cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xi Cygni
Xi Cygni K4.5 espektru motako eta 4700 Kelvineko azaleko tenperatura duen izar supererraldoi laranja bat da. Bere erradioa gure eguzkiarena baino 200 aldiz handiagoa da, unitate astronomiko baten baliokidea. Gure eguzki sistemaren erdian egongo balitz bere azalera Lurraren orbitaraino iritsiko litzateke. Bere errotazio abiadura 3,4 km/stan neurtua izan da, hau behe muga bat baldin bada ere bere errotazio ardatzak Lurrarekiko duen okerdura ez bait da ezagutzen. Izar honen tamaina itzela kontutan hartuta, bere ardatzaren inguruan bira bat ematen 8 urte behintzat ematen ditu. Bere metal ugaritasuna baxua da, bere burdin edukia (hidrogenoarekin alderatuta) gure eguzkiarenaren %35a baino ez delarik. Gure eguzkia baino 9400 aldiz argitsuagoa da eta bere masa gure eguzkiarenaren halako 8 eta 10 bitartean da.
Bere bizitza duela 30 milioi urte hasi zuen sekuentzia nagusiko B1 motako izar bezala, eta bere amaiera gertu dago nano zuri masibo bat bezala edo supernoba bezala eztanda eginez, bere masa bi amaiera horien arteko mugan baitago.
Etika protestantea eta kapitalismoaren izpiritua
Etika protestantea eta kapitalismoaren izpiritua (jatorriz Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus), Max Weber soziologo eta ekonomialari alemaniarraren obrarik ezagunena da. 1904. eta 1905. urteetan egina, bere lanik bikainena, ospetsuena eta bere pentsaera hoberen biltzen duen lana da. Liburu honetan protestantismoaren ideologia eta kapitalismoa nola dauden uztarturik aztertzen da aurreko pentsamoldearen iraulketa erakarri zuen. Bere iritziz eta oso era zabalean onartuta dagoena, kapitalismoak izan zuen gorakada eta garapen itzela argituz.
Luteroren iraultzan txertaturik dagoen azpiegitura ideologikoa aztertzea izan zen Weberren liburuaren helburua. Eta horretarako Erdi Arotik zetorren pentsaeraren ("behartsuarentzat errazagoa da jostorratz baten zulotik igarotzea, aberatsa Jainkoaren erresuman sartzea baino") porrota ikertzen du, horren aurrean luteranismoak sortutako berria (alegia, gizaki lurtarak zerua mundu honetan irabazi behar duela, eta horretarako bere enpresetan arrakasta izan behar duela, horrek Jaungoikoaren grazian dagoela esan nahi duelako) aztertuz.
1996an Gaiak argitaletxeak euskaratu zuen.
Ogilbia boydwalkeri
Ogilbia boydwalkeri Ogilbia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Adorraga
Adorraga Anue ibarrean dagoen herri hustua da. 1366an nobleziako 4 familia zituen, baina XIV. mendean Nafarroako erresuman izandako hainbat gerren eta izurriteen eraginez, herritarrek, beste herri handiagoetara jo zuten babes bila eta horrela, mendea bukatu orduko husturik zegoen.
Tom Simpson
Tom Simpson (Haswell, Durham konderria, Ingalaterra, - Mont Ventoux, Frantzia, ) txirrindulari profesional ingelesa izan zen, 1960ko hamarkadan lehiatu zuena.
1963an Peugeot taldean sartu zen eta Bordele-Paris lasterketa irabazi zuen, baita 1964ko Milan-San Remo ere. Munduko Errepideko Txirrindularitza Txapelketa irabazi zuen lehen Britainia Handiko txirrindularia izan zen 1965eko Munduko Errepideko Txirrindularitza Txapelketa irabazi zuenean. Urte berean Lombardiako Giroa ere irabazi zuen. 1966an hainbat lesio pairatu eta gero 1967ko Espainiako Itzulian bi etapa irabazi zituen, baita Paris-Niza lasterketa ere.
1967ko Frantziako Tourreko 13. etapan, Simpson Mont Ventoux igotzen ari zela hil zen, 29 urte zituelarik. Heriotza ondorengo analisiek erakutsi zuten anfetamina eta alkohola (brandya) diuretikoak nahastu zituela eta ziurrenik konbinazio horrek, egun horretako beroa, Mont Ventouxeko igoera gogorra eta sabeleko arazo batekin batera eragin ziola heriotza, deshidratazio baten ondorioz.
Fieffes-Montrelet
Biztanleria
2007an Fieffes-Montrelet udalerrian erroldatutako biztanleak 317 ziren. Familiak 127 ziren, horien artean 27 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 15 bakarrik bizi ziren emakumeak), 46 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 50 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 148 etxebizitza zeuden, 127 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 147etxeak ziren. 127 etxebizitza nagusietatik 110 bere jabearen bizilekua ziren, 14 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 82 etxek bost zituzten. 89 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 59 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Aphyosemion cameronense
Aphyosemion cameronense Aphyosemion generoko animalia da. Arrainen barruko Nothobranchiidae familian sailkatzen da.
Fieffes-Montrelet
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 204 ziren, horien artean 146 aktiboak ziren eta 58 inaktiboak ziren. 146 pertsona aktiboetatik 131 lanean zeuden (76 gizon eta 55 emakume) eta 16 langabezian zeuden (6 gizon eta 10 emakume). 58 pertsona inaktiboetatik 32 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fieffes-Montrelet udalerrian 137 unitate fiskal zeuden, 342 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.780 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Fieffes-Montrelet udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.020 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Neuville-en-Beaumont
Neuville-en-Beaumont Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Neuville-en-Beaumont udalerrian erroldatutako biztanleak 37 ziren. Familiak 20 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 24 etxebizitza zeuden, 18 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 6 bigarren erresidentzia ziren. Etxebizitza guzti hauek 24etxeak ziren. 18 etxebizitza nagusietatik 12 bere jabearen bizilekua ziren eta 7 alokairuan okupaturik zeuden; 4 etxek hitu gela zituzten, 9 etxek lau zituzten eta 6 etxek bost zituzten. 15 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 14 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 19 ziren, horien artean 14 aktiboak ziren eta 5 inaktiboak ziren. 14 pertsona aktiboak lanean(8 gizon eta 6 emakume) zeuden.. 5 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 1 ikasten zegoen eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Neuville-en-Beaumont udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Artabroak
Artabroak Galiziako herri zelta bat zen. Coruñako itsasadarretik Ferrolgo itsasadarrera arte dagoen lurraldean bizi ziren Julio Zesar k. a. 62. urtean iritsi arte
Zeltiko eta nerioekin batera, galeziarren barnean aparte zegoen talde bat osatzen zuten. Hipotesi honek jainkoei egindako ofrendetan oinarritzen da. Estrabonek honi buruz ere hitz egiten du:
Philautus ingeri
Philautus ingeri Philautus generoko animalia da. Anfibioen barruko Rhacophoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Saint-Marcel-lès-Valence
Saint-Marcel-lès-Valence Frantziako udalerri bat da,Drôme departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Marcel-lès-Valence udalerrian erroldatutako biztanleak 4.762 ziren. Familiak 1.792 ziren, horien artean 384 pertsona bakarrekoak ziren (140 bakarrik bizi ziren gizonak eta 244 bakarrik bizi ziren emakumeak), 616 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 680 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 112 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.894 etxebizitza zeuden, 1.815 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 61 hutsik zeuden. 1.597 etxeak ziren eta 283 apartamentuak ziren. 1.815 etxebizitza nagusietatik 1.391 bere jabearen bizilekua ziren, 399 alokairuan okupaturik zeuden eta 25 doan lagata zeuden; 14 etxek gela bat zuten, 71 etxek bi zituzten, 194 etxek hiru zituzten, 533 etxek lau zituzten eta 1.003 etxek bost zituzten. 1.535 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 803 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 906 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Luigi Federico Menabrea
Luigi Federico Menabrea, '''Menabrea 1. kondea eta Valdorako 1. markesa''' (Chambéry, 1809ko irailaren 4a - Saint-Cassin, 1896ko maiatzaren 24a) italiar jeneral, politikari eta matematikaria izan zen. Italiako lehen ministroa izan zen 1867tik 1869ra.
Saint-Marcel-lès-Valence
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.004 ziren, horien artean 2.141 aktiboak ziren eta 863 inaktiboak ziren. 2.141 pertsona aktiboetatik 1.958 lanean zeuden (1.039 gizon eta 919 emakume) eta 183 langabezian zeuden (64 gizon eta 119 emakume). 863 pertsona inaktiboetatik 344 erretiraturik zeuden, 251 ikasten zeuden eta 268 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Luigi Federico Menabrea
Ingeniaritza eta matematikako doktoretza ikasi zituen Turingo Unibertsitatean. 1831n Cavour ordezkatu zuen ingeniarien armaren ofizial gisa Bardeko gotorlekuan. Mekanika eta eraikuntza irakasle izan zen Akademia militarrean eta Turingo Unibertsitatean.
Saint-Marcel-lès-Valence
Diru sarrerak
2009an Saint-Marcel-lès-Valence udalerrian 1.947 unitate fiskal zeuden, 5.119 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.936 euro zen.
Luigi Federico Menabrea
Karlos Alberto Sardiniakoa erregeak Parmaren eta Modenaren Sardiniarekiko atxikimendua ziurtatzeko agindu zion. Piemonteko Parlamentuan sartu zen eta Gerra eta Kanpo Arazoetako Ministerioan lan egin zuen.
Saint-Marcel-lès-Valence
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 316 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 6 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 18 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 52 eraikuntza enpresak ziren, 109 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 15 garraio enpresak ziren, 12 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 9 finantziazio enpresak ziren, 11 higiezinen enpresak ziren, 33 zerbitzu enpresak ziren, 25 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Luigi Federico Menabrea
1859ko Lombardiako kanpainan austriarren aurka ingeniarien arma zuzendu zuen eta Palestra eta Solferinoko guduetan esku hartu zuen. 1860an teniente jeneral mailara igo zen eta Gaetako setioa zuzendu zuen.
Saint-Marcel-lès-Valence
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 75 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 banku bulegoak, 9 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 2 ibilgailuen alokairu bulegoak, 1 autoeskola, 13 igeltseroak, 6 margolariak, 5 zurginak, 7 iturginak, 4 argiketariak, 4 eraikuntza enpresak, 5 ile apaindegiak, 1 aldi baterako lan enpresa, 8 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
Luigi Federico Menabrea
1861etik aurrera, ministro izan zen hainbat gobernutan. 1866an Pragako Ituna negoziatzeko eta Venezia Italiari eransteko italiar ordezkaria izan zen. 1867an lehen ministro izendatu zuten. Menabreak aurre egin behar izan zien Aita Santuen Lurraldeen inbasioari eta Mentanako hondamendiari. Ez zuen babestu Garibaldik zuzendutako inbasioa baina frantsesen aurrean Erroman esku hartzeko eskubide italiarra aldarrikatu zuen.
Saint-Marcel-lès-Valence
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 30 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 5 brikolaje denda handika, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 1 arropa denda zen, 2 etxerako tresna dendak, 1 elektrotresna denda zen, 2 altzari dendak, 3 kirol-dendak, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen, 4 drogeria eta 1 lore-denda zen.
Luigi Federico Menabrea
1869an Giovanni Lanzak ordezkatu zuen lehen ministro karguan, Londresera enbaxadore bidali eta gero Parisera bidali zuena.
Steinburg
Steinburg Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Marcel-lès-Valence
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Marcel-lès-Valence udalerrian 50 nekazaritza-ustiategi zeuden, 960 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Varsoviako Dukerri Handia
Varsoviako Dukerri Handia (Księstwo Warszawskie; Duché de Varsovie; Herzogtum Warschau) Napoleonek sortutako herrialde autonomoa izan zen. Tilsiteko hitzarmenaren ondorioz, Prusiak eta Austriak 1795ean emandako lurraldeetan sortu zuen 1807an. 1815ean Napoleon garaitua izan ondoren desegin zen Vienako Batzarraren ondorioz.
Sentimentalki eta Poloniaren historian bere leku esanguratsua badu ere, inoiz ez zuen estatu batek duen askatasun maila izan, izan ere Varsoviako Dukerri Handian, bertako Frantziako ordezkariak zuen aginte gorena, eta betiere Frantziako interesak lehenetsi ziren herrialde honek izan zuen historia laburrean.
Olague
Olague Nafarroa Garaiko iparraldeko kontzejua da, Anueko herriburua. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 193 biztanle zituen.
Azpiegitura eta garraioak
La Burundesa autobus konpainiaren Donostia eta Iruñea bitarteko lineak geltokia dauka herrian. Maiztasunak aldakorrak dira, baina gutxinez bi zerbitzu izaten dira norabi bakoitzean egunero. Lineak honako ibilbidea egiten du:
Euskara
Olagueko euskara nafar euskalkiaren aldaera bat da. Erdiguneko nafarreraren azpieuskalkian kokatzen da, zehatz mehatz Ultzamako euskara da herrian hitz egiten dena.
Ortobirrotonda pentagonal
Geometrian, ortobirrotonda pentagonala Johnsonen solidoetako bat da (J34), bi errotonda pentagonal (J6) haien oinarri dekagonaletatik lotuz eraiki daitekeena.
Johnsonen solidoak 92 dira; eta Norman Johnson-ek izendatu eta deskribatu zituen, 1966an.
Claudon
Claudon Frantziako udalerria da, Vosgeak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 158 etxebizitza zeuden, 109 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 146 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 109 etxebizitza nagusietatik 86 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 67 etxek bost zituzten. 72 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 46 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 45 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 134 ziren, horien artean 101 aktiboak ziren eta 33 inaktiboak ziren. 101 pertsona aktiboetatik 93 lanean zeuden (57 gizon eta 36 emakume) eta 8 langabezian zeuden (4 gizon eta 4 emakume). 33 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Claudon udalerrian 110 unitate fiskal zeuden, 228 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.144 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 garraio enpresa zen.
2000. urtean Claudon udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 595 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
2019ko Lieja-Bastogne-Lieja
2019ko Lieja-Bastogne-Lieja txirrindularitzako lasterketa klasiko honen 105. edizioa izan zen. 2019ko apirilaren 28an ospatu zuten Lieja eta Lieja artean, 256 kilometroko ibilbidearekin. Proba UCI World Tourren zati izan zen.
Ogilbia cayorum
Ogilbia cayorum Ogilbia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
1928ko Udako Olinpiar Jokoak
1928ko Udako Olinpiar Jokoak, Herbehereen hiriburu administratiboa den Amsterdamen ospatu ziren, maiatzak 17 eta abuztuak 12 bitartean. 3014 kirolarik parte hartu zuten, horietatik 2724 gizon eta 290 emakumek, 46 herrialde ordezkatzen, 14 kirol eta 109 probetan.
Bitxikeriak
Amsterdameko Joko hauek, Europan antolatutako seigarren edizioa jarraian izan zen, Lehen Mundu Gerraren ondorioz bertan behera utzi behar izan ziren Berlingo 1916ko Olinpiar Jokoak kontutan hartuz gero.
Irnijärvi
Irnijärvi aintzira Finlandiako Kemijärvi eta Posio udalerrietan dagoen aintzira bat da, Ala-Askanjärvi eta Saarijärvi aintziretatik hurbil. Ala-Suolijärvi eta Kemijärvi aintziren bihotzetik ateratzen diren aintzira txikitxoetako bat dugu hau, bizilagun dituen aintzirekin batera. Arrainen oparotasunagatik eta ur gardenengatik da ezaguna; izan ere, arrantzaren paradisua da eta hala nola, izokin eta perka antzeko arrain-mota ugari aurkitu daiteke bertan.
Inguruko landaredia basoen Lappi lurraldean aurkitzen diren landare ohikoak da; hala nola, azaleak, azeri-mahatsak eta urki zilarkarak.
Faunari dagokionez, igarabak edo urtxakurrak dira nagusi bertako uretan eta lehen aipaturiko izokin eta perka antzeko arrainez elikatzen dira. Altzeak, elur-oreinak eta hartz arreak dira inguruetan agertu daitezkeen ugaztun handi eta esanguratsuenak. Hegaztiei dagokienez, eskinoso abeslariak eta zapelatzak dira nagusi.
Aintzirak bi uharte ñimiño baino ez ditu, aintzira izoztua gelditzen denean mendixkatxoak diruditenak.
Agnes Pockels
Agnes Luise Wilhelmine Pockels (Venezia, 1862ko otsailaren 14a - Brunswick, 1935eko azaroaren 21a) kimikaren esparruan bidegilea izan zen alemaniarra izan zen. Bere lana funtsezkoa izan zen gainazalen zientziaren sorreran, likidoen eta solidoen gainazalak ikertzen dituen zientzia. Konkretuki monokapen ikerketa egin zuen, ura, xaboiak eta olioak dituzten harremanak aztertuz.
Hezkuntza
Pockels Venezian jaio zen 1862an. Garai hartan Venezia Austria-Hungariako Inperioaren menpe zegoen, Lombardia-Venezia Erresumaren baitan. Pockelsen aitak Austriako Armadan lan egiten zuen. 1871n familia Brunswickera mugitu zen, Agnes malariaz kutsatu baitzen. Brunswick garai hartan Saxonia Beherean zegoen, sortu berria zen Alemaniako Inperioan. Bertan Pockelsek neskentzako institutoan ikasi zuen.
Umea zenetik Pockelsek interes handiarekin jarraitzen zuen zientzia, eta fisika ikastea zen bere ametsa. Garai hartan, hala ere, emakumeek ez zuten unibertsitatean ikasterik. Bere anaia gaztea zen Friedrich Carl Alwin Pockelsek fisika ikasi zuen eta literatura zientifikoa lortzen laguntzen zion. Pockels efektua bere anaiak aurkitu zuen.
Ikerketa
Pockelsen gurasoak gaixotiak ziren eta bera, ezkongabea, gurasoen zaintza lanak bere gain hartu zituen. Bere bizitzako zati handia sukaldean eman zuen, olio, xaboi eta bestelako etxeko produktuekin. Errelatoak dio harrikoa egiten ari zela fluido batek duen gainazal-tentsioa eta fluido horretan zeuden ez-purutasunak zuten harremana aurkitu zuela.
Ikerketa egiteko ezagutza formalik ez bazuen ere, Pockelsek asmakizun bat egin zuen, Pockelsen aska deitzen dena. Tresna hau zientzia-disziplina berri honetan giltzarria izango zen. Bere askaren bertsio hobetu bat erabilita Irving Langmuirrek gainazaleko molekulen inguruko aurkikuntza berriak egin zituen gerora, baita 1932an Kimikako Nobel Saria irabazi ere. Pockelsen tresna Languir-Blodgett askaren aurrekaria da, era berean.
Sariak eta onarpena
1931an Henri Devauxekin batera Laura Leonard saria jaso zuen. Hurrengo urtean Brunswickeko Unibetsitate Teknologikoak ohorezko doktoretza eman zion.
Philautus jacobsoni
Philautus jacobsoni Philautus generoko animalia da. Anfibioen barruko Rhacophoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Uretako jauregia
Uretako jauregia Nafarroa Garaiko Erroibar udalerriko Ureta etxaldean kokatutako jauregi bat da. Ureta familiakoa izan zen, eta hortik sortu ziren Nafarroako erresuman ezagututako zaldun eta militar ugari.
Historia
Nafarroako Erresumako nomina ofizialean armagintzako kabo gisa agertzen da, eta 1513ko haritzaren kuartelen ordainketaren orube erremisionatuen artean. Bere jabea zen Martin Aiantzek, 1525ean, 20 000 marabediko oheratzea jaso zuen, bere hildako aitona Grazian Erripaldakoak errege katolikoari egindako zerbitzuengatik. Bere etxeaz, "Erresumako antzinako eta nagusietako bat" bezala hitz egiten zen. Geroago, Joan Uretakoari eman zitzaion, eta hura hil zenean, Garaziosa Lantzekoa alargunak zor zitzaizkion atzerapenak kobratu zituen. 1566an, beste 10 000 gehitu zitzaizkion Antonio Uretakoari. XVII. mendearen amaieran, jauregia, Jose Aiantz Uretarena zen, eta, 1723an, bere seme Fadriquerena, 1744an kuartelen errebatea eskatu zuena. 1747an Bikendi Uretakoak eta Kattalin Arangurengoak eskatu zuten, eta 1786an Esteban oinordekoak.
Travenbrück
Travenbrück Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Villadin
Villadin Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villadin udalerrian erroldatutako biztanleak 137 ziren. Familiak 55 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 26 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 17 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 90 etxebizitza zeuden, 58 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 24 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 90etxeak ziren. 58 etxebizitza nagusietatik 53 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 3 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 28 etxek bost zituzten. 48 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 26 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 71 ziren, horien artean 43 aktiboak ziren eta 28 inaktiboak ziren. 43 pertsona aktiboetatik 38 lanean zeuden (23 gizon eta 15 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 28 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villadin udalerrian 53 unitate fiskal zeuden, 123 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.990 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden2 saltokiak ibilgailuen saltze eta konpontze enpresenak ziren.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Philautus jerdonii
Philautus jerdonii Philautus generoko animalia da. Anfibioen barruko Rhacophoridae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Ikiru
Ikiru (生きる) 1952ko japoniar film dramatikoa da, Akira Kurosawak zuzenduta eta idatzita. Pelikulak aztertzen du burokrata baten borroka existentziala Tokion bere gaixotasun terminalaren aurrean, bizitzaren esanahiaren bila azken finean.
Vabres-l'Abbaye
Vabres-l'Abbaye Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Aveyron departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Ikiru
Gidoia partzialki dago inspiratuta Lev Tolstoiren 1886ko eleberria "Ivan Ilitxen heriotza".
Duncan Dhu
Duncan Dhu Euskal Herriko musika taldea izan zen, 1984an eta Donostian sortutakoa. Bere garaiko pop-talderik ezagunetarikoa izan zen Espainiako estatuan.
Ikiru
1954ko Berlinalen saritu zuten.
Duncan Dhu
Musika taldearen izena Robert Louis Stevenson eskoziar idazlearen 1986ko Bahitua deritzon eleberriko Duncan Dhu Maclaren pertsonaiari lotua dago.
Ikiru
Istorioa
Kanji Watanabe ertaineko adina duen gizona da, lan monotonoa eduki izan duena 30 urtez. Emaztea hilda dago eta alabaordearekin bizi da, eta dirudienez arduratzen da etorkizunean berak utzitako pentsioarekin.
Urdaileko minbizia antzeman eta gero, bizi-itxaropen oso laburra dauka aurretik. Saiatzen da bere semeari kontatzen baina ez dio kasurik egingo. Saiatuko da ihesbideak bilatzen Tokioko gaueko plazeren bila, ezagutu berri duen eleberrigile batekin batera. Ez da gogobeteta aterako, eta ondoren Oyo izeneko emakumea ezagutuko du eta beraz maitemindu. Andreak ez dio gauza bera sentitzen, baina aholkatzen dio bizitzeko beste zio bat topatzea.
Umeentzat jolas-parkea sortzea lortuko du, eta bizitzaren azkena pasioz biziko du. Hil-beilan, bere lankide ohiak harrituta azalduko dira Kanjiren jarreraren aldaketagatik. Edanda, eurek ere horrelako filosofia euren bizitzetan aplikatzea erabakiko dute, baina biharamunean ez dute nahikoa kuraiarik horretarako.
Duncan Dhu
Historia
Bigarren lan luzea 1986an eman zuten argitara, Canciones izenburupean. Bertan jasotzen ziren Cien gaviotas, Esos ojos negros eta Jardín de rosas bezalako kantu ezagunak; 60 kontzertutik gorako bira egin zuten eta salmenta izugarriak lortu zituen disko honek.
1989an, beren diskoetxeak artean argitara eman gabeko lanak kaleratu zituen. Londresera joan eta The Atractions, Brynsley Swchartz, Bob Andrews eta Nick Love bezalako musikarien laguntzarekin kaleratu zuten Autobiografia lana. Estatu Batuetan zehar bira egin zuten eta 1990ean, Grammy sarien barnean sari baterako izendatuak izan ziren. Autobiografia lana atzerriko hainbat herrialdetan argitaratu zen. Aurkezpen biraren ostean, taldekideek bakarkako lanari ekin zioten, baina ez zuten taldea erabat alboratu, Supernova izeneko lana kaleratu baitzuten 1991n, La casa azul abesti ezagunarekin.
1994an, Piedras izeneko lana eman zuten argitara. Handik urtebetera, taldearen 10. urteurrena ospatzen zenez, zuzeneko diskoa grabatu zuten Donostiako Victoria Eugenia Antzokian. Teatro Victoria Eugenia izena zuen, hain zuzen, disko hark.
1998an, Colección, 1985-1998 bilduma kaleratu zuten, taldearen arrakastak biltzen zirena. Lan horren inguruan elkartu ziren bira egiteko bakoitza bere karrerari emanda zeuden Mikel Erentxun eta Diego Vasallo.
Vabres-l'Abbaye
Biztanleria
2007an Vabres-l'Abbaye udalerrian erroldatutako biztanleak 1.106 ziren. Familiak 444 ziren, horien artean 100 pertsona bakarrekoak ziren (72 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 156 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 160 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 28 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 561 etxebizitza zeuden, 451 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 76 bigarren erresidentzia ziren eta 34 hutsik zeuden. 505 etxeak ziren eta 54 apartamentuak ziren. 451 etxebizitza nagusietatik 361 bere jabearen bizilekua ziren, 86 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 15 etxek bi zituzten, 47 etxek hiru zituzten, 120 etxek lau zituzten eta 267 etxek bost zituzten. 339 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 168 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 261 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Hikone (Shiga)
Hikone (彦根市) Shiga prefekturako hiria da, Hikone gazteluarengatik ezaguna. 2010eko erroldaren arabera 111.799 biztanle ditu. Biwa aintziraren ekialdeko ertzean dago.
Vabres-l'Abbaye
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Hikone (Shiga)
Historia
Hikoneren historia 1622an hasi zen Ii Naokatsu jaunak gaztelua eraiki zuenean. Edo Aroan Kyoto eta Tokio lotzen zituen Nakasendō errepidea Hikonetik pasatzen zen eta Ōmi probintziako posta-hiri garrantzitsua bihurtu zen.
Vabres-l'Abbaye
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 723 ziren, horien artean 550 aktiboak ziren eta 173 inaktiboak ziren. 550 pertsona aktiboetatik 526 lanean zeuden (288 gizon eta 238 emakume) eta 24 langabezian zeuden (10 gizon eta 14 emakume). 173 pertsona inaktiboetatik 79 erretiraturik zeuden, 44 ikasten zeuden eta 50 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Hikone (Shiga)
Historia
1868an Meiji berrezarkuntzan gaztelu asko behera bota zituzten Japonian, baina enperadorearen beraren eskariz Hikoneko gaztelua mantendu egin zen.
Ogilbia cocoensis
Ogilbia cocoensis Ogilbia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Vabres-l'Abbaye
Diru sarrerak
2009an Vabres-l'Abbaye udalerrian 465 unitate fiskal zeuden, 1.167,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.528 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 76 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 31 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 7 zerbitzu enpresak ziren, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 27 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 funeraria, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 4 igeltseroak, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 1 albaitaria eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 harategi zen, 1 kongelatu-denda zen, 1 liburu denda zen, 1 elektrotresna denda zen, 1 altzari denda zen, 1 kirol-denda zen, 2 drogeria eta 1 lore-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Astoa Kurutzeburu
Astoa Kurutzeburu Bizkaiko mendia da, Munitibarren dago eta 801 metro ditu. Inguruko herrietan mendi honen izenak aldaera asko ditu: Astoagagana, Astaburu, Astoagaburu, Astoaga, Astoa Curutzeburu, Astoagana, Astogana, Astogane, Astua Kurutzeburu eta Astoaga Kurutzeburu besteak beste.
Vabres-l'Abbaye
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
1925eko Italiako Giroa
1925eko Italiako Giroa Itzuli Handi honen 13. edizioa izan zen. 1925eko maiatzak 16 eta ekainak 7 artean ospatu zen. 3520 kilometroko ibilbidea egin zen 12 etapatan banatuta, irabazleak batez beste 25,600 kilometro orduko abiaduran bete zituenak. Lasterketa Milanen hasi eta amaitu zen.
126 txirrindularik parte hartu zuten, guztiak italiarrak, proba 39k amaitu zutelarik.
Alfredo Binda izan zen garailea, bere lehen parte-hartzean, aurreko beste edizio batzuetan garaile izan ziren Costante Girardengo eta Giovanni Bruneroren aurretik.
La Roque-Gageac
La Roque-Gageac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Roque-Gageac udalerrian erroldatutako biztanleak 416 ziren. Familiak 205 ziren, horien artean 68 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 89 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 328 etxebizitza zeuden, 203 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 107 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 302 etxeak ziren eta 26 apartamentuak ziren. 203 etxebizitza nagusietatik 158 bere jabearen bizilekua ziren, 34 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 8 etxek bi zituzten, 29 etxek hiru zituzten, 55 etxek lau zituzten eta 110 etxek bost zituzten. 161 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 91 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 92 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 259 ziren, horien artean 179 aktiboak ziren eta 80 inaktiboak ziren. 179 pertsona aktiboetatik 159 lanean zeuden (79 gizon eta 80 emakume) eta 20 langabezian zeuden (12 gizon eta 8 emakume). 80 pertsona inaktiboetatik 39 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Roque-Gageac udalerrian 200 unitate fiskal zeuden, 415 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.867 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 52 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 5 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 17 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 7 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina, 2 iturginak, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia, 7 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 2 harategiak, 1 arropa denda zen eta 2 etxerako tresna dendak ziren.
2000. urtean La Roque-Gageac udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 253 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Macizo Central (argipena)
Macizo Central izan daiteke:
Adelomyia melanogenys
Adelomyia melanogenys Adelomyia generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
Aphyosemion castaneum
Aphyosemion castaneum Aphyosemion generoko animalia da. Arrainen barruko Nothobranchiidae familian sailkatzen da.
Mikel Erentxun
Mikel Erentxun Acosta (Caracas, Venezuela, 1965eko otsailaren 23a - ) Euskal Herriko abeslari eta konpositorea da.
Duncan Dhu taldean aritu bitartean, 1992an bere bakarkako karrera hasi zuen.
Biografia
Oso gazterik Donostian hartu zuen bizilekua. Arkitektoa da EHUko DAGETen.
1982an hasi zen musikan Los Aristogatos izeneko taldearekin. Beste hainbat taldetan aritu ondoren, ordu arte Daltons taldean zebiltzan Diego Vasallo eta Juanrarekin batera Duncan Dhu taldearen sortzaile izan zen.
1992an Naufragios izeneko bere bakarkako lehen lana kaleratu zuen. Ordu arte Duncan Dhuk alboratutako kantuak eta berak sortutakoak osatzen zuten diskoa. Orduan hasten da lankidetza Jesús María Cormán idazle eta kantu-egilearekin.
Duncan Dhuren hamargarren urtemuga zela-eta, disko bat kaleratu zuen taldekideekin batera eta bakarkako zereginetara itzuli zen 1995ean, El abrazo del erizo lanarekin. Disko hori ez zen aurrekoak bezain komertziala, berritzailea izaten saiatu zen oraingo honetan.
1998an kaleratu zuen Acróbatas diskoan guztiz nabarmena da Erresuma Batuan emandako denboraldiaren eragina.
2000. urtekoa da bere laugarren diskoa, Te dejas ver. Horretan, hasierako musika eta giro gozoetara itzuli da. Arrakasta handia lortu du Mikel Erentxunek Ameriketako Estatu Batuetan ere, eta bertan, Siete años izenburupean, bere bakarkako lanaren bilduma-edo izan daitekeen diskoa kaleratu zuten 2000. urtean.
2013 urteko martxoan bihotzeko ebakuntza egin zioten eta horren ondorioz bertan behera utzi behar izan zuen hurrengo hilabeteetarako prestaturik zuen jira.
Ogilbia davidsmithi
Ogilbia davidsmithi Ogilbia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Sorogainibar
Sorogainibar (erroibarrera: Sorogainiberra) Nafarroa Garaiko ibar txiki bat da, Sorogain edo Erro ibaiaren bideari jarraituz.
Ibarra Erroibar udalerriaren iparekialdeak osatzen dute.
Deskribapena
Ibarreran sartu aurretik, Sorogaingo presa dago. Aurrerago, Sorogain hasten den larrea. Larrean bailararen eguna ospatzen da. Aurrera jarraituz gero, Aurizberrirako desbideratze bat dago. Ibarrerako bidegurutzea hartuz gero, laster Sorogaingo pagadia eta atsedenlekua aurkituko dituzu. Arregiko trikuharria ere badago, irisgaitza bada ere. Bertara aterpetxetik sartzen da, eta jarraian ageri da. Pagadia atzean utzi eta Sorogain herria agertzen da. Aterpetxeak okupatutako tokiko estiloko 4 eraikin dira: logelak, jatetxea eta harrera. Hortik ateratzen da Sorogaineko ibilbide megalitikoa, Arregiko trikuharritik igaroz, eta gainera doan bidea. Hemen dago Odiegoko trikuharria ere. Pixka bat aurrerago, Odia pagadiara eta Adi mendira igoko gara. Eskuinean, pixka bat aurrerago, Zubimearreko trikuharria dago. Pixka bat aurrerago, Xantoxen Harriaren harrespila igaro ondoren, Sorogain gainera iritsiko gara. Handik Aztakarri eta Pilotasoro trikuharrietara sartzen da bidezidor batetik. Hemendik ere GR-12a zeharkatzen du. Isurialde atlantikotik Urepelerantz jaisten hasi ginen eta Sorogaingo begiratokia aurkitu genuen. Pixka bat gehiago jaisten bagara, ikuskizun ikaragarria ikusiko dugu: ur-jauzi baten ondoren, Beodegiko Errekak errepidea gurutzatu eta beste batera doa. Atzetik datorrena Iparraldea da.
La Ville-aux-Bois
La Ville-aux-Bois Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Ville-aux-Bois udalerrian erroldatutako biztanleak 20 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 10 etxebizitza zeuden, 9 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 1 bigarren erresidentzia bat zen. 8 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 9 etxebizitza nagusietatik 4 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 3 etxek hitu gela zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 3 etxek bost zituzten. 9 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 2 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 7 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 13 ziren, horien artean 10 aktiboak ziren eta 3 inaktiboak ziren. 10 pertsona aktiboetatik 7 lanean zeuden (5 gizon eta 2 emakume) eta 3 langabezian zeuden (3 emakume eta 3 emakume). 3 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra garraio enpresa batena zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Winnie Mandela
Winnie Makidizela Mandela (Transkei, Hegoafrika, 1936ko irailaren 26a - Johannesburgo, 2018 ko apirilaren 2a) Hegoafrikan apartheidaren aurkako borrokan nabarmendutako politikaria eta aktibista izan zen.
Ibilbidea
Gizarte-laguntzako ikasketak egin zituen Johannesburgen, eta zientzia politikoetako lizentzia eskuratu zuen Witwatersrandeko Unibertsitatean. Hemeretzi urte zituela beka bat lortu zuen Estatu Batuetan soziologia ikasteko, eta bera izan zen Sowetoko osasungintzako gizarte-zerbitzuetan jardun zuen lehenengo langile beltza. Hegoafrikako apartheidaren kontrako borrokalari gisa nabarmendu zen. Afrikako Kongresu Nazionala alderdiko (African National Congress, ANC) Emakumeen Batzako kidea izan zen. 1958an, Nelson Mandela Afrikako Kongresu Nazionaleko buruzagiarekin ezkondu zen, eta senarra espetxeratu zutenez geroztik, buru-belarri murgildu zen politikan. Ondorioz, bera ere espetxeratua izan zen behin baino gehiagotan. 20 urtez Afrikako Kongresu Nazionalaren borrokaren eragile nagusietako bat izan zen, nahiz eta ez zen alderdiko kidea.
Hainbat aldiz atxilotu izan zuten, eta erbestean bizi behar izan zuen denbora luzean; bitarte horretan ospe eta itzal handia lortu zuen iritzi publikoaren aurrean, herritar beltzen artean ez ezik, baita zurien artean ere; nazioaren ama izengoitia jarri zioten. Hala ere, Nelson Mandela espetxetik atera zenez gero, etengabeko eskandaluetan murgilduta ibili zen, finantzak eta diru-xahutze neurrigabeak zirela eta. Horrela, 1990eko hamarkadaz gero, ospea galduz joan zen. 1991n, sei urteko espetxe-zigorra ezarri zion Johannesburgeko Goi Mailako Epaitegiak, Sowetoko lau gazteren bahiketa eta torturan zerikusirik izan zuelakoan, nahiz eta azkenean ez zuten espetxean sartu. 1992an, Nelson Mandelarengandik banandu zen, bien adostasunez, Winniek Kongresurako disidentzia ezkutuan gordetzearren ustez agindutako zenbait ekintzaren salaketaren eraginez (ANCko Stompei Seipeiren heriotzan eta Abu Baker Asvatenean zerikusia zuelakoan), eta Kongresuko kargu guztiak bertan behera utzi behar izan zituen.
1994an, Nelson Mandela Hegoafrikako presidente izendatu zutenean, Winnie Arte, Kultura, Zientzia eta Teknologiako ministro izendatu zuten, baina hurrengo urtean kendu egin zioten kargua. 1997an, Kongresuko Emakumeen Batzako (African National Congress Women's League) presidentetzarako hautagai gisa aurkeztu zuten, baina 1980ko hamarraldian estatuak eta apartheidaren kontrako mugimenduak egindako krimenen epaiketaren eraginez, galdu egin zuen Kongresuaren sostengua. 2003an, kartzela-zigorra ezarri zioten, bankuko mailegu baten gaineko iruzurra zela medio, baina aske geratu zen apelazioa bideratzeko prozesuan.
Pedro Muguruza
Pedro Muguruza Otaño (Madril, - Madril, ) jatorri gipuzkoarreko arkitektoa izan zen, batez ere Francoren diktadura hasieran egindako lanengatik ezaguna. Besteak beste, Valle de los Caídos Francoren proiektua aurrera eraman zuen arkitekto gehiagorekin batera.
Datu biografikoak
Domingo Muguruza Ibarguren ingeniari elgoibartarraren semea, Euskal Herriarekin harreman handia mantendu zuen. Athletic Futbol Klubaren jarraitzaile sutsua, Madrilen arkitektura ikasle zela, Domingo anaiarekin eta beste euskaldunekin batera, Atlético de Madrid taldea sortu zuen eta bost denboraldi eman zituen bertan jokatzen. 1916an bilakatu zen arkitekto.
Gerra ostean, frankisten aldekoa zenez, hainbat lan eman zizkioten. Gorteetan prokuradorea izan zen. 1946ean Elgoibarko seme kutun izendapena jaso zuen, eta herrian ikastetxe bati eta kale bati bere izena eman zitzaion.
Wolfgang Hildesheimer
Wolfgang Hildesheimer (Hanburgo, Alemania, 1916ko abenduaren 9a - Poschiavo, Suitza, 1991ko abuztuaren 21a) alemaniar idazlea izan zen.
Biografia
1937tik 1939ra bitartean, agertokiko pintura eta muntaketa-lanak egin zituen Central School of Arts and Crafts eskolan, Londresen. 1946tik 1949ra bitartean, gudarostean, interprete gisa jardun zuen, eta Nurenbergeko gerra-prozesuetako hitzarmenen erredakzio-lana egin zuen.
Marrazkilari eta kazetari gisa lan egin ondoren, 1950ean, berriz ere, buru-belarri hasi zen idazten. Bere obran fikzioa eta errealitatea nahasten dira beti: Lieblose Legenden (1952, Maitasunik gabeko elezaharrak), Paradies der falschen Vögel (1953, Hegazti faltsuen paradisua). Bigarren eleberri horretan, pertsonaia faltsu batzuek aurre egiten diote, gaiztakeria satirikoz, gezurrez eta faltsukeriaz betetako munduari. Über das absurde Theater (1960, Antzerki absurdoaz) eta Interpretationen (1969, Interpretazioak) saiakeretan, ikuspegi ironiko hori halako urruntze borondatezko bihurtu zen: errealitatea distantziatik baizik ezin da antzeman, eta horrela ere, zerbait absurdoa bezala soilik.
1975. urte ingurura arte, haren obrak gero eta atzerago egin zuen, benetako barne-bakarrizketa bihurtu arte: Monolog (1974, Bakarrizketa), Tynset (1965) eta Masante (1973). Obra horietan, fantasiaren eta errealitatearen eta iraganaren eta orainaren arteko asoziazio-joko bat da barneko eta kanpoko munduen arteko gatazka. Auzi hori bera agerian geratu zen Mary Stuart (1971) antzerki-lanean ere, non, pertsona baten nortasunaren eraikuntza-prozesuaren bitartez, prozesu historiko oso bat islatzen den. Hala gertatzen da, halaber, Mozart eta Marboten biografiekin, fikzioa eta errealitatea nahasturik, ostera ere.
Bavincourt
Bavincourt Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bavincourt udalerrian erroldatutako biztanleak 351 ziren. Familiak 128 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 60 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 142 etxebizitza zeuden, 126 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 132 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 126 etxebizitza nagusietatik 101 bere jabearen bizilekua ziren, 24 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 8 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 28 etxek lau zituzten eta 81 etxek bost zituzten. 107 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 52 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 228 ziren, horien artean 160 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 160 pertsona aktiboetatik 145 lanean zeuden (85 gizon eta 60 emakume) eta 15 langabezian zeuden (7 gizon eta 8 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 29 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.