cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1990eko hamarkadaren hasierako atzeraldia
Aurrekariak
Munduko ekonomia atzeraldi batera eraman zuten eragile nagusiak: banku zentralak inflazioaren aurkako proposaturiko politika ekonomiko murriztailea, 1990eko petrolio-prezioaren igoerak eragindako enpresa eta kontsumitzaileen konfiantza-galera, Gerra Hotzaren amaiera eta ondorengo gastu publikoaren gutxitzea, 1980ko hamarkadako gaineraikuntzak eragindako aurrezki eta maileguen krisialdia. Atzeraldiaren ondorioz, estatubatuar ekonomia 1993an 1980ko hamarkadaren mailetara erori zen eta munduko BPGren hazkundeak gauza bera egin zuen 1994an.
Kanada eta Estatu Batuak
Kontsumitzaileen jarrera ere aldatu zen eta deskontuko dendak erabiltzeari ekin zioten: Kmart eta Walmart (1989an txikizkako denda-katerik nabarmena bilakatu zena) Sears ordeztu zuten.
Erresuma Batua
Munduko zenbait ekonomiak 1989an atzeraldiak izan arren, britainiar ekonomiak hazteari ekin zion 1990eko amaierara arte. Gero, 1993ra arte atzera baino ez zuen egin. 1979 eta 1992 arte Margaret Thatcher eta John Majorri esker gobernua izan eta gero eta inkestek bere kontra izanda ere, kontserbadoreek boterean eustea lortu zuten.
Atzeraldia amaitu ondoren, britainiar ekonomiak hurrengo 15 urteetan zehar hazteari ekin zion, 2008ko Atzeraldi Handira arte hain zuzen ere.
Frantzia
1992ko udazkenean, Alemaniaren kanpo-eskariaren murrizteak eta libra esterlina eta lira Europako Diru Sistematik irteteak egoera larritu zuten. . BPGa 1993an %0,9a erori zen, lehendabizikoz 1975etik aurrera. .
Higiezinen merkatuak atzeraldiaz ere ohartu zen, batez ere Île-de-Francen eta Parisen. 1980ko hamarkadaren espekulazioa ahaztuz, 1992 eta 1996 artean prezioak nabarmen erori ziren. Bankuek honen kontra egin behar izan zuten (adibidez, Crédit Lyonnaisek OIG izeneko egitura sortu behar izan zuen) eta Gobernuak berak esku hartu behar izan zuen.
Espainia
1990 eta 1992 arteko inbertsio publikoak (Sevillako Erakusketa Unibertsala, Bartzelonako Olinpiar Jokoak edo Hispasat proiektua) krisialdia atzeratu arren, espainiar ekonomiak 1993an hamarkadetan izandako unerik larrienetariko bat jasan zuen. Langabezia %16tik %24ra hazi zen –1993ko azaroaren amaieran Espainiak 3.545.950 langabe zituen–, enpresen etekinak eta inbertsioa erori ziren, zor publikoa 30 bilioi pezeta ingurukoa zen -BPGren %68a- eta aurrekontu-defizita BPGren %7a baina handiagoa izan zen.
Gobernuak dibisa hiru aldiz debaluatu zuen eta langabezia-prestazioa murriztu zuen. 1994an langabezia-tasarik handiena izan zuen: %24,1a. Handik aurrera, espainiar ekonomiak hazteari ekin zion: 1994an BPGren %2,4a eta hurrengo urtean BPGren %2,8a. Urte bi haietan 400.000 lanpostu sortu zituen eta langabezia-tasa %22ra erori zen. 1995ean Toledoko Ituna sinatu zuten pentsio-sistema babesteko asmotan eta Espainiako Gobernuak enpresa publikoen pribatizazioa (Argentaria, Telefónica, Endesa, Repsol eta abar), bultzatu zuen.
Vista Alegre (Madril)
Vista Alegre, Espainiako Madril hiriburuko auzo bat da, Carabanchel barrutian. Hiriko 114. auzoa da. 48.499 biztanle ditu eta Carabanchel barrutiko auzorik populatuena da.
Nacka
Nacka Suediako hiri bat da, Stockholmgo konderriko hirugarren hiria eta izen bereko udalerriko herriburua. 2015eko erroldaren arabera 97.986 biztanle ditu.
Geografia
Hiriburuaren ekialdean kokaturik dago. 12 natura erreserba ditu, hauetatik handiena Nackareservatet Natura Erreserba da.
Historia
Izotz Arotik populatua egon da eta Bikingoen Aroan 100 biztanle inguru zituela uste da.
1960 hamarkadan urbanizatu egin zen eta populazioak gorakada handia izan zuen.
Lalage conjuncta
Lalage conjuncta Lalage generoko animalia da. Hegaztien barruko Campephagidae familian sailkatua dago.
Simpsonichthys gibberatus
Simpsonichthys gibberatus Simpsonichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Armagedon (argipena)
Armagedon, Harmagedon edo Armageddon terminoak hainbat adiera du:
Château-Bréhain
Château-Bréhain Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Château-Bréhain udalerrian erroldatutako biztanleak 75 ziren. Familiak 36 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 41 etxebizitza zeuden, 36 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 41etxeak ziren. 36 etxebizitza nagusietatik 33 bere jabearen bizilekua ziren, 2 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek hiru gela zituen, 9 etxek lau zituzten eta 25 etxek bost zituzten. 30 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 17 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 15 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 48 ziren, horien artean 34 aktiboak ziren eta 14 inaktiboak ziren. 34 pertsona aktiboetatik 32 lanean zeuden (19 gizon eta 13 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 gizon). 14 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ile apaindegia zen.
2000. urtean Château-Bréhain udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 660 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Spratelloides robustus
Spratelloides robustus Spratelloides generoko animalia da. Arrainen barruko Clupeidae familian sailkatzen da.
Saint-Paul-aux-Bois
Saint-Paul-aux-Bois Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 392 ziren. Familiak 155 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 63 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 178 etxebizitza zeuden, 158 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 177 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 158 etxebizitza nagusietatik 134 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 40 etxek lau zituzten eta 80 etxek bost zituzten. 126 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 59 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 81 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 268 ziren, horien artean 176 aktiboak ziren eta 92 inaktiboak ziren. 176 pertsona aktiboetatik 164 lanean zeuden (85 gizon eta 79 emakume) eta 12 langabezian zeuden (5 gizon eta 7 emakume). 92 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 42 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Paul-aux-Bois udalerrian 162 unitate fiskal zeuden, 414 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.982 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 argiketaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Saint-Paul-aux-Bois udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 616 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tai'an
Tai'an (txinera sinplifikatuz: 泰安; pinyineraz: Tài'ān), Shandong probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 5.499.000 biztanle inguru dauzka 2004ko erroldaren arabera eta 7.762 kilometro koadroko azalera.
Graziako Andre Mariaren eliza (Tutera)
Graziako Andre Mariaren eliza Tuteran dagoen eliza da, Mariaren omenez sagaratua.
Nabe bakarreko eraikina da, gurutzadurarik gabekoa. XVII. mendeko erretaula nagusi eta Vicente Berdusánen zenbait margolan ditu.
Ángel Rodríguez Herrero
Ángel Rodríguez Herrero (Villada, 1902 - Bilbo, ) bizkaitar historialaria izan zen.
Poplar Bluff (Missouri)
Poplar Bluff Missourieko hiri bat da. Butler konderrian kokatua dago. 2010ean 17,023 biztanle zituen, 33.42 kilometro koadrotan banatuta.
Laroche-Saint-Cydroine
Laroche-Saint-Cydroine Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Laroche-Saint-Cydroine udalerrian erroldatutako biztanleak 1.384 ziren. Familiak 592 ziren, horien artean 160 pertsona bakarrekoak ziren (64 bakarrik bizi ziren gizonak eta 96 bakarrik bizi ziren emakumeak), 208 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 176 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 48 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 896 ziren, horien artean 667 aktiboak ziren eta 229 inaktiboak ziren. 667 pertsona aktiboetatik 602 lanean zeuden (320 gizon eta 282 emakume) eta 65 langabezian zeuden (28 gizon eta 37 emakume). 229 pertsona inaktiboetatik 93 erretiraturik zeuden, 60 ikasten zeuden eta 76 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Laroche-Saint-Cydroine udalerrian 591 unitate fiskal zeuden, 1.374 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.384 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 7 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 liburu denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cellefrouin
Cellefrouin Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cellefrouin udalerrian erroldatutako biztanleak 513 ziren. Familiak 224 ziren, horien artean 53 pertsona bakarrekoak ziren (19 bakarrik bizi ziren gizonak eta 34 bakarrik bizi ziren emakumeak), 104 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 63 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 363 etxebizitza zeuden, 222 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 99 bigarren erresidentzia ziren eta 42 hutsik zeuden. 361 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 222 etxebizitza nagusietatik 197 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 31 etxek hiru zituzten, 60 etxek lau zituzten eta 123 etxek bost zituzten. 165 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 92 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 110 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Cellefrouin udalerrian 228 unitate fiskal zeuden, 513,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.912 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 7 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 3 zurginak eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Cellefrouin udalerrian 42 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.420 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gimme Hope Jo'anna
Gimme Hope Jo'anna (euskaraz Emaidazu Itxaropena Jo'anna) Eddy Grant guyanar-britainiar abeslari eta musikariak konposatu eta abestutako reggae abesti bat da. 1988ko File Under Rock diskoan argitaratu zuen.
Doinu itsaskor eta dantzagarria duen abestia da, bai eta lelo sotil eta errepikakorra ere:
Apartheidaren aurkako protesta abesti bat da, horregatik estreinatu zenean eta Apartheid garaian Hego Afrikan debekatua egon zen, nahiz eta ohikoa zen entzutea.
Mundu osoan estreinatu eta berehala sekulako arrakasta izan zuen abestia da, Euskal Herrian barne, nahiz eta gurean jende gehienak abestiaren benetako gaia zein zen jakin ez, festa giroarekin lotu eta "Joana izeneko emakume batez maitemindua dagoen norbaiti" buruzkoa zela uste:
Estreinatu eta urtetara ere taberna eta dantzalekuetan entzutea ohikoa den abestia da.
Emyn Arnen
Emyn Arnen (elfoeraz "Ur ondoko muinoak"), Tolkienen legendariumeko fikziozko toki bat da. Anduinen beheko ibilguaren ondoan, Minas Tirithetik gertu, aurkitzen diren muino batzuk jasotzen duten izena da. Tradizioaren arabera, handik zetorren erregearen seneskalen aurrekaria, Hurin. Faramir, azken Seneskal Erregeordea, Elessar erregeak, Ithiliengo printze eta Emyn Arneneko jaun izendatu zuen, eta hara joan zen bizitzen bere emaztearekin, Eowynekin, Eraztunaren Gerraren ondoren.
NA-8410
NA-8410 edo Urbiolako zeharbidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-7400 nafar errepideko 10,42 kilometroan hasi eta NA-1110 errepidearen 46,44 kilometrora arte doa. Errepidea 0,35 kilometro luze da.
Jefferson konderria (New York)
Jefferson konderria (Jefferson County) New Yorkko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Watertown da. 2010eko zentsuaren arabera 116,229 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Jefferson konderriak 481,018 kilometro koadro ditu. Horietatik 152,455 ura dira. Beste 328,563 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 24,16 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 116,229 pertsonetatik 105,825 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 6,143 dira. 5,475 beltzak edo afroamerikarrak. 500 amerikar natiboak ziren eta 273 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 1,464 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 121 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 2,571 pertsonek kokatzen zuten.
Lalage maculosa
Lalage maculosa Lalage generoko animalia da. Hegaztien barruko Campephagidae familian sailkatua dago.
Garra emarginata
Garra emarginata Garra generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Saltsa
Sukaldaritzan, saltsa edo basia plater baten osagarri moduan erabiltzen den prestakin isurkaria edo erdi-isurkaria da. saltsak prestatzeko osagai isurkariak, saltsa loditzeko koipea duen gai bat, espeziak eta ongailuak erabili ohi dira.
Saltsak plater bateko osagai nagusiaren zaporea hobetzeko edo indartzeko erabili ohi dira. Osagai nagusiari ez dio protagonismorik kendu behar, aldiz hau edertzen lagundu dezake. Jeneralean, plater ugariren hornigai ohikoena da. Osagai nagusiaren gainean edo ondoan jartzen da. Aparteko katilu edo saltsa ontzi batean ere zerbitza daiteke.
Sukaldaritza internazionaleko oinarrizko saltsak
Munduan bereziki sukaldaritza klasikoan (frantsesa jatorri dutenak) beste ehunka saltsa kozinatzeko erabili izan diren saltsak dira. Saltsa hauek oinarri hartuta, eta beste osagai batzuk gehituz ehunka saltsa presta daitezke.
Pilou Asbæk
Johan Philip "Pilou" Asbæk (Kopenhage, 1982ko martxoaren 2a) daniar aktorea da, Borgen eta Game of Thrones telesailetan aritzeagatik ezaguna.
Ingria
Historikoki, Ingriak (finlandieraz Inkeri, errusieraz Ижора - Ižora edo Ингерманландия - Ingermanlandiya, eta suedieraz Ingermanland), Finlandiako Golkoaren ekialdea eta hegoekialdeko eremua hartzen du, baita Neva ibaia, Narva ibaia eta Peipus lakuan zehar ere hegomendebaldean, Volchov ibaia hegoekialdean eta Ladoga lakua iparrekialdean. Kareliarekin duen muga tradizionalak, Sestra izeneko errekaztoa jarraitzen du (Siestaryoki errusieraz, Rayayoki "Mugaren ibaia" finlandieraz eta Systerbäck suedieraz), iparmendebaldean, Aunis istmoaren gainean. Lurralde honen gutxi gora-beherako hedadura, 15.000 kilometro karratukoa da.
Lurraldea
Herrialde baxu bat da, nahiko laua, laku eta zingirez josia baita (horietako asko lehortuak izan aurretik) uharkez ere, klima hotz eta hezekoa, modu naturalean, koniferoak nagusi diren baso batetaz estalia, batez ere izeiez, eta, maila txikiago batean, baita hostoerorkorrez ere, pago eta urkiak kasu.
Ingria historikoak, gutxi gora-behera, Kingisiepp eta Lomonosov raionek, Leningradoko oblastak eta, oblast honetako Volosovo, Gatchina, Tosno, Kirovsk eta Vsevolozhsk. Bere lurraldean, Schlisselburgo, Yamburgo eta Ivangorod hiri historikoak zeuden, eta, 1703 ondoren, San Petersburgo, San Petersburgoko Gorbenatura Orokorreko errusiar hiriburu berria.
Historia
Eslabiarrak Erdi Aroan iritsi aurretik, lurraldea, herri finlandiarrek populatzen zuten, mendebaldeko eta hegoaldeko sektoreetan, votioak bizi ziren, arrazoi honegatik, lurraldea, garai hartan, Vot edo Vod bezala ezagutzen zelarik (honela, Votia berarekin nahastuz), kostaldean, Neva eta Narva ibaien artean, ingriar ižorianarrak bizi ziren, antzina, lurraldean bizi izan zen beste herri finlandiarra, ingriar finlandiarrak izan ziren, hauengandik, azkenik, lurraldeak euren izena hartuz, merkatari suediarrek, varegiarrek hedatu zuten izena, herrialdea Ingermanland deitu zutena. Suediarrentzat, Ingriak, Errusiaranzko ate bat izatearen balioa zuen.
Euren aldetik, errusiarrak, Behe Erdi Arotik, Ingriaren garrantzi estrategikoa kontutan hartzen hasi ziren, honako arrazoi hauengatik: herrialde hau, esan bezala, eskandinabiar erasoentzako sarrera zen, malguki antzeko eta eragingune bat ere bazen gainontzeko finlandiar lurren artean (Finlandia, Karelia eta Estonia), eta, beste alde batetik, Errusiarentzako itsasorako irteeretako bat zen. Honela, errusiarrek, Ingria, Novgorodeko Errepublikara erantsi zuten, eta errepublika horren zati izan ondoren. Moskoviara erantsia izan zen 1487an, Livoniar Gerran, 1580an, suediarrek, Ingriaren mendebaldeko eta kostaldeko zatia inbaditu zuten, baina 1595ean kanporatuak izan ziren, Teusinoko hitzarmenaren ondorioz. Hala ere, suediarrek eta errusiarrek, Baltiar Itsasoaren ekialdeko kostaldeen kontrolagatik izan zuten gatazka, mantendu egin zen, intentsitate ezberdinez: 1617an, Stolbovoko Bakearen ondorioz, Suediak Ingria osoa inbaditu zuen, feudalduz, eta erbesteratutako eskandinabiarrekin ezarpen kolonialak sortuz. Garai honetan, suediarrak, Ingriako bertako jendea luteranismora bihurtzen saiatu ziren, arrakasta partzialarekin, horietako asko, eliza ortodoxoari leial mantendu ziren arren. Petri I.a Errusiakoa tsarraren garaian, Errusiak, Suedia garaitu ahal izan zuen, eta, honela, Nystadeko bakearen ondorioz, lurraldea, behin betiko, errusiarren eskuetan geratu zen. Domeinu berria sendotzeko, 1703an, Petri I.ak, Ingria erdian, Nyen herrixka suediarretik gertu, San Petersburgo hiria eraikiarazi zuen, Neva ibaiaren deltan, Errusia Guztien (Errusiar Inperioa) hiriburu bihurtu zena 1920 arte.
Ingria, sekula ez zen estatu bat izatera iritsi. Ia ezin daiteke ezan nazio bat eratu zuenik, bere nazionalitate izaera, Sobietar Batasunak onartu zuen arren. Talde etniko bezala, ingriarrak, ia desagertu dira, euren ingrierarekin batera. Hala ere, jende askok oraindik bere heredentzia kulturala onartzen du, edo baita leinu ingriarra izatea ere. Hauek, Ordezkatu Gabeko Herri eta Nazioen Erakundean ordezkatuak daude.
Allenwiller
Allenwiller Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Allenwiller udalerrian erroldatutako biztanleak 501 ziren. Familiak 174 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 51 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 79 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 203 etxebizitza zeuden, 185 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 185 etxeak ziren eta 17 apartamentuak ziren. 185 etxebizitza nagusietatik 165 bere jabearen bizilekua ziren, 18 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 128 etxek bost zituzten. 166 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 76 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 97 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 306 ziren, horien artean 245 aktiboak ziren eta 61 inaktiboak ziren. 245 pertsona aktiboetatik 234 lanean zeuden (125 gizon eta 109 emakume) eta 12 langabezian zeuden (3 gizon eta 9 emakume). 61 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Allenwiller udalerrian 189 unitate fiskal zeuden, 507,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.895 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren eta 1 iturgina.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Puerta Bonita (Madril)
Puerta Bonita, Espainiako Madril hiriburuko auzo bat da, Carabanchel barrutian. Hiriko 115. auzoa da. 2017an 33.514 biztanle zituen.
Ithilien
Ithilien ("Ilargiaren lurraldea" sindarinez), Tolkienen legendariumeko fikziozko toki bat da. Gondorreko eskualde eta feudo bat da.
Ithilien, Anduineko beste aldean, ibaia eta Mordorreko Ephel Duathen artean dagoen Gondorreko lurralde bakarra da. Eskualdea, gainera, Ithilien iparraldea eta Ithilien hegoaldean banatua dago.
Lurralde eder eta oparoa zen Eguzkiaren Bigarren Aroan eta Eguzkiaren Hirugarren Aroaren lehen zatian, Gondor boteretsua zenean eta Mordor hutsik zegoenean. Antzina, bere hiriburua Minas Ithil izan zen, baina Mordorrek hartu zuenean, bere izena, Minas Morgulera aldatu zen. Honen ondoren, bertako biztanleria gehienak, Anduin ibaiaren beste aldera ihes egin zuen gerratik aldentzeko, baina Gondorreko seneskalek, esploratzaileak mantendu zituzten Ithilienen, baseak, Henneth Annûn bezalako toki sekretuetan zituztelarik.
Eraztunen Jauna eleberrian, Gollumek, Frodo Zorrozabal eta Samsagaz Gamyi, Ithilienetik zehar daramatza, Cirith Ungolerantz, Mordorrera iristeko. Olifante batekin zihoazen Haradeko hegoaldetarren arteko gudu baten lekuko izan ondoren, hobbitak, Faramirek aurkitzen ditu, Denethor II.a seneskalaren semea, eta Henneth Annûnera daramatza, baina jarraitzen uzten zaie, Sauronen agenteak ez zirela frogatu zuenean.
Eguzkiaren Laugarren Aroan, Ithilien, Ithilieneko printzeek gobernatu zuten, Faramir eta Eowynekin, Rohango printzesarekin hasten den leinu bat. Minas Morgul ez zen birpopulatua izan (denbora luzez behintzat), eta Faramirrek gobernatu zuen Emyn Arneneko jaun bezala.
Komenentziazko ezkontza
Historia
Emakume eta gizon eko elkartze instituzionalizatua nabarmen aldatu da k.a. 4.000. urteko Mesopotamia n lehen aldiz agertu zenetik. Gizonaren eta emakumearen arteko elkartze-ituna ohol etan idazten zen. Itun horretan, emazteen eskubide ak eta betebehar rak; gizonak emakumea baztertzen bazuen, lortuko zuen dirua; eta desleialtasunik izanez gero, egongo zen zigor ra. Nahiz eta urteekin bikote ak aldatu, oraindik badaude antzina tik mantentzen diren gauzak. Adibide gisa, lehen bezala, gaur egun ere, ezkontzak estatuaren onarpena edota eliza tik bedeinkatua izan behar du. Nabarmena izan da, antzinatik ezkontideen eta zordunen arteko interesa izan zela antzinaroan harreman horiek ezartzeko irizpide nagusia. Antzinan, ezkontza emakumearen aitaren eta senarraren arteko akordioa zen, eta hortik, kolaborazio kontratu bat sinatzen zuten
Ezkontzak ez ziren maitasunagatik izaten, komenientziagatik baizik. Gaur egun bikote aren eta ezkontzaren nozioa batasun a da, baina XVIII. mendean eta gorteko gizarte batean, batasun hori ez zen horrela. Banantze argia zegoen bikoteko kideen artean.
XX. mendean, Sigmund Freud psikoanalistak ere indargabetzea proposatu zituen interes-elkarketak, eta horiek zigor tzeko eskatu zien. Pixkanaka, komenentziako ezkontzak errege-etxeen eta goi-mailako aristokrazia ren ondare esklusibo bihurtu ziren: maitasuna gailendu zen. Dibortzio ak ere bai. XX. mendetik aurrera senar-emazteei buruz sortu zen ikuspegia ez dator bat aurreko milurte koetan mantendu zenarekin, eta funtsezko bi faktorek eragin dute. Alde batetik, emakumearen eskubide ak eskuratzea, gizonezkoekin berdintasunean; bestetik, lotura hori desakralizatzea, bizitza pribatuan erlijioek gero eta pisu gutxiago izatearekin bat.
Pertsonen artekoak
Ezkontzako akordio horiek, batez ere, nazionalitate arekin, egoitza rekin eta lege zko egonaldiarekin zerikusia duten gaietan nabarmentzen dira, bai eta familia koak herrialde berean biltzeko gaitasuna ere. Senar-emazteek aukera ematen diete arau, epe eta prozedura orokorrak saihesteko, askoz ere geldo agoak eta zailagoak baitira nazionalitatea eskuratzeko, egoitza-baimena lortzeko eta seme-alabak eta aurrekoak lurralde an biltzeko. Era berean, kasu askotan, egoera horretaz jabetzen den jendeak ezkontza horien parte izatea eskaintzen du, prezio baten truke.
Badaude faktore batzuk, ezkontza komenentziazkoa izatea ikustarazten dutenak :
Herrialde artekoa
EBko merkataritza-politika Europako printzipioak eta balioak sustatzeko ere erabiltzen da, demokraziatik eta giza eskubideetatik hasi eta ingurumenaren eta gizarte-eskubideen defentsaraino.
Merkataritza-akordioa k edukiaren arabera desberdinak dira:
Merkataritzako akordioen negoziazioa Europar Batasunaren Funtzionamenduari buruzko Tratatuaren 218. artikuluan ezarritako arauei jarraituz egiten da.
Ekonomia
Esan beharra dago Zigor Kodeak ezaugarri desberdinak ematen dituela ezkontza gezurrekoa edo interes bitartekoa denean. Hala ere, ez dago delitu tzat modu esplizituan jotzen duen artikulu rik. Beraz, ezartzen diren zehapenak ez dira penalak izaten.
218. artikuluak ezkontza baliogabe ak zigortzen ditu. Eta komenentziako senar-emazte bat halakotzat har liteke, ez elkarrekin bizitzeko, baina bi aldeen arteko adostasun a dago. Gaur egun, jurisprudentzia k erantzukizun penalik ez eskatzeko joera du ezkontideei, baina bai antolatzaile ei, argumenturik baldin badago.
Beraz, lotura afektibo errealik gabe ezkontzea lege z kanpokoa da eta ondorioak ditu. Gainera, azken urteotan administrazioak ikuskapenak areagotu ditu eta hainbat antolaketa-sare eraitsi ditu.
Gatazkak
Ezkontza-baimen aren simulazioa egin daitekeen ala ez argitze aldera, ebaluazio batzuk egin behar dira, ezkontideak elkar ezagutzeari eta haien arteko bizikidetzari buruzkoak.
Eskubide horiek, batzuetan, bat-bateko talka egiten dute herrialde askoko ordena publikoarekin, bai eta Kode Zibilean ezkontza-erakundearentzat ezarritako ondorioak betetzera behartzeko betebeharrarekin ere, eta, era berean, argi eta garbi adierazten du baliozko baimenik gabeko ezkontza erabat deuseza dela.
Kultura
Kultura askotan, historian zehar, ezkontza ez zen maitasun-erabakia, ez hasieran behintzat. Familiak, batez ere emakumeen gurasoek, senar-emazte baten bila zebiltzan, alaba rentzat senarra aurkitzeko eta komenentziako ezkontza egiteko.
Kasu askotan, ezkongai ak ez ziren ezkontzaren egun berera arte ezagutzen, eta hori arazo larria zen, ezkontza transakzio hutsa baitzen familien artean, non dote eta antzeko gauzak besterik ez baitziren aipatzen. Beste tradizio batzuetan, bikoteak txikitatik ezagutzen ziren, eta bazekiten noizbait ezkondu beharko zirela, hori baitzen etorkizun ean aurreikusita zegoena. Hori zen gurasoek lortu zuten akordioa.
Nahiz eta tradizio horiek kultura askotan desagertu izana, praktikak erakusten digu oraindik intereseko ezkontza asko daudela, gurasoen akordioek mugatzen dituztenak. Txina n, Japonia n, India n, Afrika ren zati handi batean eta herrialde arabia rretan, ezkontza itun duak ohikoak dira.
Okerrenean, ezkongaiak (eta, batez ere, neska-lagunak) behartuta daude horrelako ezkontzak egitera. Bi aldeetako batek nahi ez duenean gertatzen bada, emaitza tamalgarria izango da, eta, eskuarki, gizarte horietako alderdi ahulenarentzat, emakumearentzat.
Euskal Herrian
Orozko n, gurasoek beraien seme-alabentzat onena desiratzen zuten, baina bizilekua hobetzen saiatu behar zirenez, garrantzitsua zen antzeko gizarte-egoera zuten gazteen artean elkartzea. Unea iritsitakoan, aitak abisuak ematen zizkien beste gurasoei, seme-alabek etorkizunean elkarrekin ezkondu zezaketen, ondasun material ak eskatuz eta eskainiz eta beraien ezaugarri pertsonalak adieraziz. Eskaintza horiek familian jakinarazi eta komentatzen ziren, eta, beraz, seme-alabek beraien iritzia eman zezaketen proposa tzen zitzaizkien gazteei buruz eta normalean ezagutzen zituztenei buruz. Lezaun en, ohikoa zen gurasoek seme-alaben ezkontzak konpontzea eta bizileku ona zutenekin bilatzen saiatzea. Seme-alabarik gabeko senar-emazteen kasuan, bi iloba ezkontzen ziren, etxe ak aurrera egin zezan, alde bakoitzeko iloba banarekin. Ohikoa ez izan arren, esaten dute batzuetan guraso ak alaba jaraunsle a pastore onenarekin elkartzen zituztela, eta beti alaba bat zela egoera horretan ikusten zena. Gatzaga n, gurasoek seme nagusien ezkontzan parte hartzen zuten, eta baserriaren etorkizunaz arduratzen ziren. Senar-emazte kantitate handi bat gurasoen eta apaizen esku-hartzeari esker izaten zen, baina, salbuespen arraroetan izan ezik, inoiz ez zuten izan inposizio baten indarra. Agoitz en, ohikoa zen gurasoek seme-alaben ezkontza konpontzea haien borondaterik gabe. Inkestatuek gogorarazten dute hori maizago gertatu zela mende hasieran, gurasoek seme-alabak, batez ere neskak, inposatzen zitzaien senarra onartzera behartzen zituztenean, nahiz eta horretarako ordura arte zuten harremana hautsi behar izan. Konponketa horien arrazoiak ia beti ekonomikoak ziren. Arrasate n, gurasoek zuzendutako mutil-lagunak nolabaiteko sustraidun baserrietako familien artean izaten ziren, gurasoek eta, batez ere, amek seme-alaben bikotekidea bilatzeko orduan eragin handia zutenean.
Conchita Balparda
Biografia
Bilboko Kontserbatorioan ikasi zuen kantua Aurora Abasolo durangarrarekin, ondoren Madrilera eta Milanera joan zen ikasten jarraitzera.
Berrogeita hamarreko hamarkadan egin zuen debuta Bilboko San Bizente Aretoan. 1959an Coruñako Colón antzokian Verdiren Rigoletto abestu zuen eta Pucciniren La Bohème Alfredo Krausekin batera, eta hurrengo urtean Verdiren La Traviatako Violetta abestera itzuli zen. Urte horretan bertan, La Bohème eta La Traviata abestu zituen Bilboko Opera Denboraldiak kontratatuta.
1958ko urrian Federico Moreno Torrobaren Luisa Fernanda Zarzuela Antzokian abestu zuen, Duquesa Carolinaren paperean Isabel Garcisanz eta Estrella Alsinarekin txandakatuz, eta Dolores Perezek Luisa Fernandarena Gloria Aizpuru eta Amparo Azconekin tartekatuz.
Zarzuela batzuk grabatu zituen. Federico Moreno Torroba konpositoreak zuzenduta, La Marchenera grabatu zuen Odon Alonso eta Benito Lauretekin Amadeo Vivesen La generala eta Francisco Alonsoren La picarona.
Erretiroa
Bost urte besterik ez zeraman ibilbide artistiko arrakastatsuan, eta espainiar estatuko sopranorik onenetakotzat jotzen zuten, familiaren egoerak erabaki zorrotza hartzera bultzatu zuenean. Sinatuta zituen kontratuak bete zituen, Milango Scalan eta beste antzoki garrantzitsu batzuetan abesteko eskaerak baztertuz, baita Olaetako baletarekin Estatu Batuetatik bira bat egitea, eta bere giza kalitate handiagatik gidatuta, Portugaleteko bere etxera erretiratu zen behar zuten gurasoak zaintzera. 2018ko Portugaleteko egutegian gogoan izan zuten.
Ani DiFranco
Angela Maria DiFranco, Ani DiFranco bezala ezagunagoa (Buffalo, New York, 1970eko irailaren 23a) egile abeslari estatubatuarra da. 20 disko baino gehiago argitaratu ditu eta Grammy sari baten irabazlea da. DiFrancoren musika folk rock eta rock alternatibo gisa sailkatu bada ere, punk, funk, hip hop eta jazzaren eraginak ere baditu. Disko guztiak Righteous Babe Records izeneko diskoetxe propioarekin argitaratu ditu eta horrek sormen-askatasun nabarmena eman dio.
DiFrancok mugimendu sozial eta politiko asko babestu ditu. Righteous Babe Fundazioaren bitartez, abortatzeko eskubidea eta LGBT ikusgarritasuna bezalako kausen aldeko kultura- eta politika-erakundeei babesa eman die. Pete Seeger egile abeslari estatubatuarra du aholkulari.
Biografia
Txikitatik hasi zen gitarra jotzen, eta 9 urte zituela eman zuen lehen kontzertua, Beatlesen bertsioak joaz bere gitarra-irakaslearekin batera. Geroago, gitarraren ordez balleta ikasten aritu zen aldi batez, baina hamalau urterekin musikara itzuli eta bere abestiak idazten hasi zen.
19 urte zituenerako 100 abesti baino gehiago zituen sortuak, eta horietako askok maitasun-harremanei edo genero-desberdintasunei buruz hitz egiten zuten. 1990. urtean, kontzertuetan saltzen zuen maketa baten (Ani DiFranco izeneko lehen lana) bostehun kopia azkar agortu ondoren, bere diskoetxe independentea sortzea erabaki zuen, Righteous Babe Records. Bere diskografia-zigilu propioa sortu zuen lehen artistetako bat izan zen. 1991n bigarren diskoa kaleratu zuen, No So Soft, eta bira bat hasi zuen Estatu Batuetan barna bere autoarekin, ahal zuen leku guztietan joaz. Bere musika-estilo berritzaileak, folk, punk eta rockaren artekoak, bere irudi pertsonal bereizgarriak –kaskamotza, tatuajeak, piercingak– eta lehen urteetan argitaratutako kontzertu eta disko ugariek publiko leiala ziurtatu zioten, eta, pixkanaka kultuko artista bihurtu zen.
Germain Derycke
1959an, 29 urterekin, bere kirol-ibilbidearen gailurrean zegoela, auto-istripu larri bat izan zuen eta, tamalez, ez zuen berriro ere goi mailan aritzeko aukerarik. Horren ondorioz, 1961eko denboraldiaren amaieran, txirrindularitza utzi behar izan zuen
48 urte besterik ez zituelarik, Germain Derycke ustekabean hil zen etxean, aneurisma baten ondorioz.
Klasikoak eta Txapelketak
—: ez zuen parte hartu UT: utzi, ez zuen amaitu X: ez zen jokatu
Orgetorix
Migrazio planifikatua
K. a. 61ean, Orgetorixek helveziarrak euren lurraldetik (gaur egungo Suitzako goi-ordokia tik) Galiako hego-mendebaldera emigratzera bultzatu zituen.
Heduar rekin eta sekuanar rekin negoziatu zuen eta akordio pertsonal bat egin zuen Dumnorix heduar rarekin eta Kastiko sekuanar rekin Galiaren zati handi bat gobernatzeko. Konspirazioa salatu zutenean, Orgetorix helveziarren gobernuaren aurrera kateatua eraman zuten, armada txiki batekin iritsi zen, eta aske atera zen, baina handik gutxira era misteriotsuan hil zen, suizidioa, zurrumurruen arabera. Helveziarrek euren migrazio planekin jarraitu zuten, baina K. a. 58 an Julio Zesar rek, itzuli zenean, garaitu zituen. Gertaera, Galietako gerra ren hasiera izan zen, non Zesarrek Galia menderatu zuen. [3]
Migrazioa planifikatzea
Helveziarrek plan landuak egin zituzten bidaia hori egiteko. Zesarren arabera, bi urte eman zituzten uztak ereiten eta zama-piztiak erosten, eta migrazioa hirugarren urtean hasteko asmoa zuten. Hiru tribuetako gazte noble batzuen arteko ezkontza eta banakako aliantzen bidez egin zen ahalegina. [6]
Konspirazioa
Orgetorixek, Galia osoaren kontrola hartzeko legez kanpoko saiakera bat egiteko asmoa zuen, Dumnorix eta Kastiko, bere beste triunbiroak bezala. Helvetikoentzat ezezaguna, Orgetorix, Galia osoaren kontrola hartzeko helveziar soldaduen erabilera inplikatzeko tratu bat egiten ari zen, migrazio soil baten ordez. Konspirazioa gauzatuko balitz, heduo, lehor eta helvetikoek, hirukotearen azpian, Galia osoa izango lukete euren esku.
Spratellomorpha bianalis
Spratellomorpha bianalis Spratellomorpha generoko animalia da. Arrainen barruko Clupeidae familian sailkatzen da.
Carlús
Carlús Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Carlus udalerrian erroldatutako biztanleak 649 ziren. Familiak 264 ziren, horien artean 46 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 101 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 105 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 290 etxebizitza zeuden, 260 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 284 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 260 etxebizitza nagusietatik 237 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 18 etxek hiru zituzten, 55 etxek lau zituzten eta 187 etxek bost zituzten. 226 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 84 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 173 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 438 ziren, horien artean 300 aktiboak ziren eta 138 inaktiboak ziren. 300 pertsona aktiboetatik 279 lanean zeuden (135 gizon eta 144 emakume) eta 21 langabezian zeuden (14 gizon eta 7 emakume). 138 pertsona inaktiboetatik 76 erretiraturik zeuden, 36 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Carlus udalerrian 261 unitate fiskal zeuden, 669 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.103 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Carlus udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 570 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Marie Cau
Marie Cau (Roubaix, Frantzia, 1965) frantziar enpresaburua eta politikaria da. Frantziako lehen auzapez transgeneroa izateagatik ezaguna da 2020an Tilloy-lez-Marchiennes udalerriko auzapez hautatu zutenetik.
Urregintza
Historia
Urrearekin eta zilarrarekin, historiaurretik, ontziak, apaingarri piezak, bitxiak, txanponak eta estatuak bezalako ugari fabrikatzen ziren, garaiko eta erabiltzen zituen herriaren estilo, apainketa eta gustuari jarraituz, zibilizazio nagusietatik igarota ikus daitekeen bezala.
Eugène Carrière
Eugène Anatole Carrière (Gournay-sur-Marne, 1849ko urtarrilaren 16a – Paris, 1906ko martxoaren 27a) Fin de siècle garaiko frantziar margolari inpresionista izan zen.
Urregintza
Historia
Jatorriz, urre lanetan erabiltzen ziren teknikak oso sinpleak ziren. Hotzean mailutzeak forma desberdinak har zezaketen xaflak eta hariak ematen zituen. Geroago, baina garai goiztiarrean, berotzea eta fusioa erabili ziren. Aurrerapen teknikoek formen dibertsifikazioa suposatu zuten. Iberiar penintsulan, Brontze Aroaren amaieratik, pieza konposatuak eta lehen aleazioak dokumentatzen dira.
Eugène Carrière
Estrasburgon hezi zen eta litografia ikasi zuen Udal Diseinu Eskolan. 1878an Parisera bidaia egin ondoren, margolari izaten geratu zen, eta Alexandre Cabanelen eskolak jaso zituen Arte Ederren Eskolan. Frantzia-Prusia gerran borrokatu eta preso egin ondoren, Jules Chéreten estudioan lan egin zuen 1872-73an. Arrakasta izan zuen 1884ko Parisko Aretoan erakusketak egin ondoren.
Kolore marroia ia modu monokromatikoan erabiltzen du. Margolanek ezaugarri poetikoa, etereoa eta onirikoa dute.
Bruselako aldiriak
Aldiriko trena 2015 abenduaren 13an inauguratu zen. Sarea oraindik ez dago amaituta, eta, beraz, oraindik lanak daude sarea handitzeko.
S-Trein marka komertzialaren pean jarduten du, Belgikako hiri nagusietako aldiriko trenak biltzen dituen Belgikako Burdinbide Konpainian barruan.
Helburuak
Brusela-Hiriburua Belgikako enplegu-arrorik handiena da. Enplegu horien erdiak baino gehiago beste eskualde batzuetako langileek betetzen dituzte, eta horietako asko proiektuak estalitako lurraldean bizi dira. Milaka banakako ibilgailuk bat egiten dute egunero hirian, eta arazo handiak sortzen dituzte mugikortasunean, kutsaduran eta energia alferrik galtzean.
Hiri-inguruko sarea espazio publikoa asetzea eragiten duten arazo gero eta handiagoen erantzunetako bat da. Eguneroko bidaiarien %20k bakarrik erabiltzen du garraio publikoa lan egiteko; proportzio hori bikoiztea da helburua.
Hiri barruko joan-etorriak ere hobetu behar ditu, garraio publikoko sareen osagarri gisa.
Proiektua
Sarea sortzeko ideia 1990eko hamarkadaren hasierakoa da. Lehen proiektu bat 1995ean argitaratu zuen berariaz sortutako sindikatu batek. Lehenengo lineak 2002. urtetik aurrera jarri ziren martxan.
Belgikaren konplexutasun instituzionalak atzerapen eta atzerapen ugari eragin ditu estatu federalaren eta herrialdeko hiru eskualdeen arteko akordioa eta finantziazioa eskatzen duen gauzatze baterako, bai eta garraio publikoko lau enpresaren lankidetza ere: SNCB-NMBS, STIB-MIVB, De Lijn eta TEC.
Zenbait tartek ibaiertzeko batzordeen eta lekuak defendatzeko erakundeen aurkakotasuna eragin dute; esaterako, Boitsfort/Bosvoorde eta Ottignies arteko burdinbidea lau bidetara jartzeko, Soignesko basoa zeharkatzen duen zatian.
Lehen lanak ez ziren 2005 arte hasi, sarea 2012. urterako programatuta baitzegoen. Hala ere, hainbat atzerapen iragarri dira, eta azpiegitura batzuk ez dira martxan jarriko 2025a baino lehen.
Portage Des Sioux (Missouri)
Portage Des Sioux Missourieko hiri bat da. St. Charles konderrian kokatua dago. 2010ean 328 biztanle zituen, 1.15 kilometro koadrotan banatuta.
Bruselako aldiriak
Eraikuntza
Egungo sarea 2025erako aurreikusitako sare berriaren sare aitzindaria da, hau da, linea berriek L eta P tren batzuk ordezten dituzte. Sarea 2015eko abenduaren 13an jarri zen martxan, 12 lineekin. Line hauek, funtsean, SNCB-NMBS eskaintzan (L lineak) daude jada. Izendapen berri baten helburua da, batez ere, garapen bidean dagoen sarearen irakurketa koherentea egitea. Horrela, lineek "S" izendapena izango dute (hiriarteko linea edo S-Trein), eta ondoren, linearen zenbakia. linea, berriz, hiri sareko tangentziala da.
Bilakaera
Hobekuntza batzuk 2016ko abenduaren 11n, egingo dira sarean. Hobekuntza horiek, batez ere, (astean 1/2 ordutik behin, linea osoan) eta (astero, ordu guztietan, linea osoan) lineen maiztasun handiagoa izango dute. harremana (Halle - Malinas) eten egin da Arcaden/Arcades.
Bruselako aldirietan 2017ko abenduaren 10ean egindako hobekuntzek, batez ere, eta lineen maiztasun handiagoa dute larunbatetan (1/2 orduro), eta aren zirkulazioa asteburuetan.
Anderlechteko geltokia 2021. urtean jarri zuten martxan, trenez hornituta, eta orain 7 egunez ibiliko dira. 2021eko udan, AM86ko harreman guztiak AM08koak izan ziren.
Sarea
Sareak 12 linea ditu, guztira 144 geltoki eta ? kilometro egiten dituzte.
Ustiapena
Sarea SNCB-NMBSk ustiatzen du Infrabelek kudeatutako trenbide eta geltokietan.
Flota
Belgikako Burdinbide Konpainiak 95 trenez osatutako serie bat eskatu du. Gaur egun, S-Trein-en zati bat beste sail batzuek (batez ere AM86-koek) edo beste Desiro automobilek ematen dute. Puntako orduetan ibiltzen diren beste S-Trein batzuk arraunean sartuta daude.
Tarifak
SNCB-NMBSren edozein garraio-titulu baliagarria da sarerako.
Kreßberg
Kreßberg Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Frantzisko Josef II.a Liechtensteingoa
Frantzisko Josef II.a Liechtensteingoa (izen osoa Franz Josef Maria Aloys Alfred Karl Johannes Heinrich Michael Georg Ignaz Benediktus Gerhardus Majella; Frauenthal gaztelua, Deutschlandsberg, Austria-Hungaria, 1906ko abuztuaren 16a - Grabs, Suitza, 1989ko azaroaren 13a) Liechtensteingo Printzerriko printzea eta estatuburua izan zen. Frantzisko I.a ondorengoa izan zen 1938an.
Luis Liechtensteingoaren eta Elisabete Amalia Austriakoaren semea izan zen. Frantzisko Josef Frantzisko I.a bere osaba zaharraren oinordeko izan zen 1923an, bere aitak tronurako bere eskubideei uko egin ondoren.