cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gwangjuko Sarraskia
Ondorioak
Kopuruak kopuru, gobernuak bereari eutsi zion. Gwangjuko altxamendua komunistek, hots, erregimenaren etsaiek antolatu zutela eta, gogor gaitzetsi zituen protestarien ekintzak. Ipar Korearen esku hartzea ere iradoki zuen egoeraren “seriotasuna” azpimarratzeko. Kim Dae-jung eta haren jarraitzaileak jo zituzten matxinadaren akuilatzaile. Kim epaitu eta heriotza zigorrera kondenatu zuten; baina, nazioarteko protestak zirela-eta, heriotza zigorra kommutatu zioten.
Boscamnant
Etxebizitza
2007an 131 etxebizitza zeuden, 101 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 125 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 101 etxebizitza nagusietatik 68 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 40 etxek lau zituzten eta 42 etxek bost zituzten. 92 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 50 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Gwangjuko Sarraskia
Ondorioak
Gwangjun gertatutako sarraskiak, baina, ez zuen apaldu herritarren gogoa. Aitzitik, antzeko mugimenduak inspiratu zituen ondoko urteetan, harik eta 1987an Hego Koreak presidentea izendatu zuen arte —1960tik lehena—, herritarren parte hartze zuzenaren bidez. Gwangjuko gertaerak gogoan, Kim Young-samek, Hego Koreako zazpigarren presidente eta herrialdeak inoiz hautatutako lehen buruzagi zibilak, 1993an esan zuen hamahiru urte lehenago “isuritako odola herrialdeko demokraziaren oinarria zela”. 1998an, berriz, Kim Dae-jung hautatu zuten presidente.
Boscamnant
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 154 ziren, horien artean 107 aktiboak ziren eta 47 inaktiboak ziren. 107 pertsona aktiboetatik 101 lanean zeuden (61 gizon eta 40 emakume) eta 6 langabezian zeuden (1 gizon eta 5 emakume). 47 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 22 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Boscamnant udalerrian 93 unitate fiskal zeuden, 209 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.576 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa batena zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra lurrin-denda bat zen.
2000. urtean Boscamnant udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1 eta iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Preonzo
Preonzo Suitzako udalerria da. Ticino kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
New Plymouth
New Plymouth (maorieraz Ngāmotu) Zeelanda Berriko Taranaki eskualdean dagoen hiri bat da. 2010. urtean 68.901 biztanle zituen.
Eboluzio
Biologian, eboluzioa belaunaldiz belaunaldi populazio baten herentzia karaktere batzuk beste batzuk baino ohikoagoak bihurtzean datza. Ezaugarri hauek ugalketa bidez gurasoengandik kumeetara igarotzen diren geneen edo aleloen espresioak dira. Edozein populaziotan ezaugarri ezberdinak egon ohi dira, mutazio, birkonbinazio genetiko edo beste edozein aldakortasun genetiko dela eta. Hautespen naturala (hautespen sexuala barne) edo jito genetikoa bezalako prozesu-ebolutibo batek aldakortasun horren gainean parte hartzen duenean gertatzen da eboluzioa, ezaugarri horietako bat ohikoagoa edo arraroagoa bilakatzen populazio batean. Eboluzio prozesu honek sortu du existitzen den biodibertsitate osoa, antolamendu biologikoko maila guztietan, izan espezieen artekoa, banakako organismoen artekoa edo molekulen artekoa.
Hautespen naturalaren araberako eboluzioaren teoria zientifikoa lehen aldiz Charles Darwinek eta Alfred Russel Wallacek eman zuten aditzera XIX. mendearen erdialdean,eta xehetasun handiz azaldu zuen Darwinek 1859ko Espezieen jatorriaz liburuan. Eboluzioa hautespen naturalaren bidez lehen aldiz demostratu zen behaketa bidez, ikusi zenean normalean biziraun dezaketenak baino kume gehiago sortzen direla. Gainera, organismo bizidunen hiru faktu hauetan ere oinarritzen da:
Honela, belaunaldi bakoitzeko kideek, aukera gehiago dute bizi ziren esparruan biziraun eta ugaltzeko hobeak diren ezaugarriak zituztenen kideen ondorengoak izateko. XX. mendearen hasieran, eboluzioaren inguruko beste ideia batzuk, adibidez mutazionismoa edo ortogenesia, gezurtatu ziren; aldi berean, eboluzio darwinista genetika klasikoarekin batu zen eboluzioaren teoria sintetiko berria sortzeko. Teoria honetan, eboluzioak mendeliar aldakortasun genetikoaren gainean eragiten du hautespen naturalak. Teoria honek duen azalpen gaitasun handiagatik eta aurresateko boterea dela eta, biologia modernoaren printzipio zentraletako bat bilakatu da, biodibertsitaterako azalpen bateratu bat emanez.
Lurraren gainean dauden eta egon diren izaki bizidun guztiek arbaso komun unibertsal bat dute, orain dela 3.500 eta 3.800 milioi urte inguru bizi izan zena. Erregistro fosilean grafito biogenikotik mikrobio fosiletara , eta horietatik izaki zelulaniztunetara doan progresio bat ikus daiteke. Lurreko biziaren historian zehar biodibertsitatea ezaugarritu da espezie berrien sorreraren bidez (espeziazioa), espezieen aldaketen bidez (anagenesia) eta espezieen galeraren bidez (iraungipena). Arbaso komun gertukoa duten izaki bizidunek ezaugarri morfologiko eta biokimiko antzekoagoak dituzte, eta horren bidez eraiki daitezke zuhaitz filogenetikoak.
Pentsamendu ebolutiboaren historia
Pentsamendu eboluzionista, espezieak denboran zehar aldatzen denaren ideia, Antzinaroan sustraiak dituen ideia da. Antzinako Grezia, Erroma eta Txinan aurki daiteke, baita Erdi Aroko mundu islamikoan ere. Biologiaren garapen modernoa eta taxonomiaren sorrerarekin XVII. mendean, bi ideia kontrako garatu ziren Mendebaldeko pentsamendu biologikoan: esentzialismoa, espezieek aldagaitzak diren ezaugarri batzuk dituenaren ideia, Aristotelesen Metafisika eskolastikan oinarritutako kontzeptua eta teologia naturalarekin bat datorrena; eta zientzia modernoarekin bat zetorren gerturapen anti-aristoteliar bat: Argien Garaiak aurrera egin ahala, kosmologia ebolutiboa eta mekanizismoa fisikatik historia naturalera igaro ziren. Naturalistak espezieen aldagarritasuna aipatzen hasi ziren; paleontologiaren sorrerarekin espezieen iraungipenaren ideia hedatu zen, naturaren ikuspegi estatikoa zalantzan jartzen zuena. XIX. mendean Jean-Baptiste Lamarckek espezieen transmutazioaren teoria proposatu zuen, eboluzioaren lehen teoria garatua. 1858an Charles Darwinek eta Alfred Russel Wallacek eboluzioaren teoria berria argitaratu zuten, xehetasun handiz Darwinen Espezieen jatorriaz liburuan azaldua (1859). Lamarckek ez bezala, Darwinek arbaso komunak eta adarkatutako bizitzaren zuhaitza proposatu zuen, adieraziz oso ezberdinak ziren espezieek arbaso bera izan zezaketela. Darwinek bere teoria hautespen naturalaren ideian oinarritu zuen: abeltzaintza, biogeografia, geologia, morfologia eta enbriologia batu zituen bere azalpenean. Darwinismoaren gaineko debateak eboluzioaren kontzeptua laster onartzea ekarri zuen, baina proposaturiko mekanismoa, hautespen naturala, ez zen orokorrean onartu biologian 1920ko eta 1940ko hamarkaden artean eman ziren aurkikuntzek biziberritu zuten arte. Garai horretara arte, biologo gehienek beste azalpen batzuk eman zituzten eboluzioa azaltzeko. Hautespen naturalari alternatibak asko ziren, eta «Darwinismoaren eklipsean» (1880–1920) ohikoak izan ziren, tartean hartutako karaktereen herentzia (neolamarckismoa), aldaketarako berezko beharra (ortogenesia) eta mutazio erraldoi berehalakoak (saltazionismoa). Mendeliar genetikak, XIX. mendearen amaieran ilarrekin egindako esperimentu multzo batek, harrera berria izan zuen 1900ean berriro aurkitu zenean, Ronald Fisherrek, J. B. S. Haldanek eta Sewall Wrightek 1910eko eta 1930eko hamarkaden artean populazioen genetika izeneko diziplina berria sortuz. 1930eko eta 1940eko hamarkaden artean populazioen genetika biologiaren beste adar batzuekin batu ziren, Eboluzioaren Teoria Sintetikoa sortuz, gaur egungo biologiako ezaugarri ugari hartzen zituen teoria.
Biologia ebolutiboaren sorrerarekin, populazio naturalen mutazioen eta dibertsitate genetikoen ikerketekin, biogeografia eta sistematikarekin batera, eboluzioaren metodo matematikoen sorrera indartu zen. Paleontologiak eta anatomia konparatuak biziaren historiaren berregituratzeko zehatz bat ekarri zuten. 1950eko hamarkadan zehar, genetika molekularraren sorrerarekin batera, eboluzio molekularraren eremua garatu zen, proteinen sekuentziazioan eta immunologian oinarritua; beranduago DNA eta RNAren eremuak gehitu zitzaizkion. Eboluzioaren ikuspegi genetikoak indarra irabazi zuen 1960ko hamarkadan zehar, eboluzio molekularraren teoria neutralak jarraitua; eztabaida sutsuak egon ziren adaptazionismoaren, hautespenaren unitateen eta jito genetikoak hautespen naturalarekiko duen garrantzi erlatiboaren inguruan. XX. mendearen amaieran, DNAren sekuentziazioak filogenetika molekularrera eta biziaren zuhaitzaren berrantolaketa ekarri zuen, Carl Woesek sortutako hiru domeinuen sistemarekin. Gainera, sinbiogenesiak eta geneen transferentzia horizontalak konplexutasun handiagoa sortu zuten eboluzioaren teorian. Biologia ebolutiboan emandako garapenek eragin handia izan dute biologiaren beste adarretan, baina baita ere beste diziplina akademikoetan (adibidez antropologian eta psikologian) zein gizartean orokorrean.
Herentzia
Eboluzioa organismoetan heredatu daitezkeen ezaugarrien gainean gertatzen da. Gizakiengan, adibidez, begi-kolorea heredatu daitekeen ezaugarri bat da, adibidez norbaitek bere gurasoen «begi-marroien ezaugarria» heredatu dezake. Heredatutako ezaugarri hauek geneek kontrolatzen dituzte. Organismo baten genoman (material genetikoa) dauden geneen kopuru osoari genotipo deitzen zaio.
Organismo baten egitura eta portaera behagarria osatzen duten ezaugarri guztien baturari fenotipo deritzo. Ezaugarri hauek genotipoaren eta ingurumenaren arteko harremanen ondorio dira. Ondorioz, organismo baten fenotipoaren aspektu asko ez dira herentziaren ondorio. Adibidez, larruazala beltzaran jartzea pertsona baten genotipoaren eta eguzki argiaren interakziotik sortzen da; honela, beltzaran egotea ez da zerbait pertsona batek bere kumeei pasatzen diena. Hala ere, pertsona batzuk beste batzuk baino errazago jartzen dira beltzaran, euren genotipoan dagoen bariazioaren ondorioz; adibide argi bat albinismoarena da, inoiz beltzaran jartzen ez diren, baina oso erraz erretzen diren pertsonak.
Gregor Mendelek unitate konkretutan herentzia gertatzen zenaren inguruko lehenengo lanak argitaratu zituen. Lan horretan agertzen zen ideia nagusia ilarretan egindako esperimentuetan ezaugarri batzuk modu batean ala bestean gertatzen zirela ohartarazi zuen (adibidez, ilarrak biribilduak edo zimurtuak izan daitezke. Ezaugarri horiek herentzia bidez pasatzen ziren (gurasoetatik hurrengo belaunaldira); diskrezionalak (gurasoetako bat biribildua bazen eta bestea zimurtua, seme-alabak ez ziren erdibidekoak, baizik eta biribildu ala zimurtuak); eta hurrengo belaunaldietara modu zehatz batean igarotzen ziren. Bere ikerketaren ondorioz ezaugarri horiek nola heredatzen ziren azaldu zuen, gaur egun gene deitzen diogu. Mendelen lana 1900ean berraurkitu zenean ezaugarri poligenetikoetan eragina ere bazuela aurkitu zen, eta ez bakarrik ezaugarri bakunetan.
Azken aurkikuntzek erakutsi dute badaudela hainbat ezaugarri herentzia bidez jasotzen direnak, baina ezin direnak azaldu nukleotido sekuentziaren aldaketa gisa. Fenomeno honi epigenetika deitzen zaio. Kromatina markatzen duen DNAren metilazioa, loop metaboliko auto-mantenduak, RNA interferente bidezko geneen isiltzea eta hiru dimentsioko konformazio proteinak (adibidez, prioiak) dira herentzia sistema epigenetikoak aurkitu diren eremuak. Bestetik, herentzia ere eskala handian gerta daiteke. Adibidez, txoko ekologikoen eraikuntzaren bidez, belaunaldiz belaunaldi sendotzen eta egonkortzen diren ezaugarri batzuk hautatzen dira. Honela, belaunaldi bakoitzak euren gurasoen portaeraz gain, euren portaerak sortutako txoko ekologikoa ere heredatzen dute.
Aldakortasuna
Organismo indibidual baten fenotipoa genotipoaren eta ingurunearen ondorioa da. Populazio batean ematen den aldaketa fenotipikoaren parte esanguratsu bat aldakortasun genotipikoaren ondorio da. Gaur egun erabiltzen den sintesi ebolutiboak dio eboluzioa dela aldakortasun genotipiko honen aldaketa denbora zehar. Alelo zehatz baten frekuentzia izango da ohikoagoa edo arraroagoa gene horren beraren beste forma batzuekin alderatuta. Alelo bat egonkortzen denean, hau da, guztiz desagertzen denean edo antzinako beste alelo bat guztiz ordezkatzen duenean, aldakortasuna desagertzen da.
Hautespen naturalak eboluzioa sortzeko beharrezkoa da populazio batean aldakortasun genetiko nahikoa egotea. Mendeliar genetikaren aurkikuntzaren aurretik uste zen nahasketa-herentzia ematen zela, hau da, erdibideko emaitzak ematen zirela gurasoen aleloak elkartzerakoan. Baina nahasketa-herentziarekin aldakortasun genetikoa laster desagertuko litzateke, hautespen natural bidezko eboluzioa ezinezko eginez. Hardy-Weinberg printzipioak soluzio bat ematen du bariazioa azaltzeko mendeliar herentziarekin. Aleloen frekuentzia beti mantenduko da konstante ez badago hautespenik, mutaziorik, migraziorik edo jito genetikorik.
Aldakortasunaren jatorriaren arrazoiak ezberdinak dira: genomaren mutazioak, ugalketa sexualaren ondorioz ematen diren geneen nahasketa eta populazioen migrazioa eta gene-fluxua. Aldakortasun berria mutazio eta gene-fluxu bidez sartzen bada ere, espezie baten genoma ia berdina da espezie horretako banakoen artean. Hala ere, genotipoan aldaketa oso txiki batek diferentzia esanguratsuak lor ditzake fenotipoan: adibidez, txinpantze en eta gizaki en arteko aldea % 5 baino ez da genoman.
Mutazioak
Aldakuntza genetikoa ausazko mutazioek sortzen dituzte, eta izaki guztien genomatan gertatzen da abiadura determinatu batean. Mutazioak betirako dira eta material genetikora eroangarriak dira. Honako arrazoiak direla eta gerta daiteke: Izaki zelulanitzetan mutazioak bi erakoak izan daitezke. Alde batetik gametoetan gertatzen direnak daude, hurrengo belaunaldira igaro ahal direnak. Bestetik zelula batean gertatzen diren aldaketa somatikoak daude, zelula horren funtzionamendu txarra, heriotza edo minbizia sor dezakeena.
Hautespen naturalak eragiten ez dituen mutazioak mutazio neutral deritze. Euren maiztasuna populazio batean mutazioaren abiaduraren arabera daude, hala nola alelo horien presio selektiboaren arabera. Espezie gehienen genoma, hautespenik gabe, mutazio neutralen metatze geldiezin bat jasaten du.
Gene indibidualek mutazio puntualak jasan ditzakete, edo Nukleotido sinplearen polimorfismoa, non base bikote bat aldatzen dn. Base bikote bat aldatzeak ez du zertan genearen funtzioa aldatu, baina asko aldatzen bada, edo informazioa desagertzen bada, gene ez-funtzional bat bilakatu daiteke.
Bestalde, geneen bikoizketa, zeina mekanismo ezberdinen arabera gerta daitekeen, animalien genomen aldaketa handiak sortzeko aukera ematen duela uste da. Milioi urtero hamarnakatik ehunaka gene bikoizten dira. Gene gehienek aurreko gene bateko eraldaketaz sortu direnez gene familiatan sailka daitezke.
Kromosoma baten berrantolaketa handia gertatzen bada ez du zertan genearen funtzioetan eragin, baina normalean birsorkuntzara isolaketa dakar eta beraz, definizioz, espeziazioa.
Sexua eta birkonbinazioa
Organismo asexualetan, geneak elkarrekin edo lotuta heredatzen dira, ezin baitira beste organismo baten geneekin elkartu birsorkuntzaren unean. Aldiz, ugalketa sexuala duten organismoek euren gurasoen kromosomen nahasketa ausazko bat dute, modu independentean sailkatzen dena. Birkonbinazio homologo izeneko prozesu batean, sexu ugalketa duten organismoek DNA elkartrukatu dezakete bi kromosoma berdinen artean. Birkonbinazioaren eta birrantolaketaren bidez ez da aleloen frekuentziarik aldatzen, aleloen aldaketak euren artean lotuta baitaude, alelo berriak sortuz konbinazio bakoitzarekin. Sexuak normalki aldakortasun genetikoa handitzen du eta eboluzioaren abiadura azkartu dezake.
Sexua, hala ere, bi aldiz garestiagoa da, John Maynard Smith aurkitu zuen moduan. Lehenengo kostua da dimorfismo sexuala duten espezieetan bakar batek sor ditzakeela kumeak. Kostu hau ez dute hermafroditak diren izakiek pairatzen, landare eta ornogabe gehienek. Bigarren kostua da sexualki ernaltzen den izaki batek bere informazio genetikoaren %50 baino ez diola pasatzen hurrengo belaunaldiari, eta belaunaldi bakoitzean geroz eta gutxiago pasatzen dela. Hala ere, sexu ugalketa da eukariotoen eta organismo zelulaniztun gehienen birsortzeko modua. Erregina Gorriaren hipotesia erabili da paradoxa hau azaltzeko: beti aldatzen den ingurune bati hobeto erantzuten diote, eboluzio eta adaptazio bidez, sexu ugalketa egiten duten espezieek.
Geneen transferentzia horizontala
Geneen transferentzia horizontala (GTH) (edo laterala) izaki bizidun batek bere ondorengoa ez den beste bati material genetikoa ematen dion edozein prozesu da. Mekanismo honek espezie bereko edo ezberdineko bi organismoren arteko material genetikoaren transferentzia baimentzen du.
Bakterioek duten antibiotikoekiko erresistentzia mekanismo honen bitartez garatzen dela ikusi da. Aurkikuntza ezberdinek diote GTHa ere izaki prokariota eta eukarioten eboluzioan rol garrantzitsua jokatu duela.
Eboluzioaren mekanismoak
Ikuspegi neodarwinista batetik, eboluzioa gertatzen da aleloen maiztasunean aldaketak daudenean gurutzatzen diren organismoen populazio baten barruan, adibidez, kolore beltzaren aleloa ohikoagoa bihurtzen da sitsen populazio batean. Frekuentzia alelikoetan aldaketak eragin ditzaketen mekanismoak hautespen naturala, deriba genetikoa, gene-fluxua eta mutazio-alborapena dira.
Hautespena eta eraginkortasun biologikoa
Hautespen naturalaren bidezko eboluzioan, biziraupena eta ugalketa hobetzen duten ezaugarriak ohikoagoak dira populazio baten ondorengo belaunaldietan. Hiru printzipiotan oinarritzen da :
Bizirik iraun dezakeena baino ondorengo gehiago jaiotzen dira, eta baldintza horiek bizirauteko eta ugaltzeko gaitasuna sortzen dute organismoen artean. Ondorioz, beren lehiakideekiko abantaila ematen dieten ezaugarriak dituzten organismoek aukera gehiago dute beren ezaugarriak hurrengo belaunaldiari transmititzeko, abantailarik ematen ez dieten ezaugarriak dituztenek baino. Teleonomia hori da hautespen naturalaren prozesuak betetzen dituzten eginkizun funtzionalekin bat datozela diruditen ezaugarriak sortzen eta gordetzen dituen nolakotasuna. Hautespenaren ondorioen artean daude hautazko bikotea eta autostopismo genetikoa.
Hautespen naturalaren kontzeptu nagusia organismo baten eraginkortasun biologikoa da. Eraginkortasuna organismo batek bizirauteko eta ugaltzeko duen gaitasunaren arabera neurtzen da, eta horrek hurrengo belaunaldiari egiten dion ekarpen genetikoaren tamaina zehazten du. Hala ere, eraginkortasuna eta ondorengo guztien kopurua ez dira gauza bera, baizik eta eraginkortasuna organismo baten geneak daramatzaten ondorengo belaunaldien proportzioak adierazten du. Adibidez, organismo batek ongi biziraun eta azkar ugaldu badezake, baina bere ondorengoak txikiegiak eta ahulegiak badira bizirauteko, organismo horrek ekarpen genetiko eskasa egingo die etorkizuneko belaunaldiei, eta, beraz, eraginkortasun txikia izango du.
Alelo batek gene horren gainerako aleloak baino eraginkortasun handiagoa badu, belaunaldi bakoitzarekin alelo hori ohikoagoa izango da populazioaren barruan. Ezaugarri horiek "aukeratuta" daudela esaten da. Eraginkortasuna areagotu dezaketen ezaugarrien adibideak biziraupena hobetzea eta ugalkortasuna handitzea dira. Aitzitik, alelo ez hain onuragarria edo deletereo bat edukitzeak gaitasun gutxiago eragiten duenez, alelo hori arraroagoa da: "aurkako hautespena du". Garrantzitsua da nabarmentzea alelo baten gaitasuna ez dela ezaugarri finko bat; ingurunea aldatzen bada, lehen neutroak edo kaltegarriak ziren ezaugarriak onuragarri bihur daitezke, eta lehen onuragarriak zirenak kaltegarri. Hala ere, hautespenaren norabidea horrela alderantzikatu arren, iraganean galdu ziren ezaugarriek ezin dute berriro modu berean eboluzionatu (ikus Dolloren legea). Hala ere, gene ez-aktiboak berraktibatzeak, genomatik desagerrarazi ez badira eta agian ehunka belaunalditan desagerrarazi badira, galdutzat jotzen ziren ezaugarriak berragertzea ekar dezake, hala nola izurdeen atzeko hankak, oiloen hortzak, hegalik gabeko intsektuen hegalak, gizakien buztanak eta titiburu gehigarriak, etab. Ezaugarri horiek atabismo gisa ezagutzen dira.
Populazio baten barruko hautespen naturala, altuera bezalako balio-tarte batean alda daitekeen ezaugarri baterako, hiru motatan sailka daiteke. Lehenengoa norabide-hautespena da, denboran zehar ezaugarri baten batez besteko balioa aldatzean datzana; adibidez, organismoak poliki-poliki hazten dira. Bigarrenik, hautespen disruptiboa ezaugarrien muturreko balioak hautatzea da, eta bi balio desberdin ohikoago bihurtzea eragiten du, batez besteko balioaren aurkako hautespen batekin. Hori gertatuko litzateke organismo baxuek edo altuek abantaila dutenean, baina ez garaiera ertainekoek. Azkenik, hautespen egonkortzailean bi muturretako ezaugarriaren muturreko balioen aurkako hautaketa dago, eta horrek batez besteko balioaren inguruko bariantza murriztea eta dibertsitate txikiagoa eragiten du. Horren ondorioz, adibidez, organismoek antzeko altuera izango lukete.
Oro har, hautespen naturalaren ondorioz, natura da organismo zehatzek eta ezaugarri indibidualek bizirauteko aukera gehiago edo gutxiago izateko duten neurria. Zentzu horretan, "Natura" ekosistema bati dagokio, hau da, organismoek beren tokiko inguruneko gainerako elementu fisiko eta biologiko guztiekin elkarreragiten duten sistema bati. Eugene Odumek, ekologiaren sortzaileetako batek, honela definitu zuen ekosistema: "Organismo guztiak barne hartzen dituen edozein unitate, ingurune fisikoarekin elkarreragiten duen eremu jakin batean, energia-fluxu batek argi eta garbi zehaztutako egitura trofiko batera, dibertsitate biotikora eta ziklo materialetara (hau da, bizirik dauden eta bizirik ez dauden aldeen arteko materialen trukera) eraman dezan sistemaren barruan...". Ekosistema bateko populazio bakoitzak txoko edo posizio desberdin bat hartzen du, sistemaren beste zati batzuekin harreman desberdinak dituena. Harreman horiek zerikusia dute organismoaren bizitza-historiarekin, kate-trofikoan duen posizioarekin eta banaketa geografikoaren eremuarekin. Naturaren ulermen zabal horrek aukera ematen die zientzialariei oro har hautespen naturala osatzen duten indar espezifikoak mugatzeko.
Liolaemus cazianiae
Liolaemus cazianiae Liolaemus generoko animalia da. Narrastien barruko Liolaemidae familian sailkatuta dago.
Eboluzio
Hautespena eta eraginkortasun biologikoa
Hautespen naturalak antolamendu-maila desberdinetan eragin dezake, hala nola geneetan, zeluletan, organismo indibidualetan, organismo-taldeetan eta espezieetan. Hautaketak hainbat mailatan jardun dezake aldi berean. Organismo indibidualaren mailaren azpitik sortzen den hautespenaren adibide bat transposoi izeneko geneak dira, genoma osoan erreplika eta zabal daitezkeenak. Banakakoa baino maila handiagoan hautatzeak, talde-hautaketak adibidez, lankidetzaren bilakaera ahalbidetu dezake.
Autostop genetikoa
Birkonbinazioak DNA kate bereko aleloak bereiztea ahalbidetzen du. Hala ere, birkonbinazio tasa baxua da (gutxi gorabehera bi gertaera kromosoma eta belaunaldi bakoitzeko). Horregatik, kromosoma baten gertuko geneak ez dira beti elkarrengandik urruntzen, eta elkarrekin dauden geneek elkarrekin heredatzeko joera dute, lotura genetiko izenez ezagutzen den fenomenoa. Joera hori neurtzeko, bi alelo kromosoma berean elkarrekin agertzeko maiztasuna bilatzen da, esperotakoarekin alderatuta, eta horri lotura-desoreka esaten zaio. Taldean heredatu ohi den alelo multzo bati haplotipo deitzen zaio. Hori garrantzitsua izan daiteke haplotipo jakin baten alelo bat oso onuragarria denean: hautespen naturalak ekorketa selektiboa bultza dezake, eta, horren ondorioz, haplotipoaren beste aleloak ohikoagoak bihurtuko dira populazioan; efektu horri autostop genetikoa deitzen zaio. Gene neutro batzuk genetikoki hautapen baxuko beste gene batzuekin lotuta egoteak eragindako autostop genetikoa populazio eraginkorreko tamaina egoki batek harrapatu dezake partzialki.
Hautespen sexuala
Hautespen naturalaren kasu berezi bat hautespen sexuala da, hau da, estaltzearen arrakasta areagotzen duen edozein ezaugarri hautatzea, organismo batek bikote potentzialentzat duen erakargarritasuna handitzean. Hautespen sexualari esker eboluzionatu duten ezaugarriak bereziki garrantzitsuak dira hainbat animalia-espezietako arren artean. Hautespen sexualak laguntzen dien arren, gehiegizko tamaina duten adarrak, estaltze-deiak, gorputz-tamaina handia eta kolore distiratsuak bezalako ezaugarriek harrapariak erakartzen dituzte, eta horrek arriskuan jartzen du arren biziraupena. Biziraupenaren desabantaila hori orekatu egiten da arren ugalketa-arrakasta handiagoarekin; izan ere, ezaugarri horiek nekez hautatuko lirateke ez balira sexualki erakargarriak izango.
Jito genetikoa
Jito genetikoa belaunaldi batetik hurrengora aleloen frekuentziaren aldaketa da. Hau gertatzen da belaunaldi berri batek euren gurasoen geneetako batzuk izango dituelako eta zoriak zehaztu dezakeelako zeinek bizirauten duen eta zeinek ez. Termino matematikoetan aleloek neurketa erroreak izan ditzakete. Honen ondorioz, ez dagoenean presio ebolutibo gogorrik aleloen frekuentzia alde batera eta bestera modu aleatorioan mugitzen da. Jito hau guztiz gelditzen da alelo bat guztiz desagertzen denean edo guztiek alelo bera dutenean. Ez badago presio ebolutibo zehatzik bi taldetan espeziazioa gerta daiteke bakarrik jito genetikoa dela eta. .
Alelo bat populazio batean egonkortzeko behar den denbora populazio horren tamainaren araberakoa izango da: populazio txikiagoetan lehenago gertatuko da finkatzea. Finkatze bat emateko behar den populazioaren tamainari populazio tamaina efektibo deritzo. Populazio efektiboa beti da txikiagoa populazio osoa baino, kontuan hartu behar baita sexu erlazioen kopurua, birsortzeko gai ez diren izaki kopurua (gazteegiak edo zaharregiak direlako) eta hainbat ale urrun bizi daitezkeela besteengandik.
Jito genetikoak garrantzia duen kasu bat aipatzearren kobazuloetan bizi diren animalien pigmentazio galera aipa daiteke. Aldaketa honek ez dio inongo hobekuntza edo galerarik ematen izakiari. Hala ere, indar horren eta aurrekoaren arteko harremana eta bakoitzak duen indarra oraindik eztabaidagai dira biologia ebolutiboan. Eboluzio molekularraren teoria neutralistaren arabera aldaketa ebolutibo gehienak aldaketa neutroen fijazioz sortzen dira eta ez dute inongo eragin zuzen berehalakorik izaki batengan. . Eredu honen arabera populazio bateko aldaketa kopururik handiena mutazio konstante baten eta jito genetikoaren ondorio dira.
Fluxu genetikoa
Fluxu genetikoak populazioen artean eta espezieen artean geneak trukatzea dakar. Fluxu genetikoaren presentziak edo gabeziak eboluzioaren bilakaera aldatzen du funtsean. Organismoen konplexutasuna dela eta, erabat isolatuta dauden bi populaziok bateraezintasun genetikoak garatuko dituzte prozesu neutroen bidez, Bateson-Dobzhansky-Muller ereduan bezala, nahiz eta bi populazioak funtsean berdinak izan ingurunera egokitzeari dagokionez.
Populazioen arteko bereizketa genetikoa garatzen bada, geneen fluxuak ezaugarri edo alelo desabantailatsuak sar ditzake tokiko populazioan, eta, horren ondorioz, populazio horietako organismoek genetikoki urrun dauden populazioekin estaltzea eragozten duten mekanismoak garatu ditzakete, eta, ondorioz, espezie berriak ager daitezke. Horrenbestez, banakoen artean informazio genetikoa trukatzea garrantzitsua da espezie biologikoaren kontzeptua garatzeko.
Sintesi modernoaren garapenean, Sewall Wrightek oreka aldakorraren teoria garatu zuen, partzialki isolatutako populazioen arteko gene-fluxua egokitzapen-bilakaeraren alderdi garrantzitsutzat jotzen zuena. Hala ere, berriki asko kritikatu da oreka aldakorraren teoriaren garrantzia.
Ondorioak
Eboluzioak eragina du organismoen formaren eta portaeraren alderdi guztietan. Hautespen naturalaren emaitza diren egokitzapen fisiko eta portaerazkoak dira nabarmenenak. Egokitzapen horiek gaitasuna handitzen dute, elikagaiak bilatzea, harrapariak saihestea edo bikoteak erakartzea bezalako jarduerak errazten dituztelako. Organismoek ere elkarri lagunduz erantzun diezaiokete hautespenari, normalean senideei lagunduz edo elkarren onurarako sinbiosietan parte hartuz. Epe luzeagoan, eboluzioak espezie berriak sortzen ditu, antzinako organismo-populazioak gurutzatu ezin diren edo gurutzatu nahi ez duten talde berrietan banatzen baititu.
Eboluzioaren emaitza horiek denbora-eskalaren arabera bereizten dira, makroeboluzio eta mikroeboluzio gisa. Makroeboluzioa espezieen mailan edo haien gainetik gertatzen den bilakaerari dagokio, bereziki espeziazioari eta iraungipenari; mikroeboluzioa, berriz, espezie edo populazio baten barruko aldaketa ebolutibo txikienei dagokie, batez ere maiztasun alelikoaren aldaketei eta egokitzapenari. Oro har, makroeboluzioa mikroeboluzio-aldi luzeen emaitzatzat hartzen da. Beraz, mikroeboluzioaren eta makroeboluzioaren arteko bereizketa ez da funtsezkoa: aldea denbora besterik ez da. Hala ere, makroeboluzioan, espezie osoaren ezaugarriak garrantzitsuak izan daitezke. Adibidez, banakoen arteko aldakuntza kopuru handi batek espezie bat habitat berrietara azkar egokitzea ahalbidetzen du, eta horrek iraungitzeko aukera gutxitzen du; aldiz, maila geografiko zabal batek espeziaziorako aukera handitzen du, populazioaren zati bat isolatuta geratzeko probabilitate handiagoa egiten baitu. Alde horretatik, mikroeboluzioak eta makroeboluzioak hainbat mailatako hautespena ekar dezakete: mikroeboluzioak geneetan eta organismoetan eragiten du; prozesu makroebolutiboek, berriz, espezie osoetan eragiten dute eta espezie horien espeziazio- eta desagertze-tasetan eragiten dute.
Akats komun bat da pentsatzea eboluzioak helburuak, epe luzerako planak edo "aurrerabiderako" berezko joera duela, ortogenesia eta eboluzionismoa bezalako sinesmenetan adierazten den bezala; hala ere, errealistak izanik, eboluzioak ez du epe luzerako helbururik eta ez du nahitaez konplexutasun handiagorik sortzen. Espezie konplexuek eboluzionatu duten arren, organismo-kopuru osoaren gehikuntzaren bigarren mailako ondorio gisa gertatzen dira, eta bizi-forma sinpleek ohikoagoak izaten jarraitzen dute biosferan. Adibidez, espezie gehien-gehienak prokarioto mikroskopikoak dira, gutxi gorabehera munduko biomasaren erdia osatzen dutenak tamaina txikia izan arren, eta Lurraren biodibertsitate gehiena osatzen dute. Beraz, organismo sinpleak izan dira Lurrean historian zehar nagusi izan direnak, eta gaur egun arte bizi modu nagusia izaten jarraitzen dute, eta bizi konplexuak anitzagoa dirudi, nabarmenagoa delako. Izan ere, mikroorganismoen bilakaera bereziki garrantzitsua da ikerketa ebolutibo modernorako; mikroorganismoen ugalketa azkarrak bilakaera esperimentala aztertzeko eta eboluzioa eta egokitzapena denbora errealean behatzeko aukera ematen du.
Moldaera
Moldaera edo adaptazioa da organismoak beren habitatera hobeto moldatzea eragiten duen prozesua. Gainera, modlaera terminoa organismo baten biziraupenerako garrantzitsua den ezaugarri bati buruzkoa izan daiteke. Adibidez, zaldien hortzak belarra birrintzeko moldatuak daude. Moldaera terminoa erabiltzean, prozesu ebolutiborako eta produktuaren-ezaugarrirako (gorputzaren zatia edo funtzioa), hitzaren bi zentzuak adieraz daitezke. Moldaera hautespen naturalaren bidez egiten dira. Ondorengo definizioak Theodosius Dobzhanskyri dagozkio:
Moldaerak ezaugarri berri bat eskuratzea edo antzinako ezaugarri bat galtzea eragin dezake. Bi aldaketa-motak erakusten dituen adibide bat da bakterioak antibiotikoei aurre egiteko eboluzionatzea, antibiotikoekiko erresistentzia eragiten duten aldaketa genetikoekin, bai farmakoaren helburua aldatzeagatik, bai farmakoa zelulatik kanpo ponpatzen duten garraiatzaileen jarduera handitzeagatik. Beste adibide harrigarri batzuk dira Escherichia coli bakterioaren eboluzioa azido zitrikoa epe luzerako laborategiko esperimentu batean mantenugai gisa erabiltzeko, Flavobacterium bakterio berri baten eboluzioa nylon fabrikazioaren azpiproduktuetan hazteko aukera ematen diena bakterio horiei , eta Sphingobium lurzoruaren bakterioaren eboluzioa, bide metaboliko guztiz berri batetik, pentaklorofenol pestizida. Ideia interesgarri baina eztabaidagarri bat da moldaera batzuek organismoek aniztasun genetikoa sortzeko eta hautespen naturalaren bidez egokitzeko duten gaitasuna handitu dezaketela (organismoen eboluzio-gaitasuna handituz).
Moldaera lehendik dauden egiturak pixkanaka aldatuz egiten da. Ondorioz, antzeko barne-antolamendua duten egiturek funtzio desberdinak izan ditzakete lotutako organismoetan. Antzinako egitura bera hainbat modutan funtzionatzeko egokitzearen emaitza da hori. Saguzarren hegaletako hezurrak, adibidez, saguen oinen eta primateen eskuetakoen oso antzekoak dira, egitura horiek guztiak ugaztun arrunt batengandik datozelako. Hala ere, organismo bizi guztiak neurri bateraino erlazionatuta daudenez, egitura-antzekotasun gutxi edo batere antzekotasunik ez dutela diruditen organoak ere, hala nola artropodoen begiak, txipiroiak eta ornodunak, edo artropodoen eta ornodunen gorputz-adarrak eta hegalak, haien mihiztadura eta funtzioa kontrolatzen duten gene homologoen multzo komun baten mende egon daitezke; horri homologia sakona esaten zaio.
Hala ere, moldaera soilak diruditen ezaugarri asko, berez, exaptazioak dira: hasieran funtzio baterako egokitutako egiturak, baina kasualitatez prozesuan beste funtzioren baterako baliagarri bihurtu zirenak. Adibide bat Holaspis guentheri musker afrikarra da, buru oso laua garatu zuena arrakaletan ezkutatzeko, bere ahaide hurbilak ikustean ikus daitekeen bezala. Hala ere, espezie honetan, burua hainbeste lautu denez, zuhaitzez zuhaitz hegan egiten laguntzen dio: exaptazio bat. Zelulen barruan, makina molekularrek, hala nola flagelo bakterianoek eta proteinak sailkatzeko makineriak, eboluzionatu egin zuten aurretik zeuden eta funtzio desberdinak zituzten hainbat proteina errekrutatuz. Beste adibide bat glikolisiaren entzimak eta xenobiotikoen metabolismoa biltzea da, organismoen begietako lenteen barruan kristalino izeneko egiturazko proteina gisa erabiltzeko.
Koeboluzioa
Organismoen arteko elkarrekintzek gatazka nahiz lankidetza eragin dezakete. Interakzioa espezie pareen artean gertatzen denean, hala nola, patogeno baten eta ostalari baten artean, edo harrapari baten eta bere harrapakinaren artean, espezie horiek elkarren ondoan dauden egokitzapen-multzoak gara ditzakete. Kasu honetan, espezie baten eboluzioak egokitzapenak eragiten ditu bigarren espezie batean. Bigarren espezieko aldaketa horiek, aldi berean, lehenengoan egokitzapen berriak eragiten dituzte. Hautaketa- eta erantzun-ziklo horri koeboluzioa esaten zaio. Horren adibide dira Taricha granulosaren tetrodotoxina ekoiztea eta tetrodotoxinarekiko erresistentziaren eboluzioa bere harraparian, Thamnophis sirtalis. Harrapari eta harrapakin pare horretan, armamentu-karrera ebolutibo batek toxina-maila handiak eragin ditu uhandrean, eta toxinarekiko erresistentzia-maila handiak sugean.
Kooperazioa
Espezieen arteko elkarrekintza koebolutibo guztiek ez dakarte gatazkarik. Elkarreragin onuragarrien kasu askok eboluzionatu dute. Adibidez, muturreko lankidetza dago landareen eta onddo mikorrizikoen artean, sustraietan hazten baitira eta landareari lurzoruaren mantenugaiak xurgatzen laguntzen baitiote. Elkarrekiko harremana da, landareek fotosintesitik datozen azukreak ematen baitizkiete onddoei. Egia esan, onddoak landareen zelulen barruan hazten dira, eta, horri esker, ostatu-hartzaileekin mantenugaiak truka ditzakete, eta, aldi berean, landarearen immunitate-sistema ezabatzen duten seinaleak bidaltzen dituzte.
Espezie bereko organismoen arteko koalizioek ere bilakaera izan dute. Muturreko kasu bat intsektu sozialetan aurkitutako eusozialtasuna da, hala nola erleak, termitak eta inurriak, non intsektu antzuak elikatzen diren eta ugaltzeko gai diren kolonia bateko organismo-kopuru txikia zaintzen duten. Are eskala txikiagoan, animalia baten gorputza osatzen duten zelula somatikoek haren ugalketa mugatzen dute organismo egonkor bat mantendu ahal izateko, zeinak, aldi berean, animaliaren ama-zelulen kopuru txiki bat mantentzen duen ondorengoak sortzeko. Kasu honetan, zelula somatikoek seinale espezifikoei erantzuten diete, eta seinale horiek adierazten diete hazi, geratu edo hil egin behar duten. Zelulek seinale horiek alde batera utzi eta modu desegokian ugaltzen badira, kontrolik gabeko hazkundeak minbizia eragiten du.
Baliteke espezieen arteko lankidetza hori ahaidetasuna hautatzeko prozesuaren bidez eboluzionatu izana, orduan jarduten baitu organismo batek ahaide baten ondorengoei hazten laguntzeko. Izan ere, laguntzen duen banakoek laguntza-jarduera sustatzen duten aleloak baditu, litekeena da bere senideek ere halako aleloak izatea eta, beraz, alelo horiek transmititzea. Lankidetza susta dezaketen beste prozesu batzuk taldeen hautaketa dira, non lankidetzak onurak ematen dizkion erakunde talde bati.
Espeziazioa
"Espezie" kontzeptua definitzeko modu asko daude. Definizioa aukeratzeko, espezie horren berezitasunak hartu behar dira kontuan. Adibidez, espezie kontzeptu batzuk errazago aplikatzen zaizkie sexualki ugaltzen diren organismoei, eta beste batzuk, berriz, hobeto ematen zaizkie organismo asexualei. Espeziearen kontzeptuak askotarikoak izan arren, hiru ikuspegi filosofiko handienetako batean koka daitezke: mestizajean, ekologikoan eta filogenetikoan. Espeziearen kontzeptua biologikoa mestizaje-ikuspegiaren adibide klasiko bat da. Ernst Mayr biologo eboluzionistak 1942an definitu zuen espeziearen kontzeptu biologikoa eta honako hau dio: "Espezieak populazio natural errealen edo potentzialki gurutzatuen taldeak dira, ugalketa aldetik antzeko beste talde batzuetatik isolatuta daudenak". Erabilera zabala eta luzea izan arren, kontzeptu biologikoak, beste batzuk bezala, ez dago polemikatik kanpo, adibidez, kontzeptu horiek ezin zaizkielako prokariotoei aplikatu, eta honi deritzo espezieen arazoa. Ikertzaile batzuk saiatu dira espezieen definizio monista bateratzailea egiten; beste batzuek, berriz, ikuspegi pluralista hartzen dute, eta espezie baten definizioa logikoki interpretatzeko modu desberdinak egon daitezkeela iradokitzen dute.
Populazioak espezie berri bihurtzeko, beharrezkoa da ugalketa-oztopoak egotea bi sexu-populazio dibergenteren artean. Geneen fluxuak prozesu hori mantsotu dezake aldaera genetiko berriak beste populazioetara ere hedatzean. Arbaso komun berrienetik bi espeziek izan duten dibergentziaren arabera, oraindik ere gerta daiteke ondorengoak sortzea, zaldiekin eta astoekin gertatzen den bezala, elkarrekin mando bat sortu dezaketela. Hibrido horiek antzuak izaten dira. Kasu honetan, ahaidetasun estua duten espezieak erregulartasunez gurutza daitezke, baina hibridoak baztertu egingo dira eta espezieak ezberdinak izaten jarraituko dute. Hala ere, batzuetan hibrido bideragarriak sortzen dira, eta espezie berri horiek bitarteko propietateak izan ditzakete beren guraso-espezieen artean, edo fenotipo guztiz berria izan dezakete. Animalia espezie berrien ekoizpenean hibridazioak duen garrantzia ez dago argi, nahiz eta animalia mota askotan ikusi diren, Dryophytes versicolor igela bereziki ondo aztertutako adibidea izanik.
Espeziazio alopatrikoa
Espeziazioa askotan behatu da, bai laborategiko baldintza kontrolatuetan, bai naturan. Sexualki ugaltzen diren organismoetan, espeziazioa ugalketa-isolamenduaren eta dibergentzia genealogikoaren emaitza da. Espeziatzeko lau modu geografiko nagusi daude. Animalietan espeziazio alopatrikoa da ohikoena, hasieran geografikoki isolatutako populazioetan gertatzen dena, adibidez habitataren zatiketaren edo migrazioaren ondorioz. Baldintza horietan adaptazioak aldaketa oso azkarrak eragin ditzake organismoen itxuran eta portaeran. Hautespenak eta jitoak beren espezieko gainerako populazio isolatuetan modu independentean eragiten dutenez, banantzeak gurutzatu ezin diren organismoak sor ditzake azkenean.
Espeziazio peripatrikoa
Bigarren espeziazio-modua espeziazio peripatrikoa da, organismo-populazio txikiak ingurune berri batean isolatuta geratzen direnean gertatzen dena. Espeziazio alopatrikotik bereizten da populazio isolatuak askoz txikiagoak direla zenbakiz gurasoen populazioa baino. Kasu honetan, fundatzailearen efektuak espeziazio azkar bat eragiten du, endogamia handitzeak homozigotoen gaineko hautespena handitzen duenean, eta horrek aldaketa genetiko azkar bat eragiten du.
Espeziazio parapatrikoa
Hirugarren modua espeziazio parapatrikoa da. Espeziazio peripatrikoaren antzekoa da, populazio txiki bat habitat berri batean sartzen delako, baina desberdina da bi populazio horien artean bereizketa fisikorik ez dagoelako. Espeziazioa, ordea, bi populazioen arteko gene-fluxua murrizten duten mekanismoen bilakaeraren ondorio da. Oro har, guraso-espeziearen habitataren barruan ingurunean aldaketa drastiko bat gertatu denean gertatzen da hori. Adibidez, Anthoxanthum odoratum belarra, espeziazio parapatrikoa izan dezakeena, meategietatik datozen metalek eragindako kutsadurari erantzuteko. Kasu honetan, landareak lurrean metal maila altuekiko erresistentziaz eboluzionatzen dira. Metalekiko sentikorra den guraso-populazioarekiko mestizajearen aurkako hautaketak aldaketa mailakatu bat eragin zuen metalekiko erresistenteak diren landareen loratze-denboran, eta, azkenean, erabat isolatu zuen ugalketa. Bi populazioen arteko hibridoen aurkako hautaketak errefortzua eragin dezake, hau da, espezie baten barruan estaltzea sustatzen duten ezaugarrien eboluzioa, baita karaktereen desplazamendua ere, orduan bihurtzen baitira bi espezie itxuraz ezberdinago.
Espeziazio sinpatrikoa
Espeziazio sinpatriko mota batek berekin dakar lotutako bi espezie gurutzatzea espezie hibrido berri bat sortzeko. Hori ez da ohikoa animalietan, animalia hibridoak antzuak izaten baitira. Izan ere, meiosi garaian, guraso bakoitzaren kromosoma homologoak espezie desberdinetakoak dira, eta ezin dira arrakastaz parekatu. Hala ere, ohikoagoa da landareetan, horiek kromosoma kopurua bikoiztu ohi dutelako, poliploideak sortzeko. Horri esker, guraso-espezie bakoitzeko kromosomek pareak eratzen dituzte meiosian, guraso bakoitzaren kromosomak pare batek ordezkatzen baititu. Espeziazio mota horren adibide da Arabidopsis thaliana eta Arabidopsis arenosa landare-espezieak gurutzatu zirenean Arabidopsis suecica espezie berria sortzeko. Duela 20.000 urte inguru gertatu zen hori, eta espeziazio-prozesua errepikatu egin da laborategian, prozesu horretan inplikatutako mekanismo genetikoak aztertzeko aukera ematen baitu. Izan ere, espezie baten barruan kromosomak bikoiztea ugalketa-isolamenduaren kausa komuna izan daiteke, bikoiztutako kromosomen erdia ez baita bat etorriko bikoiztu gabeko organismoekin ugaltzen denean.
Espeziazioa eta oreka taidunaren teoria
Espeziazio-gertaerak garrantzitsuak dira oreka taidunaren teorian, eta horrek azaltzen du eboluzio-leherketa laburren eredua erregistro fosilean, estasi-aldi luze samarrekin tartekatuta, non espezieak nahiko aldatu gabe geratzen diren. Teoria horren arabera, espeziazioa eta bilakaera azkarra lotuta daude, eta hautespen naturalak eta jito genetikoak indar handiagoz eragiten diete habitat berrietan edo populazio txikietan espezializatzen diren organismoei. Ondorioz, erregistro fosileko estasi-aldiak guraso-biztanleriari dagozkio, eta espeziazioa eta bilakaera azkarra izaten duten organismoak populazio txikietan edo geografikoki mugatuak diren habitatetan daude; beraz, oso gutxitan kontserbatzen dira fosil gisa.
Iraungipena
Iraingipena espezie oso baten desagerpena da. Iraungipena ez da ezohikoa, espezieak espeziazioaren bidez agertzen baitira erregularki, eta iraungipenaren bidez desagertzen. Lurrean bizi izan diren animalia eta landare espezie ia guztiak desagertu egin dira, eta badirudi iraungitzea dela espezie guztien azken helmuga. Iraungipen horiek etengabe gertatu dira bizitzaren historian zehar, nahiz eta iraungitze-erritmoa areagotu egiten den iraungipen masiboko noizbehinkako gertaeretan. Kretaziko-Paleogenoa iraungitze masiboa da ezagunena, zeinean dinosauro ez-hegaztiak iraungi ziren, baina aurreko Permo-Triasiar iraungipen masiboa are latzagoa izan zen, iraungitzera eramandako itsas espezie guztien % 96 ingururekin. Holozenoko iraungipen masiboa, azken milaka urteetan gizadiak planetan izan duen hedapenarekin lotutako iraungipen masibo bat da. Gaur egungo iraungitze-tasak hondo-tasa baino 100-1.000 aldiz handiagoak dira, eta egungo espezieen % 30 ere iraungi daitezke XXI. mendearen erdialdean. Giza jarduerak dira gaur egungo desagertzearen arrazoi nagusia ; berotze globalak are gehiago bizkor dezake etorkizunean. Noizbait Lurrean bizi izan ziren espezie guztien % 99 baino gehiagoren iraungipena aurreikusten den arren, kalkulatzen da gaur egun bilioi bat espezie inguru daudela Lurrean, eta horietatik milaren bat bakarrik deskribatu dela.
Desagertzeak bilakaeran duen zeregina ez da oso ondo ulertzen, eta kontuan hartzen den iraungitze-motaren araberakoa izan daiteke. Iraungitze gehienak "maila baxuko" iraungitze-gertaera etengabeen arrazoiak espezieen arteko lehiaren emaitza izan daitezke, baliabide mugatuen bidez (lehia-bazterketaren printzipioa). Espezie bat beste bat baino gehiago lehiatu badaiteke, espezie-hautaketa bat gerta liteke, egokienak bizirik iraun eta besteak iraungitzera eramanez. Aldizkako iraungitze masiboak ere garrantzitsuak dira, baina indar selektibo gisa jardun beharrean, aniztasuna modu ez-espezifikoan murrizten dute, eta biziraun dutenengan eboluzio azkarreko eta espezializazioko eztandak sustatzen dituzte.
Carlos Arregui
Carlos Alberto Arregui (José C. Paz, 1954ko azaroaren 7a - Venezia, 2023ko maiatzaren 5a) erdilari gisa jokatu zuen futbolari argentinarra izan zen. Bere ibilbide profesional osoa Club Ferro Carril Oeste-n egin zuen.
Eboluzio
Biziaren historia ebolutiboa
Lurreko biziaren historia ebolutiboak organismo biziek eta fosilek eboluzionatu zuten prozesuak marrazten ditu, biziaren lehen agerpenetik gaur egunera arte. Duela 4.500 milioi urte (Ga) sortu zen Lurra, eta bizia 3,7 Ga baino lehen sortu zela iradokitzen dute frogek. Gaur egun ezagutzen diren espezie guztien arteko antzekotasunek, arbaso komun baten eboluzio prozesuan zehar banandu direla adierazten dute. Gutxi gorabehera bilioi bat espezie bizi dira gaur egun Lurrean, eta horietatik 1,75-1,8 milioi baino ez dira izendatu , eta 1,6 milioi datu base zentral batean dokumentatuta daude. Gaur egun bizirik dauden espezie horiek Lurrean bizi izan diren espezie guztien ehuneko bat baino gutxiago dira.