cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
King Crimson
70eko hamarkada
Banda desegin eta gero, 1975eko maiatzean, urtebete lehenago AEBetatik egindako biran zuzenean grabatutako USA diskoa kaleratu zen. 1975 eta 1980 urteen artean, King Crimson jarduerarik gabe egon zen.
80ko hamarkada
1981 urtearen hasieran Robert Fripp eta Bill Bruford hasi ziren “Discipline” izena izango zuen talde berri bat sortzeko asmoa lantzen. Baxu-jotzaile lanerako Tony Levin
topatu zuten, ezaguna zena John Lennon eta Peter Gabriel bezalako musikari ospetsuekin ibiltzeagatik. Ondoren, garai horretan Talking Heads taldearekin bira batean zebilen Adrian Belew abeslari eta gitarra-jotzaileari eskaini zioten taldeari batzea. Honek onartu egin zuen proposamena.
Hurrengo diskoa izango zenaren grabazioetan Fripp konturatu zen King Crimsonen soinua hor zegoela eta birpentsatzen hasi zen taldeari “Discipline” deitzearen ideia. Taldekideak ere ados zeudenez, Discipline albumari deitu zioten. 1981eko irailean irten zen, King Crimson izenpean. Gorrimin Erregearen banda martxan zen berriro ere.
Taldeak, kide berberekin, beste bi disko atera zituen: Beat (1982ko ekainean) eta Three of a Perfect Pair (1984ko martxoan). Belew izan zen hitzak egin zituena hiru diskoetan. King Crimsonen aldaera honek new wave musikaren ezaugarriak zituen, ziurrenik Belew Talking Heads taldearekin jardutearen ondorio. Beste alde batetik, bi gitarren elkartutako patroien erabileragatik “gamelon rocka” deitu izan zaio, Indonesiako musika tradizioaren egituraren antzekotasunagatik.
1984ko biraren ondoren, Frippek bigarren aldiz banda desegin zuen. Etenak hamar urte iraun zuen.
90eko hamarkada
1994an eratu zen berriro King Crimson, oraingoan seikote modura: Fripp eta Belew gitarretan, Levin baxuan, Trey Gunn Warr gitarra izeneko instrumentuarekin, Bruford baterian eta Pat Mastelotto perkusiotan. “Hirukote bikoitzeko” formazio honekin Vrooom EPa (1994ko urrian), Thrak (1995eko apirilean) eta zuzenean grabatutako Thrakattak (1996ko maiatzean) albumak atera zituzten.
Sei kideko taldea izateak elkartzeko eta ekonomikoki mantentzeko zituen zailtasunez jabeturik, desegin ziren eta, Frippek proposatuta, banda azpitaldeetan zatitu zen (bere hitzetan, “fraKtalizatu” egin zen): ProjeKct One, ProjeKct Two, ProjeKct Three eta ProjeKct Four izenak hartuz. Hainbat disko kaleratu zituzten, inprobisaziorako eta musika sortzeko zuten trebezia frogatuz.
XXI. mendean
ProieKcts lanen ondoren, Brufordek eta Levinek banda utzi zuten. King Crimson laukote bilakatu zen berriro ere (Fripp, Belew, Gunn eta Mastoletto) eta formazio honekin hurrengo diskoa kaleratzen dute, The ConstruKction of Light, 2000ko maiatzean. 2002ko urrian Happy With What You Have to Be Happy With EPa azaldu zen eta 2003ko martxoan The Power to Believe LPa, orain arteko taldearen estudioko azkena.
2003ko azaroan Trey Gunnek taldea uzten zuela adierazi zuen eta Tony Levin bere aldetik berriro batu zen bandara. Bien bitartean, 2006an ProjeKct Six eratu zen.
2008an taldea itzuli zen kontzertu batzuk eskaintzeko. Oraingoan Gavin Harrison gehitu zitzaien bigarren bateria-jotzaile lanetan, Mastolettorekin batera.
Itzulera 2014an
Taldea behin betiko deseginda zegoela zirudien garai baten ondoren, Robert Frippek aurkeztu zuen formazio berri bat, 2014an funtzionatzen hasiko zena. Fripp, Collins, Levin, Mastelotto eta Harrison beteranoei Jakko Jakszyk (gitarra eta ahotsa) eta Bill Rieflin (bateria) batu zitzaien. Modu horretan, Kin Crimsonek lehen aldiz hiru bateria-jotzailerekin arituko zen.
Kalmukerazko Wikipedia
Kalmukerazko Wikipedia Wikipediaren kalmukerazko edizioa da. 2009ko urriaren hasieran 166 artikulu zituen eta Wikipedien zerrendan 232.a zen.
King Crimson
Itzulera 2014an
2016an Bill Rieflin bateristak etenaldi bat egingo zuela iragarri zuen eta Jeremy Staceyk hartu zuen bere lekua urte horretan Europan zehar egin zuten birarako. 2017 urtearen hasieran, Rieflin itzuli zen bandara eta horrela taldea zortzi kidez osatu zen, horietarik lau bateria-jotzaileak zirelarik.
2016ko abenduan Greg Lake zendu zen eta 2017ko urtarrilean John Wetton.
J-Pop
J-pop (ジェイポップ) Japoniako Pop musika berezia da. Japoniarren musika tradizionalean oinarritzen bada ere 60. eta 70. hamarkadetako pop eta rock musikak eragindako musika estiloa da, batez ere The Beatles-en eragina nabari da.
Konformazioa eta definizioa
The Beatles taldean inspiratutako japoniarren rock-musikan du jatorria jpop modernoak. Japoniar musika-generoak ez bezala, kaylos yoku esaten zaio, j-pop-ak ahoskera berezia erabiltzen du, ingelesaren antzekoa da. Hori egiten duen abeslari bat Los cantante bat da, "japoniar karada" hitza (cuerpo) kyerada gisa ahoskatzen duena. Gainera, mendebaldeko musikan ez bezala, bigarrena (eguzkia eta la) ez zen normalean erabiltzen Japoniako musikan, musika kultua izan ezik, rock musika herrikoia bihurtu baino lehen Japonian. Group Sounds generoa mendebaldearen rockan inspiratzen zenean, pop japoniar bihurtu zen, eta bigarrena hartu zuen.
Hasiera batean, J-Pop terminoa mendebaldeko estiloko musikarientzat baino ez zen erabiltzen Japonian, hala nola Pizzicato Five eta Flipper 's Guitar, Japoniako J-Wave irrati-estazioa sortu eta berehala. Bestalde, Avex Traxen AAA bandako Mitsuhiro Hidakak esan zuen j-pop-a jatorriz Eurobeat generotik eratorri zela. Hala ere, J-Pop termino globala bihurtu zen, eta beste musika-genero batzuk hartu zituen, hala nola rock japoniar musika gehiena laurogeita hamarreko hamarkadan.
Japoniako rock-musikariek "pop" terminoa erabili ohi zuten bitartean, Taro Katok, Beat Crusaders punk pop-bandako kide batek, adierazi zuen herri-musika intrinkatua, art popa kasu, "J-pop" baino pegaxoagoa zela, eta adierazi zuen J-pop delakoa pop-musika zela (ポップス poppusu), biziki airera igorrita, banda horrek bere lehen ikasketa-albuma P.O.A.: Pop on Arrival diskografiko handiago baten pean osatu zuenean egindako elkarrizketa batean. Bandak J-pop musika irudikatu nahi ez zuenez, bere albumak Toru Hidaka bandako kideari jarraiki, eragina izan zuen laurogeita hamarreko hamarkadako musika (Nirvana, Hi-Standard eta Flipper 's Guitar, esaterako) ez zuen entzuten Japoniako beste musika mota batzuetako faneek orduan.
Horren kontrara, nahiz eta rock japoniarreko musikari askok laurogeiko hamarkadan kayokyoku musika errespetatzen ez zuten, laurogeita hamarreko hamarkadako rock japoniarreko banda askok, hala nola Glayk, kayde kyoku generoa bere musikaren barruan asimilatu zuten. 1980ko hamarkadaren amaieraren ondoren, breakbeat eta samplerrak ere aldatu egin zuten Japoniako musika-eszena, eta, beraz, entzule adituek teknika hobetu zuten, musika tradizional japoniarrak ez baitu rock-ean edo blues.3 -an oinarritutako erritmorik.
Greeeen taldeko Hidek argi eta garbi deskribatu zuen bere musika-generoa J-Pop gisa. Berak esan zuen, ''niri rocka, Hip-Hop eta breakbeatak ere gustatzen zaizkidala, baina nire eremua J-pop barruan dago. Adibidez, Hip-Hop musikariek 'hip hop' ren kultura ikasi zuten beren ibilbidea hasi zutenean. Gu ez gara musikari horiek bezala, eta musika haien soinuak bezala maitatzen dugu. Profesionalek 'Zer egiten ari dira?' esan ahal izango dute, baina uste dut gure estilo musikala ederra dela guztiaren ondoren. Ona dena, ona da''
1920-1960: Ryūkōka
Japoniako musika herrikoiaren jatorria, ryde, enka eta poppusu izenez ezagutzen dena, Meiji Aroan dago. Baina Japoniako akademiko gehienek uste dute Taishlos Aroaren abiapuntua izan zela. Izan ere, garai hartan, generoak nazioaroan ospea irabazi zuen. Mendebaldeko musika-teknikak eta musika-tresnak, Japonian Meiji Aroan sartuak zirenak, asko erabiltzen ziren. mendebaldeko generoek eragiten zituzten, hala nola jazzak eta bluesek, ryde k, biolinak, harmonikak eta gitarrak. Hala ere, melodiak Japoniako eskala pentatonikoaren arabera idatzi ohi ziren. Hogeita hamarreko hamarkadan, Ichiro Fujiyamak kantu herrikoiak jaurti zituen bere tenorraren ahotsa. Fujiyamak operak baino bolumen txikiagoko abestiak abestu zituen mikrofonoaren bidez (teknika hori batzuetan crooning deitzen da).
Ryoichi Hattori jazz-musikaria Japoniako musika natiboa erreproduzitzen saiatu zen, zeinak blues zaporea baitzuen. Berak "Wakare no Blues" (lit. Noriko Awaya.16ren "Blues de despedida") Awaya abeslari ospetsu bihurtu zen, eta Blues erregina deitu zioten Japonian. Japoniako Armada Inperial Japoniarraren presioaren ondorioz, jazz musikaren aurkezpena aldi baterako debekatu zen Japonian. Hattorik, gerraren amaieran Shanghain egon zenak, Shizuko Kasagiren "Tokyo Boogie-Woogie" eta Ichiro Fujiyama ( "Mendikate urdina"). Hattori izena hartu zuen geroago, El Padre del poppusu japonés. Ameriketako Estatu Batuetako soldaduek, garai hartan Japonian jardun zutenek, eta Far East Network-ek musika-estilo berriak sartu zituzten. Boogie-woogie, Mambo, Blues, eta country musika Japoniako musikariek aurkezten zuten Amerikako tropetarako. Hibari Misoraren "Tennessee Waltz" (1952), "Omatsuri Mambo" (1952) abestiaren Chiemi Eri bertsioa eta "Till I Waltz Again with You" (1953) abestiaren Izumi Yukimura abestiaren bertsioa ezagunak izan ziren. Atzerriko talde eta musikariek Japonia bisitatu zuten, JATP eta Louis Armstrong barne. 50eko hamarkadaren erdialdean, "Jazz Kissa" (ジャズ喫茶 Jazu Kissa, hitzez hitz "Jazz cafe") vivoko jazzarentzako leku ospetsu bihurtu ziren.18 Jazzak eragin handia izan zuen Japoniako poppusuan, nahiz eta benetako jazzak ez zuen eragin handirik izan herri-genero gisa Japoniako musikan. Eta hirurogeiko hamarkadaren berrogeita hamarreko hamarkadaren amaieran eta hasieran, pop japoniarra hirian eta enka modernoan polarizatu zen.
Boom Rokabirlos eta Wasei pops
Berrogeita hamarreko eta hirurogeiko hamarkadetan, Kayde Yoku eta abeslariek esperientzia irabazi zuten, eta Estatu Batuetako base militarretan aurkeztu ziren, Japoniaren barruan. Aldi berean, Kazuo Taoka Yakuzako managerrak kontzertuen industria berrantolatu zuen, eta jotzaileak profesionaltzat hartu zituen. Harrezkero, zenbait egile j-pop.21en generoaren funtsezko parte-hartzaile bihurtu ziren.
1956an, "Kosaka Kazuya and the Wagon Masters" izeneko musika country taldeari esker hasi zen erotasuna rock 'n' roll japoniarraren bidez; Elvis Presleyren "Heartbreak Hotel" abestiaren aurkezpenak lagundu egin zion Ameriketako joera berriari. Musika «rockabilly» (edo rokabiri) deitzen zuten japoniar baliabideetan. Jotzaileek musika jotzen eta Amerikako herri-abestien lirika itzultzen ikasi zuten, eta, horren ondorioz, Cover Popsen sorrera gertatu zen (カヴァーポップス Kava poppusu) .23 Rockabilly mugimendua Japoniako kantarien aurkezpenak Nichigekiko mendebaldeko lehen inauterian ikusi zituztenean iritsi zen maximorik handiena 1958ko otsaileko astean.24
Kyu Sakamoto, Elviseko fan bat, Nichigekiko Mendebaldeko Inauterietako The Drifters bandako kide gisa 1958.25ean izan zuen debuta. Haren abestia, "Ue wo Muite Aruklos" (1961) (Gora begira dezagun eta goazen), Sukiyaki gisa ezaguna da munduko beste leku batzuetan, Estatu Batuetan jaurti zen 1963an. Estatu Batuetan lehenengo abesti japoniarra izan zen, bat zenbakira iritsi zena, eta lau aste zeuden Cash Boxeko zerrendan eta hiru aste Billboardeko zerrendetan. Horrez gain, urrezko disko bat jaso zuen milioi bat kopiaren salmenta. Aldi horretan, The Peanuts duoa ospetsu bihurtu zen, eta abesti bat abestu zuen Mothra. filmarentzat. Bere abestiak, hala nola, "Furimukanaide" ("Ez biratu"), Candy Label kantu-bilduman Candies-ek abestua izan zen. Kyu Sakamoto eta The Peanuts artistak izendatuak izan ziren Wasei Pops izenarekin (和製ポップス Wasei poppusu, "Japonian eginiko pop-a").
Kideak maiz txandakatu ondoren, Chosuke Ikariyak The Drifters eratu zuen berriz ere 1964an, izen berarekin. 1966ko The Beatles kontzertuan, haiek telonatzaile gisa jardun zuten, baina audientziari ez zitzaion gustatu. Azkenean, The Drifters famatuak izan ziren Japonian, 1969.30ean "Zundoko-Bushi" ("Oiartzuna ahotsean") jaurtitzen. Enka Keiko Fuji musika-abeslariarekin batera, haiek ere ospearen saria irabazi zuten Japan Record Award 1970.31n. Shinjuku no Onna/'Enka no Hoshi' Fuji Keiko no Subete albumak ("Shinjukun emakumea/'Enka-ko izarra' Keiko Fuji dena") errekorra ezarri zuen Japoniako zerrenden historian.
Boom Eleki eta Group Sounds
The Venturesek Japonia bisitatu zuen 1962an, eta interes handia piztu zuen "Boom Eleki" izeneko gitarra elektrikoarengatik. Kayama eta Takeshi Terauchi gitarra elektrikoaren egile ospetsu bihurtu ziren. 1966an, The Beatles Japoniara iritsi ziren, eta bere abestiak Budokan Nipponian abestu zituzten, eta rock musikako lehen banda bihurtu ziren bertan kontzertu bat aurkezteko. Ikusleek uste zuten The Beatles taldeak delinkuentzia gaztea eragingo zuela. Japoniako gobernuak rock fanen aurkako istikoen aurkako polizia zabaldu zuen Budokan nipponian. John Lennon Japonian ez ziren ondo hartu, baina Japonian.
Japoniako musikari gehienek uste zuten ezin izango zela rock-ik kantatu japoniera. Horren ondorioz, eztabaidak egon ziren Happy End eta Yuya Uchidaren artean Japoniako rock-musikari buruz "Japoniarrez abestu beharko ahal genuke rock-a?" edo "Ingeleraz abestua beharko genuke?" -ri buruz. Konfrontazio horri "Hizkeraren eztabaida rock japoniarrean" esaten zitzaion. (日本語ロック論争 "Nihongo Rokku Ronsde"). Happy Endek frogatu zuen rock musika japonieraz kanta zitekeela, eta zenbaitek diote bere musika J-pop modernoaren jatorrietako bat bihurtu zela. The Beatlesek Eikichi Yazawa inspiratu zuen. Familia pobrean hazi zen, eta aitaren heriotzarekin sufritu zuen, haurra zenean. Bestalde, The Beatlesek eragina izan zuen ahizpa nagusiaren bitartez, orduan Liverpoolen bandako fanatiko bat izan baitzen. Halaber, The Beatlesen fanatiko bat izan zen. Hala ere, aipatu du bere estilo musikalak ez duela lotura berezirik haiekin. 1973an Happy End banandu ondoren, Haruomi Hosono, ezerezaren kide ohia, bakarlari gisa lasterketa bat hasi zuen eta, ondoren, Yellow Magic Orchestra banda osatu zuen.
1970: New Music
70. hamarkadaren hasieran folk musika (フォーク fōku) sartu zen, gitarra bat baino behar ez zuen musika, eta New Music (ニューミュージック nyū myūjikku) estiloa eratu zen.
Honetaz gain Japonieraz abesturiko rock elektronikoa ere nabarmendu zen. Oso garrantzitsua izan zen Isao Tomitaren Electric Samurai: Switched on Rock (1972) diskoa, sintetizadoreak sartzen zituena. Beste disko batzuek ere arrakasta handia izan zuten, hala nola Inoue Yousui-ren Ice World (1973), Osamu Kitajima-ren Benzaiten (1974) edo Eikichi Yazawa-ren Jikan yo Tomare (1978) singlea.
1978an sortu zen Yellow Magic Orchestra (YMO). Haruomi Hosono, Yukihiro Takahashi eta Ryuichi Sakamotok osatu zuten taldea eta electropop edo synthpop estiloa garatu zuten. Candies taldeak ere arrakasta handia izan zuen.
1980: City Pop
Hamarkadaren hasieran City Pop (シティーポップ Shitī Poppu) estiloa garatu zen, batez ere Tokio hiriburuaren inguruan. Diskorik salduena Akira Terao-ren Reflections (1981) izan zen, 1'65 milioi diska ingururekin. Tatsuro Yamashita eta Mariya Takeuchi-ren Christmat Eve (1983) abestia ere oso arrakastatsua izan zen.
Rock-ari dagokionez Southern All Stars, RC Succession, Anzen Chitai, The Checkers, The Alfee eta The Blue Hearts taldeak nagusitu ziren eta 1988tik aurrera Princess Princess taldeak arrakasta itzela izan zuen. Hamarkadaren bukaeran "Visual Kei" mudimendua azladu zen, mutilak makillatuta azaltzen ziren, orrazkera arraroekin eta janzkera androginoarekin. Honen adierazle garbiak izan ziren X Japan eta Buck-Tick taldeak.
1990: Merkatuaren zabalkundea
1990 eta 1993 artean Being agentziako musika taldeak nabarmendu ziren, hala nola, B'z, Tube, B.B.Queens, T-Bolan, Zard, Wands, Maki Ohguro, Deen, eta Field of View. Hainbat taldek saldu zituzten bi milioi diskatik gora eta gaur egun B'z inoizko artista salduena da oraindik.
1994an Tetsuya Komuro ekoizleak dance eta techno ekintzak bultzatu zituen "Komuro family" (小室ファミリー Komuro Famirī) izenaz ezagutu zirenak. Namie Amuro, Hitomi, Globe, Tomomi Kahala eta Ami Suzuki ziren estilo honen ordezkariak. Namie Amurok berak 2'29 milioi kopia saldu zituen eta Komuro familiak guztira 170 milioi disko. Hamarkadaren bukaeran errekorrak aisa gainditu ziren, Glay taldeak 4'87 milioi kopia saldu zituen eta B'z-k 5'12 milioi kopia. Hikaru Utada-ren First Love diskoa da historiako salduena, 7'65 milioi alerekin.
Kontzertuak ere masiboak izaten hasi ziren. 1999ko uztailean Glay bakarlariak 200.000 ikusleren aurrean jo zuen. X Japan taldea 1997an banandu eta 1998an Hide gitarra-jolearen hiletan 50.000 zale izan ziren.
Sony Music
2005ean Spyair sortu zen.
Chaku-uta
Telefono mugikorretako musika adierazten du Chaku-uta (着うた) izenak. Hikaru Utadaren "Flavor of Life" (2007), Thelma Aoyamaren "Soba ni Iru ne" (2008) eta Greeeen-en "Kiseki" (2008) izan ziren salduenak.
Hip-hop eta pop hiritarra
Hainbat talde hiritar azaldu ziren, Chemistry, Rip Slyme, Orange Range, Ken Hirai, Halcali eta Exile besteak beste.
Cover eta pop klasikoa
Ohikoak bihurtu ziren abesti famatuen Cover bertsioak ere. Ulfuls taldeak 1963ko "Ashita Ga Arusa" abestiaren coverra oso arrakastatsua izan zen. Do not stand at my grave and weep (1985) poemaren bertsio ugari ere egin ziren, tartean Masafumi Akikawa tenoreak eta musika klasikoko siglea izan arren zerrendetako lehen postura iritsi zen. Hideaki Tokunaga ere cover egile famatua bihurtu zen.
Neo-folka eta Neo Shibuya-kei
Neo Shibuya-kei izenarekin ezagutu zen musika elektronikoaren itzulera. Capsule izan zen talde ezagunenetako bat.
2010: Idolo taldeak
Azken urteetan nesken taldeak agertu dira "Idol sengoku jidai" (アイドル戦国時代, idoloen borroka garaia) estiloan. Nesken talderik ezagunenak AKB48, Morning Musume eta Momoiro Clover Z dira.
Beste alde batetik, talde zein abeslari ez hain ezagunak ere badira: Mrs. Green Apple, Eve, Radwimps, Official Hige Dandism, Kana-Boon, HoneyWorks, Sekai No Owari beste batzuen artean.
Versailles (Illinois)
Versailles  Illinoiseko herri bat da. Brown konderrian kokatua dago. 2010ean 478 biztanle zituen, 2.42 kilometro koadrotan banatuta.
3537 Jürgen
3537 Jürgen asteroide baten izena da. azaroaren 15ean aurkitu zuen E. Bowell-ek Anderson Mesa Behatokitik.
Izendapena
Hasiera batean asteroideak 1982 VT izena zeraman. Ondoren Jürgen Rahe omentzeko izena eman zitzaion.
Orbitaren ezaugarriak
3537 Jürgen asteroidearen orbitak batezbeste 2,46 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,108 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 2,811 distantziara. Eszentrikotasuna 0,143 da, eta makurdura orbitala 4,01ºkoa da.
Peñaflor (Txile)
Peñaflor Txileko erdialdeko komuna eta hiri bat da. Santiagoko metropolitar eskualdeko Talagante probintzian dago. 2002ko erroldan, 66.619 biztanle zituen.
Florence (Montana)
Florence Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Ravalli konderrian dago, Montana estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Vaujany
Vaujany Frantziako udalerri bat da, Isère departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vaujany udalerrian erroldatutako biztanleak 311 ziren. Familiak 132 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 574 etxebizitza zeuden, 138 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 418 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 183 etxeak ziren eta 389 apartamentuak ziren. 138 etxebizitza nagusietatik 75 bere jabearen bizilekua ziren, 54 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 45 etxek hiru zituzten, 36 etxek lau zituzten eta 42 etxek bost zituzten. 70 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 69 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 49 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 192 ziren, horien artean 153 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 153 pertsona aktiboetatik 145 lanean zeuden (76 gizon eta 69 emakume) eta 8 langabezian zeuden (3 gizon eta 5 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vaujany udalerrian 146 unitate fiskal zeuden, 320 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.941,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 93 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 32 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 39 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 iturgina, 12 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 1 liburu denda zen eta 4 kirol-dendak ziren.
2000. urtean Vaujany udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NGC 5831
NGC 5831 galaxia bat da, Virgo konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Nafarroako Ospitale Gunea
Nafarroako Ospitale Gunea Iruñeko erietxe-sarea da, Osasunbidearen barruan dagoena. 2010ean sortu zuten Nafarroako Ospitalea eta Virgen del Camino Ospitalea bilduz. .
NOGek gradu aurreko eta gradu-ondoko unibertsitate-irakaskuntzan parte hartzen du, Nafarroako Unibertsitate Publikoko (NUP) eta Nafarroako Unibertsitateko (NU) Osasun-arloko Zientzien titulazioetan.
Katharine Hepburn
Guraso erreformistek eta goi klasekoek Connecticuten hazia, Hepburn Bryn Mawr Collegen ikasten zuela hasi zen antzezten. Antzerkian lau urte eman ondoren, Broadwayn egindako lanaren aldeko kritikek Hollywoodeko arreta erakarri zuten. Zinemaren industrian eman zituen lehen urteak arrakastak markatu zituen, eta Akademiaren sari bat ere jaso zuen bere hirugarren filmagatik, Morning Glory (1933), nahiz eta honen ondoren porrot komertzial batzuk gertatu ziren, 1938an «leihatilako pozoi» gisa kalifikatu zutenak. Hepburnek RKO Radio Picturesekin zuen kontratuaren zati bat bertan behera utzi eta The Philadelphia Storyren eskubide zinematografikoak erosi zituen, bera protagonista izateko baldintzarekin saldu zuena. 1940ko hamarkadan Metro-Goldwyn-Mayerrek kontratatu zuen, eta bere karrera Spencer Tracyrekin izandako bikote batean zentratu zen. Bien elkarteak 25 urtez jarraitu zuen pantailan eta bederatzi film ekoitzi zituen.
Hollywoodeko publizitate-sistema errefusatzeagatik eta gizarteak emakumeekiko zituen itxaropenak betetzeari uko egiteagatik oso ezagun egin zen. Gaztetan, Ludlow O. Smithekin ezkondu zen, baina dibortziatu ondoren, bakarrik bizi izan zen, nahiz eta 26 urteko maitasun ezkutua izan zuen Spencer Tracy kidearekin. Bere bizimodu ezohikoarekin eta pantailan antzeztu zituen pertsonaiekin, Hepburnek «emakume modernoa» pertsonifikatu zuen XX. mendeko Estatu Batuetan, eta figura kultural garrantzitsu gisa gogoratzen da.
Lehen urteak eta hezkuntza
Hepburn Hartforden (Connecticut) jaio zen 1907ko maiatzaren 12an, Thomas Norval Hepburn-en (1879-1962), Hartford Ospitaleko urologoaren eta Katharine Martha Houghton (1878-1951) aktibista feministaren sei seme-alabetako bigarrena izan zen. Bere gurasoak Ipar Amerikan gizarte-aldaketa baten alde borrokatu ziren: Thomas Hepburn-ek Ingalaterra Berriko Gizarte Higieneko Elkartea ezartzen lagundu zuen, jendeari gaixotasun benereoen zergatiak erakusten dizkiona; Katharinek, berriz, Connecticuteko Emakumeen Sufragio Elkartea zuzendu zuen bere zahartzaroan, eta gero kanpaina bat egin zuen Margargerekin, jaiotzak kontrolatzeko. Neskatoa zelarik, Hepburnek, amarekin batera, «emakumeentzako boto»aren aldeko zenbait manifestazioetan parte hartu zuen. Hepburn haurrak beren hazkuntzan adoretu zituzten adierazpen-askatasuna erabil zezaten eta nahi zuten edozein gairi buruz pentsatu eta eztabaida zezaten. Komunitateak haien gurasoak kritikatu egin zituen bere iritzi aurrerakoiengatik, eta horrek Hepburn bultzatu zuen gerora aurkituko zituen oztopoen kontra borrokatzera. Geroago esan zuen oso gaztetatik jakin zuela «bi guraso oso ezagunen» emaitza zela, eta haren arrakastaren oinarria eman zion bere heziketari, «oso zorionekoa». Bere familiarengandik hurbil egon zen bizitza osoan.
Katharine gazteari «Jimmy» deitzea eta ile labur-labur moztea gustatzen zitzaion, mutiko bat bezala. Thomas Hepburn bere seme-alabek beren buruak eta gorputzak muturreraino eramateko irrikaz zegoen, eta, beraz, igerian, korrika, urpean igeri egiten, zamalkatzen, borrokatzen eta golfean eta tenisean jokatzen irakatsi zien. Golfa pasio bihurtu zen Katharinerentzat, eta klaseak hartu zituen egunero, oso trebe bihurtu arte; izan ere, Connecticuteko Emakume Gazteen Golf Txapelketaren finalaurrekora iritsi zen. Bere ideia pertsonalaren arabera, «medikuntzarik mikatzena beti da onena norbebarentzat», beraz, ur izoztuko bainuak hartzen hasi zen goizero Long Island Sound-en. Hepburn adin goiztiar batetik aurrerako filmen jarraitzailea zen, eta larunbat bakoitzean gauez ikusten zuen. Antzerki-lanetan ere parte hartu zuen, eta bere lagun eta anai-arrebekin 50 zentaboko sarrera batean parte hartu zuen, Navajo herriarentzat dirua biltzeko.
1921an, bere lagunei bisita egiten zien bitartea Greenwich Villagen, Hepburnek Tom bere neba gogokoenaren gorpua aurkitu zuen, hilda, bere burua hil zuen itxuran. Izara bat lotu zuen habe baten inguruan eta urkatu egin zen. Familiak ez zuen onartu Tomek bere buruaz beste egin zuenik, eta gaizki atera zen joko batean hil zela esan zuen. Horren ondorioz, Hepburn nerabea urduri, umore txarrez eta pertsonez mesfidati bihurtu zen. Gainerako umeengandik urrundu egin zen, Kingswood-Oxford School utzi eta eskola pribatuak jasotzen hasi zen. Urte askoan, Tomen urtebetetze-eguna —azaroaren 8a— berea bezala erabili zuen. 1991n, bere autobiografia, Me: Stories of My Life, argitaratu zuenean, jakinarazi zuen bere jaioteguna.
1924an beka bat irabazi zuen Bryn Mawr Collegen. Erakunde horretara joan zen, batez ere, ama gogobetetzeko, han ikasi baitzuen, eta gogoratu zuen ez zuela esperientzia oso atsegina izan. Urte batzuen ondoren eskolara itzultzen zen lehen aldia zen, eta gelakideekin lotsati eta deseroso sentitzen zen.
Unibertsitatearen eskolaeskakizunei aurre egin zien, eta, behin, ez gai jarri zioten bere gelan erretzeagatik Hepburn erakarri egiten zuen aktuatzaak, baina unibertsitateko antzezlanetan paperak lortzea bere kalifikazio onen mende zegoen .Notek hobera egin zutenean, erregulartasunez hasi zen aktuatzen, eta hala azken urtean The Woman in the Moonen produkzio batean paper nagusia egin zuen. Jaso zituen goraipamenek antzerki-karrera bat egiteko planak jaso sendotzen lagundu zioten. 1928ko ekainean graduatu zen historia- eta filosofia-lizentziatura batekin.
Antzerkian sartzea (1928-1932)
Hepburnek aktore izatea erabaki zuen eta graduatu eta egun batera Baltimorera joan zen Edwin H. Knopfekin elkartzeko, errepertorioko antzerki-konpainia arrakastatsu bat zuzentzen baitzuen.Bere gogo biziak hunkituta, Knopf-ek bere produkzioaren taldean sartu zuen, The Czarinak kritika onak jaso zituen bere paper txikiagatik, eta Printed Word-ek bere interpretazioa «oso ongi»tzat deskribatu zuen.Hurrengo asteko ikuskizunean paper bat eman zitzaion, baina bigarren emanaldia ez zen hain ondo hartu; bere ahots zolia kritikatu egin zuten eta Baltimore uztea erabaki zuen, New Yorken irakasle fonetiko batekin ikasteko.
Estreinaldiko gauean berandu heldu zen, parlamentua nahastu zuen, oinekin estropezu egin zuen eta azkarregi hitz egin zuen ulertzeko; horregatik, berehala bota zuten, eta jatorrizko protagonista deitu zuten berriz. Adorerik galdu gabe, indarrak batu zituen Arthur Hopkins ekoizlearekin, eta arrakasta gutxiko lan batean ikasle baten papera onartu zuen egun horietan.
Broadwayn 1928ko azaroaren 12an egin zuen debuta Corten Antzokian, baina ikuskizunari buruzko aipamenak pobreak izan ziren, eta zortzigarren gauaren ondoren, Hopkinsek berehala kontratatu zuen Hepburn protagonistaren ordezko gisa Philip Barryren Holiday obran. Abenduaren hasieran, bi asteren ondoren, uko egin zion Ludlow Ogden Smith unibertsitateko lankide batekin ezkontzeko. Antzerkia atzean uzteko asmoa zuen, baina bere lanaren hutsunea sentizen hasi zen, eta berehala ekin zion Holidayri, sei hilabetez eutsi baitzion. 1929an, Hepburnek baztertu egin zuen Guild Antzokiko rol bat Death Takes Holidayren protagonista izateko. Papera perfektua zela sentitu zuen, baina kaleratu egin zuten berriro ere Hala ere, Guildera itzuli eta ordezko papera hartu zuen, A Month in the Country-n gutxieneko soldata baten truke. 1930eko udaberrian, Stockbridgeko antzerki-konpainia batean sartu zen, Massachusetts, eta udako denboraldiaren erdian utzi eta antzerki-irakasle batekin ikasten jarraitu zuen. 1931ren hasieran Broadway Art and Mrs Bottle produkzioan hautatua izan zen. Hala ere, baztertu egin zuten paperetik, gidoilariak ez baitzuen Hepburn onartu, esanez: «Espantu bat ikusten da, haren jarrera onartezina da eta ez du talenturik», baina gero berriro hartu zuten, ezin izan baitzuten beste aktore bat aurkitu.. Obran parte hartzeak arrakasta txiki bat sortu zuen. Ivorytonen, Connecticuten, agertu zen antzerki-lan batzuetan, udako konpainia batekin, eta arrakasta handia izan zuen. 1931ko udan, Philip Barryk The Animal Kingdom lan berrian parte hartzeko eskatu zion, Leslie Howardekin batera. Azaroan hasi ziren saiakuntzak, eta Hepburn-ek irudipena izan zuen paperak izar bihurtuko zuela, baina Howard-i ez zitzaion gustatu haren emanaldia, eta beste behin bota egin zuten.. Barryri kanporatzeareb zergatia galdetu zionean, erantzun hau jaso zuen: «Beno, egia esateko, zu ez zinen oso ona». Jazoera honek Hepbum zalantzari utzi zuen baina lan bila jarraitu zuen. Paper txiki bat hartu zuen ondorengo lan batean, baina, entsegunak hasi zirenean, The Warrior's Husband fabula grekoaren pertsonaia nagusia egiteko eskatu zioten.
The Warrior's Husband interpretazio gogoangarria izan zen Hepburn abiarazteko. Charles Higham biografoak esan zuen paperak atletismoa eta energia indartsua behar zituela, eta, beraz, ezin hobea izan zen aktorearentzat, produkzioan gogo biziz jarri baitzen. Obra 1932ko martxoaren 11n estreinatu zen Broadwayko Morosco Antzokian, eta, lehen ekitaldia hasteko, Hepburni eskailera estu batetik salto egiteko eskatu zioten, orein bat sorbaldaren gainetik duela, eta tunika txiki bat janzteko. Ikuskizunak hiru hilabete iraun zuen eta kritika onak jaso zituen. Richard Garland World Telegram-ekoak honela idatzi zuen: «Gau asko igaro dira emanaldu hain disdiratsu batek Broadwayko eszena argitu zuenetik».
Arrakasta Hollywooden (1932-1934)
1933aren amaieran, Hepburn zinemako aktore ezaguna zen, baina Broadwayn probatzeko irrikaz zegoen. Jed Harris 1920ko hamarkadako antzerki-produktorerik arrakastatsuenetakoa bere ibilbideko bolada txarra igarotzen ari zen. Hepburni galdetu zion ea The Lake lanean parte hartu nahi zuen, soldata apal baten truke, eta honek baietza eman zion.
The Lake hasieran Washingtonen (DC) aurkeztu zuten, sarrera-erreserba handia zegoen tokian. Harrisen zuzendaritza txarrak Hepburn-en konfiantza galdu arazi zuen, halere, errendimendu ona lortzeko borrokatu zen. Hala eta guztiz ere, Harrisek New Yorkera eraman zuen obra, aurretik saiakuntza gehiegi egin gabe. 1933ko abenduaren 26an estreinatu zuten Martin Beck antzokian, eta kritikariek gogor epaitu zuten Hepburn Dorothy Parker txantxetan: «emozio-sorta osoa Atik Braino birpasatzen du». Hamar asteko kontratu bat bete behar izan zuen aktoreak, salmenta-bulegoetako diru-bilketaren gainbehera azkarraren lotsa jasan arren. Harrisek ikuskizuna Chicagora eramatea erabaki zuen, hau esan ondoren: «Nire maitea, zugan dudan interes bakarra zugandik egin dezakedan dirua da». Hepburn-ek errefusatu egin zuen, eta 14.000 USD ordaindu zizkion ekoizpena amaitzeko. Geroago, «ezagutu dudan pertsonarik deabolikoena izan da, ezbairik gabe» esan zuen. Gaineratu zuen esperientzia hori garrantzitsua izan zela bere ibilbidean erantzukizuna hartzen ikasteko.
Zailtasunak eta «leihatilako pozoia» (1934-1938)
Spitfire eta The Lakeren porrotaren ondoren, RKOk Hepburn The Little Minister (1934) sartu zuen, James Barrieren eleberri viktoriar batean oinarrituta, Little Women-en arrakasta errepikatzeko saio batean. Hala ere, ez zen horrelako errepikapenik izan eta filma porrot komertziala izan zen. Break of Hearts (1935) drama erromantikoa, Charles Boyerrekinegindakoa, kritikatu egin zuten eta dirua ere galdu zuen.. Hiru film ez oso gogoangarriren ondoren, arrakasta Hepburni itzuli zitzaion Alice Adams-ekin (1935), sozialki igotzeko desesperatuta zegoen neska baten istorioa. Oso gustuko izan zuen liburua, eta liluratuta egon zen papera eskaini ziotelako Filma arrakastatsua izan zen, gustukoenetako bat, eta Oscar sarirako bigarren izendapena eman zion —bigarren boto kopuru handiena jaso zuen, Bette Davis-en ondoren..
Herbertstown
Herbertstown (irlanderaz Baile Hiobaird) Irlandako mendebaldeko Limerick konderriaren ekialdean dagoen udalerria bat da. Small County baroierrian dago, Gur aintziratik hurbil dago.
Katharine Hepburn
Zailtasunak eta «leihatilako pozoia» (1934-1938)
Bere hurrengo film luzea hautatzeko aukera zela eta, Hepburnek George Cukorren proiektu berriaren protagonista izatea erabaki zuen, Sylvia Scarlett (1935), non Cary Grantekin lehen aldiz parte hartu zuen. Ile motz utzi behar izan zuen, haren pertsonaiak gizonaren itxura egiten baitzuen filmaren zati handi batean; hala ere, ez zen kritikoen gustukoa izan, ez eta publikoarena ere.
Herbertstown
Herbertstown AFC futbol taldea eta Hospital-Herbertstown GAA joko gaelikoetako taldea ditu.
Katharine Hepburn
Zailtasunak eta «leihatilako pozoia» (1934-1938)
Gero, John Forden Mary of Scotland-en (1936) María Estuardo interpretatu zuen. Antzeko harrera izan zuen, eta horren atzetik A Woman Rebels (1936) drama viktoriarra izan zen. Hepburn-en pertsonaiak desafio egiten die gizarte-konbentzioei, ezkontzaz kanpoko semea izateagatik. Quality Street (1937), oraingoan komedia bat, garaiko moldaketa bat izan zuen, baina batek ez zuen arrakastarik izan. Horrek esan nahi zuen arrakastarik gabeko lau ekoizpen jarraian egin zituela.
Hepburnek Hollywoodetik atera behar zuela sentitu zuen, eta ekialdera itzuli zen Jane Eyreren antzerki-egokitzapen baten protagonista izateko. Bira arrakastatsua izan zuen, baina, The Lakeren hondamendiaren ondoren, gidoia eta porrot egiteko arriskua zirela eta, ziur ez zegoenez, Hepburnek ez zuen Broadwayra eraman nahi izan.
1936. urtearen amaieran, Scarlett O'Harak Gone with the Wind (Haizearekin joana). David O. Selznick produktoreak uko egin zion Hepburni eskaintzeari, sexu-erakargarritasunik ez zuela sentitzen baitzuen, eta zera adierazi zion: «Ezin dut ikusi Rhett Butler hamabi urtez zure atzetik, zuri jazarriz» Bringing Up Baby filmaren estreinaldiaren ondoren, Independent Theatre Owners of America taldeak Hepburn sartu zuen, «txartel-pozoidun»tzat jotako aktoreen zerrendan. Oso maila baxuan duen ospearekin, RKOk eskaini zion hurrengo filma Mother Carey's Chickens izan zen, iragarpen makurrak zituen B motako filma. uko egitea erabaki zuen eta, horren ordez, kontratuaren irteera 75000 USD erostea erabaki zuen. Aktore askok une horretan sistemaren egonkortasuna uzteko beldurra zuten, baina Hepburn-en aberastasun pertsonalari esker, independente izateko luxua izan zuen. Holidayren (1938) bertsio zinematografikorako kontratu bat sinatu zuen Columbia Picturesekin, eta han Grantekin jokatu zuen hirugarren aldiz. Kritikak ongi hartu zuen komedia, baina ez zuen ikusleengana iristea lortu.
Berpiztea (1939-1942)
Karrera gainbeheraren ondoren, Hepburnek neurriak hartu zituen bere itzulerako tresna bihurtzeko. Hollywoodetik alde egin zuen proiektu berri bat bilatzeko, eta halaxe sinatu zuen kontratu bat Philip Barryren lan berriaren protagonista izateko, The Philadelphia Storyrena. Aktorea erakusteko pertsonaia egokitu egin zuten, umorea, oldarkortasuna, urduritasuna eta ahultasuna nahasiz (1939-1942)
Zenbait zinema-estudio nagusi Hepburnera hurbildu ziren Barryren lanaren bertsio zinematografikoa ekoiztera. Eskubideak saldu zizkion Hollywoodeko lehen estudioari, Param-Goldwyn-Mayerri (MGM), izar nagusia izateko baldintzarekin. Hepburnek eskatutako zuzendaria ere onartu zuten kontratuaren zati gisa, George Cukor.
Hepburnek aurreko aktore-laguna aukeratu zuen, Cary Grant, eta lehen planoa eman zion, eta filmazioa hasi aurretik, argi eta garbi adierazi zuen: «Ez dut eszenaratze handi bat egin nahi film honetan. . Jende askok ikusi nahi nau lurrera erortzen"
Hepburn también fue responsable en la elaboración de su próximo proyecto, la comedia romántica La mujer del año. La idea de la película le fue propuesta por Garson Kanin en 1941 y luego le transmitió los bocetos a Joseph L. Mankiewicz en MGM, que manifestó su interés en la producción. Kanin recordó cómo Hepburn contribuía al guion con cortes y cambios de palabras, y brindaba un entusiasmo eficaz para el proyecto. La actriz presentó el producto terminado a MGM y exigió 250 000 USD —una mitad para ella y otra para los autores Michael Kanin y Ring Lardner Jr.—. Con las condiciones aceptadas, Hepburn también se prestó al director George Stevens y su coestrella por voluntad propia, Spencer Tracy. La mujer del año fue estrenada en 1942, significó un éxito, los críticos elogiaron la química entre los actores y Higham señaló que notaron el «incremento de madurez y perfeccionamiento» de Hepburn. The World-Telegram destacó las dos «brillantes actuaciones» y la actriz recibió una cuarta nominación al Óscar por su papel como la mujer independiente y profesional Tess Harding. Durante el transcurso de la película firmó un contrato de estrella con MGM.
1940ko hamarkadako desazelerazioa (1942-1949)
1942an, Hepburn Broadwayra itzuli zen, Philip Barryren beste lan batean (Maitasunik gabe) agertzeko. Lan hori ere aktorearentzat idatzi eta pentsatu zuten. Kritikariak ez ziren oso gogotsuak izan produkzioarekin, baina Hepburn oso ezaguna zela, 16 aste iraun zuen lanak, salmenta neketsuekin.. MGM irrikitan zegoen Tracy eta Hepburn film berri batean biltzeko, eta Sugar sakratua(1942) prestatu zuen, misteriozko drama, faxismoaren arriskuei buruzko propaganda-mezu bat igortzen zuena. Hepburn-ek adierazpen politiko duina egiteko aukera gisa ikusi zuen hori. Kritika txarrak jaso zituen, baina finantza-arrakasta izan zuen, eta horrek berretsi egin zuen Tracy-Hepburn bikotearen ospea. . Urteko emakumea filmetik, Hepburn-ek Tracyrekin harreman erromantikoa izan zuen, eta alkoholismoa eta insomnioa zituen izarrari laguntzen aritu zen.. Haren karrera, beraz, moteldu egin zen, eta gutxiago lan egin zuen hamarraldiaren gainerakoan, 1930ean egindakoarekin alderatuta —batez ere, 1950 arte ez baitzen berriro agertu eszenan—. 1943an aurkeztu zuen bakarra Stage Door Canteen filma izan zen, gerra garaian morala goratzeko filma, eta bere burua bezala agertu zen. Ezohiko papera egitea erabaki zuen 1944an, Dragon Seed aurrekontu handiko draman nekazari txinatar bat interpretatu zuenean. Oso gustura agertu zen filmarekin, baina erantzun ez oso gogotsua jaso zuen, eta Hepburn «ez dator bat paperarekin» deskribatu zuten. Gero, Tracyrekin elkartu zen Sin amor (1945) filmaren bertsio zinematografikorako; ondoren, The Razor's Edge-n paper bat egiteari uko egin zion aktorea Broadwayra itzultzen laguntzeko. SGero, Tracyrekin elkartu zen Sin amor (1945) filmaren bertsio zinematografikorako; ondoren, The Razor's Edge-n paper bat egiteari uko egin zion aktorea Broadwayra itzultzen laguntzeko. Maitasunik gabe filmak kritika txarrak jaso zituen, baina bi aktoreekin egindako film berri batek gertaera handi bat ekarri zuen eta estreinaldia jendetsua izan zen, 1945eko Pazko astean hainbat sarrera salduz
Hepburnen hurrengo filma Undercurrent (1946) izan zen, Robert Taylor eta Robert Mitchumekin gaizki hartu zuten film beltza. Tracyrekin egindako laugarren filma 1947an estreinatu zen: The Sea of Grass izeneko Estatu Batuetako Mendebalde Zaharrean girotutako drama. kritika ez zen oso eraginkorra izan, nahiz eta horrek ez zuen finantza-arrakasta eragotzi, ez herrian, ez atzerrian. Urte horretan bertan, Clara Schumann interpretatu zuen Song of Love-n, eta piano-jole batekin entrenatu behar izan zuen.. Urrian kaleratu zenean, nabarmen aldatu zen Hepburnen karrera, Hollywooden gero eta mugimendu antikomunista handiagoa zegoelako. Batzuek aurrerakoi arriskutsu gisa ikusi zuten, ez zioten lanik eskaini bederatzi hilabetez, eta zurrumurruak sortu ziren Song of Loveren proiekzioan ikusleek gauzak bota ote zituzten. Zineman izan zuen hurrengo papera Claudette Colbert ordezkatzea erabaki zuenean iritsi zen ustekabean, Frank Capra State of the Unionen (1948) drama politikoan filmatzen hasi baino egun batzuk lehenago.
Su siguiente papel en el cine llegó de forma inesperada cuando acordó sustituir a Claudette Colbert solo unos días antes de comenzar el rodaje en el drama político de Frank Capra State of the Union (1948). Kritikariek ondo erantzun zioten filmari, eta diru-bilketa ona izan zen. .
Biak agertu ziren pantailan hirugarren urtez jarraian 1949an Adanen sahietsa lanean. Urteko emakumea filmean bezala, “sexuen arteko borroka” izeneko komedia izan zen, eta Garson Kanin eta Ruth Gordon lagunek idatzi zuten bikotearentzat. Gortean elkarren aurka dauden abokatu ezkonduen istorioa zen, eta Hepburn-ek honela deskribatu zuen: «ezin hobea Tracy eta niretzat». Bere ikuspuntu politikoek herrialde osoko antzokietan piketeak bultzatzen jarraitzen zuten arren, Adánen saihetsa filmeak arrakasta handia izan zuen eta ordura arteko errentagarriena izan zen Tracy-Hepburn-en filmetako bat.. New York Timesko kritikari batek, Bosley Crowtherrek, gorespen-hitzak izan zituen filmerako, eta bikotearen «bateragarritasun perfektua» nabarmendu zuen.
Hazkunde profesionala (1950-1952)
1950eko hamarkadan, Hepburnek zenbait erronka profesional hartu zituen bere gain, eta bere bizitzako beste edozein unetan baino gehiago eskatu zion bere buruari, belaunaldiko aktore gehienak erretiratzen hasi zirenean. Berg-ek honela deskribatu zuen hamarkada hori: «bere ondare handiaren erdigunea» eta «benetan bere barnerantz joan zen garaia» 1950eko urtarrilean, Hepburn ausartu zen Shakespeare interpretatzen, Rosalind As You Like It-en egiteko deitu zutenean. Paper klasikoak egin zitzakeela frogatu nahi zuen, eta hauek nabarmendu egin zen.«Hobe da zerbait zaila probatzea eta porrot egitea, denbora guztian segurtasunez jardutea baino». Corte Antzokian estreinatu zuten New Yorken, eta sarrerak ia agortuta geratu ziren 148 ikuskizunetarako. Ekoizpenak bira bat egin zuen eta Hepburni buruzko iritziak askotarikoak izan ziren, baina aktorea Hollywooden agertokian kalibre handiko materiala egiten zuen izar bakarra zen.
Hepburn Pat and Mike (1952) komedia erromantikoa filmatzen hasi zen. Kanin eta Gordonek Tracy-Hepburn produktu gisa puntualki egituratutako bigarren filma da. Aktorea bizitza errealeko kirolari aktiboa zen, eta Kaninek ondoren deskribatu zuen hori izan zela filmerako inspirazioa: «Kate-ri egun batean tenisean jolasten zegoela begiratzen ari nintzela... publikoa plazer handi bat galtzen ari zela bururatu zitzaidan» Hepburn presionatuta sentitzen zen errendimendu handiko zenbait kirol egin behar izan zituelako, eta horietako asko ez zirelako sartu proiekzioan. Pat and Mike kritikak txalotu zuen bikotearen produkziorik ezagunenetako bat izan zen, baita Hepburn-en faborito ere, Tracyrekin egin zituen bederatzietatik. Bere lanak aktore onenaren Urrezko Globorako izendapena ekarri zion.
1952ko udan, Hepburn Londresko West Endera joan zen, George Bernard Shawren The Millionairess lanean hamar asteko denboraldi batean parte hartzeko. Gurasoek haurra zela irakurri zioten Shaw, eta horrek aktorearentzako esperientzia berezi bihurtu zuen obra. The Millionairess txalotua izan ondoren Broadwayra eraman zuten, eta 1952ko urrian aurkeztu zuten Shubert antzokian. Kritikak ez zion goraipamen handirik egin, baina sarrerak hamar astetan agortu ziren. . Hepburn lana film baterako egokitzen saiatu zen: Preston Sturgesek gidoi bat idatzi zuen, eta aktorea doan lan egiteko eta zuzendariari bere kontura ordaintzeko eskaini zen, baina ikerketa bakar batek ere ez zuen proiektua hartu nahi izan. Geroago, bere karrerako desengainurik handiena izan zela esan zuen..
Legatua
Hepburn-en ondarea modaren eremura zabaltzen da. Modan, emakume batentzat iraultzailea zen unean prakak eramateagatik aitzindaria izan zen. Emakumeentzako galtza egokiak egiten lagundu zuen, fanak janzkera imitatzen hasi ziren bitartean. 1986an sari bat jaso zuen Estatu Batuetako Moda Diseinatzaileen Kontzejuan egindako ibilbideagatik, emakumezkoen modan izan zuen eragina aitortzeko
Harold and Maude
Harold and Maude (euskaraz Harold eta Maud) 1971ko Hal Ashby estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako umore beltz eta amodiozko drama film bat da. Ruth Gordon eta Bud Cort aktoreek antzeztu zuten. Soinu bandaren musika Cat Stevens musikariak konposatu zuen.
Denboraren poderioz kultuzko filma bilakatu da.
Argumentua
Harold Chasen (Bud Cort) heriotzarekin obsesionatua bizi eta familia onekoa den 18 urteko mutil bat da, gezurretazko suizidioak prestatu, hiletetara joan eta hileta-autoak gidatzen ditu, dena berarengandik urrutiratua dagoen eta jendartean itxurakerietan ibiltzea gustatzen zaion bere amaren nahigaberako (Vivian Pickles). Horregatik, amak Haroldi psikoanalista (George Wood) batengana bidaliko du, baina psikoanalista kasuarekin zeharo harrituta geldituko da, ez baita Haroldek bere benetazko sentimenduez mintzarazteko gai izango.
Egun batez, Harold joan ohi den hiletako batean Maude (Ruth Gordon) 79 urteko emakume adindua ezagutuko du, Haroldek bezala hiletara joateko zaletasuna duena. Piskanaka bien arteko adiskidetasun sendo bat sortuko da, gerora maitasun harremana bilakatuz. Maudek Haroldi bizitza topera bizitu eta denoi eman zaigun oparirik ederrena dela irakatsiko dio.
Aktoreak
Hal Ashby zuzendariak filmean kameo bat egin zuen, jolas-parkean tren bati begiratuz igarotzen den gizon bat bezala.
Nuri
Nuri Napatako errege nekropolia izan zen, gutxi gora-behera K. a. 664tik aurrera.
Taharqo erregea, Egiptoko XXV. dinastiako faraoia eta Napatako erregea, asiriarren esku hil zen, eta ezagutzen ez diren arrazoiengatik, teorian batzuk badauden arren, ez zen El Kurrun lurperatua izan. Hortaz, hilerria, Nilo ibaiaren beste aldera eraman zen, Napatatik kilometro batzuk ipar-ekialdera.