cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atxabal / Peñas de Oro
Atxabal / Peñas de Oro, Araba probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Atxabal / Peñas de Oro mendia, 896 altuera duen eta Araba probintzian topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 42.931667 eta -2.820723 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Bitoriano, Domaikia, Murgia.
Kanpo estekak
Atxabal / Peñas de Oro, http://www.euskal-herria.org/.
Santa Engrazia
Kanpo estekak
Santa Engrazia, http://www.euskal-herria.org/.
Measkoitz
Kanpo estekak
Measkoitz, http://www.euskal-herria.org/.
San Vitores
Kanpo estekak
San Vitores, http://www.euskal-herria.org/.
Peregaña
Peregaña, Araba probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Peregaña mendia, Perigaña izenaz ere ezagutua, 625 altuera duen eta Araba probintzian topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 43.087565 eta -3.084847 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Beotegi, Luxo, Menagarai.
Piskerra
Piskerra, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Piskerra mendia, Pisquerra bezala ere ezagutua, 468 altuera duen eta Nafarroa probintzian topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 42.222998 eta -1.438819 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Arguedas.
Peregaña
Peregaña mendian, Burdin Aroko herri harresitu baten hondarrak daude, 1982. urtean, Felix Murgak, Babio eta Peregañako Burdin Aroko herrien aurkikuntza argitaratu zuen.
Piskerra
Kanpo estekak
Piskerra, http://www.euskal-herria.org/.
Peregaña
Kanpo estekak
Peregaña, http://www.euskal-herria.org/.
Sarrimendi
Sarrimendi, Bizkaia probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Sarrimendi mendia, 603 altuera duen eta Bizkaia probintzian topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 43.197882 eta -2.588358 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Berriz, Durango, Garai.
Arnaba / Montesanto
Arnaba / Montesanto, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Lokiz aldeko gain gorena da Arnabarena, baina ez dago argi non dagoen, izan ere gorabehera gutxiko eremuan dago eta bada batetik erpin geodesiko bat leku baten eta bestetik, buzoia, 500 m mendebalderago (zerikusia izan lezake bikoizketa horretan Nafarroa eta Araba arteko mugak hortik pasatzeak). Ez dio horrek gehiegi axola, hara joanez gero hegoaldera jausten den amildegiak erakarriko baitu gure arreta. Amildegi honek Lanako bailara inguratzen du iparraldetik hormatzar ikusgarriak zutituz Arnaba aldera. Goi aldean ibiltzea erraza da ordea, amildegian ertzean zehar ere bai. Harria da nagusi, han hemenka sakabanatutako ezpel, pago eta ipuruak ez dira oraindik traba egiteko adina nagusitu, erpin geodesikoaren inguruan ez bada. Iparraldeko isurialdea pagadiak estaltzen du gandorra ez beste guztia, eta baso horietan gora datozen bideak baliatu ditzakegu gandorrera heltzeko, Kontrasta, Uribarri-Harana nahiz Aldatik abiatuta. Hegoaldetik ere bada sarbide bat baino gehiago, harresiak eskainitako abaguneak aprobetxatuta.
Sarrimendi
Kanpo estekak
Sarrimendi, http://www.euskal-herria.org/.
Arnaba / Montesanto
Kanpo estekak
Arnaba / Montesanto, http://www.euskal-herria.org/.
Otaerre
Otaerre, Gipuzkoa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Tontorreko antena mordo itsusi hori alde batera utziz gero, nahiko ingurune polita da Otaerrerena. Kilimon eta Lasturko bailara luzeen artean zutitzen den karaitzezko mendikateko gain nagusiena da berea, baina besteak ez bezala, ez du karaitzik ageri tontorrean: larre berde eta aldapa leunez inguratuta ageri da. Baina hantxe ditu, gurutzea, erpin geodesikoa, buzoiak eta tontorraren erdia jan duen antena instalazio zatarra. Ean, Larraskanda aldean, baserri eremu txukuna zabaltzen da bizkar aldean. Gainontzeko isurialdeak bakartiagoak dira, eta badira, tartean, kaletik urrutiegi gelditutako hainbat baserri eta bordaren hondakinak. Garai baten artzantza eremu zabala izanaren itxura dauka inguru horrek.
San León
Kanpo estekak
San León, http://www.euskal-herria.org/.
Otaerre
Kanpo estekak
Otaerre, http://www.euskal-herria.org/.
Sarimendi
Kanpo estekak
Sarimendi, http://www.euskal-herria.org/.
San Quirico
San Quirico, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Tontorretik gertu jasotako ermitari zor dio izena San Quirico mendiak. Ermita handia da, baina itxita egoten da antza denez eta ez du aterberik eskaintzen. Ekainaren 16an izaten da San Quirico erromeria Nabaskozetik.
Santa Barbara / Malkorraundi
Kanpo estekak
Santa Barbara / Malkorraundi, http://www.euskal-herria.org/.
San Quirico
Kanpo estekak
San Quirico, http://www.euskal-herria.org/.
Soratxipi
Soratxipi, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Uren banalerro nagusiari lotutako mendia, pagadi eta larrez osatutako paisaiaren erdian. Tontorra Bonozorrotz izeneko beste tontor bateraino luzatzen bizkar luze batean dago eta eragozpenik gabe ibili daiteke gain aldean, larre eremu leunetan barrena. Tontorrean erpin geodesikoa eta buzoia aurkituko dituzue.
Kanpo estekak
Soratxipi, http://www.euskal-herria.org/.
Santa Ágata
Santa Ágata, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Nafarroako erdialdeko mendialde zabaleko gain bat gehiago baino ez da, Ekialdera luzatzen den mendikate luze baten muturrean. Badira urrutira gabe gain garaiagoak Mendebaldean, baina honi egokitu zaio muturrean egotea eta bertatik behe aldeko ordokiekiko aldea nabarmenagoa da. Antena instalazio batek okupatzen du tontorra eta basoak ixten du inguru gehiena: zer ikusi handirik ez da gelditzen.
Kanpo estekak
Santa Ágata, http://www.euskal-herria.org/.
Revillallanos
Revillallanos, Araba eta Burgos probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Revillallanos mendia, 1281 altuera duen eta Araba eta Burgos probintzietan topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 42.823320 eta -3.200493 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Villafría de San Zadornil.
Kanpo estekak
Revillallanos, http://www.euskal-herria.org/.
Sesiarte
Kanpo estekak
Sesiarte, http://www.euskal-herria.org/.
Recuenco
Recuenco, Araba eta Burgos probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Valderejo Parkeko tontorrik garaiena da eta Lalastra eta Boveda artean luzatzen den mendikatearen ertz batean dago, Karria eta Arrayuelas-en kate berean. Urtarrilaren 1etik abuztuaren 15era bitarte ezin daiteke Recuencora igo, putreen ugalketarako sasoia dela-eta. Hegoekialdeko amildegietan luzatzen den muturra da bere alderdirik ikusgarriena, Leron mendateko igoeratik ikusita. Gainaldea gorabehera gutxiko karst zabal baten osatzen du, pago eta pinu bakan batzuekin atonduta. Parkeko ibilbide batek zeharkatzen du mendia, La Sierra izenekoak, eta hortik puntu horidun posteak. Ibilbide honi jarraituz itzuli ederra egin daiteke, Lalastran abiatu, Lahoz-etik pasa, Recuencora igo, bailara inguratuz San Lorenzo ermitatik pasata Vallegrull-era igo eta handik behera Villamardones-era jaitsi, Lalastrara joateko gero. Ibilbide luzea karstean zehar, baina polita eta atsegina, lainorik ezean.
Kanpo estekak
Recuenco, http://www.euskal-herria.org/.
Soumcouy
Soumcouy, Iparraldea eta Bearn probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Soumcouy mendia, 2315 altuera duen eta Iparraldea eta Bearn probintzietan topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 42.954942 eta -0.721659 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Ernaz, Arette - La Pierre de St. Martin.
Kanpo estekak
Soumcouy, http://www.euskal-herria.org/.
Santa Bárbara
Santa Bárbara, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Zarikietako Mendebaldeko muturrean harrotutako haitzari dagokio, antza denez, Santa Barbara izena ("Santa Barbara haitza" aipatzen da zenbait lekutan), baina Ekialderago dagoen beste muino borobil bat jotzen da bestetan (Juan Mari Feliu-ren "Montes de navarra" berrian esaterako) tontor nagusi bezala, garaiagoa, nabarmenagoa eta errazagoa delako seguraski. Izan ere Santa Barbara haitza nabarmena da Iparraldetik begiratuz gero, baina Hegoaldetik begiratuta, ez da ikusi ere egiten amildegira bertara heldu arte. Itoizko urtegiaren sorrerak gainera Iparraldeko isurialdeko ohiko bideak itxi edo zaildu egin ditu eta orain bide erabilienak Hegoaldetik, Agoitz aldetik datoz.
Kanpo estekak
Santa Bárbara, http://www.euskal-herria.org/.
Sañoa
Sañoa, Gipuzkoa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Etumeta aldetik hasi eta Arauntzaraino luzatzen den bizkar luzeko gain altuena da Sañoarena, baina gorabehera gutxiko gandor zabala da eta erraz zeharkatu daiteke dena, batzuetan pinudian eta bestetan larrean barrena. Tontorra bera baino leku aproposagoa da ordea Arauntzarena, metro bakar batzuk beherago ekialdeko muturrean, buzoi eta guzti, ikuspegi zabala eskaintzen baitu Azpeitia eta Izarraitzen gainean. Ohiko igoerabidea Azpetitik abiatzen bada ere, bada beste zenbait aukera, Lasao aldetik esaterako, pinudian barrena, edo Etumeta aldetik, hegi luzearen bizkarrari jarraituz.
Kanpo estekak
Sañoa, http://www.euskal-herria.org/.
Orlagatu
Orlagatu, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Balkoi moduko bat da Orlagatu inguruko mendien gainetik, baita Pirinio hurbiletatik ere. Itzalle herritik abiatuko gara. Herria ekialderantz zeharkatu eta ateratakoan, zabalgune baten ezkerretara (hor utz dezakegu autoa), zubi zahar bat ikusiko dugu, errekasto baten gainean. Zubia zeharkatu eta pista batean barrena igoko gara, hegoalderantz, Berroeta eta Iburtu haitzek estuturiko Tobo arroilean gora. Oso bide ederra da, batez ere euria egin duen egunetan, urjauzi ikusgarriak bertatik bertara ikusteko aukera izanen baitugu, bideak zeharkatzen baititu. Urjauziak gaindituta, bidea estutu egiten da, baina ez da erabat galtzen. Toki zabalago batera helduta, bideak Ekialdera egiten du -kairnak- eta Iburtu eta Orlagatu arteko lepora iristen da. Lepora helduta, hegoaldera joko dugu, eta Orlagatuko goialdera iritsiko gara. Bertan Adoaindik datorren bidea aurkiko dugu. Ekialderantz, harrizko gandor eroso batean barrena, Orlagatuko gailur ederra ikusiko dugu. Jaisteko, Iburtu lepora jaitsi eta bertan hasten den bidexka bat hartuko dugu (kairnak) pista zabal batera eramanen gaituena. Pista horrek zuzenean Itzalleko errepidera jaitsiko gaitu.
Kanpo estekak
Orlagatu, http://www.euskal-herria.org/.
Semendia
Semendia, Araba probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Pipaon eta Lagran artean dagoen muino bat besterik ez da, hegoaldean dituen mendi dotoreen aurrean. Ezpelez josia dago eta ez da erraza bide egokiena topatzea. Ehiztari postu ugari ikus daiteke bertan.
Kanpo estekak
Semendia, http://www.euskal-herria.org/.
Sasari
Sasari, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Igari mendatetik jaisten den mendikatearen azken gorunea dugu, Seseta-Marikaldarekin batera. Nafarroako gobernuaren kartografia ofizialean Arabarko izenez agertzen da, baina badirudi izen hori egokiagoa dela ipar-mendebalderago dagoen eta errepetidore bat daukan mendi apalerako. Berbelueta izena ere agertzen da batzuetan. Igoera klasikoa Izitzetik abiatzen da, Huertas sakanean gora. Beste aukera bat Gorzatik Igarira doan errepideko lehenbiziko km.an hasten den pista zabala da. Eta errepide horretako 4.6 km.an bide markatu bat Sasari leporaino igotzen da. Nolanahi ere, bide guztiek bat egiten dute Txistulako lepoan (1094m), izen bereko puntaren mendebaldean (punta honek Txistula edo Oxe du izena). Handik gorako bidea nahiko zikin dago, batez ere azken metroak. Presta zaitezte basurdearena egiteko
Seseta
Seseta, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Igari mendatea hegoaldetik zaintzen duen mendia dugu Saseta. Borda ugariren hondarrak aurki ditzakegu inguru hauetan, abeltzaintzak munta handiagoa izan zuen garai baten lekuko. Bazter bakartiak dira hauek, pinudiak eta behialako soro sasiek hartuak tartekatzen direlarik. M. Belaskok, bere Hiztegi Etimologikoan, dio "saihets" (hegia, mazela) hitzetik datorrela mendi honen izena.
Kanpo estekak
Seseta, http://www.euskal-herria.org/.
Sasari
Kanpo estekak
Sasari, http://www.euskal-herria.org/.
Hernaniko gudua
Hernaniko gudua 1830ean gertatutako polemikari eta istiluei emandako izena da, Victor Hugoren Hernani antzerki-lanaren antzezpenen inguruan.
Antzerki-estetikari buruzko hainbat gatazkaren oinordeko da Hernaniko gudua, motibazio politiko zein estetikoengatik, eta oraindik ere ospetsua da «klasikoen» arteko borrokaren mugarri gisa, antzerki-generoen hierarkizazio zorrotzaren aldekoa, eta «erromantikoen» belaunaldi berria, Victor Hugoren inguruan bildua, zeinak iraultza bat lortu nahi baitzuen arte dramatikoan.
Gaur egun gudu horri buruz dakiguna, hala ere, orduko lekukoek —batez ere Théophile Gautierrek— emandako kontakizunen araberakoa da. Lekukoek egia eta kondaira nahasten zituzten berreraikitze epiko batean, Frantzian erromantizismoa sortzeko egintza bihurtzeko.
Klasizismoaren kritikak antzerkian Erregimen Zaharrean
Klasizismoko dogma estetikoen aurkako borroka, bere arau zorrotzekin eta antzerki-generoen hierarkizazio zorrotzarekin, XVII. mendean hasi zen, Corneille-k, bere aurrizkietan, Aristoteles apelatzen zuten doktoek ezarritako murriztapenak kritikatzen zituenean, edo Molière-k asmatutako «komedia handia» ere kritikatzen zuenean, bere piezak erabiliz (hau da, tragediaren forma ohikoarekin) ohiturei kritika komikoaren dimentsioa gehitzen ziona (Tartufo, Le Misanthrope, L'École des femmes...).
Hurrengo mendean, Marivauxek lagundu zuen generoen azpibertsio indartsu hori areagotzen, bere piezen fartsa-egituran dimentsio sentimentala sartu baitzuen. Diderotekin, generoak pieza mota berri batean fusionatzeko ideia sortu zen. Tragediak eta komedia klasikoek jada ez zutela funtsezko ezer garaiko publikoari eskaintzeko, filosofoak bitarteko genero bat sortzera deitzen zuen: drama, jendeari gogoeta-gai garaikideak aurkeztuko zizkiona. Beaumarchais-ek, berriz, azaldu zuen drama burgesak moralitate zuzenagoa eta sakonagoa eskaintzen ziola gaur egungo publikoari tragedia zaharrak baino.
Louis-Sébastien Mercier-en aburuz, dramak bere gaiak aukeratu behar zituen historia garaikidean, denbora- eta leku-unitateetatik kanporatu, eta, batez ere, eszena pribatura mugatu gabe: dramaren erabilgarritasuna moral indibidualaren eremutik moral politikoaren eremura igarotzen zen orduan.
Antzeko kritika bat bazegoen Rhin-etik haratago. Lessing teorialari alemanarentzat, Dideroten Le père de famille pieza itzuli eta egokitu baitzuen, frantziar antzerkigintzak, bere hiru unitateen kanon famatuarekin, nahiz eta Antzinatearen antzerki-kodean inspiratu nahi izan, garai hartako antzerkigintzatik eta, batez ere, herria ordezkatzen zuenez, «Bere bizitasunetatik urrundu ere ezin zen egin, ezta haietatik alde egin ere, batek jakin-min hutsez egin dezakeen heinean», normalean, abesbatza baten presentziatik eratortzen ziren arauak artifizial eta egungo errealitatera egokitu gabe bihurtzea baino ez zuen lortzen.
Teorialari erromantikoak
Frantziako Iraultzaren ondoren, Alemaniatik etorri zen kritika, Madame de Staël-en De Alemania (1810) izeneko lanarekin, zehazki. Bertan, Europan bi antzerki-sistema zeudela deskribatzen zuen: sistema frantsesa, tragedia klasikoa nagusi zuena, eta sistema alemana (Shakespeare barne hartzen zuena), tragedia historikoa nagusi zuena. Sistema frantsesak, atzerriko historia eta mitologia batetik ateratako gaiak hautatzearen ondorioz, ezin zuen tragedia historiko «alemanak» zuen rola bete, nazio batasuna indartzen baitzuen nazio historiatik bertatik ateratako gaiak irudikatuz. Eta are gehiago: tragedia klasiko frantsesa, herrian interesik ez zuena eta herriak interesik ez zuena, arte aristokratikoa zen berez, eta, arrazoi beragatik, are gehiago indartzen zuen gizarte-banaketa, eta antzerkian ikusleak banatuz birsortzen zuen. Baina antzerki-publikoen gizarte-banaketa hori gizarte monarkikoaren gizarte-zatiketa estrukturalaren ondorio logikoa zen, eta Iraultzak sortutako bultzada demokratiko handiak zatiketa hori desagertzera behartzen zuen, eta, aldi berean, handik sortzen zen estetika iraungitzen zen.
Guizotek, 1821eko Shakespeareri buruzko saiakerarekin, eta, batez ere, Stendhalek, Racine eta Shakespeare bi zatiko obrekin (1823 eta 1825), antzeko ideiak defendatu zituzten, azkena dramaturgia nazional baten logika are urrunago eramanez: Madame de Staëlentzat alexandriar bertsoak desagertu egin behar bazuen genero dramatiko berritik, izan ere, bertsokera horrek «antzerkitik sentimendu ugari» kanporatzen zituen, eta debekatzen zuen esatea «norbait sartzen dela edo ateratzen dela, norbait lo dagoela edo esna, horretarako poesiako egokitze bat bilatu behar izan gabe». Honako hau ere esaten zuen: «Alexandriarraren enfasia egokia da protestanteentzat, ingelesentzat, baita erromatarrentzat ere, baina ez, noski, Henrike IV.aren eta Frantzisko I.aren kideentzat». Bestalde, Stendhal matxinatu egiten zen XIX. mendean antzerki-estetikak aurreko bi mendeetan izan zena izaten jarraitzearen kontra: «Historialari batek oroimena izan zuenetik, inongo herrik ez du inoiz izan, ohituretan eta plazeretan, 1770 eta 1823 urteen artean gertatutakoa baino aldaketa azkarrago eta osoagorik. Eta oraindik literatura berberarekin kontatzea eskatzen digute!»
Bestalde, Alejandro Dumasek azpimarratzen du Frantziako aktoreak, ohituretan harrapatuta, ez zirela gai tragikotik komikora pasatzeko, drama erromantikoaren idazkera berriak eskatzen zuen bezala. Haren gutxiegitasuna nabaria zen Hugoren antzezlanak interpretatzean, non, Dumasek azaltzen duenez, «komikoa eta tragikoa tarteko ñabardurarik gabe ukitzen dira, eta horrek zailago egiten du bere ideien interpretazioa bera [...] goranzko edo beheranzko gama bat sortzeko eragozpena hartu izan balitz baino».
Cromwellen hitzaurrea
1827ko abenduan, Victor Hugok testu teoriko garrantzitsu bat argitaratu zuen Parisen, Cromwell piezaren justifikazioan mozorrotua; pieza hori aste batzuk lehenago argitaratu zuen, eta literatura-historiak «Cromwellen hitzaurrea» izenburuarekin gogoratzen du. Stendhal-en tesiei erantzuteko idatzi zuen, neurri batean bederen, eta drama erromantikoaren ikuspegi berri bat proposatzen zuen. Aurrizki horrek beste behin ere Shakespeare loriatzen zuen, Corneille, Molière eta Beaumarchais izan ziren hiru jenio handien sintesi gisa, eta osagarri gisa denbora- eta leku-unitateak ezartzen zituen (ekintza-unitatearen erabilgarritasuna berresten zen, ordea), Hugok Lessing-en argudioa berreskuratuz, zeinak absurduak aurkitzen zituen atari, peristilo eta frontispizioak, zeinetan — paradoxikoki, egiantzaren izenean — tragediaren ekintza garatzen baitzen. Literaturaren hiru adinen teoriari dagokionez (primitiboa, antzinakoa eta modernoa), «bide oso ibilitzat» hartzen zuen, originaltasunik gabekoa. Ordain gisa, saiakeraren originaltasuna zen groteskoaren estetikak hartzen zuen erdigunea: sublime denarekin zuen aliantza «jenio modernoa, hain konplexua, bere formetan hain askotarikoa, bere sorkuntzetan agortezinaren» ezaugarri bereizgarria zen. Eta aliantza hori onartezina zenez, antzerki-generoak hierarkia klasikoan zorrotz banatzearen ondorioz —sublime dena tragediari eta groteskoa komediari gordetzen baitzion—, hierarkia horrek, garaiko jenioaren araberako lanak egiteko gai ez zen arren, tokia dramari eman behar zion, Ariel baten sublime dena eta Kaliban baten groteskoa gogoratzeko gai baitzen, pieza berean. Nolanahi ere, groteskoaren eta sublimearen arteko aliantza ez zen aliantza artifizialtzat hartu behar, artistei kode dramatiko berri gisa inposatua: aitzitik, gauzen izaeratik bertatik eratortzen zen, bi dimentsioetako gizakia eramailea baitzen. Hala, Cromwell, aldi berean, Tiberio bat eta Dandin bat zen.
Stendhalek ez bezala, Hugok, drama erromantikorako, bertsora jotzea proposatzen zuen prosa baino lehen: azken hori antzerki historiko militante eta didaktiko baten ondaretzat hartzen zen, eta, zalantzarik gabe, herrikoia izan nahi zuen, eta artea baliagarritasunaren dimentsio bakarrera murrizten zuen. Bestela esanda, antzerki burges bat. Bertsoa, aldiz, drama baterako hizkuntza ideala iruditzen zitzaion, ez hainbeste naturaren ispilutzat hartua «kontzentrazio-ispilu» bat balitz bezala, zeinak islatzen dituen objektuen efektua handitzen baitu, «distira batetik, argi bat; argi batetik, sugar bat» eginez. Baina bertso horrek «bere erliebea komunikatzen die ez-deigarritzat eta arruntagotzat hartuko zituen gauzei», ez zen bertso klasikoaren bertsoa: Ez zuen uste «luzatzen duen zamalkadura» erabiliko zuenik, «nahasten duen inbertsioa» baino nahiago baitzuen.
Drama erromantikoaren manifestu hori era askotara jaso zen, irakurleen adinaren arabera: «Helduak haserretzen zituen, garaikideek gustuko zuten eta gazteek izugarri maite zuten», azaltzen du Marc Hovasse, Hugoren biografoak. Azken horientzak, piezak eta haren hitzaurreak Bibliaren balioa zuten. 1872an, Théophile Gautierrek gogoraraziko luke ezen, bere belaunaldikoen aburuz, Cromwell-en hitzaurrea «Legearen Taulak Sinain bezala irradiatzen zituela begiak, eta haren argudioak ukaezinak iruditzen zitzaizkiela». Aldiz, proposatzen zuen estetikak «behin betiko urruntzen zuen Letra Onen Errege Gizartearen erromantizismoa eta, beraz, Karlos X.aren gobernua».
Txistukatutako antzezpenak
Antzerki-emanaldietarako txistukada handiak, Hernanikoa ezaguena, 1789an hasi ziren, Karlos IX.arekin edo Marie-Joseph Chénierren San Bartolome gauarekin. Hura debekatzen saiatu ziren, eta horrek lanaren aldekoen eta aurkakoen arteko truke gogorrak eragin zituen. Françaisen barne-eztabaida bat izaten hasi zena, berehala jarri zen «abertzaleak Gortearen Alderdiaren aurka, batzarra erregearen aurka, Iraultza kontrairaultzaren aurka». Gatazka horretan, batzuen eta besteen jarrerak beren uste politikoek erabakitzen zituzten. Chénierrek, berak ere gatazkaren eragin ideologikoaz eta antzerkiaren leku estrategikoaz jabetuta, hauxe idatzi zuen bere obraren eskaintzan: «Nazio baten ohiturek hasieran beren obra dramatikoen espiritua osatzen badute, obra dramatikoek laster osatuko dute bere espiritua». Azkenean, 1789ko azaroan antzeztu zen, François-Joseph Talma aktore tragikoa izan zen protagonista. Estreinaldian izan ondoren, Dantonek esan omen zituen hitz errebelatzaile horiek: «Figarok noblezia hil bazuen, Karlos IX.ak erregetza hilko du». Hiru urte geroago, 1793ko urtarrilean, L'Ami des lois, Jean-Louis Laya-ren lanak, gertaera are larriagoak eragin zituen: Komunako kainoiak izan ziren antzezpenak debekatzeko arduradunak. Garai hartan ikusten zen, batzuetan, aurrez antolatutako ikusle-taldeek egiten zituztela txistualdiak.
Baina lan horien gaia gatazka bortitzak eragiteko bezain ausarta bazen ere, formak akademikoa izaten jarraitzen zuen. Kristobal Kolonek, 1809an Odéon Antzokian antzeztuta (orduan Enperatrizaren Antzokia), Népomucène Lemercier antzerkigileak, ordea, proposatu zuen denbora- eta leku-unitateetatik ezabatzea, erregistro komiko eta patetikoak nahastea eta, azkenik, bertso klasikoen arauetan hainbat askatasun beretzat hartzea. Pieza estreinatzean, ikusleek, aho zabalik, ez zuten erreakzionatu. Baina bigarren antzezpenetik aurrera, ikus-entzuleek, batez ere ikasle arerioz osatuak eta autoreak kanon klasikoekin hartutako askatasunen aurkakoak, talka bortitz samarrak eragin zituzten, granaderoek, baionetak fusiletan zituztela, aretoa har zezaten. Ikusle bat hil egin zen eta hirurehun ikasle atxilotu eta armadan sartzera behartu zituzten.
Berrezarkuntzan, antzerkiaren inguruko «batailek» modernitate estetikoaren aldekoen garaipenak zabalak izan ziren: Hogeita hamar urte edo jokalari baten bizitza Victor Ducangerena (1827), gizon baten bizitzaren historia kontatzen zuena, hiru egun erabakigarri gogoratu ondoren, arrakasta nabarmena izan zuen Porte Saint-Martin Antzokian. Le Globe egunkari liberalaren kritikariarentzat, Hogeita hamar urte izan ziren klasizismoaren amaiera antzerkian: «Negar egizue zuen denbora eta leku unitate maiteengatik: hemen dautza, beste behin ere, dardaraz profanatuak [...] akabo zuen ekoizpen orekatu, hotz eta lauak. Melodramak hiltzen ditu, melodrama aske eta egiazkoak, bizitzaz eta energiaz beteak, Ducange jaunak egiten duen bezala, gure autore gazteek haren ondoren egingo duten bezala.». 1829an, Alexandre Dumasek arrakasta izan zuen Henrike III.a eta haren gortearekin; bost ekitaldiko drama prosa, Comédie Françaisen muntatu zuena. 1829ko maiatzean, Casimir Delavigneren, Marino Faliero (Byronen inspiratua), bertsoko tragedia «erdi-erromantikoak» arrakasta handia izan zuen, nahiz eta, alderdi askotan, Hernani bezain berritzailea izan. Baina Porte Saint-Martin Antzokian aurkeztu zuten, eta ez Théatre-Françaisen, Hugok oraindik konkistatu behar zuen gotorlekuan. Azkenik, Alfred de Vigny Shakespeareren Otelo moldatu zuen, erdizka baino ez zen arrakastatsua izan; izan ere, ez zuen zazpi urte lehenago Ingalaterrako aktore-talde baten egoerara, publikoak txistukadak eta objektuak bota zizkienak, aktore bat zauritu arte. Hala ere, eskandalu batzuk izan ziren, bertsoekin bat egiten ez zuten hitz lau batzuk erabiltzeagatik (kritikak, batez ere, mouchoir —zapi— hitzean zentratu ziren).
Hala ere, 1830 aurreko urteetan zehar irabazitako gudu horiek guztiak gorabehera, Victor Hugori berriro egokitu zitzaion beste gudu bat egitea bere estetikari naturazko karta emateko: Théâtre-Français-en taularatuko zuen, ez prosazko obra bat, Dumasek egin zuen bezala, baizik eta drama bat bertsotan, zeinak beretzat aldarrikatuko baitzuen tragediaren prestigioaren ondarea, bai antzerkiaren ahalmen handia, bai interpretazio-gaitasun handia..
Antzokiak Berrezarkuntzan
Ikuskizunei buruzko 1791ko dekretu batek baimena ematen zion herritar orori «antzerki publikoa eraikitzeko eta genero guztietako lanak antzezteko». Ondorioz, Iraultzaren eta Berrezarkuntzaren artean (nahiz eta Lehen Inperioan geldialdia egin), Parisen agertokiak ugaritu egin ziren. Bi kategoria handitan banatzen ziren: alde batetik, Opera, Théâtre-Français eta Odéon, agintariek diruz lagunduak, eta, bestetik, antzoki pribatuak, beren irabaziei esker bakarrik mantentzen zirenak. Azken horien artean, Porte Saint-Martin Antzokia zen estetika erromantikoa zabaltzeko gune nagusia. Antzoki horretan, Dumasen drama gehienak antzezten ziren, bai eta Hugoren hainbat obra ere, vodevil eta melodramaren erdian.
Ordezkaritzarik ofizial ospetsuenak, Thëâtre-Français-ek, 1.552 plaza zituen (1,80 eta 6,60 franko artean balio zuten), eta errepertorio dramatiko handia sustatu eta defendatu nahi zuen: Racine, Corneille, Molière, batzuetan Marivaux, Voltaire eta haren jarraitzaile neoklasikoak; horretarako diru-laguntza esplizitua zuen. Beraz, diru-laguntzak zentsuraren laguntzaile gisa funtzionatzen zuen: «diru-laguntzak lotura da», idatzi zuen Victor Hugok 1872an.
Théâtre-Françaisek, 1812az geroztik, erregimen berezia zuen: ez zuen zuzendaririk, elkartekide-komunitate batek zuzentzen zuen aldi berean, benetako komisario batek: 1830ean, estetika erromantiko berriaren alde egiten zuen pertsona batek betetzen zuen postua: Isidore Taylor baroiak. Hark utzi zion Victor Hugori Hernani Théâtre-Français-eko tauletan muntatzen.
Théâtre-Français-en baza onena kontratatua zuen aktoreen konpainia zen, Parisko onena: bertso klasikoaren ahoskeran nabarmentzen zen batez ere. Drama berriaren interpretazioari dagokionez, ordea, ezin zuen Porte Saint-Martin Antzokiko aktore handiekin, Frédérick Lemaître batekin edo Marie Dorval batekin lehiatu. Baina, eta hori izango litzateke dramaturgo erromantikoek izango luketen arazo handienetako bat, nahiz eta Théâtre-Français-ek bere lanak onartzea lortzen zuten, ia ezinezkoa zitzaien lan horiek defendatzeko gaitasun handiena zuten aktoreak aldi berean onartzea.
Marion de Lormetik Hernanira
Marion de Lorme, 1829ko ekainean idatzia, aho batez onartu zuten Théâtre-Français-eko aktoreek, eta, beraz, lehen drama erromantikoa izan behar zuen, bertsoz —Cromwell-en hitzaurreak zioen bezala—, eszenatoki ospetsu horretan antzeztua izateko. Baina ez zuten pentsatu zentsura-batzordean, Charles Brifaut buru zela, obra antzeztea debekatzea erabaki zuena. Hugok Martignac bizkondearekin, Karlos X.aren Barne ministroarekin, elkarrizketa bat eskatu eta lortu zuen, debekuan pertsonalki parte hartu zuen. Nahiz eta «zentro politikoaren» jarraitzailea izan, uko egin zion zentsura-batzordearen erabakia baliogabetzeari: egoera politikoa delikatua zen, eta Luis XIII.ari bufoia baino argiagoa ez zen monarka baten irudia ematen zion fabula bat zen; obran ministroek zuten papera zela eta, egoera politikoa berotuko zela uste zuten. Izan ere, Figaroren ezkontzak estreinatu zenetik bazekiten antzerki-lan batek zer eragin izan zezakeen jendearengan (Beaumarchaisen piezaren antzezpena, bestalde, hainbat urtez debekatua egon zen Berrezarkuntzan). Karlos X.arekin egindako elkarrizketa batek ez zuen emaitza hoberik lortu: lana ez zen taularatuko. Ordain gisa, erregearen aldetik jasotzen zuen pentsioa hirukoiztea eskaini zitzaion Hugori. Hark baztertu egin zuen, mespretxuz, adiskidetze-proposamen hori, eta berriro hasi zen lanean lan berri bat egiteko.
Denborak estutzen zuen: Dumasen Henrike III.ak arrakasta izan zuen Théâtre-Français-eko tauletan, eta Vigny Oteloren egokitzapena han eskaintzeko prestatzen ari zen. Cromwellen hitzaurrearen autoreak ezin zuen bigarren mailara igaro, eta protagonismoa eman Victor Hugoren nagusitasuna arriskuan jartzen zuten aurkari izateari utzi ez zioten autoreei, haren lagunak izan arren.
Satrustegiko haitza
Kanpo estekak
Satrustegiko haitza, http://www.euskal-herria.org/.
Hernaniko gudua
Marion de Lormetik Hernanira
Marion de Lorme (1829ko abuztuaren 29tik irailaren 24ra) bezain azkar idatzi zen Hernani, eta autorearen hirurogei lagunek osatutako ikuslego baten aurrean irakurri eta txalotu zuten. Bost egun geroago, Théâtre-Françaisek aho batez onartu zuen pieza. Baina zentsura-batzordeak aldeko irizpena ematea falta zen oraindik, eta hori ez da hain segurua Martignacen gobernu moderatua Polignaceko printzeak ordezkatu zuenetik. Gobernu berri horrek, monarkiaren korronterik ultrenak ordezkatzen duenak, errefusa eragiten zuen monarkikoen artean ere: Chateaubriand zur eta lur geratu zen eta, protesta gisa, Erromako enbaxadore postutik dimititu zuen.
Hala ere, Marion de Lorme zentsuraren kasuan, prentsak Hugoren arrazoia defendatu zuen: dramaturgoaren bi pieza bata bestearen atzetik debekatzea kaltegarria izan zitekeen termino politikoetan. Hala, bada, zentsura-batzordeak, Brifaut buru zela oraindik ere, zenbait ohar egin zituen, eta atzipenak eta aldaketa txikiak ezarri zituen, batez ere monarkia arinegi tratatzen zen pasarteetan (adibidez, Hernanik «Crois-tu donc que les rois à moi me sont sacrés» dioen erreplikan —Uste duzu, bada, erregeak sakratuak direla?— zalaparta eragin zuen batzordearen baitan.) Gainerakoan, zentsura-batzordearen txostenak adierazi zuen zentzuzkoagoa iruditzen zitzaiola, pieza «era guztietako desegokitasunetan» oparitzen baitzen, ordezkatua izan zedin ahalbidetzeko, eta, hartara, ikusleak ikus zezan «noraino irits daitekeen giza espiritua arau orotatik eta dekoritik askatuta».
Entseguak
Hernani, beraz, Théâtre-Français antzezten zen, konpainiako aktore onenek interpretatua. Garaiko usadioen arabera, paperak banatu egiten ziren aktoreen adinaren eta pertsonaien ustezko adinaren arteko erlazioa kontuan hartu gabe. Hala, 46 urteko Firminek Hernani interpretatuko luke, ustez 20 urtekoa. Mademoiselle Mars (51 urte) Doña Sol (17 urte) izango zen; Michelotek (46 urte), berriz, Karlosen rola (19 urte) interpretatuko zuen.
Oro har, eszena-zuzendariaren berariazko funtziorik ez zegoenez (Alemanian agertuko zen, Richard Wagnerrekin), aktoreek berek asmatzen zituzten beren pertsonaiak eta sortzen zituzten haien efektuak. Ondorioz, oso azkar, aktore bakoitza paper-mota jakin batean espezializatzen zen. Victor Hugok, bere lanaren irudikapenaren alderdi materialagatik bere lankide dramaturgoek baino askoz interes handiagoa adierazten zuenak, bere lanen eszena-prestakuntzan parte hartzen zuen, berak aukeratuz aktoreak (ahal izanez gero) eta entseguak zuzenduz. Jarduera horrek, ohiko erabilerekin alderatuz, tentsio batzuk eragin zituen aktoreekin Hernanin lanean hastean.
Solaiera
Solaiera, Bizkaia eta Burgos probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Hormatzar izugarriak ditu zintzilikaturik iparraldeko isurialdean, Txoloperen azpian bereziki. Txolope deritzo ekialdeko muturrari. Nahiz eta oso gertu egon bere buzoiak eta izen propioa ditu. Zailtasunik handiena iparraldeko isurialdetik gainaldeko leporainoko aldapetan dago; goi aldean ez dago gorabehera handirik egin beharrik mendizerra hau osatzen duten tontor guztiak jasotzen dituen gandor luzea ibiltzeko.
Kanpo estekak
Solaiera, http://www.euskal-herria.org/.
Hernaniko gudua
Entseguak
Alejandro Dumasek saiakera horien eta, bereziki, autorearen eta lehen aktorearen arteko liskarraren kontakizun bitxia eman du. Firmin-i «Vous êtes mon lion, superbe et généreux» —nire lehoia zara, handia eta eskuzabala— esaten zion bertsoaren ordez «Vous êtes Monseigneur vaillant et généreux» —nire Jauna, handia eta eskuzabala zara— erabili nahi zuen. Animalia metafora hori ez zen ezaguna antzerki klasikoan, baina XIX. mendearen lehen herenean gazteen artean konnotazio bat hartu zuen, aktoreak oso desegokitzat jotzen zuena bere taldekidearentzat. Egunero kargara itzultzen zen aktorea, eta egunero, asaldaezina, egileak bere bertsoa aldezten zuen eta aldaketa gaitzesten zuen. Baina lehen antzezpenaren egunean, Mademoiselle Marsek, Hugoren iritziaren kontra, «Monseigneur» esan zuen, «mon lion» esan ordez. Egia esan, litekeena da aktoreak dramaturgoa konbentzitzea aldaketa hori egin dezan, ohiko txantxak eta sarkasmoak ez sortzeko: «Monseigneur» zen, eta ez «mon lion», apuntatzailearen eskuizkribuan idatzita ageri zena.
Hernaniren aurkako konspirazioa
Hernaniren aurkariek bazekiten «lion superbe et généreux» esaldiari buruz, prentsan filtrazioak egon zirelako, lanaren zati bat argitaratuta baitzeukan: Brifautek berak, zentsura-batzordearen mende zegoen testuaren kopia bat gorde ondoren, zabaldu egin zuen. Eta ikusleak ondo ikus zezan Hugok zer neurritan zegoen moralki galduta, bertso trunkatuak aireztatu ziren. Halaxe gertatu zen, esate baterako, Doña Solek aipatzen duen erreplikak: «Venir ravir de force une femme la nuit!!» —Gauean emakume bati indarra kentzera etorri!— «Venir prendre d'assaut les femmes par derrière!» — Emakumeak atzetik hartuta hartzera etorri!—. Hugok protesta-gutun bat idatzi zuen konfidentzialtasun-betebeharra nabarmen urratzearen aurka, baina ez zuen emaitza handirik lortu.
Hugok, Polignacen gobernu atzerakoiaren defendatzaileak ez ezik, espektro politikoaren beste muturrean zeuden liberalak ere aurka zituen, 1829an soilik hasi zelako eurengana gerturatzen, Napoleongandik sentitzen zuen lilura ezkutatu gabe. Alderdi liberaleko organo nagusia, Adolphe Thiersen Le National egunkaria, Karlos X.aren aurkakoa, obraren kritikari indartsuenetako bat izango litzateke. Bestalde, Hugoren aurkari estetikoak, dramaturgo neoklasikoak, liberalak ere ziren, eta aktoreak zirikatzen zituzten, motibaziorik gabe uzteko helburuarekin.
Armada erromantikoa
Pintura- eta eskultura-tailerretako ikasleen artean bildu zen claque erromantikoa, eta haiekin bat egin zuten literatura eta musikari gazteek. Haiek, beren jantzi eszentrikoekin, beren ile zakarrekin eta txantxa makabroekin, sentsazioa eragin zuten Théâtre-Français-eko publiko finaren artean. Hernaniko antzezpenetan «armada erromantikoa» osatzen zuen belaunaldi berri horren baitan sortu ziren Théophile Gautier, Gerard de Nerval, Hector Berlioz, Pétrus Borel eta beste izen batzuk. Guztiak Hugoren aldekoak ziren, bai Cromwellen hitzaurrearen tesiei atxiki zitzaizkielako, bai gobernuaren zentsuraren jomugan egile bat zelako. Belaunaldien dimentsioa dimentsio politikoari gainjartzen zitzaion: gobernu gerontokratiko baten aurka zeuden gazte iraultzaileak, erbestetik «ezer ikasi edo ahaztu gabe» itzultzen ziren antzinako «emigratuez» osatua, garaiko esaera batek dioen bezala, non gizon zahar batek gazte senar batzuk hiltzera kondenatzen zituen lan baten porrota nahi baitzuen.
Ehunka pertsona biltzen zituen talde horri «armada erromantikoa» deitu zion geroago Théophile Gautierrek, Napoleonen epopeiaren aipamen esplizitu batean:
Gautierren metafora politiko-militarra ez zen ez ausazkoa ez berria: ezarritako ordenaren sistemen eta ezarpenen aurkako borrokan antzerkiaren eta gizarte zibilaren arteko paralelismoa (1825ean, Ludovic Vitet Le Globe egunkariko kritikariaren hitz lapidarioetan laburtua, «Frantzian gustua bere uztailaren 14aren zain dago» ) iraultza politikoaren eredu estrategikoa hartzen zuen literaturgile eta artisten belaunaldi baten leku komunetako bat zen. Belaunaldi horrek gustura erabiltzen zuen hizkera militarra: «Arrakala irekita dago, pasatuko dugu», esan zuen Hugok Dumasen Henrike III dramaren arrakastaren ondoren..
Hernaniren lehen emanaldia baino lehen, claquea bildu zen. Kide bakoitzari gonbit izendun bat banatu zitzaion (Taylor baroia beldur zen haietako batzuk berriro salduko ote ziren), kolore gorrikoa, eta horren gainean idatzi zen «Hierro» hitza (gaztelaniaz), bere zeinu sekretua izan behar zuena. Hugok hitzaldi bat eman zuen, non, berriz ere, gogoeta estetiko, politiko eta militarrak nahastuko baitziren:
Florence Naugrette, Victor Hugoren literaturan aditua, frogatu du 1864an berrasmatu zutela diskurtso hori.
1830eko otsailaren 25a: estreinaldiaren garaipena
Viktor Hugoren aldekoek, haren aurkariek eta leku guztietan iragarritako estreinaldi horretara joatera etortzen ziren interesatuek hainbestetan aipatu den obra baten lehen antzezpena ikustera etorri zirenak zeuden antzokian. Egun hartan arrakasta izan zuten lehenek. Don Ruy Gómezek bere arbasoen erretratuen galerian (III. ekitaldia, VI. eszena) egin zuen bakarrizketa luzea, espero bezala, erdira laburtu zuten, eta, ustekabean hartuta, Hugoren aurkariek ez zuten denborarik izan muruetatik txistuetara igarotzeko. «J'en passe et des meilleurs» —«onenak salto egiten ditut»—, izan zen erabili zuen azken esaldia, famatu egin zena. Karlosen bakarrizketa Karlomagnoren hilobiaren aurrean txalotu zuten; bosgarren ekitaldiko dekoratu bikainek hunkitu egin zituzten ikusle guztiak. Lanaren amaieran, txalo zaparradak bata bestearen atzetik etorri ziren, aktoreak txalotu egin zituzten, autorea garaipenez eraman zuten etxera. Urte batzuk geroago, Gautier-ek hau idatzi zuen:
Egun hartan, Théâtre-Françaiseko diru-bilketa 5.134 liberakoa izan zen. Fedrak, bezperan antzeztua, 450 libera baino ez zituen sortu. Kondairak dio antzezpenaren gauean bertan, artean amaitu gabe zegoenean, Victor Hugok lana argitaratzeko eskubideak Mame editoreari saldu zizkiola 6.000 liberatan, eta kontratua kafe-mahai batean sinatu zela. Egia esan, martxoaren 2an, Hugok, editorearen aukeraketan zalantza batzuk izan ondoren, Mameri Hernani editatzeko aukera eman zion (gaur egun ezagutzen dugunaren oso bestelakoa zen haren testua).
Mugitutako irudikapenak
Hurrengo bi antzezpenek antzeko arrakasta izan zuten: esan behar da Taylorrek Hugori bere «claquea» itzultzeko eskatu ziola (ez luke arratsaldea antzerkian pasatu beharko), eta seiehun ikaslek osatzen zutela idazlearen aldekoen talde handia. Baina, laugarren irudikapenetik aurrera, indar-erlazioa alderantzikatu egin zen: doako ehun besaulki baino ez ziren banatzen. Indar erromantikoak jaitsi egin ziren, bat hiruren aurka izan beharrean, bat hamarren aurka izateraino. Eta, gainera, ikusleek, batez ere Hugoren ikusle aurkariak, hobeto ezagutzen zuten lanaren testua, eta bazekien non egin behar zuten txistu.
Ikusle hori ez zegoen hunkituta Hugok alexandriar bertso klasikoari egiten zizkion distortsioak zirela eta: «ezkutuan» zegoen adjektiboa hurrengo ahapaldira pasarazten zuen. Badirudi garai hartan jendeak ez zuela bertsoen kadentzia erritmikoa entzuten, eta, beraz, ez zen gai Hugok bertsogintza klasikoari buruz egindako urraketez ohartzeko. Baina sarkasmoen eta irainen arrazoia elkarrizketen hutsalkeria zen, tragedia klasikoan ematen ez zen hiztegi bat erabiltzea: Doña Solen «vous avez froid» —«hotza duzue»— perifrasirik ez izatea I. egintzaren bigarren eszenan; «Gauerdia al da? Laster izango da» elkarrizketa. — erregearen eta Don Ricardoren artean (II. ekitaldia, 1. eszena) iraingarria suertatu zitzaien. Hala ere, Hugoren bertsogintzak aukera eman zion jendeari IV. Ekitaldiko 4. eszenan barre-algaraz lehertzeko: «''Oui, de ta suite, ô roi ! de ta suite — j'en suis'' » —«Bai, segika nauzu, errege! Jarraitzen zaitut, atzetik nabil»—, esaten du Hernanik mehatxu gisa. Hala ere, Firminek, bertso klasikoen ohiko ahoskerak bultzatuta, geldialdia egin zuen hemistikioan. Horrek emaitza hau ematen zuen: "Bai, zure segizioa, oh, rey! Zure segizioaren parte naiz!» Hugok bertsoa birmoldatu behar izan zuen.
Egunak pasa ahala, klima gogorrago eta zailago bihurtu zen. Aldekoek eta aurkariek irainak trukatzen zituzten aretoan. Auguste Préault eskultorearena ezagutzen dugu, martxoaren 3an haren aurrean zeuden ikusle nagusi burusoilei jaurtia. Izuaren garaia gogoratzeko adina zuten gizonei hots egin zien: « Gillotinara, belaunak!». Martxoaren 10ean, ikusleak biolentzia fisikora iritsi ziren eta polizia tartean sartu behar izan zuen. Aktoreak aspertuta zeuden txistuekin, garrasiekin, barre-algarekin eta etenaldi etengabeekin (kalkulatu ahal izan da hamabi bertsoz behin eteten zirela, hau da, ia 150 aldiz irudikapenez), eta gero eta sinesmen gutxiagorekin interpretatzen zituzten beren rolak. Etsituta, «gehienak iseka egiten diote esan behar dutenari», kexatzen zen Hugo bere egunkarian, martxoaren 7ko sarreran.
Antzokitik kanpo ere hitz egiten zen Hernani antzezlanari buruz, maula-objektu bihurtuta: «Hernani bezain zentzugabea», «Hernani bezain izugarria», ohiko konparazio bihurtu ziren prentsa atzerakoian. Baina prentsa liberala ez zen atzean geratzen: bere liderrak, Armand Carrelek, lau artikulu idatzi zituen Le Nationalean drama horren munstrosotasuna salatzeko, eta, batez ere, publiko liberala Cromwell-en autoreak zabaldutako nahasmenduen kontra jartzeko: ez, erromantizismoa ez zen batere liberalismoa artean, eta askatasun artistikoa ez zen batere. Funtsean, Carreli traba egiten zion Hugoren estetikak generoen artean eragindako interferentziak: berak, «klasikoekin» batera, jotzen zuen goi-mailako antzerki-genero handi bat zegoela, tragedia, eta, herria hezteko, genero txikiagoa eta estetikoki ez hain zorrotza zegoela, melodrama. Hugoren ideia, «arte elitista guztiontzat», aldi berean eliteari eta herriari zuzendutako bertso antzerkia, arriskutsua iruditzen zitzaion.
Bulebarreko antzokiek, berriz, Paris dibertitzen zuten Hernaniren parodiekin: Hernani: N, i, Ni ou le Danger des Castilles (amphigouri romantique en cinq actes et vers sublimes mêlés de prose ridicule), Harnali ou la Contrainte par Cor edo, sinpleki, Hernani kalean antzezten ziren, Haietan, Gomez Dégommé —Kargugabetua—, Doña Sol, Quasifol —Ia Eroa— edo Parasol deitzen ziren... Lau pieza parodiko eta hiru panfleto (bat kutsu ironikokoa, «literatura-gutxiespenaren» aurka zuzendua, Hugoren inguruan idatzi zela erakusten zuena) drama estreinatu eta hurrengo hilabeteetan agertu ziren.
Lau hilabetez, piezaren irudikapen guztiak txistukatu egin ziren. Ekainean, emanaldiak banandu egin ziren. Hurrengo hilabetearen amaieran, borrokaldiak antzerkia utzi zuen kalean jarraitzeko: Uztaileko iraultza hasi zen, Hernanikogudua saiakera orokorra izan zela esaten dena.
Ondorioa
Arrakasta komertziala izan zuen lanak (1.000 irabazi-franko, gutxienez, antzezpen bakoitzeko), eta Victor Hugo mugimendu erromantikoaren buru bihurtu zuen, aldi berean, Karlos X.aren erregimenaren biktimarik ospetsuena, gero eta fama txarragoa zuena. Baina eskandaluaren bidez lortutako arrakasta horrek doktoek drama erromantiko berezirantz eta antzerkirantz ihes egitea ekarri zuen. Kontuan har dezagun, hala ere, Saint-Beuve-ren iritzia: «Gai erromantikoak aurrera egin du, Hernaniren egitate hutsagatik, ehun legoa, eta kontrajartzen dutenen teoria guztiak hankaz gora jarri dira; beste batzuk eraiki beharko dituzte, Hugoren hurrengo lanak berriro suntsituko dituenak».
Théâtre-Français-en aldetik, Uztaileko Iraultzak eragindako etenaldiaren ondoren, aktoreak ez ziren oso prest agertu Hernaniren antzezteei berriro ekiteko. Uste zuten goizegi eteten zituztela (hogeita hemeretzi antzezpenen ondoren pieza antzezteari utzi zioten), Hugo haiek auzitara eramaten saiatu zen, eta Marion de Lormek interpretatzeko eskubidea kendu zien, erregimen berriak hari buruzko debekua kendu baitzion.
Victor Hugok, ordea, ez zuen amaitu zentsurarekin, Luis Feliperen gobernuak ofizialki ezabatu baitzuen Hugoren Erregea dibertitzen da antzezlana bi urte beranduago, "morala arindua" zuelakoan. Beste behin ere, kritikak ez ziren bereziki ausartegia izango zen bertsogintzari buruzkoak, baizik eta Hugoren dramaturgiaren inklinazio etiko eta estetikoei buruzkoak, zeinak parekotasunean jartzen baititu bikaina dena eta ezdeusa dena, noble dena eta herrikoia, lehena beherantz eramanez eta bigarrena jasoz, aristokrata edo burges batek eraso gisa duen kode soziokulturalaren urraketan. La Quotidienne egunkari legitimistako kritikari batek, 1838an, itzulingururik gabe gogoratu zuen, beste eskandalu bat zela eta, oraingoan Ruy Blasek sortua:
Somo
Somo, Araba probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Hazitako pinudiak estaltzen du mendiaren gainaldea eta zer ikusi gutxi dago goien. Pista ugarik zeharkatzen dute pinudi hori eta mendia bera hain nabarmena ez denez, bidea ikasita joatea komeni da. Tontorra bera zapaltzeko pista utzi eta lurra apenas urratzen duten bidezidor batzuk besterik ez daude. Tontorrean erpin geodesikoa eta buzoia, elorri eta pinuz inguratuta.
Seanbe
Seanbe, Nafarroa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Seanbe mendia ez ezik ingurua ere ederra da oso eta mendia bera ikusgarria edo handia ez izanagatik merezi du ibilbidea ingurune horretan zehar luzatzea. Gainaldea pagoz estalia du eta ez da bide nabarmenik ageri, baina ez da zaila pagadian zehar ibiltzea. Abiapuntuetan aipatzen diren herriak berak oso politak dira, garbiak eta etxe dotore eta zabalez osatuak, baratz, larre eta zelai berdez inguratuak. Ibilbidea luzatzeko modu bat Bega
Kanpo estekak
Seanbe, http://www.euskal-herria.org/.
Trapaleta
Trapaleta, Gipuzkoa probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Trapaleta mendia, 604 altuera duen eta Gipuzkoa probintzian topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 43.061791 eta -2.319460 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Legazpi, Zumarraga.
Kanpo estekak
Trapaleta, http://www.euskal-herria.org/.
Txulato
Txulato, Araba probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Txulato mendia, 946 altuera duen eta Araba probintzian topatzen den mendi bat da. Kokapen zehatza 42.667026 eta -2.821736 da. Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Ozio, Portilla.
Kanpo estekak
Txulato, http://www.euskal-herria.org/.
Txamantxoia / Maze
Txamantxoia / Maze, Nafarroa eta Huesca probintzian topa dezakegun euskal mendia da. Ez duzu aurkituko Belagua eta Zurizako bailara eta mendien gaineko ikuspegi hoberik eskaintzen duen beste mendirik, izan ere Nafarroako Pirinio 'harro'a osatzen duten mendi gailenen erdi-erdian dago: Kartxela, Lakora, Au
Kanpo estekak
Txamantxoia / Maze, http://www.euskal-herria.org/.