cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Pierre-du-Lorouër
Etxebizitza
2007an 201 etxebizitza zeuden, 146 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 41 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 200etxeak ziren. 146 etxebizitza nagusietatik 117 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 9 etxek bi gela zituzten, 29 etxek hiru zituzten, 45 etxek lau zituzten eta 63 etxek bost zituzten. 102 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 66 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 223 ziren, horien artean 157 aktiboak ziren eta 66 inaktiboak ziren. 157 pertsona aktiboetatik 145 lanean zeuden (81 gizon eta 64 emakume) eta 12 langabezian zeuden (5 gizon eta 7 emakume). 66 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Pierre-du-Lorouër udalerrian 144 unitate fiskal zeuden, 336 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.672,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 2 zurginak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Saint-Pierre-du-Lorouër udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 850 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gajac
Gajac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Gajac udalerrian erroldatutako biztanleak 381 ziren. Familiak 150 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 69 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 37 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 181 etxebizitza zeuden, 154 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 22 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 174 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 154 etxebizitza nagusietatik 115 bere jabearen bizilekua ziren, 35 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 25 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 71 etxek bost zituzten. 119 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 78 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 239 ziren, horien artean 164 aktiboak ziren eta 75 inaktiboak ziren. 164 pertsona aktiboetatik 144 lanean zeuden (80 gizon eta 64 emakume) eta 19 langabezian zeuden (5 gizon eta 14 emakume). 75 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 33 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Gajac udalerrian 152 unitate fiskal zeuden, 380 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.254 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa eta 1 zurgina.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Blount konderria (Tennessee)
Blount konderria (Blount County) Tennesseeko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Maryville da. 2010eko zentsuaren arabera 123,010 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Blount konderriak 146,735 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,031 ura dira. Beste 144,704 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 83,83 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 123,010 pertsonetatik 116,681 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 3,441 dira. 3,314 beltzak edo afroamerikarrak. 365 amerikar natiboak ziren eta 25 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 863 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 109 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 1,653 pertsonek kokatzen zuten.
Chenailler-Mascheix
Chenailler-Mascheix Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chenailler-Mascheix udalerrian erroldatutako biztanleak 160 ziren. Familiak 71 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 31 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 114 etxebizitza zeuden, 73 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 32 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 112 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 73 etxebizitza nagusietatik 59 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 11 etxek bi zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 24 etxek bost zituzten. 52 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 30 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ama Dablam
Ama Dablam Himalaia mendikateko mendi bat da, Nepalgo 1. probintziakoa. Tontor nagusiak 6.812 metro ditu, eta baxuena den mendaldekoak 6.170 metro. Ama Dablamek "amaren lepokoa" esan nahi du; gandor luzeak alde banatan, ama (Ama) baten besoak bezala, bere haurra babesten, eta glaziar zintzilikaria, dablama bezala hartzen dena, emakume sherpek erabiltzen duten zintzilikari bikoitza, jainkoen irudiak dituena. Zenbait egunetan zehar, Ama Dablamek ekialdeko zerua menderatzen du Everest mendiko kanpamentu nagusira bidaiatzen duen edonorentzat. Bere gailur altu eta aldapatsuengatik, batzuetan, Ama Dablam, "Himalayako Matterhorn" bezala ezagutzen da.
Ama Dablam 1961eko martxoaren 13an eskalatu zuten Mike Gillek (Zeelanda Berria), Barry Bishop ek (AEB), Mike Wardek (Erresuma Batua) eta Wally Romanesek (Zeelanda Berria) Southwest Ridge-tik. Altitudera ondo egokituta zeuden, negua 5.800 metrora igaro ondoren, mendiaren oinarritik gertu, Sir Edmund Hillary buru zuen "1960 – 61 Silver Hut expedition" espedizioan parte hartzen zutela. Biratnagar probintziako hiriburutik 162 kilometro iparraldera eta Katmandutik 152 kilometro ipar-ekialdera dago, Ama Dablam Himalaiako mendirik ezagunena da baimendutako espedizioetarako. Ibilbiderik ezagunena Southwest Ridge da. 2006ko elur-jausi baten aurretik, eskalatzaileek, orokorrean, hiru kanpamentu ezartzen zituzten gandorrean zehar, III. kanpamentua glaziar esekiaren, Dablamaren, justu azpian eta eskuinean zutelarik. Glaziarretik askatzen den edozein izotz, normalean, ezkerretara joaten da, kanpamendutik urrun. Hala ere, elur-jausiaren ondoren, eskalatzaileek nahiago dute bi kanpaleku bakarrik ezarri arriskua gutxitzeko. Eskalatzeko baimena eta loturako ofizial bat behar dira Ama Dablam eskalatzen saiatzeko. Everestekin gertatzen den bezala, apiriletik maiatzera (montzoiaren aurretik) eta irailetik urrira izaten dira eskalatzeko hilabete onenak.
Chenailler-Mascheix
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 100 ziren, horien artean 70 aktiboak ziren eta 30 inaktiboak ziren. 70 pertsona aktiboetatik 64 lanean zeuden (33 gizon eta 31 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 30 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chenailler-Mascheix udalerrian 83 unitate fiskal zeuden, 164 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.499 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 2 zurginak, 1 argiketaria eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Chenailler-Mascheix udalerrian 37 nekazaritza-ustiategi zeuden, 493 hektarea erabiltzen.
La Rochette (Charente)
Biztanleria
2007an La Rochette udalerrian erroldatutako biztanleak 546 ziren. Familiak 217 ziren, horien artean 51 pertsona bakarrekoak ziren (31 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 75 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 71 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 249 etxebizitza zeuden, 223 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 248 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 223 etxebizitza nagusietatik 189 bere jabearen bizilekua ziren, 31 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 75 etxek lau zituzten eta 111 etxek bost zituzten. 166 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 94 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 117 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 340 ziren, horien artean 252 aktiboak ziren eta 88 inaktiboak ziren. 252 pertsona aktiboetatik 235 lanean zeuden (131 gizon eta 104 emakume) eta 17 langabezian zeuden (4 gizon eta 13 emakume). 88 pertsona inaktiboetatik 37 erretiraturik zeuden, 25 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.
2000. urtean La Rochette udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bazainville
Bazainville Frantziako udalerria da, Yvelines departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bazainville udalerrian erroldatutako biztanleak 1.354 ziren. Familiak 485 ziren, horien artean 93 pertsona bakarrekoak ziren (27 bakarrik bizi ziren gizonak eta 66 bakarrik bizi ziren emakumeak), 128 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 229 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 35 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 543 etxebizitza zeuden, 484 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 40 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 510 etxeak ziren eta 29 apartamentuak ziren. 484 etxebizitza nagusietatik 419 bere jabearen bizilekua ziren, 49 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 28 etxek bi zituzten, 51 etxek hiru zituzten, 68 etxek lau zituzten eta 331 etxek bost zituzten. 422 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 163 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 311 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 931 ziren, horien artean 721 aktiboak ziren eta 210 inaktiboak ziren. 721 pertsona aktiboetatik 683 lanean zeuden (357 gizon eta 326 emakume) eta 36 langabezian zeuden (18 gizon eta 18 emakume). 210 pertsona inaktiboetatik 63 erretiraturik zeuden, 100 ikasten zeuden eta 47 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bazainville udalerrian 486 unitate fiskal zeuden, 1.416 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 26.311 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 82 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 26 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 19 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 iturginak, 1 argiketaria eta 2 eraikuntza enpresak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 2 harategiak eta 2 arropa dendak ziren.
2000. urtean Bazainville udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 786 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Wizernes
Wizernes Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Wizernes udalerrian erroldatutako biztanleak 3.362 ziren. Familiak 1.279 ziren, horien artean 296 pertsona bakarrekoak ziren (142 bakarrik bizi ziren gizonak eta 154 bakarrik bizi ziren emakumeak), 377 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 497 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 109 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.355 etxebizitza zeuden, 1.307 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 46 hutsik zeuden. 1.256 etxeak ziren eta 97 apartamentuak ziren. 1.307 etxebizitza nagusietatik 859 bere jabearen bizilekua ziren, 428 alokairuan okupaturik zeuden eta 21 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 28 etxek bi zituzten, 115 etxek hiru zituzten, 334 etxek lau zituzten eta 826 etxek bost zituzten. 980 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 659 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 451 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.181 ziren, horien artean 1.502 aktiboak ziren eta 679 inaktiboak ziren. 1.502 pertsona aktiboetatik 1.294 lanean zeuden (775 gizon eta 519 emakume) eta 209 langabezian zeuden (92 gizon eta 117 emakume). 679 pertsona inaktiboetatik 165 erretiraturik zeuden, 241 ikasten zeuden eta 273 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Wizernes udalerrian 1.288 unitate fiskal zeuden, 3.337,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.680 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 109 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 18 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 11 garraio enpresak ziren, 8 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 10 zerbitzu enpresak ziren, 23 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
L'Hôpital
L'Hôpital Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Wizernes
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 34 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 3 igeltseroak, 2 zurginak, 4 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 6 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 3 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 10 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak eta 2 lore-dendak ziren.
L'Hôpital
Biztanleria
2007an L'Hôpital udalerrian erroldatutako biztanleak 5.518 ziren. Familiak 2.293 ziren, horien artean 661 pertsona bakarrekoak ziren (230 bakarrik bizi ziren gizonak eta 431 bakarrik bizi ziren emakumeak), 657 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 737 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 238 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Wizernes
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Wizernes udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 384 hektarea erabiltzen.
L'Hôpital
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.487 etxebizitza zeuden, 2.337 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 147 hutsik zeuden. 1.524 etxeak ziren eta 943 apartamentuak ziren. 2.337 etxebizitza nagusietatik 1.457 bere jabearen bizilekua ziren, 608 alokairuan okupaturik zeuden eta 272 doan lagata zeuden; 29 etxek gela bat zuten, 103 etxek bi zituzten, 366 etxek hiru zituzten, 701 etxek lau zituzten eta 1.139 etxek bost zituzten. 1.646 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.107 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 837 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Wizernes
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
L'Hôpital
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.653 ziren, horien artean 2.342 aktiboak ziren eta 1.311 inaktiboak ziren. 2.342 pertsona aktiboetatik 1.949 lanean zeuden (1.092 gizon eta 857 emakume) eta 393 langabezian zeuden (190 gizon eta 203 emakume). 1.311 pertsona inaktiboetatik 430 erretiraturik zeuden, 278 ikasten zeuden eta 603 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Jaime Lusinchi
Jaime Ramón Lusinchi (Clarines, Anzoátegui, - Caracas, ) venezuelar politikaria eta medikua izan zen, bai eta Venezuelako presidentea 1984tik 1989ra ere.
L'Hôpital
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 157 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 5 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 20 eraikuntza enpresak ziren, 39 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 14 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 8 finantziazio enpresak ziren, 13 higiezinen enpresak ziren, 10 zerbitzu enpresak ziren, 19 administrazio publikoko enpresak ziren eta 14 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Jaime Lusinchi
Biografia
Alderdi Demokratiko Nazionala (1939) ezkutuko alderdiko kide izan zen, eta baita Akzio Demokratikokoa ere, sortu zenetik bertatik. 1948an, epaitegi militar batek Rómulo Gallegos kargutik kendu zuenean, ezkutuko ekintzetan parte hartu zuen, eta Resistencia aldizkarian idazten hasi zen. Hainbat kargu bete zituen bere alderdian, eta, greba batzuetan parte-hartzearen ondorioz, Venezuelatik bota zuten. Diputatu hautatu zuten 1948an, eta, laugarren aldia egin ondoren, senatari (1978).
L'Hôpital
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 44 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 3 funerariak, 7 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 3 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 2 ile apaindegiak, 7 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 4 apaindegiak.
Jaime Lusinchi
Biografia
1981az geroztik, Akzio Demokratiko alderdiko idazkari nagusi izendatu zuten, eta Venezuelako lehendakaritzarako hauteskundeetara aurkeztu zen 1982an. Garaile irten zen, eta 1984an hasi zuen agintaldia. Garai hartan, krisi ekonomiko latza zegoen Venezuelan, petrolioaren prezioen jaitsierak eraginda. Lusinchik gizarte-hitzarmen bat jarri zuen abian, eta zorroztasun-neurri latzak ekarri zituen. 1986tik aurrera, langileak kalera irten ziren, eta gorabehera handiak izan ziren. Hala eta guztiz ere, bere alderdiak hauteskundeak irabazi zituen berriz ere 1988an. 1989an, Carlos Andrés Pérezek hartu zuen Lusinchiren lekua.
L'Hôpital
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 17 establezimendu komertzialetatik, 3 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 6 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 2 drogeria eta 3 lore-dendak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta 2 botika zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. L'Hôpital udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 334 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pula
Pula izan daiteke:
Kyōhōko Gosete Handia
Kyōhōko Gosete Handia (享 保 の 大 飢饉) Japonian eragina izan zuen gosete bat izan zen, Edo Aroan, Nakamikado enperadorearen erregealdian izandakoa. Tokugawa Yoshimune gosetearen garaian agintean egon zen shoguna izan zen. Kalkuluen arabera, 12.172 eta 169.000 pertsona bitartean gosez hil ziren. Oro har, gosetea 1732an hasi zen eta 1733ra arte iraun zuen. Kyōhō (1716–1736) aroaren izena hartu zuten.
Aurrekariak
Gosetearen kausak guztiz ezezagunak dira. 1728an, Kyōhō Erreformetako batek zergak % 40tik % 50era igo zituen, eta baliteke nekazaritza-produktibitatea eta elikagaien izakinak murriztu izana. 1730eko epaiak arroza erosteko nahitaezko kuotak sartu zituen Hanen jabe eta merkatari dirudunentzat, arroza labore komertzial bihurtu zuen eta Japoniako laboreen aniztasuna murriztu zuen. Haziak tratatzeko sesamo-olioaren eta balea-olioaren eskasiari esker, baliteke gero intsektuak infestatzearen larritasuna areagotu izana.
Gosetea
1731ko abendutik aurrera, eurite handiek neguko zerealen laboreak kaltetu zituzten (garia eta garagarra), eta, uzta marjinalen urteen ondorioz hazien erreserbak murriztu egin zirenez, komunitateek zailtasunak izan zituzten soroak berriro landatzeko. 1732ko maiatzetik ekainera, klima hotzak eta hezeak bi hilabetez jarraitu zuen Chūgoku, Shikoku eta Kyushu eskualdeetan, eta horrek baldintza egokiak ekarri zituen intsektuak ugaltzeko eta arroz-plantulak deskonposatzeko. Setoko Barne Itsasoan, intsektu izurrite bat edo oti migratzaile infestazio bat agertu eta Japoniako mendebalde osoan arroz-lursoroak suntsitu zituen, laboreen guztien % 10 bakarrik eraginik gabe utziz. Guztira, 1732an, Japoniako arroz-uzta 630.000 kokukoa izan zen, batez bestekoaren % 27 bakarrik. Gainera, 1732ko uztailean Fukuokako eremuan tiro-animaliak hiltzen dituen epizootia hasi zen. Arrozaren prezioak izugarri igo ziren, gosetearen garai gogorrenean zehar balio normala baino 5-7 aldizko kopurura iritsiz. Ondorioz, elikagaiak erosteko eskudirutan egindako produktuen mende dauden arrantzaleen herrixkak oso kaltetuak izan ziren eta biztanleriaren herena galdu zuten. Fukuokako eremuan, biztanleriaren heriotza batez beste % 20koa izan zen (320.000 biztanletik 66.000), eta barnealdeko herrixketan, berriz, % 10 baino gutxiago. Heriotza gehienak haurren artean izan ziren. Kyushu hegoaldean eragina ere izan zuen, baina heriotza-tasa Kyushu iparraldean baino txikiagoa izan zen. Gutxienez 5.919 hildako izan ziren Iyo-Matsuyamako domeinuan, non jendeak garoa eta kudzu-sustraiak, lastoa eta zur- irina jatera jo zuen. Urte Berriko 1733ko ospakizunetan, 1.700 gizoneko nekazari talde batek, janaria pilatzen ari zela zioten zurrumurruek amorratuta, Takama Denbii merkatariaren etxeko tresnak eta arroz zakuak ibaira bota zituen. Gertakari hori, Japonian "Kyōhōko egoitzaren bortxatzea" bezala ezagutzen dena Japonian erregistratutako lehen greba izan zen.
Gosetea pixkanaka 1733ko martxoan amaitu zen.
Ondorioak
Erregistro ofizialen arabera, hildakoen kopurua 12.172koa izan zen. Benetako hildakoen kopurua 169.000 izan daiteke. Tokugawa Jikkin emandako 969.900 heriotzen kopurua, ziurrenik, gehiegikeria bat da, eta beste iturri batzuek ez dute baieztatu. Setoko Barne Itsasoko eskualdeko Ōmishiman gosetea saihesteko batatak izan zuen papera (1711n Satsuma domeinuko Kichijō Hidetakak kontrabandoz mugitua) nabarmena izan zen, eta, beraz, batata Japonia osora hedatu zen. Shogunerriak 1735ean laboreak dibertsifikatzeko erreformak ezarri zituen. Nekazariei labore komertzialak edo labore teknikoak (olio- edo zuntz-landareak) landatzen uzten zitzaien zerga gehigarriak ordaintzearen truke.
Sumidagawa izeneko su artifizialen jaialdi ospetsua Kyōhōko Goseteari erantzuteko ezarri zutela uste dute.
Kyōhóko goseteak eragin negatibo handia izan zuen Kyōhōko Erreformetan.
Lau Apostoluak
Lau Apostoluak Albrecht Dürerren hau 1526ko margolan bat da. Urtean egindako taula gaineko olio bat dugu, Nurembergeko udaletxerako opari bat izan zen eta gaur egun Municheko Alte Pinakothek museoan aurkitzen dena. Pinturaren estiloari dagokionez errenazimentuaren garaian sartuko genuke, baina noski, Alemanian egindakoa.
Pintura hau diptiko batean eginda dago, horrela irudian agertzen diren lau apostoluak biko taldeetan separatuz diptikoaren alde banatan. Pinturan agertzen diren lau apostoluak San Joan Ebanjelaria, San Petri, San Markos eta San Paulo ditugu. Pintura monumental bat dugu, diptikoa osatzen duten taula bakoitzak 214,5 cm-ko altuera eta 74 cm-ko zabalera edukiz.
Dürer-ek Holandatik bueltatzen egin zuen koadroa dugu, bere bizitzan egingo zuen azken lan monumentala, izan ere bi urte geroago, 1528an, bere heriotza emango zen. Beraz Dürer-en azken etapan egindako lana da, bere zahartzaroan, bere “testamentu espirituala” kontsideratzen dena, izan lan honekin, bere ideia erlijiosoen aldarrikapena egin, hots, erreformaren aldeko defentsa, eta bere azken pintura monumentala denez hil baino lehenago, esaten da hau.
Martin Lutero eta Dürer-en postura berarekiko
Erreforamaren aitak harremana izan zuen Dürer-ekin. Beste batzuen arteaan bere Nüremberg-erako bueltan Luterok Dürer-eri enkargatu zion udaletxeko barne dekorazioa. Eraikineko apaindura bera ez zen mantendu baina bai hau egin aurretik Dürer-ek prestatutako marrazki edo zirriborroak. Apaindura honetan landu zituen gaien artean Sanson eta Dalila, David eta Betsabe edo Aristoteles eta Filis aurki ditzakegu. Batik bat zentzu politikodun gaiak jorratu zituen, Nüremberg-ek Karlos V-aren gobernupean zuen garrantzia azpimarratzeko.
Zaila dugu garbitasunez definitzea Dürer-en postura gatazka honetan. Alde batetik argi dago, bere Luterorekiko harreman pertsonalaz at, haren ideologiarekiko adostasun nabarmena erakutsi zuen arren, adostasun hau 1521. urtean eman zen gutxi gora behera. Garai nahiko goiztiarretan beraz, oraindik Lutero ez baitzen Erromako Aita Santutik banatu. Banaketa hau gertatzen denerako, 1530 urterako Dürer-ek 2 urte zeramatzan hilda. Hala ere uste da Dürer-ek bain baita, Erasmo, Pirckheimer eta hamarkada horretako pentsalariek ez zutela banaketa bilatzen erreformen emaitzan, adostasun bat baizik...
Gaia
Hainbat teoria daude lanaren benetako izaerari dagokionez. Panofskir en arabera, San Paulo hasieran San Feliperen irudikapen bat izan behar zen, bere grabatuetan egin zuenaren berdina, baina taulan bertan San Pauloren irudikapenarengatik aldatu zuela, bere ohiko ezaugarri fisikoak ezarriz eta San Feliperen makulua San Pauloren ohikoa den ezpatarengatik aldatuz. Teoria honekin jarraituz, Panofskik San Paulo beste lau pertsonaiak baina lehenago margotu zela uste du, 1523an zehazki, lana plazaratu baina hiru urte lehenago. Hau defendatzeko, bere ustetan San Pauloren figura gogorragoa da besteekin konparatuz, beste figurak solteagoak eta piktorikoagoak izanik. Panofskiren ustetan ere San Joanen irudia hasieran Santiago txikia izango zen, Dürer-ek hauek aipatu dugun protestantismoaren arrazoiengatik aldatu zituelarik. Hala ere, museoan egin diren estudio eguneratu batzuek erakusten dute Dürer-ek obra hau hasieratik amaierako lanean agertzen diren pertsonaien irudikapenarekin pentsatu zuela. Uste da ere hasieran lan hau triptiko bat izan behar zela, erdian Ama Birjinaren irudi bat egongo zelarik, sacra conversazione bat irudikatuz.
1514tik zetorren Dürer apostoluak bere lanetan irudikatzen, hauen irudiak grabatu eran egin zituelarik grabatu eran, serie bat osatuz. Azken etapa honetakoak, aipatzekoak dira 1521ean egindako San Bartolome, San Simon, eta San Feliperen irudikapenak.
Irudian beraz lau pertsonai agertzen dira, eta naiz eta lanari Lau Apostoluen izenburua eman, hau ez da guztiz zehatza, izan ere pertsonaietako bat San Markos dugu, ebanjelaria zena.
Antolaera
Irudiaren alde banatara banatzen dira biko taldeetan pertsonaiak. Alde batean San Joan Ebanjelaria lehen planoan eta San Petri atzealdean ditugu, bestean San Paulo lehen planoan eta San Markos atzealdean egonik, aurretik lau pertsonai hauek batera irudikatzeko tradizio ikonografikorik ez egonik. Pertsonai bakoitzak ezaugarri indibidualak agertzen dituzte, eta ikonografikoki identifikatzeko erabiltzen dituzten elementuak irudikatu ditu Dürer-ek: San Petri bere zeruko ateen giltzak ditu eta San Paulo aldiz ezpata, bere martirioari erreferentzia egiten diona. Bi pertsonai hauek gainera tradizio paleokristau eta bizantziarretik  irudikatzeko era jarraitzen dute: Petri gizon zahar eta bizar zuriarekin eta Paulo apur bat gazteagoa, burusoila eta bizar marroiarekin. Joanek eta Petrik lehen honen ebanjelioaren lehen orria irakurtzen ari dira, beste biak aldiz Biblia bat daramate eskuetan.
Koloreak eta argiak
Pertsonaiak fondo beltz eta ilun baten aurrean kokatzen dira, koadroa argiztatuz, baina aldi berean argi-itzal efektu handiak sortuz. Pertsonaiek kolore argiko arropak daramatzate, honek kontrastea sortzen duelarik fondoko iluntasunarekin. Diptikoko alde banatako pertsonaiek kontrastea sortzen dute beraien artean ere, ezkerraldekoek kolore biziko arropak edukiz, gorria eta berdea hala nola, San Paulo aldiz kolore zuriko tunika bat janzten du, kontrastea horrela sortuz kolore bero eta hotzen artean. Intentsitate handiko kolore hauek Veneziako eskola ko eragina agerian uzten dute. Pertsonaien trataerari dagokionez, Veneziako Frariko elizan aurkitzen den Belliniren poliptikoaren eragina ikusi nahi izan da. Honen inguruan, pertsonaien trataera era forman antzekotasun nabariak antzematen dira. Honi gehituz, bi lanen euskarria taula da, bata ditpikoa izanik eta bestea politptikoa. Bukatzeko pinturen trataeran antzekotasunak nabari dira, gehien bat bere izaera ilunean.
Lau Apostoluak eta protestantismoa
Obra hau garaiko testuinguru erlijioso eta kulturarekin oso erlazionaturik dago, Dürer-ek bere azken urteetan agertu zuen kezka bat izanik hain zuzen ere. Erlazio hau Luterok erlijio kristauan gauzaturiko erreformarekin eta garaian ondorioz eman ziren matxinadekin zerikusia du, lan honen bitartez Dürer Luteroren figura eta ideiekiko alde agertuz eta matxinadek sorturiko gertakari bortitzak kritikatuz, ideia hauek Holandako garaian idatzi zuen egunerokoan islatuz. Nuremberg gainera, garaian luteranismo ren eragin nabarmena eduki zuen hirietako bat izan zen. Hala ere, Luteroren jarraitzailea izanik, erreformarekin sortu ziren erradikalen eta gertakari bortitzen aurka agertu zen. Hau adierazteko taulan Bibliako hainbat inskripzio jarri zituen, agertzen diren pertsonaiekin zerikusia dutenak eta bai erreformaren aldeko erradikalak eta bai Aita Santuaren aldekoak kritikatzen dituztenak, “profeta faltsu” eta “sekta fundatzaile” bezalako adjektiboak ezarriz. Hauetan horrelako hainbat esaldi ikusi ditzakegu: “Gobernariek giza sedukzioa Jainkoaren hitzat hartu ez dezaten”, “Luxuzko arropekin ibiltzen diren eskriben aurka eta enparentzetan agurtuak”, azken esaldi honek gehiegizko oparotasuna eta handikeria saltzen ditu etab. Inskripzio hauek gainera gobernari profanoentzako ohartarazpen moduan jarri zituen, Jainkoaren hitza eta gizakiaren hitza ez nahastearren. Lana 1627an Munichera mugitu zenean, inskripzio hauek kendu egin ziren, hiri hau katolikoa baitzen; inskripzio hauek berriro berreskuratzeko hainbat mende igaro behar izan ziren.
Mugimendu protestantearen aldeko ideia hauek ez dira soilik inskripzio hauetan ematen, pertsonaien aukeraketan eta disposizioan ere. Horrela, aipatu dugun bezala, lehen planoan eta pintura menperatzen San Joan eta San Paulo ditugu. San Joan Luteroren ebanjelari gustukoena zen. San Paulo aldiz mugimendu protestantearekin erlazionatzen zen, honen aita espirituala bezala identifikatuz eta horregatik protestanteei paulinoak ere deituz.
Interpretazioa: lau izaerak
Lan honetan Dürer-ek lau izaera klasikoetatik abiatu zen lau apostoluen irudikapena egiteko, horrela apostolu bakoitzak izaera bat irudikatzen duelarik. Lau izaera klasikoak kanon psikologiko eta fisiko batzuk agertzen ditu, lau urtaro, eguneko lau orduak eta gizakiarekin lau adinekin erlazionatzen direlarik. Azken hau ere koadroan ikusi dezakegu, pertsonai bakoitza adin ezberdin batekin irudikaturik agertzen baita. Lau izaera hauek garaian eragin handia eduki zuten gizartean, Dürer-ek hauengan interes handia erakutsiz eta bere beste hainbat obretan hauen eragina ere agertuz, Melankolia-aren hiru grabatuetan edo Gizon etsita. Lau izaera hauek melankoliatsua, odolbizia, suminkorra eta patxadatsua ditugu. Hauen identifikaziorako, Dürer-ek keinu eta ezaugarri fisiko propioak eman zizkion pertsonai bakoitzari, izaera hauek hobeto irudikatu ahal izateko.
Horrela beraz, Erwin Panofski autoreak honela ezartzen ditu lau izaera hauek: San Paulo melankoliarekin erlazionatzen da, 50-60 urteko gizon bat bezala irudikatuz, jantzi sinple eta begirada goibelarekin. Odolbizia San Joanekin erlazionatzen da, gizon gazte eta serio bat bezala irudikatzen delarik. San Markos suminkorrarekin erlazionatzen da, aurpegian duen keinuarengatik eta honi gehituz bere ikurra ebanjelari bezala lehoia dela. Bukatzeko patxadatsua San Petrik irudikatzen du, adin zaharrena duen pertsonaia, begirada behera duena. . Hala ere, izaerak ezartzerako orduan, hainbat teoria daude, askotan izaerak pertsonai ezberdinei ezarriz.
Luteroren erreformaren ideiek hierarkia bat ezartzen zuten bezala, lau izaerek ere hierarkia bat ezartzen dute, San Joanen eta San Pauloren figuren garaian balore nobleenak bezala kontsideratzen zirenak irudikatzen zutenez, hauek lehen planoan agertzen dira konposizioa menderatuz. San Joanek duen odolbizi izaera zentzuduna eta neurriduna kontsideratzen zen. Aldi berean San Pauloren izaera melankoliatsua oso preziatua izan zen errenazimentu osoan zehar, izan ere hau artista eta jenioekin lotzen zen.
Dürer-en beste lan batzuk:
Ohikoa izan zen Dürer-en errepertorioan grabatuen lanketa baita. Lan hauen erakusle bikaina Dürer-en “Apokalipsi” izaneko grabatu seriea dugu. 1498an egina, xilografia metodoaren bidez, grabatuen munduko maisulan dago kontsideratuta eta artistaren lan gorenetarikoa. Bere bataio aita-bitxia Anton Konberger imprimalaria zen, Nuremberg-eko inprimalari nagusia, zeinak Apokalipsi lan hau hedatzen lagundu zuen.
Kanpo estekak
https://web.archive.org/web/20160305034514/http://www.pinakothek.de/albrecht-duerer/vier-apostel-hll-johannes-ev-und-petrus
Rubén Ramos
Rubén Ramos Antón (Zaragoza, 1972) Aragoiko kazetaria eta idazlea da. Aragoieraz eta gaztelaniaz idazten du.
Biografia
Zaragozan jaioa Euskal Herriko Unibertsitatean kazetaritza ikasi zuen. 1993tik Nogará-Religada Kultura Elkartearen partaidea da. Aragoiera txikitatik ezagutzen du, Huescako Sant Chorche herrian eta Sobrarbe lurraldean ikasia. . Doktoreago tesia Zaragozako Unibertsitatean aurkeztu zuen, 2016an: ''La segunda piel. Tecnología, hábitos culturales y jóvenes aragoneses en la era digital''.
Obra
Aragoieraz zein gaztelaniaz liburu, artikulu eta lan ugari argitaratu du. Prentsan hedabide desberdinetan idatzi du: Siete de Aragón (aldizkari horren koordinatzailea izan da), Diario de Bolsillo de Zaragoza, Trébede eta O Espiello (Nogará-Religada elkartearen aldizkaria). Irratian ere kolaboratu du, batez ere Zaragozako Ebro Irratian non O Mirallo saioa eraman du.
Al Kaida
Al-Qaeda (القاعدة) islamismoarekin lotzen den talde terrorista da. Al-Qaedak, arabieraz oinarria esan nahi du. Fenomeno honen berri izaten 2001eko irailaren 11n AEBek Washington eta New Yorken pairatutako erasoen ondoren hasi zen, AEBetako presidente George W. Bushek Al-Qaeda erruduntzat jo zuenean eta taldearen burutzat Osama bin Laden saudiarabiarra aurkeztu zuenean.
Sorrera
Al-Qaeda Afganistango gerraren baitan sortu zen, bertan bulego bat jarri zutenean sobietarren aurkako gerra antolatzeko, Pakistan eta CIAren laguntzaz. Horren bidez, mundu osoko boluntario musulmanak batu ziren gerra horretara.
Lehenengo deklarazio publikoa 1987an egin zuen Al-Qaedak. Bere programa ondokoa zen: Gerra sinesgabeei eta apostatei, martirioa, guda santua eta kalifa-herri islamiar unibertsal baten ezarpena.
Afganistango botere sobietarraren kontrako borroka urteetan, Al Qaeda ez zegoen beharbada hain gaizki ikusia inguru mendebaldetar batzuetan. Haren buruzagi Bin Ladenen eta Mendebaldearen (bereziki, AEBen) arteko dibortzioa Golkoko Gerrak ekarri zuen (1991), Saudi Arabiak, Al-Qaedako buruzagiaren herrialdeak, bere baseak utzi baitzizkion AEBek zuzendutako koalizio bati Iraki erasotzeko; hau da, herrialde infidelek musulmanen eremu sakratuenak dauzkan herrialdea erabili zuten bertze herrialde musulman bati erasotzeko. Kontestu horretan, Al-Qaedak jihada, gerra santua, deklaratu zien AEBei eta Mendebaldeari.
Deklarazio hori gora-behera, 1990eko hamarkadan Al-Qaeda ez zen nazioarteko agendaren erdian. Bloke sozialista desegin berritan, Europako ekialde osoa eta Errusiaren rola nazioartean egituratzeko zeuden, eta arreta mediatiko gehiena erakarri zuten hainbat gerra zeuden Jugoslaviakoa, Ruandakoa, Txetxeniakoa... Gatazka batzuetan konponbide zantzuak ere egon bazeuden, hala nola israeldarren eta palestinarren artean Osloko akordioak eta edo IRAren su-etenak eta Ostiral Santuko akordioak Ipar Irlandan. Kontestu horretan, Golkoko gerraren ondorena ahaztuagoa egon zen..
Lehen planora, mende aldaketarekin
Izatez, 1998tik aurrera jada AEBentzat lehen mailako etsaia bihurtua zegoen. 1998ko abuztuaren 7an, Tanzanian eta Kenyan AEBetako enbaxaden aurkako atentatuekin lortu zituen Al-Qaedak mundu zabaleko tituluak 224 lagun hil zituen. Bin Ladenen irudia hasi zen zabaltzen mundu zabalean, eta FBI Ikerketa Bulego Federalak gehien bilatutakoenen zerrendan sartu zuenean, hamargarren postuan hain zuzen.
Baina erreferentzialtasuna eta historuian tokiak irailaren 11koak eman zion Al Kaidari. Dorre Bikien eta Pentagonoaren aurkako erasoan ia 3.000 hildako izan ziren, eta AEBek, George W. Bushen agintepean, mehatxu global berria identifikatu zuten; eta berehala aplikatzeko mendeku plana abiatu zuten: Afganistan inbaditu, han agintean talibanak boteretik kendu, Al-Kaida deuseztatu eta Bin Laden hil edo harrapatu.
Al Kaida txikitzeko porrot horrek eragin zuen 2003an Irakeko inbasioa. Baina horretarako aitzakia izan zelarik Al Kaidak han tokia zuela, hori ere gezurra zela ikusi zen azkenean, nahiz eta, inbasio honen eraginez, beste talde islamista batzuen jarduerak piztu. Eta atentatu islamistak berpiztu baziren hala nola Balin edo Madrilen 2004an, horiek nominalki Al Kaidarenak izendatzea ez da guztiz zihurra, kasu askotan zelula independente samarrak izan direla argi baitago.
Bin Ladenen heriotza eta ondorengoak
Al Kaidaren kontrako borrokak jarraitu zuen George W. Bush agintetik joandakoan ere. Bin Ladenen bilaketak, bereziki, agerikoa izan gabe, prioiritate izaten jarraitu zuen Barack Obama presidente zelarik ere. CIAko ikerketek azkenean detektatu zuten non zegoen, Pakistanen egindako eraso batean hil zuten 2011n.
Heriotza horren ondoren, Aiman al-Zawahiri bilakatu zen erakundeko buruzagia. Egiptoko Jihad Islamikoa erakundeko burua izan zen; eta hortik hurbildu zen Osama Bin Ladenengana, hornen aholkularia, medikua eta begikoa izan arte. Pertsonalki Al Kaidaren historian egindako atentatu ikusgarri batzuen antolatzaile pertsonaltzat ere aurkeztu izan dute, esate baterako Kenyako eta Tagzaniako enbaxadetakoa eta 2000ko urriko USS Cole destruktore estatubatuarraren aurkakoa. Irailarenn 11koan koordinazio lan funtsezkoa egin zuela uste da.
2010eko hamarkadaren hasieran Yemen bilakatu zen Al-Qaedaren ekintzen puntuetako bat. 2012ko maiatzean, herrialdaren batasunaren urteurrenean, eraso suizida batean 70 soldadu inguru hil zituen Al Kaidak Sana hiriburuan. Yemengo egoerak ezegonkor jarraitu zuen urteetan, eta bertako gerra zibilaren agenteetako bat, Ansar Al-Xaria izenekoa, Al Kaidaren adartzat hartzen da. AEBek drone bidezko operazio ugari egin izan ditu 21. mendean 2010eko hamarkadatik aurrera Yemenen.
2014ko irailaren 4ean, Omar mullaren agintepean, Al-Qaedaak filial bat sortu zuen Asia hegoalderako. Aiman al-Zawahiri Al-Qaedako buruak eman zuen horren berri, eta, Indiako azpikontinentean xaria ezartzen laguntzeko, dirua eta armak eskatu zizkien Kaxmir, Bangladesh eta Burmako musulmanei.
Era berean, jihadismoaren korronteen artean, Siriako eta Irakeko gerra zibilen kontestuan Estatu Islamikoa izeneko erakundea sortu izanak, estatu erako kalifa-erri bat aldarrikatuz, ahuldu zuen Al Kaidaren zentralitatea. 2010eko hamarkadan "isiltasun taktiko" batean egon zirela aldarrikatu zuen Al Kaidak agiri batean, Bin Ladenen heriotzaren 10. urteurrenean.
2022an Al-Zawahiri ere detektatu zuten AEBek, eta 2022ko uztailaren 31en hil zuren, drone batetik jaurtitako misilekin jota, Kabul Afganistango hiriburuko etxe bateko balkoian zegoela.
Daniel Pacheco
Daniel Pacheco Lobato (Pizarra, Malaga, Espainia, 1991ko urtarrilaren 5a) espainiar futbolaria da. Aurrelari bezala jolasten du eta gaur egun (2016) Deportivo Alavésen ari da, Real Betisek mailegatuta.
Ibilbidea
Pachecok bere debuta Liverpool Erreserbak taldean egin zuen  2008eko otsailaren 5ean Bolton Wanderers taldearen aurkako partidaa. Bere debuta biribiltzeko, partidu horren lehenengo gola berak sartu zuen, Ian Walker, Boltonen atezainaren errebote bat aprobetxatuz. 2008ko apirilean, Pacheco 50 metroko pase bat bidali zion Krisztián Németh taldekideari, eta honek Blackburn Rovers Erreserbak taldearen aurkako partidako gol bakarra sartu zuen. Gol honek, Premier Reserve League North txapelketaren irabazle bihurtu zuen Pachecoren taldea. 2008ko maiatzaren 7an, Pacheco, bigarren zatian ordezko gisa zelairatu zena, Lucas Leiva bere taldekideari pase zoragarria eman zion, eta honek Aston Villa Erreserbak taldeari hirugarren gola sartu zion, Anfielden jokatutako partidan.
2010eko uztailean, Espainiako 19 urte azpiko taldearekin europarra jokatu zuen. Danielek goleatzaile nagusiaren saria jaso zuen eta Espainia azpitxapeldun geratu zen, finala Frantziaren aurka 2-1 galdu baitzuen.
2011ko uztailean Atletico Madrilek maileguan hartu zuen Daniel Liverpooletik, eta Rayo Vallecano-ri eman zion, jokalaria erosteko aukera mantenduz.
Selekzio nazionala
Ez da inoiz selekziora deitua izan.
Tyndrum
, 'Taigh an Droma', Eskoziako udalerri txiki bat da, Stirling konderrian.
Laixiar Irrati Librea
Laixiar Irrati Librea Iurreta herrian kokatua dagoen eta era autogestionatuan antolatua dagoen irrati libre bat da, bertako herrikideek sorturikoa, herriak erabili ahal izateko.
Formatua
Haisera batean Laixiar Irratia sare bidezko irrati bat izan zen, hau da, materiala grabatu eta ondoren sareetara igotzen zen, jendeak gozatu zedin. Gaur egun, sareen bidezko formatua mantentzen da, baina zuzenekoen bidezkoa, hau da, sareetara igotzeaz gain eta diferituan entzuteaz gain, zuzenean materiala entzun eta jarraitzeko aukera dago. Etorkizun batean ohiko irrati baten funtzionamendua izatea du helburu Laixiar Irratiak.
Saretzea
Laixiar Irrati Librea, berez modu autonomoan abiatu zen mundura, ilusioz beteriko proiektua zen hau baina inongo babes eta laguntza gabekoa. Gauzak honela, Arrosa Irrati Libreen Sarera batzea erabaki izan zuen, eta gaur egun sare honetako kide da Laixiar Irratia, beste hainbat eta hainbat irrati bezala. Ikus https://www.arrosasarea.eus/
Buztanluze
Buztanluzea (Aegithalos caudatus) Aegithalidae familiako hegazti paseriformea da, Eurasia osoan bizi dena.
Txori txikia da. 14 cm luze da, baina tamainaren erdia baino gehiago buztanak osatzen du. Batzuetan, buru zurian bekain beltz lodiak azaltzen dira. Gorputza eta buztana ere zuria eta beltza ditu. Mokoa oso laburra du.
Intsektujalea da. Haren habiak oso landuak dira, goroldio, liken, luma eta amaraunez eginak eta poltsa itxurakoak; aurrealdean, sarrerako zulo bat dute.
Deskribapena
Erraz identifikatzen da, haren gorputz txiki eta borobilduaren eta buztan neurrigabe luzearen aldwa dela eta. 13-14 cm-ko neurritik, erdia baino gehiago (7 - 9,5 cm) ertz zuriko buztan beltzari dagokio.
Biologia eta ohiturak
Buztanluzeak distantzia laburrak egiten ditu hegan, ibilbide irregularrekoak, zuhaitz batetik bestera pasatuz, bere hegal txiki eta biribilduek ez baitiote altuera handiagoko abenturarik ahalbidetzen.
Neguan, buztanluze xuxurlarien taldeak elkarrekin ibiltzen dira janari bila, eta, arratsean, zuhaizka itxi baten aterpera biltzen dira eta han lotarako gorputzak elkartuta, hegoak elkarri korapilatuta, talde trinkoan, pilota moduan, elkarri beroa emanez egoten dira. Martxoaren amaieran eta apirilaren hasieran ugaltze garaia sentitzen dutenean, taldeak sakabanatu egiten dira, bikoteak sortzen dira eta habia eraikitzen hasten dira. Ez da bere ahalmenarekin bat datorren habia. Sasi edo zuhaixka itxi batean, zuhaitz baten enborraren ondoan edo goragoko urkilan, egitura handi eta trinko bat aurki dezakegu, liken eta goroldiozko bola bat gogorarazten duena, amaraunez, ileez, landare-zuntzez eta beldar-zetaz tapizatutakoa eta zulo txiki batekin goialdean.