cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bartzelona-Vallès linea
Sarriàtik Bartzelonara trenbidea
Sarriàtik Bartzelonarako trenbidea, sarriarako trena izenez ezaguna, 1863an inauguratu zen, lurrunezko trakzioarekin eta antzinako zabalera iberiarrarekin (1 672 mm), bi herriak elkartzeko, orduan Sarrià udalerri independentea baitzen.
Linea honek arrakasta handia izan zuen, nahiz eta 1874an enpresa, zor pilaketagatik, Bartzelonako Ferrocarril de Sarrià izeneko sozietate berri batek xurgatu zuen. 1905ean elektrifikatu egin zen eta bidearen zabalera estandarrera (1 435 mm) aldatu zuen. 1929an inauguratu zen lehen lurperatzea: Plaça Catalunya - Muntaner tartea. 1954an Gràcia adar berria eta avinguda Tibidabo jarri ziren martxan eta 1976an Reina Elisendako geltokia.
Ferrocarrils de Catalunya
Bartzelona-Zaragoza trenbidea), Vallès Occidental eta Bartzelona lotzen dituena, 1855etik aurrera Bartzelonaren eta Sabadell eta Terrassaren hazkunde handiak komunikazio zuzenago baten garrantzia sortzen zuten. XII. mendearen erdialdetik mende amaierara arte, hainbat proiektu izan ziren Bartzelona eta Vallèsen artean trenbide-zerbitzuak eraikitzeagatik, baina hainbat arrazoi tarteko, ez ziren gauzatu.
Carles Emili Montañesek, ingeniari industrial katalanak, Bartzelona eta Vallèsen artean trenbide bat eraikitzeko beharra eta Collserola mendilerroa zeharkatzeko bideragarritasun teknikoa erakutsi nahi zituen. 1908an Mina Grott trenbidea inauguratu zuen 600 mm-ko trenbide zabalarekin, Sarriàko Vallvidrera urtegiko ura zeraman tunela aprobetxatuz. Arrakasta itzela izan zuen, baina arazo legalak izan zituen, Sarriàko trenaren zuzendaritzak Garda Zibilak ixtea lortu baitzuen, honek Vallvidrerako funikularra kaltetzen baitzuen. Estatuak, azkenean, arrazoia eman zion Montañesi, baina ezin zion trenbide-emakida eman, trenbidea lur pribatuetatik zihoalako. Akordio batera iritsi ondoren, 1909an, Mina Grott legeztatu zen behin-behineko emakida batekin, eta Sarriá eta Plan de Vallvidreraren arteko trenbide baten emakida eskatzera behartu zen, Estatuko lur itzulgarrietan ibiliko zena. Hiru urte geroago trenbidearen eraikuntza esleitu zitzaion.
Montañesek ez zuen laguntza finantzariorik eta, Londresen zegoela, Frederick Stark Pearson ezagutu zuen. 1911n Montañesek Pearsonek Bartzelona bisitatzea lortu zuen, eta, proiektu guztia azaldu ondoren, Pearsonek aurrera eramatea erabaki zuen. Lehen urratsetako bat FSBko Sarriàko trena erostea zen, Société Genérale de Tramways Électriques d'Espagne enpresaren jabetzakoa zena. Urte haietan, SGTEE Bartzelonako tranbien jabea zen AEG enpresak erosi zuen; konpainia horrek HE arteko zatia kendu nahi zuen. Katalunia eta Diagonal, lurrak etekin nahikoarekin saltzeko, eta gainerako linea bere sarean egokitzeko. Dena eta operazioaren prezio altua, azkenean Montañesek eta Pearsonek FSBren akzioak erosi zituzten eta 1912an Ferrocarriles de Cataluña S.A. eratu zen, Kataluniako Trenbideak bezala ere ezagutzen dena. Enpresa Sarriàko trena Vallès aldera zabaltzeko lanean hasi zen, Vallvidrerako tunelaren lanak maiatzean hasi eta hurrengo urtean Plan eta Sant Cugat artean.
Lanek zenbait arazo izan zituzten eta urte dezente iraun zuten; alde batetik, 1914an Lehen Mundu Gerra hasi zen, britainiar jatorriko kapitalari eragiten ziona, eta, bestetik, arazo ekonomikoak konpondu ondoren, zati batzuek ur filtrazioak izan zituzten, jada eraikita zegoen zati bat hondoratzea eragin zutenak. 1915ean, hirugarren gertaera batek, konpainiaren aurreikuspenak aldatzea behartu zuen, maiatzaren 7an, Prearson Ingalaterrara itzuli zenean hil baitzen Kanadako bidaia batetik. Lanak gelditu ziren arren, FCCk berriz hartu zituen eta 1916ko udazkenean amaitu zituen. Azaroaren 28an FCCk Sarriáren linea inauguratu zuen Vallvidrerako Planetan, arratsaldeko hiruretan Katalunia Plazatik irteten zen inaugurazio tren batekin. Inaugurazioarekin, Mina Grotteko trenbidea ibiltzeari utzi zion. 1917ko udazkenean trenbidea iritsi zen Sant Cugaten.
Linea handitzeko lanek Terrassako adarra eraikitzen jarraitu zuten. Rubíko geltokia 1918ko irailaren 13an inauguratu zen. 1919an, trena Terrassara iristen zen, nahiz eta behin-behineko geltoki batean, 1920an Les Fontsko geltokia eta 1921ean Terrassako geltokia amaitzen ziren. Sabadellgo adarraren eraikuntza aurreratuta zegoen eta 1921aren amaiera aldera zerbitzua hastea espero zen. Azkenik, Sant Cugat eta Sabadell arteko linea 1922ko ekainaren 1ean jarri zen martxan. Perllongament delakoa hiri barruraino, Sabadell-Ramblako geltokira, ez zen 1925era arte iritsi, Udalak presioa egin baitzuen linea lurpekoa zelako.
1924an bidaiari gehien izan zituen urtea izan zen, baina trafikoa murriztu egin zen Sarriàko trena lurperatzeko lanek eragindako eragozpenen ondorioz, Bartzelona eta Gràciako geltokien ohiko kokalekua aldatu behar izan baitzuten. 1929an ireki zen Plaren arteko lurpeko zatia.
Vallès eskualdeko zati bat bizileku bihurtu zen Kataluniako Trenbideen zerbitzuaren ondorioz. Linearen inguruan sortu ziren urbanizazioetan laguntzeko, 1925ean Florestako geltokia inauguratu zen, eta 1930 eta 1931 artean Bellaterra eta Valldoreixko geltokiak. 1952an Sarriàko trenaren lurperatze lanak amaitu ziren Les Tres Torres geltokiraino, eta 1959an Plaça Catalunyako geltokiaren bigarren nabea inauguratu zen. Nahiz eta behin-behinekoz funtzionatu zuen, 1965ean Sant Joan geralekua inauguratu zen.
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
1977ko ekainaren 17an, Errege Dekretu bidez, trenbideak behin behinean trenbide estekatura transferitu ziren, Espainiako Gobernuko Herri Lan Ministerioak, Bartzelonako Diputazioak, Bartzelonako Metropoliko Korporazioak eta Bartzelonako Udalak sare horren ustiapen-erregimena aztertzen zuten bitartean. Zehaztugabetasunaren ondorioz, Kataluniako trenbideen materiala eta instalazioak degradatu egin ziren, eta, ondorioz, ustiapena gelditu egin zen uneren batean.
Poropuntius huguenini
Poropuntius huguenini Poropuntius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Bartzelona-Vallès linea
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Kataluniako Generalitatearen berrezarpenarekin, Espainiako Gobernuak Generalitatean eskualdatu zuen FEVEk Katalunian ustiatzen zituen lineen kudeaketa. Horrela, Generalitateak Kataluniako trenbideak kudeatzen hasi zen Lurralde Politika eta Herri Lan Sailaren bidez, 1979an Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya enpresa sortu zen arte. Enpresa horrek azaroaren 7an bere sarean sartzen zituen trenbide horiek, Plaça Catalunya eta Sarrià linearekin. Azpimarratu behar da linea hori ez zela RENFEren esku geratu 1941ean, ez zelako zabalera iberikokoa (1 672 mm).
Konpainia berriak linearen modernizazio handia bultzatu zuen. 1984an, Bellaterrako geltokiaren eta Universitat Autònomako geltoki berriaren artean adar berri bat sortu zen, eta, 1995ean, saihesbide berria jarri zen martxan, Univesitat Autònoma eta Sant Quirze artean, eta ez zen erabiltzen Bellaterra eta Sant Quirze arteko zuzeneko ibilbidea. Gainera, 1985 eta 1995 artean Terrassa eta Sabadell adarretako bideak bikoiztu egin ziren. 1996an Vallèsko metroa martxan jarri zen, trenen maiztasuna eta zerbitzuak areagotuz.
2001ean, FGCk tarifak integratzen ditu gainerako operadoreekin, eta hiri-lineek nomenklatura aldatzen dute Bartzelonako metroarekin integratuta. Hobetu egin zen erabiltzaile-kopurua hiri-zerbitzuetara igotzearen ondorioz zegoen tartea.
XX. mendearen hasieran, lehendik zeuden bi adarren hedapen-proiektua aurkeztu zen, lehenengoa laurogei urtetik Terrassa eta Sabadell barnealdera, eta Bartzelona-Manresa linearekin bi trukagailu sortu ziren (linea). 2003ko urrian perllongament lanak hasi ziren Terrassan, hiru geltoki berri eta 3,9 kilometroko luzera zuen zati berri bat eraikiz. Sabadellgo perllongament delakoari dagokionez, 2008ko martxoan hasi ziren jarduketak. Bost geltoki berri eta 5,2 km-ko zati berri bat eraiki ziren, eta perllongaments horiek eraikitzeko lanak aurreikusitakoa baino gehiago luzatu ziren (ia hamarkada bat), proiektuaren idazketan aldaketak egin zirelako tunelen segurtasuna areagotzeko, eta, ondoren, finantzaketa-arazoak zirela medio.
Azkenik, 2015eko uztailaren 29an Terrassan Terrassa-Rambla eta Terrassa-Nacions Unides arteko zati berria inauguratu zen. Sabadellen, perllongament delakoa bi fasetan jarri zen martxan: lehena, 2016ko irailaren 12an, Can Feudo | Gràcia eta Sabadell-Plaça Major, lehengo Sabadell-Estació eta Sabadell-Rambla geltokiak ordezkatuz. Geroago, 2017ko uztailaren 20an, Sabadell-Plaça Major eta Sabadell-Parc del Nord arteko zatia inauguratu zen, Sabadell linearen luzera zatia osatuz.
Geltokiak
Geltokietako nasetan, erronbo itxurako kartel batzuk ikus daitezke, hondo zuria, inguru gorria eta geltokiaren izena gainean duen barra urdin bat dituena, linea ustiatzen zuen konpainia pribatu zaharretik jasotako Bartzelona-Vallès linearen gainean. Llobregat-Anoia linean, aldiz, kartelak zuri laukizuzenak dira, geltokiaren izena beltzez idatzita dutenak.
Irisgarritasuna
2006ko martxoaren 24ko 135/1995 Dekretuaren bidez Irisgarritasun Kodea onartu zenez, trenbide-sare osoak irisgarria izan behar du mugikortasun urriko pertsonentzat.
Gaur egun, FGCren sarea metropoli-sareko geltokien % 100eko egokitzapenera iristen da (76 metro eta gertuko 76 geltokietatik), eta, horren ondorioz, enpresak hainbat sari jaso ditu eta "mundu osorako diseinuaren" Europako programari atxikita dago. Horren ondorioz, instalazio eta ekipazio eraiki berri guztiak edo birmoldaketa integrala egin behar zaienak sistematikoki egokitu behar dira.
La Serra d'en Galceran
La Serra d'en Galceran (valentzieraz; espainieraz ofizialki Sierra Engarcerán) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Plana Alta eskualdean eta Castellóko probintzian kokatua.
Pennyghael
, 'Peighinn nan Gàidheal', Eskoziako Mull uhartearen hego-mendebaldean dagoen udalerri txiki bat da, Barruko Hebridetan eta Argyll eta Bute eremuan. Loch Scridain aintziraren ertzean dago, Bunessan udalerrira doan errepidean.
La Serra d'en Galceran
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.039 biztanle zituen.
Gublerina
Gublerina Heterohelicoidea superfamiliako generoetako bat da. Familiako ezaugarriak ditu eta gainera honako hauek:
Maastrichtiar garaian agertu ziren.
Saint-Mars-d'Outillé
Saint-Mars-d'Outillé Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Mars-d'Outillé udalerrian erroldatutako biztanleak 2.198 ziren. Familiak 815 ziren, horien artean 172 pertsona bakarrekoak ziren (70 bakarrik bizi ziren gizonak eta 102 bakarrik bizi ziren emakumeak), 274 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 332 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 898 etxebizitza zeuden, 815 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 52 bigarren erresidentzia ziren eta 31 hutsik zeuden. 877 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 815 etxebizitza nagusietatik 641 bere jabearen bizilekua ziren, 160 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 55 etxek bi zituzten, 129 etxek hiru zituzten, 245 etxek lau zituzten eta 380 etxek bost zituzten. 642 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 297 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 453 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.326 ziren, horien artean 1.022 aktiboak ziren eta 304 inaktiboak ziren. 1.022 pertsona aktiboetatik 937 lanean zeuden (527 gizon eta 410 emakume) eta 84 langabezian zeuden (30 gizon eta 54 emakume). 304 pertsona inaktiboetatik 108 erretiraturik zeuden, 87 ikasten zeuden eta 109 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Mars-d'Outillé udalerrian 824 unitate fiskal zeuden, 2.161,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.540 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 44 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 15 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 19 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 margolaria, 6 zurginak, 5 iturginak, 2 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Saint-Mars-d'Outillé udalerrian 56 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.173 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Leonor Orosa
Leonor Orosa Goquingco (Jolo, Sulu, Filipinak, 1917ko uztailaren 24a - 2005eko uztailaren 15a) dantzari, koreografo eta kritiko artistiko filipinar garrantzitsua izan zen, sorkuntza ugariren egilea eta dantza klasikoan, dantza modernoan eta dantza filipinarrean eta Espainiako dantzan aditua. Prestakuntza artistiko eta musikal sakona izan zuen: pianoa jotzen zuen, dekoratuak eta jantziak diseinatzen zituen, marrazten eta zizelkatzen zekien eta sormen handiko pertsona zen.
Filipinetako antzerki dantzaren aitzindaritzat jotzen da eta arte eszenikoetako kritikaririk garrantzitsuenetakotzat. Beste hainbat posturen artean Filipinetako Balletaren zuzendaria izan zen. Cristina Luna ezizena erabili zuen, amaren abizena baliatuz.
Apristurus garricki
Apristurus garricki Apristurus generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Leonor Orosa
Prestakuntza
Gurasoak bezala, ikasketa guztietan ikasle bikaina izan zen, Negros Occidental institutuan egindako ikasketetan lehena izan zen. 1929an Filipinetako Unibertsitate Zentralean lizentziatu zen. Ondoren, Manilan jarraitu zituen ikasketak, Filipinetako Emakumeen Unibertsitatean (PWU ) eta bertan summa cum laude diploma lortu zuen. Geroago atzerrian aberastu zuen bere prestakuntza; artea, antzerkia eta musika ikasiz Columbia Unibertsitatean eta New Yorken (AEB).
Garai hartan ikastaro profesionaletan ere parte hartu zuen Monte Carlo Ballet homologatuan, Europako Monako estatuan.
Dantzari eta koreografo lana
Leonor oso emakume emankorra izan zen bere bizitza luzean eta lan arrakastatsu ugari egin zituen. 19 urte besterik ez zituela, 1939an, kultura batzorde batera bidali zuten Japoniara, eta bertan Circling the Globe eta Dance Panorama antzezlanak ekoitzi eta interpretatu zituen. 1940an The Elements sortu zuen, filipinar batek egindako lehen koreografia ofiziala.
Sálvate si puedes
Sálvate si puedes 1995eko Joaquín Trincado bilbotar zinema zuzendariaren film komikoa da. Bilbon filmatutako ustelkeria politikoari buruzko komedia garratza da.
Leonor Orosa
Dantzari eta koreografo lana
Dantzari gisa, Leonor oso gaztetatik izan zen agertoki eta jaialdi garrantzitsu askotan, hala nola Theresa Kaufmann Auditoriumean, Rockefeller Plaza edo Historia Naturaleko Amerikako Museoan, nazioarteko emanaldi ugaritan agertuz.1941ean, beste proiektu batzuen artean, Filipinetako lehen ballet folklorikoaren arduraduna izan zen ( Trend: Return to the Native , Jatorrira itzulera).''
Bigarren Mundu Gerraren ondoren Filipinetako Balleta antolatu zuen, eta harekin 1955ean Suite Noli ospetsua interpretatu zuen José Rizalen Noli Me Tángere eleberrian oinarritua. Suite honetako mugimendu bakoitzak koreografia desberdin bat aurkezten du, horien artean: María Clara eta leprosoa , Salomé eta Elías , Sisa , Asalto por María Clara , Los cotilleos.
Sálvate si puedes
Argumentua
Martaren, Gizarte Ongizateko zinegotzia eta kausa galduen defendatzailea, eta Robertoren, enpresari alferreko baten, artean ez dago ezer komunean, harik eta zubitik elkarrekin erortzen diren arte. Harrezkero, Robertok ez du beste ezertan pentsatzen. Berak, ordea, badu zer pentsatua: hiria hondatuta dago, industria gutxi geratzen da zaharkituta, eta zubi esekia desagertzeko zorian dago.
Leonor Orosa
Dantzari eta koreografo lana
Zarzuela alorrean ere jardun zuen, 1961ean Madrilen Vida filipina zarzuela aurkeztu zuen.
Lan literarioa eta kritikoa
Leonor Orosa Luna idazle oparoa ere izan zen. Dantzari eta arteari buruzko artikulu ugari idatzi zituen, aldizkari espezializatuetan eta hedabideetan, hala nola: New Yorkeko Dance Magazine, Erromako Enciclopedia Della Spettacolo, Grove's Dictionary of Music eta Musikariak. Londresen, Hong Kongeko Asiako Arteak eta Philippine Cultural Foundation
Sant'Andréa-di-Cotone
, Korsikako iparraldeko udalerria da,  departamentuan dagoena. 2013ko erroldaren arabera, 0 biztanle ditu.
Urocotyledon palmata
Urocotyledon palmata Urocotyledon generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Monréal dorrea
Monréal dorrea (tour Monréal) Salbaterra Bearnon dagoen dorre gotortua da, Oloroeko uhaitzaren ondoan dagoena. XII. mendearen amaieran edo XIII. mendearen hasieran eraikia, 1886an monumentu historiko izendatu zuten.
1523an hiriburua eta Erresuma defendatu zituen Nafarroako konkistan.
Koudekerke
Koudekerke Herbehereetako Zeelanda probintziako Veere udalerria osatzen duten herrietako bat da. 2010eko erroldaren arabera 3.400 biztanle inguru zituen.
Veere osatzen duten herrien artean jendetsuena da, eta 1997ra arte, udalerri independentea izan zen.
Kokapena
Herriak honako mugakideak ditu: Vlissingen hegoaldean, Dishoek mendebaldean, Biggekerke ipar-mendebaldean, eta Middelburg ekialdean.
Leukada (unitate erregionala)
Leukada (Περιφερειακή ενότητα Λευκάδας) Greziako unitate erregionala da, Joniako Uharteetan dagoena. Bere barnean Leukada, Meganisi, Kalamos eta Kastos uharteak eta zenbait uhartetxo ditu.
Maniños (Fene)
San Salvador de Maniños, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Fene udalerrian dagoen parrokia bat da, Coruñako probintzian. 2013an 1.451 biztanle zituen.
Hindisheim
Hindisheim Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Hindisheim udalerrian erroldatutako biztanleak 1.362 ziren. Familiak 492 ziren, horien artean 84 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 164 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 208 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 36 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 533 etxebizitza zeuden, 504 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 482 etxeak ziren eta 50 apartamentuak ziren. 504 etxebizitza nagusietatik 428 bere jabearen bizilekua ziren, 63 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 39 etxek hiru zituzten, 79 etxek lau zituzten eta 380 etxek bost zituzten. 460 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 174 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 302 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Hindisheim udalerrian 519 unitate fiskal zeuden, 1.372,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.530 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 61 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 14 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 igeltseroak, 3 zurginak, 2 iturginak, 1 ile apaindegia, 2 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 tintoreria.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Hindisheim udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 429 hektarea erabiltzen.
Walliswil bei Niederbipp
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Poropuntius huangchuchieni
Poropuntius huangchuchieni Poropuntius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Hindisheim
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Felix Ruiz de Arkaute
Felix Ruiz de Arkaute van der Stucken (Anberes, 1927ko azaroaren 8a - Ereta, 1971ko uztailaren 24a) espeleologoa izan zen, nazioartean ospetsua. Belgikan jaioa, aita gipuzkoarra zuen, eta munduko leizerik sakonenak esploratzen aritu zen, nagusiki Euskal Herri inguruan.
Bestalde, espeleologia taldeen arteko elkarlanean nabarmendu zen; alde horretatik, ezaguna da haren esaera bat: «kate-maila ez da deus, kate osoa da beharrezkoa». 1966. urtean idatzi zuen, San Martin Harriko Sistema esploratzean, espeleologian talde-lanak duen garrantzia azpimarratzeko.
Hindisheim
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Felix Ruiz de Arkaute
Hastapenak
Arkautek espeleologiarekin izan zuen lehen kontaktua Grenoblen (Frantzia) izan zen, han ikasten ari zela. 1950 etik aurrera Club Alpin Français (CAF) taldearekin inguruko haitzulo klasikoak bisitatu zituen, baita haietako batzuk esploratu ere: Dent de Crolles, Couffin, Gournier, Cuves de Sassenage, Trou du Glaz, Trou qui Souffle, La Lolette... 1951 ean Euskal Herrira etorri zenean, familiak Tolosan zuen paper-lantegiaz arduratzera, espeleologiarekin jarraitu zuen Aranzadi Zientzia Elkarte sortu berrian izena emanaz; horretara, Jesus Elosegiren gidaritzapean Gesaltza-Jaturabe-Arrikrutz sistemaren (Oñati) esplorazioan buru-belarri ziharduen taldean sartu zen (Juan San Martin, Reyes Korkostegi...).
Atzerritik etortzean, soldaduzka bete behar izan zuen; Lizarrako koartelean Eugenio Roa ezagutu zuen, eta biok Iguzkitzako leizea esploratu zuten. Laster beste lagun batzuk bildu zitzaizkien (Serafin Arriaga, Blas eta Jesus Elkano, Jose Castejon...) eta Basaura, Los Cristinos edo Itxako leizeen esplorazioak abiatu zituzten; hori izan zen Lizarrako Espeleologia Taldearen hasiera.
Kolaborazioak Hegoaldean
1952 an Arkautek Iruñeko Iturralde Espeleologia Taldekoekin ere kontaktatu zuen (gero Vianako Printzea Erakundearen espeleologia saila bihurtuko zena): Santesteban anaiak, Pedro Etxaleku, Jose Mari Saenz, Miguel Bengoa, Juan Razkin... Iruñarrak trebatzeko ardura hartu zuen Aranzadi ZE-ren ordezkari bezala  eta Ormazarretako leizean lagundu zien, bai esplorazioan (6 urtez luzatuko zena), baita sakonera handi hartarako behar ziren materialak Frantziatik kontrabandoan ekarriz ere (bereziki aluminiozko zurubiak, sokazko zurubi astunak ordezkatzeko).
Abrest
Abrest Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Abrest udalerrian erroldatutako biztanleak 2.591 ziren. Familiak 1.100 ziren, horien artean 306 pertsona bakarrekoak ziren (108 bakarrik bizi ziren gizonak eta 198 bakarrik bizi ziren emakumeak), 430 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 330 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 34 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Higa
Higa Nafarroako mendi bat da, Alaitz mendilerroan altuena 1.289 metroko garaierarekin. Elomendi izenaz ere ezaguna da, bere benetako izena Higa bada ere.
Felix Ruiz de Arkaute
Kolaborazioak Hegoaldean
Kanpaina handietaz gain, Arkautek Tolosa eta Oñati inguruko leize txikien etengabeko prospekzioan jarraitu zuen eta 1954tik aurrera, bere taldea jende gehiagorekin indartu zen: Jose Luis Txintxurreta, Pedro Maiztegi, Esteban Larraioz, Modesto Zilaurren, Roland Rigault, Anton Arratibel, Juan Maria Laredo...
Abrest
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.266 etxebizitza zeuden, 1.126 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 39 bigarren erresidentzia ziren eta 101 hutsik zeuden. 1.140 etxeak ziren eta 108 apartamentuak ziren. 1.126 etxebizitza nagusietatik 931 bere jabearen bizilekua ziren, 173 alokairuan okupaturik zeuden eta 22 doan lagata zeuden; 8 etxek gela bat zuten, 60 etxek bi zituzten, 205 etxek hiru zituzten, 362 etxek lau zituzten eta 491 etxek bost zituzten. 794 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 512 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 512 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Radermachera sinica
Suge zuhaitza (Radermachera sinica) Bignoniaceae familiako hostoiraunkorreko zuhaitz bat da. Txinako hego-ekialdean eta Taiwanen du jatorria.
Felix Ruiz de Arkaute
Kolaborazioak Hegoaldean
1955ean Sima del Roble (Urbasa) esploratu eta topografiatu zuen nafarrekin. Gipuzkoarrekin berriz, Izarraitz mendi multzoan ibili zen, Txoriaitz  eta batez ere Aitzbeltz leizean; azken honek konplikazio tekniko handia suposatzen zuen, eta ia urtebeteko prestaketa behar izan zuen, gindaxa bat diseinatuz (“Tridem 3”, hiru bizikletarekin egina) eta froga desberdinak eginaz; Aitzbeltzeko operazioa 1955ean gauzatu zen, ekainaren 23tik 26ra, eta leizera jeitsi ziren bost lagunetatik bat izan zen Arkaute.
Radermachera sinica
Deskribapena
Zuhaitz txikiak dira baina 30 metroko altuera eta metro bateko diametroko enborra izan dezakete. Hostoak bipinatuak edo tripinatuak dira, 20-70 cm luze eta 15-25 cm zabal, osoak eta peziolodunak. Loreak horia ditu.
Felix Ruiz de Arkaute
Kolaborazioak Hegoaldean
Gipuzkoako esplorazioekin jarraitzen zuten bitartean (Udalaitz, Lastur, Aitzgorri, Katabera, Arrikrutz... Eibar eta Arrasateko taldekideekin ), Arkauteren taldearen trebetasun teknikoak beste lurraldeetako espeleologia taldeen arreta pizten zuen, eta esplorazio handi bat zegoen bakoitzean deitzen zituzten. Nafarrekin egindako ohizko kolaborazioetaz gain (Roble, Arleze, Tximua, Lezegalde...) Bizkaiko Espeleologia Taldeak ere Torca de la Seguia, Txomin I edo Lezate esploratzera gonbidatu zuen, baita Torca del Carlista ere: 1958 ko apirileko lehen jeitsiera Arkautek berak koordinatu zuen, eta udan egin zen esplorazioan ere sakoneko taldea gidatu zuen Erasorekin batera. Urte berean Ojo Guareñan (Burgos) izan ziren Aranzadikoak, Edelweiss taldekoek gonbidatuta, nazioarteko 16 herrialde desberdinetako espeleologoak bildu zituen operazio handian (artean Ojo Guareña Espainiako kobazulorik luzeena zen). 1959 an Arkaute Italiara joan zen Erasorekin batera, Erromako Espeleologia Taldeak gonbidatuta Pizzodetta leizearen esplorazioan parte hartzeko. Garai horretan Mairuelegorretako (Zigoitia, Araba) esplorazioetan parte hartu zuen, Manuel Iradier Espeleologia Taldearekin elkarlanean; 1959 ko udan bertan zauritutako espeleologoaren salbamendu operazioan ere izan zen.
Larra
1960 mugarria dugu Felix Ruiz de Arkauteren espeleologia ibilbidean: urte horretan, Électricité de France (EDF) enpresarekin kolaborazioan eta Espainiako eta Frantziako Armadekin elkarlanean, Vianako Printzea taldeak V Euskal Espeleologia Jardunaldiak antolatu zituen Larran. Mugen auzia konponduta, Lepineux Leizea berriro ireki zen, eta operazio handi honen helburu nagusia La Vernaren kokapen topografikoa zehaztea izan zen, hango ur-jauzia hidroelektrikoki ustiatzeko. Arkaute San Martin Harriko Sistemaren esplorazioan aritu zen, Espainia alderantz doazen galerietan. Espedizio honetan zehar Arkautek harremanak estutu zituen Larran esploratzen ziharduten espeleologo frantsesekin (Norbert Casteret, Jose Bidegain, Georges Lepineux, Corentin Queffelec, Pierre Accoce, Jacques Sautereau...), eta aurrerantzean mugaz bi aldeetako taldeen koordinazioaren motor nagusia bilakatuko zen. 1960ko espedizioan bildutako datuei esker La Vernarako tunela zulatu zen, eta aurrerantzean esplorazio gehienak hemendik abiatu ziren. La Vernako egitura geologikoari erreparatuz, Arkautek eta Juan San Martinek errekaren aintzinako ibilbideari buruzko teoria bat garatu zuten: horren arabera, mendebaldeko horman galeria bat egon behar zuen 100 bat metrotako altueran. 1961 ean San Martinek, Arkautek eta Arratibelek horma eskalatu zuten, haien teoria baieztatuz: galeria berriari Aranzadi taldearen izena eman zioten.
Radermachera sinica
Taxonomiari
Radermachera sinica ( Hance ) Hemsl- ek deskribatu zuen eta argitaratu Hooker's Icones Plantarum 28 (2): pl. 2728. 1905 urtean
Felix Ruiz de Arkaute
Larra
Hurrengo urteetan, espedizio solteren batzuk kenduta (bere herri ingurukoak eta Txomin I Karrantzan, Fuentemolinos Burgosen...) Arkaute batez ere Larrako esplorazioetan jardun zuen. Aranzadi galeriatik aurrera Maria Dolores galeria (Arkauteren emaztearengatik) eta Martine meandroa aurkitu zituzten, eta azken honetatik, udako kanpainetan, urtero sakonduz joan ziren 1964 an munduko sakonera errekorra hautsi zuten arte. Arkautek, nafarrekin batera, San Martin Harriko Sistema Espainia alderantz esploratzen jarraitu zuen, sasoi beretsuan Arphidia sistemaren (Santa Grazi) esplorazioan ere parte hartuz. Bestalde, Queffelec eta Max Cosyns biltzearen sustatzaile nagusia izan zen, Larran nolabaiteko lehian ziharduten taldeen arteko elkartze progresiboari hasiera emanaz.
Radermachera sinica
Etimologia
Radermachera : Jacobus Cornelius Matthaeus Radermacheren omenez, XVIII. mendeko alemaniar naturalista; Java eta Sumatrako flora katalogatu zituen.
Felix Ruiz de Arkaute
Larra
Hurrengo urteetan, Ahüñemendiko Arrak esplorazio gune nagusia bilakatu ziren, San Martin Harriko Sistemarekin bat egin zezaketen leizeren baten bila. Talde guztiek elkarlanean aritzea erabaki zuten, eta horrela sortu zen 1966 ko udaberrian ARSIP erakundea: uda horretan, hain zuzen ere, lortuko zuten Arretatik San Martin Harriko Sistemarako sarrera desiatua aurkitzea: Basabürüko Leizea. Konexioaren lekuan, esploratzaileek Arkautek eskuz idatzitako mezu hau utzi zuten, nazioarteko espeleologiaren historiara pasatu den leloaren jatorria: “''C’est ici qu’arrivèrent les hommes de pointe du Bassaburu partis des Arres d’Anie dans le gouffre de la Tête Sauvage, ceci dans le cadre des opérations organisées par l’ARSIP. Ces hommes ne représentent que le dernier maillon d’une longue chaîne d’hommes et d’efforts qui débuta en 1950. Le maillon n’est rien, seule la chaîne compte''”.
Abrest
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Cyrtodactylus jambangan
Cyrtodactylus jambangan Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Radermachera sinica
Etimologia
sinica : Txinako bere kokapenari buruzkoa duen epiteto geografikoa.
Higa
Izenak
Arturo Kanpionek sortutako "Elomendi" neotoponimoak arrakasta nahiko handia izan zuen eta du. Espainieraz la Higa (de Monreal) izendatzen denez, denbora luzez higa hitzak erdarazko jatorria zuela pentsatu izan da. Ez da horrela.
Higa aspalditik dokumentatutako leku-izena da eta inguruan Higagibela, Higaondoa edo Higako lepoa bezalakoak daude; ihi hitzean ei du jatorria. La artikuluaren erabilera espainieraz ere oso berria da. Euskaltzaindiak eta Euskal Mendizale Federazioak Higa erabiltzen dute.
Jakingarriak
Antzina, Higan gaztelu handi bat zegoen, Nafarroako garrantzitsuenetakoa.
The Ring
The Ring izan daiteke:
Abrest
Errentak eta okupazioa
2007an batez besteko errenta 11,4€/h zen; goi karguen kasuan 24€/h zen (25,3€/h gizonena eta 18,3€/h emakumeena), el dels professionals intermedis 13,1€/h (13,6€/ h gizonena eta 12,6 emakumeena), enplegatuena 9,1€/h (9,4€/h gizonena eta 9,4€/h les dones) eta langileena 9,6€/h (9,6€/h gizonena eta 9,1€/h emakumeena).
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.650 ziren, horien artean 1.155 aktiboak ziren eta 495 inaktiboak ziren. 1.155 pertsona aktiboetatik 1.045 lanean zeuden (571 gizon eta 474 emakume) eta 108 langabezian zeuden (65 gizon eta 43 emakume). 495 pertsona inaktiboetatik 177 erretiraturik zeuden, 132 ikasten zeuden eta 186 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Abrest udalerrian 1.158 unitate fiskal zeuden, 2.724,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.031 euro zen.
Felix Ruiz de Arkaute
Larra
Basabürüko Leizeak ematen zuen erraztasuna baliatuta, San Martin Harriko Sistemaren esplorazioek azkartu ziren (ordura arte La Vernatik sartu behar izaten baitziren). Arphidiako esplorazioek ere aurrera egin zuten, eta bertan 1969 an salbamendu operazio bat ere burutu zen; lan guzti hauetan parte hartu zuen Arkautek. Halere, taldeek Arretan prospekzioan jarraitu zuten, ehundaka leize berri miatuz, haien artean esanguratsu batzuk: Trou de Zoé l’Anesse,  Gouffre Moreau,  Lonné-Peyret... Azken honetan, 1970 ean, espeleologoek Larrako bigarren lurpeko sare handia aurkitu zuten, 20 urte lehenago Fernand Ravierrek egindako teoriekin bat zetorrena.
Abrest
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 42 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 10 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 7 igeltseroak, 6 margolariak, 4 zurginak, 2 iturginak, 3 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 1 ile apaindegia, 1 aldi baterako lan enpresa, 2 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 2 tintoreriak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 etxerako tresna denda zen eta 1 altzari denda zen.
2000. urtean Abrest udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Felix Ruiz de Arkaute
Amaiera
1971 ean, Felix Ruiz de Arkaute etxetik hurbil aritu zen Gaztelu Arroko Lezia esploratzen (Aretxabaleta), Gipuzkoa, Bizkaia eta Kataluniako kideekin. Leize honetan sakonera handia lortu zuten (-444 m), baina udan Arkautek Larrako deiari erantzun zion beste behin ere: lehenik Leizerola inguruan 15 egun pasatu zituen esplorazioan Vianako Printzea taldeko nafarrekin; eta gero, Aranzadiko beste kide batekin, Lonné-Peyret leizeko esplorazioetara joan zen Grenobleko espeleologoekin batera. Hantxe hil zen, Harrigoiena izeneko ibaiean gora zihoala, zorigaitzezko baldintza pilaketa baten ondorioz.
Abrest
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Felix Ruiz de Arkaute
Amaiera
Felix Ruiz de Arkauteren heriotzak gogor astindu zuen Europako espeleologia, berak talde askoren elkarlana bultzatu baitzuen, Euskal Herrian eta nazioartean. Gertakariaren harira, azaroan euskal espeleologoek asanblada egin zuten Larraitzen (Gipuzkoa); eta 1972 ko uztailean bere omenezko plaka jarri zuten Lepineux leizearen sarreran. Gainera, esan daiteke bere heriotza lurpeko erreskatearen antolakuntzari bultzada eman zion akuilu nagusia izan zela. Hiru belaunaldi igaro eta gero ere, Ruiz de Arkautek utzitako arrastoa oraindik nabarmena da nazioarteko espeleologoen artean.
Abrest
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Felix Ruiz de Arkaute
Bestelako jakingarriak
Felix Ruiz de Arkaute kultura handiko gizona zen, eta oso musikazalea; zati batean, amaren familiaren eraginez (beraien osaba-aitona Frank van der Stucken musikagilea izan zen).
Abrest
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ignacio Olague
Ignacio Olague Videla (Donostia, 1903ko otsailaren 12a - Xàtiva, 1974ko martxoaren 10a) euskal idazle, historialari eta paleontologoa izan zen.
Biografia
Valladoliden eta Madrilen zuzenbidea ikasi ondoren, 1924 eta 1936 artean Madrilgo Natura Zientzia Museoan lan egin zuen. Politikoki JONSeko kidea izan zen. Euskalerriaren Adiskideen Elkartearen aldizkarian eta «Munibe» aldizkarian euskal gaiei buruz idatzi zituen.
Higa
Jakingarriak
Tontorrera igotzeko bide nagusia Elotik egiten da (ordubete eta 45 minutu). Gailurreraino bertan dauden antenetara zerbitzua ematen dion pista batek ere igotzen du.
Historia
Erdi Aroan Nafarroako erregeek ehizaleku gisa erabili zuten.
Wavrans-sur-Ternoise
Biztanleria
2007an Wavrans-sur-Ternoise udalerrian erroldatutako biztanleak 216 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 93 etxebizitza zeuden, 79 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 92 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 79 etxebizitza nagusietatik 60 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 52 etxek bost zituzten. 71 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 29 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 41 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 123 ziren, horien artean 95 aktiboak ziren eta 28 inaktiboak ziren. 95 pertsona aktiboetatik 85 lanean zeuden (48 gizon eta 37 emakume) eta 10 langabezian zeuden (2 gizon eta 8 emakume). 28 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Wavrans-sur-Ternoise udalerrian 83 unitate fiskal zeuden, 228 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.487 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
2000. urtean Wavrans-sur-Ternoise udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 303 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Jean-Antoine Beltzuntze
Jean-Antoine Beltzuntze (Mehaine, - Saint-Domingue, ) baxenafar militarra izan zen. Beltzuntze Etxeko semea, Dominique Beltzuntze zuen aita. Familia Frantziako Iraultzaren ondorioz erbestean bizi zen eta Jean-Antoinek Bruselan Jeanne du Roux de Chevrier ezkondu zuen. Bi seme-alaba izan zituzten:
Britainiar Armadan sartu eta Saint-Dominguera bidali zuten, non lehorreratu eta handik gutxira hil zen.
Magnesia (unitate erregionala)
Magnesia (Μαγνησία, ahoskatua) Greziako unitate erregionala da, Tesalian dagoena. Bere hiriburua Volos hiria da.
Magnesia bost udalerritan banaturik dago:
Custer konderria (Hego Dakota)
Custer konderria (Custer County) Hego Dakotako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Custer da. 2010eko zentsuaren arabera 8,216 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Custer konderriak 40,381 kilometro koadro ditu. Horietatik 548 ura dira. Beste 403,262 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 2,03 da.
Zatoia
Zatoia  Euskal Herriko ibai bat da, Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta. 19,8 kilometro luzerarekin, Aezkoako Abaurreko lautadan jaiotzen da, 1213 metroko altueran, eta Zaraitzu ibaian isurtzatzen da, Otsagabia udalerriko Iribarren auzoan, 748 metroko altueran.
Ibilbidean zehar, 75 kilometro koadroko arroko urak jasotzen ditu, eta Otsagabitik igarotzean 1,087 metro kubiko segundoko batez besteko emaria hartzen du segundoko. Kopuru hori, oro har, 0,122raino jaisten da abuztuan, euri gutxien egiten duenean, eta otsailaren 1,879era igotzen da, hilabete horretan euria eta elurteak ugariagoak baitira. Anduñarekin batera Zaraitzu ibaia osatzen du.
Bere ibilbidean, Zaraitzu ibarren zati bat zeharkatzen ditu.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Satoru Kobayashi
Satoru Kobayashi (小林 悟, 1973ko abuztuaren 26a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sagan Tosu eta Albirex Niigata.
Deustuko geltokia (Euskotren)
Deustu EuskoTren eragilearen Txorierriko lineari (garaian 4. linea) zegokion lurgaineko tren geltokia zen, Bilboko Deustuko Doneperiaga auzoan kokatuta zegoena, San Pedro elizaren atzealdean, hain zuzen ere. Geltokia Bilbo-Areeta trenbidea irekitzearekin batera inauguratu zen, 1887ko uztailaren 1.an, eta 2010eko maiatzaren 15ean itxi zuten. 2000tik itxi zuten arte, geltokia EuskoTrenen 4. linearen geltoki-burua izan zen, eta DER/CAS gunearen parte zen.
Historia
1887ko uztailaren 1.an Bilbo-Areeta trenbidea inauguratu zen, linea honen barruan Deustuko geltokia eraiki zelarik. Linea horren luzapenaren ondoren Bilbo-Plentzia linearen parte izan zen.
1995ean Metro Bilbao enpresak Bilbo-Plentzia trenbidearen zati gehiena bereganatu zuen, San Ignazio eta Plentziako geltokien arteko tartea, hain zuzen ere, trenbidea moldatuz Metroaren 1. linea ezartzeko. Bitartean, EuskoTrenek San Ignazio eta Bilbo-Zazpi Kaleak geltokien arteko tartea mantendu zuen, Zazpi Kaleetako geltokia gaur egungo Zazpikaleetako geltokiko San Nikolas sarbidean kokatuta zegoela.
San Ignazio eta Zazpi Kaleetako geltokien arteko tartea oso laburra zenez, linea zati hau Bilbo-Lezama trenbidearekin lotzea erabaki zen. Horretarako Zazpi Kaleak eta Calzadasko geltokiak oso hurbil zeudela aprobetxatu zen (Calzadasko geltokia gaur egungo Bizkaiko Arkeologi Museoa jasotzen duen eraikina da, Unamuno plazan kokatuta), eta bi geltokien artean lotura tunel bat eraiki zen, 1996ko irailaren 16an. Hala, San Ignazio-Zazpi Kaleak eta Calzadas-Lezama trenbideak bateratu ziren, eta Calzadasko geltokia behin-betiko zerbitzuz kanpo utzi zen. Bere aldetik, Deustuko geltokia Bilbo-Lezama trenbidearen barruan gelditu zen, Txorierriko lineari zerbitzu emanez.
2000. urtean Enekuriko tunelak eraikitzean San Ignazio eta Deustuko geltokien arteko tartea bertan behera gelditu zen, eta Deustuko geltokia Bilbo-Lezama trenbidearen geltoki-buru izatera pasa zen.
2010eko maiatzaren 15ean geltokia itxi zuten, Bilboko metroaren 3. linea eraikitzeko lanak zirela eta Txorierriko linearen Deustu-Zazpi Kaleak tartea itxi zutenean.
2014an Eusko Jaurlaritzak Ferrocarriles y Transportes Suburbanos de Bilbao (FTS) enpresarenak izan eta oraindik esistitzen ziren bost geltokiak babestuko zirela adierazi zuen arren, 2018ko urtarrilaren 25ean geltokiaren eraikina eraitsi zuen Bilboko Udalak, aparkalekuak eraikitzeko.
Uromacer frenatus
Uromacer frenatus Uromacer generoko animalia da. Narrastien barruko Dipsadidae familian sailkatuta dago.
Cyrtodactylus jarakensis
Cyrtodactylus jarakensis Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Salen (Mull)
Salen, 'An Sàilean', Eskoziako Mull uharteko kokaleku bat da, Barruko Hebridetan eta Argyll eta Bute eremuan. Sound of Mull itsasartearen ertzean dago, Craignure eta Tobermory udalerrien artean.
Cyrtodactylus jarakensis
Ikus, gainera
Gekkonidae
Soneja
Soneja (valentzieraz Soneixa) Valentziako Erkidegoko udalerria da, Alto Palancia eskualdean eta Castellóko probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.525 biztanle zituen.
Piñeiro (Mugardos)
San Xoán de Piñeiro, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Mugardos udalerrian dagoen parrokia bat da, Coruñako probintzian. 2018an 465 biztanle zituen.
P53
p53 tumore-proteina,  gizakietan TP53 geneak kodeturiko proteina tumore-supresorea da, 17. giza kromosomaren beso laburrean kodetzen dena (17p13). Proteina honi erreferentzia egitean, p53 tumore antigeno zelularra, p53 fosfoproteina, p53 tumore-supresorea, NY-CO-13 antigenoa edo transformazioarekin erlazionaturiko 53 proteina (TRP53) deritzo. p53 proteinaorganismo zelulaniztunetan ezinbestekoa da, non minbiziaren sorrera saihesten duen; hori dela eta, p53-a genomaren zaintzailetzat hartu da, genoman mutazioak gertatzea ekidin, eta egonkortasuna mantentzen duelako. Ondorioz, proteina kodetzen duen TP53 genea, eta beste animaliatan aurki daitezkeen gene honen homologoak (Trp53 saguetan), antionkogene edo gene tumore-supresore bezala sailkatzen dira.
Faleyras
Faleyras Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
P53
p53 transkripzio-faktoreen familia baten parte da, zeinaren barne p63 eta p73 ere aurkitzen dira. Hiru proteina hauek oraindik osorik ezagutzen ez den elkarrekintza-sare konplexu batean laguntzen dute. Hala ere, p53 ubikuoa da, hau da, ehun guztietan adierazten da, eta p63 eta p73 ehun-espezifikotasuna dute. Gainera, proteina guztiek isoformak aurkezten dituzte, zeinetako batzuek aktibatzaile gisa funtzionatzen dute eta beste batzuk  negatibo dominante gisa.
p53 izena 1979 an eman zitzaion proteinari, horren masa molekularra deskribatu zelako; SDS-PAGE elektroforesi-analisiak erakusten du 53 kilo-daltoneko (kDa) proteina dela. Halaber, p53 proteina luzearen benetako masa, hondar aminoazidoen masen baturan oinarriturik, 43,7 kDa-ekoa da. Bi masen arteko desberdintasun hori proteinan dauden prolina-hondarrek eragiten dute, SDS-PAGE analisian proteinaren migrazioa moteldu, eta dena baino astunagoa dela dirudielako. Proteina luzeaz gain, giza TP53 geneak gutxienez beste 15 proteina isomorfo kodetzen ditu, 3,5-43,7 kDa arteko tamainadunak. p53 proteina horiei guztiei p53 isomorfo deritze. Giza minbizien artean TP53 da mutatuena (>%50), eta horrek agerian uzten du minbizaren sorrera ekiditeko eragin handia duela. TP53 geneak DNAra lotzen den eta genomaren mutazioak ekiditeko gene-adierazpena erregulatzen duen proteina kodetzen du.
Faleyras
Biztanleria
2007an Faleyras udalerrian erroldatutako biztanleak 389 ziren. Familiak 152 ziren, horien artean 29 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 25 bakarrik bizi ziren emakumeak), 49 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 66 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Pseudoguembelina
Pseudoguembelina Heterohelicoidea superfamliako generoetako bat da. Familiako ezaugarriak ditu eta gainera honako hauek:
Faleyras
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: