cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Britt Robertson
Biografia
Zineman ere lan aipagarriak egiten hasi zen. 2014an White Rabbit eta Ask Me Anything filmetan egindako lanarengatik sariak irabazi zituen lehenengoagatik Bostongo Jaialdian eta bigarrengoagatik Nashvilleko Jaialdian. 2015ean CinemaCon Award Sarietan "etorkizuneko izarra" saria jaso zuen. 2020an I Still Believe filmeko protagonista izan zen, Jeremy Camp musikariaren emaztearen rola betez.
Haut-Mauco
Haut-Mauco Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Haut-Mauco udalerrian erroldatutako biztanleak 785 ziren. Familiak 309 ziren, horien artean 58 pertsona bakarrekoak ziren (33 bakarrik bizi ziren gizonak eta 25 bakarrik bizi ziren emakumeak), 92 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 121 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 38 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 316 etxebizitza zeuden, 308 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 8 hutsik zeuden. 309 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 308 etxebizitza nagusietatik 255 bere jabearen bizilekua ziren, 45 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 9 etxek hiru zituzten, 66 etxek lau zituzten eta 230 etxek bost zituzten. 251 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 119 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 169 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 506 ziren, horien artean 392 aktiboak ziren eta 114 inaktiboak ziren. 392 pertsona aktiboetatik 373 lanean zeuden (199 gizon eta 174 emakume) eta 18 langabezian zeuden (7 gizon eta 11 emakume). 114 pertsona inaktiboetatik 41 erretiraturik zeuden, 42 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Haut-Mauco udalerrian 325 unitate fiskal zeuden, 815 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.932 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 2 ile apaindegiak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Haut-Mauco udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 494 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Philip J. Noel-Baker
Philip John Noel-Baker (Londres, 1889ko azaroaren 1a - Westminster, 1982ko urriaren 8a) britainiar politikari eta atleta izan zen. Alderdi laboristako kidea zen. 1919ko bake-hitzarmenean parte hartu zuen, baita 1932an Genevan armagabetzeari buruz egin zen bilkuran ere. 1929 ezkero diputatu izan zen, eta 1945etik 1951ra ministro; 1964tik 1970era laboristen Kanpo Arazoetarako bozeramaile izan zen. Erabateko armagabetzearen alde lan egin zuen bizitza osoan eta liburu batzuk idatzi zituen gai horri buruz. 1959an Bakearen Nobel Saria eman zioten.
Felipe González
Felipe González Márquez (Dos Hermanas, Sevilla, Espainia, 1942ko martxoaren 5a) politikaria eta enpresaburua da. Espainiarra jaiotzez, Espainiako lehendakari izan zen hamalau urtez (1982–1996); eta, 2014az geroztik, kolonbiar nazionalitatea ere badu. PSOEko idazkari nagusia izan zen 1974tik 1997ra eta alderdiaren aldaketa bultzatu zuen, ikuspegi marxista izatetik jarrera sozialdemokrata izatera igaro baitzen.
Monarkiaren lehendabiziko gobernuetan oposizioko buru izan zen, eta Espainiako gobernuburu hautatu zuten 1982an, bai eta 1986an, 1989an eta 1993an ere. Haren agintaldian, Espainia Europako Ekonomia Erkidegoan sartu zen, eta Mendebaldeko Europako gainerako herrialdeen garapen-maila lortzeko bidean jarri zen. Presidente izan zen azken fasean, haren inguruan zenbait ustelkeria-eskandalu piztu ziren, eta GAL heriotza eskuadroiaren eskandaluak ere González zipriztindu zuen. 1996an, hauteskundeak galdu eta gero, politika aktiboa utzi zuen.
Gaur egun, bere agintaldian lortutako kontaktuei esker, enpresaburu aberatsa da.
Biografia eta hasierako urteak
Felipe González Márquez Dos Hermanasen jaio zen, Sevillan (Espainia), 1942ko martxoaren 5ean. Aita Felipe González Helguera zuen, Rasines (Kantabria) herrian jaiotako abeltzain enpresaria eta, halaber, Izquierda Republicanako eta UGTkoa kidea; ama Juana Márquez Domínguez zuen. Familiak Sevillako Bellavista auzoan behi salmentarako negozioa zuenez, maila ekonomiko nahiko ona zeukan. Horri esker, Felipe Gonzálezek Klaretar Aiten eskolan batxilergoa egin zuen eta aurre-unibertsitatea San Isidoro institutuan, biak ere Sevillan. Geroago, zuzenbideko lizentziatura lortu zuen hiri hartako unibertsitatean.
Gaztaroan, Juventudes Universitarias de Acción Católica eta Juventudes Obreras Católicas alderdietako militante izan zen, biak demokristauen gertukoak, baina 1962an, Juventudes Socialistas alderdian sartu zen eta, bi urte geroago, PSOEn.
1965ean, zuzenbideko ikasketak amaitu zituen eta, 1966an, lan kontuetan espezializatutako abokatu lanak egiten hasi zen Sevillan. Denbora tarte horretan, 1965 eta 1969 artean, PSOEko Batzorde Probintzialeko kide izan zen Sevillan; 1969 eta 1970 artean, Batzorde Nagusiko kide izan zen eta, 1970az geroztik, Batzorde Betearazlean egon zen, klandestinitatean Isidoro ezizenaz. Francisco Francoren diktaduraren aurkako manifestazioetan parte hartzeagatik atxilotua izan zen 1971n.
Urte haietan, PSOEren berrikuntzarako mugimenduak hasi ziren, barrualde guztiak eta erbestean zegoen talde batek Rodolfo Llopis idazkari nagusiak erbestetik zuzentzen zuen zuzendaritza lekualdatu nahi zuenean, 1971n, UGTren Kongresuan eta 1972an PSOEren Kongresuan arrakasta izango zuen jarrera. 1972ko PSOEren Kongresuan, Llopisek bere kargugabetzeari uko egin zion, alderdia bi zatitan banatzea eraginez: Llopisen PSOE Historikoa eta PSOE Eraberritua: haren zuzendaritzaren kideetako bat González zen.
Suresnesen (Frantzia) egin zen 1974ko PSOE Eraberrituaren Kongresuan, idazkari nagusia aukeratu behar zuten eta euskal hiritar eta andaluziarren nukleoen arteko itun batek Felipe González hautatu zuen kargu horretarako.
1977ko hauteskunde demokratikoen ondoren, Gorteetako diputatu eta oposizioko alderdi nagusiaren buru izan zen; 1979an ere kargu berak izan zituen, 121 diputatu lortzean, eta gobernu alternatibo bilakatu. Adolfo Suárezen gobernuan zehar, Manuel Gutiérrez Mellado presidente orokor eta presidenteordeak Gonzálezi Gerra Zibilaren eta errepresio frankistaren inguruan ez eztabaidatzeko eskatu zion, bere belaunaldikoak desagertu arte.
Alderdiak postulatu marxista uzteko eta sozialdemokrazia erreformistarantz eboluzionatzeko Gonzálezen asmoak porrota ekarri zion 1979ko maiatzeko Kongresuan ezkerraldeko PSOEaren aurrean.
1982-1986
Felipe Gonzálezek zuzendutako gobernuek ez zuten sozialismoa ezartzeko inongo asmorik -nazionalizatutako gauza bakarra tentsio altuko sare elektrikoa izan zen- eta Indalecio Prietoren moderazioa zuen oinarri.
Programa anbiziotsua aurkeztu zuen PSOEk 1982ko kanpainan. Demokrazia kontsolidatu nahi zuen eta krisi ekonomikoari aurre egin —800.000 lanpostu berri agindu zituen—. Hezkuntza, osasun eta pentsioetan ere gizarte justuago eta berdinzale baten alde egingo zuela agindu zuen.
Hala ere, Calvo Sotelok utzi zion egoera ekonomiko eta politikoa ez zen erraza. Ekonomiak geldi zegoen artean ere, langabezia % 16koa zen eta inflazioa ez zen % 15etik jaisten. ETAren terrorismoak bere hartan segitzen zuen, kolpisten mehatxuak bezala. Irailaren 30ean, lau buruzagi hartu zituzten atxilo Madrilgo hainbat puntu estrategiko hartzekotan zeudenean eta gerra egoera deklaratu behar izan zuten. Iritzi publikoak ez zuen horren berri izan eta, 1984ko apirilean, bi koronel eta bi teniente koronel 12 urteko kartzela zigorra betetzera kondenatu eta armadatik bota egin zituzten.
Gainerako autonomia estatutu proiektuak ere onartu ziren eta, konpetentziak komunitate autonomoei transferitu zitzaizkienean, deszentralizazio handi bat gauzatu zen gastu publikoan. Hala ere, José Antonio Ardanzak, 1984az geroztik Euskal Autonomia Erkidegoko lehendakaria zenak eta Jordi Pujolek, 1980 tik Kataluniako Generalitateko presidentea zenak, autogobernu maila handiagoa eskatzen zuten, komunitate autonomoak berdintzeko saioei aurre eginez.
Rumasa
1983ko otsailaren 23an, Espainiako Gobernu sozialistak Rumasa desjabetu zuen: Gizarte Segurantzari 11.977 milioi pezeta zor zizkion eta, horregatik, kontabilitate-liburuek ez zuten zuzentasunik erakusten, bankarrota garbia baitzen hura.
Ruiz-Mateos ez zen ados egon desjabetze horrekin eta demanda jarri zion gobernuari, kalte-ordaina eskatuz. Dibisa-ihesa, iruzurra eta bidegabeko eskuratzeak egotzi eta kartzelan sartu zuten.
1989ko maiatzean, Ruiz-Mateosek Miguel Boyerri sekulako ukabilkada eman zion (desjabetze garaian Ekonomia eta Ogasun ministro zen, hain zuzen), hitz hauexekin:
GAL
Hasiera batean, gobernu sozialistek kartzelan zeuden etakideen birgizarteratzea bultzatu zuten, ETAren bortizkeria kondenatu eta handik aldentzen ziren kasuan; aldi berean, haien agintaldian zehar, ETAren aurkako gerra zikina emendatuz joan zen, GAL en eskutik.
GAL en lehen ekintza 1981ean izan zen, Hendaian bi frantses hiritar bahitu zituenean. 1983an, hirixka berean, Segundo Marey bahitu eta torturatu zuten ; ETA-rekin elkarlanean zebilen beste hiritar batekin nahastu zuten eta, handik bederatzi egunera, aske utzi zuten. 1987 urtera arte, GAL ek 28 pertsona hil zituen.
José Amedo eta Michel Domínguez poliziak atxilo hartu zituztenean eta Segundo Mareyren bahiketarekin lotu zituztenean, Barne Ministerioaren fondo erreserbatuekin finantzatzen ari zirela atera zen argitara eta José Barrionuevo Barne ministroak dimititu behar izan zuen. José Luis Corcuerak haren postua hartu zuen. Segurtasun Legea atera zuten, atean emandako ostikoaren Legea ezizena zuena, poliziari etxeetan sartzeko aukera zabaltzen baitzien epailearen baimenaren beharrik gabe. Tribunal Konstituziogileak ezerezean utziko zuen gero lege hori.
OTAN-en segitu ala irteteko erreferenduma eta Europako Ekonomia Erkidegoan sartzeko aukera
Hasiera-hasieratik, gobernu sozialistak Espainia Europan sartzeko aukeraren alde egin zuen.
OTAN-en arazoa ez zen hain erraz konpondu, ordea. Europako Ekonomia Erkidegoan sartu eta gero, Espainia OTAN barruan egon ala ez erabakiko zuen agindutako erreferenduma egiteko ordua iritsi zen. Baina, garai honetarako, Felipe González eta bere gobernua bertan jarraitzearen aldekoak ziren, beti ere 3 baldintza betetzen baziren:
Gonzálezek, lehenengo, bere alderdiko kideak konbentzitu behar izan zituen 1984ko abenduko XXX. kongresuan eta iritzi horrek emandako birak Fernando Morán Kanpo-Arazotako ministroaren dimisioa ekarri zuen, ez baitzegoen ados horrekin.
Felipe Gonzálezek bere dimisioa aurkeztuko zuela agindu zuen ezezkoa ateratzen bazen, baina, baiezkoa lortu zen. 1986ko martxoaren 12an egindako erreferendumean, 11,7 milioik eman zuen baietza (% 52k), 9 milioik (% 40k) ezetza eta 6,5 milioik zuriz bozkatu zuten. Ezezkoa izan zen garaile Katalunian, Euskal Autonomia Erkidegoan, Nafarroan eta Kanarietan.
Erreferendumaren emaitzak Felipe Gonzálezen lidergoa indartu zuen eta, urte horretan bertan egin ziren hurrengo hauteskundeetan ere, 18 diputatu gutxiago izan zituen arren, gehiengo absolutua lortu zuen. Krisi ekonomikoak atseden eman zuen eta, 1992a arte, behintzat, hazkunde fasean sartu zen Espainian: horrek guztiak emaitzetan eragina izan bide zuen.
1986-1989
Felipe Gonzálezek hauteskundeetarako deia egin zuen 1989ko urrian eta berriro lortu zuen gehiengo absolutua, baina eserleku bakarrak eman zion garaipena: hiri handienetako nagusitasuna galdu zuen.
Hauteskuden haietan lehen aldiz aurkeztu zen PP alderdia, ideia liberal, kontserbadore eta demokristauak bildu nahian, Europako zentro-eskuinaren pare. Zerrenda buru, Antonio Hernández Mancha joan zenean alderdiaren agintea eskuratu zuen Manuel Fraga Galiziako Xuntara joan zen, baina José María Aznar proposatu zuen. PP berri horrek botoen % 25,6 lortu zituen eta 107 eserleku, PSOE ren 176 eserlekuetatik urruti.
Ustelkeria kasuak argitaratzen
Juan Guerra kasua azaleratu zen 1989an, PSOE eta bere gobernua ilundu zuen lehen eskandalu handia. Felipe Gonzálezek Alfonso Guerra gobernuko presidenteorde izendatu zuenetik, honek bere familiarentzat zuzenean etekina ateratzeagatik salatua izan zen. Juan Guerra langabeziagatik 28.023 pezeta (150 euro inguru) kobratzen zituen langabetua zen eta, 1989. urte amaieran, PSOE alderdiak Andaluzian Gobernuko Ordezkaritzaren bulego ofizialean bere anaiaren laguntzaile gisa lan egiteko kontratatu zuen. Hala ere, bulegoa egokitzen ez zitzaizkion beste ekintza desberdin batzuetarako erabiltzen zen. Ondorioz, Juan Guerra eroskeriagatik, zerga-iruzurragatik, influentzia-trafikoagatik, prebarikazioagatik, funtsaren bidebako erabiltzeagatik eta jardunen usurpazioagatik salatua eta epaitua izan zen. Auzitegi Gorenak, Andaluzian Gobernuko Ordezkaritzaren bulegoaren erabileraren inguruan errugabetzat jo zuen.
Juan Guerraren kasua bere emazte ohi Ángeles López Rubiori esker ezagutu zen. Honek, bere senargaiaren eskutik jasotzen zituen astinaldiez nazkaturik, bere senarra arriskuan jartzen zuen dokumentazioa zabaldu zuen oposizioko liderra zen Manuel Fragaren eskuetara heldu zen arte. Juan Guerra 1995ean kondenatu zuten Juan José Arenasekin batera. 2001eko apirilean, Auzitegi Konstituzionalak epaiketa baieztatu zuen.
Oraingo honetan alderdi osoa zipriztintzen zuen kasuan, hainbat enpresen (Filesa, Malesa eta Time-Export) sorkuntzan egondako ustelkeria azaleratu zen eta, honen helburua, 1989ko hauteskunde kanpainatan eragindako gastuei aurre egin nahian, PSOE alderdia legez kanpo finantzatzea zen. José María Sala i Griso senatari sozialista merkataritza-dokumentuetan egindako faltsukeriagatik eta legez kontrako elkarte bat sortzeagatik kondenatu zuten. Hala ere, Auzitegi Konstituzionalak merkataritza-dokumentuetan egondako faltsukeriaren inguruko zigorra ezeztatu egin zuen. Honez gain, Auzitegi Gorenak Carlos Navarro diputatu sozialista eta Luis Oliveró eta Alberto Flores Filesa enpresaren arduradunak kondenatu zituen. 2000ko abenduaren 1ean José María Aznarren gobernuak indultu partziala eman zien eta, ondorioz, beraien zigorrak erdira jaitsi ziren.
PSOEren hirugarren kasu bat Ibercorp kasua izan zen, 1992ko otsailean El Mundon agertu zena. Espainiako Bankuaren gobernadore zen Mariano Rubio salatu zuten eta kartzela zigorra ezarri zioten bere laguna zen Manuel de la Concharen Ibercorp finantza erakundean diru beltza zuen kontua izateagatik. Rubio izendatu zuen Carlos Solchaga Ekonomia eta Ogasuneko ministro ohiak diputatu izateari utzi beharrean izan zen.
Egoera honetan, ustelkeri eskandalu hauen artean, desenkantua nagusitu zen. PSOE guztiz sinesgarritasuna galduta geratu zen eta ez zuen PP-ri eragiten zion Naseiro kasua aurkeztu zuenean ezer lortu.
1992ko ekitaldi erraldoiak eta gizarte krisia
Klima politiko latz honetan, 1992an, Bartzelonako Joko Olinpikoak burutu ziren, 171 herrialdeek parte hartu zutelarik. Espainiarrentzat urte ona izan zen, Seulen 4 besterik ez bazituzten lortu, 32 domina lortu zituzten oraingoan.
Urte berean, Erakusketa Unibertsala izan zen Sevillan eta, 112 herrialde eta 23 nazioarteko erakundek parte hartu zuten, 18.000.000 bisita lortuz.
OTAN-en geratzeko erreferenduma ere bete behar izan zen eta Zaragoza eta Torrejón de Ardozeko estatubatuarren baseak eraitsi zituzten, Rota eta Morón de la Frontera bakarrik geratu zirelarik. Era berean, gobernuak armadaren hiru unitate bidali zituen Golkoko lehen gerran (990-1991) AEB-eri laguntzeko.
1992ko ospakizun erraldoi haiek ekonomia atzerapena ezkutatzen lagundu zuten: langabeziak goia jo zuen, 3,5 milioi langabetu baitzeuden, populazio aktiboaren %24.
Luisant
Luisant Frantziako udalerria da, Eure eta Loir departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Luisant udalerrian erroldatutako biztanleak 6.835 ziren. Familiak 2.814 ziren, horien artean 737 pertsona bakarrekoak ziren (247 bakarrik bizi ziren gizonak eta 490 bakarrik bizi ziren emakumeak), 973 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 857 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 247 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 3.037 etxebizitza zeuden, 2.870 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 37 bigarren erresidentzia ziren eta 130 hutsik zeuden. 2.240 etxeak ziren eta 774 apartamentuak ziren. 2.870 etxebizitza nagusietatik 1.895 bere jabearen bizilekua ziren, 938 alokairuan okupaturik zeuden eta 37 doan lagata zeuden; 41 etxek gela bat zuten, 185 etxek bi zituzten, 461 etxek hiru zituzten, 807 etxek lau zituzten eta 1.375 etxek bost zituzten. 2.260 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.426 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.156 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.312 ziren, horien artean 3.159 aktiboak ziren eta 1.153 inaktiboak ziren. 3.159 pertsona aktiboetatik 2.961 lanean zeuden (1.504 gizon eta 1.457 emakume) eta 199 langabezian zeuden (74 gizon eta 125 emakume). 1.153 pertsona inaktiboetatik 470 erretiraturik zeuden, 434 ikasten zeuden eta 249 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Luisant udalerrian 2.909 unitate fiskal zeuden, 7.184,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.631 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 337 komertzioetatik, 5 erauzte enpresak ziren, 6 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 11 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 37 eraikuntza enpresak ziren, 96 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 11 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 14 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 21 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 63 zerbitzu enpresak ziren, 35 administrazio publikoko enpresak ziren eta 27 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 75 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 6 banku bulegoak, 1 funeraria, 13 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 3 ibilgailuen alokairu bulegoak, 2 autoeskolak, 6 igeltseroak, 7 margolariak, 3 zurginak, 5 iturginak, 5 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 7 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 1 aldi baterako lan enpresa, 8 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 23 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 3 supermerkatuak, 2 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 3 harategiak, 2 altzari dendak, 2 kirol-dendak, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen, 3 drogeria eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Luisant udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 132 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta 3 botika zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Felipe González
1992ko ekitaldi erraldoiak eta gizarte krisia
1992ko maiatzean, UGT eta Langile Komisioak sindikatuek lehen greba orokorra konbokatu zuten gobernuaren dekretazoak langabezia prestazioak moztu zituelako.
Baina, 1992an dena ez zen porrota izan. Terrorismoaren aurkako borrokan eta frantsesekin elkarlanean, ETAko 3 zuzendari nagusienetakoak atxilo hartu zituzten Bidarten.
Alderdia tira-biran zebilen oso eta guerristek beraiek ere gobernuaren greba legearen proiektua kritikatu zuten. Ika-mika haiek hauteskundeak aurrerarazi zituzten, 1993ko ekainerako ezarri zirelarik.
1993-1996
Harrigarria bazen ere, PSOE k berriro irabazi zuen 1993ko ekaineko hauteskundeetan eta José María Aznarren PP k, bere burua seguru ikusten zuen arren, makurtu beharra izan zuen berriz ere (159-141), baina sozialistek agur esan behar izan zioten gehiengo absolutuari, 17 eserlekuren faltan. Akordioak egin beharrean izan zen kataluniar eta euskal nazionalistekin.
Krisi ekonomikoa izan zen gobernuaren arazo larriena. 1993 amaieran, Ekonomia eta Ogasun ministroa zen Pedro Solbesek neurri bereziak hartu zituen langabezia sustatzeko eta, denbora partzialeko kontratuak eta gazteentzako praktikaldietako kontratuak itzuli ziren. Sindikatuentzat zabor-kontratuak ziren haiek eta UGT eta Langile Komisioak sindikatuek 1994ko urtarrilaren 27rako greba orokorrera deitu zuten eta arrakasta handiz lortu ere.
Hau horrela, sozialistek bai lortu zuten beste indar politiko eta sindikatuekin akordioa, pentsioen gaian, 1995eko apirileko Toledoko Itunak sinatu zituztelarik.
Atzerriko politikari dagokionez, OTAN Jugoslaviako Gerran sartu zenean gertatu zen eta espainiar gobernuak parte zuzena izan zuen hartan. Artean, Kanpo Arazoetarako ministro Javier Solana OTANen idazkari orokor egin zuten.
Baina arazo larriena, berriz ere, eskandaluak izan ziren. 1993 bukaeran, Espainiako Bankuak Banco Español de Crédito interbenitu zuen eta Mario Conde lehendakariak postua utzi behar izan zuen. Handik urtebetera, iruzur salaketaz epaitu zuten eta kartzelan sartu. Javier de la Rosa ere atxilotu zuten, hari ere iruzurra leporatuta, Gran Tibidabo enpresa eta KIO talde inbertsore kuwaitarraren ordezkari zela. 1994ko urrian kartzelatu zuten eta hurrengo otsailean atera zen, 1.000 milioi pezetako fidantza ordaindu eta gero.
1998ko otsailean, Madrilgo Auzitegi Nazionalak Roldáni 28 urteko kartzela-zigorra ezarri zion, funts publikoaren bidebako erabiltzeagatik, sobornatzeagatik, iruzurkeriagatik eta zerga-iruzurragatik salatua izanik. Roldánek epaiketan zehar gordetako funtsetik 2.614.403 euro baino gehiago eta zergetatik 11 milioi euro legez kanpo jaso zituela aitortu zuen. 1999an, Auzitegi Gorenak zigorra 31 urtetara luzatu zion. Honez gain, 9.616.194 euroko isuna ezarri zion eta 3.479.259 euroko indemnizazioa ordaindu beharko lioke estatuari. Roldánekin batera, Blanca Rodríguez-Porto bere emaztea eta Jose Esparza bere izen-emaile ohia ere kondenatuak izan ziren. Bigarrenak Luis Roldán 9 milioi euro baino gehiago gordetzen lagundu zuen.
Eskandalu haien guztien aurrean, sozialistenganako konfiantza jaisten ari zen eta, bai PPko José María Aznarrek eta baita IUko Julio Anguitak ere, Gonzálezen dimisioa eskatu zuten.
1995eko martxoan, beste eskandalu handi bat atera zen argitara. Enrique Rodríguez Galindo hartu zuten atxilo, Lasa eta Zabalaren hilketan inplikatua zegoelako.
1983an ETAko ustezko kide Lasa eta Zabala bahitu, hil eta gorpuak karez ezkutatu zituzten hartan parte hartu zuen eta hilotzak handik urte pare batera aurkitu zituzten, Bussoten (Alicante). 2000ko apirilean egin zen epaiketa eta Rodríguez Galindo eta beste mando eta Intxaurrondoko goardia zibil batzuk epaitu zituzten hartan: 67 eta 71 urteko kartzela zigorrak egotzi zitzaizkien.
Georges Bernanos
Georges Bernanos frantses idazlea (Paris, 1888ko otsailaren 20a - Neuilly-sur-Seine, 1948ko uztailaren 5a).
Felipe González
1993-1996
Handik gutxira, beste eskandalu batek egin zuen eztanda: CESIDen paperak. Zerbitzu Sekretuen bigarren buruzagi Juan Alberto Perot-ek politikari sozialista gehiago GALekin erlazionatzen zituzten hainbat dokumentu harrapatu zituen eta, El Paísen esanetan, bazirudien Mario Conderi eman zizkiola estatuko buruzagiei xantaia egin ahal izateko, bere burua eta Javier de la Rosarena libratzeko xedean. Haietako batzuk telefono-entzute ilegalen transkripzioak ziren eta, horregatik, Narcís Serra presidenteordeak —Defentsa ministroa entzuteak burutu zirenean— dimisioa aurkeztu beharrean izan zen.
Georges Bernanos
Biografia
Lehen ikasketak jesuitekin egin ondoren, Zuzenbidea eta Letrak ikasi zituen. Kazetaritza-lanei ekin zien, Action française alderdi eskuindarreko kide gisa. Laster, politikaren kritika morala bultzatu zuen bere idatzietan, frantses burgesiaren porrota salatuz. 1926an argitaratu zuen lehen eleberria: Sous le soleil de Satan (Satanen eguzkiaren azpian); bertan, protagonista den apaizak etsipenaren tentazioa jasaten du. Hain zuzen ere, Bernanosek deabruaren erasoen aurka arimak egin behar duen gudua deskribatzen du bere eleberrietan: L´imposture (1928, Iruzurra), La Joie (1929, Poza), Le Journal d´un curé de campagne (1936, Herriko apaiz baten egunkaria). Hasieran, Francoren altxamenduaren aldeko izan zen, baina Palma Mallorcakoan bizitako gertakarien lekukotza zuzenak Les Grands Cimetières sous la lune (1938, Ilargi azpiko hilerri handiak) idaztera behartu zuen; Eliza eta Francoren elkar-hartzea salatzen du bertan. Municheko Biltzarraren ondoren, Brasila erbesteratu zen, De Gaulle eta erresistentziaren alde agertu zelako: Scandale de la verité (1930, Egiaren eskandalua), Carte aux anglais (1942, Ingelesei gutuna). Frantziara itzultzean, Monsieur Ouine (1946) argitaratu zuen, bekaturik okerrena, graziaren aurreko axolagabekeria zela plazaratuz. Gero Tunisian finkatu zen (1946-1948), eta gerora antzerki eta film bilakatuko zen Dialogues des carmélites (Karmeliten elkarrizketak) eleberriari amaiera eman zion. Beste zenbait lan: La grande peur des bienpensants (1931, Pentsalari txintxoen izua), Un crime (1935, Krimena), La France contre les robots (1947, Frantzia roboten kontra), Le chemin de la croix des âmes (1948, Arimen gurutze-bidea).
Felipe González
1993-1996
García Vargas Defentsa ministroak ere —artean lehendakari zen enpresa horretan— dimititu behar izan zuen, Renferen lurrak espekulazioz saltzeko ekintzetan inplikatuta zegoelako. 2001ean, Tribunal Gorenak Audientzia Nazionalaren sententzia berretsi zuen eta entzute ilegalen errua CESID-eko zazpi kideei egotzi zien, Emilio Alonso Manglano jenerala eta Perote koronela.
1995eko maiatzean, udal eta autonomia hauteskundeak izan ziren eta, une horretan, apirilaren 20an, salbu atera bazen ere, ETAk José María Aznarri egin zioten atentatua. Luis Roldán ere atxilo hartu zuten, erbestean iheslari zela. Hauteskunde haietan, PP k aurrea hartu zion PSOE ri eta probintzia-hiriburu eta hiri handi gehienak PP ren eskuetara joan ziren.
Eskandalu haien guztien ondorioz, CiU ko lider eta Kataluniako Generalitaten lehendakari Jordi Pujolek gobernuari ez zioten handik aurrera lagundu eta hura gutxiengoan geratu zen Legebiltzarrean. Felipe González hauteskundeetara deitu beharrean izan zen, 1996ko martxoaren 3rako. PP k irabazi zituen, baina ez uste zuen gehiengoaz, 300.000 botoz, baizik (9,7 milioi-9,4 milioi), gehiengo absolututik urrun (156 eserleku, PSOE k baino 15 gehiago). Hala ere, PP k lortu zuen, azkenean, sozialistak eraistea.
Ez ziren hor isildu PSOE ren trapu zikinak. Francisco Paesarena atera zen 1994an. Paesak kapitalak erakartzeko UniB Holding izeneko sozietatea zuen eta Brusela hartu zuen egoitza, italiar talde batekin fondoak ezkutatzen eta ihes eginarazten zuen bitartean. Fraude, faltsifikazio eta 2 milioi markoz jabetu zen salaketapean, 1976an, Interpolek Belgikan hartu zuen atxilo eta Suitzara estraditatu zuten; urtebete geroago, kartzelan egon behar izan zuen.
Atera zenean, arma trafikatzaile izan zen eta Genevan bizi zen jende handien babesean. Khomeiniren erregimenari gerra-materiala saltzen ahalegindu ziren eta ETA-ri 2 misil antiaereo saldu zizkion, baina lokalizazio-sentsoreak zituzten hauek eta poliziak zulo garrantzitsua aurkitzeko aukera izan zuen.
1994an argitara atera zena Roldánen kasuarekin inplikazioa izan zen. Paesak Goardia Zibilaren buru zena engainatu zuela uste da eta hark lapurtutako diru guztiarekin geratu zela. Gainera, poliziarekin kolaboratu zuen haren egonlekua aitortuz, hori bai, milioi libra esterlinaren truke (244 milioi pezeta).
1989ko urtarrilean, Baltasar Garzónek Paesa prozesatu zuen GAL ekin kolaboratu zuelako, beste salaketa batzuen artean. Horrela esan zuen 2004an Juan Alberto Belloch Justizia eta Barne ministro ohiak:
1998an agertu berri zen Paesa, denek Thailandian hiltzat emanda zutenean. Eskelak zabaldu ziren, heriotzaren zertifikazioa faltsifikatu eta familiari meza gregoriotarrak ospatzeko eskatu zitzaien. Berriro desagertu zen, ordea, eta 2002ko ekainean, fikziozko pasaportea eskuan eta ilobaren laguntzaz, Las Rozasen txaleta erosten zebilela. Berriro ez da haren berririk.
Bizitza pertsonala
2011ko abenduan, Felipe González eta Carmen Romero, 39 urtez elkarrekin egon ondoren, dibortziatu egin ziren. Bikoteak hiru seme-alaba izan zituen: María, David eta Pablo.
Presidente ohiak bazuen, jada, beste harreman bat, María del Mar García Vaquerorekin —20 urte gazteagoa—, eta harekin ezkondu zen 2012ko abuztuaren 2an. Pozueloko txaleta utzi eta bikotea Velázquez kalera aldatu zen, Salamanca auzoaren erdi-erdian. Extremaduran ere badu etxaldea eta maiz joaten dira Marbella, Dominikar Errepublika, Tanger edo Marokoko beste leku batzuetara. Bonsaiak zaintzeko afizioarekin eta baita harriak tailatzen ere segitzen du.
Eskandaluak ahaztu nahian, baina, 2016ko apirilean, egungo emaztearekin Panamako paperetan agertu zen, paradisu fiskaletan offshore sozietateak zituelako.
Jiamusi
Jiamusi (txinera sinplifikatuz: 佳木斯; pinyineraz: Jiāmùsī), Heilongjiang probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 1.755.000 biztanle inguru dauzka 2000ko erroldaren arabera eta 12.625,5 kilometro koadroko azalera.
Inguru naturala eta kokapena
Prefektura mailako Jiamusi hiriaren mugakideak honakoak dira: Hegang ipar-mendebaldean, Errusia iparralde eta ipar-ekialdean, Shuangyashan hegoaldean, Qitaihe eta Harbin hego-mendebaldean, eta Yichun mendebaldean.
Lincoln parrokia (Louisiana)
Lincoln parrokia (Lincoln Parish) Louisianako parrokia bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ruston da. 2010eko zentsuaren arabera 46,735 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Lincoln parrokiak 12,237 kilometro koadro ditu. Horietatik 19 ura dira. Beste 122,181 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 38,19 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 46,735 pertsonetatik 26,502 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,189 dira. 18,860 beltzak edo afroamerikarrak. 109 amerikar natiboak ziren eta 17 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 786 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 33 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 428 pertsonek kokatzen zuten.
Valleroy (Meurthe eta Mosela)
Valleroy Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Valleroy udalerrian erroldatutako biztanleak 2.448 ziren. Familiak 976 ziren, horien artean 256 pertsona bakarrekoak ziren (112 bakarrik bizi ziren gizonak eta 144 bakarrik bizi ziren emakumeak), 272 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 384 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 64 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.068 etxebizitza zeuden, 1.002 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 58 hutsik zeuden. 917 etxeak ziren eta 151 apartamentuak ziren. 1.002 etxebizitza nagusietatik 816 bere jabearen bizilekua ziren, 170 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 64 etxek bi zituzten, 198 etxek hiru zituzten, 303 etxek lau zituzten eta 436 etxek bost zituzten. 780 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 445 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 430 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.628 ziren, horien artean 1.174 aktiboak ziren eta 454 inaktiboak ziren. 1.174 pertsona aktiboetatik 1.061 lanean zeuden (597 gizon eta 464 emakume) eta 113 langabezian zeuden (48 gizon eta 65 emakume). 454 pertsona inaktiboetatik 126 erretiraturik zeuden, 148 ikasten zeuden eta 180 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Valleroy udalerrian 994 unitate fiskal zeuden, 2.442,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.210 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 61 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 13 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 4 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 7 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 17 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 igeltseroak, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 3 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 3 ile apaindegiak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 okindegi zen eta 1 zapata-denda zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta botika 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
CAF Txapeldunen Liga
CAF Txapeldunen Liga (izen osoa ingelesez, Confederation of African Football Champions League) Afrikan jokatzen den futbol txapelketa nagusia da. 1964an abiatu zen eta 1997an UEFAko Txapeldunen Ligaren antzeko formatua hartu zuen, zortzi taldeen arteko ligaxka fasea hain zuzen ere. Gaur egun txapelketaren irabazleak FIFAren Kluben arteko Munduko Kopa jokatzen du.
Razecueillé
Razecueillé Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Razecueillé udalerrian erroldatutako biztanleak 32 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 94 etxebizitza zeuden, 19 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 73 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 93 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 19 etxebizitza nagusietatik 16 bere jabearen bizilekua ziren eta 3 alokairuan okupaturik zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 9 etxek lau zituzten eta 2 etxek bost zituzten. 13 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 13 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 15 ziren, horien artean 7 aktiboak ziren eta 8 inaktiboak ziren. 7 pertsona aktiboak lanean(4 gizon eta 3 emakume) zeuden.. 8 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden eta 1 ikasten zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sainte-Marie-Laumont
Sainte-Marie-Laumont Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sainte-Marie-Laumont udalerrian erroldatutako biztanleak 603 ziren. Familiak 223 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 69 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 94 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 386 ziren, horien artean 320 aktiboak ziren eta 66 inaktiboak ziren. 320 pertsona aktiboetatik 303 lanean zeuden (166 gizon eta 137 emakume) eta 17 langabezian zeuden (7 gizon eta 10 emakume). 66 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sainte-Marie-Laumont udalerrian 239 unitate fiskal zeuden, 643 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.130 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 zurgina.
2000. urtean Sainte-Marie-Laumont udalerrian 35 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.320 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Trémont-sur-Saulx
Trémont-sur-Saulx Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Orlando (Florida)
Orlando hiria Orange konderriaren egoitza da eta izen bereko gune metropoliarraren hiri zentrala da, baita Erdialdeko Florida bezala ezagutzen den eskualde buru ere, AEBetako hegoekialdean dagoen Florida estatuan. 2000ko Estatu Batuetako erroldaren arabera, hiriak urte horretan 185.951 biztanle zituen (biztanleria gune metropoliarrean 1.644.561ekoa zen). 2003an eginiko biztanleriaren errolda lokal batek emaitza bezala 199.336 biztanle eman zituen hirian eta 1,8 milioi gune metropoliarrean. Floridako seigarren hiririk handiena da eta kostalderik ez duen hiririk handiena. Gainera, estatuko hirugarren gune metropoliarraren buru da, Miami-Fort Lauderdale eta Tampa-San Petersburgoren ondoren.
Trémont-sur-Saulx
Biztanleria
2007an Trémont-sur-Saulx udalerrian erroldatutako biztanleak 647 ziren. Familiak 240 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 72 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 104 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Orlando (Florida)
Hiria nagusiki bere atrakzio turistikoengatik da ezaguna, batez ere Walt Disney World Resort ospetsuagatik. Beste atrakzio batzuen artean SeaWorld eta Universal Orlando Resort daude. Orlando hiriaren erdigunea, Downtown Orlando bezala ezagunagoa, etengabe berregituratu da, atrakzio turistiko nagusietatik urrun dagoen arren. Orlando Sentinelen egoitza da, estatuko egunkaririk handienetako bat, baita Orlando Magicena ere, NBAko saskibaloi talde profesionala dena.
Trémont-sur-Saulx
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 257 etxebizitza zeuden, 243 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 248 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 243 etxebizitza nagusietatik 211 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 67 etxek lau zituzten eta 155 etxek bost zituzten. 200 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 81 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 131 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Orlando (Florida)
Historia
Historialari batzuk Orlando izena 1836 inguruan datatzen dute, Orlando Reeves izeneko soldadu bat ustez inguru hartan hil zenean, Seminola indiar tribuaren aurkako gerran. Baina, dirudienez, aipaturiko Orlando Reevesek handik 48 kilometro iparraldera zegoen plantazio batean lan egiten zuen eta lehen biztanleek bere izena zuhaitz batean zizelkatua ikusi zuten, eta hilobi baten kokapena zela uste izan zuten. Guneari "Orlandoren hilobia" izena eman zioten, eta ondoren soilik "Orlando".
Denbora askoan Orlando landagune bat izan zen, non aktibitate ekonomiko nagusia abeltzaintza zen. XIX. mendearen azken laurdenean Floridako estatuan zitrikoen ekoizpenaren zati garrantzitsu bilakatu zen, 1895ean hotz bolada batek plantazio asko suntsitu zituen arte, bertako biztanle asko hegoalderago joan behar izatea eragin zuena.
Trémont-sur-Saulx
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Orlando (Florida)
Historia
Espainiar-amerikar gerran zehar, Orlando Floridako kostalderik gabeko probintziarik handiena bihurtu zen. Bigarren Mundu Gerraren garaian, armadako soldadu kopuru bat gaur egun Orlandoko nazioarteko aireportuak hartzen duen gunean ezarri zen. Ofizial hauetako batzuk gelditu eta bertan bizitzen jarri ziren. 1956an, Martin Marietta (gaur egun Lockheed Martin) konpainia aeroespazial eta defentsakoak bertan ezarri zuen egoitza bat.
Trémont-sur-Saulx
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 422 ziren, horien artean 306 aktiboak ziren eta 116 inaktiboak ziren. 306 pertsona aktiboetatik 281 lanean zeuden (154 gizon eta 127 emakume) eta 25 langabezian zeuden (13 gizon eta 12 emakume). 116 pertsona inaktiboetatik 47 erretiraturik zeuden, 39 ikasten zeuden eta 30 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Orlando (Florida)
Historia
Orlandoren ekonomiako gertakaririk garrantzitsuena 1965ean gertatu zen, Walt Disneyk Walt Disney World Resorta eraikitzeko planak iragarri zituenean. Parke tematiko ospetsuak bere ateak 1971n ireki zituen, Orlandoko gune metropoliarrean hazkuntza ekonomiko eta demografiko bat abiaraziz, Orange, Seminole, Osceola eta Lake konderrietan zehar hedatzen dena. Ondorioz, turismoa bihurtu zen Orlandoren ekonomiaren ardatz nagusi.
Trémont-sur-Saulx
Diru sarrerak
2009an Trémont-sur-Saulx udalerrian 239 unitate fiskal zeuden, 635,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.851 euro zen.
Orlando (Florida)
Historia
2004an Charley, Frances eta Jeanne urakanek hiria jo zuten, kalte anitz eta uholdeak eraginez, hiriko turismoari kalte handiak eraginez.
Klima
Orlandok klima azpitropikala du, tenperatura izozte puntutik jaistea oso arraroa delarik. Ia ez du sekula elurrik egiten. Tenperaturarik altuena 38 °Ctakoa izan da (100 °F), 1998ko uztailak 3an izan zena azken aldiz. Tenperaturarik baxuena, aldiz, 10 °Ctakoa (19 °F), 2010eko urtarrilak 20an izan zena azken aldiz. Erregistratutako azken elurtea 2010eko urtarrilak 9an izan zen.
Bataz beste, urtero, 1198,1 mm3ko euria egiten du. Urtaro euritsuak ekainetik irailerarte irauten du sarri gertatzen diren ekaitzekin. Urtaro lehorrak, berriz, abendua eta maiatza bitartean irauten du, honen ondorioz noiz behinka basoetan suteak gertatzen direlarik.
Trémont-sur-Saulx
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
Orlando (Florida)
Autopistak
Bertako errepide nagusia Interstate 4 da, Florida Turnspike zeharkatzen duena, hau aldi berean beste autopista garrantzitsu bat delarik. Biak Florida hegoaldetik abiatzen dira.
Easte-West Expressway (SR 408) delakoa 2005etik hobetua izaten ari da errail gehigarri eta hormigoizko harresiak eraikiz eta diseinu hobekuntzak eginez.
Trémont-sur-Saulx
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Orlando (Florida)
Ekonomia
Orlandoren ekonomiaren zati handi bat turismo industriarekin lotua dago. Orlandoko nazioarteko aireportua munduko aktiboenetako bat da. Konbentzioen industriak ere paper garrantzitsu bat du atrakzioen hurbiltasunaren ondorioz. Orange Konderriko Konbentziogunea Estatu Batuetako multzorik handienetako bat da.
Trémont-sur-Saulx
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Orlando (Florida)
Ekonomia
Euren egoitza edo presentzia esanguratsu bat Orlandon duten konpainietako batzuk jarraian ikus daitekeen zerrendan agertzen direnak dira:
Turismoa
Orlandoko atrakzio turistiko gehienak parke tematikoen inguruan daude. Walt Disney World da atrakziorik nagusiena, Magic Kingdom, Disney Hollywood Studios, Epcot, Animal Kingdom atrakzio parkeez eta Blizzard Beach eta Typhoon Lagoon ur parkeek osatua. Universal Studiosen parkeak eta ur bizitzari dedikaturiko Sea World parkea ere aurki daitezke beste batzuen artean.
Unibertsitateak
Hezkuntza aurreratuko beste instituzio batzuen artean, Orlandoren metropoliar gunea Floridako Unibertsitate Zentralaren egoitza da, Estatu Batuetako seigarren unibertsitaterik handiena.
Osasuna
Honako hauek dira Orlandon eta inguruetan topa daitezkeen osasun zentruetako batzuk:
Hiri senidetuak
Sena eta Marne, Urayasu eta Anaheim Disneyren parke tematikoen bidez lotuta daude Orlandorekin. Disneyland Resort Paris, Disneyland Resort eta Tokyo Disneyland hurrenez hurren.
Gardoki kalearen 11. zenbakiko eraikina
'''Gardoki kalearen 11. zenbakiko eraikina''' Bizkaiko Bilbo hiruburuan dagoen eraikin bat da.
Mikelete
Mikeletea ("praka-gorri" edo "txapel-gorri" ezizenez ere ezagunak) Gipuzkoako Foru Aldundiaren menpeko polizia taldea da. Garai batean Aldundiaren ardurapeko miliziako kideak izan ziren. Bizkaian ere hasierako izendapena izan zen, foral izena hartu arte.
Lehendabiziko helburuak herri-bakea mantentzea eta gaizkileen jazarpena bazituzten ere, XIX. mendean zehar aldatuz joan ziren, eta azken aldian herrialdeko zergak ere jaso behar izan zituzten. Gaur egun, beraien funtzioak foru eraikinen zaintza eta, aldundiko ahaldun nagusi eta foru diputatuen bizkartzaintza dira. 4 mikelete daude gaur egun eta organikoki Ertzaintzako agenteak dira Gipuzkoako Foru Aldundira esleituak daudenak.