cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pethia sharmai
Pethia sharmai Pethia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
José Manuel Villabella
José Manuel Villabella Guardiola (Lugo, Galizia, 1938ko urtarrilaren 16a) espainiar saiakeragile eta eleberrigilea da.
Biografia
Irakurle amorratua eta literaturazalea izan zen gaztetandik. 1970eko hamarraldiaren erdialdean argitaratu zuen lehen liburua, umore grafikoari eskainitakoa, gaia urteetan aztertu eta ikertu ondoren: Los humoristas (1975). Gaia sakonago aztertuz, Humor gráfico asturiano argitaratu zuen 1987an.
Villabellaren arte grafikoekiko atxikimendua Lorenzo Goñi grabatzailearekin duen harremanetik sortu zen, neurri handi batean. Goñiri buruzko artikulu eta azterlanak ere idatzi ditu, hala nola Goya, Goñi y el toro (1996).
Beste zaletasunetako bat gastronomia du. 1997an, Gastronomía liburua argitaratu zuen, eta izen bereko aldizkarian argitaratzen ditu sukaldaritzari buruzko artikuluak.
Beste saiakera-lan aipagarrienak Florecillas de Candelucus (1980) eta Teoría del insulto en Asturias (1985) dira. Narratiban aipagarriak ditu El crimen de don Benito (1984) eta El día que matamos a Kennedy y otros relatos poco edificantes (1982).
Agirre-Etxeberria etxea
Agirre-Etxeberria etxea Legazpiko eraikina da, Patrizio Etxeberria enpresaburuaren bizilekua zena.
2015eko urriaren 8an Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Almassora
Almassora (gaztelaniaz Almazora) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Plana Alta eskualdean eta Castellóko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 24.963 biztanle zituen.
Agirre-Etxeberria etxea
Deskribapena
Etxebizitza egiteko orduan, estilo neoeuskalduna aukeratu zen, Atlantiko aldeko baserrien arkitektura tradizionalaren berezko formak berreskuratuz eta horiek etxebizitza garaikidearen erabilera eta beharrizanei egokituz. Konfortaren kontzeptu modernoari uko egin gabe (materialetan, higienean, barne-kanalizazioetan, berokuntzan, argiztapen natural eta artifizialean... izandako aurrerapenak), sortzen den irudia elementu hauetan oinarritzen da: material tradizionalak (zura, harria, adreilua eta burdina forjatua) eta herri arkitekturaren berezko formak (bi isurkiko teilatua, arkuen konbinazioa, ateburu eta leihoburudun baoak...). Hori guztia, 1920ko hamarkadan moda betean zegoen pintoreskismoaz apaindua; kasu honetan, asimetria kalkulatu bat, multzoaren erregulartasuna apurtzen ez duena, eta arkitektura kultutik (toskanar kolomak edo esfera formaz bukatutako pinakuluak), landako arkitekturatik (horman sartutako pilastrak, balkoi hegaldunak, zurezko armazoi, habe eta euskarriak) eta arkitektura garaikidetik (batez ere britainiar joerakoa: leiho handiak eta gorputz irtenak, bow-window eran) hartutako osagaien konbinazioa.
Gaur egun oso itxura zaindua du, 1950eko hamarkadan egin zitzaizkion esku-hartzeetan Luis Astiazaran arkitektoak proiektatuak errespetatu egin baitziren Guillermo Eizagirrek 1924an diseinatutako estiloa eta irudia.
Eraikinaren oinplanoa angeluzuzena da, lau altuera ditu (erdisotoa, beheko solairua, lehenengoa eta teilatupea) eta, erremate gisa, bi isurkiko estalki asimetrikoa du. Ekialderako orientazioa du, eta alde horretara zabaltzen da fatxada nagusia. Sarbidea ere bertatik du, iparraldera lerratua eta erdi-puntuko arku batez hornitua, atezango nabarmenez eta ageriko adreiluzko ate-txapelaz. Atea bera sendoa da, zur landuzkoa, eta xehetasun oso zainduak ditu; besteak beste, letoizko burdineria eta postontzia.
Fatxada nagusi hori hiru erregistrotan banaturik dago, hain zuzen ere solairuen barne-banaketari dagozkionak, eta bakoitzean erabilitako materialarengatik nabarmentzen dira. Beheko solairuak, etxeari sendotasuna ematen dionak, luzitu gabeko harlangaitz-hormak ditu, eta ageriko adreilua baoen azpatuan. Lehenengo solairua zuriz zarpiatua dago, eta akabera lau eta leundua du, solairu nagusia bisualki nabarmenduz. Azkenik, zerbitzarien logelak zeuden goiko solairuak akabera errustikoa du, errekarri erako estalduraz, zurezko armazoiaren itxurako zerrenda bertikal erritmikoez apaindua. Solairuen arteko hierarkia nabaria da, orobat, bost ertzetan lerrokatuta dauden baoetan. Beheko solairukoak, non etxeko gela publikoak dauden, handienak dira, eta erdi-puntuko arku zabalak ageri dituzte, lurretik hasita solairuaren ia altuera osoa hartuz. Lehenengo solairuan, baoak ardatz bertikalean dintelduak dira, zurezko barandadun balkoi irtenetara zabaltzen diren bi orriko balkoi-ateen moduan. Azkenik, bigarren solairuaren bereizgarri nagusiak honako hauek dira: espazio hutsean dagoen horma, arraseko begiratoki bat erdigunean, eta bi bao oso txiki, ardatz bertikalean dintelduak. Fatxada honetako balkoi-ateak eta leihoak veneziar motako zurezko leiho-oholekin ixten dira kanpoaldera.
Fatxadaren erdiko ardatza, beheko solairuan, egongelak hartzen du. Poligono-formako begiratoki zabal bat nabarmentzen da bertan, fatxada-lerrotik irtena, bow-window eran. Haren gainean, eta poligono-formako oinplanoari eutsiz, balkoi irten bat dago, logela nagusira ematen duena. Erdiko ardatz horren erremate gisa, bigarren solairuan eta estalkiaren bizkarpean, arraseko balkoi bat dago, zurezko barandaduna, jantzitegira eta zerbitzuko bi logelatara zabalik. Begiratoki hori areago nabarmentzen dute harrizko plintoen gainean landuta dauden eta akabera zapata molduratuzkoa duten zurezko bi kolomek. Barneko esparrua zuriz eta urdinez pintatutako azulejuz gaineztatua dago, zokalo moduan, eta sabaiaren akabera fatxadarekiko zutak diren zerrendekin moldatu da, zurezko habeteria irudikatuz. Fatxada nagusi honetan bereziki aipagarriak dira iparraldetik gertuen dagoen muturrean kokatutako baoa, bi solairuko tartea hartzen duena eta arku zorrotz batean amaitzen dena, eta hegoaldeko fatxadaren gertueneko baoa, lehen solairuaren parean; teilatutxo baten azpian dagoen lau angeluko leiho zabal bat da, etxearen simetria apurtzen duena.
Iparraldeko altxaeran ere beheko solairua eta lehenengoa modu bertsuan bereizten dira: behekoan, ageriko harlangaitz-hormak, eta lehenengoan zuriz luzitutako horma, akabera lauekin eta zurezko armazoien tankerako zerrenda bertikalez apaindua. Baoei dagokienez, fatxada honetan dauden lauak desberdinak dira formaz eta tamainaz, bakoitzari dagokion gelaren araberakoa; horrenbestez, beheko solairuan bao karratu handi bat ageri da, familiaren jangelara ematen duena, eta beste bat txikiagoa, ardatz bertikalean dinteldua, office-ra zabalik. Haren gainean, lehenengo solairuan, bi isurkiko teilatutxo baten azpian eta zurezko armazoi faltsuekin nabarmendua, ardatz bertikalean dinteldutako bi orriko leiho bat zabaltzen da, logela bati dagokiona. Haren ondoan, ekialdeko fatxadatik gertueneko muturrean, ardatz horizontaleko leiho txiki bat ikus daiteke, solairu nagusiko bainugeletako bat argiztatu eta aireztatzeko egina.
Iparraldeko altxaera ere, alegia etxearen atzealdeko fatxada, 1950eko hamarkadan egindako handitze-lanarekin sortu zen. Hemen ere, solairuen akaberek eta baoen antolaerek solairuen eta eraikinaren barrualdeko esparruen hierarkizazioa adierazten dute. Eraikinaren barrualderako sarbidea erdian dago, arku apalduak dituen ataripe zabal baten azpian eta erdi-puntuko arkudun ate batetik; atearen alboetan, burdin hesidun bi leiho zabal, horiek ere erdi-puntukoak. Beheko solairuko gainerako baoak ardatz bertikalean dinteldunak dira, eta etxe barruko geletara ematen dute. Guztiek burdin hesia dute kanporantz, eta veneziar leiho-oholak. Sarrerako ataripearen gainean terraza handi bat dago, eta hara ematen dute solairu nagusian nabarmentzen diren burdin sarez hornitutako erdi-puntuko bost arku jarraituetako hiruk; barrualdean galeria dago. Hegoaldetik gertuen dagoen baoen multzoa osatuz, idi-begi handi bat dago, ertzez eta kanpora burdin hesiez apaindua, bainugela bati dagokiona. Iparraldetik gertueneko aldean, berriz, bulegora ematen duten bi leiho dinteldunak, harrizko azpatu batez apainduak bien irudi bateratua emateko; horiek ere burdin sarea dute. Goiko solairuan, erdiko ardatzean dagoen beiraz hornitutako begiratokia nabarmentzen da, estalkiaren bizkarpean.
Etxeko solairuen arteko komunikazio bertikala erdialdean dagoen hiru ataleko eskaileraren bidez egiten da. Eskailera zurezkoa da, eta kono-formako adabegidun zurezko balaustrada eta material bereko eskubanda ditu. Eskailera-kaxaren tarteko atalak, jatorrizko diseinuan, etxebizitzaren atzealdeko kanpo-hormetara egokituta zeuden, eta horietako bakoitzean ardatz bertikalean dinteldutako leiho handiak zabaltzen dira; leihook zurezko arotzeria dute, eta motibo heraldikoz hornitutako beirate beruneztatuez ixten dira. 1966an igogailu bat jarri zen, solairuen arteko komunikazio bertikala hobetzeko.
Barne-banaketari dagokionez, beheko solairuan etxebizitzako gela publikoak eta erdi-publikoak daude, eta zerbitzuari lotutako beste batzuk, behar bezala bereiziak eta harrera-gelatik sarbide independenteak dituztenak. Garbi bereizitako bi ate daude: batak egongelara ematen du, eta besteak zerbitzuko zonaren banalekura. Hallean eskailera nagusia eta igogailua daude, eta gune horrek lotzen ditu alde publikoa, zerbitzuari dagokiona eta goiko solairuetako alde pribatua. Horrez gain, zerbitzuko zonak beste sarbide bat du atzealdeko fatxadatik, beste harrera-gela batekin loturik dagoen ataripe batetik zehar; azken horrek harraskara eta sukaldera ematen du soilik. Atzealdeko harrera-gela horretatik sotora ere joan daiteke. Eremu guztiz funtzionala da hori, besteak beste bodega, latsarria, esekitokia eta galdara-gela dituena.
Lehenengo solairuan familiaren gela pribatuak daude, eta korridore nagusitik sarbidea dute. Korridorera ematen dute lau logelak, horietako hiru fatxada nagusi aldera eta laugarrena iparraldeko fatxada aldera. Erdiko korridoretik, atzealdeko galeriara doan hall txiki batera helduko gara. Galeria horretan erdi-puntuko bost arku daude elkarren segidan, beirate handiez hornituak; erdiko hirurak bi orriko ateak dira, eraikinaren mendebaldeko fatxadan dagoen kanpoko terrazara, balaustrada soil batek itxia, irteera dutenak. Handik atzealdeko lorategia dugu ikusmenean.
Bigarren solairuan, korridore nagusitik zerbitzuko hiru logelatara heltzen da; logela nagusiak baino nabarmen txikiagoak dira horiek, eta komunik ez dute. Korridorearen muturretan kamarote bana dago. Mendebaldean, hiru leiho handiren bidez atzealdeko fatxadara zabalik, galeria edo etxe-egutera bat dago, sarbidea zerbitzuko hirugarren logelatik edo igogailuaren ondoan dagoen pasabide batetik duena.
Etxea basamentu zabal baten gainean jasoa dago, eta haren aurrean iturri bat dago erdi-puntuko arkudun horma-hobi batean; tutua metalezkoa du, eta harrizko aska handi batera isurtzen du ura. Iturriaren alboetara, landare-apaingarriak dituzten bi pilastra, eta horien gainean barraskiloen eskultura bana. Iturria eskailera baten aurrealdean dago. Elkartzen diren bi atal ditu eskailerak, mailak harrizkoak ditu, eta handik basamentuaren goiko aldera heltzen da. Eskaileraren baranda eta basamentuaren balaustrada forjatuak dira, kono-formako adabegidun barrak dituzte eta zur pintatuzko eskubanda. Basamentuari akabera emanez, harrizko lauza karratuak dituen terraza handi bat dago.
Lorategien hegoaldeko muturrean, Santikutz kaleko 12. zenbakiko etxetik bereizten dituen horma perimetralari atxikia, otorduetarako estalpe txiki bat dago; funtsean, hormigoizko teilape bat baino ez da, malda leuneko bi isurkiko estalkia duena, atzealdeko horman eta lau angeluko bi harroinetan bermatua. Lorategietan dago, halaber, garajeen eraikina, finkaren hego-mendebaldeko angeluan maldaren kontra ezarria. Hormigoi armatuzko eta altuera bakarreko eraikina da, lau angeluko oinplanoa du eta, akabera gisa, malda leuneko bi isurkiko estalkia. Fatxada nagusiak ekialdera ematen du, eta ertzetan piramide-enbor itxurako harlangaitzezko bi gorputz solido ditu. Barrualdean espazio bakarra dago, garaje-erabilerari dagokion moduan.
Jatorrian, itxiera-horma batek osorik inguratzen zuen multzoa, baina gaur egun, etxearen eta lurren titulartasuna aldatzean eta erabilera etxebizitza pribatu izatetik ekipamendu publiko izatera igaro delarik, horma horren zati bat desagertu da. Ekialdean, onibarrera sartzeko jatorrizko atea gorde da; teilazko estalki irtena du eta zurezko arotzeria, eta, alboetara, etxebizitzaren jabeen abizenak ageri dira: Aguirre Echeverría.
Japaraíba
Japaraíba Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Scarabaeoidea
Scarabeoidea kakalardo goifamilia bat da, Scarabeiformia infraordenako azpitalde bakarra. 35.000 espezie ezagutzen dira goi-familia honetan, eta urtero 200 bat espezie berri izendatzen dira. Bertan dauden familiak errebisioan egoten dira, eta beraz bere azpian dauden taldeak alda daitezke.
2015eko martxoaren 20ko eguzki eklipsea
1,045eko magnitudea izan zuen. Eklipse osoaren iraupenik handiena Faroeetan kostatik gertu izan zen eta 2 minutu eta 47 segunduko iraupena izan zuen. Europan 2026ko abuztuaren 12ko eguzki eklipsearen aurretik azken eguzki eklipse osoa izan zen.
Bere ibilbidearen bukaeran Ilargiaren itzala Lurraren gainazaletik alde egin zuen espaziora Ipar Poloan. Martxoaren 20an ekinozioa denez, lehen aldia izan zen Eguzkia Ipar Poloan agertzen zela, 6 hilabete gauez eman ostean.
Garraio publikoa erabilita eklipsearen osotasuna ikus daitekeen leku bakarrak Faroe Uharteak eta Svalbard ziren.
Muhammed Ufqir
Muhammed Ufqir edo Mohamed Oufkir (محمد أوفقير; Ain Chair, 1920ko maiatzaren 14a - Skhirat, 1972ko abuztuaren 16a) Marokoko armadako jenerala eta politikaria izan zen. Marokok independentzia lortu zuenean, Mohammed V.a erregearen ondoan egon zen, eta, ondoren, haren seme Hassan II.a erregearen garaiko Barne Ministro. Errepresio gogorraren eta militante askoren desagertzeen eta heriotzaren erantzuletzat daukate, batez ere Mehdi Ben Barkaren bahiketa eta hilketa leporatzen dizkiote. Errege haren kontrako estatu-kolpea antolatu zuen, baina ahalegin hartan hil zen; inoiz ez da argitu bere buruaz beste eginda edo erailda hil zen.
Frantziako armadan
Jarraian, Frantziaren zerbitzuko jarraitu zuen Marokon, betiere Frantziako armadan. Informazio zerbitzuko espezialista bihurtu zen.
Schwarzenburg
Schwarzenburg Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Tropidodipsas philippii
Tropidodipsas philippii Tropidodipsas generoko animalia da. Narrastien barruko Dipsadidae familian sailkatuta dago.
Schwarzenburg
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Muhammed Ufqir
Independentziatik landa
Errepresio gogorra egitearen fama izan zuen. 1957tik 1959ra, Rif-eko altxamenduaren kontra oldartu zen gogor. 1959an, Mohamed Lahrizi ekintzaile marokoarraren bahiketa agindu zuela salatu zuten Lahriziren lagunek. 1965eko martxoaren 23an, Casablancako liskarren kontra oldartu zen, eta helikoptero batetik tiro egin zuen jende-oldearen kontra. Dar el-Mokri espetxean, erregimenaren aurkako militanteak torturatzen ibili zen.
Mehdi Ben Barkaren bahiketa
1965eko urrian Mehdi Ben Barka-ren bahiketa antolatu zuen. Hari egozten diote bahiketa agindu izana eta baita Ben Barka torturatu eta hil izana. Frantziako auzitegiak bizitza osorako kartzela zigorrera kondenatu zuen, baina epaiketa garaian Marokon zegoenez, ez zuten atxilotu eta preso sartu ahal izan.
Marokoko gobernuan
Frantzian bizitza osorako kondenatua izan arren, Marokoko errege Hassan II-ak babestu zuen. Are gehiago, bahiketa baino hilabete gutxiago hartua zuen bere gobernuan, Barne Ministro gisa, eta hurrengo gobernuan ere jarraitu zuen kargu horrekin, 1967tik 1971ra. Urte hartan, Erregearen Indar Armatuetako eta Defentsa Ministro bihurtu zen.
Estatu kolpea
Muhammed Ufqir estatu kolpe bat egiten ahalegindu zenean hil zen 1972an. Baina aurrez beste estatu kolpe batean parte hartu zuen.
Skhirateko estatu kolpea
Zenbait iturriren arabera, Ufqir estatu-kolpe haren antolatzaileetako bat zen. Baina, azken unean, atzera egin zuen eta erregea salbatu zuen. Ondoren, estatu-kolpea antolatu zuten bere laguntzaileen kontra ekin zuen.
Abiadoreen estatu kolpea
Lehen-estatu kolpe ahalegin horren ondoren, Ufqir Marokoko Defentsa ministro eta armadako buru bihurtu zen. Horrekin, armadako agintari andana baten babesa lortu zuen, bigarren estatu-kolpe ahalegin bat antolatzeko, besteak beste Mohamed Amekrane abiazio militarreko teniente-koronelarena. Hassan II.a erregearen erailketa antolatu zuten. 1972ko abuztuaren 16an, erregea hegazkinez Frantziatik itzultzen ari zenean, armadako hiru hegazkinek tiro egin zuten haren hegazkinaren kontra. Ez zuten helburua lortu, ordea, eta Hassan II.aren hegazkinak Rabat-eko aireportuan lur hartu zuen.
Abuztuaren 23an, Marokoko Barne Ministro Mohamed Benhimak prentsaurrekoa eman zuen, jakinarazteko Ufqir izan zela estatu-kolpearen antolatzaileetako bat, Mohamed Amekrane militarrak berak aitortuta.
Ufqirren heriotza
Ufqirren heriotzari buruzko hiru bertsio daude: ofizialki bere buruaz beste egin zuen, baina haren ingurukoek diote erail zutela. Mohamed Benhimak Ufqir Abiadoreen estatu-kolpearen arduraduna zela jakinarazi zuen egunean egin omen zuen bere buruaz beste, bertsio ofizialaren arabera. Buruan tiro egin zuela dio bertsio horrek.
Ufqirren familiak, aldiz, Mendebaldeko diplomatikari batek emandako informazioaren arabera, salatu du exekutatu egin zutela. Alabaina hiru bala zeuzkan bizkarrean eta beste bat garunean. Hilketa hura ez omen zen abuztuaren 23an gertatu, baizik eta 16an, estatu-kolpea izan zen arratsean bertan. Hiltzailea Ahmed Dlimi izan zen (Mehdi Ben Barkaren bahiketan konplize izan zuena).
Cnemaspis monticola
Cnemaspis monticola Cnemaspis generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Saint-Gervais-de-Vic
Saint-Gervais-de-Vic Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 199 etxebizitza zeuden, 158 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 194 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 158 etxebizitza nagusietatik 138 bere jabearen bizilekua ziren, 19 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 8 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 60 etxek lau zituzten eta 71 etxek bost zituzten. 123 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 86 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 248 ziren, horien artean 187 aktiboak ziren eta 61 inaktiboak ziren. 187 pertsona aktiboetatik 163 lanean zeuden (84 gizon eta 79 emakume) eta 24 langabezian zeuden (13 gizon eta 11 emakume). 61 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 25 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Gervais-de-Vic udalerrian 159 unitate fiskal zeuden, 378 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.481 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Gervais-de-Vic udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.125 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Toru Kaburagi
Toru Kaburagi (鏑木 享, 1976ko apirilaren 18a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Tokyo eta Albirex Niigata.
Água Nova
Água Nova Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Gin
Gin destilatutako alkoholdun edaria da, nagusiki ipuru (Juniperus communis) aleek emandako dasta duena. Jatorriz Herbehereetakoa, mundu osoan hedaturik dago gaur egun. Eskuarki 40 gradu izan ohi du, baina 60 gradukoak ere daude. Gozoa, lehorra edo erdi-lehorra izan daiteke. Beste edariekin nahasturik (gin tonic) edo hutsik edan daiteke.
Historia
Gina Espainiar Herbehereetan asmatu zuten, XVII. mendearen erdialdean, eta jenever izena eman zitzaion (nederlanderaz; ustez, Franciscus Sylvius mediku eta anatomistak destilatu zuen lehenengoz. Handik Ingalaterrara iritsi zen 1688ko Iraultzaren ondoren. Garagardoa egiteko erabiltzen ez zen garagar soberakina destilatzen hasi ziren, eta egiten hain erraza zen edari merkea bere egin zuten metropoliko eta kolonietako britainiarrek.
Fabrikazioa
Alkohola latz duen edari gogorra da gina, %40 eta %50 artean. Alkohol hori laboreetatik sortzen da: garagarra, garia, zekalea edo oloa ernatu, lehortu eta eho egiten da. Irina beratu eta berotuta, aleak zuen fekula azukre sinple, sakarosa, bihurtzen da. Gehitutako legamiak azukre hori alkohol bihurtuko du. Alkohol hori fintzeko destilatu egingo da, hiru aldiz destilatu: lehenengoan irinaren muztioa kenduko zaio, beste bietan aho sabaira aparteko dasta emango dioten landareak erantsiko zaizkio.
Psectrogaster rhomboides
Psectrogaster rhomboides Psectrogaster generoko animalia da. Arrainen barruko Curimatidae familian sailkatzen da.
Gin
Fabrikazioa
Ginak derrigor behar duen landare bakarra ipurua da, ipar-ipurua (Juniperus communis). Ginean ez bezala, tankerako beste edari batzuk egiteko hego-ipurua (Juniperus oxycedrus), ere onartzen da. Ipar-ipuruaren fruitu koxkorrak dira ginari bere oinarrizko dasta erantsiko diotenak. Oinarrizkoa diot, gin bakoitza aparteko landare nahasketak osatu eta jantzi egingo baitu. Adibidez, Citadelle frantziar ginak hango eta hemengo hemeretzi landare erakusten ditu botilan: Frantziako ipar-ipurua, izar-anisa (Illicium verum), bioleta zuztarra (Viola sp.) eta azitraia (Satureja sp.), Espainiako limoi azala (Citrus limon) eta arbendola (Prunus dulcis), Indiako intxaur muskatua (Myristica fragans) eta kardamomoa (Elettaria cardamonum), Alemaniako aingeru-belarra (Angelica archangelica), Marokoko martorria (Coriandrum sativum), Mexikoko laranja azala (Citrus x sinensis), Txinako erregaliza (Glycyrrhiza glabra), Javako piperbeltza (Piper cubeba), Mediterraneoko mihilua (Foeniculum vulgare), Italiako ostargi-belar horiaren zuztarra (Iris pseudacorus), Sri Lankako kanela (Cinnamomum verum), Indotxinako kassia (Cinnamomum aromaticum), Afrikako melegeta (Aframomum melegueta) eta Herbehereetako kuminoa (Cuminum cyminum).
Hayato Okamoto
Hayato Okamoto (岡元 勇人, 1974ko urriaren 16a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Tokyo.
Zeelanda Berriko bandera
Zeelanda Berriko bandera urdina da, Erresuma Batuaren banderarekin goi-ezkerreko laurdenean eta lau izar gorri ertz zuriekin eskuman, Hegoaldeko Gurutzea konstelazioa irudikatuz.
Pethia stoliczkana
Pethia stoliczkana Pethia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Almedíjar
Almedíjar (valentziera Almedíxer) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Alto Palancia eskualdean eta Castellóko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 252 biztanle zituen.
Béinat
Béinat Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Beynat udalerrian erroldatutako biztanleak 1.225 ziren. Familiak 509 ziren, horien artean 155 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 107 bakarrik bizi ziren emakumeak), 167 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 151 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 36 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 814 etxebizitza zeuden, 517 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 225 bigarren erresidentzia ziren eta 72 hutsik zeuden. 753 etxeak ziren eta 59 apartamentuak ziren. 517 etxebizitza nagusietatik 377 bere jabearen bizilekua ziren, 114 alokairuan okupaturik zeuden eta 26 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 30 etxek bi zituzten, 97 etxek hiru zituzten, 135 etxek lau zituzten eta 247 etxek bost zituzten. 381 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 239 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 214 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 720 ziren, horien artean 564 aktiboak ziren eta 156 inaktiboak ziren. 564 pertsona aktiboetatik 522 lanean zeuden (280 gizon eta 242 emakume) eta 42 langabezian zeuden (19 gizon eta 23 emakume). 156 pertsona inaktiboetatik 66 erretiraturik zeuden, 44 ikasten zeuden eta 46 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Beynat udalerrian 513 unitate fiskal zeuden, 1.173 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.681,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 77 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 16 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 8 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 13 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 25 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 5 igeltseroak, 2 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 3 argiketariak, 2 ile apaindegiak eta 3 jatetxeak.
2009an zeuden 8 establezimendu komertzialetatik, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak eta 1 liburu denda zen.
2000. urtean Beynat udalerrian 63 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.323 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen. Beynat udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 154 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Psectrogaster rutiloides
Psectrogaster rutiloides Psectrogaster generoko animalia da. Arrainen barruko Curimatidae familian sailkatzen da.
Ecoporanga
Ecoporanga Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sirakusako tiranoen familia zuhaitza
Jarraian, K.a. 485-212 urteen arteko Sirakusako tiranoen familia zuhaitzak ikusgai daude, hau da, Erromatar dominazioa arte. Zuhaitza hiru adar nagusitan banatuta dago:
Adar hauetatik kanpo atenastar Kalipo geratu da (K.a. 354-353); Agatokles Sirakusakoa (K.a. 316-289), Karzino Regioko atzerriratuaren semea; Hizetas Sirakusakoa, honen jatorria ezezaguna da (K.a. 288-279); Tinion eta Sosistrato leinu bat eratu ez zutenak eta Sirakusako tiranoak (K.a. 279-277); azkenean Hipokrates eta Epizides anaiak, aita ezezaguna da, eta Sirakusako azken tiranoak (K.a. 354-353).
Hieron II.a eta tiraniaren amaiera (K.a. 270-212)
Azken tiranoak, Hipokrates eta Epizide, anaiak ziren eta kartagotar eta sirakusar baten semeak. Sirakusan bi urtez agindu ondoren, haiekin amaitzen da hiri honen tirania erromatarrek zuzenean hiria gobertatu zutelako.
Scorpaena miostoma
Scorpaena miostoma Scorpaena generoko animalia da. Arrainen barruko Scorpaenidae familian sailkatzen da.
Sirakusako tiranoen familia zuhaitza
Ikus, gainera
Sirakusako tiranoak
Burgistein
Burgistein Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Heyselgo hondamena
Johan Mahieu Belgikako poliziaburuaren eta Hervé Brouhon Bruselako alkatearen erabakiz, «gerra zibil bat saihesteko», partida hasiera batean aurreikusitako ordutegia baino ordubete eta 25 minutu beranduago jokatu zuten, nahiz eta Juventuseko jokalarien eta teknikarien osoko bilkuraren ezezkoa jaso.
UEFAk aurrekaririk gabeko zigorra ezarri zuen futbolaren munduan tragediaren ondorioz: ingeles futbol-talde guztiei bost urteko betoa ezarri zien Europako lehia orori, Liverpoolentzat zigorraren bikoitza ezarrita, nahiz eta azkenean klubari sei urtera jaitsi zioten zigorra; gainera, Heyselgo estadioa futbol-partidetarako itxi egin zuten, ondoren eraitsi eta berreraiki zuten arte.
Hildakoak
Hona hemen hildakoen zerrenda:
Pethia thelys
Pethia thelys Pethia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Makoto Kita
Makoto Kita (北 慎, 1976ko maiatzaren 30a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Tokyo.
Audikana
Audikana Barrundia udalerriko herrietako bat da. 2007ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, auzoak 23 biztanle ditu.
Garraioa
Eskualdeko Garraioa sareak 2 linea ditu herrian:
Nyiragongo
Nyiragongo Kongoko Errepublika Demokratikoko sumendia da, gertuko Nyamuragirarekin batera Afrikako erupzio historikoen % 40 egiten duena. Virunga parke nazionalean, Goma hiritik eta Kivu aintziratik hogei kilometrora dago. Kraterrean duen laba-aintzira haren ezaugarririk ospetsuena da.
Chlorocichla falkensteini
Chlorocichla falkensteini Chlorocichla generoko animalia da. Hegaztien barruko Pycnonotidae familian sailkatua dago.
Le Riols
Biztanleria
2007an Le Riols udalerrian erroldatutako biztanleak 110 ziren. Familiak 58 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 19 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 15 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 109 etxebizitza zeuden, 55 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 47 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 106 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 55 etxebizitza nagusietatik 49 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 2 etxek bi zituzten, 3 etxek hiru zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 38 etxek bost zituzten. 49 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 28 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 20 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 63 ziren, horien artean 41 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 41 pertsona aktiboetatik 36 lanean zeuden (22 gizon eta 14 emakume) eta 5 langabezian zeuden (1 gizon eta 4 emakume). 22 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 iturgina.
2000. urtean Le Riols udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 318 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Espareg de la Barca
Espareg de la Barca (Montpellier, c. 1170 - Tarragona, 1233ko martxoaren 3a) okzitaniar elizgizona izan zen.
Commingesko gotzaina, 1212an Iruñeko apezpiku bilakatu zen. 1215ean Tarragonako artzapezpiku bihurtu zen.
Tropidonophis multiscutellatus
Tropidonophis multiscutellatus Tropidonophis generoko animalia da. Narrastien barruko Natricidae familian sailkatuta dago.
Altura
Altura Valentziako Erkidegoko udalerria da, Alto Palancia eskualdean eta Castellóko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 3.920 biztanle zituen.
Gelterfingen
Gelterfingen Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Cnemaspis mysoriensis
Cnemaspis mysoriensis Cnemaspis generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Braničevo barrutia
Udalerriak
Barrutiak udalerri hauetan banatuta dago:
Staphyliniformia
Staphyliniformia kakalardo infraordena handi bat da. Bere barruan mundu osoan zehar sakabanaturik dauden 60.000 espezie daude. Espezie gehienak gune hezeetan daude, batzuk zabor, onddo, kaka eta bestelakoak dauden lekuetan bizi dira, eta batzuk ur gezan daude.
Colleton konderria (Hego Carolina)
Colleton konderria (Colleton County) Hego Carolinako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Walterboro da. 2010eko zentsuaren arabera 38,892 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Staphyliniformia
Taxonomia
3 goi-familia deskribatu dira bere barruan:
Osamu Matsumoto (1977)
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Tokyo.
Colleton konderria (Hego Carolina)
Geografia
Colleton konderriak 29,352 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,989 ura dira. Beste 27,363 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 13,25 da.
La llamada (2017ko filma)
La Llamada Javier Calvo eta Javier Ambrossik zuzendutako, idatzitako eta ekoiztutako film musikal eta komikoa da. 2017ko irailaren 29an estreinatu zen (nahiz eta aurretik Donostiako Zinemaldian aurrestreinaldia egin), baina aurretik zuzendari berdinek idatzitako eta izen berdineko antzerki obra batean oinarrituta. Hainbat festibal eta lehiaketa desberdinetara eraman dute pelikula, eta guztietan arrakasta handia izan du. Horrez gain, hainbat sari jaso ditu, horien artean, Abesti Onenaren Goya Saria, La Llamada abestiagatik, Leivak idatzi eta abestutakoa.
Sinopsia
Pelikulak Susana eta Mariaren istorioa kontatzen du, 17 urteko bi gazte. La Brújula kanpamentu erlijiosoan ari dira uda pasatzen, txikitatik horra joan direlako. Reggaeton eta elektro latinoaren oso zaleak dira, baina Jainkoa Mariari agertzen hasten zaionean, haien bizitzak aldatzen hasiko dira.
Musika
Soinu-banda, Nigel Walker produktoreak koordinatuta eta Marta Cresporen eskutik gainbegiratuta, Leivak zuzendu zuen, eta lehen esan bezala, pelikularen abesti nagusia sortu zuen. Beste alde batetik, soinu-bandaren parte handi batek Whitney Houston abeslariaren abestiek osatzen dute, hala nola, I will always love you, I have nothing edota Step by step. Gainera, Presuntos Implicados taldearen Todas las flores abestia kantatzen dute, eta pelikularako espreski sortua dagoen Lo hacemos y ya vemos abestia.
Saint-Denis-de-Jouhet
Saint-Denis-de-Jouhet Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Denis-de-Jouhet udalerrian erroldatutako biztanleak 957 ziren. Familiak 464 ziren, horien artean 192 pertsona bakarrekoak ziren (80 bakarrik bizi ziren gizonak eta 112 bakarrik bizi ziren emakumeak), 152 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 672 etxebizitza zeuden, 480 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 103 bigarren erresidentzia ziren eta 89 hutsik zeuden. 645 etxeak ziren eta 20 apartamentuak ziren. 480 etxebizitza nagusietatik 385 bere jabearen bizilekua ziren, 82 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 60 etxek bi zituzten, 115 etxek hiru zituzten, 137 etxek lau zituzten eta 160 etxek bost zituzten. 333 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 232 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 181 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 561 ziren, horien artean 366 aktiboak ziren eta 195 inaktiboak ziren. 366 pertsona aktiboetatik 328 lanean zeuden (177 gizon eta 151 emakume) eta 37 langabezian zeuden (21 gizon eta 16 emakume). 195 pertsona inaktiboetatik 120 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 48 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Denis-de-Jouhet udalerrian 479 unitate fiskal zeuden, 952 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.906 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 42 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 19 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 igeltseroak, 3 margolariak, 2 zurginak, 1 iturgina, 4 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 2 ile apaindegiak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Denis-de-Jouhet udalerrian 89 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.200 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Psectrogaster saguiru
Psectrogaster saguiru Psectrogaster generoko animalia da. Arrainen barruko Curimatidae familian sailkatzen da.
Oriolles
Oriolles Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Oriolles udalerrian erroldatutako biztanleak 241 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 118 etxebizitza zeuden, 96 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 116 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 96 etxebizitza nagusietatik 73 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 8 etxek bi zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 46 etxek bost zituzten. 73 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 54 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 161 ziren, horien artean 124 aktiboak ziren eta 37 inaktiboak ziren. 124 pertsona aktiboetatik 112 lanean zeuden (62 gizon eta 50 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 37 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Oriolles udalerrian 95 unitate fiskal zeuden, 239 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.487 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Suziri-zunda
Astronautikaren esparruan, suziri-zunda suziri bat da, goiko atmosferako neurketak eta esperimentuak egiteko azpiorbitalaren ibilbidea deskribatzen duena. Batez ere, goiko atmosfera bertan aztertzeko erabiltzen da, Lurraren atmosferan blokeatutako maiztasun-banden behaketa astronomikoak egiteko, mikrograbitatearen esperimentuak egiteko eta espazioko tresnak garatzeko.
Gibraltarko lorategi botanikoa
Gibraltarko lorategi botanikoa, Gibraltar hirian dagoen 6 hektareako lorategi botanikoa da.
Kokapena
Alameda, Red Sands Road, PO Box 843. Gibraltar
Administrazio/Harrera Telefonoa +350 41235
Historia
Alameda lorategia 1816an sortu zen, George Don jeneralaren gobernadorearen ekimenez, Gibraltarko hiritarrei aisialdirako eremu bat eskaintzeko.
Bildumak
Lorategietako landareak espezie autoktonoen eta atzerritik ekarritako beste espezie batzuen konbinazioa dira, askotan antzinako lurralde britainiarretatik ekarritakoak, Australia eta Hegoafrika kasu, zeinekin Gibraltarrek itsas harremanak zituen Britainiar Inperioaren garaian.
1991az geroztik espezie ugari sartu dira Gibraltarrera, kasu batzuetan lehen aldiz.
Aloe eta krasulaceae landareetan espezializatua dago, baita Gibraltarren eta inguruetan aurkitzen diren landare endemikoetan ere.
Otuna jauregia
Otuna jauregia Meñakan dagoen jauregia da.
2006ko urtarrilaren 17an, Eusko Jaurlaritzak monumentu izendatu zuen, Sailkatutako Kultura Ondasuna.
Deskribapena
Otuna jauregia Meñakabarrena auzoan dago, 51. zenbakian, izen bereko ibaitik 15 metro eskasera. Errota ugari daude ibaiaren tarte honetan (Goikoerrota, Sikuene eta Erdikoerrota). Bertatik hurbil du Otunatxu baserria eta, ipar-mendebaldera, 300 metro ingurura zegoen garai batean Meñaka dorrea, eta leku horretatik gertu Andra Mariaren ermita dago.
Eraikin klasizista bikaina da, nabarmen landatarra den testuinguruan harrigarri egiten dena, izan ere, inguru hurbila ez ezik, eskualde osoa ere izan zen gisa berekoa XVII. mendearen bigarren herenean. Hainbaten ustez Martin Ibañez de Zalbideak egindakoa da, alegia, Bizkaiko lehen klasizismoko gizonik entzutetsuenetako batek. Datari dagokionez, berriz, 1626koa bide da (Ybarra). Alabaina, eraikinean berritze-lan ugari egin dira geroztik, eta horien artean honakoak dira nabarmentzekoak: bigarren aldi batean, jauregiaren balio arkitektonikoa areagotzeko lanak egin ziren, batez ere atalondoan, eta hirugarren batean, jauregia baserri bihurtu zuten, eta hori dela eta, nabarmen eragin zen konfigurazio, bolumen, egitura eta kanpoaldeko nahiz barnealdeko elementuen tratamenduan.
Gaur egun eraikin exentua da, bolumen kubikokoa. Bi isurkiko estalkia du, eta gailurra fatxada nagusiarekiko perpendikularra da. Bertako fabrika oso sendoa da (115 zentimetroko lodiera beheko oinean). Harlanduzkoa da alde nagusian, hegoaldekoan, eta ekialdekoan, eta harlangaitzezkoa eta harlanduzkoa mendebaldekoan eta atzealdekoan, iparraldekoan, nahiz eta harlandua ere baduen tartekatuta. Altxaerak bi gorputzetan banatzen ditu erdi-mailako altuerako inposta batek. Inposta horrek estilo klasizista du fatxada nagusian eta ekialdekoan, baina harlanduzko zerrenda xume bihurtzen da gainerakoetan. Beheko gorputzean dira beheko oina eta solairuartea, eta goikoan oin noblea, gaur egun ganbara gisa erabiltzen dena.
Bestalde, mendebaldeko alboko fatxadan fabrika ez da hain erregularra, eta zenbait harlangaitz tartekatzen dira. Ekialdeko fatxadaren ordena berari jarraiki dago antolatuta, baina solairuartean eta oin nagusian bi bao ez dira ireki, hain zuzen ere, eskuinaldeko muturrean kokatutakoak. Dena dela, hemengo bao guztiak xumeak dira, neurri bereko leihoburuak dituztenak.
Amaitzeko, atzealdeko fatxada, iparraldekoa, fatxada itsua da. Baina, salbuespen gisa, ukuilura sartzeko atzealdeko atea dugu, egun itsututa dagoena, baita muturretako bi gezileiho ere, orain gutxi egindako bi bao direla medio kendu direnak.
Barnealdeari begira, bereziki nabarmentzekoa da sarrerako atalondoa. Monumentu-kalitate handiko obra da, oinaren zati handi bat hartzen duena eta bi solairuko altuera duena. Elementu horrexek antolatzen du eraikin osoa: bertatik sartzen da ukuilura, beheko oinean, baita ondoko barrundegi guztietara ere. Lehenengo solairuan, berriz, bertatik sartzen da solairuarteko barrundegietara eta eskaileraren hurrengo zatirako sarbide ei zen atera, alegia, oin nagusi edo noblera, egun ganbara denera, sartzeko atera. Guztia harlanduz egindakoa da eta bertan eskailera bikoitza gailentzen da. Eskailera arku eskartzanoa euskarri duen eskailera-bururaino iristen da. Eskaileratik atalondoaren erdialderako bidea itxiko lukeen balaustrada falta da. Berorren aurrean zentratutako ate bana daude beheko oinean eta solairuartean. Bi ate handi molduratu dira, sarreraren aurrez aurre daudenak.
Egurrezko egiturak aldaketa nabarmenak izan ditu, eta horien artean nabarmentzekoa da solairuarteko soliba guztiak kentzea eta horien ordez hormigoizko forjatua jartzea. Dena den, oin nagusikoaren zati bat gorde da, baita estalkia osatzen zuen egitura ere. Bertan berriz erabili diren jatorrizko egiturako elementuak ikus daitezke.
Janovce (Bardejoveko barrutia)
Janovce  Eslovakiako udalerri bat da, Bardejoveko barrutian kokatuta. 5,55 km²ko azalera du eta 451 biztanle 2017ko datuen arabera.
Pethia tiantian
Pethia tiantian Pethia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Cnemaspis nairi
Cnemaspis nairi Cnemaspis generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Scorpaena mystes
Scorpaena mystes Scorpaena generoko animalia da. Arrainen barruko Scorpaenidae familian sailkatzen da.
São Miguel das Matas
São Miguel das Matas Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Kurmanbek Bakiev
Kurmanbek Salievitx Bakiev (Курманбек Салиевич Бакиев; Курманбек Сали уулу Бакиев, Kurmanbek Sali Uulu Bakiev; Masadan, Sobiet Batasuna, gaur egun Kirgizistan, 1949ko abuztuaren 1a) kirgizistandar politikaria da. 2005etik 2010era Kirgizistango presidentea izan zen.