cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Péchaudier
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Péchaudier udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 854 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Savoy hotela
Savoy hotela, ingelesez Savoy Hotel, Erresuma Batuko Londres hiriburuan dagoen luxuzko hotel bat da, Westminster Hirian.
1889an Richard D'Oyly Carte ingeles enpresaburuak ireki zuen eta Thomas Edward Collcutt arkitektoak diseinatu.
Kazuhiro Murakami
Kazuhiro Murakami (村上 和弘, 1981eko urtarrilaren 20a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama F. Marinos, Vegalta Sendai, Kawasaki Frontale eta Omiya Ardija.
Oklahoma City
Oklahoma City Ameriketako Estatu Batuetako Oklahoma estatuko hiriburua eta estatu horretako hiririk handiena da. 2006ko zenbaketaren arabera, hiriak 537.734 biztanle zituen (1.206.142 biztanle, baldin eta inguruetako eskualdea aintzat hartzen bada); horrenbestez, populazioaren ikuspegitik Estatu Batuetako hogeita hamaikagarren hiria da.
Oklahoma City munduko abere-merkatu garrantzitsuenetariko bat da.
Hiri senidetuak
Oklahoma City ondorengo hiriekin senidetuta dago:
Saint-Gorgon (Morbihan)
Saint-Gorgon (Morbihan) (bretainieraz Sant-Kogo) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Tavernes Blanques
Tavernes Blanques Valentziako Erkidegoko udalerria da, Horta Nord eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 9.305 biztanle zituen.
Strophurus taeniatus
Strophurus taeniatus Strophurus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Monteiro
Monteiro Brasilgo udalerri bat da, Paraíba estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Arévaloko geltokia
Arévalo Espainiako Avilako probintziako tren geltoki bat da, udalerrian kokatuta dagoena.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
House of Cards (estatubatuar telesaila)
House of Cards estatubatuar telesail dramatikoa da, Beau Willimonek sortua. Michael Dobbsen BBCrako egindako izen bereko minisailean oinarrituta, Kevin Spacey eta Robin Wright ditu antzezle nagusiak.
Sinopsia
Washington Hirian, Frank Underwoodek (Kevin Spacey), Hego Carolinako ordezkari demokrata, estatu-idazkari izateko baztertua izan ondoren, boterea bereganatzeko plana prestatuko du. Horretarako Claire Underwood (Robin Wright) emaztearen laguntza izango du. Plan horretan bikotearen pragmatismo, manipulazioa eta botere grina azalduko dira.
Calandrella somalica
Calandrella somalica Calandrella generoko animalia da. Hegaztien barruko Alaudidae familian sailkatua dago.
Polyphaga
Polyphaga kakalardoen barruko talderik anitz eta handiena da. Grezieratik dator izena: poly-, asko, eta phagein, jatea, han da, "gauza asko jaten dutenak" bezala itzul daiteke. Polyphagaren barruan 144 familia daude, 16 goifamilietan sailkatuak. Espezializazio barietate handia dute, eta eremu askotarako adaptazioa izan dute. 300.000 espezie ezberdin deskribatuta daude, hau da, deskribatu diren kakalardo guztien %90a hemen barruan sailkatuta daude.
Polyphagaren ezaugarri garrantzitsuena euren hankaren artikulazioak ez dituela lehenengo eta bigarren plaka abdonimal/bentralak banatzen. Josketa notopleuralik ez dute.
Muhajir
Muhajir (مہاجر; etorkin) etorkin musulmanak dira, jatorri etniko anitzekoak eta haien ondorengoak, Indiako eskualde desberdinetatik Pakistanera migratu zituzten, Pakistanen independentziaren ostean.
Fayette konderria (Pennsylvania)
Fayette konderria (Fayette County) Pennsylvaniako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Uniontown da. 2010eko zentsuaren arabera 136,606 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Fayette konderriak 206,761 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,064 ura dira. Beste 204,697 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 66,07 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 136,606 pertsonetatik 127,937 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,049 dira. 6,270 beltzak edo afroamerikarrak. 161 amerikar natiboak ziren eta 23 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 397 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 95 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,723 pertsonek kokatzen zuten.
Maketazio
Maketazio lana —edo testu-diseinua— testu idatzia bere ingurunean kokatzerakoan, formatua ezartzerakoan, egiten den lana da. Testua paperean edo ingurune grafiko digitalean zelako formatua, zelako itxura hartuko duen ekintzari, erabaki multzoari, maketatzea esaten zaio.
Maketatzerakoan, erabaki behar da zer-nolako letra-tipo, letra tamaina eta letra kolore erabili nahi diren; erabaki behar da lerroen arteko tarteak nolakoak izango diren, paragrafoen arteko txuri-guneak nolakoak, zenbat zutabetan agertuko den testua, zelako koskak egongo diren lerroen aurretik eta atzetik, irudirik txertatuko ote den, zelako orrialde-diseinu, zelako orrialde tamaina... Testuaren itxura grafikoari dagozkion elementu guztiak hautatzeari esaten zaio maketatzea.
Historia
XIX. mendeko aurrerapen ekonomiko eta teknologikoei esker inprentetan gero eta garrantzi handiagoa emango zaio orrialdeen diseinuari. Letra-tipo berriak asmatuko dira eta letrak kokatzeko estetika berriak sortuko dira. XIX. mendean papera ondo aprobetxatzea helburu nagusietako bat zen. Izan ere, hainbat egunkarik orrialde bakarrekoak edo oso orrialde gutxikoak ziren. Erosleek merke erosi eta testu osatuak nahi zituzten eta garai hartako maketazioan zuri-gune gutxi egoten zen. XX. mendeko aurrerapen teknologiko eta ekonomikoei esker, maketazio teknikek, etengabeko hobekuntza izan zuten. Esaterako, espazio zuriek, testurik gabeko espazioek, gero eta azalera handiagoa hartu zuten. Testuak ahalik eta azkarren eta ahalik eta errazen irakurtzeko sortzen ziren papera aurrezteko kontuari hainbesteko garrantzirik eman gabe. Testuekin batera irudiak txertatzea, gero eta ohikoagoa bihurtu zen. XX. mendean, bigarren zatian batez ere, testuei koloreak gehitzeko aukera gero eta hobeak ezarri ziren.
Argitalpenen formatuak
Egunkarietan lau formatu izan dira nagusi:
Aldizkarietan tamaina estandarra 26,5 x 20 zentimetro da.
Notopleuron
Notopleurona (plurala notopleura intsektuen toraxaren atal bat da. Notopleura oso erabiliak dira espezieen karakterizazioan, batez ere, baina ez bakarrik, Dipteraren barruan. Neotopleurona pleuronan agertzen den esklerito bat da, Dipteraren kasuan joskura transbertsalen bukaeran agertzen dena.
Whitecross (Falkirk)
Whitecross, 'Fionn-Chrois', Eskoziako herri bat da, Falkirk eremu administratiboan.
Oravce
Oravce Eslovakiako udalerri bat da, Banská Bystricako barrutian kokatuta. 4,72 km²ko azalera du eta 180 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1414. urtekoa da.
2007ko Espainiako Traineru Txapelketa
2007ko Espainiako Traineru Txapelketa (txapelketaren 60. ekitaldia) urte honetako abuztuaren 11 eta 12an jokatu zen Pedreñan, eta Urdaibaik bere lehenengo garaipena lortu zuen.
Historia
Azken urteetan talde euskaldun indartsuak falta ondoren 2007an puntako traineruek hartu zuten parte txapelketan. Urdaibaik erraz irabazi zuen txapelketa eta bigarren posturako lehia gogorra izan zen Hondarribia eta Pedreñaren artean, azkenean gipuzkoarrak aurreratu zitzaizkien kantabriarrei.
Urdaibaik beraz kantabriarrek 7 urtez jarraian izandako garaipenen bolada hautsi zuen.
Sailkapen estropadak
Txanda bakoitzeko irabazlea sailkatzen da eta hauekin batera gainontzekoen artean bi denbora onenak egin dituztenak.
Beheko kaba zainaren balbula
Beheko kaba zainaren balbula edo Eustakioren balbula gizakiaren bihotzeko eskuin-aurikula eta beheko kaba zainaren inguruan dagoen balbula kardiakoa da. Bartolomeo Eustachi italiar anatomistak XV. edo XVI. mendeetan aurkitu zuen.
Anacleto, isileko agente
Anacleto, agente secreto, euskaraz Anacleto, isileko agente 1964an Manuel Vázquez Gallegok sortutako komiki-sail ospetsua zen. Sortzaileak Editorial Bruguerako aldizkarietarako egin zuen saila eta protagonista Anacleto izeneko pertsonaia zen. Ziurraski Vázquezek egindako komiki-sail ezagunena da. Pertsonaiaren lehenengo agerpena Pulgarcito aldizkarian izan zen, haren 1753. zenbakian. Ondoren, Bruguera argitaletxearen beste aldizkarietan ere agertuko zen: Din Dan, El DDT, Gran Pulgarcito, Super Pulgarcito eta Mortadelo.
Gertakizunak
Komiki-sail hau garaian oso modan zegoen espioien generoaren parodia izan zen. Batzuen ustez, Anacletoren eredua James Bond izan zitekeen baina Vázquezek berak onartu zuen haren jatorrizko eredua Maxwell Smart izan zela; Smart telebistako umorezko telefilm baten protagonista zen, Get Smart alegia.
Anacleto gizon gaztea da, ile beltzekoa, sudur kopeta-ile luzekoa. Beti jantzi beltzez jantzita eta kolore bereko tximeletaz, alkadora zuriz. Ahoan beti zigarroa darama. Espioien abenturak izanik, mezu sekretuak, mikrofilmak eta beste isileko agenteak ohikoak ziren.
Estiloa
Marrazki nahiko sinpleak dira, minimalistak, Bruguera etxean oso ohikoak zirenak. Normalean ez ziren luzera handiko abentura, orri osokoa gehienetan. Arrakasta lortu zuenean beste neurrietako komikiak ere agertu ziren.
Gianni Agnelli
Giovanni Agnelli (Turin, 1921eko martxoaren 12a - Turin, 2003ko urtarrilaren 24a), ezagunagoa Gianni Agnelli gisa, italiar enpresaburua eta Fiat enpresaren akziodun nagusia izan zen.
Edoardo Agnelli eta Virginia Bourbon del Monte printzesaren zazpi seme-alabetan bigarrena. Bere aitona Giovanni Agnellik Fiat auto-lantegia sortu zuen, 1899an. 1945ean Fiat enpresaren Administrazio Kontseiluaren lehendakariorde izendatu zuten, eta 1966an lehendakari. Bere anaia Umbertorekin batera, bultzada berria eman zion Fiat enpresari, munduko industriaren buruan kokatu zuen, eta haren inguruan urtean hogeita lau milioi euro fakturatzen dituen 569 elkartez osatutako inperioa sortu zuen.
Lehen urteak oso onak izan baziren ere, 70eko hamarkadaren amaieran krisialdi larria bizi izan zuen. Brigada Gorriek Fiateko zenbait zuzendari hil zituzten, eta sindikatuekiko arazoen ondorioz, lantegia itxita egon zen hilabetez. Baina Agnellik bere tesi neokapitalistak inposatu zituen azkenean, zeinaren arabera enpresa baita langilearen etekin nagusia. 90eko hamarkadaren amaieran bere 270.000 langileetatik 65.000 taldearen akziodun bilakatu ziren, eta Agnellik enpresaren etekinen araberako soldata-igoera negoziatu zuen sindikatuekin. Industria birmoldatu eta lanpostu asko galdu ondoren, amaitu zen, azkenean, krisialdia. Kanpo-harremanetan ere lan handia egin zuen Agnellik. 1976. urtean Fiaten % 13 saldu zion Muammar al Kadafiri, Estatu Batuekiko adiskidetasuna galdu gabe. Berea izan zen, gainera, Sobietar Batasunean kokatu zen lehen mendebaldeko auto-lantegia. Bere enpresetan 10.000 produktu inguru egiten dira, bihotzeko balbuletatik hasi eta gas-turbinetaraino. Tartean defentsarekin eta armekin zerikusia duten produktuak egiten dira, eta elikagaien sektorean eta kredituenean ere sartuta daude. Agnellik menderatzen zuen, Italian, autoen merkatua, izan ere, Lancia, Alfa Romeo, Autobianchi eta Ferrari markak ere berak kontrolatzen zituen. 1996an, 75 urte bete zituenean, utzi zuen Agnellik Fiaten zuzendaritza. Turingo Juventus futbol-taldearen mezenas eta ohorezko presidentea izan zen, eta hiri bereko La Stampa eta Milango Corriere della Sera egunkarien jabea.
1991z geroztik, biziarteko senatari izan zen, Francesco Cossiga presidenteak izendatuta. Agnellitarrek Fiat taldearen %40 kontrolatzen dute, eta munduko 50 familia aberats eta boteretsuenen artean daude.
Elachocharax geryi
Elachocharax geryi Elachocharax generoko animalia da. Arrainen barruko Crenuchidae familian sailkatzen da.
Leona Chalmers
Leona W. Chalmers (1900eko hamarkadaren hasieran jaioa) estatubatuar aktore, asmatzaile eta idazlea izan zen.
Hilekoaren kopa asmatzailea
Lehen kopa menstruala, "Katamenial hartzailea" ere deitua, sortzeagatik ezaguna egin zen 1937an Estatu Batuetan Leona. Honen antzeko produktuak lehendik bazeuden, baina Chalmers izan zen asmakizuna patentatzen eta merkaturatzen lehena. Hilekoaren kopa emakumeentzako tanpoiaren edo konpresaren alternatiba bat zen. 1930eko hamarkadan kautxuzko kopen salmentek porrot egin eta Bigarren Mundu Gerrak eragindako material eskasiari aurre egin ondoren, Chalmersek eta bere taldeak bulkanizatutako kautxuzko bertsio bigunago bat sortu zuten.
Antzezlanak
Idazle gisa, Chalmers-ek "The Intimate Side of a Woman's Life" idatzi du, beste liburu batzuen artean.
Omenaldia
2015ean Intiminak omenaldia eskaini zion Emakumeen Nazioarteko egunean, beste emakume batzuen bizitza leuntzearen alde egindako lanagatik.
Julián García Valverde
Julián García Valverde (Madril, Espainia, 1946ko martxoaren 20a -) espainiar politikari eta ekonomista da.
Biografia
Ekonomia-ikasketak egin zituen, eta Espainiako Administrazioan sartu zen: Estatuko Ekonomisten Taldeko teknikaria izan zen 1976-1982 bitartean, batez ere industria- eta energia-alorreko enpresetan. Bere alderdiak, Alderdi Sozialistak, 1982an hauteskundeak irabazi ondoren, Industriako Institutu Nazionaleko presidenteorde izendatu zuten, eta Europako Ekonomia Erkidegoan sartzeko beharrezko ziren industria-birmoldaketetan parte hartu zuen (Mediterraneoko Labe Garaiak, ontzigintza...). 1985ean RENFEren presidente hautatu zuten.
1991n, Gobernu berria osatzean, Felipe González presidenteak Osasun-ministerioko buru izendatu zuen, bertako finantza-arazoak konpontzeko asmotan, baina urte hartan bertan, RENFEko lursail batzuen salmenten irregulartasunaren arazoa argitara atera, eta 1992an Espainiako Diputatuen Kongresuan agertu behar izan zuen, azalpenak ematera. Lursailen esleipen-moduak argi geratu ez ziren arren, eta Gobernuko presidentearen babesa izan arren, urte hartan bertan dimisioa eman zuen, hedabideen presioa zela-eta. Espainiako gobernuak Londresko Enbaxadako merkataritza gaietarako aditu izendatu zuen.
2006an Madrileko Auzitegi Probintzialak RENFEko auzian errugabetzat jo zuen.
Alde Zaharra (Hernani)
Hernaniko Alde Zaharra Gipuzkoako Hernani udalerriko herrigunea edo alde zaharra da.
Tavernes de la Valldigna
Tavernes de la Valldigna Valentziako Erkidegoko udalerria da, Safor eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 18.185 biztanle zituen.
Neomerinthe naevosa
Neomerinthe naevosa Neomerinthe generoko animalia da. Arrainen barruko Scorpaenidae familian sailkatzen da.
Lütschental
Lütschental Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
San Joan Bataiatzailearen eliza (Aulesti)
San Joan Bataiatzaile Aulestin dagoen eliza da. 2002ko abuztuaren 30ean, Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Deskribapena
Elizak oinplano angeluzuzena du eta garaiera berdintsuko hiru nabe ditu, lau ataletan eta burualdean banatuta. Nabe zentrala albo-nabeak baino handiagoa da. Nabe zentralak hiru hormazaleko gurutzeri oktogonala du eta albo-nabeek erremate zuzena dute. Barruan, hainbat motatako gurutzeri gotikoko hamabi gonga daude, tertzelete dekoratuekin, eta horiei eusteko Errenazimendu garaiko sei zutabe zentral lodi eta barrokoko mentsulak alboetako hormetan.
Kanpoaldeak bolumen prismatiko sinplea du, angeluzuzen eta trinkoa, kareharrizko kutxatzar bat balitz bezala, eta irudi geometriko nagusiarekin elkartzen diren bi gorputz ditu: lehenengoa dorreak osatzen du, eta gorputz nagusiari kontrajartzen zaio bere izaera bertikalarekin, eta bigarrena burualdeak osatzen du. Bolumena murarioa eta soila da, moldura ahur eta ganbilezko erlaitzez koroatua, uniforme eta jarraia tenplu guztian zehar. Estalkia lau isurialdekoa da zeramikazko teila kurbatuak ditu eta malda gutxiko hegal triangeluarra.
San Joan Bataiatzailearen elizaren fatxada ipar-mendebalderantz dago, Aulestiko plazaren gainean, eta beraz, bere kokalekuaren eta bolumenaren ondorioz argi ikusten da. Fatxada harlanduzko hormatal itsua da, kareharriz egina. Dorrea fatxadara itsatsita dago lehen plano batean, eta dorrea nabe zentralarekin ardatzean dago tenpluaren oinetan.
Dorrea gorputz prismatiko bertikala da, oinplanta apur bat angeluzuzenekoa, bi gorputz ditu, lau atal eta harlanduzko lana. Moldura baten bidez bereizitako bi gorputz nagusitan banatzen da. Eta moldura hori elizako erlaitzaren jarraipen bat baino ez da. Gorputz horietako bakoitza xafla leunek mugatutako bi ataletan banatzen da. Lehen atala altuagoa da eta hiru bao handi ditu edo xafla leunezko moldura baten gaineko nazelazko erroskaz eginiko pasabide apuntatuak. Gaur egun hegoaldekoa itxita dago. Bigarren atalean erdi-puntuko bi bao txiki daude, bat mendebalderantz eta bestea hegoalderantz. Hirugarren atalean erdi-puntuko baoak daude hiru orientaziotan, zati batean itxita. Laugarren atala edo goiko pisua kanpandorrea da, orientazio guztietan ditu baoak, eta plazara begira daudenak bikoitzak dira. Azken errematean ere erlaitza molduratuta dago, eta bere gainean lau isurialdeko teilatua dago zurkaiztuta.
Elizarako sarrera dorrearen oinarriko ataritik zentratuta egiten da. Sarrerako baoa erdi-puntukoa da, dobelak ditu haizemaile moduan, eta salmeren altueraraino iristen diren bi xafla leunek definitutako janbak ditu. Zortzi puntako izarren formako bederatzi klabeko tertzeleteen gurutzeria bidez gangaz estaltzen da ataria; errosetak, nerbioak eta txokorako mentsulak eliza barrukoen antzekoak dira.
Hego-mendebaldeko fatxada luzetarakoa da eta jatorrizko konposaketaren osagai disonante moduan eragiten duen eta fatxadaren beheko zatia ezkutatzen duen itsatsitako eraikin zabal batek baldintzatzen du. Itsatsitako eraikinak egoitzak eta apaizetxeak dira, eta sakristia bera ere elizari itsatsita dago bere hegoaldeko angeluan. Fatxadako planoa leuna da, angeluzuzena, kareharrizko harlanduzkoa eta lau atal berdinetan banatzen duen hiru kontrahorma ditu. Atal bakoitzaren erdian, altuera handian eta maila berean, leiho angeluzuzen bat dago, dintelduna, inolako apaingarririk gabe eta barruan apur bat txarabeldua. Itsatsitako etxebizitzek okulo bat eta aldameneko ate bat ezkutatzen dituzte.
Hego-ekialdeko fatxada kareharrizko harlanduzko hormazal bat da. Bertatik, nabe zentralaren luzapen gisa eta erlaitzaren altuera berarekin, ertzetan harlanduzko kontrahormak dituen hiru hormazaleko abside poligonala ateratzen da. Bi kontrahormen artean, otxaboaren erdiko hormatalean, erdi-puntuko alabastrozko leiho bat dago. Sakristia gorputz baxuagoa da, eta burualdeari albotik itsasten zaio bere hegoaldetik.
Ipar-ekialdeko fatxadan hego-mendebaldekoaren eskemak errepikatzen dira eta kontrahormen bertikaltasuna areagotu egiten da, itsatsitako osagairik ez baitago. Kareharrizko harlanduzko hormak dira, basamentudunak, apaingarririk gabe, soilagoak, eta beste luzetarako fatxadak ez bezala leihorik gabeko hormak. Bigarren atalean, kontrahormen artean, hiru moldura ahurren bidez egindako okulo bat dago. Kontrahormen oinplantak angeluzuzenak dira, zokaloa hormarenaren antzekoa da eta mailakatutako ezponda bidez koroatzen da. Eliza barruko espazioa erregularra da, homogeneoa, eta bere bolumetriak espazio bakarra itxuratzen du, hierarkiarik gabea, eta espazio ordezkatzailerik gabea. Barnealde guztiak altuera berbera du, eta esparru horretan eliza-areto edo zutabe-multzo itxura hartzen du, bereziki bateratua. Lau atalek luzera bera dute; nabe zentralaren zabalera alboetakoenen ia bikoitza da eta bai burualdeak zein nabeek antzeko altuera dute. Gotikoko gangak izar formakoak dira, tertzeletedun gurutzeria eta lotura zuzenetan oinarrituak, eta kapera bakoitzean bost klabe dituzte. Klabe guztietan erroseta ahur berberak daude, kukulu begetal bat duen batean izan ezik.
Hiru nabeak definitzen dituzten euskarri zentralak exentuak eta homogeneoak dira. Ageriko harlanduzko sei zutabe zilindriko dira, toskanar ordenakoak eta entasi dezente dituztenak. Beheratutako arkuen nerbioak eta gangak sortzen dituzten arkuak biltzen dituzten kapitelen abakoa zutabe horien gainean dago. Bere harroinak bi mailatako plinto karratuen gainean daude. Hormen oinetan, zutabe lerroen ardatzen gainean, arku fajoi eta formeroen euskarriak baso-mentsula ganbilak dira, bolutetan zurkaiztuak. Eskuaira moduan jarritako txokorako altzarietan ere euskarri sistema bera agertzen da.
Barruko argitasuna hego-mendebaldeko fatxadako pixka bat txarabeldutako dinteldutako baoen bidez lortzen da, arku fajoiak biltzen dituzten mentsulen parean. Bao guztiak beirateen bidez itxita daude eta egurrezko guardamailetak dituzte gortinentzat. Barruko hormak luzitutako harri-hormak dira. Estaldurako gangak ere luzituta daude. Lurra harlauzaz estalita dago elizaren perimetroan, azken atalean eta elizaren lehen herenean; gainerakoa, egurrezko zoladura da. Sei kapera egin dira, hiru elizaren albo bakoitzean, elizaren horma zulatuz. Eliza osoa altzari liturgiko ugari eta aberatsen bidez apainduta dago.
Aixeder errota
Kokapena
Mendixka baten tontorrean kokatua dago, Etxaburu izeneko parajean, San Martin ermitatik metro gutxira.
Historia
Horrelako beste errota batzuk ere badaude Bizkaia n zehar, lehorte garai berberean eraikitakoak eta hura bukatzearekin batera bertan behera gelditutakoak. Epealdi labur honetakoak dira Getxo ko Aixerrota, Artxanda koa edo eta Azpazar Abadiño n.
1723an izan zen lehorte larri hori, eta eskualdeko errota guztiak ezin funtzionaturik gelditu ziren. 1728an, hiru urte lehenago Artxandan eraikitako haize-errotaren ereduari jarraituz, horrelako bat egitea deliberatu zuten. Badirudi Pedro Bernardo Villarreal de Berriz ingeniari aren ekimenez eraiki zela, eta Jose Gizaburuaga abokatu ak hartu zuen hura eraikitzeko eta ustiatzeko ardura.
Herritarrek, errota erabilera publikorako izango zelakoan, lursail egokiena opatu zioten, baita lanetarako ezinbestekoak ziren egurra eta harriak ere. Gizaburuagak beharginak kontratatu eta eraikuntza 1729an burutu zuen. Monopolio baldintza hobezinak ziurtatuta, hura ustiatzeari ekin zion. Errotarekin batera errotariarentzako etxea ere eraiki zuten. Negozioak, baina, ez zuen abokatuak nahi zuen beste etekin eman eta galerak ekiditeko beste diru iturriak bilatu zituen, hala nola errotariaren etxean isilpeko txakolindegi a ezartzea, herriko taberna bakarra zena eta 1731ean Ispasterko udalaren salaketa jaso zuena, bertan eten barik izaten ziren iskanbilengatik.
1745ean prezipitazio egoera normaldu zenean haize errota erabilerarik gabe gelditu zen. Ondoren hegoak kendu zitzaizkion (haiekin norbait hil zelako ), barruko makineria saldu eta barnealdean etxebizitza bat eraiki zen, gaur egunera arte dirauena eta 1990ean Bizkaiko Foru Aldundia ren laguntzarekin berritu zena.
Ezaugarriak
Itsas aldetik zetozen haizeak aprobetxatzeko moduan egin zen. Hamar metroko altuera daukan kono moztu handia da, oinarrian 10 metroko diametro a dauka, 1,4 metro lodierako hormak eta gailurrean zortzi metro, teila z estalitako kono itxurako teilatu a du. Beheko solairuak eta hiru pisuk osatzen dute; beheko solairuan garau ak eta irina gordetzen ziren eta artoa eta garia ehotzen ziren.
Izpegi erreka
Izpegi erreka Baztango erreka da (5 km). Izpegiko mendateko mazeletan sortzen da eta Erratzuko herrian Istauz errekarekin elkartu eta Baztan ibaia sortzen du.
Saint-Aubin-des-Coudrais
Saint-Aubin-des-Coudrais Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Aubin-des-Coudrais udalerrian erroldatutako biztanleak 956 ziren. Familiak 362 ziren, horien artean 76 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 127 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 147 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 439 etxebizitza zeuden, 373 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 40 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 425 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 373 etxebizitza nagusietatik 299 bere jabearen bizilekua ziren, 67 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 19 etxek bi zituzten, 52 etxek hiru zituzten, 122 etxek lau zituzten eta 179 etxek bost zituzten. 277 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 137 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 217 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 626 ziren, horien artean 477 aktiboak ziren eta 149 inaktiboak ziren. 477 pertsona aktiboetatik 433 lanean zeuden (231 gizon eta 202 emakume) eta 44 langabezian zeuden (18 gizon eta 26 emakume). 149 pertsona inaktiboetatik 73 erretiraturik zeuden, 51 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Aubin-des-Coudrais udalerrian 369 unitate fiskal zeuden, 954 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.565 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 26 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 9 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 3 zurginak, 2 iturginak, 1 ile apaindegia, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
Hambach (Lorrena)
Biztanleria
2007an Hambach udalerrian erroldatutako biztanleak 2.695 ziren. Familiak 1.038 ziren, horien artean 242 pertsona bakarrekoak ziren (139 bakarrik bizi ziren gizonak eta 103 bakarrik bizi ziren emakumeak), 317 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 384 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 95 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Saint-Aubin-des-Coudrais
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Hambach (Lorrena)
Etxebizitza
2007an 1.133 etxebizitza zeuden, 1.040 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 88 hutsik zeuden. 909 etxeak ziren eta 222 apartamentuak ziren. 1.040 etxebizitza nagusietatik 815 bere jabearen bizilekua ziren, 208 alokairuan okupaturik zeuden eta 17 doan lagata zeuden; 21 etxek gela bat zuten, 57 etxek bi zituzten, 98 etxek hiru zituzten, 226 etxek lau zituzten eta 638 etxek bost zituzten. 951 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 400 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 550 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saint-Aubin-des-Coudrais
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hambach (Lorrena)
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.777 ziren, horien artean 1.267 aktiboak ziren eta 510 inaktiboak ziren. 1.267 pertsona aktiboetatik 1.163 lanean zeuden (637 gizon eta 526 emakume) eta 104 langabezian zeuden (42 gizon eta 62 emakume). 510 pertsona inaktiboetatik 173 erretiraturik zeuden, 125 ikasten zeuden eta 212 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Hambach udalerrian 1.059 unitate fiskal zeuden, 2.746,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.029 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 107 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 6 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 18 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 10 garraio enpresak ziren, 12 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 10 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 30 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 5 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 5 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 3 ile apaindegiak, 6 jatetxeak eta 2 apaindegiak.
2000. urtean Hambach udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Teresa Laespada
Teresa Laespada Martínez (Bilbo, 1965) bilbotar soziologoa, politologoa, ikertzailea eta irakaslea da. Zientzia Politikoetan eta Soziologian lizentziatua eta Soziologian doktorea. Gazteriaren eta drogamenpekotasunen arloko ikertzailea eta zientzia-aldizkarietako batzordeetako kidea, Bizkaiko Foru Aldundiko Enplegu, Gizarteratze eta Berdintasunerako foru diputatua PSEren bidez.
Hambach (Lorrena)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 2 osasun-ekipamenduak botika ziren.
Teresa Laespada
Biografia
Teresa Laespada Bilbon jaio zen 1965ean. Zientzia Politikoak eta Soziologia ikasi zituen Deustuko Unibertsitatean.
Hambach (Lorrena)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Gravé
Saint-Gravé (bretainieraz Sant-Gravez) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Teresa Laespada
Lan ibilbidea
Droga Mendekotasunaren Institutuko zuzendari izendatu zuten 2007an, eta irakaskuntzarekin, doktoretza-tesien zuzendaritzarekin eta ikerketarekin batera aritu zen 2015era arte.
ETAren terrorismoak bultzatutako politikan parte hartzen hasi zen. Euskadiko Alderdi Sozialistak zerrendetan aurkeztu zen Eusko Legebiltzarrera Bizkaian. Eusko Legebiltzarreko diputatu hautatu zuten, eta kargu hori 2009 eta 2012 bitartean bete zuen, eta gizarte-politikarekin, enpleguarekin eta berdintasunarekin lotutako gaietan lan egin zuen. Denbora horretan PSEko exekutiboko kide ere izan zen.
Unibertsitatera itzuli zen bere irakaskuntza-jarduerara. 2015ean, Bizkaiko Foru Aldundiko Enplegu, Gizarteratze eta Berdintasun Sailaren Zuzendaritza eskaini zioten. 2019an, Bizkaiko Diputatu Nagusi izateko hautagai aurkeztu zen, eta Euskadiko Alderdi Sozialistako zerrendaburua izan zen.
Ritz hotela (Paris)
Ritz hotela, frantsesez Hôtel Ritz Paris, Frantzia Paris hiriburuan dagoen luxuzko hotel bat da, Parisko 1. barrutian dagoen Vendôme plazan.
Nazaré (Bahia)
Nazaré Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Calandrella athensis
Calandrella athensis Calandrella generoko animalia da. Hegaztien barruko Alaudidae familian sailkatua dago.
Alba Carrillo
Lucía del Alba Carrillo Pariente (Madril, 1986ko uztailaren 31) espainiar modelo eta telebista aurkezlea da, telebistan egindakoa lanagatik ezaguna dena. Supermodelo programan parte hartu zuenez, prentsa arrosan pertsonaia bihurtu zen eta modako marka garrantzitsuen irudi bihurtu zen. Ondoren, Mediaset Españak fitxatu zuen, eta aurkezle, tertuliakide eta hainbat formatutan parte hartu du.
Biografia
Madrilen jaio zen, eta han bizi eta hazi zen, gurasoak Carlos Carrillo eta Lucía Pariente izanda; Alba Carrillok Madrilgo Complutense Unibertsitatean Publizitate eta Kanpo Harremanak ikasi zuen, eta karrera horrekin batera Arte Dramatikoko ikastaroak egin zituen. Etapa horren erdian, Cuatron emititutako Supermodelo telebista-lehiaketara aurkeztea erabaki zuen, eta ikasturtea amaitu zuen.
Lehiaketatik irten ondoren, Novissima, Eleonora Amadei edo Evelyny Marcelino bezalako marken irudia izan zen. Urteak igaro ondoren, Rosa Clara edo Triumph bezalako beste enpresa garrantzitsu batzuek eredu gisa lan egin dute berarekin. Hainbat urtez telebista-fokuetatik aldenduta egon ondoren, Ana García Siñerizek zuzendutako eta Novan emititutako Glamour TVko aurkezle gisa itzuli zen. Bi urte geroago, pantaila txikira itzuli zen Amigas y conocidas, Televisión Española goizeko saioaren kolaboratzaile gisa.
2016ko udan, Rocío Carrasco, Sandra Barneda, Marta Torné eta Josep Ferrérekin batera, Hable con ellas telesailaren denboraldi berria aurkeztu zuen Telecincon. Mediaset Españaren programatik igaro ondoren, modeloa enpresak fitxatu zuen Deluxe, Sálvame, Viva la vida edo Mujeres y hombres eta Viceversa bezalako espazioetan kolaboratzeko. Gainera, Supervivientes 2017 realityan parte hartu du amarekin batera, bigarren postuan amaituz.
Ven a cenar conmigo: Gourmet Edition eta Mi madre cocina mejor que la tuya lehiaketetan ere parte hartu du, Sonsoles Ónegak aurkeztutako Ya es mediodía saioan parte hartzeaz gain. 2018ko irailean, GH VIPeko kolaboratzaile gisa estreinatu zen, eta Emma Garcíak aurkeztutako Viva la vida programara itzuli zen. 2019an Cuatro al día programan parte hartzen hasi zen, Supervivientes saioaren edizio berriaren hasiera dela eta.
Beste proiektu batzuei dagokienez, modeloak blog bat izan zuen hainbat urtez Telva aldizkarian, eta bertan estilismoak komentatzen zituen eta famatu ugariez hitz egiten zuen. Bestalde, amentzat eta haurrentzat pentsatutako «Coco y Cocoilo» izeneko arropa marka ere atera zuen. Aurrerago, kriminologian matrikulatu zen, eta 2019ko otsailean Madrilgo Unibertsitatean ikasten hasi zen.
2019ko irailean hasi zen parte hartzen GH VIP 7an, eta bigarren finalista gisa sailkatu zen. Ya es mediodía saioan kolaboratzen duen bitartean, 2021eko irailean Salvame eta Deluxe programetara itzuli zen tertuliakide gisa, nahiz eta azkenean bi programak bi hilabete geroago utziko zituen. Ondoren, ¡Fiesta! programaren kolaboratzaile gisa fitxatu zuen 2022an, baina urte horretan bertan utzi zuen bere postua.
2023ko apirilean, Mediaset Españaren politika berriaren ondorioz, Unicorn content enpresak lan egiten zuen ekoiztetxeak amaitutzat eman zuen Telecincoko hainbat formaturen kolaboratzaile gisa zuen kontratua.
Betoa jarri ondoren, modeloak RTVEn fitxatu zuen MasterChef Celebrity 8an parte hartzeko, baina ekoizlearekin akordiorik lortu ez zuenez, Sandra Gago modeloak ordezkatu zuen.
Vieille-Église
Vieille-Église Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vieille-Église udalerrian erroldatutako biztanleak 1.240 ziren. Familiak 410 ziren, horien artean 61 pertsona bakarrekoak ziren (41 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 118 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 211 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Vieille-Église udalerrian 435 unitate fiskal zeuden, 1.285,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.142 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 35 komertzioetatik, 4 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 1 iturgina, 1 argiketaria, 2 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 2 okindegiak, 1 harategi zen eta 1 altzari denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Podkonice
Podkonice Eslovakiako udalerri bat da, Banská Bystricako barrutian kokatuta. 28,47 km²ko azalera du eta 885 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1340. urtekoa da.
Goxwiller
Goxwiller Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Goxwiller udalerrian erroldatutako biztanleak 789 ziren. Familiak 303 ziren, horien artean 58 pertsona bakarrekoak ziren (19 bakarrik bizi ziren gizonak eta 39 bakarrik bizi ziren emakumeak), 97 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 132 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Ustiurt ordokia
Ustiurteko ordokia, baita Ust-Urt edo Ustyurt ere (Үстірт; Üstyurtest; Ustyurt platosi; плато Устюрт) Erdialdeko Asian dagoen ordoki handi bat da. Administratiboki Uzbekistango Karakalpakstan, Turkmenistan eta Kazakhstan artean dago, eta 200.000 kilometro koadro inguru ditu. Aral itsasoak ekialdean eta Kaspiar itsasoak mendebaldean mugatzen dute.
Goxwiller
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ustiurt ordokia
Klima idorra da eta lurra harritsua da, batez besteko altuera itsas mailatik 150 metrora dago.
Goxwiller
Etxebizitza
2007an 329 etxebizitza zeuden, 304 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 305 etxeak ziren eta 24 apartamentuak ziren. 304 etxebizitza nagusietatik 268 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 12 etxek bi gela zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 63 etxek lau zituzten eta 188 etxek bost zituzten. 253 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 114 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 169 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ustiurt ordokia
Tradizionalki, tokian tokiko giza populazioa artzaintzako jarduerei eskaini izan zaie (ahuntzak, ardiak eta gameluak batez ere), sekzio batean finkatu gabe.
Historia
Historikoki Uzboy ibaia bertatik pasa da, gaur egun lehor dagoen ibilgua. Gaur egun Sarygamyş aintzira endorreikoa elikatzen duen Amu Daria errekaren jarraipen horrek ibaiaren ura Kaspiar itsasora eramango zuen. Ibai horren ertzean hainbat gune arkeologiko interesgarri daude.
Goxwiller
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 493 ziren, horien artean 383 aktiboak ziren eta 110 inaktiboak ziren. 383 pertsona aktiboetatik 358 lanean zeuden (191 gizon eta 167 emakume) eta 25 langabezian zeuden (10 gizon eta 15 emakume). 110 pertsona inaktiboetatik 47 erretiraturik zeuden, 35 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Goxwiller udalerrian 313 unitate fiskal zeuden, 844 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.601 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 2 iturginak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Goxwiller udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 180 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Matten bei Interlaken
Matten bei Interlaken Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Guyomard
Saint-Guyomard (bretainieraz Sant-Gwioñvarc'h) Morbihan departamenduan dagoen Bretainiako udalerria da.
Strophurus wellingtonae
Strophurus wellingtonae Strophurus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Purkinjeren zuntzak
Purkinjeren zuntzak gihar kardiakoaren zati dira eta pareta bentrikularretan kokatzen dira, endokardioaren azpitik. Zuntz horiek muskulu-zelula miokardial espezializatuak dira, bihotzeko bentrikuluen uzkurdura koordinatua eragiten duen bultzada elektrikoa bideratzen dutenak.
Jan Evangelista Purkinje anatomista txekiarrak aurkitu zituen 1839an.
Sarasketa
Sarasketa Duzunaritze-Sarasketa udalerriko herri bat da, Euskal Herriko Nafarroa Beherea lurraldean kokatuta, Garazi eskualdean.
Antzina, udalerri propioa izan zen, baina 1841eko maiatzaren 12an Duzunaritze udalerri zaharrarekin bat egin zuen Duzunaritze-Sarasketa udalerria sortzeko.
Bertako biztanleak sarasketarrak dira.
Izenaz
Gainera, toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Herria, batzuetan, frantsesaren eraginagatik da, oker deitua Sarrasketa.
Ingurune naturala
Garaziko ekialdean, Hergarai azpieskualdeko iparraldean. Hegoaldean Altzieta eta Ahatsa ditu, mendebaldean Duzunaritze udalkidea; iparraldean Lakarra, Monjolose eta Gamarteko lurrekin topatzen da. Hau guztia Garazi barruan.
Ekialdean baino ez ditu auzokideak eskualde honetatik kanpo: Oztibarreko Ibarrola eta Hozta hain zuzen. Aipagarria da Gamia edo Azkonzabaleko lepoa (503 m) pasatu eta gero geografikoki eskualde honetan gaudela (Laminosine errekaren arroa) baina lehen lur eremuak administratiboki lehen Duzunaritze-Sarasketari eta gero Gamarteri dagozkiela.
Historia
Erdi Aroan, Duzunaritzek eta Sarasketak parrokia bera partekatzen zuten, udalerri ezberdinak izan arren. Honek, udalerriko egungo eliza, bi herrien artean zaldiz kokatzea ezragin zuen.
Etxeparea etxe noblea, euskal literaturan ezagutzen den lehen idazlearen (Bernart Etxepare) balizko sehaska, 1294tik aipatua ageri da. Jean Etchepare Ahatsako Jeanne de Saint Julien izenekoarekin ezkondu zen. 1664an Guillaume d'Etchepare ezkutaria Catherine de Lostal, Apateko jaunaren alaba eta bere neba hil ostean etxe horren oinordekoarekin ezkondu zen. Horrela bi familia nagusi hauek batu egin ziren. XVIII. mendean Apat-Etxeparetarrak Baigorriko Urdostarrekin batu ziren.
Frantziako Iraultzan, Gratian Dagorret herriko apaizak erbesteratu behar izan zuen.
1841eko maiatzaren 12an, Duzunaritze eta Sarasketa udalerriek bat egin zuten Duzunaritze-Sarasketa udalerri berria sortzeko.
Demografia
Udalerri independentea zeneko datu demografikoak daude:
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Eva-Enea etxea
Eva-Enea etxea edo Aldama-Enea jauregia Donostiako jauregia da.
Victoria Eugenia Antzokia
Victoria Eugenia Antzokia Gipuzkoako Donostia hiriburuko antzoki bat da. Erdialdean dago, Urumea ibaiaren ertzean. Argentinar Errepublikaren pasealekuko 2. zenbakian dago, gainera Okendo plaza, Okendo eta Erregina Erregentearen kaleek ere inguratzen dute. Alboan Maria Cristina hotela du.
Eva-Enea etxea
2017ko apirilaren 10ean Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Victoria Eugenia Antzokia
1912an irekia. Donostiako Zinemaldiko egoitza nagusia izan da, sortu zenetik 1999an Kursaalera igaro zen arte. 2001 eta 2007 artean zaharberritze lanak egin dituzte, eraikina barne eta kanpoaldetik guztiz berrituz.
Eva-Enea etxea
Deskripanea
Eraikinaren forma karratua dela esan daiteke, eta 20 bat metroko luzera dauka. Bolumen prismatikoa da, zeinetan nabarmena baita ipar-mendebaldeko ertzean dagoen dorrea, eraikinak hirian daukan presentzia azpimarratzen baitu.
Victoria Eugenia Antzokia
Donostiako musika hamabostaldiak ere hemen dauka egoitza nagusietariko bat.
Teresa de Cofrentes
Teresa de Cofrentes (valentzieraz Teresa de Cofrents) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Valle de Cofrentes/Vall de Cofrents eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
Eva-Enea etxea
Deskripanea
Iparraldeko fatxadaren osaerari dagokionez, hiru horma-atal ditu; bi horma-atal estu ditu alboetan, eta beste bat erdialdean, zeinak baorik gehienak hartzen baititu. Beheko solairuan, sarrerako logia zirkulu erdiko bost arkuk osatzen dute; pilastrak daude arkuen artean eta zerrenda apaingarri bat daukate inguruan. Alboetan bi leiho hirukoitz ditu, serliana eran. Lehenengo solairuan, erdialdean, hiru leiho oso apaindu ditu, eta alboetan fabrikazko bi balkoi. Bigarren solairuan, erdialdean, arku-multzo bat dago; bost leiho bikoitzetan daude antolatuta arkuak; leihoek maine bat dute, eta pilastra erromatarren artean kokatuta daude. Ezkerrean, arku hirukoitz bat dago, eta eskuinaldean, berriz, bi bao, eta haien artean familiaren armarria. Dorrea ipar-mendebaldean dago, eta zirkulu erdiko hiru bao ditu, alde banatan bi pilastra dituztela, idulki jarrai batean, erlaitz irten dentikulatuaren gainean. Pinakuluak ditu dorreak erremate gisa, eta Salamancako Monterrey jauregikoa gogorarazten du. Idulkiak jarraipena dauka fatxadan, eta eten egiten da ezkerraldean; han ere pinakuluak daude erremate gisa.
Victoria Eugenia Antzokia
Proiektua
XX. mendean Donostiak garai oparoa bizi zuen, bere bainuetxe-hiri ospea hedatu eta euskal, espainiar nahiz europar aristokrazia eta burgesiaren turismogune garrantzitsua bilakatu biatzen. 1902an Donostiako Udalak hiriaren izaera aristokratiko edo burges hau berreindartu asmoz, Donostiako Sustapen Elkarte Anonimoa sortu zuen, erakunde honen berehalako helburu nagusia antzokia eta luxuzko hotel bat eraikitzea izan zelarik.
Eva-Enea etxea
Deskripanea
Mendebaldeko fatxada iparraldeko fatxada nagusia baino irregularragoa da; izan ere, bolumen irtenak ditu; kaperarena, ezkerraldean, eta bigarren mailako eskailerarena, erdirago. Kaperaren kanpoaldeko bolumena poligonala da, eta gainaldean kareldun balkoi bat osatzen du. Balkoi horretara, fatxada nagusiko balkoietako moduko bao bat irekitzen da, eta bertan hiru leiho daude. Dorreak errematatzen du fatxada alde horretatik. Irtenda dagoen bolumenean, eskaileraren bolumenean, leiho hirukoitz bat dago, eta leihoaren gainean, azken solairuan, zirkulu erdiko bao bat dago, albo banatan pilastrak dituela. Bi pinakulu handik errematatzen dute bolumen hori. Bolumenaren alboetan, beheko solairuan, bi bao sinple daude; lehenengo solairuan, bao apainduak, eta bigarren solairuan, ezkerraldean, fatxada nagusiko arku-saila errepikatzen da, lau baorekin, eta, eskuinaldean, terraza txiki bat dago.
Teresa de Cofrentes
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 663 biztanle zituen.