cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euskal Herriko demografia
Biztanleria zahartzetik datozen gizarte, demografi eta ekonomi arazoak
Lurraldean, alde batetik bestera dauden gorabeherek argi erakusten dute inmigrazio handiko lekuak direla demografi egitura orekatuena dutenak, batez ere etorkinak gazteak direnean. Eta hala, 1990 ondoko urteetan, 65 urtez gorako adin taldeak biztanleria osoaren %10 baino gehixeago hartzen zuen Iruñerrian, %18 Irunberri- Agoitz aldean, eta %20 Pirinioetako ibarretan.
Puyolek dioen bezala, lurralde aberatsenen garapen sozioekonomikoaren ondorio logikoa da biztanleria zahartzea. Baina demografi gertaera horrek ezaugarri berezi batzuk eta garapenari dagozkion ondorio ekonomikoak eta sozialak ditu. Dependentzia tasa da -alegia, gizatalde batean 15-64 urte bitartekoek zer zati hartzen duten— gorabehera horri dagokion adierazlea. Nahiz eta neurri hori oso zehatza ez izan, ez baitira adin tarte horretan dauden guztiak lanean ari, esan beharra dago hala ere, nahiko adierazle ona dela gazteek eta zaharrek gastu sozial osoaren gain zenbaterainoko zama ezartzen duten jakiteko, hala nola, ekonomiaren ikuspuntutik, egitura demografiko jakin batean gertatu diren aldaketak erakusteko. Hortaz, ekonomiazko hitz soilez esateko, dependentzia tasak handitzeak gizarte laguntzarako gastu publikoa —pentsioak, gizarte eta osasun zerbitzuak- handitzea dakar, eta beraz, baita biztanleria aktiboak bere gain hartu beharreko zama handitzea ere.
Gauza jakina denez, osasun, gizarte laguntza eta heziketarako gastuak handitzeak eztabaida piztu dute gizartean: gaur egungo ongizateak etorkizunik ote duen da eztabaidagaia. Sistema heldutasunera iristeak -biztanleriak askoz babes handiagoa eta zerbitzuak ere kalitate hobekoak izatea- ekarri du egoera hori: pentsioak, osasun laguntza orokorra, derrigorrezko hezkuntza, eta abar. Eta hala, gizarte babeserako sistemak garapen maila egokia lortu ondoren, arazo horren guztiaren faktore erabakigarri bihurtzen da demografi gertaera. Izan ere, bai ongizatearen nolakotasuna bai gizarte laguntzarako gastu publikoa demografiaren handi-txikiaren, ezaugarrien eta banaketaren mende gelditzen baita.
Banaketa hori taxutzen duten elementuak
Zelinskyk ongi adierazi duenez, ekonomi sistema jakin batek ezartzen duen ekonomi ereduaren araberakoa da gizatalde baten banaketa lurraldean. Izan ere, ekonomi sistemak pertsonak sakabanatzera bultzatzen ditu, ahalik eta eraginkorrenak izan daitezen, bai ondasunak eta zerbitzuak ekoizten bai kontsumitzen. Gizarteen azken aldietako aldaketa handienetako bat nekazaritzan oinarritutako ekonomi ereduetatik industrian oinarritutako ereduetara igarotzea izan da. Euskal Herrian, aldaketa hori ez da lurralde guztietan aldi berean gertatu. Izan ere, kostaldeko lurraldeek barnekoek baino lehenago heldu baitzioten produkzio molde berrira. Prozesu horrek izan dituen ondorioetan gorabeherak daude leku batetik bestera. Ondorio horien artean, hauek dira aipagarrienak: lurraren erabilera aldatzea, hiri aglomerazioak zabaltzea —landa inguruneko biztanleen kaltetan—, eta biztanleak industriaren kokalekuaren arabera banatzea.
Etchelecouren iritziz, euskal gizarte tradizionalak bi ezaugarri nagusi izan ditu: alegia, batetik, oinordekotza transmititzeko eredu jakin batean —gizabanakoa familiaren esanetara eta, batez ere, ondarea transmititzeko era gordetzera behartua dago- oinarritutako familia, eta bestetik, espazioaren antolamendu eta erabilera egokia. Pirinioetako hesia gorabehera, Ipar eta Hego Euskal Herriko biztanleen arteko harremanak maizkoak eta onak ziren, eta gatazkei berehala bilatzen zitzaien konponbidea, alde bien onerako zen eta biek batera zuten goi helburua -Pirinioetako bi isurialdeen osagarritasun bioklimatikoa- defendatzearren.
Ohiturazko arauek hain indar handia zuten euskal gizartean, ezen hertsiki mugatzen baitzuten norbanakoaren ekimena eta gogoa. Eta hala, familien emankortasun handi haren aurrean, bi bide zeuden biztanle kopurua erregulatzeko: edo emigratzea edo bertan baina ezkongabe gelditzea. Beraz, ezkongabeen kopuruak zerikusi handia zuen emankortasunaren eta emigrazioaren handi-txikiarekin. Beraz, demografia erregulatzeko bidea bide mekanikoa zen, ondarea transmititzeko printzipioak eta emankortasunak zedarritua.
Etchelecouk adierazten duenez, demografi portaera, batetik, eta mendi-ingurune basaren gaineko nagusitasun armoniazkoan oinarrituriko gizarte egituraketa, bestetik, lotzen dituen ohiturazko sistema hori guztiz onartua izan zen, hainbesteraino ezen, gaur egungo gizartearen egiturazko aldaketa sozialak gorabehera, ohitura haren iraunkortasunaren erakusgarri diren zenbait portaera azaldu egiten baita trantsizio demografikoan, antzinako gizartetik egungorako bilakabidean.
Biztanleriaren handi-txikia eta kokalekua azaltzeko biderik errazena ikuspegi mekanizista baliatzea dateke. Ikusmolde horren arabera, geografi eremu batek zer demografi bolumena duen azaltzeko biderik errazena demografi kontabilitatea egitea da, bi arrazoiketa oinarrizko hauek kontuan harturik betiere:
XIX. mendearen bigarren erditik aurrera jendea hirietan pilatzea izan da Hego Euskal Herriko demografi gertaera deigarriena, eta baita ekonomian eta gizartean eragin handiena izan duena ere. Bizkaiko eta Gipuzkoako XX. mendeko hirigintza prozesua dela eta, biztanle pilaketa handiak izan dira han eta hemen, Bilboko ibaiaren ezkerraldean, esate baterako. Pilaketa horiek badute horrela izateko arrazoi nagusi bat: demografi dentsitate handiak lagundu egiten du hiriari berari eusten dion harreman sare trinkoa zabaltzen, hiria ondasunak eta zerbitzuak pilatzetik onura ateratzen duen erakunde ekonomikoa delako, eta funtzio antolatzailea duen neurrian are eremu handiagoa menderatzeko joera duelako.
Hiri garapenak elkarretatik nekez bereiz daitezkeen ezaugarriak ditu: biztanle kopurua handitzea, hiri produktua ere handitzea, urbanizatutako eremua hedatzea, eta, gizartea geroz eta konplexuagoa izanik, erlazioak ugaltzea.
Eremu jakin bateko hiri biztanleria handitzea zenbait prozesuren ondorio izan daiteke: landa guneen hiritartzea, landa ingurunetako biztanle exodoa, beste migrazio mugimendu batzuen ekarpena,hiriko biztanleriaren berezko hazkundea.Ikuspegi demografiko hutsetik begiratuta,biztanleria lurraldean birbanatzearen ondorioa da biztanle pilaketa, eta demografi portaera espezifikoak eta desoreka dakartza. Biztanleriaren adinkako eta sexukako osaera era batekoa edo bestekoa izateak eragin handia du hazkunde begetatiboan. Gainera, kontuan hartu behar da,gizabanakoek, zer adina duten, desberdin erabiltzen dutela espazioa, eta ondasun eta zerbitzu desberdinak eskatzen dituztela. Beraz, hiriko urbanizatze premiak, biztanleriaren gorabeherek lan merkatuan izan dezaketen eragina, ondasunetan eta zerbitzuetan adin batekoek eta bestekoek zer premia dituzten, eta are portaera sozialaren jarraibidea ere ezagutuko bada, ezinbestekoa da kontuan hartzea biztanleriaren demografi osaera. Metropoli guneen demografi krisia da, gaur egun, urbanismoaren gertaeraren ezaugarri nagusietako bat. Hala ere, aldiriak metropoli bihurtuz doaz gelditu gabe. Ikuspegi demografiko huts batetik begiratua, eta gaur egungo biztanleri ereduaren izaera kontuan harturik, zabalkunde horretan -hau da, egoitzaren eta funtzioen deszentralizazioan— kontraesana dagoela pentsa liteke, familiak txikitzen ari baitira eta ugaltzen, aldiz, bizilagun bakarreko etxebizitzak.
Hirigune handiak oraindik gehiago handitzen badira, migrazioengatik handituko dira gehienbat, eta ez berezko hazkundeagatik. Migrazio horien sorburua hiriak berak dira batez ere, zeren eta landa inguruneko biztanleri guneak, lehengo migrazioak eta teknika eta produkzio aldaketak direla eta, agortuta baitaude hein handi batean. Eta hala, hiriko biztanle kopuruaren gehiegizko hazkundeari dagokionez, hirien berezko hazkundeak -hots, jaiotzak ken heriotzak- ez du lehen adina garrantzia, eta etorkinen ekarpenak, berriz, gero eta handiagoa. Ez alferrik, azkeneko hamarraldietan, batez ere hiri ertain eta txikietara zuzentzen da biztanleen eta jardueren deszentralizazioa.
Euskal Herriko landa inguruneak, nekazaritzarako ingurune gogor samarra izaki, ateak zabalik utzi dizkio eta uzten dizkio orain ere industrializazioaren hedapenari. Ez alferrik, Hego Euskal Herriko landa ingurunean asko zabaldu da industria —ipar isurialdean asko, eta Nafarroan gutxiago-.
Teorian behintzat, hiru hauek dira landa ingurunea indarberritzearen eragileak:
Bizkaiko eta Gipuzkoako Deba arroko industri guneak gainezka daudenez, inguruetara zabaldu da industria. Industri ehuna, beraz, gune berrietara zabaldu da, bai landa ingurunera, bai hiri ingurunera, Gasteiza, adibidez. Beste batzuetan, berriz, zabaltzeko bidea emateko industriari, ondoko. herriak beretu dituzte hiriguneek. Eskuarki hiri inguruari dagokion prozesu horren beste adibide bat Iruñea da. Industri Iraultzaren bigarren aldiaren eraginez, oso hedatze bizkorra izan zuen Iruñeak. Hedaldi hori zela eta, laster gainditu zituen hiriak udalerriko mugak, bai eta bereganatu ondoko auzoak ere. Hiriburuak eta hiri inguruko gune horiek inguruko eskualdeetatik, eta Nafarroako eta Espainiako beste eskualde batzuetatik etorritako immigranteak hartu zituzten. Hainbeste handitu zirenez, hiri barneko auzo bihurtu ziren, azkenean, inguruetako gune horiek.
Geografi eta demografi dotrinak behin eta berriro azaldu duenez, gizataldeak aldatuz doaz, bai ezaugarrietan bai banaketan: hasieran, ingurune fisikoaren mende dauden herri bakartuak dira; gero, landa inguruneetako herrien ezaugarriak izaten jarraitzen badute ere, metropoliaren gero eta eragin handiagoa izate dute; azkenik, hiriak bihurtzen dira, bai eta hiri konurbazio handiak osatu ere. Mailaz mailako hazkunde horretan zehar, izugarri gehitzen da biztanle dentsitatea, eta berehala antzematen da funtzioak eta lanbide egitura gero eta trinkoago, gero eta korapilatsuago bihurtzen direla.
Biztanle dentsitatea: biztanleria lurraldean nola banatzen den jakiteko modua
Biztanleria lurraldean nola banatzen den jakiteko modu erraz bat lurralde bateko biztanleriaren eta lurralde horren eremuaren edo biztanle dentsitatearen arteko erlazioa ezagutzea da. Biztanle dentsitatea elementu deskribatzailea eta kalkulatzen erraza da, nahiz eta ez den erabat zehatza, ez eta lurralde baten gaineko biztanle banaketari buruzko baieztapen erabatekoak egiteko nahikoa ere. Izan ere, azterketa honetan zehar aipatu izan den bezala, eremuak ez dira homogeneoak eta ez daude uniformeki okupatuak.
Beraz, biztanle dentsitatea gizataldeen banaketa aztertzeko baliabide deskribatzaile ezinbestekoa den arren, egia da eragozpen eta distortsioak dituela ere, dentsitatea euskarri kartografikoan azaltzen denean batez ere, dentsitate mapek esparru uniformeak islatzen baitituzte, eta esparru horiek beste sektore batzuk —elkarrengandik desberdinak— hartzen dituzte. Hori horrela da herri bateko biztanleria udalerri osoaren parte txiki bat baino ez den gunean biltzen denean, udalerri horretako parte zabal bat jenderik gabe utzita. Are gehiago, lurralde osoan sinbologia berbera erabiltzen denez, berdindu egiten da dena, eta hala, tokian tokiko berezitasunak —garrantzi handia izan lezaketenak- ezkutuan geratzen dira. Bestetik, udalerrien eremua desberdina izatea ere faktore distortsionatzailea da. Euskal Herriko biztanleriaren banaketan leku batetik bestera desberdintasun handiak daudela erraz ikusten da lurraldeen arteko dentsitate balioak erkatzean. Nafarroa Beherea eta Zuberoa dira dentsitate txikienak dituztenak: 19 eta 18 biztanle kilometro koadro bakoitzeko, hurrenez hurren. Bizkaiko dentsitatea, berriz, Zuberoakoa baino hemeretzi aldiz handiagoa da. Beharbada, argigarriagoa izango da honela adieraztea: Bizkaiko lurraldeak Euskal Herri osoko %10 izanik biztanleria osoaren %40 hartzen du, eta Nafarroa Behereak, berriz, Euskal Herri osoko %8 baizik ez izanik euskal herritarren %6,4ditu. Aurrez aurre jarri nahi izan dira muturreko bi adibide: biztanle okupazio handiko bat, Bizkaia, biztanle okupazio txikiko beste batekin, Nafarroa Beherea. Baina euskal herritarrek errotuta dauden ingurune fisikoarekin dituzten harremanak ezagutzeko eta lurraldean nola dauden banatuta jakiteko, azterketa sakonagoa egin beharra dago, lurraldez lurraldekako azterketa hain zuzen ere. Euskadiko lurraldearen gaur egungo banaketa industrializaziotik datozen aldaketa ekonomikoen eta XX. mendearen erdiaz geroko demografi hazkunde handiaren ondorio dira. Biztanle dentsitateak agerian jartzen du berriz ere Euskadin, kostaldeko eta barneko lurraldeen artean -hau da, Bizkaia eta Gipuzkoa, batetik, eta Araba, bestetik—, dauden gorabeherak. Arabako lurraldea da biztanle kopuru txikiena duena. Arabako Haranak eta Arabako Mendiak dira Araban biztanle dentsitate txikiena duten eskualdeak: 6 biztanle inguru kilometro koadro bakoitzeko. Lurraldeko hiriburua —Gasteiz— bere baitan hartzen duen Arabako Lautada eskualdeak berak ere, lurraldeko biztanle dentsitate garaiena izanda ere, Bizkaiko eta Gipuzkoako eskualde askok baino biztanle dentsitate txikiagoa du. Beste muturrean daude Euskadiko kostaldeko lurraldeak: Bilbo Handian 2.400 pertsona bizi dira kilometro koadro bakoitzeko, eta Donostialdean 1.000 baino gehiago. Beste datu jakingarri bat: Gipuzkoako eskualde guzti-guztiek 100 biztanle baino askoz gehiago dituzte kilometro koadro bakoitzeko. Izan ere, lurraldearen gorabeherak direla eta, Gipuzkoako giza jarduna ibar estuen barrenean dago bilduta.
Nafarroak 1990 ondoko urteetan 55 biztanle zituen kilometro koadro bakoitzeko, inguruko probintzien (Zaragoza eta Errioxa) antzera, baina iparraldeko mugan duen Gipuzkoak (342 biztanle kilometro koadro bakoitzeko) baino askoz gutxiago. Nafarroako biztanle dentsitatea eskualdeka aztertuz gero, bada zer aipatua: Pirinioek oso dentsitate txikia (6,4 biztanle kilometro koadroko) dutela, adibidez. Hori garapen endogenoa sortzeko (lanpostuak sortzeko alegia) gai izan ez diren Europako eskualde batzuen -laguntzetatik kanpo geratu direnen eta mendialdean daudenen- demografi gainbeheraren isla da. Beste muturrean dago Iruñerria, biztanle dentsitate handiena duen eskualdea, Nafarroako hiriburua barne duena.
Oro har, biztanle dentsitate txikieneko eskualdeak Nafarroako ekialdekoak dira: Arga ibaiaz ekialdera dauden Pirinioetatik hasi, eta Errege Bardeetarainoko guztia. Izan ere, horixe baita industria gutxien eta, duen edafologiagatik eta topografiagatik, nekazari baliabide gutxien izateaz gainera Iruñearekin eta ekonomian garrantzia duten beste hirigune eta industriagune batzuekin lotzeko azpiegitura urrieneko eremua. Beraz, eta hori guztia kontuan harturik, ez da harritzekoa demografiak halako beherakada izatea.
Nafarroako mendebaleko erdiak, aitzitik, askoz biztanle dentsitate handiagoa du, landa eta industri baliabide hobeak baititu. Ez da harritzekoa, beraz, garrantzizko biztanleria guneak izatea, hala nola Tafalla eta Tutera, esaterako.
Ipar Euskal Herria osatzen duten lurraldeen artean alde handiak daude biztanle banaketan; are handiagoak udalerriak elkarrekin alderatuz gero. 1990. urteko Zentsuaren arabera, Ipar Euskal Herria egituratzen duten hamasei udalerrietarik erdia baino ez da 10.000 biztanle baino gehiago izatera iristen, eta bost besterik ez 20.000 biztanle baino gehiago izatera. Baiona-Angelu-Miarritze hiri hirukoteak 100.000 biztanletik gora ditu. Bidasoatik Aturrirainoko eremuak 165.000 biztanle inguru ditu 30 kilometro inguruko barruti batean, eta ia eremu osoa -hegoaldeko zatia izan ezik: Urruñe eta Behobia, Sokoa eta Hendaia-plaia- urbanizatua. Hiri multzo horrek erabateko hiri izaera du: 940 biztanle kilometro koadro bakoitzeko. Hala ere, eta kostaldeko alde horretako biztanleri gune gehienak izan ezik, Ipar Euskal Herriko udalerri gehienek 60-200 biztanle kilometro koadro arteko dentsitatea dute.
Biztanleria eta lurraldearen eraldaketa: gaur egungo joerak
Euskal Herriko demografi kontzentrazioetan iritsitako bizi maila dela eta, aldaketak izaten ari dira lurraldean, batzuk biztanle pilaketak sortutako arazoetatik datozenak, eta beste batzuk, berriz, lehengo migrazio mugimenduetatik datozenak. Hori dela eta, giza okupazioa ingurune natural edo landa ingurunera zabaltzen ari da (bigarren etxebizitzak), eta horrek aldaketak dakartza landa ingurune horien ekonomian eta lurraldean.
Demografi hazkuntzaren eta industri hedapenaren arteko erlazioa lekuan lekuko ezaugarrien arabera gauzatzen da. Argi dago hirietako industriaren garapena izan dela etorkinak erakarri dituen oinarrizko faktorea, eta orobat argi dago ere hiri inguruetan kokatu diren gizataldeak eta industriak hiriaren erdigunetik ahalik eta hurbilen kokatu direla. Hala, demografi eta industri hazkundeek bat egin dute hedapen eremu berean. Hala ere, azterketa hori lekuan-lekuan egiten denean ikusten denez, badira ekonomi eta industri faktoreek baino garrantzi handiagoa duten beste baldintzatzaile batzuk ere: etxebizitza moduz erosi ahal izatea; ingurugiro baldintza egokiak izatea, bizi kalitatea -esan nahi baita, lasaitasuna, habitat atsegina, espazioa hobeto antolatua- handiagoa izatea. Horrek erakusten du industrializazioa demografi hazkundearen atzeragarri gerta daitekeela batzuetan, hiri garapen goiztiarra izan duten eta era anarkikoan handitu diren biztanleri guneetan batez ere. Hiri eta industri guneetako pilaketatik ihes egiteko landa ingurunean ingurugiro kalitatea bilatzeari —gizarte eta lanbide maila handienen artean ematen da gehienbat hori— hiriguneetako lur zorua hain garesti izatetik datozen arazoak -etxebizitza erosteko arazoak- gehitu behar zaizkio; horrek guztiak biztanleak -familia eratu berriak gehienbat- kanpora behartzen ditu, hiritik hurbil dauden herri txikietara. Horrek bizitokia eta lantokia bereiztea dakar, eta eguneroko mugimendu pendularren eragile nagusia da. Izan ere, etxebizitzaren eta lantokiaren arteko joan-etorriko mugimendu pendularren maiztasuna eta intentsitateak eragin handia baitu espazioaren egituraketan. Horren adibide argigarria da, adibidez, Tolosaldeko Anoeta (Gipuzkoa), Tolosatik lau bat kilometrora dagoena; etxebizitza asko eraiki da Anoetan, eta horrek familia asko erakarri ditu herrira. Beste adibide bat, Gipuzkoan bertan, Oiartzun da, duen kokaeragatik eta ingurune naturalagatik, lana ondoko biztanleri guneetan egiten duten pertsonen bizitoki baita. Bizkaian ere badira funtzio hori betetzen duten herriak: Bilboko ezkerraldekoak -Leioa, adibidez-, edo kostaldeko Gorliz eta Sopela, esate baterako. Baita Araban ere (Zigoitia). Garraiobideetan azpiegitura ona izateak sekulako garrantzia du horretan.
Nafarroan, 1985. urte inguruan, Iruñerriko landa ingurunetako herrietan bizi ziren biztanleen %40k baino gehiagok egunero migratzen zuen Nafarroako hiriburura lan egitera edo ikastera. Eskualdeko edozein puntutik hiri eta industri guneetara tarte laburra egoteak eta garraiobideak onak izateak erraztu egiten zituen mugimendu pendular horiek.
Hala, beraz, 1980ko hamarralditik aurrera, etxebizitza asko eraiki zen Nafarroako hiriburuaren inguruko biztanleri guneetan, eskari soziala halakoxea baitzen. Hasieran, erosteko ahalmen handiko kategoria sozioprofesionalek egin zuten eskaria, baina, gero, asko zabaldu zen, dentsitate urriko urbanizazio horiek eraikitzen eta sustatzen zituzten enpresen ekimenez. Biztanleri gune horien -Ezkirotz, Zabalegi, Galar, Badostain...— demografi gainbehera eragoztea lortu zen behintzat horrela, eta baita beste biztanleri gune batzuk -Zizur Txikia, Altzuza, Elkano, eta abar sustatzea ere.
Euskal Herriko biztanleriaren banaketa ereduak lurraldez lurralde
Euskal Herriko biztanleriak ez du banaketa erregularra lurraldean. Gizataldeen gaur egungo leku banaketa mugimendu naturalen eta migrazio mugimenduen ondorioa da. Aldeak daude, dena den, leku batetik bestera, eta hala, demografi banaketan eredu desberdinak bereiz daitezke, ekonomi baliabideen banaketarekin lotura estua dutenak, bide batez esanda.
Ipar Euskal Herriko biztanleriaren banaketa eredua
Urbanizazioaren hedadura -kostaldetik barnealdera— gero eta handiagoa dela eta, ez da erraz bereizten Kostalde urbanizatuaren eta landa inguruneko Barnealdearen arteko muga. Gainera, Lapurdiko barnealdea osatzen duten udalerriak landa ezaugarririk gabeak —Uztaritze, adibidez— edo hiri ezaugarririk gabeak izateak are zailago egiten du muga hori bereizi ahal izatea. Ipar Euskal Herriko biztanle gehienak kostaldean eta Lapurdiko barnealdean bizi dira.
1851n Ipar Euskal Herriko biztanleriaren %25 bizi zen Kostaldean, eta gainerako hiru laurdenak Barnealdean bizi ziren. Mende eta erdi geroago, goitik behera aldatu dira gauzak: gaur egun Kostaldean bizi da biztanleriaren %66. Ipar Euskal Herriko biztanleek barnealdeko nekazari eta abeltzain herrietatik kostalde gero eta urbanizatuagora jo dute.
1975. urteaz geroztik barnealdean bizi da Ipar Euskal Herri osoko biztanleriaren %35. Barnealdean bi eremu bereiz daitezke: Lapurdiko barnealdea, aldirien hazkundearen eraginez demografi hazkunde handia izaten ari dena, eta kostaldetik urrundutako barnealdea -Nafarroa Behereak eta Zuberoak osatua—, biztanleak etengabe galtzen ari dena.
Beraz, demografi dinamikaren ikuspegitik aztertuta, hiru lurralde bereiz daitezke Ipar Euskal Herrian: kostalde urbanizatu eta jendetsua (755 biztanle kilometro koadro bakoitzeko); Lapurdiko barnealdea, biztanle kopurua handitzen ari dena (200 biztanle kilometro koadro bakoitzeko); eta landa inguruneko barnealdea, biztanle kopurua galtzen ari dena (60 biztanle kilometro koadro bakoitzeko).
Lapurdiko Barnealdeak eta Kostaldeak, biak bakarrik, Ipar Euskal Herri osoko biztanleriaren %84 hartzen dute. Lapurdiko barnealdeak gaur egungo bilakaerari eutsiz gero, 2010. urtean Ipar Euskal Herriko biztanleriaren %90 bi eremu horietan biziko da, eta Lapurdiko barnealdea erabat urbanizatua egongo.
Labordek zenbait etapa bereizten ditu Ipar Euskal Herriko biztanleriaren banaketaren bilakaeran: Hori guztia lehengo ustezko lurralde eta demografi oreka hausten duen hiri sare orekagabean gauzatzen da. Izan ere, batetik, hiri unitate bereziak eratzen baitira, eta, bestetik, kostaldearen eta barnealdearen artean halako oposizioa baitago: kostaldean aglomerazioak bildu egiten dira, eta barnealdean, berriz, hiri guneak, urriak izateaz gainera, bakartuak daude.
Zortzi hiri aglomerazio daude, eta horietarik nagusia Baionakoa da, ia 140.000 biztanle baititu, hau da, hiri biztanleriaren % 68 eta biztanleria osoaren %48. Baionako hiri batasuna da hiri hazkuntzaren onuradun nagusia, 1945-1975 bitartean -ZUP (edo urbanizatzeko lehentasuna duten eremuak) direlakoak eratu zirenean- 31.000 biztanle baino gehiago irabazi baitzituen. Guztiaz ere, biztanle kopuruak behera egin zuen 1975. urtetik aurrera -ez baitzegoen eraikitzeko lurrik, eta zegoena ere oso garestia baitzen-, eta hirigintza lurraldez kanpora hedatu zen.
Hala, 1975-1990 bitartean, Baionako biztanle kopuruak behera egin zuen, Miarritzekoak ez gora eta ez behera, eta Angelukoak gora. Nolanahi dela ere, hiru gune horiek hiri aglomerazioko biztanle kopuruaren %74 osatzen dute.
Ipar Euskal Herriko demografi eta lurralde ereduan bada garrantzizko beste faktore bat, bakartasunarena hain zuzen ere. Izan ere, ikusten denez, jende gehiagok alde egiten baitu leku batetik leku horrek ezaugarri natural gogorrak eta baliabide urriak izan, eta, gainera, leku hori hiriguneetatik urrun dagoenean. Izan ere, halako tokian bizi den bati, nekazari lanbidea eta hiriko enplegua, biak izateko aukera eragozten baitzaio horrela; gainera, halako toki batean, Baigorriko ibarrean edo Zuberoa Garaian, esate baterako, ustiaketa ere nekezagoa da. Bestalde, herria bakartua egotea garraiobide nagusietatik edo hiriko edo industrietako enplegu zentroetatik urrun egotearen ondorio baizik ez denean, baliteke jende gutxiagok abandonatzea lekua.
Landa inguruneetako exodoa urritzea eta landa inguruneko zenbait udalerritan biztanleria handitzea ez dira, ez, nekazaritza jarduna beste era batera antolatu izanaren ondori, hiri aglomerazioak —landa inguruneko biztanleri guneetatik hurbil izanik— eremu horietarantz zabaltzearen ondorio baizik. Landa inguruneetako exodoa urritzeak baditu bi arrazoi nagusi: garai bateko emigrazio gogorrak beso sobera ere bereganatu izana, eta jaiotza tasa jaitsi izana, horrek guztiak demografi presioa moteltzen baitu.
Beraz, Ipar Euskal Herriaren lurralde zatiketan deskribaturiko demografi portaera horiek direla eta, bi eremu nagusi bereiz daitezke: alegia, batetik, hiri ezaugarriak dituena, jendeztatua eta antolakuntza konplexua duena, eta bestetik, barnealdeko eremua, zabalagoa, sotilagoa, eta ez horren jendeztatua. Hala eta guztiz, Baionaren eraginpean daude lurralde zati biak. Bi ekonomi mota dira, erabat desberdinak, bi biztanleri eredu desberdin eta geografikoki bereizita dituztenak batean demografi hustuketa dago, eta nekazaritza jarduna da nagusi; bestean biztanle kontzentrazioa dago, eta hiri ezaugarriak dira nagusi.
Ipar Euskal Herriko lurralde antolaketaren oinarrian dauden biztanleri guneen ezaugarri nagusiak hauek dira: biztanle gutxi izatea eta nekazaritza funtzioa betetzea. Biztanleri gune horiek 100 eta 1.000 arteko biztanle dituzte, eta landa paisaiak inguratuta daude; ezarpenek dentsitate gutxiko habitata osatzen dute.
Biztanleri gune batzuk, bizitegi funtzioa betetzen dutenak, ez dira hiriguneetatik hurbil izaten, baizik eta haietatik aldenduta, eta jatorria kanpoan duen harreman profesionalen sistemaren baten mendeko direla sortu dira. Biztanleri gune horien demografi bilakaera positiboa da, inmigrazioari esker. Jardun anitzeko lekuak izaten dira biztanleri gune horiek, baina hirietako jardunak landakoa baztertu ohi du. Biztanleri gune horien artean hauek aipa daitezke: Donazaharre, Sara, Senpere, Azkarate, eta abar.
Beste biztanleri gune batzuek zerbitzu funtzioa betetzen dute, zerbitzatzen duten eragin eremu batekiko. Biztanle gutxiko biztanleri guneak dira gehienak, biztanleria galtzen ari direnak. Zerbitzuetan duten hornitze maila eragin eremuan betetzen duten funtzioagatik datorkie. Biztanleri gune horien artean, hauek dira aipagarrienak: Irisarri, Bidaxune, Bastida, Ezpeleta eta Aharratze.
Erdibideko biztanleri guneak, bai duten biztanle kopuruagatik bai okupatzen duten eremuagatik aurrekoak baino garrantzi handiagokoak, 2.000-6.000 arteko biztanle kopurua dutenak dira. Horien artean bi biztanleri gune bereiz daitezke: zerbitzu funtzioa dutenak (Donapaleu eta Donibane Garazi) eta soilik bizitegi funtzioa dutenak.
Biztanleri gune horien artean, hauek dira aipagarrienak: Bidarte, Uztaritze eta Urruña. Biztanleri gune horiek, sail horretako jendetsuenak izan arren, ezin dira ez tamainagatik ez lurralde antolamenduagatik hiri ezaugarriko biztanleri gunetzat hartu. Duten biztanle kopurua etengabe handitu da (%2 urtean) 1975-1991 bitartean. Hiri horietako biztanle gehienak bigarren edo hirugarren sektoreetan aritzen dira lanean.
Ipar Euskal Herriko eremu eta demografi hierarkiaren goiko erpinean hiru hiri daude: Angelu, Miarritze eta Baiona. Azkeneko hori beste bien antolamen eta erabaki gunea da.
Hego Euskal Herriko biztanleriaren banaketa ereduak
Hego Euskal Herriak demografi hazkuntza ikusgarria izan du XX. mendearen bigarren erdian zehar. Hazkuntza handi horren arrazoia: industrializazioa; batetik, ekoizpen guneetara jo zuten migrazio mugimendu handiak eragin zituelako; eta, bestetik, hazkunde natural handia eragin zuelako, migraturiko gizataldeak, gazteez osatuak, jaiotza tasa handikoak baitziren.
Hego Euskal Herriaren hazkuntza hori, baina, ez zen bazter guztietan garai berean gertatu. Kostaldeko lurraldeetan, Bizkaian eta Gipuzkoan, XIX. mendearen bukaeran hasi zen hazkuntza prozesua, eta barnealdeko lurraldeetan, berriz, hau da, Araban eta Nafarroan, XX. mendearen erditik aurrera hasi ziren, bai industri hazkundea eta baita demografi hazkundea ere.
Beraz, Hego Euskal Herriko biztanleriak azkeneko hamarraldi hauetan izan dituen espazio eraldaketak elkarrekin oso lotura estua duten bi faktoreen ondorio dira: soilik eremu jakin batzuetara mugatu den industrializazio prozesuaren ondorio, batetik, eta gehienbat industrializaturiko eremuei on egin dieten migrazio mugimenduen ondorio, bestetik.
Biztanleria lurraldean nola banatu den aztertzean ikusten denez, demografi eta lurralde eredu desorekatua du Hego Euskal Herriak, leku jakin batzuetan biztanle kontzentrazio handia eta gainerakoan biztanle kopuru urria duelako.
Hego Euskal Herriko industrializazio prozesuak -beste leku gehienetakoek bezala- aldaketa handiak eragin ditu gizataldeen banaketan. Ekonomi eredua aldatu izanak -eta, beraz, lan indarra beste era batera banatzeak- landa ingurunea jendez husten joatea ekarri du, industrializazioari heldu dioten biztanleri guneen mesedetan. Prozesu horrek elkarren aurkako bi ondorio eman ditu: Araba eta Gipuzkoa. Arabako lurraldean, adibidez, biztanle gehienak biztanleri gune gutxi batzuetan daude bilduta (Gasteiz, Laudio eta Amurrio), eta gainerako guztian biztanleria bakanduz joan da. Bi gertaera horiek Arabako biztanleriaren banaketa desorekatua ekarri dute, biztanle gehien-gehienak Gasteizko makrozefalian baitaude kontzentratuta, eta gainerakoa basamortua da demografikoki. Gipuzkoan, berriz, biztanleriaren banaketa askoz ere uniformeagoa da, lurralde osoaren batez besteko demografi hazkundea soilik hiriburuarena baino handiagoa baita. Hori horrela izatearen arrazoi nagusia lantegiak Gipuzkoako ibar guztietan zehar zabaltzea da, halako moduz zabaldu ere ezen industri eta demografi hazkundeak batera etorri baitira Gipuzkoako lurraldean.
Hori guztia dela eta, Hego Euskal Herrian bi demografi eredu eta bi lurralde eredu bereiz daitezke. Batetik, Araba, Bizkaia eta Nafarroako lurraldeek izan dutena, hiruetako biztanleri hazkundea eta korrelaziozko hiri garapena hiriburuetara mugatu baitzen gehienbat. Multzo horren barnean, baina, bereizketa bat egin behar da: Arabako lurraldearen eredu guztiz polarizatua besteenetatik bereizi behar da, Arabakoa, arestian aipatu den bezala, hiriburura mugatu baita ia erabat. Nafarroako lurraldean, berriz, Iruñerria osora hedatu dira ekonomi garapena eta demografi hazkundea. Bizkaian, bestalde, Bilbo Handian kontzentraturiko garapena ondoko eskualdeetara ez ezik Arabako lurraldeetara ere hedatu da, garraiobide nagusietan zehar, eta hala, Gasteiz Bizkaiko industri pilaketaren ihesbide izan da. Azkenik, Gipuzkoaren demografi hazkundea lurraldeak dituen ia 2.000 kilometro koadrotan zehar hedatu da, biztanleri banaketaren eredu orekatua eta homogeneoa den bezainbatean. Euskadiko biztanleriaren banaketa, lurraldez lurralde, honako hau da: Bizkaiak Euskadiko biztanleria osoaren erdia baino gehixeago hartzen du, %55, hain zuzen ere; Gipuzkoak biztanleria osoaren %32; eta Arabak gainerakoa, % 13.
Biztanleri hazkundeari dagokionez, desberdintasun nabarmenak daude lurralde batetik besteetara, bai hazkundearen zeinuan (positiboa edo negatiboa) bai hazkundearen eragileen (hazkunde begetatiboa eta migrazio saldoa) garrantzian. Arabak biztanleak irabazi ditu, eta irabazia neurri bertsuan zor zaie hazkunde begetatiboari (%44) eta migrazio saldoari (%56), biak positiboak. Gipuzkoak eta Bizkaiak, berriz, migrazio saldo negatiboak direla eta, biztanleri galera izan dute: Bizkaian hazkunde begetatiboari dagokio biztanleri galeraren %15, eta migrazio saldoari gainerako %85; Gipuzkoan, berriz, migrazio saldoari galeraren %99 eta hazkunde begetatiboari %1. Biztanleriaren eskualdekako azterketak erakusten duenez, hiriburuak barne dituzten hiru eremuek Euskadiren biztanleria osoaren bi herenak baino gehiago (%68) hartzen dituzte. Hala, Arabako Lautadak Euskadiren biztanleria osoaren %10,5 hartzen du, Donostialdeak %17,7 eta Bilbo Handiak ia biztanleria osoaren erdia, %43.
Eskualdeen demografi bilakaerari dagokionez, badago zer azpimarratua: 1982- 1992 bitartean, soilik lau eskualdek izan dute hazkunde positiboa: Arabako Lautadak, Plentzia-Mungiak, Bidasoa Behereak eta Urola Kostak, hain zuzen ere. Aztertu den denbora bitarte horretan eskualde horiek hogeita 2.000 pertsonatik gora handitu dute biztanleria, edo beste era batera esanda, ehunenekotan, %5,7 handitu dute biztanleria. Demografi hazkunde horren %76 Arabako Lautadari dagokio; hau da 1980-1990 hamarraldian Euskadiren biztanleria handitu duten lau biztanletatik hiru Lautadan bizi dira. Hazkundea batez ere Lautadan izatearen arrazoi nagusia Vitoria- Gasteiz udalerria izan da, han izan baita eskualdeko gehikuntzarik handiena. Bitxia da, bestalde, hazkundea izan duten gainerako hiru eskualdeak kostaldeko eskualdeak izatea hirurak.
Euskadiren gainerako eskualdeek balio negatiboak dituzte biztanle hazkundearen bilakaeran. Gipuzkoan aipagarriak dira Deba Beherea eta Goierri; Bizkaian Enkartazioak eta Arratia-Nerbioi; eta Araban, Mendialdea, Arabako Haranak eta Gorbeia aldea. Aldakuntzan eragina duten osagaien azterketan agerian gelditzen denez, bost eskualdek dute migrazio saldoa positiboa, eta bost horien artean, kuantitatiboki duten garrantziagatik, nabarmentzekoak dira Arabako Lautada eta Donostialdea. Baina bost eskualde horietarik bik baino ez -Arabako Lautada eta Kantaurirako isurialdea- dute saldo begetatiboa ere positiboa. Horiez gainera, hazkunde naturala positiboa duten eskualdeen artean aipatzekoak dira Durangaldea, Plentzia-Mungia, Bidasoa Beherea, Urola Kosta, Goierri, eta oso balio txikiekin bada ere, Tolosaldea eta Gorbeia aldea. Gainerako zortzi eskualdeek biztanleak galdu dituzte, aldakuntzan eragina duten bi osagaiak negatiboak baitituzte: hau da, batetik, heriotzak jaiotzak baino ugariagoak dira.
Hazkundea, osotara, positiboa duten eskualde horietako gehienek (Arabako Lautada, Bidasoa Beherea eta Urola Kosta), batez ere hazkunde begetatiboari diote hori zor, eta hazkundea negatiboa dutenek -Bilbo Handia, Durangaldea, Deba Beherea, Deba Garaia, Goierri, Tolosa eta abar— migrazio saldoari diote zor Bestalde, Nafarroako lurraldearen migrazio saldoaren eskualdekako azterketan ikus daitekeenez, Iruñea barne duen eskualdea ez beste guztiek saldo negatiboa dute. Izan ere, Nafarroako hiriburuan jaiotza kopurua heriotza kopurua baino askoz handiagoa da, ia 600 pertsona gehiago. Beste muturrean, saldoa negatiboa dutenen artean, Ipar-mendebaleko eskualdea, Erribera Garaia eta Pirinioak dira guztietan saldo negatibo handiena dutenak.
Araba
XX. mendearen erdialdetik aurrera Araban hasi zen industrializazio prozesuak etorkinak saldoka erakarri zituen lurraldera, eta demografi portaera eta eragile berri haiek hazkunde naturala handitu zuten. Immigrazioaren ekarpena ezean Arabak ez zuen, ez, halako hazkunde handirik izango: inmigrazioak gizabanakoen batez besteko adina jaisten du, eta dinamika naturala aldatzen, jaiotza kopurua asko handitzen baita.
Baina, batetik, hiriburu zelako, eta, bestetik, parean garrantzi handiko beste gunerik ez zuelako, Gasteiz bihurtu zen lurralde osoko erakargune hedakor bakarra.Biztanle hazkundea hain izan zen handia 1959-1981 bitarteko epean, ezen hiriburuaren biztanle kopurua ia laukoiztu egin zen. Izan ere, denbora bitarte horretan Gasteizko hazkunde tasak Bilbokoak eta Donostiakoak baino handiagoak izan ziren. Beste bi hiriburu horiek, berriz, aurretik izan baitzuten ekonomi eta biztanleri hazkundea, asebetetzen hasiak ziren, eta neurriz haztea beste aukerarik ez zuten. Hala, egoera horrek inguruko udalerriei egin zien batez ere mesede, neurri handi batean haiek bereganatu baitzuten olioa bezala zabaltzen ari zen demografi hazkunde hura.
Arabako hiriburuaren eta Kantaurirako isurialdeko eskualdearen demografi zabalkundearen aurrean, lurralde osoko biztanleriaren hazkundea ez aurrera ez atzera egiten ez duela dago, lurraldean ez da eta garrantzizko beste demografi eta industri gunerik, eta horrek landa ingurunetako exodoa eragin du. Baina azkeneko urteotan moteldu egin da exodoa, bai emigratzailegai gutxiago dagoelako, bai hiriak lan aukera gutxiago eskaintzen duelako.
Biztanleriaren banaketak Arabako lurraldean badu ezaugarri nagusi bat: demografi bolumen urriko biztanleri gune asko izatea. 1991. urtean Arabako biztanleri guneen %88 1.000 biztanle baino gutxiago zituen. Argi ikusten da biztanleak geografi puntu jakin batzuetan bildu direla, eta horra, beraz, Arabako biztanleri banaketa ezaugarritzen duen demografi eta lurralde desorekaren arrazoia.
Kantaurirako isurialdeko eskualdea da kontzentrazio prozesuak azkeneko urteotan indar gehien izan duen tokia. 1991. urtean eskualde horretako biztanleriaren ia %98 1.000 biztanletik gorako biztanleri gunetan bizi zen. Eskualde horretan, bai ekonomian bai demografian duen garrantziagatik, Laudio nabarmentzen da. Garrantzi hori ondoan duen Bilbok induzituta datorkio hein handi batean.
Gainerako eskualdeetan ez da halako biztanleri gunerik. Horrek biztanleak kontzentratzea eragozten du, eta hala, eskualde horietako biztanleria biztanleri gune askotan banatua dago. Arestian aipatu badugu ere berriz azaltzea merezi duen gertaera bat Gasteiz inguruko biztanleri gune txiki batzuen hazkuntza da, hirigunearen neurriz gaineko hazkuntzari zor zaiona. Gasteiz, hartatik bereizita zeuden biztanleri gune txikiak barnean harrapatzeraino zabaldu da. Bestalde, urbanizazioak eta familia bakarreko etxebizitzak ere asko ugaldu dira, hiria utzi eta bizitokia ondoko landa ingurunera aldatu duten herritarren ekimenez.
Galdosek Arabako biztanleriaz egin duen azterketan hiru sektore bereizten ditu, biztanleri banaketaren ezaugarri nagusien arabera.
Bizkaia
Bizkaiko lurraldeak, XX. mendea baino lehen, hiriburuaren inguruan eta ibaiaren ekialdean zituen alderdi jendetsuenak. Biztanleak ibaiaren ingurura eta kostaldeko udalerrietara bilduz joan ziren pixkana, halako moduz, ezen, azterketa honen beste atal batzuetan ere aipatu izan den bezala, XIX. mendearen bigarren erdian Bizkaiko biztanleria bikoiztu egin bazen, industriak dauden aldean laukoiztu egin zen. Hori guztia industrializazioaren eta industrializazioak erakarri zuen immigrazioaren ondorio zen.
Corydoras araguaiaensis
Corydoras araguaiaensis Corydoras generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Callichthyidae familian.
Taino
Taino hitzarekin honakoak adierazten dira:
Euskal Herriko demografia
Bizkaia
Hala ere, biztanleria lurraldean banatzeko moduari dagokionez, XIX. mendearen bigarren erdian, Gipuzkoako lurraldeak ez bezala, Bizkaikoak biztanle dentsitate txikiagoa zuen, eta biztanle banaketa jada desorekatua, halako moduz, ezen biztanle dentsitate handieneko alderdiak Gipuzkoan baino askoz ere sakabanatuago baitzeuden. Dentsitaterik handieneko tokiak hiriburua eta kostaldeko biztanleri guneak ziren, Lekeitio, Mundaka, Ondarroa, Getxo eta abar.
XIX. mendearen bukaeran, industrializazio prozesua bete-betean zegoela, aldaketa handiak izan ziren biztanleriaren banaketan. Izan ere, demografi banaketak polarizazio argia izan zuen: itsasadarra ardaztzat zuen biztanle kontzentrazioa areagotu egin zen, eta kostaldeko zenbait biztanleri gunek biztanleri dentsitate handiak izaten jarraitu zuten, jadanik desorekatua zegoen lurralde eta demografi marko baten barnean, betiere. Kontzentraziorako joera hori indartuz joan zen XX. mendean.
XX. mendearen bigarren erdian, itsasadarraren inguruko polarizazioa zela eta, Bilboko demografi hazkuntza azkartu egin zen, Bizkaiko gainerako lurraldean ez bezala. Baina mendearen azkeneko hamarraldietako joera ikusita, erabateko aldaketa dator, Bilboko aglomerazioak dakarren industri eta giza pilaketak gainezka egin baitu ondoko eskualdeetarantz, hainbesteraino, ezen eskualde horiek Bilbok berak baino hazkuntza handiagoa izaten ari dira. Nolanahi ere, hori guztia ez da aski izan Bizkaian dagoen demografi desorekari aurre egin ahal izateko.
Hala, Bilbo Handiak 1950. urtean biztanleria osoaren %72 hartzen bazuen, 1975ean %79 hartzen zuen, eta 1991n %78. Durangaldea eta Gernika-Bermeo —1975ean eta 1991n Bizkaiko biztanleria osoaren %7 eta %4 baino gehiago hartzen zuten hurrenez hurren— dira demografi orekarako ihesbide bakarrak, Bizkaiko gainerako eskualdeak ezbaitira %3ra ere iristen. Egoera horrek argi eta garbi erakusten du Bizkaiko biztanleriaren banaketan dagoen desorekaren handia.
Gipuzkoa
Lehenago ere aipatu den bezala, Gipuzkoako demografi eta lurralde ereduak biztanle hazkunde uniformea izatea du ezaugarri nagusia. XX. mendearen bigarren erdia da demografi hazkunde handienekoa. Hain zuzen ere, 1950 eta 1975 bitarteko hogeita bost urtean zehar Gipuzkoako biztanle kopurua bikoiztu egin da ia, 1950. urtean 375.000 biztanle izatetik 1975. urtean 700.000 izatera igaro baita.
Vaisigano
Vaisigano Samoako barrutirik mendebaldekoena da, herrialdeko Savai'i uhartean kokatua. Barrutiak 178 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 6.643 biztanle zituen. Asau du hiriburu eta horregatik maiz Asauko barrutia (Itu Asau) deritzo samoeraz.
Hainbat kontserbazio-eremu daude, haien artean nagusienak, Auala herriko dortoken habitata eta uharteko mendebaldeko Falealupo herriko oihan-erreserba dira.
Euskal Herriko demografia
Gipuzkoa
Gaur egun, Gipuzkoan, biztanleriaren %25 bizi da 100.000 biztanle baino gehiagoko biztanleri gunetan; Bizkaian, berriz, biztanleria osoaren %4l eta Araban %76 bizi dira tamaina horretako biztanleri guneetan. Gipuzkoako biztanleen %30 10.000 eta 20.000 biztanle bitarteko biztanleri gunetan bizi da; Bizkaian, berriz, %10 eta Araban %0 bizi dira horrelako biztanleri gunetan. Portzentai balio metatuetan Gipuzkoako gizabanakoen %78 baino gehiago 10.000 biztanle baino gutxiagoko biztanleri gunetan bizi da; Bizkaiko lurraldean eta Araban biztanleriaren %16 bizi da neurri horretako biztanleri gunetan.
Euskal Herriko gainerako lurraldeetan bezala, Gipuzkoako biztanleriak ere hiriguneetara biltzeko joera du. Baina Gipuzkoako hiriguneak lurralde osoan zehar daude banatuta: 1950. urtean hirigunetan bizi zen biztanle kopurua lurralde osoko biztanleriaren %56 zen, eta 1991n %78, esan nahi baita, Gipuzkoako gizabanakoen hiru laurdenak baino gehiago hirietan bizi zirela. Hori dela eta, landa ingurunetzat hartzen diren biztanleri guneak, 2.000 biztanle baino gutxiagokoak, multzo osoaren %4,5 baino gutxiago dira, eta 500 biztanle baino gutxiagokoak, berriz, ez dira biztanleria osoaren %1 biltzera iristen.
Horregatik guztiagatik Gipuzkoako lurralde eta demografi ereduak hiri ezaugarriak ditu, eta haren hazkuntza lurralde osoan banatzen da era uniformean.
Nafarroako garaia
Nafarroako lurraldeak biztanle hazkunde handia izan zuen 1960tik aurrera, industri hazkundearekin batera hain zuzen ere. 1940-1950 hamarraldira arte oso hazkunde motela izan zuen, Iruñera eta Iruñetik hurbil dauden zenbait biztanleri gunetara -Uharte, Atarrabia- mugatu zena; gainerako guztian biztanle kopuruak behera egin zuen. XX. mendearen bigarren erdian, ordea, demografi hazkunde handia izan zen; orduan, Iruñeak eta Iruñerriak eskaintzen zituzten lan aukerak erakarrita, migrazio mugimendu handiak sortu ziren. Lurraldean hiru eskualde nagusi bereiz daitezke, biztanleri eta industri gune garrantzitsuen arabera: Iruñerria -ardaztzat Iruñea duena-, Erribera -Tutera eta Tafalla-, eta Nafarroako erdialdeko ekialdea.
Geografiaren ikuspegitik aztertuz, Nafarroako lurraldearen bilakaeran eragin handia izan duen gertaera nagusietako bat biztanleria lurraldean oso azkar birbanatzea izan da. Biztanle gehienak Nafarroako hiriburuaren inguruko zabalera mugatuko eremu jakin batzuetan bildu dira.
Gauza jakina da gizataldeen banaketari buruzko aldaketa handi horiek mende honetako bigarren erdian gertatu direla. Nafarroan, beste leku gehienetan bezala, 1960tik aurrera murgildu ziren Iruñea inguruko eremuak eta beste hirigune nagusiak -Tafalla, Lizarra, Tutera- hirigintza prozesuan.
Egia esateko, azpimarragarria da Nafarroan eskualde buru diren hiriek izan duten demografi hazkuntza: Tafallak 7.000 biztanle zituen 1960an eta 10.000 baino gehiago 1990 inguruan; Lizarrak 8.000 biztanle 1960an eta 13.000 1990 aldean. Tuterak 16.000 baino gehiago 1960an eta 26.000tik gora 1990 aldean. Eta, noski, azpimarragarria da Iruñearen demografi hazkuntza ere, Nafarroako hiriburuak ia bikoiztu egin baitu bere biztanle kopurua denbora bitarte horretan: Iruñeak 98.000 biztanle zituen 1960an eta 180.000 baino gehiago 1990ean.
1990 ondoko urteetan, Nafarroako hamar biztanleri gune jendetsuenek biztanleria osoaren %57 hartzen zuten. Biztanleri gune horien ia erdia Iruñeko aglomerazioan dago. Izan ere, Nafarroako hiriburua lurraldeko biztanle kopuru osoaren %10 zen XX. mendearen hasieran, eta %35 1991n.