cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Valérien (Quebec)
Saint-Valérien Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Bas-Saint-Laurent eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Rimouski-Neigette konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 893 biztanle zituen 144.96 kilometro koadroko azaleran.
Bezange-la-Grande
Diru sarrerak
2009an Bezange-la-Grande udalerrian 75 unitate fiskal zeuden, 171 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.403 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 informazio eta komunikazio enpresa zen.
Kañabentako geltokia
Geltokia Euskotren Tranbiak operatzen zu eta 2009ko uztailaren 10a inauguratu zen.
Greenville (Hego Carolina)
Greenville Ameriketako Estatu Batuetako hiri bat da. Greenville konderrian dago, Hego Carolina estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Bezange-la-Grande
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Bezange-la-Grande udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Kañabentako geltokia
Historia
2009ko uztailaren 10a ireki zen, Gasteizko tranbiaren Honduras eta Arriagako adarrak inauguratzearekin batera, alegia, Honduras eta Kañabenta geltokien arteko tartea.
2012ko irailaren 7an adarraren luzapena egin zen, auzo honen iparraldera. Orduan, Kañabenta eta gaur egungo Abetxukoko geltokiaren arteko tartea ireki zen, eta geltokiaren izena Kañabenta izatera pasa zen.
Tranbiaren hegoaldeko luzapen lanak zirela eta geralekua itxiarazi zen 2019ko abuztuaren 12tik urte bereko irailaren 1.ra arte. Egun horien artean Angulemako geltokia eta Floridaren arteko tranbia adarraren lotura gauzatu zen.
Epealdi berean, geralekua egokitu zen Euskotren Tranbiak Gasteizko tranbiarentzako eskatutako 44 metro luze diren tranbia unitate berriak jaso ahal izateko. Hala, markesinen albo baikotzean 1,8 metroko igarobide librea utzi da, bloke teknikoak birkokatuz eta markesinaren gainerako elementuak egokituz, eta nasak luzatu dira.
Sarbideak
La Presa kalea, 1
Geltokia
Geltokiak markesina, bi trenbide eta nasa zentrala ditu, eta txartelen salmenta zein birkarga automatikorako makinaz, hiru balioztatze-makinaz, eta Minutran eta Sitran sistemez hornituta dago. Minutran eta Sitran sistemak tranbia heltzeko falta den denbora adierazteko informazio sistemak dira, markesinaren gainean kokatutako dorrea eta markesinan kokatutako pantailaren bitartez, hurrenez hurren.
Auzokideen artean beheko geralekua ezizenez ezagutzen da, auzoaren behe partean kokatzeagatik.
Konexioak
Ez dago TUVISA edo Araba Busarekin konexioak.
Dinopium javanense
Dinopium javanense Dinopium generoko animalia da. Hegaztien barruko Picidae familian sailkatua dago.
Hodi biltzaile
Hodi biltzailea edo tubulu biltzailea giltzurrunaren barruan gernua tubulu bihurgunetsu distaletik giltzurruneko kalizetara eta giltzurrun-pelbiseraino eramaten duten hodietako bakoitza da.
Hodi biltzaileetan zehar iragazketa glomerularra egiten da, pixa osatu arte pixkanaka kontzentratzen dena. Tubulu biltzailean, hormona antidiuretikoaren ekintzak ura xurgapen handia eragiten du, eduki tubularra 300 mOsm/kg-ko kontzentraziora iristen den arte.
Tolosako Musika Banda
Tolosako Musika Banda herriko erakunderik zaharrenetakoa da, 1828tik aurrera behintzat, datu dokumentatuak badirelako. Euskal Herriko banda zaharrenetakoa ere bada.
Historia
Tolosako musika banda baten lehen aipamena, 1622ko apirilekoa da. Loiolako San Inazioren kanonizazioa Tolosan izan zenez, bertako banda batek parte hartu zuen  Iruñea eta Donostiako musikari batzuen laguntzarekin. Datu zehatzagoak badira 1828tik aurrera,  ekainaren 2an, Jose Mateo de Ezpeletaren zuzendaritzapean, Fernando VII.a erregeari ongi-etorria egin zitzaionean parte hartu zuen Tolosako musika bandak. 18 partaide zituen orduan eta Musica Marcial de Aficionados deitzen zitzaion. 1834ean nolabait Udalarena izatera pasatu zen. Euskal Herriko zaharrenetakoa da beraz, Irun eta Hondarribikoekin batera, gehienak XIX. mendearen bukaeran eta XX. mendearen hasieran sortu baitziren: Bilbo (1867), Eibar (1887), Gasteiz (1894), Zumarraga (1894), Iruñea (1919).
Beste aipamen garrantzitsua 1845ekoa da, Martin Lakarraren zuzendaritzapean, Isabel II.a erreginaren aurrean aritu zenean Musika Banda Idiakez jauregian. Errege-erregin eta agintari askoren aurrean jo izan du bere historia luzean zehar. Karlistaldietan etenaldi garai batzuk ezagutu zituen Bandak. Rufo Montilla izan zen Inauterietako piezak partiturara pasatu zituena XIX. mendearen amaieran.1886an Donostiako Nazioarteko Alardean eta 1892an Bilboko Musika Banden Lehiaketan parte hartu zuen. 1916an Donostiako Banden Alardean izan zen. 1936ko Gerraren ondoren etenaldia izan zuen eta 1944ean berrantolatu zen Banda Felipe Bernard zuzendari bezala arituz. Hamarkada askotan zehar, Musika Bandak dantza saioak eskaini zituen urteko igande arratsalde guztietan Tolosako plaza Berrian, Zerkausian eta Zumardi Txikian. 1995ean, Tolosako Udalak hala bultzatuta, Udal Musika Banda izaten utzi eta kultur elkartea osatu zuen, Tolosako Musika Banda izenarekin. Aurretik, urte askotan zehar, Udalarekin zuen hitzarmena mantendu du ordutik: 25 emanaldiko egutegia urtean, ordutegia, entseguetarako egoitza eta zuzendaria Udalaren kargu, diru laguntza dieta, uniforme, instrumentu eta konponketak egiteko… 2019an bi aldeek akordio hau berretsi zuten beste 25 urtetarako.
2012tik, Enrike Arostegi Eguzkitza da zuzendaria eta Idoia Balza Garmendia zuzendariordea. Azken honek, bere zereginen barruan, urtero kontzertu bat zuzentzen, eta Tolosako Musika Banda zuzendu duen lehen emakumea izan da. Bandako lehen emakume musikaria berriz, Maria Eugenia de Pedro izan zen, 70. hamarkadaren bukaeran.
Urteko egutegia
Udalarekin 25 emanaldi ditu hitzartuta Tolosako Musika Bandak: kontzertuak, dianak, prozesioak, kalejirak…
Hauek dira urtero errepikatzen diren batzuk:
Kontzertu asko Udal Txistulari Bandarekin batera eskaintzen ditu. Herriko dultzainari taldeekin, Tolosa Kantarirekin eta Erraldoi eta Buruhandien Konpartsarekin ere hainbat emanaldi izan ditu. Eta herriko hainbat musikariren kolaborazioa ere izan du bere historian zehar kontzertu jakin batzuetan. Garagardo Azokan eta Eduardo Mokoroa Musika Eskolaren Aste Musikarian ere askotan parte hartu izan du.
Zuzendariak
1828-33: Jose Mateo Ezpeleta
1833-46: Martin Lakarra
1846-60: Antonio Fernandez Artabeitia
Txarly Llorente
Carlos "Txarly" Llorente Rivas (Getxo, 1957 -) bizkaitar zinema ekoizle eta zuzendari laguntzailea da. Imanol Uribe, Manuel Gutiérrez Aragón, Juanma Bajo Ulloa, Julio Medem, Luis García Berlanga eta Fernando Fernán-Gómezekin lan egiteaz gain, publizitatean ere aritua da. 2007an bere opera prima zuzendu zuen Bamako maitea izenekoa.
Tolosako Musika Banda
Zuzendariak
1878-85: Felipe Gorriti
1886-96: Rufo Montilla
1896-1906: Eduardo Mokoroa
Cordelle
Biztanleria
2007an Cordelle udalerrian erroldatutako biztanleak 885 ziren. Familiak 326 ziren, horien artean 84 pertsona bakarrekoak ziren (42 bakarrik bizi ziren gizonak eta 42 bakarrik bizi ziren emakumeak), 83 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 142 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 17 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Tolosako Musika Banda
Zuzendariak
1906-20: Justo Saizar
Cordelle
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Tolosako Musika Banda
Zuzendariak
1921-22: Felix Azurza
1922-33: Feliciano Beobide
Cordelle
Etxebizitza
2007an 408 etxebizitza zeuden, 327 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 39 bigarren erresidentzia ziren eta 41 hutsik zeuden. 386 etxeak ziren eta 22 apartamentuak ziren. 327 etxebizitza nagusietatik 255 bere jabearen bizilekua ziren, 64 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 25 etxek bi zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 93 etxek lau zituzten eta 168 etxek bost zituzten. 272 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 138 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 166 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Tolosako Musika Banda
Zuzendariak
1933-40: Felix Azurza
1944-61: Felipe Bernad
Cordelle
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Tolosako Musika Banda
Zuzendariak
1961-64: Manuel Valmaseda
Cordelle
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 582 ziren, horien artean 393 aktiboak ziren eta 189 inaktiboak ziren. 393 pertsona aktiboetatik 366 lanean zeuden (206 gizon eta 160 emakume) eta 26 langabezian zeuden (7 gizon eta 19 emakume). 189 pertsona inaktiboetatik 55 erretiraturik zeuden, 46 ikasten zeuden eta 88 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Tolosako Musika Banda
Zuzendariak
1983-2012: Luis Maria Garcia Artetxe 2012-…: Enrike Arostegi Eguzkitza
Azken hamarkadetako saio bereziak
Tolosako Musika Bandak kontzertu berezi ugari antolatu ditu azken hamarkadetan, herriko beste taldeekin elkarlanean, San Joan jaietan Euskal Herria plazan. Jose Antonio Ruiz-Bona zuzendariaren ametsetako bat izan zen, baina proiektu hori burutu gabe hil zen 1983an. Hurrengo urtean, 1984ean, Luis Mari Gartzia Artetxeren zuzendaritzapean, Ruiz-Bonaren omenez antolatu zen lehen aldiz kontzertu berezi hori, talde guztien artean “Eusko Irudiak” interpretatuz, eta gero hainbat urtetan antzeko partaide eta programekin errepikatu zen: 1985, 1986 (Jesus Guridi eta Aita Donostiaren omenez), 1988 (Feliciano Beobideren omenez), 1989, 1990, 1991, 1992 (Santa Maria parrokiako abesbatzak, orkestrak eta organoak ere parte hartuz), 1993, 1994, 1998 (Kilometroak 98) eta 2006 (Tolosaren 750. urteurrena Zumardi Handian). Kontzertu jendetsu hauetan ohiko partaideak izan dira Tolosako abesbatzak (Hodeiertz, Eresoinka, Abeslari Lagunak, Leidor, Tolosako Orfeoia), dantzari taldeak (Udaberri, Harkaitz, udal dantza tailerra), txistulariak, txalapartariak, irrintzilariak, Erraldoi eta Buruhandien Konpartsa, trikitilariak… beste herri batzuetako hainbat talderekin batera. Euskal doinu eta dantzak izan dira kontzertu berezi horietako osagarri nagusiak: “Txanton Piperri”, “Euskal Musikaren Gorespena”, “Maite”, “Larrain dantza”, “Dantzari dantza”, “Mendi mendiyan”, “Hamar euskal melodia”, “Nafarroako Gorteetako Eresia”, e.a.
Sanjoanetako emanaldi bereziak ere eskaini izan ditu euskal musikari ezagunekin: Oskorri folk taldearekin 2008ean eta Urko abeslariarekin 2019an.
Bandaren 150. urteurrena ospatzeko hainbat ekitaldi antolatu zituen: musika astea 1984ko Santa Zeziliaren inguruan (hitzaldia Tolosako musikariei buruz, emanaldi bereziak Donostiako Perkusio Taldea, Donostiako Kontserbatorioko ikasle orkestra, Irungo Hari Boskotea eta Nobel Ganbara Taldearekin, ohiko Santa Zezilia kalejira eta kontzertua) eta San Joan kontzertu berezia 1985ean.
Musikarien zaindaria den Santa Zezilia egunaren inguruan ere, eguneko kalejiraz gain, herriko beste musika taldeekin aritzen da herriko antzokietan, garai batean Iparragirren eta gaur egun Leidorren: Udal Txistulari Banda, Isidro Larrañaga eta Maiatz akordeoi orkestrak, abesbatzak, Giro arte eta Musika Eskolako dultzainari taldeak... Haurrentzako kontzertu didaktikoak eskaini izan ditu hainbat pailazo talderekin: Txirri, Mirri eta Txiribitonekin 1998an, Poxpolo eta Mokolorekin 2007ean eta Pirritx eta Porrotxekin 2014ean.
Cordelle
Diru sarrerak
2009an Cordelle udalerrian 330 unitate fiskal zeuden, 869,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.097 euro zen.
Tolosako Musika Banda
Azken hamarkadetako saio bereziak
2002an martxa-kalejiren Konposizio Lehiaketa antolatu zuen Bandak eta Enrique Hernandis konposatzaile valentziarraren "Festival comarcal" martxa-pasodoblea izan zen irabazlea.
Musika banden alardeak antolatu izan ditu: 2001n Getaria, Errenteria eta Irungo bandekin, 2007an Sakanako Haize berriak, Getaria eta Zumarragako bandekin eta 2018an Berriozar eta Uztaritzeko bandekin. Tolosako bandak parte hartu du beste alarde batzuetan: 1999an Errenterian eta Irunen, 2003an Hondarribian 2011n Getarian eta 2017an Berriozarren. Gainera 2007an Bergaran izan zen bertako bandaren 175. urteurrenean, 2011n Tafallan bandaren 150. urteurrenean eta 2019an Iruñean, La Pamplonesa bandaren mendeurrenean, kasu honetan beste 60 bandarekin batera.
Beste hainbat euskal herritan ere eman izan ditu kontzertuak: Tafallan (Felipe Gorritiren omenez), Urretxun (Jose Maria Iparragirreren mendeurrena), Leitza, Portugalete, Azpeitia, Beasain, Deba, Usurbil, Hernani, Lasarte, Andoain (Jose Manuel Lopezen omenez), Villabona, Irura, Alegia...
Euskal Herritik kanpora, Madrilen izan zen 1988n TVEko Nueva Gente programan eta Euskal Etxean eta Grauseko (Huesca) jaietan 1988an eta 1989an.
Tolosan bertan, normalean herriko kale eta plazetan eskaintzen ditu bere kontzertu, diana, kalejira, prozesio eta danborradak, baina auzo gehienetan ere jo izan du: Izaskun, Berazubi, Amaroz, Larramendi, Belate, San Esteban…
Cordelle
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 39 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 1 ile apaindegia, 1 albaitaria, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 elektrotresna denda zen eta 2 lurrin-dendak ziren.
2000. urtean Cordelle udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.386 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tolosako Musika Banda
Azken hamarkadetako saio bereziak
Herriko beste urteurren berezi batzuetan ere parte hartu izan du: Jesusen Zerbitzarien mendeurrenean 1986an, zezen-plazaren mendeurrenean 2003an, pasodoble kontzertua eskainiz bertan, eta Tolosako Batailaren mendeurreneako Alardean 2011n, 2012an eta 2013an.
Eta hainbat kontzertu eta emanaldi desberdin ere eskaini ditu: Pablo Sorozabalen omenez 1997an, Groseko kaldereroetan 2001ean, Navarrerias jota taldearekin 2002an, Bonberenean 2007an, Arimaz orkestrarekin 2008an, Nafarroako Konkistaren 500. urteurrenean 2012an, Errepublikako doinuak 2013an, UEMA egunean 2014ean, pasodobleak 2017an eta 2020ean, filmetako musika Topic-en 2018an, zarzuelak Topic-en 2019an, konposatzaile lagunen doinuak 2020ean...
Partaide bereziak
Zuzendarien artean, Felipe Gorriti eta bere ikasle Eduardo Mokoroa izan dira nabarmenenak, konposatzaileak eta Santa Maria parrokiako kapera maisuak ere izan zirelako.
Enrique Ugarte orkestra zuzendaria Tolosako Musika Bandako partaide izan zen oboea joz 1968tik 1979an Alemaniara bere ikasketak jarraitzera joan zen arte. Gaur egun orkestra zuzendaria da Alemanian. Bestalde, Bandako hainbat partaidek jo izan dute Euskadiko Orkestran. Perkusioan Jose Carrera orkestra sortu zenetik erretiroa hartu arte aritu zen eta gaur egun Igor Arostegi bandakide ohia EOSeko perkusiojolea da. Bandako beste hainbat musikarik kolaborazio solteak egin dituzte orkestra horretan. Eta Iñaki Urkizu, garai batean Bandan tronpetajolea izandakoa, gaur egun Bilboko Udal Musika Bandako zuzendariordea da.
2012ko Kontxako Bandera
2012ko Kontxako Bandera gizonezkoentzat Banderaren 117. ekitaldia izan zen, eta emakumezkoentzat Banderaren 5.a.
Gizonezkoak
Kaikuk nagusitasun osoz irabazi zuen Bandera. Lehen jardunaldian 3 segundoko zigorra ezarri zioten arrauna hautsi eta estropada geldiarazteagatik.
Aipatzekoa da Chapela bere historian lehenengoz sailkatu zela Kontxako estropadarako.
Sailkapen estropada ere Kaikuk irabazi zuten bosgarren aldiz, Urdaibai bigarrenari 15 segundo aterata. Guztira 24 traineruk hartu zuten parte, 9 gipuzkoarrek, 8 bizkaitarrek, 5 kantabriarrek eta 2 galiziarrek.
Emakumezkoak
Faboritoa Zumaia bazen ere bosgarren aldiz jarraian galiziarrak gailendu ziren, batez ere lehenengo jardunaldian zumaiarrek estropada kaxkarra egin baitzuten.
Aipatu behar da bigarren jardunaldian hiru traineruk aurrez zegoen denborarik onena hobetu zutela. Errekor berria beraz Zumaiak ezarri zuen 10:35:62 denborarekin. Bi egunetakoa galiziarrek dute, 21:13:32.
Dolichopteryx vityazi
Dolichopteryx vityazi Dolichopteryx generoko animalia da. Arrainen barruko Opisthoproctidae familian sailkatzen da.
Saint-Martin-le-Bouillant
Saint-Martin-le-Bouillant Frantziako udalerria da, Mantxa (departamendua)Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Martin-le-Bouillant udalerrian erroldatutako biztanleak 284 ziren. Familiak 120 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Dinopium benghalense
Dinopium benghalense Dinopium generoko animalia da. Hegaztien barruko Picidae familian sailkatua dago.
Saint-Martin-le-Bouillant
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 172 etxebizitza zeuden, 120 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 172etxeak ziren. 120 etxebizitza nagusietatik 94 bere jabearen bizilekua ziren, 25 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 28 etxek lau zituzten eta 63 etxek bost zituzten. 96 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 61 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 51 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saint-Venant-de-Paquette (Quebec)
Saint-Venant-de-Paquette Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Estrie eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Coaticook konderriko eskualde udalerria da.. 2011ko zentsoaren arabera 104 biztanle zituen 59.58 kilometro koadroko azaleran.
Saint-Martin-le-Bouillant
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 168 ziren, horien artean 119 aktiboak ziren eta 49 inaktiboak ziren. 119 pertsona aktiboetatik 107 lanean zeuden (63 gizon eta 44 emakume) eta 12 langabezian zeuden (2 gizon eta 10 emakume). 49 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-le-Bouillant udalerrian 122 unitate fiskal zeuden, 288 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.756 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 zurgina.
2000. urtean Saint-Martin-le-Bouillant udalerrian 49 nekazaritza-ustiategi zeuden, 860 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Eimke
Eimke Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Droga-trafikoa Kolonbian
Droga-trafikoa Kolonbian munduko garrantzitsuenetako bat da. Marihuanaren laborantza, trafikoa eta kontsumoaren fenomenoa errealitate kezkagarria izaten hasi zen Kolonbian 1970etik aurrera. Ordutik, marihuana-trafikoa lehorreko ibilbideen bidez hasi zen hiri handietara iristen, elikagai-kargamentuetan ezkutatzeko moduko kantitate txikietan. Kokak, 1970 baino lehen, Caucako haraneko indioen erritu edo sendagai helburuetarako erabiltzen hasi ziren, eta ordutik aurrera hasi ziren koka ereiten Andeetako eskualdean.
Turbayen Gobernua, 1978-1982
Ipar Amerikako merkatua estupefazienteen hartzaile nagusia da. Kokainara bideratzen hasiko zen, jatorriz Bolivian eta Perun landatua bertatik ekartzen zuten. Baina, urte batzuk geroago, narkotrafikatzaile kolonbiarrek landareak beren herrialdean landatzea sustatu zuten, ezkutuan inportatzea beharrezkoa ez izateko. Alkaloidearen kargamentuak  herrialdearen hegoaldean zeuden laborategietatik iristen ziren, eta tokiko mafiek AEBetan birbanatzen zuten. 70eko hamarkadaren lehen zatian sortutako narkotrafikatzaileen lehen taldeak, batez ere Medellin eta herrialdearen erdialdean zeudenak (neurri handi batean, antzinako kontrabandistak ziren), barne-gerretan likidatu ziren. Belaunaldi berri bortitzago baina aktiboago eta ekintzaileago bat izango zuen oinordeko, Pablo Escobar.
Ipar Amerikan eta Kolonbiako diasporan zituzten sare oparoek negozio ia guztia kontrolatzea eta etekin ekonomiko handiak lortzea ahalbidetu zieten. Lopezen Administraziotik aurrera, kokaren lurrazpiko ekonomiak bere goraldia hasiko zuen. Turbay-en gobernuak honen aurkako lehen ekintzei ekin zien, Estatu Batuek presionatuta, Ipar Kostan marihuana-laboreen aurkako erasoaldi gogor bat eginez (Ipar Amerikan sortutako etxeko landaketen aurrean, balio estrategikoa galdu zuten laboreak), eta gainera, 1979ko amaieran, Extradizioko Itun ospetsua sinatu zuen Jimmy Carterren Administrazioarekin.
M-19ko kideek Martha Nieves Ochoa bahitu zuten Antioquian 1981ean, Medellingo karteleko narkotrafikatzaileen, Ochoa Vásquez anaien, arreba zena. Kapoek "MAS" taldea sortuz erreakzionatu zuten (Muerte a Secuestradores), Kolonbian egungo paramilitarismoaren hazia izango zena. Bakoitzak armak, dirua eta gizonak ekarri zituen Pablo Escobar Gaviriaren agindupean. Bere bilaketan 200 pertsona baino gehiago hil ondoren, miliziano, laguntzaile eta hauen senideen artean, Martha Nieves Ochoa 1982ko lehen hilabeteetan askatu zuten. Laster, erakunde paramilitarra, Indar Publikoko kideen babes aktiboa izan zuena, Magdalena Erdiko eskualdean aplikatuko zen, non ACDEGAM (Magdalena Erdiko Abeltzainen eta Nekazarien Elkarte Kanpesinoa) sortu zen, autodefentsa legaleko indar bat, gerrillaren presentziari armadaren laguntzarekin aurre egiteaz arduratzen zena. Hilketa eta sarraskiak ugaritu egin ziren 1982tik aurrera. Gerrillako kide aktiboak hiltzetik ezkerreko politikariak hiltzera pasa ziren. Hain zuzen ere, 1983ko abuztuaren 4tik 12 ra, Remedios udalerriko (Antioquia) Cañaveral eta Altos de Manila bidezidorretan izandako prozesu paramilitarraren exazerbazioaren lehen froga izan zena, Fidel Castaño Gilen soldadu-patruila misto eta paramilitar batek 20 nekazari hil zituen. Aldi berean, Aliantza Amerikar Antikomunista (AAA) eratu zen, talde matxinatuen aurkako "gerra zikina" egiten zuten armadako kideez osatutako gorputz paramilitar bat, era guztietako tortura fisiko eta psikologikoekin esperimentatuz.
Talde hau, gatazka nazionalaren parte izateaz gain, Condor Operazioaren parte zen, Ameriketako Estatu Batuek planifikatua kontinentean komunisten aurrerapena eragozteko. Jarduera horiei hasiera batean uko egin ondoren, eskualdean dauden FARC-EPko fronteek txertoak, estortsioak eta "gramaje" ospetsua kobratuko liekete kapotei, laborariei eta karrakatxinei. Hori izango litzateke Gonzalo Rodríguez Gachak, Medellingo Kartelaren kapo zenak, gerrillako kideekin 1983an izandako liskarraren jatorria, kokaina prozesatzeko laborategiak suntsitu zizkioten, kargamentuak eta eskudirua lapurtzeaz gain. Gachak kontrainsurgentziaren banderak hartu zituen eta Puerto Boyako paramilitarrei erabiliz, entrenamendu eta arma ugarirekin laguntzen hasi zen.
Betancurren Gobernua, 1982-1986
1983ko zerga-erreformak harreman berri bat planteatu zuen narkotrafikoaren eta Estatuaren artean, diru beroak Kolonbiako ekonomia legalean sartzeko aukera eskainiz. Gainera, drogak legeztatzeko eta kokaren baroiei herrialdeko bizitza sozialean, legalean eta politikoan parte hartzea ahalbidetuko zien lege-esparru bat emateko aukera aztertu zen. Carlos Lehderren Mugimendu Latino Nazionalaren eta Pablo Escobarren Martxan Civismoaren sorrera, Ordezkarien Ganberan postu bat izan zuena, prozesu honen adierazpen bat izan zen. Baina zirriborro horrek porrot egin zuen, sektore tradizionalek gertaera horiek onartzeko aurka egin zutelako. Liberalismo Berria, Luis Carlos Galan eta Rodrigo Lara Bonilla (Betancur Justizia ministro izendatua) buru zituen mugimendua, narko-politikaren aurkako gurutzada honen gidari izan zen, bere kritiken helburu nagusi Pablo Escobar bilakatu zuen.
Esparru horretan, droga-trafikatzaileen eta Gobernuaren arteko lehen elkarrizketa-saiakerak egin ziren Estatu Batuetara estradizio Itunari buruz. Hala ere, Kongresuan Lara ministroaren ekintza saboteatzen saiatu arren, Evaristo Porras Amazonaseko narkotrafikatzailearekin zuen ustezko harremana salatu zuen, eta Escobarrek jarduera politikoari behin betiko uko egin behar izan zion. Lasaitzen ari zela zirudien egoera zaila konplikatu egin zen, polizia antinarkotikoak (Lara ministroa operatiboaren atzean zegoela), 1984ko martxoan, Tranquilandiako kokalero konplexua desegin zuenean. Medellingo Kartelari emandako kolpe hura 1984ko apirilak 30ean itzuli zen, bi sikariok Bogotan justizia ministroa hil zutenean. Lara Bonillaren hilketaren ondoren, gobernuak herrialdeko setio-egoera handitu zuen, Extradizioko Ituna berretsi eta ezarri zuen, eta Estupefazienteen Estatutu Nazionala sortu zuen (1986ko 30. Legea). Lege-esparru horrekin, Betancurek narkotrafikoaren aurkako lehen gerra handia hasi zuen. Kartelaren buruzagi nagusiak Panaman babestu behar izan ziren Manuel Antonio Noriega diktadorearen laguntzarekin eta 1984ko maiatzean Estatura azken hurbilketa bat egiten saiatu ziren, Panamako Elkarrizketak bezala ezagutua. Bere porrotak ondorio garrantzitsu bat ekarri zuen: dirua izuak ordezkatu zuen, liskar eta elkarrizketarako baliabide nagusi bezala. Hilabete batzuk geroago, ezkutuan itzuliko ziren herrialdera, eta erabateko gerra, denbora kontua izango zen.
Nahiz eta Lara Bonillaren krimenaren eta estradizio prozesuaren ondorengo erasoaldia, 1985eko urtarrilean gauzatu zena Estatu Batuetara lehen harrapatuak bidalita, Medellingo kartelaren narkotrafikatzaileak zigorrik gabe geratu ziren, euren aparatu kriminalaren kontrola hartuz eta euren ibilbideak Mexiko, Nikaragua eta Kubara hedatuz, Europan merkatu berriak irekitzeaz gain. Modu paraleloan, narkotrafikatzailearen ondorio korrosiboek hazten jarraitzen zuten, gobernuaren barruan ustelkeriaren aurrerabidean lagunduz, alderdi politikoak, eta, batez ere, segurtasun indarrak, Escobarrek eta bere segidakoek asko erosiak.
"M 19"k justizia jauregiari eraso egin ondoren, Kartelaren izu kanpainak Gobernuan zituen etsaien aurka jarraituko zuen, Extradizioko Ituna babesten dutenen aurka eta euren negozio eta sare mafiosoak salatzen dituzten guztien aurka. Gainera, beren ustelkeria-ahalmena erakutsiko lukete, espainian harrapatutako narkotrafikatzaile gisa ezagututzen diren, Jorge Luis Ochoa eta Gilberto Rodríguez Orejuela, Estatu Batuetara estraditatzea saihestu zutenean eta Kolonbiara itzultzeko deportatuak, non kartzela zigor “barregarriak” ordaindu zituzten.
Urrasun
Urrasun Azpilkuetako auzoa da, Baztanen dagoena, Nafarroa Garaian. 2007ko urtarrilaren 1ean 23 biztanle zituen.
Droga-trafikoa Kolonbian
Betancurren Gobernua, 1982-1986
Ordura arte, droga esportatzen zuten bi talde nagusiak ez ziren lehian sartu eta euren merkatuak eta lurraldeak errespetatzen zituzten, nahiz eta agintarien arreta Medellingo buruzagi bortitzengan jartzen zen, irabazizko negozioaren %80 kontrolatzen baitzuten. Caliko karteleko buruek ustelkeria eta erakundeen barruan infiltratzea aukeratu zuten, batez ere, Estatuari aurre egiteko.
Giltzurruneko kapsula adiposo
Giltzurruneko kapsula adiposoa giltzurruneko fasziaren eta giltzurruneko kapsularen artean dagoen geruza koipetsua da. Giltzurruna kolpeetatik edo bat-bateko mugimendu gogorretatik babestea da haren eginkizuna. Koipe-geruza bat da, lodiera alda dezakeena.
Droga-trafikoa Kolonbian
Barcoren Gobernua, 1986-1990
Narkotrafikatzaileen terrorismoa, zuzendua edo bereizi gabea, beste gerra baten ezaugarriak hartzen joan zen. 1986ko amaieran “Los Extraditables” bezala berrizendatuak, euren borroka bandera bezala, Extradizioko Itunaren indargabetzea markatu zuten, aldi berean, bere aparatu militar eta ekonomikoa sendotzen dutelarik, etorriko zen eta aurreikus zitekeen mailaketa finantzatu ahal izateko. Hain zuzen ere, Virgilio Barco lehendakaritzara igo ondoren, Gustavo Zuluaga epailearen 1986ko urriko sikario motorizatuen, Jaime Ramírez Gómez Poliziaren Koronelaren eta, batez ere, Guillermo Cano El Espectador egunkariko zuzendariaren heriotzak, abenduaren 17an (azken hori 2010ean deklaratu zuen Fiskaltzak gizateriaren aurkako delitu gisa, salaketa jarri zuen kazetari bat zelako) gehi Budapesten (Hungaria) jasan zuen atentatua, Enrique Parejo González Justizia ministro ohiak 1987ko urtarrilean, presidenteari zein arazori aurre egin behar zion ikusten utzi zioten. Arazo hau areagotu egin zen paramilitar autodefentsa indarren eta “Los Extraditables”-en kupularen arteko kontaktuengatik: orduan narkoak lurraren jabe handiak zirenez eta euren negozio eta azpiegitura ilegalak babestu behar zituztenez, eta autodefentsek finantziazioa bilatzen zutenez, interes elkarketak aliatu egin zituen.
1987ko otsailaren 4an mafiako kapo nagusietako bat harrapatu zuten, Carlos Lehder Medellingo kartelaren kide eta sortzailea preso hartu ondoren. Lehder Estatu Batuetara estraditatu zuten eta 135 urteko espetxe zigorra ezarri zioten, baina zigorra 55 urtera murriztu zioten, Estatu Batuetako justiziarekin kolaboratu ostean. Harrapaketaren unean, droga-trafikatzailea beste hamazazpi kiderekin zegoen Los Toldos bidezidorrean, Antioquiaren zuzenketa batean. Lehder, DEAk gehien bilatzen zuen kriminaletako bat zen. Horren erakusgarri, agentziak Gyio Normanen egindako bortxaketa izan zen, Bahametan zegoen uharte batean, non Lehderrek bere operazio guztiak egiten zituen.
Juan Gomez Martinez, Medellingo alkategaia, “Los Extraditables”-en bahiketa saiakera batetik salbatu zen. Eta Ochoa, Habeas Corpusen zuzenbidean babestua izan bazen ere, gatazkaren dinamika areagotu egin zen, gobernuak, 1988ko urtarrileko lehen egunetan, erakundeko kide nagusien aurkako estradizio aginduak eman zituenean. Helmer "Pacho" Herrerak, Caliko kartelaren buruzagietako batek, Escobar bere etxean erasotu zuen hil bereko 13an. Erantzuna bi kartelen arteko sikario-gerra odoltsu baten moduan iritsi zen, eta Rodriguez Orejuelatarren Drogas La Rebaja farmazia-katean petardo ugari lehertuta. Estatuaren aurka, berriz, Bogotako alkategaia zen Andrés Pastrana Arangori, urtarrilaren 16an, eta Nazioko Prokuradore Nagusi Carlos Mauro Hoyosi, hurrengo 25ean, bahituz erantzun zuten.
1988ko uztailean, Lehendakaritzako Idazkari Nagusia, Germán Montoya, “Los Extraditables”-eko buruzagiekin harremanetan jarri zen. Narkotrafikatzaileek elkarrizketarako gonbidapen gisa interpretatu zituzten, eta, beraz, hurrengo irailaren 15ean, gutun batekin erantzun zioten Barco administrazioari, eta indultuaren lege-proiektu bat eta desmobilizazio-plan bat helarazi zizkioten Montoyari. Hala ere, Estatu Batuen intransigentziaren aurrean, narkoekin hitz egiteko aukerari uko eginez, elkarrizketak luzatu egin ziren, eta, azkenean, bitartekariaren ekimen pertsonal bezala aurkeztu ziren, hauen lehen agintaria bananduz. Emaitzarik gabeko elkarrizketa horren aurrean, Medellingo Kartelak epaileen, gobernuko funtzionarioen, kazetarien eta bizitza publikoko pertsonaien krimenen kate bat hasi zuen.
1989ko martxoan, Los Extraditables taldeak Hector Giraldo Galvez hil zuen, Lara auziko ahalduna, eta maiatzean Mundo Visión telebista-katearen egoitza dinamitatu zuten. Maiatzaren 30ean, Miguel Maza Marquez jeneralaren karabanak eztanda egin zuen Bogotan. Medellinen, uztailaren 4an, Antonio Roldan Betancur Antioquiako gobernadorea hil zen atentatu batean eta 28an Maria Helena Diaz epailea sikarioen biktima izan zen. Egun horietan bertan, Gachak esmeralderoen aurka egindako borrokaren erdian, ekintza terrorista ugari izan ziren hiriburuan: lau pertsona sarraskitu zituzten Atariko garaietan, eta bi leherketek Tecminasen instalazioak suntsitu zituzten (Víctor Carranzaren jabetzakoak).
Abuztuaren 16an Carlos Ernesto Valencia Cundinamarcako Auzitegi Nagusiko magistratua erori zen, eta 18an, Medellinen, Valdemar Franklin Quintero koronela. Goizeko orduetan gertatutako krimenaren albistea ez zen ondo eman, izan ere, gauean, Soachako mitin politiko batean, Rodriguez Gacharen zerbitzura zeuden pistolariek Luis Carlos Galan Alderdi liberalaren presidentetza aurrekaria hil zuten. Narkotrafikatzaileen etsaia, nazioaren lehen magistratura lortzeko aukeratuena zen. Jaime Eduardo Rueda Rocha hil egin zen, odoljario handi baten ondorioz. Kolonbiako estatuak Medellingo kartelaren eta “Los Extraditables”-en aurka egindako gerra osoaren hasiera izan zen. Handik denbora batera, Estatu Kontseiluak gizateriaren aurkako delitutzat jo zuen Galanen hilketa, eta, beraz, ez dute preskribatuko krimenean inplikatutakoak ikertu eta epaitu. Medellingo kartelaren beste biktima bat Jorge Enrique Pulido kazetaria da, 1989ko urriaren 29an sikarioek Bogotako kaleetan hil zutena.
1989ko abuztuak 23an, “Los Extraditables”-ek gobernuari erantzun zioten gutun baten bidez, erabateko gerra onartuz. 3.000 sikario zituzten armetan, banda paramilitarren elkartea eta gutxienez kokaina trafikoaren % 80ren kontrola ematen zion finantza-giharra, Medellingo kartela Kolonbiako Estatuaren aurka borrokatu zen. Terrorismoa biderkatu egin zen 1989ko iraila eta abendua bitartean, 100 lehergailuk baino gehiagok eztanda egin zuten Bogota, Medellin, Cali, Bucaramanga, Cartagena, Barranquilla eta Pereiran, gobernuaren, bankuen, merkataritzaren, zerbitzuen eta azpiegitura ekonomikoen aurka.
Alfonso Lopez Michelsen presidente ohiak narkoterroristekin negoziatzeko Batzorde bat osatzea proposatu zuen. 1990eko urtarrilaren 17an, proposamen horri erantzun zioten. Berehala askatu zituzten bahituak, dinamita tona bat zeraman autobus bat eta droga prozesatzeko laborategi bat entregatu zituzten Chocon. Kontraparte bezala, narkoek gobernuaren aldetik goi mailako batzordea sortzea espero zuten, bere errenditzea ahalbidetuko zuten lege prozedurez arduratuko zena. Hala ere, hori ez zen inoiz gertatu, eta elkarrizketarako eta negoziaziorako saiakera terrorismo bolada berri batean amaitu zen; Envigadoren, Harold Bedoya jeneralaren agindupeko Armadaren IV. Brigadaren operazio-gunean, eraso militar bati aurre eginez, Estatuarekin zuten tregoari amaiera ematen ziotela iragarri zuten “Los Extraditables” taldekoek, eta hildako polizia bakoitzeko 2 milioi peso eskaini zituzten. Ordutik aurrera, Medellin eta bere metropoli-eremua, hiri gerra batean murgildu ziren, uniformedunen exekuzioekin eta Elite Taldearen aurkako atentatuekin. Horietako lehena, Itaguiko zubi batean gertatu zena apirilaren 11n. Eraso horrek 13 hildako eta 100 zauritu utzi zituen, eta uztailaren amaierara arte gertatu ziren 18 erasoetatik lehena izan zen. 1990eko apirila eta uztaila bitartean hildako 215 polizien hilketagatik errepresalia gisa, agintariekin lotutako kaputxadunen eskuadroiek "garbiketa operazio" odoltsuak hasi zituzten komunetan, eta hamarnaka gazte hil zituzten. Kartelak bere erara erantzun zuen, gero eta zakarrago: maiatzaren 12an, Bogotako bi merkataritza-gunetan 21 hildako utzi zituzten bonbak lehertu ziren; egun berean, Calin, beste ekintza terrorista bat izan zen, eta 9 zibil hil ziren.
Hilaren amaieran, Medellingo Intercontinental hotelaren aurrean izandako atentatu batek 12 hildako utzi zituen, Federico Estrada Velez senataria eta haren gidaria hil zituzten. John Jairo Arias Tascón Escobarreko buruzagi militarra, 'Pinina' ezizenez ezaguna, 1990eko ekainaren 14an hil zuten agintariek El Pobladon, eta outiarren aurkako eliteko 17 gazte Oporto tabernan sarraskitu zituzten, eta bonba-auto batek eztanda egin zuen Poliziaren Geltoki askatzailearen aurrean, 13 hildako. Uztailaren amaieran, Magdalena Medio Antioqueñon beste behin ere Escobarrek ihes egin zuen operatibo baten ondoren, “Los Extraditables”-ek beste su-eten bat ezarri zuten Zesar Gaviriaren administrazio berriak har zitzakeen erabakien zain.
Medellingo kartela zibilen, indar publikoko kideen eta pertsona ospetsuen aurka egindako hilketa batzuen arduraduna izan zen, Luis Carlos galan politikaria eta presidentegaia, hauteskunde kanpainan hil zuten Kolonbiar Alderdi Liberalaren izenean. Pablo Escobarri egotzitako beste eraso bat DAS eraikinaren aurkako atentatua izan zen, 1989an gertatutako eraso terrorista bat, hirurogeita hamar hildako eta bostehun zauritu baino gehiago utzi zituena. Honek eta beste eraso batzuek, bilaketa blokea sortzea bultzatu zuten, Escobar harrapatzeko asmoz. Bestalde, karteleko buruzagiak nazionalitate ezberdinetako mertzenarioak errekrutatzen hasi ziren estatuko indarrei aurre egiteko, herrialdea 20.000 heriotza baino gehiago eragin zituen gerra batera eraman zuena.
Gaviriaren Gobernua, 1990-1994
Medellingo kartelak, 90eko hamarkadaren hasieran desegin zen arte, Estatu Batuetara eta beste herrialde batzuetara bidalitako kokainaren kontrola eta banaketa mantendu zuen. Kazetaritza-txosten batzuen arabera, kokainaren %95 inguru kartelak kontrolatzen zuen. “Los Extraditables” taldeak 1990eko uztailean iragarritako aldebakarreko su-eten mugagabearen atsedenaldia aprobetxatuz, Jaime Giraldo Ángel Justizia ministroak setio-egoeraren legedia diseinatu zuen, "justiziari men egiteko politika" gisa argitaratuko zena. Politika horren helburua zen, modu sinplifikatuan, beren borondatez beren burua entregatu eta delitua aitortzen zuten narkotrafikatzaileei zigorra murrizten laguntzea, kasu batzuetan, baldintzapean, herrialdean epaitu eta segurtasun handiko pabiloietan giltzaperatuko zituztela bermatuta. Escobarrek, gobernuaren asmoez arduratuta, bahiketa batzuk antolatu zituen (Diana Turbay, Marina Montoya, Francisco Santos, Maruja Pachón, Beatriz Villamizar eta beste 5 kazetari), honela, presidentea, gaizkile politiko bezala tratatua izan zedin presionatuz, gerrillarientzat gordetako indultuen onuradun bihurtuz. 1990eko abendutik 1991ko otsailera, Ochoa anaiak izan ziren eskaintzari heldu zioten lehenak: Jorge Luis, Juan David eta Fabio, Escobarren gertuko bazkideak. Hala ere, azken horrek bere neurrira egindako akordio bat kendu nahi zion exekutiboari, eta bide armatutik presio egiten jarraitu zuen, bahituak exekutatzeko eta erasoaldi terrorista berriz hasteko mehatxua eginez. 1990eko abenduaren 12an, bonba batek 7 polizia hil zituen Medellinen, eta beste 7 sikarioek hil zituzten urtarrilaren lehen 3 egunetan. Handik gutxira, 22an, Antioquia departamenduan jaurtitako operatibo bikoitz batean eraitsiak izan ziren, Prisco anaietako bi, kapoaren beso armatuan eraldatutako banda bateko buruzagiak zirenak. Horiek salatu zituen informatzaileak, ondoren, bahitutako bi lagunen kokapena eman zuen, baina urtarrilaren 24an aurreratu zen erreskate operazio nahasian, Diana Turbay eta bere 3 harrapatzaile hil ziren.
Erantzuna ez zen atzeratu, German Montoya Presidentetzako idazkari ohiaren arreba Marina Montoya exekutatu eta atentatu-bolada berri batekin: hamar bat polizia sikariatoaren biktima izan ziren; autobus batean izandako leherketa batek 6 hildako utzi zituen; eta otsailaren 16an, F-2ko patruila baten aurkako bonbazo bat, Medellingo zezen-plazaren aurrean. Bi hilabete geroago, Enrique Low Murtra Justizia ministro ohiak bizia galdu zuen Errepublikako hiriburuan. Estrategia horrek emaitza bikainak eman zizkion Escobarri, zeinak, exekutiboari pultsua irabazita, bahitutako gainerakoak askatu zituen "fede oneko" keinu gisa. Hala ere, Konstituziogileak 1991ko ekainaren 19an kolonbiarren estradizioa debekatzen zuen artikulua bozkatu eta onartu zuela ziur egon zenean, Medellinen entregatu zen, Rafael García Herreros eta Alberto Villamizar apaizekin batera. Gero, Escobar Katedraleko kartzelan sartuko zuten, Envigadoren. Baina, handik, legez kanpoko negozioaren hariak kontrolatzen jarraitu zuen, entregatu ez ziren bere bi aliaturen bidez: Fernando Galeano, 'El Negro' eta Gerardo Moncada, 'Kiko'.
Zigorrak negoziatzeko politikak paramilitarrak ere babesten zituenez, Kordoban, Magdalena Ertainean, Sierra Nevadan, Boyacan, Caucako haranean eta ekialdeko lautadetan bizi ziren erakundeetako kide askok armak legez kanpo eramatearen delitua soilik aitortu zieten agintariei. Ariel Oteroren agindupeko talderik handienak 400 kide desmobilizatu zituen Puerto Boyacan, Kordoban Fidel Castañoren egiturak 600 fusil eta lur zati batzuk ematen zituen bitartean, lursailik gabeko nekazariei ustezko konpentsazio gisa. Era berean, Gonzalo Rodríguez Gachak zuzendutako 200 gizon inguruk amnistiari heldu zioten Pachoren (Cundinamarca). Ondorioz, 1992tik aurrera, zibilen hilketak nabarmen murriztu dira, aurreko urteetan autodefentsei egotzitakoak, nahiz eta baina praktikan egitura horiek aktibo jarraitu zuten.
1992ko uztailaren hasieran itxialdia egiteko ia urtebete falta zenean, Escobar estortsiogile handia bihurtu zen. Kokaina esportatzeari utzi eta beste narkotrafikatzaileei dirua kobratzen hasi zen. Bere aliatuak susmatuta, Galeano Berrio eta Gerardo 'kiko' Moncada Cuartas exekutatu zituen, hauek 20 milioi dolar ezkutatzen zizkiotela esanez. Ondorengo purgak 50 hildako utzi zituen bi kapotatik hurbilen zeudenen eta haien senideen artean. Gobernuak eta Estatuko Fiskaltza Nagusiak, gertakarien berri izatean eta 'zaindariak' bere kartzelatik delituak egiten jarrai ez zezan, beste zigor bat ezartzea agindu zuen. Baina, beste behin ere narkotrafikatzaileak sortzen zuen ustelkeria-boterea eta beldurra erakutsi zuten baldintza ilunetan, bera, bere anaia Roberto eta bere 8 ordezkari Katedraletik ihes egin zuten 1992ko uztailaren 22an. Orduan, gobernuak Bilaketa Blokea sortu zuen, Polizia eta Armadako kideek osatua, iheslariak ehizatzeko.
Orduan, Caliren narkoek gerra piztu zuten berriro, Medellinen bonba-auto bat aktibatu zutenean. Hauek, estatuko indarren erasoaren aurrean, euren kanpaina berraktibatu zuten, 30 uniformedun eta epaile bat exekutatu zituzten eraso batzuekin, 1992ko iraila eta urria bitartean. Baina oraingoan egoera bat-batean aldatu zen Kartelarentzat: Galeno eta Moncadaren heriotzak haustura eragin zuen erakundearen barnean. Diego Fernando Murillo, hildako kapoen eta Castaño anaien segurtasun burua, haraneko narkoekin lerrokatu ziren Escobarren aurka, Bilaketa Blokeko ofizialak eta euren bazkide eta testaferro izandako batzuk barne hartzen zituen aliantza batean. Urriaren 28an, Brances Alexander Muñoz, karteleko buruzagi militar garrantzitsuenetako bat, operazio berezi batean hil zuten.
Escobarrek, une horretan bere entrega negoziatzen saiatzen ari zena eta bere ordezkari hurbilenetako batzuen errenditzea baimendu zuena, horien artean, bere anaia Roberto, 'Popeye', 'Otto' eta 'Mugre', erantzunetan, erabateko gerra berri bat eragin zuen. Dozenaka pistolarik ehun polizia exekutatu zituzten otsailera arte eta bonba-autoak berriro agertu ziren hiri handietan 1992ko abendutik aurrera. Giza galerak eta galera materialak handiak izan ziren, atentatuak jada ez baitzeuden helburu zehatz batera zuzenduta, baizik eta erabat bereizi gabeak. Medellinen 19 pertsona hil ziren, Bogotan 41 eta Barrancabermejan 16. Aburará haranean hiru eraso izan ziren 1992ko abenduan eta Bogotan leherketak 1993ko urtarriletik aurrera gertatu ziren: 20an iparraldean, 30ean Merkataritza Ganberaren aurrean, otsailean bi merkataritza-gunetan bitartekari lanetan, martxoaren 5ean Telecomen instalazioetan eta apirilaren 15ean 93 kalean.
Agintariek 1993ko martxora arte baja eman zieten Karteleko 100 sikario eta 10 buruzagi militarri, horien artean Mario Alberto Castaño Molina, 'El Chopo', Hernan Dario Henao, 'Hh' eta Jhonny Edison Rivera, 'El Palomo', denak ere Escobarren konfiantzazko gizonak. 1900 susmagarri ere atxilotu zituzten eta bere hegal militarreko 18 goi agintari errenditu ziren. Horrek, bere gatillari taldeen talde arerioen porrotarekin batera, 300 hildako utzi zituen gerra batean, Medellingo taldea ahuldu zuen, 8 hilabetetan bere gerra-gaitasunaren% 80 galdu baitzuen. Gehigarri bezala, urtarrilaren 30ean, bere agerpen publikoa egin zuen bere buruari "Pepeak" deitu zion egitura paramilitar batek ("Pablo Escobarrek jazarriak"), honen atzean Castañotarrak zeudelarik, eta testaferroak, kontadoreak, abokatuak eta kapoaren senideak hiltzen arituko zena, baita bere ondasunak suntsitzen eta bere finantzak hondatzen ere.
Escobarrek, indar armatuek eta bere familiarengan zeuden mehatxuek baztertuta, erabat eten zuen bere kanpaina terrorista. Bere errenditzea negoziatzen saiatu zen, bere emaztea eta seme-alabak herrialdetik irtetea baldintzatuz, baina oraingoan bere proposamenak ez zuen oihartzunik izan Gobernuaren artean. Beste 6 hilabetez Bilaketa Blokea saihestea lortu zuen arren, 1993ko urrian Leon Puerta Muñoz, 'El angelito' ezizenez ezaguna, segurtasun buruaren heriotzak babesik gabe utzi zuen, jada sikario arrastoen agindupean. Azkenik, poliziaren zaintzapean Tequendama Hotelean errefuxiatutako emaztearen egoeraz kezkatuta, komunikazio-erradioa erabili zuen, non zegoen azalduz. 1993ko abenduak 2ko arratsaldean, Hugo Aguilar maiorrak zuzendutako 20 gizoneko komando batek hil zuen.