cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glenn Close
Antzerkian hasi zen aktore lanetan, eta 1970eko hamarkadaren erdialdetik aurrera, telefilm batzuetan agertu zen. Ospea lortu zuen Alex Forrest pertsonaia egin zuenean Atracción Fatal (1987) filmean (Adrian Lyneren filma, Michael Douglas partaide zela). Bere interpretazioagatik, aktore nagusi onenaren Oscar sarirako izendatu zuten, eta Dangerous Liaisons lanean errepikatu egin zuen izendapena(1988).
Close hiru aldiz ezkondu da, eta alaba bat du, Annie, John Starke ekoizlearekin duen harremanetik. Trillium Productions-eko lehendakaria da eta FetchDog-en webgunea sortu du. Politika-dohaintzak egin ditu politikari demokratei laguntzeko, eta bokala da ezkontza homosexualean, emakumeen eskubideetan eta osasun mentalean.
Biografia
Close 1974an hasi zen lanean Love for Love-n, eta, batez ere, antzerki-aktorea izan zen New Yorken 1970eko hamarkadan eta 1980ko hamarkadaren hasieran. Antzerki- eta musika-lan bitan agertu zen, 1980an Broadway de Barnum-ek eta 1983an The Real Thing-ek ekoitzitakoak barne. Lan batean, Tony saria irabazi zuen aktore nagusi onenarentzat. Berandu hasi zen zineman, 35 urterekin, El mundo filmeko aktore gisa, Garp-en arabera (1982). Bigarren mailako paperak eman zizkioten Reencuentro (1983) eta El mejor (1984) filmetan —hiru emanaldiek Oscar Sarirako hautagaitzak merezi izan zituzten banaketa-aktore onenarentzat—. Emakumezko aktore onenaren Oscar sarirako izendapenak ere jaso zituen, Fatal Attraction (1987), Amigos peligrosos (1988), Albert Nobbs (2011) eta La buena esposa (2018) filmetan egindako interpretazioagatik, eta ez du inoiz lortuko estatuatxoa. 1990eko hamarkadan bi sari irabazi zituen: Tony, La muerte y la doncella (1992) eta Sunset Boulevard (1995). Emmy saria, berriz, The Margarethe Cammermeyer Story (1995), Serving in Silence filmarengatik.
Close izan zen Leonor Akitaniakoa, protagonista, izan zen 2003ko El león en invierno telefilmean. Gainera, Urrezko Globo bat eta Aktoreen Sindikatuaren sari bat irabazi zituen. 2005ean, The Shield serie dramatikoaren protagonista izan zen. Gero, 2007an, FX Damagesen drama-seriearen protagonista izan zen. Urrezko Globo bat eta bi Emmy sari irabazi zituen. Broadwayra itzuli zen 2014ko azaroan, Edward Albeeren A Delicate Balance lanean. 2019an, Closek La buena esposa drama-filmeko aktore onenaren Urrezko Globo bat irabazi zuen. Besteak beste, Jagged Edge (1985), Hamlet (1990), El misterio Von Bulow (1990), 101 dálmatas (1996), Mars Attacks! (1996), Paradise Road (1997), Air Force One (1997), Cookie's Fortune (1999), 102 dálmatas (2000), Nueve vidas (2005) eta Guardianes de la Galaxia (2014). Closek zazpi izendapen ditu Oscar sarirako, eta izendapen gehien lortu dituen aktore izateko errekorra du, saria lortu gabe. Gainera, lau Tony saritarako izendatu dute (hiru garaipen), hamalau Emmy sari (hiru garaipen), hamalau Urrezko Globo (hiru garaipen) eta bederatzi aktore-sindikatuko sari (bi garaipen). 2011n Donostia Saria jaso zuen, Donostiako Nazioarteko Zinemaldiaren barruan. Gainera, izar bat du Hollywoodeko Fama pasealekuan.
Lehen urteak eta familia
Close Greenwich-en jaio zen, Connecticuten, 1947ko martxoaren 19an. Aita William Taliaferro Close, zen Kongo Belgiarreko klinika batean lan egiten zuen medikua, eta mediku pertsonal gisa Mobutu Sese, eta Elizabeth Mary Hester "Bettine" Moore erabili zituen. Bi ahizpa ditu, Tina eta Jessie, eta bi neba, Alexander eta Tambu Misoki, Closen gurasoak adoptatu zituztenak Afrikan bizi izan ziren bitartean. Haurtzaroan, Close gurasoekin bizi izan zen Greenwicheko aitonaren finka batean: "«Ez dut inolako zalantzarik Connecticuteko eremu gogoragarrian aske ibili nintzen egunetan irudimen neurrigabearekin, gure jokoek eskatzen duten edozein pertsonaia jolasean ari nintzela, hori izan da beti horren naturala!»."Zazpi urte zituenean, gurasoak kultu batekin elkartu ziren, Berrarmamentu Moralarekin (MRA), familiaren etxekoekin. Closek esan du familia «gure bizitzari buruz dena ematen zuen kulturaren presioei aurre egiteko borrokatu zela». Denbora bat eman zuen Suitzan St. George eskolan ikasten, eta, ondoren, 1960ko hamarkadaren erdialdean, Viva la gente izeneko koru-taldearekin bidaiatu zuen. Rosemary Hall-en izan zen (gero Choate Rosemary Hall), 1965an graduatu zen. Familia aberats batetik badator ere, Closek dio White Anglo-Saxon Protestetan parte ez hartzea erabaki zuela. Bere jaioterria aipatzea ere saihesten zuen, jendeak «lanik egin behar ez zuen diletantea» zela pentsa ez zezan galdetzen ziotenean.
22 urte zituela, Close MRAtik aldendu zen, College of William and Maryra joan zen eta antzerkiaren eta antropologiaren espezializazioa bikoiztu zuen. Eskolako antzerki sailean hasi zen aktore gisa trebatzen Howard Scammonekin, College of William and Mary-ko antzerki irakaslearekin luzaroan. Williamsburgen, eskolan eman zituen urteetan, The Common Glory draman protagonista izan zen, Paul Green Pulitzer sariaren egileak idatzia. Phi Beta Kappa. ohorezko sozietateko kide hautatu zuten. Urteetan zehar, Close College of William and Maryra itzuli da hitzaldiak emateko eta antzerki-saila bisitatzeko. 1989an arte graduko ohorezko doktoretza jaso zuen.
Debuta (1974-1979)
Glenn Close 1974an hasi zen lanean, agertoki profesionalean, 27 urte zituela, eta 1982an 35 urte zituela egin zuen lan zinematografikoa. Unibertsitateko azken urtean, Close lanean hasteko inspiratu zen, Katharine Hepburn-en elkarrizketa bat ikusi ondoren The Dick Cavett Show. Hurrengo egunean, eskolako antzerki-sailerako deitu zioten, Unibertsitateko Antzerki Elkartearen bidez zenbait entzunalditarako izendatua izateko. Azkenean, dei bat jaso zuen eta denboraldi baterako kontratatu zuten Helen Hayes antzokian hiru lan egiteko. Lan horietako bat Love for Love izan zen, Hal Princek zuzendua. Close Broadwayn eta Off-Broadwayko antzokien zirkuitu paraleloan agertu zen 70eko hamarkadan eta 80ko hamarkadaren hasieran, eta 1975ean egin zuen telebistan debuta; paper txiki bat izan zen Great Performances antologia-seriean. 1979an, Orphan Train eta Too Far to Go telebistako filmak filmatu zituen. Bigarrenean Blythe Danner eta Michael Moriarty sartzen ziren. 1980an, George Roy Hill zuzendariak Close aurkitu zuen Broadwayn, eta Robin Williamsekin entzunaldi bat egiteko eskatu zion, El mundo según Garp filmean paper bat egiteko, zineman lehen paper bihurtuko zena.
Hollywooden sartzea (1980-1989)
1980ko hamarkada Closeren Hollywoodeko hamarkadarik arrakastatsuena izan zen. El mundo según Garp filmean egin zuen debuta, eta harekin lortu zuen Oscarretarako lehen izendapena. Closeren pertsonaia Robin Williamsen amarena izan zen, berak baino lau urte gehiago izan arren. Hurrengo urtean Sarah Cooperren pertsonaia filmatu zuen Reencuentro filmean; Lawrence Kasdan zuzendariak esan zuen pertsonaia hori beren-beregi idatzi zuela berarentzat. 14 Filmak kritika positiboak jaso zituen eta arrakasta handia izan zuen takilan. Close hirugarren aktore bihurtu zen Tony, Emmy eta Oscar sarietarako izendapen bat urte berean jaso zuen.15 1984an, Robert Redforden beisboleko draman parte hartu zuen. Onena bigarren mailakoa izan zen arren, Oscarretarako hirugarren izendapena lortu zuen. Close filmak Caleb Deschanel zinemagilearenganako izendapena egiaztatzen du oraindik ere, honela esanez: «Nire kapela eguzkiaren argiak argitu zezan diseinatu zen. Eguneko une jakin batera arte itxarongo dugu, eguzkiak estadioaren atzealdetik distira egingo zuenean. Eta zuzendariak lente bat erabiltzen zuen, inguruko jendea iluntzen zuena. Oso ondo pentsatutako irudia izan zen».16 Close ere protagonista izan zen Robert Duberarekin batera El chico de piedra drama, 1984an.
Flassan
Flassan Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vaucluse departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Glenn Close
Hollywooden sartzea (1980-1989)
Close hainbat paper bilatzen hasi zen interpretatzeko ez zuelako amatasun-figuratzat hartu nahi. 17 Maxie izan zen protagonista, 1985eko komedia erromantikoa, Mandy Patinkinekin batera. Close filmak aldeko kritikak jaso zituen, baita Urrezko Globoa sarirako bigarren izendapena ere, baina filma kritikatu eta azpibanatu egin zuten, 18 19. 1985, Close izan zen Al filo de la susmoren legezko thrillerraren protagonista, Jeff Bridgesekin batera. Hasieran, Jane Fonda paperari lotuta zegoen, baina Closek ordeztu zuen gidoia aldatzeko eskatu zuenean. Martin Ransohoff ekoizlea Close selekzioaren aurka zegoen, paperarentzat «itsusia» zela esan baitzuen. Close konturatu zen, eta esan zuen ez zuela nahi Ransohoff setean egotea bera bere eszenak egiten ari zen bitartean. Richard Marquand zuzendariak Ransohoff baztertu zuen. Haserre, Ransohoff ikasketa-buruekin bildu zen, Close eta Marquand filmetik bota ditzaten. Ikerketak ekintza ukatu zuen eta adierazi zuen bere lanarekin gustura zeudela. 20 Jagged Edguk kritika positiboak jaso zituen eta 40 milioi dolar bildu zituen, 15 milioi euroko aurrekontuarekin. 21
Flassan
Biztanleria
2007an Flassan udalerrian erroldatutako biztanleak 410 ziren. Familiak 174 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 57 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 53 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
La diferencia
La diferencia Albert Plak 2008an El Volcán Música argilatxearekin ekoiztutako diskoa da. 5 urte abesti berriak dituen diskarik egin gabe (aurrekoa, Vida y milagros zuzeneko bilduma bat zen) eta 13 urte gazteleraz diskarik atera gabe eginiko diska da. 11 abesti ditu, horietako 10 gazteleraz eta bakarra katalanez. Berarekin Diego Cortés, Tino Di Geraldo, Pascal Comelade eta Judit Farrés bezalako musikariek parte hartu dute.
Flassan
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 264 etxebizitza zeuden, 177 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 74 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 253 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 177 etxebizitza nagusietatik 123 bere jabearen bizilekua ziren, 35 alokairuan okupaturik zeuden eta 19 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 58 etxek lau zituzten eta 77 etxek bost zituzten. 113 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 103 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Glenn Close
Hollywooden sartzea (1980-1989)
1987an, Close filmak Alex Forrest liburu-editore aztoratua interpretatu zuen Atrakzio Hilgarrian. Film horrek bultzatu zuen Close izar bihurtu zen. Urte hartan, arrakasta handia izan zuen zinemazaleak eta filmak. Alex Forrest pertsonaia Closeren paper enblematikoenetakotzat hartu izan da, «bunny boiler» hitza hiztegian sartu ere egin da, filmeko eszena bati erreferentzia eginez. Filmatzen ari zela, Close garunaren hunkituta geratu zen, burua ispilu baten kontra jo zuenean. Ospitalean, haurdun zegoela jakin zuen. Gaur arte, Closek esan zuen amaiera ikusteak deseroso sentiarazten duela, izan ere, berak jakin gabe arriskuan jarri zuen bere asegurua. 22 Close saioak honako hau adierazi zuen elkarrizketa batean: «Atrakzio fatala izan zen Jenny Fields eta Sarah Cooperrengandik urruntzen ninduen lehen papera. Inoiz ez bezala prestatu nintzen film horretarako».17
Flassan
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 250 ziren, horien artean 172 aktiboak ziren eta 78 inaktiboak ziren. 172 pertsona aktiboetatik 151 lanean zeuden (84 gizon eta 67 emakume) eta 21 langabezian zeuden (11 gizon eta 10 emakume). 78 pertsona inaktiboetatik 32 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Lascari
Lascari Italiako udalerri bat da. Palermoko probintzian kokatuta dago, Sizilia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Santa Barbarako galtzada
Santa Barbara galtzada Gipuzkoako Urola Kosta eskualdeko Zarautz udalerrian dagoen bide bat da.
Glenn Close
Aktore izatea (1990-1999)
1990ean, Sunny von Bülow-ek Jeremy Irons-ekin batera El misterio Von Bulow-en betetzen zuen papera. Pelikulak eztabaida piztu zuen, benetako Sunny von Bülow egoera begetatiboan zegoen bitartean. Sunnyren seme-alabek ere kritikatu zuten publikoki Pelpelegr.24 urte berean puxtarria. Closek Gertrude interpretatu zuen Franco Zeffirelliren Hamleten egokitzapen zinematografikoan. Close zineman Shakespeareren lehen papera izan zen (1975ean Milwaukeeko Lear erregearen antzerki-produkzio batean agertu zen). Gero, La casa de los espíritu taldeko kide egin zen, Jeremy Irons eta Meryl Streep-ekin. Steven Spielberg Hook (1991) filmean pirata gisa ere agertu zen. 1992an, Close izan zen Cita con Venus saioaren protagonista; kritikaren gorespenak jaso zituen, eta Golden Ciak bat irabazi zion Veneziako Zinemaldian aktore onenari. Urte berean, Sundance Institutuko komisario emeritu bihurtu zen Close.
Santa Barbarako galtzada
Ezaugarriak
Santa Barbara ermitaraino iristen den galtzada zatia da, Zarautz eta Getaria lotzen dituen ohiko bideari jarraituz.
Lascari
Mugakideak
Lascarik honako udalerri hauekin egiten du muga:
Glenn Close
Aktore izatea (1990-1999)
1994an agertu zen drama baten filmean Ron Howard-ek zuzendutako berriaren atzean. Berak komedia gehiago egiten saiatu zen, baina paper horretan borroka egiten zuela sentitu zuen: «Film horretan egindako lana kritikatu behar dut. Guztia egun batean izan zen. Nire pertsonaia egun txarra izaten ari zen, eta egun txarra izaten ari da film osoan, baina komedia izan zen, eta uste dut serioegia zela, dentsoegia».27 1996an Martzianoak erasoan filmean agertu zen (Mars Attacks!) Estatu Batuetako lehen dama gisa eta Disney 101 Dalmatiansen film arrakastatsuan, Cruella de Vil ezezagunaren papera eginez. Closeren erretratua, Cruella de Vil bezala, goraipatu egin zuten mundu osoan, eta Urrezko Globoa aktore onenaren izendatu zuten komedia batean. Filmak ere arrakasta izan zuen: 320,6 milioi euro bildu zituen antzokietan, eta aurrekontua, berriz, 75 milioi euro. Hurrengo urtean, Close beste arrakasta bat agertu zen Air Force Onerekin (1997), Estatu Batuetako lehendakariordea eta Harrison Ford interpretatuz. Geroago, Paradise Road gerrako (1997) protagonista izan zen, Bigarren Mundu Gerran japoniarrek bahitutako emakumeek osatutako koruaren zuzendari gisa. 1999an, Closek Kalaren ahotsa eman zuen Disney Tarzanen film animatuan. Geroago, kritika handiak jaso zituen Camille Dixon gisa Cookie's Fortune (1999).28
Santa Barbarako galtzada
Ezaugarriak
Batzuek, Kantauriko kostaldetik Asturiaseraino erromanizazio garaian zeharkatzen zuen Agrippa Bidearen zatitzat hartu dute. Hala ere, ez da dokumentatu zoru egokitzapen lanik harriztatzea gainean jartzeko, eta harriztatze da galtzada erromatar baten ezaugarri garrantzitsuenetako bat. Baina horrek ez digu eragozten pentsatzea erromanizazioan zehar bide horretatik ibil zitekeela.
Glenn Close
Film independenteak (2000-2009)
Close telebistako filmetan agertzen hasi zen, 2000. urtean antzerki-filmak egin ordez. Cruella de Vil bezala itzuli zen 102 dalmaziatan (2000), nahiz eta filmak kritika mistoak jaso, emaitza onak izan zituen. Close filmatu zen geroago La seguridad de los objetos, 2001ean estreinatu zuena, gaixotasunez arduratzen diren lau familia suburbanari buruzko filma. Hori izan zen Kristen Stewartek filmean egin zuen lehen papera, eta Close eta Stewart berriro bilduko ziren 2015eko Anestesia filmean. Horretan, Cosas que diría con sólo mira filmean parte hartu zuen, Rodrigo García zuzendari kolonbiarrarekin etorkizunean egingo den kolaborazio ugarietako bat izango litzateke.
Santa Barbarako galtzada
Ezaugarriak
Bidearen ertzetako tarte laburretan hareharrizko blokeak kontserbatzen dira, behar bezala lerrokatuta eta antolatuta; bidearen barrualdea, berriz, bloke txikiagoez osatuta dago. Gainera, tartean zehar eta distantzia gutxi gorabehera erregularretan, isurbide edo zeharkako hustubideak ikusten dira.
Glenn Close
Film independenteak (2000-2009)
2004an, Claire Wellington interpretatu zuen, Las mujeres perfecto komedian nerbio-sozializatzailea, Nicole Kidman, Bette Midler eta Christopher Walkenekin batera. Maitagarri Urdinaren ahotsa eman zuen Pinocchioren ingelesezko bertsioan (2002) eta Amona Hoodwinked animazio-filmean (2005). Closek film txikiagoak egiten jarraitu zuen; besteak beste, James Ivoryren Le Dibortzce (2003) eta Historia de un asesinato (2005). 2005ean, Rodrigo García zuzendariarekin bildu zen Nueve Vidas egiteko. Urte berean, Heights (2005) filmaren protagonista izan zen. Bost new Yorkeko bizitzetan oinarritutako drama independentea da. Close taldearen emanaldia kritiken 29.30en bidez goretsi zuten 2007an, eta Close aurreko Meryl Streep-ekin elkartu zen Evening draman. Hau izan zen hamarkadako azken filma, Damages (2007) telesail arrakastatsuaren protagonista izaten hasi baitzen.
Flassan
Diru sarrerak
2009an Flassan udalerrian 163 unitate fiskal zeuden, 371,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.294 euro zen.
Santa Barbarako galtzada
Ezaugarriak
Zoladura ondoz ondo konpondu dela ikus daiteke, erabilitako materialen desberdinen arabera.
Ondarea
Eusko Jaurlaritzak izendatutako ondarea da.
Flassan
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 3 igeltseroak ziren, 2 margolariak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Flassan udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 350 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Glenn Close
Zinemara itzultzea (2010-orainaldia)
2010eko abenduan, Close Albert Nobbs filmatzen hasi zen Dublinen, Janet Mcteer, Mia Wasikowska eta Pauline Collinsekin, Rodrigo Garcíak zuzendua. Lehenago, Closek Albert Nobbs interpretatu zuen antzerkian, eta Obie saria jaso zuen. Ia 20 urtez aritu zen filmean lanean, eta protagonista izateaz gain, gidoia ere idatzi zuen, baita Sinéad O'Connor-ek interpretatu eta filma egin zuen abestia ere. Closek adierazi zuen garrantzitsua zela film hori egitea transgeneroen eskubideei buruzko elkarrizketak sustatzeko:
«Iritsi da puntu bat non galdetu nion, 'Prest nago nire bizitzako gainerakoa bizitzeko, horri uko egin ondoren?' Eta nik esan nuen: 'Ez, ez dut egingo'. Pertsona batzuek beren ikuspuntua aldatuko dute, eta zaharregiak edo itsuegiak direnek, desberdintasunaren edertasuna onartzeko, hil besterik ez dute egin beharko».
Closek paper nagusia interpretatu zuen filmean. XIX. mendeko Irlandan gizon gisa bizi den emakumea, aukerak izateko edo lortzeko. Filmak kritika mistoak jaso zituen bitartean, Close eta Janet McTeerrek kritika onak jaso zituzten beren lanarengatik. Hainbat izendapen jaso zituen, besteak beste, Akademiaren Saria, Urrezko Globoa, Sagues. Closeri Oscar saririk ez izateari buruz galdetu zioten, eta berak erantzun zuen: «Eta gogoan dut harritu egin ninduen irabazitakoan edo ez irabazitakoan hiperaireztapena zuten pertsona batzuk ezagutzeak, eta inoiz ez dut hori ulertu; izan ere, matematika sinplea egiten baduzu, gure sindikatuetan dauden pertsonen kopurua, gure lanbidean lanik gabe dauden pertsonen kopurua, gero bost film egiten dira, eta Nola har dezakezu zeure burua galtzailetzat?""
2012. urtean, Closek Love, Marilyn, Viola Davis eta Uma Thurmanekin batera dokumentalean parte hartu zuen, Marilyn Monroeren egunkarien laburpenak irakurtzen. Stephen Farber kritikariak honela deskribatu zuen dokumentala: «Marilynen igotzearen eta erortzearen laburpen trebe eta entretenigarrienetako bat». Damages telesaila amaitu ondoren, Close zinemara itzuli zen 2014. urtean, Guardians of the Galaxy/galaxiako zaintzaileak zientzia-fikziozko filma eta haren jarraipena egitera. Close Amantes 5-7/ Maitaleak 5-7 (2014) eta Low Down (2014) film independentean ere agertu zen. 2016. urtean, La Gran Gilly Hopkins/Gilly Hopkins Handia eta Warcraft handietan agertu zen. Geroago, The Girl with All the Gifts (2016) zonbien drama britainiarreko protagonista izan zen, mundua salbatzeko sendagaia ikertzen ari den Caldwell doktore-zientzialaria da. 2017an, Close Noomi Rapacerekin eta Willem Dafoerekin batera agertu zen abuztuan estreinatu zen What Happened to Mondayn Netflix-en film original batean. Ondoren, Close protagonista izan zen John Malkovich aktorearekin (Dangerous Liaisons/Lagun arriskutsuak taldeko izarkidea) eta Patrick Stewartekin Wilde Wedding komedia erromantikoa (Lehoia neguan). Owen Wilsonen ama ere izan zen Close Father Figures (2017) komedian, zeina 2017. urteko azaroan estreinatu zen. Urte horretan bertan, Agatha Christieren Crooked House (2017) lan egokituan hartu zuen parte, eta Meg Wolitzerren The Wife (2017) nobelaren egokitzapen zinematografikoa, izen bereko nobelan oinarritua.
Telebista
Close 1980ko hamarkadaren hasieran hasi zen telebistako filmak egiten, Elefante gizona/El hombre elefante filmarekin hasi zen, eta 1984an Something About Amelia drama txalotua (sexu-abusuak suntsitutako familia bati buruzko Urrezko Globo bat irabazi zuen telebistako filma) egin zuen. Geroago, Keith Carradine Stones for Ibarra (1988) batera, Harriet Doerr-ek idatzitako liburuaren egokitzapena egin zuen."«Uste dut pertsonaia horrek asko egin zuela emakumeen alde telebistan, ez baitzuen barkamenik eman. Bera distiratsua eta ona zen egiten zuen horretan. Pertsona batzuek esango lukete 'neska gaiztoa da' edo 'neska txakurra da', baina hori beti esan izan dute emakume boteretsuei buruz'. —Close eztabaidan Patty Hewes pertsonaiaz"
1990eko hamarkadan, Hallmark Hall of Fame, Sarah, Plain and Tall (1991) filmeko protagonista izan zen, baita haren bi ondorioetan ere. Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story telebistarako filmeko protagonistaren papera ere interpretatu zuen, eta lehen Emmy saria irabazi zuen. Los Simpsons familiako Mona Simpsonen ahotsa ere izan da Close 1995etik. Entertainment Weeklyk Simpsontarren 16 izar gonbidatuenetako bat izendatu zuen Close. 2001ean, Rodgers eta Hammerstein, South Pacific musikal klasikoaren ekoizpen bateko Nellie Forbush izeneko protagonista izan zen. 2002an, Will y Grace komedia-seriean ere gonbidatu zuten; Annie Leibovitzen bertsio satirikoa egin zuen, eta Emmyetarako izendatu zuten komedia-serieko gonbidatu gisa. 2003an Leanor Akitaniakoa interpretatu zuen Showtime Lehoia neguan/El león en invierno ekoitzitako filmean. Closek Urrezko Globo saria eta aktoreen sindikatuaren saria irabazi zituen. 2005ean, FX The Shield telesailarekin bat egin zuen Closek. Monica Rawling zentzurik gabeko barrutiko kapitaina interpretatu zuen, eta telebistako telesail batean egin zuen lehen papera izan zen. Closek esan zuen erabaki zuzena hartu zuela, telebista «urrezko aroan» baitzegoen eta programa batzuen kalitatea zinearen estandarretara igo baitzen. Emmy baterako izendatu zuten, baina ez zuen irabazi. Telesailaren laugarren denboraldiko protagonista izan arren, Closeri bere pertsonaiarekin jarraitzea eskaini zioten. Errespetuz, eskaintza baztertu egin zuen, familiarekin denbora gehiago eman nahi baitzuen. The Shield Los Angelesen filmatzen zuten, New Yorkeko Closeren etxetik urrunegi. Gero, telesail berri bateko protagonista izatea eskaini zioten FXko exekutiboek (Damages) Closeri, eta New Yorken filmatzeko baldintzarekin onartu zuen. Closek bost denboralditan interpretatu zuen Patty Hewes abokatu bihozgabe eta distiratsua. Pertsonaia horren irudikapenak aktore onenaren bi Emmy sari eman zizkion serie dramatiko batean (2008 eta 2009), eta telesaileko aktore onenaren Urrezko Globoa - Drama. Telebistan egin zuen ibilbidean, ondoen ordaindutako aktoreetako bat izan zen, eta 200.000 dolar irabazi zituen atal bakoitzeko. Elkarrizketa batean, Closek aitortu zuen Patty Hewes-en papera bere bizitzako papera izan zela. Telesaila amaitu ondoren, Closek esan zuen ez zela telebistara itzuliko paper erregularrean, baina miniserie bat egiteko irekita zegoela.
Kamerungo futbol selekzio nazionala
Kamerungo futbol selekzio nazionala herrialde hartako ordezkaria da. Afrikako futbol selekzio indartsuenetakoa da, lau aldiz irabazi baitu Afrikako Nazioen Kopa.
Jokalari aipagarrienak
2022ko azaroaren 24an eguneratua. {|
Glenn Close
Antzerkia
Closek ibilbide luzea izan du Broadwayko musikaletan. 1974an hasi zen lanean, eta Barnumek Tony Sarirako lehen izendapena jaso zuen 1980an. Eszenatokiko paper garrantzitsuenetako bat Norma Desmond izan zen, Andrew Lloyd Webber Sunset Boulevard-en ekoizpenean. Haren bidez, Tony Saria irabazi zuen, 1993-94an Broadwayen izandako papera interpretatuta, eta kritika bikainak jasota. The New York Times-eko David Richards-ek esan zuenez, «Glenn interpretazio legendario horietako bat ematen ari da, eta jendeak urte askoan hitz egingo du horretaz». 1998an, Close izar gonbidatu gisa agertu zen Royal Albert Hallean, Andrew Lloyd Webberren 50. urtebetetze-egunean; han, Sunset Boulevard musikalaren «With One Look» eta «As If We Never Said Goodbye» abestiak interpretatu zituen. Sarah Brightman, Bonnie Tyler, Tina Arena, Elaine Paige, Boyzone, Antonio Banderas, Kiri Te Kanawa, Michael Ball eta beste artista batzuk izan ziren ekitaldian. Ondoren, Trevor Nunn musikalaren zuzendariarekin (Londres) elkartu zen, Royal National Theatre izenekoan berpizteko, eta 2002an Un tranvía llamado deseo/Deseo izeneko tranbia izeneko antzezlanean parte hartu zuen. Closek Tony Saria irabazi zuen 1984an The Real Thing lanarekin, Mike Nicholsek zuzendua. 1992an beste Tony Sari bat irabazi zuen La muerte y la doncella filmarengatik.
+++
2002an, Into the Woods musikalaren ekoizpenean, "erraldoiari" ahotsa eman zion Delacorteko antzokian, Central Parken. Ekoizpenean Amy Adams okindegiaren emazte gisa sartu zen, eta Donna Murphy sorgin gisa. 2014. urtean, New Yorkeko Antzoki Publikorako Penzanceko Piraten ekoizpen bateko protagonista izan zen, eta Ruthen papera interpretatu zuen. Ekoizpen horretan sartu ziren Kevin Kline, Martin Short eta Anika Noni Rose.
2014ko urrian, Close Broadwayra itzuli zen John Golden antzerkiko Un delicado equilibrio/Oreka delikatua antzezlaneko protagonista gisa. John Lithgow (Tobias), Martha Plimpton (Julia) eta Lindsay Duncan (Claire) ziren haren izarrak. Ekoizpenak 884.596 dolar bildu zituen aurrestreinaldiko zortzi emanalditan, urriaren 25ean amaitu zen astean zehar, eta John Golden antzokian etxeko errekorra ezarri zuen. Produkzioak kritika mistoak jaso zituen, baina elenkoa goraipatu egin zuten. 2016ko apirilean, Sunset Boulevard musikalean itzuli zen Norma Desmond gisa, English National Operaren produkzio batean, Londresko West End-en. Hogeita hiru urte geroago Close paper horretara itzuli eta aldeko kritikak jaso zituen. Bai The Timesek, bai The Daily Telegraphek bost izar eman zizkioten ekoizpenari, eta haien emanaldia goraipatu zuten. Produkzioan zehar, Closek hiru programa bertan behera utzi behar izan zituen bularreko infekzio baten ondorioz. Ospitaleratu egin zuten, baina geroago sendatu eta gainerako ikuskizunak amaitu zituen. Closek Evening Standard Theatre saria irabazi zuen, Musika Interpretazio Onenaren saria, eta Olivier sarirako izendatu zuten lehen aldiz, musikal bateko aktore onenaren saria. Sunset Boulevardeko Londresko English National Operaren ekoizpena Broadwayko Palace Theatre aldatu zen, eta Close berriro hasi zen lanean. Edizio mugatu batean ireki zen, 2017. urteko otsailaren 9an, eta txartelak saldu ziren 2017. urteko ekainaren 25era arte. Produkzioak 40 piezako orkestra bat aurkeztu zuen, Broadwayko historiako orkestrarik handiena. Bereziki, Close goraipatu zuten kritikariek, Norma Desmond pertsonaia zela eta. The New York Times-ek «mende honetako antzezpen handienetako bat» izenburua jarri zion. Variety, Parade, The Guardian eta Entertainment Weeklyk ere kritika positiboak eman zizkioten ekoizpen berriari.
Aintzatespena eta legatua
Jarduera-metodoari dagokionez, esan du, nahiz eta interesgarria iruditu aktore-mota horiekin lan egitea, ez zela haren estilo gogokoena. James Liptoni elkarrizketa batean esan zion Closek, bere sentimenduak aprobetxatu behar baditu, tranpa egitea dela pentsatzen duela. Hala ere, teknika hori La casa de los espíritus/Espirituen etxea eta Fatal Attraction/Atrakzio hilgarria lanetako eszena batzuetarako erabiltzea onartu zuen. Closek bere paperetarako ikerketa eta prestakuntza zabala egiten duen arren, jarduera baten teknizismoan ere gutxiago oinarritzen da honako hau esanez: «Jarduera ona, nire ustez, mago bat izatea bezalakoa da, jendea sinestarazten duena, horrelakoak direla uste dutenean bakarrik. ''Mugitu egiten naiz eta jendea emozionalki inplikatzea nahi dut. Teknika garrantzitsua dela uste dut, baina ez da guztia''». Christopher Hampton dramaturgoak «indarraren eta adimenaren zentzua» erraz transmiti dezakeen aktore bat deskribatzen du Close. Hamptonek Sunset Boulevard-en lan egin zuen eta Las amistades peligrosas antzerki-produkzioan, eta geroago bertsio zinematografikoan parte hartu zuen. «Glenn, maiz, kalitate glaziar edo urrunez deskribatzen da, baina, berez, guztiz kontrakoa da: beroa eta intimoa», dio Closerekin Un tranvía llamado deseo antzerki-produkzioan lankide izan zuen Iain Glenek.
2009ko urtarrilaren 12an, Close izar batekin ohoratu zen 7000 Hollywood Boulevarden, Hollywoodeko Fama pasealekuan, Roosevelt Hotelaren aurrean. 2016. urtetik aurrera, Close duten filmek 2,4 mila milioi dolar baino gehiago bildu dituzte mundu osoan. Arte eta Zientzia Zinematografikoen Akademiako kide ere bada. Close gay ikonoa da, eta camp paper ugari jokatu ditu pantailan eta agertokian.
Harremanak eta familia
1969tik 1971ra, Close Cabot Wade gitarra-jole eta konpositorearekin ezkondu zen, eta harekin aritu zen Viva la gente filmean. 70eko hamarkadan, Closek harreman labur bat izan zuen Kevin Kline aktorearekin, geroago berarekin Reencuentro (1983) filmaren protagonista izan zen. 1979tik 1983ra Len Cariou Broadwayko aktorearekin ibili zen. Close James Marlas enpresaburuarekin ezkondu zen 1984tik 1987ra. Handik gutxira, John Starke ekoizlearekin hasi zuen harremana, El mundo según Garp setean aurrez ezagutu zuena. 1988an alaba bat izan zuten, Annie Starke, aktore izan nahi duena. 1991n banandu ziren. 1990eko hamarkadan, Closek harremana izan zuen Kanadako Cam Neely jokalariarekin eta Woody Harrelson aktorearekin. Brooklyn Laundry antzerki-lanaren protagonista izan zen harekin. 1995ean, Close Steve Beers arotzarekin konprometitu zen; harekin lan egin zuen Sunset Boulevarden, baina biak ez ziren inoiz ezkondu, eta 1999an banandu ziren. Robert Pastorelli eta Close aktoreak ere harreman erromantikoa izan zuten 1990eko hamarkadaren amaieran, eta elkarrekin aritu ziren ABC South Pacific-en ekoizpenean. 2006ko otsailean, Close David Evans Shaw exekutibo eta kapitalistarekin ezkondu zen Mainen. Bikotea 2015eko abuztuan banandu zen.
Jabetzak eta negozioak
Close Trillium Productions Inc-eko lehendakaria da. Bere enpresak Albert Nobbs, Sarah Plain and Tall eta South Pacific bezalako filmak ekoitzi ditu. Serving in Silence (1995) filma ere ekoitzi zuen Barbra Streisand-ekin, eta, horren bidez, biak izendatu zituzten telefilme onenaren Emmy sarirako. Closeren beste produkzio-kredituek Journey (1995) eta Cruella (2021) filman Closek berak 101 dalmatak (1996) interpretatu zuen pertsonaian oinarritua.
1995eko Euskal Bizikleta
'''XXVI. Euskal Bizikleta''' 1995eko ekainaren 7tik 11ra egin zuten. Bere 734,7 km-ko ibilbidea osatzeko Evgeni Berzinek 18.21'58" behar zituen.
Glenn Close
Jabetzak eta negozioak
Close filmak amaitu ondoren jantzi guztiak gordetzen ditu eta erakusketetarako alokatzen ditu. Close Madonnaren jarraitzaile sutsua da, eta 1990ean Las amigos peligrosas filmean MTV sarietan aurkezteko erabili zuen jantzia eman zion, "Vogue" abestia kantatuz.
1995eko Euskal Bizikleta
Taldeak
15 taldek hartu zuten parte:
Glenn Close
Jabetzak eta negozioak
Close New Yorkeko Met-en jarraitzailea da, eta 1986az geroztik hainbat aldiz kantatu du himno nazionala Citi Fielden.
Politika
Close familia demokrata batean jaio zen. Gainera, dirua eman die politikari askoren hauteskunde-kanpainei, besteak beste, Hillary Clinton, Howard Dean, John Edwards, Angus King eta Barack Obamari. 2004ko Konbentzio Nazional Demokratan ere parte hartu zuen. Close Barack Obamaren alde bozkatu zuen 2008ko presidentearen hautaketan, eta inauguraziora joan zen. 2015ean, Hillary Clintonen lehendakaritza-kanpainari eman zion dohaintza. BBCrako Andrew Ceabidurekin egindako elkarrizketa batean, Closek Donald Trump kritikatu zuen, eta haren kanpaina «ikaragarri beldurgarria» zela esan zuen.
Buru-osasuneko ekimenak
Close sortzailea da eta AEBren kanpaina bat den BringΥ2Mind-ek buru du. AEB Gaixotasun mentalaren inguruko estigma eta diskriminazioa desagerrarazteko, Jessie ahizpari lagunduz, gaitz bipolarra baitu. 2010ean, Closek jendeari jakinarazi zion bere DNA sekuentziatu egin zutela bere familiaren gaixotasun mentalaren historia iragartzeko. 2013ko uztailean, Closek 380 artikulu baino gehiago enkantean jarri zituen Patty Hewes pertsonaiak Damagesen jantzitako eBay-ko diseinatzaileenak. Irabazi guztiak BringΥ2Mind ongintzako erakundearentzat bildu ziren. John Mayerrek «Say» kanta ere eman zuen iragarkirako. 2013. urtean, Close Etxe Zurira joan zen Osasun Mentaleko Bikaintasun Legea onartzeko eskatzera. Lege hori gaixo mentalen tratamendua zabaltzeko eta osasun mentaleko zerbitzuak eskuratzeko idatzi zen. Obama presidenteak lege-proiektua aldarrikatu zuen 2014ko apirilean, eta 1,1 mila milioi dolar eman zituen Estatu Batuetan osasun mentaleko arreta-sistema indartzeko. 2015ean, WebMD Health Hero saria jaso zuen, osasun mentaleko ekimenetan egindako ekarpenengatik. 2016ko ekainaren 16an, Closek 75,000 dolar eman zizkion Florida Centraleko Osasun Mentaleko Elkarteari, Orlando gaueko klubean egindako tiroketaren biktimen saila eta beste laguntza bat finantzatzeko. Sarritan, karitatezko kausak sustatzen ditu Twitter kontuan.
Sariak
.
Aïssa Maïga
Aïssa Maïga (Dakar, 1975eko maiatzaren 25a) frantziar aktorea da, antzerkian eta zineman ibilitakoa.
Holland (Michigan)
Holland AEBtako Michigan estatuko hiri bat da. Michigan aintziraren ekialdeko ertzetik hurbil dago, Macatawa aintziran. Hiria Ottawa eta Allegan konderrietan banaturik dago. 2013ko erroldaren arabera 33.481 biztanle zituen.
Historia
Aintzina eremu honetan Ottawa amerindiar herria bizi zen. 1846ean George Smith presbiteriar erreberendoak Old Wing Mission deritzon eraikina eraiki zuen, gaur egungo udalerriko eraikinik zaharrena dena.
1847an Albertus van Raalte buru zuten herbeheretar komunitate kalbinista batek udalerria sortu zuen. Ondorioz, gaur egun ere. udalerri honetan herbeheretarren ondorengo ugari bizi dira.
Kadeshko gudua
Kadeshko gudua Egiptoko Inperio Berria Ramses II.a faraioaren agindualdian eta Hitita Inperioa Muwatallis II.a erregealdian zeuden garaian jazotako gudu bat izan zen, Orontes ibaiaren haranean eta Kadesh hiriaren inguruan, gaur egungo Siriako lurraldean.
Egipziar kronologiaren arabera K.a. 1274. urtean gertatu zen, eta bertan borrokatu ziren bi aldeen eta gudularien datu taktiko eta militarren xehetasunak jakitera eman ziren historiako lehenbiziko gudua izan zen. Ziurrenik gerra-gurdiez osatutako inoizko gudurik handiena ere izango zen, beharbada denera 5.000-6.000 gerra-gurdi elkar borrokatu baitziren. Horretaz gain, osoki Brontze Aroko teknologia erabiliz borrokatu zen azken gudu handia izanaren garrantzia ere badu.
Saint-Michel-le-Cloucq
Biztanleria
2007an Saint-Michel-le-Cloucq udalerrian erroldatutako biztanleak 1.226 ziren. Familiak 480 ziren, horien artean 88 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 200 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 168 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 542 etxebizitza zeuden, 486 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 23 bigarren erresidentzia ziren eta 33 hutsik zeuden. 537 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 486 etxebizitza nagusietatik 394 bere jabearen bizilekua ziren, 84 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 129 etxek lau zituzten eta 308 etxek bost zituzten. 431 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 178 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 288 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 824 ziren, horien artean 588 aktiboak ziren eta 236 inaktiboak ziren. 588 pertsona aktiboetatik 542 lanean zeuden (305 gizon eta 237 emakume) eta 46 langabezian zeuden (13 gizon eta 33 emakume). 236 pertsona inaktiboetatik 115 erretiraturik zeuden, 68 ikasten zeuden eta 53 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Michel-le-Cloucq udalerrian 500 unitate fiskal zeuden, 1.277,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.196 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 25 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 2 zurginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 3 jatetxeak.
2000. urtean Saint-Michel-le-Cloucq udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.254 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Michael Robinson
Michael Robinson (Leicester, 1958ko uztailaren 12 - Marbella, 2020ko apirilaren 28a) futbolaria eta telebista aurkezlea izan zen. Ingalaterran jaioa, 1987an Osasunan jokatzen hasi zen. Urte luzez futbol esatari gisa aritu zen, baina bereziki famatua egin zen El día después saioa hamalau urtez aurkeztu eta gero.
Futbolean
Robinson Preston North End eta Manchester City taldeetan hasi zen futbolean. Aurrelari indartsua eta trebea, Robinson Brighton & Hove Albion taldean Ingalaterrako kopako finalera iritsi zen 1983an.
Manchester United-en kontrako partida horretan izugarri jokatu zuen Robinsonek. Brighton irabazteko zorian egon zen, baina 2-2 zen finalaren emaitza. Berdinketa desegiteko hurrengo partidan 4-0 galdu arren, klub askoren arreta pizturik zeukan Robinson gazteak.
Liverpool-ek erosi zuen azkenean 250.000 liberen truke. Talde horretan, halere, jokalari handiek jokatzen zuten, eta Robinsonek abagune gutxi izan zuen. Hiru txapelketa, liga, kopa eta Europako kopa irabazi zituen Liverpoolgo taldeak denboraldi horretan, baina Robinsonen parte-hartzea txikia zen. Hori zela eta, 1984ko amaieran Queens Park Rangers taldera joan zen. 1987an Osasunak erosi zuen, non Sammy Lee Liverpoolgo kide ohia aritzen zen. Hor erretiroa hartu arte jokatu zuen.
Telebistan
Canal+ telebistak hartu zuen kirol-saioak aurkezteko. Hor El día después-en ibili zen 14 urtez (1991-2005).
Canal+ katean bertan Las noticias del guiñol umore-saioak egindako Robinsonen latexezko panpina zen saio horren aurkezlea.
2007an, saio berri bat estreinatu zuen Canal+-en, Informe Robinson izenekoa. Bertan, kirola ardatz bezala hartuta, berak ekoitzitako erreportajeak aurkezten zituen. Ordutik, hamabi denboraldi estreinatu dira. Kritika espezializatuak Informe Robinson goraipatu du, eta 2009an Ondas sari bat jaso zuen.
2020ko apirilaren 27an hil zen, 61 urte zituela, minbiziak jota. Urte berean, sei hilabete geroago, aurkezle onenaren hilondoko Ondas saria eman zioten.
Vregille
Vregille Frantziako udalerria da, Saona Garaia departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vregille udalerrian erroldatutako biztanleak 175 ziren. Familiak 68 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 77 etxebizitza zeuden, 68 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 70 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 68 etxebizitza nagusietatik 54 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 6 etxek hitu gela zituzten, 10 etxek lau zituzten eta 52 etxek bost zituzten. 63 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 23 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Vregille udalerrian 66 unitate fiskal zeuden, 169,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.806 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 iturgina.
2000. urtean Vregille udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 585 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ana María Romero de Campero
Ana María Romero de Campero (La Paz, Bolivia, 1941eko ekainaren 29a - Ibidem, 2010eko urriaren 25a) kazetaria, idazlea, ekintzailea, Boliviako Herriaren lehen Defendatzailea (1998-2003) eta Boliviako Senatuko lehendakaria (2010) izan zen.
Familia eta lehen urteak
La Paz hirian jaio zen, klase ertaineko Gonzalo Romero Álvarez García abokatu, historialari eta politikari boliviarraren eta Tina Mary Pringle MacDonald alaba izan zen. Ana María de las Nieves izenarekin bataiatu zuten. Hala ere, bere bizitzan eta jendaurreko jardunean bere izenaren aldaera batzuk erabili zituen, berak honela azaltzen zituenak: Ana María Romero, ezkongabea; Ana María Romero de Campero, ezkondua, bere identitate-zedulan agertzen zena; Ana María Campero, kazetaritzakoa; eta Anamar, batailakoa.
Haurtzaroa Ana Álvarez-García de Romero amonaren babespean bizi izan zuen bere bost neba-arrebetako hirurekin batera. Emakume horren izaera sendoak, adoreak eta diziplina gogorrak behin betiko eragina izan zuten haren prestakuntzan. Aldi berean, haurtzaroa Boliviako politikaren gorabeherek blaitu zuten, haren aita, Gonzalo Romero Álvarez-García, Falange Sozialista Boliviarreko (FSB) buru izan baitzen. 1952ko apirilaren 9ko Iraultzatik oposiziora igaro zen mugimendu politiko hori, eta jazarpena jasan zuen.
Ana María Romeroren aitaren familia Cintitik zetorren, Boliviako hegoaldeko landa-eremutik, eta behin eta berriz joan zen hara haurtzaroan, eta Cintiren geografiaren edertasuna eta muino koloretsuen indarra gogorarazten zituen. Aitonak (Carlos Romero Cavero) eta birraitonak (Carlos V. Romero) diplomazian, kazetaritzan eta politikan jardun zuten.
Ana María Romero Sagrados Corazones ikastetxean hezi zen La Paz hirian eta Irlandar Katolikoan Cochabamban bizi izan zen denboraldian, aita erbestean zegoenean. Gizarte-sentiberatasun konpromisoak, eta Eliza Katolikoaren Doktrina Sozialarekiko identifikazioak markatuko zituzten ekintza publikoak: pobreen integrazioa, giza eskubideen defentsa, bake-kultura eta arrazismoaren eta diskriminazioaren aurkako jarrera etengabea. Bere ideietatik eta karisma handi batetik, Ana María Romerok lidergo-dohainak erakutsi zituen bere unibertsitate-garaitik, Boliviako Unibertsitate Katolikoko Kazetaritzako Ikasleen Zentroko lehendakari hautatu zutenetik, 1968 eta 1970 bitartean.
1961ean, Romero Fernando A. Campero Prudenciorekin (1934-2011) ezkondu zen, eta harekin hiru seme-alaba izan zituen, Fernando, Marcia eta Natalia, eta 49 urtez ezkonduta egon zen hil arte. Zioenez, senarra oso gizon segurua zen bere buruaz, eta oso ideal argiak zituen. Hark egonkortasuna eta espazioa eman zion profesionalki eta pertsona gisa hazteko. Ezkontzak eta ondorengo amatasunak ez zioten eragotzi unibertsitate-ikasketak osatzea, kazetaritzan ibilbide nabarmena egitea eta bizitza publikoan nabarmentzea, Bolivian gizonek menderatzen zituzten jarduera horietan.
Unibertsitate-ikasketak eta kazetaritza
Ana María Romero irakurle goiztiarra izan zen bere aitaren familiako liburutegi handian literaturaz ez ezik, politikaz eta filosofiaz ere arduratu zen, eta horrek definitu zuen kazetaritzarako joera, bi seme-alaba zituenean sartu baitzen, etxeko giroak eta osabak bultzatuta, Carlos Romero Álvar-García abokatu eta kazetariak bultzatuta.
Gizarte Komunikazioko lizentziadun titulua lortu zuen Boliviako Unibertsitate Katolikoan, 1976an.
Lanbide horretan hiru hamarkada eman zituen, eta bere ibilbidean zehar hainbat funtzio eta kargu bete zituen. Kazetari, zutabegile eta nazioarteko prentsako korrespontsal gisa lan egin zuen, bai Bolivian, bai kanpoan bete behar izan zituen misioetan. Romerok kazetari titulua lortu zuen Boliviako Unibertsitate Katolikoan (1976), eta, gainera, urtebete egin zuen San Andresko Unibertsitate Nagusiko Filosofia eta Letren Eskolan (1966-1967). Ondoren, teologia-ikastaroak egin zituen Georgetowneko Unibertsitatean (EE). AEB (1985).
25 urte zituela, El Diario (1968) egunkariaren asteroko aldizkarian sartu zen Romero kronista gisa, eta ordutik kazetaritzan aritu zen. Noticias Fides Agentzian eta Radio Fides-en (1979 arte) kazetari gisa lan egin zuen bitartean, biak Jesusen Lagundiarenak, Boliviako historian funtsezko erreferenteak ezagutu zituen, hala nola Luis Espinal jesuita, 1980ko martxoan eraila. 1980ko maiatzean, Ana María Romerok Apertura astekaria sortu zuen, José Gramunt de Moragas S.J. aholkulariarekin eta beste kazetari batzuekin. Aperturak, demokrazia babesteko espazio gisa sortu zenak, hamar astez iraun zuen, eta Luis García Meza eta Luis Arce Gómez barne-ministroak ezarritako beldurrezko eta despotismoko erregimenaren ondorioz itxi egin behar izan zuen.