolitarraren geltoki bat da, El Campello udalerrian dagoena.
Villiers-sur-Yonne
Villiers-sur-Yonne Frantziako udalerria da, Nièvre departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villiers-sur-Yonne udalerrian erroldatutako biztanleak 284 ziren. Familiak 121 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (18 bakarrik bizi ziren gizonak eta 22 bakarrik bizi ziren emakumeak), 41 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 33 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 7 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 207 etxebizitza zeuden, 125 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 203 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 125 etxebizitza nagusietatik 108 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 62 etxek bost zituzten. 92 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 56 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 56 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 181 ziren, horien artean 125 aktiboak ziren eta 56 inaktiboak ziren. 125 pertsona aktiboetatik 111 lanean zeuden (63 gizon eta 48 emakume) eta 14 langabezian zeuden (7 gizon eta 7 emakume). 56 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villiers-sur-Yonne udalerrian 125 unitate fiskal zeuden, 293 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.780 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen eta 1 finantziazio enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra drogeria bat zen.
2000. urtean Villiers-sur-Yonne udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Sigaloseps deplanchei
Sigaloseps deplanchei Sigaloseps generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.