cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medikuntzaren historia
Antzinako Grezia
Baina greziar kultura klasikoan mediku figura garrantzitsuena Hipokrates izan zen. Bere biografia Sorano Efesokoak idatzi zuen bera hil eta 500 urte geroago, eta berari esker dakigu Hipokrates Kos-en jaio zela K.a. 460.urtean, zibilizazio heleniarraren urrezko garaiarekin batera. Mitoaren aurrean Hipokratesek arrazoiaren ikuskera berriz azaleratu zuen, eta Galenok eta geroago Alexandriako eskolak “mediku perfektua” kontsideratu zuten, eta ondorioz Medikuntza Modernoaren aita bezala izendatu izan da klasikoki. Hipokratesen lan garrantzitsuena (Corpus Hippocraticum) 50 trataturen sintesia da, K.a-tik VI-V.mendeetan sortuak gehienak, beraz, obra baino gehiago “eskola hipokratikoa”ri buruz hitz egiten da, juramentu hipokratikoen printzipioetan oinarritua. Lan hauetan ondorengo medikuntzaren adar hauek landu zituen: anatomia, barne medikuntza, higienea, etika medikua eta dietetika. Bere “lau humoreen teorian” Hipokratesek ekialdeko medikuntzatik gertu dagoen kontzeptua azalduko du, osasuna gorputzeko lau humoreen arteko oreka bezala ulertuko duena eta gaixotasuna (nosas), hauetako baten eraldaketa bezala (gehiegi izatea edo falta). Teoria hau oinarri hartuta, fisiopatologiaren teoria bat azalduko du nola gaixotzen den azaltzeko, eta terapeutikarena nola sendatu behar den azalduz, beti ere inguruko giroa, airea eta elikadura (dietetika) kontutan hartuta.
Hurrengo bi mendeetan (K.a. IV eta III. mendeetan), greziar mugimendu filosofikoa puri-purian egongo da. Aristotelesek medikuntza aitarengandik ikasi zuen, nahiz eta ez den ezaguna bere ohiko jarduna diziplina honetan. Hala ere, bere eskola peripatetikoa garaiko mediku garrantzitsu askoren oinarria izan zen: Diokles Karistokoa, Praxagoras Kosekoa, edo Teofrastorena besteen artean.
K.a. 300. urtean gutxi gorabehera Alejandro Magnok Alejandria sortu zuen, denbora laburrean Mediterraneoko eta Ekialde Hurbileko erreferente bihurtuko zena. Eskola alexandrinoak garaian ezagunak ziren medikuntzaren inguruko ezagutza zabaltzen lagundu zuen (baita beste diziplina askorena ere), mediku garrantzitsu asko sortzen lagunduz. Iturri batzuen arabera, Ptolomeotarrek mediku hauen esku jartzen zituzten heriotza zigorrera kondenatuta zeuden presoak, beraiekin bibisekzioak praktika zitzaten. Eskola alexandrinoak eman zuen mediku esanguratsuenetakoa Erasistrato izan zen, koledokoaren (bilisa heste mehean isurtzen duen konduktua) eta portaren zirkulazioaren (digestio aparatutik datorren odola gibelera eramaten duena) asmatzailea.
Herofilo Kaltzedoniakoa izan zen beste mediku aipagarri bat, meningeen, plexu koroideen eta burmuineko laugarren bentrikuluen deskripzio egokia egin baitzuen. Eskola honekin batera, eskola enpirista garatzen da, bere adierazle medikua Glauko Tarentiokoa izanarekin (K.a. I. mendea). Glauko kontsidera dezakegu ebidentzian oinarritutako medikuntzaren bultzatzaile nagusia, beretzat oinarri fidagarri bakarra baitzegoen: norberaren edo beste medikuen esperientziatik jasotako emaitzak (edo analogia logikoan oinarrituta alderatzeko beste daturik ez bazegoen). Egipto lurralde erromaniko bezala onartzearekin batera (K. a. 30), amaitu zen alexandriar garaia eta honela eman zitzaion hasiera Erromako medikuntzaren argitasun garaiari.
Antzinako Erroma
Medikuntza, Antzinako Erroman, Greziako ezagutza medikuaren luzapen bat izan zen. Zibilizazio etruriarrak, kultura grekotik ezagutzak bereganatu aurretik, ez zuen interes handiko garapen esanguratsurik izan medikuntzan, odontologian zuen abilidade edo gaitasuna izan ezik. Baina metropoliak Erromako zabalkundearen lehen urteetan jasan zuen hazkundeak, figura mediku garrantzitsuak erakarri zituen bertara eta horrela sortu zen Mediterraneo aldeko jakintza mediku, kliniko eta irakaspenaren zentroa Erroman.
Lehen eskolak
Antzinako Erromako pertsonaiarik garrantzitsuenak Bitiniako Asklepiades (K.a 124 edo 129 – K. a 40), Zeltso eta Galeno izan ziren. Lehenengoak, humoreen teoria hipokratikoaren aurka, mediku pentsamenduaren eskola berri bat garatu zuen, Eskola Metodikoa izenekoa. Eskola hau, Demokritoren lanetan oinarritzen da eta teoria mikrobiarraren aurrekari gisa, gaixotasuna, gorputzeko poroak zeharkatzen dituzten atomoen eraginaren ondorio bezala azaltzen du. Eskola honetara atxiki ziren medikuetako batzuk izan ziren Temison Laodezikoa, Tesalo Tralleskoa edo Sorano Efesokoa (Hipokratesen lehenbiziko biografia ezagunaren idazlea).
K. a. 25 eta 50 urteen artean bizi izan zen garai hartako beste mediku esanguratsu bat Aulo Kornelio Zeltso izan zen. Berez, ez dago medikuntzan lan egin izan zuenaren ziurtasunik, baina medikuntzako tratatu bat gorde da (De re medica libri octo), De artibus (Arteei buruz) izeneko entziklopediaren zati dena, non gaur egun arte iraun duen hanturaren definizioa azaltzen den: “beroa, mina, tumore eta gorritasuna”.
Kristau garaiaren hasierarekin batera, beste mediku eskola bat garatu zen Erroman: Eskola Pneumatikoa. Hipokratikoentzat humore likidoa zen gaixotasunaren kausa, atomistek atomo deituriko partikula solidoen eragina azpimarratzen zuten eta pneumatikoentzat, biriken bidez organismoan sartzen zen pneuma (gasa) izan ohi zen gizakik jasaten zituen trastorno patologikoen erantzulea. Korronte honetako jarraitzaile izan ziren Ateneo Ataliakoa edo Areteo Kapadoziakoa.
Areteo Kapadoziakoak ez zuen lortu Galenoren errekonozimendu publikoa eta fama, baina mantendu diren berari buruzko idatziek erakusten dute ezagutza handia zuela eta batez ere zentzu komuna. Kapadoziakoa zela eta I. mendean bizi zela badakigun arren, ez daukagu mediku erromatar umil honen datu askorik. Alexandrian ikasi zuela pentsatzen da, han autopsiak baimenduta zeudelako eta bere barrunbeei buruzko ezagutza anatomikoa handia zelako. Tetanos gaixotasunaren deskripzioa egin zuen lehenengo medikua izan zen, eta berari dagozkio epilepsia eta diabetesaren izenak.
Itsas lamina
Itsas lamina mitologia askotan agertzen den pertsonaia da. Gerritik gora emakume baten itxura dute eta, gerritik behera arrain baten isatsa. Greziar mitologian (Sirena) zein eskandinaviar mitologian agertzen den izakia da, eta kostaldeko leku askotan ere, Euskal Mitologian barne.
Medikuntzaren historia
Armadako medikua
Erroman, medikuntzaren egitura gaur egungo espezialitateetako banaketa gogorarazten digun antzera egiten zen eta mediku orokor (medici), zirujau (medici vulnerum, chirurgi), okulista (medici ab oculis), dentista eta belarriko gaixotasunen espezialistetan antolatzen zen. Ez zen mediku kontsideratua izateko erregulazio ofizialik, baina Julio Cesarrek, eskaintzen zituen pribilegio batzuetan oinarrituta, hiri bakoitzerako gehienezko kupo bat ezarri zuen. Kupo honez gain ordea, erromako legioek zirujau propio bat izaten zuten, baita borroketako zauriak artatzeko edozein lekutan ospitale bat ipintzeko gai zen talde mediku bat ere.
Neronen armadan aritzen zen legioko medikuetako bat (Anazarbako Pedanio Dioskorides) izan zen XV. mendera arte ezagunena eta erabiliena izan zen eskuliburu farmakologiko baten egilea. Erromako armadarekin egindako bidaiei esker seiehun belarretik gora eta hainbat substantzia medizinal ezagutzeko aukera izan zuen, gero bere obra nagusia “Materia Medikuari buruz” (Hylikà, « Dioscórides» bezala ezagunagoa) idazteko baliagarriak izan zitzaizkionak.
Itsas lamina
Grekoen sirenak
Greziako mitologian Sirenek (grezierazko singularra: Σειρήν, Seirḗn; grezierazko plurala: Σειρῆνες, Seirênes) izaki arriskutsuak ziren, inguruko marinelak beren musika liluragarriarekin eta ahotsak abesten zituztenak uharteko kostalde harritsuan naufragoak izan zitezen. Poeta erromatarrek Sirenum scopuli izeneko uharte txiki batzuetan kokatu zituzten. Geroago tradizio arrazionalizatu batzuetan, Anthemoessa edo Anthemusa uharte "loretsu "aren geografia literala finkatuta dago: batzuetan Pelorum lurmuturrean eta beste batzuetan Sirenuse izenarekin ezagutzen diren uharteetan, Paestum inguruan edo Capreae-n. Halako kokapen guztiak itsaslabarrez eta harkaitzez inguratuta zeuden.
Medikuntzaren historia
Galeno
Baina erromako garaiko pertsonai medikurik garrantzitsuena Klaudio Galeno da ezbairik gabe, zeinaren ekarpenek (eta akats anatomiko eta fisiologikoek) XVI. mendera arte iraun duten (Vesalio izan zen akats hauek zuzentzen lehena). Pergamoko Galeno 130. urtean jaio zen, greziar kulturaren eraginpean eta Eskulapiori (Asklepios) eskainitako tenplurik handienaren babesean. Hipokratesen bi jarraitzaileekin batera ikasi zuen medikuntza: Estrakonio eta Satirorekin, eta behin bukatu ondoren Esmirna, Korintoko eta Alexandriako medikuntza eskolak bisitatu zituen. Azkenik, Erromara iritsi zen, eta gladiadoreen mediku bezala lortu zuen ospeak enperadorearen (Marko Aurelioren) mediku izateko aukera eman zion. Hala ere, Erroman autopsiak debekatuta zeudenez, Galenoren anatomia ezagutza animaliekin egindako disekzioetatik zetorren eta horren ondorioz akats batzuk egin zituen bere ibilbidean. Akatsak akats, ekarpen garrantzitsuak egin zituen: medikuntzako lehenengo esperimentalistetakoa kontsideratua izan da eta Erasistratok egindako hutsegitea (arteriak airea daramatela zioen) zuzendu zuen:
Eskola hipokratikoaren adierazle nagusia izan zen, baina bere obra, garaiko ezagutza mediku guztiaren laburpena da. Bere idatziak hurrengo hamahiru mendeetan kopiatu, itzuli eta irakatsiak izan ziren, eta honi esker Galeno mendebaldeko medikuntzako mediku garrantzitsuena eta eragin handiena izan zuena kontsideratu zen.
Itsas lamina
Grekoen sirenak
Proklus greziar filosofo neoplatonistaren arabera, Platonek esan zuenez hiru Sirena mota zeuden: zerukoa, sortzailea eta purifikatzailea / katartikoa. Lehenengoak Zeusen gobernupean zeuden, bigarrenak Poseidonen agindupean eta hirugarrena Hadesen. Arima zeruan dagoenean Sirenek, mugimendu harmonikoaren bidez, zeruko osteko jainkozko bizitzarekin bat egitea bilatzen dute; eta Hadesen dagoenean, arima betiko infernuko erregimenera egokitzea; baina lurrean denean "horietako ekoizpena jenerazioetan, itsasoa izatea enblematikoa da".
Medikuntzaren historia
Medikuntza publikoa
Medikuntza erromatar publikoak egindako ekarpenak azpimarragarriak dira. Erromako arkitekto ezagunen artean (Kolumela, Marko Vitruvio edo Marko Vipsanio Agripa), malaria ur zikinen bidez edo intsektuen bidez transmititzen zenaren ustea zegoen. Uste honen itzalean egin ziren akueduktuak, estoldak edo komun publikoak bezalako obrak, kalitatezko ur edangarria eta gorozkien kanporatzea modu egokian bideratzeko. Medikuntza modernoak arrazoia emango die hogei mende geroago, ur edangarriaren hornidura eta hondakin-uren kanporatze sistema biztanleria baten osasun mailaren adierazle direla onartzen direnean.
Henry Chadwick-en arabera (emeritus regius professor zena Cambridgeko Unibertsitatean eta kristautasun primitiboaren historialaria), gaixoen zaintzan modu bikain batean adierazitako karitatea izan zen kristautasunaren zabalkundearen arrazoi nagusienetako bat. 251. urtean esaterako, Erromako elizak behar egoeran zeuden 1500 pertsona baino gehiago eskaintzen zien laguntza. Erromatarren gerra garaitako proto-ospitaleak bazeuden arren, Inperioak ez zuen izan ospitale sozialen kontzientziarik kristauek lehenengo ospital handiak eraiki zituzten arte. Ekialden, Basiliade ospitala eraiki zen Kapadoziatik gertu (Zesareako Basiliok bultzatuta) eta Edesan beste bat (Efren Siriarrak bultzatuta), gaixoentzako 300 oherekin. Mendebaldean, Erromako Fabiolak sortutako nosocomiuma izan zen medikuntza sozialaren dokumentatutako lehenengo aurrekaria eta horri esker egin zen Fabiola medikuntza antolatuaren historiako emakumerik garrantzitsuenetako bat. Ospitale honetan, gaixoak doan artatuak izaten ziren. Indusketa arkeologikoek erakutsi dute eraikin honen antolakuntza nolakoa zen eta bakarra zen garai hartan eraikin nagusiaren inguruan gaixo klaseen araberako antolakuntza zuena. Camille Jullian historialariaren arabera, ospitale honen sorrera izan zen mendebaldeko zibilizazioaren historiako gertakari garrantzitsuenetako bat. Erromatarrek ere emakumeen osasunerako tresneria berezia garatu zuten lehenengoak izan ziren. Begi-lauso sendatzeko kirurgia ere garatu zuten.
Itsas lamina
Odiseako sirenen korapiloa
Sirenek beste kondaira eta testuetan agertzen badira ere gehien hedatu zen ikuspegia Homeroren Odisearena izan zen. Baina gehiengoaren usteen aurka hauek ez zuten ondorengo mendeetan azaltzen duten beste sirenekin antzekotasun fisikorik. Erdi emakume eta erdi abereak bai, baina abere erdi zati hori arrainarena izan beharrean hegaztiarena zen.
Medikuntzaren historia
Bizantzio
Ekialdeko Erromatar Inperioak, Teodosioren heriotzaren ondorio gertatu zen zatiketaren ondoren, oinordetzen hartu zituen kultura eta medikuntza greziarrak. Ezagutza klasikoa ez galtzeko edo berreskuratze grinak bultzatuta, bizantziar kulturar lan garrantzitsua egin zuen tradizio greko eta erromatarraren onena bilkuz eta sailkatuz, nahiz eta ekarpen berritzaile gutxi egin bere kabuz.
Juliano Apostataren mediku pertsonalak, Oribasio Pergamokoak (325-403), 70 liburutan bildu zuen ordura arteko medikuntzaren inguruko ezagutza guztia. Oribasiok emandako aholkuari jarraituz, Julianok medikuntzan aritu ahal izateko lizentzia baten (synbolom) beharra ezarri zuen, hau lortzeko azterketa bat gainditu behar zelarik.
Itsas lamina
Odiseako sirenen korapiloa
Odisearen sirenak abestien bitartez marinelak galeraz zezaketen, entzuleek bere urontziak musika zetorren lekurantz abiatu eta kostaldeko arroken aurka beraien biziak suntsitzen zuten.
Garra chebera
Garra chebera Garra generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Itsas lamina
Odiseako sirenen korapiloa
Odiseok jakin-mina zuen Sirenek zer kantatzen zioten eta, beraz, Zirtzeren aholkuari esker, bere marinel guztiak belarriak erle-argizariz tapatu zituzten eta bera mastara estu lotuta uzteko agindua eman zien, zenbat eta gehiago eskatu indar gehiagorekin estutzeko esanez. Haien kanta ederra entzun zuenean, marinelak askatzeko agindu zien baina estuago lotu zuten. Belarrietatik kanpo geratu zirenean, Odiseok bere kopetilunekin frogatu zuen askatzeko.
Medikuntzaren historia
Bizantzio
Sortzailetik gutxi baina bilketa lan handia egin zutenen artean, Alexandro Tralleskoa (Santa Sofiako basilikaren arkitektoaren anaia) edo Aetio Amidiakoa aurki ditzakegu, VII. mendean. Garai honetako medikurik esanguratsuena Paulo Eginakoa da, Epitome, Hypomnema edo Memorandum-aren egilea, kirurgia, obstetrizia eta medikuntzari buruzko ezagutzak biltzen dituen zazpi liburuz osatutako bilduma. Bere ekarpenen artean azpimarra ditzakegu sudurreko polipoen edo artikulazioetako likido sinobialaren deskribapena, edo teknika kirurgiko berritzaile batzuen deskribapena, saihetsak kentzekoa esaterako.
NA-8305
NA-8305 edo Eugiko zeharbidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-138 nafar errepideko 6,51 kilometroan hasi eta NA-7015 errepidearen 7,10 kilometrora arte doa. Errepidea 0,80 kilometro luze da.
Medikuntzaren historia
Bizantzio
Maila polita lortu zuten beste hainbat mediku eta zirujauren izena ere gorde da gaurdaino: Meletio (VII. mendekoa, “Gizonaren gorpuzkerari buruz” lanaren egilea), Teofanes Nonno (X. mendekoa), Mikel Psellos eta Simeon Seth (XI.mendekoak) edo Sinesio, Teodoro Prodromo edo Nicolas Myrepso (XII eta XIII. mendekoak).
Garai honetan hasi eta Erdi Aroan medikuntzan aurrerapen edo garapen hangiagoa ez izatearen edo geldialdiaren arrazoia, bizitza sozialean eta politikoan kristautasunak izan zuen garrantzia da. Kristautasunak, natur zientzien ikuspuntu helenikoa ez zuen gustoko eta gaixotasunaren ikuspuntu determinista teozentrista baten aldekoa zen, ordura arteko garapena asko mantsotuz. Bizantziar inperioan aurrerapen nabarmenak izan ziren kirurgian; adibidez, lotutako bikien lehen bereizketa eman zen, X. mendean.
Erdi Aroa
Asia eta Europan gizartea garatzen zen heinean, pentsamenduen sistemak sistema natural ezberdin batengatik ordezkatzen joan ziren. Aintzinako Greziatik errenazimendu garaira arte garatutako ideia denak, Galenorenak barne, dieta eta higienea zainduz osasuntsu mantentzean oinarritu ziren. Jakintza anatomikoak mugatuak ziren eta tratamendu kirurgiko edo sendatzeko balio zezakeenak gutxi batzuk ziren. Medikuek beraien lana bezeroekin harreman on bat izatean oinarritzen zuten, gaitz txikiei aurre egiten saiatuz eta gaitz kronikoak lasaitzen saiatuz, mundu guztian zehar zabaltzen bukatu zuten gaixotasun epidemikoen aurka ordea, ezer gutxi egin zezaketen garai hartan.
Erdi Aroko medikuntza, zientzia eta mistizismoaren arteko nahasketa dinamikoa izan zen. Erdi Aro goiztiarrean Erromatar Inperioaren erorketaren ondoren, jakintza medikua monastegietan eta beste leku jakin batzuetan bizirautea lortu zuten testu erromatar eta grekotan oinarritzen zen nagusiki. Gaixotasunen eta hauen sandabideen sorreraren buruzko ideiak, ez ziren sekularrak soilik, oinarri espiritual sendo bat ere bazuten; patuak, pekatuak eta astroen eraginak faktore fisikoek bezainbesteko eragina zeukaten. Guzti hau, erromatar inperioaren azken urteetan gizarte europearraren kulturan eliza katolikoak hartutako protagonismoaren ondorioz izan zela azaltzen da. Bere egitura hierarkikoak funtzio orokor baten papera betetzen zuen, kulturaren administrari eta bilketa lanak egiteko gai zena eta inperio erromatarreko legeak iristen ez ziren gizartea hezi eta babesteko gai zena. Aldi berean, Ekialdetik etorritako monje mugimendua Europan zehar zabaltzen hasi zen V. mendean. Monastegietan erromes gaixoak eta etxerik gabeak hartzen hasi ziren horrela ospitale funtzioa eginez, nahiz eta monjeek egiten zuten medikuntzak karitatetik gehiago eduki oinarri arrazional edo teknikotik baino.
1095. urtean, Clermonteko Kontzilioan, apaiz eta elizgizon denei medikuntzarekin lotura zuen edozer ikaskuntza debekatu zitzaien eta 1215. urtean, Inozentzio II.ak “Elizak odola gorroto du” liburua publikatu zuen bertan eliza katolikoak odolaren isurketarekin lotutako edozein ekintzen kontra eta baita kirurgiarekin lotutako ekintzen kontra ere egin zuela azalduz. Badaude ospitale antzeko egituren aurrekariak Egipto, India edo Erroman, baina gaur egun ospitale bezala ezagutzen ditugunaren aitzindaria San Benediktok hasitako Montecasinoko ereduari eta beranduxeagoko legenar-ospitaleei dagokio. Hala ere, garai hartan ezagututako ospitalik handiena Cairon zegoen. 1283.urtean eraiki zuten eta Al-Mansur izena jarri zioten. Espezialitate ezberdinetan banatutako gelak zituen gaur egungoen antzera; dietetika sekzio bat zeukan ospitaleko sukaldearekin harremanetan zegoena, kanpoko bezeroentzako gela bat, konferentziak egiteko beste gela bat eta liburutegia.
Raye-sur-Authie
Raye-sur-Authie Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Saldanha Marinho (Rio Grande do Sul)
Saldanha Marinho Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Raye-sur-Authie
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Medikuntzaren historia
Medikuntza arabiarra
Mahomaren heriotzaren ondoren 632. urtean hasi zen musulmanen zabalkunde garaia. Ehun urte eskasetan arabiarrek Siria, Egipto, Palestina, Persia, Iberiar penintsula eta Indiako zati bat bereganatu zituzten. Zabalkunde horren garaian, profetaren aginduz (“Ezagutza bilatu Txinaraino joan behar baduzue ere”), herrialde bakoitzeko elementu kultural esanguratsuenak gehitzen joaten dira. Horrela, denbora gutxian medikuntza primitibo bat praktikatzetik (enpiriko-magikoa), eragin hipokratikoa zuen medikuntza tekniko heleniko batera pasa ziren.
Raye-sur-Authie
Etxebizitza
2007an 141 etxebizitza zeuden, 96 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 40 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 139etxeak ziren. 96 etxebizitza nagusietatik 77 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 67 etxek bost zituzten. 82 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 36 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Medikuntzaren historia
Medikuntza arabiarra
Hemen hasi zen Al-Razi pertsiarrak (Abu Bakr Muhammed ibn Zakkariya al-Rhazí, Rhazes bezala ezagunagoak, 865-932) bere praktika medikuan sistematikoki alkohola erabiliz (arabiarrez al-khwl الكحول, o al-ghawl الغول); azido sulfurikoa ere aurkitu zuen. Mediku honi buruz esaten da, Bagdadeko ospitalearen sortzailea zena, bere kokapena aukeratzeko, lau animaliaren gorpuak zintzilikatu zituela hiriko lau puntu kardinaletan eta usteltzen denbora gehien pasa zuenaren lekua aukeratu zuela hau jartzeko. Ar-Raziren hiru obra nagusiak Kitab-el-Mansuri (Liber de Medicina ad Almansorem, patologia, fisiologia, eta anatomiari buruzko ezagutza teorikoen laburpena); Al-Hawi ( latinera Continens bezala itzulitako sintesi klinikoa, bertan bere kasu klinikoak erregistratu zituen); eta Kitab fi al-jadari wa-al-hasbah izeneko monografia (Europa garaikidean eragin handia izan zuen elgorria eta baztangaren inguruko sarrera).
Erdi Aroko medikuntza islamiarraren beste figura esanguratsu bat Avizena (Ali ibn Sina) izan zen. Filosofo pertsiar honen obra, “Medikuntzaren kanona” izenekoa, islamiar tradizioan erdi aroko obra mediku garrantzitsuena kontsideratzen da, medikuntza zientifikoaren kontzeptu berritzaileak agertu ziren arte. Gainera, Europa osoan eragin handia izan zuen Ilustrazioa bitartean. Rhazes pazientea diagnostikatzen interesatzen zen medikua zen eta Avicena berriz, medikuntzaren orokortasunak ulertzen saiatu zen teoriko aristotelikoa izan zen.
Itsas lamina
Odiseako sirenen korapiloa
Ondorengo urteetan jakindunen idatziek sirena grekoen itsas sirenen eraldaketa fisikoaren jatorriari erantzuna emateko sirenek norbait hiltzeko zorian zeudela bere kantua entzun eta ihes egiten bazuen, Odiseok pasatu ondoren beraz, bere burua uretara bota eta hil egin zirela suposatu zuten. Honen ostean Poseidonek eraldatu eta berpizterakoan erdi arrain eta erdi emakume bilakatu ziren.
Medikuntzaren historia
Medikuntza arabiarra
Al-Andalusetik atera diren figura mediku interesgarri batzuk azpimarratu behar ditugu, Avenpaze esaterako (1080-1138) eta bere dizipulo Abentofail, Averroes (1126-1198) edo Maimonides (judutarra izan arren ekarpen asko egin zituena XII.mendeko medikuntza arabiarrean. XVIII.mende bukaeran eta XIV.aren hasieran Al-Safra daukagu, Muhammad ibn Nasr-en (Granadako sultana) lagun taldeko mediku pertsonala, bere Kitāb al-Istiqsā liburuan tumore eta medikamentuen inguruko aurrerapen desberdinak egiten dituena. Aipatu beharrekoa da Mesué Hunayn ibn Ishaq-ren eragina, Johannitius edo Mesué Zaharra bezala ezagunagoa, itzulpengintzan egin zuen ekarpenagatik. Itzulpenez gain, mediku pertsiar honek oftalmologiako lan batzuk idatzi zituen.
Ibn Nafis (Ala-al-din abu Al-Hassan Ali ibn Abi-Hazm al-Qarshi al-Dimashqi), XII.mendeko mediku siriarrak, sistema kardiobaskularraren deskripzioa garatu zuen. Bere ekarpena ordea, 1628.urtean William Harvey-k hobetu zuen eta azken honek hartu zuen hau aurkitu izanaren fama. Modu berean, europar askori esleitu zaizkien ekarpen mediku eta astronomikoek, autore arabiar edo pertsiarretan dute abiapuntua edo oinarria.
Abulkasis (Abul Qasim Al Zaharawi) da mundu islamikoan ezaguna den lehenengo zirujau espezialista. Medina Azaharan jaio zen 936.urtean eta Abderraman III.aren kortean bizi izan zen. Bere bilketa lan nagusia Kitàb al-Tasrìf da (praktika, metodoa edo antolaketa), berez Eginako Pabloren itzulpen zabalagoa dena, garaiako instrumental kirurgikoa gehituta eta beranduago Cremonako Gerardok latinera itzuliko duena. Liburu honetan deskribitzen du nola kendu pankreatik harriak, begiko eta digestio ebakuntzak nola egin edo beharrezkoa den material kirurgikoaren deskribapena.
Mahomari esleitzen zaion aipu batek dio bi zientzia bakarrik daudela: teologia, arima salbatzeko; eta medikuntza, gorputza salbatzeko. Musulmanentzat Al Hakim (medikua), “maisu jakintsua”ren sinonimo zen. Mediku arabiarrek medikuntzako adarren batean espezializatzeko betebeharra zeukaten, eta ofizioaren barruan ere maila desberdinak zeuden. Hauexek dira maila gorenetik hasita: Hakim (maristán edo ospitaleko medikua), Tahib, Mutabbib (praktiketan zegeon medikua) eta Mudawi (bere ezagutza enpirikoa besterik ez den medikua). Islamaren obra eta figura mediku askok eragin garrantzitsua izan zuten Erdi Aroko Europan, bereziki Toledoko itzulpen eskolako edo Afrikar Konstantinoren itzulpenei esker, zeinak Europako erdi aroko lehenengo eskola medikuaren oinarrian dauden, Salernoko eskolaren oinarrian.
Europa
XI eta XIII. mendeen artean, Napolesen hegoaldean interes berezia izan zuen medikuntza eskola bat gauzatu zen: Salernoko Medikuntza Eskola. Campaniaren kokapen geografiko pribilegiatuak, inperioaren erorketaren ondoren kulturak zeharo baztertu gabea, bizantziar eta arabiarren aterpe izan zenak, protounibertsitate honen sortzea erraztu zuen, kondaira baten esanetan greziar baten (Ponto), hebrear baten (Helino), musulman baten (Adela) eta kristau baten (Magister Salernus) bitartez, Collegium Hippocraticum bezala izendatuz. Bertan, mediku titulua eskuratzeko, eta hala, praktika hauek gauzatzeko, Roger II.a Siziliakoak graduazio azterketa bat ezarri zuen.
Urte batzuk beranduago (1224-an) Frederiko II.ak azterketa berritu zuen Salernoko maisu taldeak publikoki egin zetzan, eta formakuntza teorikorako denboraldia erregulatu zuen (medikuntza eta kirurgiarako bost urte), praktiketakoa berriz urte betekoa. Eskola honetako pertsonaia esanguratsu bat Constantino Afrikarra (1010-1087) monjea izan zen, Kartagoko medikua, zein bere bidaia luzeetan mediku lan ugari bildu izan zituena eta europako medikuntzari ekarpen handia egin ziona testu klasiko ugari arabiar hizkuntzatik itzulita. Lan honek Magister orientis et occidentis titulua irabazteko balio izan zion. Constantinok itzulitako obra batzuk Liber Regius (Alí Abas), Viáticum eta Bidaietako medikuntza (Ibn Al-Gazzar), Libri universalium et particularium diaetarum edo Liber de urinis, Salernoko eskolan eragin handikoa, non pixa potoa mediku seinutzat bilakatu zen.
Salernoko Eskolaren orientazioa, nagusiki esperimentala eta deskribatzailea da, eta bere lanik garrantzitsuena Regimen Sanitatis Salernitanum (1480) da, higiene, nutrizio, belar eta beste indikazio terapeutikoen laburpen bat da, 1500 ediziotako zifrara iritsi zena. Eskolan, medikuntza irakaspenetik aparte (non emakumeak ikasle zein irakasle gisa onartuak ziren), filosofia, teologia eta zuzenbide ikasketak ere baziren. Bere gainbehera XIII. mendearen haseran gertatzen da, hainbat Unibertsitateren ugaritzearen ondorioz (Bolonia, Paris, Oxford, Salamanca,...) Salernoko uzta emankorrenetako bat Chartres-ko Eskola Kapitularrean gertatzen da, non bertatik mediku garrantzitsu ugari irteten diren, hala nola, Guillermo de Conches, Juan de Salisburyrekin batera eskolastikaren aintzindari izan zena.
Erdi Aroko Europako medikuntzaren pertsonaia famatuen artean, Arnau de Vilanova (1238-1311) espainiarra dago. Montpellierren eta Salernon formatua, bere ospeak Aragoiko erregeen korteko mediku izatera eraman zuen (Pedro el Grande, Alfontso III.a eta Jaime II.a). Galeno eta Avicenaren itzulketa batzuez gain, tisisaren inguruko ikerketa bat garatzen du. Berari dagozkio aforismo pilaketa bat, XIII. mendeko bertso leoninotan, Flos medicinae bezala ezagutua.
Aldi honetako ikusmolde teozentristaren barruan, naturaz gaindiko sena duten terapia alternatiboak sartuz doaz. VII eta VIII. mendeetatik aurrera, kristautasunaren zabalkundearen ondorioz, koronazio zeremonietara azken igurtziko errituak batzen dira, monarkiari ikusmolde sakratu bat emanez. Errege gantzutu hauei, osatze propietate magikoak egozten zaizkie. Ezagunena, “Erregearen ikutua” da: Felipe el Hermosok, Roberto II el Piadosok, San Luis Frantziakoak edo Enrique IV-ak gaixoen ultzerak ikutzen zituzten esaldi hau esanaz; “Erregeak ikutzen zaitu, Jainkoak sendatzen zaitu”. Frantziako erregeak Soissonsera joaten ziren erromes zeremonia ospatzera, eta Felipe de Valoisek (1328-1350) egun batean 1500 pertsona ikutu zituela ere esaten da. Erritu mota hauen zabalkundeak tuberkulosiaren izen berritze bat ekarri zuen, “mal du roi” Frantzian edo “King´s Evil” Ingalaterran. Hainbestekoa izan zen oparotasuna, non espezialitateak sortu ziren monarkien arabera; Hungriako monarkiaren espezialitatea “ikterizia” zen, Espainiakoarena “eromena”, Norbegiakoarena “bozioa” eta Frantziakoarena “eskrofula” eta “epilepsia”.
Berpizkundeko medikuntza
Errenazimentuaren ondoren, bi gertakizun historikok markatu zuten medikuntza praktikatzeko modua, baita gaixotzekoa ere. Batetik, Erdi Aroko bukaera baldintzatu zuten plagak. XIV. mendean Europan Izurri Beltza izenekoa agertu zen, 20 edo 25 milioi pertsonen heriotzaren zergati bezala, agian 200 milioi Eurasia osoan zehar. Bestalde, XV. (Quattrocento) eta XVI. (Cinquecento) mendeetan Italian, erromatar tradizioa zuen humanismoan oinarritutako gizarte eta zientzien filosofiak agertu ziren. Unibertsitateen ugaritzeak, zientzien garapenen arrazoi izan zen adimenen motorra ekarri zuen. Aro berri honek, bereziki zientzia naturaletan eta medikuntzan eragin zuen, errebisionismo kritikoaren izenpean. Ikuspegi mekanizista bat gailendu zen.
Anatomista handien aroa da: ebidentzia esperimentalak Galeno eta Roger Bacon-en akats anatomiko eta fisiologikoen amaiera ekartzen du. Kopernikok bere teoria heliozentrikoa publikatu zuen, Andres Vesaliok, aro honetako anatomista garrantzitsuenak, De humani corporis fabrica, ondorengo lau mendeetan medikuntzako ikasleentzako obra ezinbestekoa argitaratu zuen urte berean. Parisen formakuntza jaso ondoren Vesalio Paduako Unibertsitatean doktore bilakatu zen, eta kirurgia maisu izendatu zuten Italiako unibertsitate horretan. Maisu lanetako urteetan bere obra izugarri onduko du, bere bizitza profesionala Karlos V.aren, eta ondoren Filipe II.aren mediku pertsonal gisara amaituz. 1563-ko idatzi batean esaten da, Jerusalema erromes joan beharra izan zuela zigor baten ondorioz. Izan ere, espainiar gazte noble bati disekzioa egin ondoren, bihotzak taupaka jarraitzen zuela ohartu ziren, eta hura izan zen zigorraren arrazoia.
Baina Vesalio, XIV. mendean astiro garatu zen prozesu baten emaitza baino ez zen izan. 1316. urtean Mondino de Luzzik, izatez errenazentistak, Boloniako eskolan Anathomia publikatu zuen, disekzio publiko baten deskripzioa egin zuen lehena izan zen. Honek bide eman zion hainbat anatomia eta kirurgia trataturi. Leonardo da Vinci berak, ilustrazio katalogo ugari argitaratu zituen, zientzia eta artearen arteko lanetan, gutxienez hogei hildakoren disekzioak kontutan hartuz, eta lehendabizikoz gaixotasun mentalen sailkapen bat egin zuen. Vesalioren obrak bi edizio izan zituen autorearen bizitzan eta anatomiaren ikusmolde zeharo ezberdina erakutsi zuen; anatomia funtzionalagoa da, topografiatik haratago, bihotzaren barrunbeen deskribapenak aldi hartako aukikuntza anatomiko eta fisiologiko garrantzitsuena izango zen; biriketako zirkulazioa. Bere eragin izugarriari esker, Vesalioren izena hainbat anatomi estrukturei jarri zaie, hala nola, “Vesalioren zuloa”, “Vesalioren zaina” edo “Vesalioren ligamentua”. Bere ondorengo batzuen izenak ere baliotu zituzten beste anatomia zati batzuetan; Gabriel Falopio (1523-1562) edo Bartolomeo Eustachio (1524-1574).
Pizkundeko anatomistez gain, mediku esanguratsu hainbat ere azaldu ziren; Ambroise Paré, kirurgia modernoaren sortzaile, Girolamo Fracastoro eta Parazeltso. Parék ederki gorpuzten du errenazimentuko medikuaren izatea. Famili txirokoa izan arren, bost erregeren mediku izatera iritsi zen. Bere formazioa, hagin ateratzaile bezala hasi zen, baina bere lana Parisko Hotel-Dieurako asistentziekin osatzen zituen. Medikuntzako elkartetik halako baztertze bat pairatu zuen, bere obra guztiak frantsesez idatzi zituelako, latinaren eta grekoaren ezjakintasunaren ondorioz. Bere hasieretatik berritzaile bezala hartu zen, batzuetan kalterako izan arren, hala ere bere erreputazioa izan zen bere bermerik onena. Fracastororen obrarik aipagarriena Seminaria morbis da (gaixotasunaren hazia), teoria mikrobiarraren aurrekari gisa har daiteke. Parazeltsoren (Theophrastus Philippus Aureolus Bombastus von Hohenheim), bere pertsonalitate bereziak (bere buruari izen hori jarri zion, erromatar mediku zen “Celso baina gehiago” ikusten zelako) alkimia eta magiatik gertuago jarri zuen medikuntzatik baino. Hala ere, nabarmentzekoak dira; umoreen teoria hipokratikoaren ikerketa kritikoa, isurkari sinobialaren ikerketa edo eskolastikaren influentziaren aurka egotea. 1527an Basilean esan zuen:
Medikuntza ortodoxoarekin zuen jarrera ezkor honek eta bere ikerketa herbolistikoek, mediku alemaniarren, eta oro har, medikuntza munduaren gaitzespena ekarri zion.
Kliniko batzuk ere nabarmendu ziren, Jean François Fernel esaterako, Universa Medicina-ren egilea 1554. urtean. Berari dagokio benereo hitza. XV.mendearen amaieran, sifiliaren pandemia bat izan zen europan. Zabalkunde handiena Napolesen gertatu zen (1495). Bertako prostitutek, ejertzitu mertzenario eta soldadu espainiarren artean zabaldu zuten izurria. Gerora, “Frantziarren gaitza” edo “maitasunarren gaixotasuna” bezala ezagutu zena. Errenazimentua psikologiaren indartzearen aroa izan zen (Juan Luis Vives), biokimikarena (Jan Baptist Van Helmont) eta baita anatomia patologikoarena ere: Antonio Benivienik De abditis morborum causis 1507 obran jaso zituenhil aurreko sintomen azterketak, zientzia modernoko enpirismo gisa. Hala ere, anatomia patologikoaren irudirik garrantzitsuena hurrengo mendean koka dezakegu: Giovanni Battista Morgagni.
XVII. mendea eta Ilustrazioa
XVII. mendearen hasieran, medikuntzak oraindik ere ez zuen nahiko ospe gizartearen artean. Baina Isaac Newtonek, Leibnizek eta Galileok zientzia metodoa ezarriko dute. Diabetesa, pixaren zapore gazi edo gozoagoaren arabera neurtzen diren garaietan, edo baztanga Europako plaga berritzat denean, aurrerapen tekniko eta zientifikoek aro efikazago eta eraginkorrago bat aurreikusten dute. Edward Jenner mediku britainiarrak, ikusi zuen ganaduzale askok behitik etor zitezkeen gaixotasun ez larriak jasan zituztela, likidoz betetako baba moduko batzuk, baina baztanga ez zutela pairatu eta esperimentu txiki bat egitea erabaki zuen; James Phipps izeneko haur bati (borondatez aurkeztua), baba txiki hauetako likido portzio oso txiki bat sartu zion (variolae vaccine) eta ohizkoak ziren sintomak aurkeztu zituen; sukarra eta baba batzuk. Handik sei astetara baztanga zuen gizon baten lagin bat sartu zion eta itxaron egin zuen. Haurra ez zen gaixotu, eta orduz geroztik inmunizazio horri Vacuna deitu izan zaio.
Mende honetako fisiologo handiena William Harvey da, mediku ingelesa. Berea da Exercitato anatomica de motu cordis et sanguinis in animalibus (1628). Bere azken urteetan tratatu enbriologiko garrantzitsu batzuk ere idatzi zituen. Bere teoriarik zabalduenak dio odola gibelean sortzen dela etenik gabe alimentuaren ondorioz, baina ikusketa batzuk kontrakoa erakusten dute.
Mende honetan, esperimentazioak halako abiadura darama, non klinikak ezin duen gain hartu. Akademia desberdinak sortzen hasten dira, aurkikuntza ugarien trasmisioa bermatzeko; Erromako Academia dei Lincei, Londoneko Royal Society edo Parisko Académie des Sciences. Proposamen terapeutiko ugarien ondorioz, iatrokimika sortzen da, entitate propioa duen diziplina gisa eta bere buru Franciscus Sylvius izango da, Helmont medikuaren oinordekoa.
Eskola iatrokimiko honi lotutako mediku garrantzitsu batzuk Santorio Sanctorius edo Thomas Willis izan ziren. Santorio, endokrinologoen zerrenda luze bateko lehen postuan jarri zen egin zuen ikerketa baten ondorioz, prozesu metabolikoak definitu baitzituen. Giza metabolismoaren lehen esperimentu kontrolatua 1614. urtean publikatu zen. Santoriok deskribatu zuen nola pisatu zen hainbat ekintza egin aurretik eta ondoren; lo, jan, lana egin, sexu harremanak izan, edan edo iraitzi. Ikusi zuen, jandakoaren ehuneko handi bat “transpirazio sumaezina” delakoan galtzen zuela. “Bizi indar” bat jotzen zuen arrazoitzat kasu hauetan. Bitalismoa planteamendu filosofikotzat ezartzen zuten eta jarraitzaile ugari izan zituen XVIII. Mendean zehar, Xavier Bichat (1771-1802), John Hunter (1728-1799) edo Hans Driesch (1867-1941) esaterako.
Thomas Willisek, Cerebri anatomi (1664) obran hainbat burmuin estruktura deskribatu zituen. Willisen poligono baskularra adibidetzat. Baina mikroskopioaren erabilerak xehetasun maila handitu zuen eta estruktura eponimoak beraien aurkitzaileen izenak zeramatzaten: Johann Georg Wirsung, Thomas Wharton, Nicolas Stenon, Caspar Bartholin, De Graaf eta abar luze bat.
Itsas lamina
Odiseako sirenen korapiloa
Dena den egokitzapena hori besterik ez zen izan, egokitzapena bat. Itsas laminen irudi eta kondairak mediterraneoko kostaldeko herrietan zeudenez (berez itsas herri gehienetan bezala) bere agerpenei erantzuteko modu "egoki" bat behar izan zuten. Honela sortu zen korapiloa. Itsas laminak grekoen sirenek baino lehenagoko sinesmena bazegoen. Horrela aldarrikatzen dute iraganeko itsas herrien ereduak.
Medikuntzaren historia
XVII. mendea eta Ilustrazioa
Marcello Malpighi-k ere jakin zuen Anton van Leeuwenhoek mikroskopioarekin egindako hobekuntzak aprobetxatzen. Mikroskopio bidez egindako ehunen behaketei esker histologiaren aita kontsideratzen da, eta bere omenez giltzurrunetako egitura batzuen izena daukagu, “Malpighiren piramideak”. Despotismo ilustratuak, gizatasun mugimendu bat sorrarazi zuen, medikuntza sozialaren oinarrian dagoena eta bere lehenengo ekarpena baztangaren aurkako txertoa izan zena (Jenner-en aurkikuntza eta gero). Gizatasun hori bera izango da medikuntza etikoko (Thomas Percival) eta medikuntzaren historiaren lehenengo lanen inspirazio iturri. Garai honetako zirujau onenen artean daude Pierre Dessault edo Dominique-Jean Larrey (Napoleonen zirujaua) Frantzian eta John Hunter Ingalaterran.
Industria Iraultzarekin batera, zientzia medikuei bultzada eman zien zenbait egoera sozial eta ekonomiko eman ziren: alde batetik hirietan pilatuko diren biztanleriaren migrazio mugimenduak hasiko dira bere osasun arloko ondorio kaxkarrekin (elikadura txarra eta honekin erlazionatutako gaixotasunen igoera) eta bestetik gaixotasun infekziosoen ugaritzea (tuberkulosia bereziki). Baina honez gain, ilustrazioan eman ziren asmakuntzetan hobekuntzak emateko baldintza teknikoak eman ziren. Horrela, XX. mendea osasun publikoaren mende bilakatuko da, baita asepsia, anestesia eta kirurgiarena ere.
XIX.mendea
XIX.mendeko medikuntzak artearen elementu asko daramatza berarekin (ars medica), batez ere kirurgia arloan, baina hemendik aurrera medikuntzan jarduteko modu zientifikoago bat garatuko da, ezagutza eta teknikekin lotuagoa eta beraz, norberaren abileziatik edo esperientziatik independenteagoa izango dena. Mende honetan ezagutuko dugu eboluzioaren teoria, berea duen positibismo zientifikoaren adierazle antropologikoa. Errealitatea, esperimentuen bidez frogatzen diren legeen bidez neurtu, ulertu eta aurresan daiteke. Bide horretatik garatuz doaz astronomia (Laplace, Foucault), fisika (Poincare, Lorentz), kimika (Dalton, Gay-Lussac, Mendeleiev) eta baita medikuntza bera ere.
Itsas lamina
Itsas laminak eta beste
Arrainen buztanak dituzten entitateen irudikapenak, baina gizakien goiko gorputzak Mesopotamiako artelanetan agertzen dira Babilonia Garai Zaharretik aurrera. Irudi hauek normalean Oannes-enak dira (jainko zibilizatzailea), baina itsas laminak noizean behin agertzen dira ere. Itsas laminaren irudiaren izena kuliltu izan zitekeen, "arrain-emakumea" esan nahi duena. Horrelako figurak arte neoasiriarrean babeseko irudi gisa erabiltzen ziren eta eskultura monumentaletan zein babesezko irudi txikietan egiten ziren..
Medikuntzaren historia
XIX.mendea
Zalantzarik gabe, garai honetako figura mediku garrantzitsuena Rudolf Virchow izan zen, higienearen eta medikuntza sozialaren diziplinak garatu zituena gaur egungo prebentziozko medikuntzaren oinarriak sortuz. Virchow bera izan zen “Omnia cellula a cellula” teoria landu zena (zelula guztiak beste zelula batetik datoz) eta organismo bizidun guztiak zelulez osatutako egiturak direla esan zuena. Bere heriotza baino lehentxeago, 1902.urtean, Medikuntza eta Fisiologiaren Nobel sarirako hautatuen artean izan zen, azkenean Santiago Ramon y Cajal-ek irabazi zuen arren.
XIX.mendeko azken hamarkadak esangura handikoak izan ziren medikuntza garaikidearen garapenerako. Joseph Skoda eta Carl von Rokitansky-k Vienako Medikuntza Eskola Modernoa sortu zuten (Neue Wiener Schule), mende honetako mediku berrien sehaska izango zena. Skoda “nihilismo terapeutikoa”ren adierazle nagusia izango da, edozein esku-hartze terapeutiko baztertzen zuen korrontea, gorputzari bakarrik sendatzen utziz dieta egokiak eginez. Honez gain, mediku eta dermatologo aparta izan zen, bere diagnostiko bikain, zehatz eta azkarrengatik. Berak errekuperatu eta zabaldu zituen teknika diagnostikoak perkusioaren bitartez (Leopold Auenbruggerrek aurreratu zituenak ) eta 1841.urtean sortu zuen Ferdinand Von Hebra XX. mendeko dermatologo adituaren batera lehenengo dermatologiako departamentua.
Rudolf Virchow-ek Rokitansky kontsideratzen zuen anatomia patologikoaren maisu, bere zehaztasun deskriptiboagatik eta horrela gaixotasun askori izena emanaz amitu zuen (Rokitanskyren tumorea, Rokitanskyren ultzera, Rokitansky sindromea...). 1848.urtean, Claude Bernard-ek, medikuntza esperimentalaren sortzaile eta mende honetako fisiologo handiak, lehenengo entzima aurkituko du (lipasa pankreatikoa). Urte hartan hasi ziren eterra erabiltzen kirurgien aurretik gaixoak sedatzeko eta mende honen amaieran Luis Pasteur, Robert Koch eta Joseph Lister-ek prozesu infekziosoen nondik norakoak eta etiologia azalduko dituzte teoria mikrobianoaren bidez.
Frantzia eta Alemanian biokimika garatuko da, bizi-prozesuetan parte hartzen duten erreakzio kimikoak aztertzen dituen medikuntza eta biologiaren adarra. Honen harira sortuko dira bitaminen inguruko ikerketak eta elikadura eta dietetika modernoaren inguruko oinarriak ezarriko dira.
Itsas lamina
Itsas laminak eta beste
Antzinako Asirian, Atargatis jainkosak itsas lamina bihurtu zen lotsaz, bere giza maitalea nahi gabe hiltzeagatik. Itsas laminak batzuetan gertaera arriskutsuekin lotzen dira, hala nola uholdeekin, ekaitzekin, itsasontzi hondoratzeekin eta itoekin. Beste herri tradizio batzuetan (edo batzuetan tradizio beraren barruan), ongarriak edo onuragarriak izan daitezke, onurak emanez edo gizakiez maiteminduta.
Raye-sur-Authie
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 140 ziren, horien artean 95 aktiboak ziren eta 45 inaktiboak ziren. 95 pertsona aktiboetatik 79 lanean zeuden (47 gizon eta 32 emakume) eta 16 langabezian zeuden (7 gizon eta 9 emakume). 45 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Itsas lamina
Itsas laminak eta beste
Itsas laminen gizonezkoen baliokidea tritoia da, beraien berri hainbeste ez izan harren. Taldean bizi direla ere esan oi da honen berri gutxi badago ere.
Mendebaldeko ikuskeran greziar mitologiako sirenen eragina izan zitekeen, jatorriz erdi hegaztien itxura zutenak, baina kristau garaian erdi arrain itxurakoak izan ziren. Baliteke sirenen kontakizun historikoak, hala nola Kristobal Kolonek Karibeko esplorazioan egindakoak, manatiak edo antzeko ugaztun urtarrak ikustea izan zitezkeela. Sirenak folkloretik kanpo existitzen direnik frogatzen ez den arren, sirenen behaketen berri ematen da gaur arte.
Napoleseko itsas lamia
Partenope (antzinako grezieraz, Παρθενόπης, Parthenópês) greziar mitologiako sirena bat izan zen, geroago Napoles finkatu zen lekuan kokatutako hiriari, Italian, eman zion izena. Batzuetan Pisínoe izenarekin ere identifikatzen da eta lira jotzen irudikatzen da.
Tradizio batek dio hasieran Frigiako (Anatolia) emakume gazte ederra zela, Metíocorekin maitemindu zena, baina kastitate-botoa hautsi nahi ez zuenez, ilea moztu eta borondatez Campaniara (Italia) joan zen. Afrodita jainkosak itsas laminan bihurtu zuen.
Raye-sur-Authie
Diru sarrerak
2009an Raye-sur-Authie udalerrian 93 unitate fiskal zeuden, 229 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.120 euro zen.
Itsas lamina
Napoleseko itsas lamia
Partenoperen gorpua olatuek hondartzara eraman zuten eta han ohore ugari eman zioten. Geroago tenplu bat eraiki zuten bere hilobian. Tenplua herri bihurtu zen eta, azkenean, itsas lamina hau lurperatu zuten lekua Napoles oparo bihurtu zen.
Raye-sur-Authie
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra administrazio publikoko enpresa batena zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra argiketaria zen.
Itsas lamina
Britania eta Irlandan
Durham gazteluko ​​kapera normandiarrak, 1078. urte inguruan eraikia, Ingalaterrako sirena baten bizirik irudi artistikorik zaharrena izan daitekeena du. Hegoaldera begira dagoen kapitel batean ikus daiteke, normandiar harrizko zutabeetako baten gainean
Medikuntzaren historia
XIX.mendea
Organo eta ehun desberdinen ezaguntzan egindako aurrerapenak asko egin zuten gorutz mende osoan. Theodor Schwann, Purkinje, François Magendie-ren legea, Volkmann-en konduktua, Ludwig-en angina, Graves Basedow-ren gaixotasuna, Addison-en gaixotasuna, Santiago Ramón y Cajal... organo bakoitzean espezializatutako mediku entzutetsuen zerrenda amaigabea da. Gainera, talde honetatik kanpo Gregor Mendel daukagu, medikua ez izan arren garrantzia handia izan zuena genetikaren aita izateagatik.
Raye-sur-Authie
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Raye-sur-Authie udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Medikuntzaren historia
XIX.mendea
Luis Pasteurrek ere medikuntza ez ikasi arren, XIX. mendeko medikuntzaren historiako ikerlari garrantzitsuenetako bat kontsideratzen da. Bere kimikako ikasketei esker, polarizatutako argiaren bitartez substantzia kimikoak behatzeko metodo bat diseinatu zuen, eta horrek mikroorganismoen ikerketan asko lagundu zion (legamietan hasiera batean) hartzidura prozesuak bat-batekoak ez zirela ziurtatuz, baizik eta lehendik presente zeuden mikroorganismo batzuen ugaritzearen ondorio zirela azaldu zuen. Honen ondoren, Joseph Listerrek ezagutza hau aplikatu zuen beroaren bitartez praktika kirurgikoko asepsian eta antisepsian, horrela ebakuntzetako heriotza tasak asko murriztuz eta kirurgiaren gorakadarako beharrezko pausua emanez. Prozesu infekziosoetan aurrerapen garrantzitsuena (txerto eta asepsiaren ondoren) berriz, Alexander Fleming-ek emango du XX.mendearen hasieran penizilinaren asmakuntzarekin, lehenengo antibiotikoarekin.
Itsas lamina
Britania eta Irlandan
Itsas laminek britainiar folklorean zorigaitzezko iragarpen gisa agertzen dira, bai hondamendia iragartzen, bai sortarazten. Sir Patrick Spens baladaren hainbat aldaerek kondenatutako itsasontziekin hitz egiten duen itsas lamina bat aurkezten dute. Zenbait bertsiotan, lurrak ez dituztela inoiz gehiago ikusiko esaten die; beste batzuetan, berriz, kostatik gertu daudela dio. Itsas laminak eguraldi zakarra gerturatzearen seinale ere izan daitezke, eta batzuk tamaina izugarriak izan dezakete ( 2.000 oin (610 m)).