cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gondreville (Meurthe eta Mosela)
Biztanleria
2007an Gondreville udalerrian erroldatutako biztanleak 2.854 ziren. Familiak 979 ziren, horien artean 158 pertsona bakarrekoak ziren (57 bakarrik bizi ziren gizonak eta 101 bakarrik bizi ziren emakumeak), 291 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 441 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 89 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.080 etxebizitza zeuden, 1.011 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 63 hutsik zeuden. 999 etxeak ziren eta 78 apartamentuak ziren. 1.011 etxebizitza nagusietatik 821 bere jabearen bizilekua ziren, 163 alokairuan okupaturik zeuden eta 26 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 27 etxek bi zituzten, 94 etxek hiru zituzten, 234 etxek lau zituzten eta 653 etxek bost zituzten. 798 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 405 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 536 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.909 ziren, horien artean 1.444 aktiboak ziren eta 465 inaktiboak ziren. 1.444 pertsona aktiboetatik 1.333 lanean zeuden (712 gizon eta 621 emakume) eta 111 langabezian zeuden (53 gizon eta 58 emakume). 465 pertsona inaktiboetatik 121 erretiraturik zeuden, 203 ikasten zeuden eta 141 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Gondreville udalerrian 1.031 unitate fiskal zeuden, 2.843 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.559 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 143 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 9 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 19 eraikuntza enpresak ziren, 35 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 16 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 7 finantziazio enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 19 zerbitzu enpresak ziren, 18 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 8 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 3 altzari dendak, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Gondreville udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 752 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Lake Ann (Michigan)
Lake Ann Michigango herri bat da. Benzie konderrian kokatua dago. 2010ean 268 biztanle zituen, 1.16 kilometro koadrotan banatuta.
Gondreville (Meurthe eta Mosela)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ness konderria (Kansas)
Ness konderria (Ness County) Kansasko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ness City da. 2010eko zentsuaren arabera 3,107 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Lake Linden (Michigan)
Lake Linden Michigango herri bat da. Houghton konderrian kokatua dago. 2010ean 1,007 biztanle zituen, 2 kilometro koadrotan banatuta.
Ness konderria (Kansas)
Geografia
Ness konderriak 278,426 kilometro koadro ditu. Horietatik 67 ura dira. Beste 278,359 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 1,12 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 3,107 pertsonetatik 3,057 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 229 dira. 17 beltzak edo afroamerikarrak. 3 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 3 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 2 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 25 pertsonek kokatzen zuten.
Negaprion acutidens
Negaprion acutidens Negaprion generoko animalia da. Arrainen barruko Carcharhinidae familian sailkatzen da.
Adelzhausen
Adelzhausen Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Adelsried
Adelsried Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Tolosa Okzitania-9 kantonamendua
Tolosa Okzitania-9 kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Tavertet
Tavertet Kataluniako udalerria da, Osona eskualdean eta Bartzelonako probintzian kokatua. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 158 biztanle zituen. 32,5 km²-ko azalera du.
Jende ezaguna
Herri honetan bertan hil zen Raimon Pannikar teologo ezaguna (1918-2010).
La abuela (filma)
La abuela (amama) 2021eko Paco Plaza espainiar zinema zuzendariaren beldurrezko filma da.
Argumentua
Susanak Parisen modelo gisa zuen bizitza bertan behera utzi eta Madrilera itzuli behar du. Izan ere, bere amona Pilarrek garuneko odol-isuria izan berri du. Duela urte batzuk, Susanari gurasoak hil zitzaizkionean, amonak hazi zuen neskatoa, alaba izango balitz bezala.
Havrincourt
Biztanleria
2007an Havrincourt udalerrian erroldatutako biztanleak 356 ziren. Familiak 133 ziren, horien artean 46 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 47 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 172 etxebizitza zeuden, 142 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 161etxeak ziren. 142 etxebizitza nagusietatik 112 bere jabearen bizilekua ziren, 24 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 93 etxek bost zituzten. 109 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 57 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 61 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 217 ziren, horien artean 166 aktiboak ziren eta 51 inaktiboak ziren. 166 pertsona aktiboetatik 154 lanean zeuden (85 gizon eta 69 emakume) eta 13 langabezian zeuden (5 gizon eta 8 emakume). 51 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Havrincourt udalerrian 153 unitate fiskal zeuden, 392 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.751 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen eta 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 eraikuntza enpresa eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzial guztiak okindegiak ziren.
2000. urtean Havrincourt udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 792 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rhizoprionodon acutus
Rhizoprionodon acutus Rhizoprionodon generoko animalia da. Arrainen barruko Carcharhinidae familian sailkatzen da.
Gondrexon
Gondrexon Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Gondrexon udalerrian erroldatutako biztanleak 32 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Etxebizitza
2007an 15 etxebizitza zeuden, 14 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 1 bigarren erresidentzia bat zen. 14 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 14 etxebizitza nagusietatik 12 bere jabearen bizilekua ziren eta 2 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek lau gela zituen eta 13 etxek bost zituzten. 0 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 10 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 3 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 13 ziren, horien artean 11 aktiboak ziren eta 2 inaktiboak ziren. 11 pertsona aktiboak lanean(8 gizon eta 3 emakume) zeuden.. 2 Pertona inaktibo guztiak "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Gondrexon udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 315 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Atochako geltokia
Atocha Madrilgo Erkidegoko tren geltoki-talde nagusia da, Madril udalerrian kokatuta dagoena.
Chonville-Malaumont
Chonville-Malaumont Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Atochako geltokia
Taldea hiru geltokiak osatzen dute:
Chaussan
Chaussan Frantziako udalerria da, Rodano departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chaussan udalerrian erroldatutako biztanleak 949 ziren. Familiak 318 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 93 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 173 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 354 etxebizitza zeuden, 325 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 332 etxeak ziren eta 21 apartamentuak ziren. 325 etxebizitza nagusietatik 273 bere jabearen bizilekua ziren, 44 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 14 etxek bi gela zituzten, 37 etxek hiru zituzten, 84 etxek lau zituzten eta 190 etxek bost zituzten. 272 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 211 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Law Abiding Citizen
Law Abiding Citizen (euskaraz, Herritar eredugarria) F. Gary Gray zuzendariak 2009an zuzendutako filma da. Kurt Wimmerek idatzi zuen eta Jamie Foxxek eta Gerard Butlerek dira protagonista nagusiak. Filadelfian girotua dago eta misterio filma da.
Chaussan
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 639 ziren, horien artean 487 aktiboak ziren eta 152 inaktiboak ziren. 487 pertsona aktiboetatik 472 lanean zeuden (248 gizon eta 224 emakume) eta 15 langabezian zeuden (6 gizon eta 9 emakume). 152 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 76 ikasten zeuden eta 42 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chaussan udalerrian 330 unitate fiskal zeuden, 975,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.883 euro zen.
Affing
Affing Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Chaussan
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 7 zerbitzu enpresak ziren.
Atochako geltokia
Historia
Madrilen trenbide bat ezartzeko lehen saiakerak Pontejoseko alkate korrejidore Marques Viudok egindako gestioen ondorio dira; izan ere, 1829an proiektu bat sustatzen saiatu zen, Aranjuez eta Madril trenbide baten bidez lotzeko asmoz. Pontejosen ideiak porrot egin zuen arrazoi ekonomikoengatik. Geroago Pedro de Lara y Meliá ingeniari espainiarrari gertatu zitzaion bezala, 1844ko apirilean sortutako Caminos de Hierro de María Cristina izeneko tren konpainiarekin. Pedro de Larak Estatuaren lizentzia lortu zuen Aranjueztik Alacantera behin-behineko trenbidea egiteko. Emakida ezarritako egunean iraungitzen da, hasierako helburua lortu gabe, ez baitu beharrezko finantziazioa lortu. Azkenik, ustiapena Salamancako markesaren alde ematen da, eta errege-agindu bidez esleitzen da 1845eko apirilaren 6an. Linea honetako lanak 1846ko maiatzaren 4an hasten dira. Salamancako markesa, Ogasun ministro izendatua, 1848an Narvaezen gobernuak presaka jazarrita ihes egitera behartua izan zen. Estatuaren akusazioa kargua prebarikatuz eta bere esku dituen trenbide lanen aldeko baimenak emanez erabili izana da. Gertaera honek, Atochako jatorrizko geltokiaren eraikuntza lanak urtebetez eteten ditu.
Chonville-Malaumont
Biztanleria
2007an Chonville-Malaumont udalerrian erroldatutako biztanleak 164 ziren. Familiak 64 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Chaussan
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Chaussan udalerrian 49 nekazaritza-ustiategi zeuden, 576 hektarea erabiltzen.
Chonville-Malaumont
Etxebizitza
2007an 91 etxebizitza zeuden, 76 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 89 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 76 etxebizitza nagusietatik 65 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 11 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 57 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 32 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Chaussan
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Chonville-Malaumont
Diru sarrerak
2009an Chonville-Malaumont udalerrian 78 unitate fiskal zeuden, 166 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.567 euro zen.
Chaussan
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
La Renaudie
La Renaudie Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Puy-de-Dôme departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Lake Odessa (Michigan)
Lake Odessa Michigango herri bat da. Ionia konderrian kokatua dago. 2010ean 2,018 biztanle zituen, 2.31 kilometro koadrotan banatuta.
Los Aldamas (udalerria)
Los Aldamas Mexikoko udalerri bat da. Nuevo León estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
La Renaudie
Biztanleria
2007an La Renaudie udalerrian erroldatutako biztanleak 120 ziren. Familiak 63 ziren, horien artean 30 pertsona bakarrekoak ziren (13 bakarrik bizi ziren gizonak eta 17 bakarrik bizi ziren emakumeak), 21 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 173 etxebizitza zeuden, 67 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 60 bigarren erresidentzia ziren eta 46 hutsik zeuden. 167 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 67 etxebizitza nagusietatik 61 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek bi gela zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 42 etxek bost zituzten. 40 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 29 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 67 ziren, horien artean 40 aktiboak ziren eta 27 inaktiboak ziren. 40 pertsona aktiboetatik 39 lanean zeuden (22 gizon eta 17 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 27 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Tournefeuille kantonamendua
Tournefeuille kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
La Renaudie
Diru sarrerak
2009an La Renaudie udalerrian 61 unitate fiskal zeuden, 111 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.782 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
Atochako geltokia
Atochako geralekua
Handik urtebetera erbestetik itzultzean, Salamancako markesa Eugène Flachat ingeniari frantsesarekin Madrilen sartu zen. Kontratazio hori erabakigarria izan zen Madril-Aranjuez burdinbideko lanak behin betiko berraktibatzeko. Lan hauek, Victor Lenoir arkitekto frantziarraren diseinuengatik aholkatuak izan ziren. Lehen linea hau, Madril-Aranjuez, erabilera pribatukoa zen, Errege Etxeko dibertimendu esklusibotzat hartua. Atochako ontziralekua 1851ko otsailaren 9an inauguratu zen. Ontziraleku izena ohikoa zen garai hartan tren-geltoki primitiboak definitzeko. Ontziraleku hau Atochatik gertu kokatzen da, Madrilgo harresietatik kanpo, non, eraikitako lursailik ez egoteak, bere eraikuntza sinplifikatzen zuen. Garai hartako grabatuek adierazten dutenez, lehen geltoki hau eraikin xumea zen eta bidaiarien garraiora egokitzen ari da pixkanaka.
Ping Yuan Shang De Huo Yan
Ping Yuan Shang De Huo Yan 2020ko Zhang Ji txinatar zinema zuzendariaren thriller filma da.
Argumentua
Txina, 1997. Hilketa-segida batek Fentun hiria astindu du. Krimenak misteriotsuki eten dira, agintariek arduraduna aurkitu baino lehen. Zortzi urte geroago, biktimetako batengandik gertukoa den polizia gazte batek ikerketa berriro irekitzea erabaki du.
Atochako geltokia
Atochako geralekua
Konpondu beharreko arazo urbanistikoa izan zen ontziralekua non kokatu erabakitzea; izan ere, Retiroko lorategiak egoteak eta San Blasetik altxatzeak ekialdetik sartzea eragozten zuen, Manzanares ibaia, hegoaldera oztopatzen duena. Errege Behatokia (desagertutako San Blas ermitaren ondoan), Atochako komentua, lorategi botanikoa eta San Carlos Kirurgia Ikastetxea zeuden eszenatoki batean kokatua. Ontziralekua aukeratzeak, Prado pasealekuaren ibilbidea berriro pentsatu beharra ekarri zuen. Azkenik, Aranjuezerako irteeran Madrilgo erdigunetik gertuen zegoen jenderik gabeko tokia aukeratu zen. Ontziralekuaren kota Atochako Glorietaren sestratik hamaika metrora zegoen.
Atochako ontziralekuaren solairu txikia zela eta, tren-makineriaren instalazio gehienak Aranjuezko ontziralekuan zeuden hasieran, hau da, hasierako zortzi lokomotorak aparkatzeko tokia eta mantentze- eta konponketa-lanetarako guneak. Hasierako ontziralekuaren funtzionamenduaren lehen urteetan, Madrilgo biztanleria hazten hasi zen, Isabel II.aren kanala Madrilgo kaleak irrist egiten hasi zen Lozoya ibaiaren urekin eta Carlos María de Castro ingeniariak Madrilgo zabalguneko hirigintza-plan bat diseinatu zuen. Castroko hirigintza-plana ez zen gauzatu, neurri batean, Atochatik egindako trenbide berriaren trazaduragatik; izan ere, eremu horretako industria-irizpideari ematen zion lehentasuna, eta ez XVII. eta XVIII. mendeetatik zetorren aisialdi-eremuari. Alacant eta Madril arteko trenbidea 1858ko martxoaren 15ean amaitu zen.
Adlkofen
Adlkofen Alemaniako udalerria da. Bavariako estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Chonville-Malaumont
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra higiezinen enpresa batena zen.
Atochako geltokia
Atochako geralekua
Jose Salamancakoaren hasierako planei esker, linea bat ezarri zen Alacantetik Madrilera, eta horrek trafikoa handitzea eta geltokira bidaiari gehiago etortzea ahalbidetuko zuen. Atochako ontziteria zen ibilbidearen terminala. José Salamancakoak Riofloridoko markesaren aldeko kontzesioa galdu zuen 1852an trenbidearen akziodun nagusi bihurtu zuen finantza operazio batean. Urte batzuk geroago Madriletik Zaragoza eta Alacanterako Burdinbide Konpainia eratu zen, non Madril — Zaragoza burdinbideko inbertitzaileak Madril-Alacantetik doan Riofloridoko markesekoarekin elkartu ziren. Enkante publiko bidezko emakida 1856ko otsailaren 24an eman zitzaion MZAri. Horrela, ardatz honen trafikoa Atochan zentralizatu ahal izango zen, 1896an erabat erabakita ez zegoena, linea bakoitzerako geltoki baten ideia zegoelarik. Nazioko gobernuak hiru lineen trafikoa zentralizatzea posible ote zen aztertzea erabaki zuen (oraindik eraikuntza fase ezberdinetan): Madril-Zaragozakoa, Mediterraneokoa (Madril-Alacant) eta Iparraldeko Konpainiakoa (Madril-Valladolid). Hori dela eta, 1854an, José Almazán Administrazioko bide-ingeniariari eskatu zitzaion geltoki horretarako kokalekurik onena aukeratzeko azterketa bat egiteko. Azterketaren emaitza Atochako ontziralekuaren aldekoa izan zen.
Chonville-Malaumont
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Chonville-Malaumont udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Bartolome Karrantza
Biografia
Aita Pedro Karrantza noblea zuen. Alcalá de Henaresen ikasi zuen Teologia 1515 eta 1520 artean, non Antso Karrantza osaba irakasletzat izan zuen. 1520ean domingotar bihurtu eta 1521 eta 1527 artean irakasle izan zen, hasieran Salamancan eta gero Valladoliden. Orduko irakaslerik famatuena izan zen. 1530ean Inkisizioari salatua izan zen Erasmoren jarraitzailea izateagatik, baina ezin zen ezer frogatu.
Chonville-Malaumont
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pempheris oualensis
Pempheris oualensis Pempheris generoko animalia da. Arrainen barruko Pempheridae familian sailkatzen da.
La Renaudie
Ekonomia jarduerak
2000. urtean La Renaudie udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 88 hektarea erabiltzen.
Eritreako historia
Aksumgo Erresuma
Kristo ondorengo lehenengo milurtekoan, egungo Eritreako lurraldea Aksumgo Erresuma boteretsuaren zati zen, Etiopia iparraldearekin batera. Mani profetak zioenez, garai hartako erresuma garrantzitsuenetakoa izan zen, Txinarekin, Erromarekin eta Persiarekin batera. Aksumgo Erresuma Jesu Kristoren jaiotzaren garaitsuan sortu zen. Ge'ez hizkuntza erabiltzen zuten, gaur egun Eritrean hitz egiten den hizkuntzetako bat. V. mendean seguruenik erreinua jada ez zen existitzen baina datu gutxi daude hori baieztatzeko.
Italiar kolonizazioa
Italiako Erresuma berriak 1890. urtean berretsi zuen 1869an hasi zen kolonizazio prozesua. Rubattino ekintzaile eta kolonoaren enpresa batek Assab badia erosi zien sultan batzuei flota komertzial bat sustatzeko. 1882ko martxoaren 10ean italiar gobernuak lur horiek erosi zituen, eta italiar armada Eritreako kosta konkistatzen hasi zen, Massawa hirira iristeraino.
Azkenean Italiar kolonizazioa 1890eko urtarrilaren 1ean ofizializatu zen. Asmara hiria hiriburu bihurtu zuten. Italiar Eritrea Italiaren lehen kolonia bihurtu zen Afrikako lurreetan. 1939. urteko datuen arabera Eritreako 100.000 biztanle Italiarrak ziren, eta Eritreako biztanle guztiak 1.000.000 ziren.
Italiarrek katolizismoa ekarri zuten herrialde honetara. Italiarrek industria eta agrikultura gauzatu zuten errepide eta trenbide infraestrukturak sortzen ari ziren heinean. 1941ean, II. Mundu Gerra hasi eta gutxira, Erresuma Batuko zati bihurtu zen, eta Italiaren kolonia izateari utzi. Eritrea Erresuma Batuaren agintepean egon zen 4 urtez 1952ko irailaren 15 arte, NBEk eskatuta.
Etiopiarekin bateratzea
Ingelesak Eritrea utzi zutenetik 1961. urtera Eritrea Etiopiar inperiokoa izan zen. Independizatzeko protestak Eritrearen askatasunerako mugimenduarekin batera sortu ziren. Mugimendu honek Etiopiako armadaren aurka borrokatzen zuen. Mugimendu honek Etiopiar Parlamentuan zeuden Eritrear diputatu batzuk haien postua uztea eragin zuen. Etiopiako armadak Eritreako independendisten kontrako ofentsiba bat jarrri zuen martxan SESBaren laguntzaz. Erasoaldi honetan Etiopiar armadak Asmara hiriburua Etiopiar armadaren mende utzi zuen. 50.000 eritrearrek haien etxeak utzi behar izan zituzten Etiopiar armadak Napalma erabiltzen zuelako.
1983 urtean beste erasoaldi bat egin zuten Etiopiakoek, erasorik gogorrena, hala ere milizianoek haiek uxatzea lortu zuten. 1987 urtean autonomia izateko eskubidea lortu zuten nahiz eta ordurako Eritreako lurralde gehiena Eritrearen askatasunerako mugimenduak hartua eduki. 1991. urtean mugimendu honen liderrak behin-behineko gobernua sortu zuen, Etiopiako erregimenarekin zerikusirik eduki gabe.
Atochako geltokia
Madrilgo geltoki nagusia
Madrilgo etorkizuneko geltoki nagusiaren kokapena, José Almazánen txostenean idatzi bezala, irtenbide ekonomikoena eta praktikoena izan zen, desjabetze handiak eta ingurabide-adar gehiegi egitea saihestuz geltoki periferikoen artean, elkarrengandik oso bereizita. Gainera, txostenean bazegoen ikuspegi estrategiko bat, etorkizunean Atochako geltoki bat Chamartingo beste geltoki batekin lotzeko aukera planteatzen zuena, Abroñigal errekaren arroari jarraituz, horrela penintsulako iparraldeko eta hegoaldeko ardatza lotuz. Jose Almazanen txostena erabakigarria izan zen etorkizuneko Atochako geltokia ezartzeko. Hala ere, txostenak kritikak jaso zituen prentsan, eta Francisco Coello bezalako egileak geltokiaren kokapenaren aurka agertu ziren, Iparraldeko trenbideak hegoaldera jaistera behartzen dituelako. Iparraldeko lerroei buruzko eztabaidak beranduago jarraitu zuen. Madril-Zaragoza lineako ingeniariek, hasieran, beren lineako geltokia Recoletoseko Atetik gertu jartzea proposatu zuten, eta, azkenean, gobernuaren txostenari atxikitzearen ondorioz, ontziralekua MZA enpresak hartu zuen.
Hamarkada batzuk lehenago sortu zen ontziralekua, Aranjuez-Madril lineako terminal soil gisa, MZA konpainiaren txostenaren eta erabakien ondoren, bidaiari asko eta tren trafiko handia hartzea aurreikusten da. Horrela, MZA tren-konpainiak geltoki handiago bat eraikitzea erabaki du, aurreikusitako eskaerari eusteko. Mugako lursailak desjabetzen dira, lokomotorak mantentzeko azpiegiturak sortzeko eta salgaien geltokirako. Lanak, hasiera batean, Adolphe Jullien ingeniari frantziarrak zuzentzen ditu, tren-makinen aukeraketan parte hartzen duena, salgaien geltoki berriaren hasierako diseinuan, baita administrazio eta bulego eraikinetan ere (dotore kokatu zirenak ontziraleku zaharraren aurrean).
La Renaudie
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Atochako geltokia
Madrilgo geltoki nagusia
1851ko otsailaren 9an inauguratu zen, Madrilgo lehen tren geltokia zena. Bidaiarien kopuruak gora egin zuen, eta laster zabalguneak egin behar izan zituzten eskariaren gorakadara egokitzeko. 1860an hasi ziren zabaltze-lanak, behin betikoak izan ez arren, bidaiarien joan-etorria eta hazkundea konpainiaren aurreikuspenetan espero zena baino askoz handiagoak zirela erakusten dute. Bigarren handitze hau egiteko aukeratu zen arkitektoa Victor-Benoît Lenoir frantziarra izan zen, burdinazko arkitekturaren ezagutzaile handia eta Grand Zentralaren egilea. Geltokiaren aurrean dagoen administrazio-eraikinaz arduratzen da. 1863an, Parisko bere estudiotik planoak bidali zituen, handik hilabete gutxira hil zen arte, egoera honek, eraikin administratiboen lanak luzatzen dituelarik, Pariseko arkitektoaren oinordekoekin izandako auzi baten ondorioz. Espainiako gobernuak MZA konpainiaren kudeaketan esku hartzen du, Madril-Zaragoza linean zerbitzu handiagoa eskatzeko. 1863ko maiatzaren 15ean errege agindu bat eman zen, konpainiari geltoki berria epe jakin batean aurkezteko eskatuz, geltokiaren proiektu deskribatzaile batekin.
Geltoki berriaren arazoak larriagotzen dira 1864ko otsailaren 24tik 25erako gauean bere egituraren zati handi bat suntsitu zuen sute batekin, batez ere egurrezko eraikuntza ugari zegoen nasaren estalkian. Suteak lantegien atalean gertatu ziren, urte horretako ekainaren erdialdean. Eraikuntzan burdina erabiltzen duten egiturak berritzeko proiektuak aurkeztu dira, egituretako suteak saihesteko. Hirurogeiko hamarkadan Iparraldeko geltokia eraikitzen hasi zen. Tranbiak Madrilen agertzen dira eta linea batzuek bidaiariak eramaten dituzte geltokitik Madrilgo erdigunera, 1899an elektrifikatutako lehen linea funtzionatzen du. Burdinazko eraikitzaileen bila hasi ziren Espainian, eta, azkenean, esperientzia handiagoko etxe frantsesak aukeratu zituzten: Fives-Lille. Gobernuaren eskakizun batzuk teknikoki arbuiatuak dira, nasen nabeen luzapena kasu, lurraren eraketa topografikoaren ondorioz. geltokiaren diseinuaren berritzeak ia hamarkada bat irauten du, estalkia solairu batean altxatzea pentsatzen da, estalkiaren euskarri gisa metalezko zertxak, burdinurtuzko zutabeak barne hartuz. Aurkeztutako bi proiektuek, 1867ko hasierakoak eta 1878koak, eskari gero eta handiagoaren eskakizunak betetzeko balio izan zuten. Azkenik, 1880an bat agertzen da, nabeko hormen artean berrogei metroko argi distantzia lortzeko. geltoki berriak egituraketa- eta banaketa-azterlan asko eskatzen zituen. Parisko enpresa, gobernu eta batzordearen irizpideak bateratu egin behar izan ziren, azkenean interes guztiekin bat zetorren proiektu bat aurkeztu zen arte. Denbora horretan, handik gertu, Deliciaseko geltokia eraiki zen (1880. urtean inauguratua), MCP trenbidearen jabetzakoa.
Eguerdiko geltokia
Geltoki berriaren proiektuak denboran luzatzen ziren. Aldaketa honekin, konpainiak 1876an gobernuak ezarri zituen barne arazoak eta aginduak konpondu nahi ditu. Azkenik, bi proiektu aurkezten dira, lehena konpainiako arkitektoak sinatua: Gerardo de la Puente, eta bigarrena Alberto de Palacio y Elissague arkitektoak burutua. Birmoldatuko den behin betiko proiektuari buruzko erabakia 1883ko otsailaren 7an hartu zen. Onartutako proiektuak berrogeita zortzi metroko bao-nabea eskaintzen du, eta, horri esker, sei bide sartzen ziren barruan. Erdiko habeartea adreiluzko pareten eta burdin urtuzko arku eta pilastren nahasketa bat izango litzateke. Geltoki eraikin berri honen ondorioz, espazio gehiago behar da, eta horretarako Victor Lenoir arkitektoak hasieran egin zuen administrazio eraikina eraitsi behar da. Administrazio-eraikinak geltokiaren gorputzetik banandu eta Bartzelona Hiria etorbidearen hasieran kokatzen dira (Campanilla izeneko lekuan). Patioek banatzen dituzten eta pasabideek lotzen dituzten hiru eraikinek osatzen duten multzo baten zati dira. Lekua dagoenez, instalazio osagarriak, Atochako hasierako eremutik Cerro de la Plata aldera hedatzen dira ezkerretik eta Mendez Álvaro aldera eskuinetik. Behin proiektua onartuta, xehetasunak lantzen hasten dira, sasoikako arkitektoak kontratatzen dira (hau da, lanaldi partzialekoak), hala nola José López Sallaberry eta Enrique Sánchez Sedeño. Aldi berean, konstruktoreak bilatzen dira, Willebroecken Société Anonyme de Construction et des Ateliers aukeratuz, Bruselan kokatua eta Leopoldo Valentinek zuzendua. Belgikako elkarte hau (Espainiako lan zibiletan eskarmentua zuena) Gran Nave Centraleko eraikitzailea izango zen, MZA, Messieur de Saint-Jamesek kontratatutako ingeniari gazteak asmatua, 1867ko Parisko Erakusketa Unibertsalean altzairuaren arkitekturaren arloan erakutsitako aurrerapenetan inspiratua.
Geltokiaren proiektu berria bost urtez prestatu ondoren, 1889ko otsailean onartu zen eta 1890eko martxoan errege agindu bidez onartu zen. Noiz hasi ziren geltokiko lanak, Gustave Eiffelen laguntzaile bat zen Alberto de Palacioren zuzendaritzapean, lau urte iraun zutenak. Société Anonyme de Construction et des Ateliers de Willebroeck erakundeak bere ordezkaria Leon Beau ingeniaria izan zuen, estalkia muntatzeko lanen arduraduna. Adreiluak dira, oro har, eraikuntza-elementu nagusia, hondar fin prentsatuzko gorriak, Murtzia eta Guadalajarako teilatuetatik datozenak, eta Arizako apaingarri zuriak. Apaingarriak terrakotaz egiten dira, eta, horri esker, adreiluzko paramentuekin oso kontsonantea den barrualdeko apainketa bat egin daiteke. Ezkaratz barruko estilo arkitektonikoa eklektikoa da, oso ohikoa garai hartan. Atariko lanak 1892ko abenduaren amaieran amaitzen dira, Tarragonatik Bartzelonarako eta Frantziarako trenbideen konpainiak bat egin eta Valladolid-Ariza linea erostearekin batera.
Geltoki berrirako diseinatutako nabe nagusiak 152 metroko luzera, 27 metroko altuera eta 48 metroko argia zituen. Burdinazko estalkia Belgikan eraiki zen De Dion motako egitura zurruneko sistemarekin. U formako oinplanoko egitura, Karlos V.a enperadorearen biribilgunera ematen duen muturretik itxita geratu zen, non burdinazko armadura bereizgarria dagoen, geltokiaren fatxadaren forma duena, erdiko erlojua eta bi txorrota aurrez aurre dituela. XIX. mendeko trenbide-arkitekturako artelana da, Europako hiriburuetako geltoki asko baino zabalagoa. Deliciasko geltokia, luzeagoa izanik, argi gutxiagokoa zen (34 m), Norteko geltokiak, bete-betean zegoenak, 40 metro zituen. 1892an inauguratu zen, Hegoaldeko Geltokia izenarekin. Atondoaren barne-egiturari esker, bi mila pertsonak zirkulatu ahal zuten barruan. Bertan, txartelen salmenta, ekipajeen fakturazioa, telegrafo zerbitzuak, posta zerbitzuak, zerbitzu medikoak, polizia, lampisteria, bero-saltzaileak, geltokiko buruaren eta buruordearen bulegoak erabiltzen ziren. Barruko espazioen artean, Errege Aretoa izenekoa nabarmentzen da, hiru gela dituena: ataria, apain-mahaia eta itxarongela, Luis XVI.aren estiloan apaindua.
Espainiak Lehen Mundu Gerran izan zuen posizioaren ondorioz, garraio-eskaria aldatu egin zen. 1917an jada ez dago handitzeko lur gehiago, eta sailkapen geltokia Cerro Negron (Getafe) kokatu behar da, geltokitik urrun. Ingurua urbanizatzen hasi da, eta gero eta zailagoa da desjabetzea, espazioa handitzeko. MZA tren-enpresak uste du handitze eta hobekuntza berriak egingo direla. geltokiak elkarren artean lotzea da asmo handienetako bat: trenbideko korridore berdearekin hasten da eta, ondoren, Atocha - Chamartín. geltokiaren presentziak hotel-jarduera sortzen du, hiriko luxuzko lehen hoteletako bi inguruetan kokatzea eraginez: Palace Hotela eta Ritz Hotela.
1921ean Madrilgo metroaren madril1linearen handitzea inauguratu zen, geltokia hiriaren erdigunearekin lotzen duena. Madrilgo metroak, urte batzuk lehenago, bere lehen metropoli-linetako bat irekitzen du, eta iparralderantz egiten du Victoria Erreginaren hiribiderantz, hegoaldearekin eta Atochako geltokiarekin lotu beharrean. Gerra Zibilaren lehen uneetan, Madrilen, txekiar bihurtu zen. Madrilen defentsan, aireko bonbardaketa gogorrak jasan ditu geltokiak, helburu militar garrantzitsua bihurtu baita. 1957an geltokia elektrifikatu zen eta 1967an Chamartingo geltokiranzko lineei jarraipena ematen zien Risako tunela inauguratu zen.
Chamartingo geltokia eraikitzeko lehen lur-berdinketak 1933an hasi ziren arren, Gerra Zibilak Chamartin eta Burgoseko zuzeneko linea berriari lotutako trenbide proiektu guztiak geldiarazi zituen. 1967 arte ez zen geltokia berriz martxan jartzen hasi. 1941ean MZA tren konpainia desagertu zen eta RENFEn nazionalizatu zen. 1969ko uztailaren 1ean, Chamartingo geltokia inauguratu ondoren, Deliciasko bizilaguna behin betiko itxi zen bidaiarien joan-etorrietarako, eta 1971n merkantzietarako. Trenbidearen Museoa bihurtu zen. Iparraldeko geltokiak Galiziako trafikoari eutsi zion 1990eko hamarkadara arte. Gainbehera egon zen denbora horretan, Atochako geltokia zerbitzuan egon zen, eta beste geltoki batzuek uzten zuten trafikoaren zati bat xurgatu zuen.
1968an, Atochako biribilgunean, maila desberdineko hiru pasabide zituzten bide-loturak eraiki ziren. Bere multzo osoak kilometro bat baino gehiago neurtzen zuen, eta "Atochako Scalextric" (pasabide garaia) ezizena jaso zuen, ardatz honek geltokia ezkutatu zuen eta estetikoki kritikatua izan zen. 1985ean "Atochako Scalextric" kentzeko eta Atochako biribilgunea birmoldatzeko lanak hasi ziren. Geltokiak distantzia laburreko sare batean konektatzeko beharra sortzen da, aldiriko sarea esaten zaion horretan, garraio-eremua sortu berri den Madrilgo Erkidegokoa da soilik. Geltokia, hegoaldeko arkuaren aldiriko sarearen funtsezko pieza bihurtzen da. 1980ko hamarkadaren amaieran, geltokiak saturazio-sintomak eta instalazio-eskasia zituen.
Bartolome Karrantza
Biografia
1539an Erromara joan zen non Paulo III.a Aita Santua ezagutu zuen. Valladolidera itzuli eta zentsorez (cualificador) lan egin zuen Inkisizioarentzat. 1540ean Kanariak eta Cuscoko diozesien apezpikua izateko proposatua izan bazen, uko egin zuen. Karlos V.ak ordezkari izendatu zion 1546ko Trentoko Kontzilioan. Hantxe De necessaria residentia personali hitzaldia eman zuen. Garizumako bere sermoia, zindokuntzari buruzkoa, aipatua zen oso. Ordenaren probintzial izendatu zuten Gaztelan.
1554an erregeak Filipe II.a bere semearekin batera bidali zuen Ingalaterrara azken honen ezkontza negoziatzeko. 1557 Filipe II.ak Toledoko artzapezpiku izateko proposatu eta Bartolomek onartu zuen aiherkundez. Karlos V.ari azken igurtzia eman zion.
Anberesen 1558an argitaratutako Comentarios sobre el Catechismo bere liburua zela eta, berriro Inkisizioaren aurrean salatua izan zen. Hala ere, 1563an Trentoko Kontzilioak onartua zen. Ordurako Filipe erregearen babesa galduta zuen eta 1559an Torrelagunan atxilotu eta zortzi urte eman zituen gartzelan. Liburua Indexen kokatua izan zen. Karrantzak Erromari apelatu eta 1566ko abenduan Castel Sant'Angelora eramana zen.
Azken epaiketan, Karrantzak Martin Azpilikueta eta Frantses Nafarroakoa abokatua zituela, ezin zuten heresia frogatu, baina Karrantzak hamasei akats idazteagatik abjuratu behar zuen. Epaiketa egin eta zazpi egun geroago hil zen. Jose Ignacio Telletxearen aburuz, akatsak arduratu gabe idatzi bazituen ere, ezin da ukatu Philipp Melanchthon luteranoak bere ideietan zuen eragina. 1546an Venezian argitaratutako Summa Conciliorum et Pontificum bere liburua, ostera, askotan aipatua izan da.
Lanak
Hona hemen berrikitan argitaratutako bere lanak:
Ziberjazarpen
Ziberjazarpena edo jazarpen zibernetikoa (cyberbullying) komunikabide digitalen bidez eginiko jazarpena da. Eraso pertsonalak egitean edo informazio pertsonala hedatzean datza. Jazarpen honek egonezina edota larritasun emozionala eragin nahi du, eta jazarleari delitu penala egoztea ekar dezake.
Atochako geltokia
Eguerdiko geltokia
1979ko uztailaren 29an, Euskadi Ta Askatasunak jarritako bonba batek eztanda egin zuen Atochako geltokian, eta bost pertsona hil ziren, zauritu ugari eta kalte material handiak eraginez. Bonba geltokiko kontsignen gunean zegoen. Atochaz gain, beste bi bonba lehertu ziren Chamartingo geltokian eta Barajasko aireportuan, hurrenez hurren.
1988ko uztailaren 27an, Madrilgo metroaren geltoki berriak eta Atocha-Aldiriak geltokia multzora gehitu ziren. Geltoki honek hamar nasa ditu eta estalkia disuasio-aparkaleku gisa erabiltzen da. Madrilgo eta metropoli-eremuko biztanleen artean dagoen garraio-arazoa konpondu nahi da, Mangada, Moneo eta Ridruejo arkitektoek Hiri Antolamenduko Plan Orokorrean pentsatutako Atocha Operazioarekin. Lur gainean, geltokia udal-autobusen sarearekin lotzeko ahalegina egiten da, horretarako kai espezifikoak gaituz. Geltokiaren helburua, XX. mendearen amaieran, trenbideko trafikoa aldirietatik eta ibilbide luzetik bereiztea zen. Delicias, Peñuelas eta Imperial bezalako geltokiak desagertzeak geltoki zaharrak Atocharekin lotzen zituzten trenbideek okupatutako lurrak urbanizatzea eta mila eta berrehun etxebizitza baino gehiago eraikitzea eragin zuen.
Ziberjazarpen
Ziberjazarpen erasoetako parte hartzaileak
Ziberjazarpenean lau pertsona motek hartzen dute parte: erasotzaile jokabidea daukan pertsona, laguntzailea, biktima eta lekukoa.
Atochako geltokia
1992ko birmoldaketa
Geltokiaren tamaina ez zen nahikoa Espainiara abiadura handia iristeko, eta, beraz, Andaluziarako trenbide-sarbide berria eraiki zenean, Madril-Sevilla abiadura handiko burdinbidean bihurtu zena, geltokiaren birmoldaketa handi bat planifikatu zen Rafael Moneo arkitektoaren zuzendaritzapean. 1985etik 1992ra bitartean, edukiera handiko 2 geltoki berri eraiki ziren: Atochako Ateko geltokia, abiadura handiko linea berria hartuko zuena eta jatorrizko geltokiaren atzean zegoena, eta Atocha-Aldiriak geltokia, Castellanako tunelerantz jarraitzen duten lineak hartuko zituena. Eraikuntzak Atocha aldirietako geltokiak eta Atocha Renfe Madrilgo metroaren geltokiak batzen dituen trukagailu bat barne hartu zuen.
Ziberjazarpen
Ziberjazarpenaren ezaugarriak
Nagusiki, ziberjazarpenaren arrazoia Internetaren erabilpena da. Internetaren erabilpenaren masifikazio eta hedapenagatik, ziberjazarpena gertatu ahal da edozein gazte mugitzen den eremuan.
Atochako geltokia
1992ko birmoldaketa
Jatorrizko geltokia kontserbatu egin zen, eta, bere barnean, beste geltokietarako sarbidea ematen duen ataria eraiki zen. Atarian lorategi tropikal bat dago, lehen bideek eta nasek hartu zuten lekua hartzen duena. Negutegi honek 260 espezietako 7 200 landare inguru ditu. Aurrealdean, urmaelak daude. Urmael horietan, XX. mendearen amaieran, pertsona askok uretako landareen tokian maskota exotikoak utzi dituzte, hala nola Floridako dortokak, oskol biguneko dortokak (Apalone spinifera), plecostomusak eta koloretako arrainak, besteak beste. Atarian distantzia luzeko txartelak saltzeko tokiak utzi ziren, bidaiariarentzako arreta. Denborarekin, janari lasterreko zerbitzuak, jatetxeak eta erakusketa tematiko ibiltariak kokatu ziren.
Ziberjazarpen
Kontzientziazio kanpainak
Gaur egun hainbat kontzientziazio konpainia daude mundu osoan ziberjazarpenaren kontra. Espainian, irabazi-asmorik gabeko elkarte asko daude ziberjazarpenari aurre egiteko. Elkarte hauek biktimei aholkuak ematen dizkiete, herritar kontzientziazio kanpainak egiten dituzte baita modu anonimoan salaketak egiten dituzte ere. Elkarte horien artean hauek dira batzuk: Internet Segura For Kids, Oficina de Seguridad de Internauta , Protégeles , Pantallas Amigas , Fundación Alia2, Plataforma de infancia , Padres 2.0 , Agencia de Calidad de Internet
Pempheris poeyi
Pempheris poeyi Pempheris generoko animalia da. Arrainen barruko Pempheridae familian sailkatzen da.
Atochako geltokia
1992ko birmoldaketa
Ondoren, Madril-Perpinyà abiadura handiko burdinbidea inauguratu da, Atochako Ateko geltokian amaitzen dena. Atochara eta Chamartinera iristen diren abiadura handiko lineak lotzeko, Madril-Valentzia abiadura handiko burdinbidea Chamartingo geltokian amaitzen da, Atochatik pasatuz, bi geltokiak Castellanako hirugarren tunel baten bidez lotuz. Tunelak Atochako Atearen azpian dagoen geltoki bat hartzen du, multzoaren hirugarren geltokia izango dena.
Ziberjazarpen
Ziberjazarpenari aurre egiteko aholkuak
Interneten seguruago ibiltzeko badira zaindu beharreko zenbait kontu:
Villemur-sur-Tarn kantonamendua
Villemur-sur-Tarn kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Atochako geltokia
1992ko birmoldaketa
XX. mendeko azken hamarkadan egindako obrei esker, aldiriko lineak gehitu dira eta metroaren metropoli-saretik sarbideak zabaldu dira. Ondorioz, instalazioak intentsiboki erabiltzen dira. Chamartingo geltokiarekin lotzeko zerbitzua handitzeko ahaleginari ekin zitzaion, eta, horretarako, Barrearen tunelaren hodiak handitu ziren, hasieran Madrilgo erdigunearekin lotuz, ondoren abiadura handiko trenak geltoki batetik bestera igaro ahal izateko.
Alta, ertain eta hurbileko segregazioaren ondorioz, pluralean deitzen da: Atochako geltokiak. Barrearen tuneleko obrei esker, 2008an Atochara sartu ahal izango da Puerta del Soletik. Zentzu berean, Atochako abiadura handiko instalazioak Chamartinekin lotzen dira abiadura handiko tunel espezifiko baten bidez.
M11ko atentatuak
Atochako geltokia 2004ko martxoaren 11n El Pozoko geltokiarekin eta Santa Eugeniako geltokiarekin batera 191 pertsona hil zituzten bonba terroristak lehertu ziren lekuetako bat izan zen. Goizeko lehen orduan hiru lehergailu zartarazi zituzten 21431 trenean, Atocha aldirietako bi trenbidean sartzen ari zela, Atochako geltokiaren barruan, segundo batzuetako aldearekin. Aldi berean, lau bonba deflagratzen ari dira 17305 trenean, Atochako geltokian sartu baino kilometro erdi bat lehenago.
geltokia martxoaren 11ko atentatu islamistengatik identifikatuta geratu zen, eta, hurrengo egunetan, madrildarren doluminak zirela eta, kandela gorri ugari piztu ziren atarian. Geltokitik gertu, M11ko biktimen omenezko monumentu bat eraiki zen, XXI. mendearen hasieran, Atochako tren gunearen agertokiaren zati dena.
Terrassa
Terrassa Kataluniako hiria da, herrialde osoko laugarren populatuena. Vallès Occidental eskualdean eta Bartzelonako probintzian kokatuta dago. Sabadellekin batera eskualdeko hiriburua da. Bartzelona hiritik hogeita hamar kilometrotara dago.
70,2 km²-ko azalera eta 210.941 biztanle ditu Terrassak (ikus INEko datuak, 2009), eta Sabadellekin batera nabarmendu da oihalgintza produktuetan produkzio eta ekoizpengune garrantzitsua izateagaitik. Horren adibide argia Museu Tèxtil de Terrassa (Terrassako Oihalgintza Museoa) da, munduko museorik nabarmenetarikoa arlo honetan.
Lake Orion (Michigan)
Lake Orion Michigango herri bat da. Oakland konderrian kokatua dago. 2010ean 2,973 biztanle zituen, 2.05 kilometro koadrotan banatuta.
Tiana (Katalunia)
Tiana Kataluniako udalerria da, Maresmen eta Bartzelonako probintzian dagoena. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 7.590 biztanle zituen. 7,96 km²-ko azalera du.
Adour-Gersoise kantonamendua
Adour-Gersoise kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira udalerri ditu eta  da bere hiriburua.
Lakewood Club (Michigan)
Lakewood Club Michigango herri bat da. Muskegon konderrian kokatua dago. 2010ean 1,291 biztanle zituen, 4.96 kilometro koadrotan banatuta.
1994ko Paris-Roubaix
1994ko Paris-Roubaix txirrindularitza lasterketa klasiko honen 92. edizioa izan zen. 1994ko apirilak 10ean ospatu zen eta Andrei Chmil moldaviarrak irabazi zuen, bakarrean iritsi zena Fabio Baldato eta Franco Ballerinik osatutako bikote jazartzaile bati minutu bat baino gehixeago ateraz. Probak 270 kilometroko ibilbidea izan zuen eta garaileak 7 ordu, 28 minutu eta 2 segundo eman zituen bide hori egiten.
Anáhuac (udalerria)
Anáhuac Mexikoko udalerri bat da. Nuevo León estatuan kokatua dago. 2010ean 0 biztanle zituen 0 km²ko azaleran. Herriburua da.
Lakeview (Michigan)
Lakeview Michigango herri bat da. Montcalm konderrian kokatua dago. 2010ean 1,007 biztanle zituen, 3.95 kilometro koadrotan banatuta.
Tordera
Tordera Kataluniako udalerria da, Maresmen eta Bartzelonako probintzian dagoena. 2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 15.345 biztanle zituen. 84,08 km²-ko azalera du.
Alcedinidae
Alcedinidae Coraciiformes ordenaren barruko hegazti familia bat da. Bere barruan dauden azpiordenen artean martin arrantzaleak daude.
L'Anse (Michigan)
L'Anse Michigango herri bat da. Baraga konderrian kokatua dago. 2010ean 2,011 biztanle zituen, 6.55 kilometro koadrotan banatuta.
Hébuterne
Hébuterne Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.