Niger
Historia
XIX. mendearen bukaeran Europako estatu kolonizatzaileek beren artean banatu zuten Bornuko inperioa: Frantziaren mende geratu ziren Niger eta Txad, Britainia Handiaren mende Nigeria, eta Alemaniaren mendean, berriz, Kamerun. Hala, Niger Frantziaren kolonia izan zen lehendabizi (1922), itsasoz haraindiko lurralde gero (1946) eta Frantziako Komunitatearen errepublika ondoren (1958). 1960ko abuztuaren 31n erdietsi zuen burujabetasuna. Hamani Diori izan zen Nigerko errepublikako lehen lehendakaria; hark Frantziaren aldeko politika bultzatu zuen. 1974an Seyni Kountché koronelak estatu kolpe baten bitartez hartu zuen aginpidea. Erregimen militarrak 1960ko konstituzioa indargabetu, alderdi politiko guztiak debekatu eta Nazioaren Garapenerako Kontseilua ezarri zuen Legebiltzarraren ordez. Harrezkero lehendakariaren mendeko Kontseilu Militar Gorenak izan zituen legegintzako aginpidea eta aginpide eragilea. Hurrengo urteetan Kountchék haren aurkako estatu kolpeei aurre egin behar izan zien. Kountchéren helburu nagusiak nazioaren batasuna eta herriaren elkarganatzea lortzea izan ziren, eta 1977an preso politiko asko askatu zituen. 1978tik aurrera gobernuaren izaera militarra ahulduz joan zen eta zibilek goi kargu batzuk erdietsi zituzten. 1982an Nazioaren Garapenerako Kontseilua Nazio Biltzar bilakatu zen; gizarte maila guztietako 150 kidez osatua zegoen erakunde horrek konstituzio berri bat osatzea zuen helburu. 1987an Kountché hil zenean Ali Saibou buruzagi militarrak hartu zuen aginpidea, eta 1980an aske utzi zuten Diori lehendakari ohia. 1989an, erreferendum baten bidez, konstituzio berri bat eta Nazio Biltzarreko eta errepublikako lehendakaria bozketen bidez hautatzea onartu zen. 1991n, alderdi eta erakunde guztien arteko nazio biltzar batean, Seibou lehendakariaren aginpidea murriztea eta demokraziara bideratzeko gobernu bat izendatzea onartu zen. Hala, Amadou Cheffou izendatu zuten, hauteskundeak egin bitartean, gobernuko Lehen Ministro, eta André Salifou Errepublikako Kontseilu Gorenaren buru; Saibou jeneralari, berriz, ohorezko lehendakari kargua eman zitzaion. 1992an onartu zen, erreferendum bidez, konstituzio berria eta 1993ko martxoko hauteskundeak Mahamane Ousmanek irabazi zituen botoen % 19arekin, abstentzio tasa handia izan ondoren. Ousmanek hiru urteko su-etena sinatu zuen tuareg matxinatuekin (kontuan izan behar da beti izan direla liskarrak iparraldeko tuareg nomaden eta hegoaldeko herri nekazarien artean eta, 1990ean, gudarostearen zapalketa latz baten ondoren, tuaregak gobernuaren aurka altxa zirela), baina tuaregen arazoak eragin handia izango zuen lehendakari berriaren etorkizunean. Bestela ere krisi egoera gogorra bizi zuen Nigerrek, Nazioarteko Diru Funtsak ezarritako neurrien eta CFA frankoaren balio galtzearen ondorioz bizitza asko garestitu baitzen. Ousmanek malgutasun gutxi erakutsi zuen eta 1994aren erdialdetik aurrera Nazio Biltzarraren bermea galduz joan zen. Nazio Biltzarra desegin ondorengo hauteskundeak (1995eko urtarrilean) oposizioak irabazi zituen, baina arazoak konpondu ordez, okerrera egin zuten. 1996ko urtarrilean, Ibrahim Baré Maïnassara koronelak estatu kolpe bat jo zuen eta aginteaz jabetu zen, eta herritarrek ez zuten aparteko erreakziorik izan. Kapitalisten lehen erreakzioa aurkakoa izan zen, baina estatuburu berriak agindutako moderazioari esker, berehala lasaitu ziren. Baré-k, izan ere, normalizazio prozesu azkar bati ekin zion 1996 urtean zehar: konstituzio berria onartu, sistema alderdi anitzekoa ezarri eta salbuespen egoera altxatu zuen, maiatzean; uztailean, lehendakaritzarako hauteskundeak egin eta irabazi egin zituen botoen % 52arekin (% 66ko parte hartzea izan zen); abuztuan, oposizioko kideak jarri zituen gobernuan, eta azaroan legebiltzarrerako hauteskundeak egin ziren. Horrekin batera, tuaregekin harreman asko izan zituen eta lortu zuen artean matxinaturik zeuden hainbat talde 1995ean hasitako bake prozesura gehitzea. Hala ere, oposizioarekin zuen jarrerak –1997ko urtarrilean Ousmane, lehendakari ohia, atxiloarazi zuen, nahiz eta, presio diplomatikoak zirela-eta, berehala askatu zuen– zalantzak sortzen zituen erregimen berriaren irudi demokratikoari buruz. 1999ko apirilean, gudarostearen bermea galdu ondoren, bere guardia pertsonaleko kideek hil zuten Baré lehendakaria. Azken estatu kolpe horren ondoren, Nazio Biltzarra desegin zen, alderdi politikoen jarduerak debekatu ziren eta Berradiskidetze Nazionaleko Kontseilua jarri zen indarrean. Kontseilu horrek Daouda Malam Wanké komandante gaztea (lehendakari ohiaren guardiako burua) izendatu zuen estatuburu. Urte horretan bertan onartu zen konstituzio berria eta hautatu zen Mamadou Tandja lehendakari; 2004ko hauteskundeetan Tandja bera irten zen garaile, eta Hama Amadou hautatu zuten Lehen Ministro eta Mahamanen Ousmane Batzar Nazionaleko lehendakari. 2007an Syne Oumarou Lehen Ministro izendatu zuten, parlamentuak zentsura mozioaren bitartez Amadou kargua uztera behartu ondoren. 2007-2008 bitartean Bigarren Tuareg Matxinada piztu zen Niger iparraldean.