cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pumuckl
Argumentua
Pumuki iratxo ilegorri, bihurri eta ikusezina kostaldeko Klabautermann udalerriko arrantzaleen ondorengoa izanik itsasontzien zale da. Baina behin batez Bavarian galdu zenez, itsasotik oso urruti izaki, bertan ez dago inongo ontzirik ikusgai. Pumukik ez zaizkio leku txukun eta garbiak batere gustuko, horregatik Eder maisua izeneko arotz altzarigile adindun eta bakarti baten lantoki nahasian babes hartuko du.
Halere, Pumuki gainezka dagoen kola poto baten barnean sartuta gelditzean, haren patua aldatuko da. Usadioaren arabera, gizakiek bere arrazako norbait atzematen dutenean, atzeman duen gizakiarentzat ikusezin izatetik utzi eta harekin bizitzera derrigortua baitago. Hortaz, hortik aurrera Eder maisuarekin elkarbizitzen jarri eta biak adiskide egingo dira. Bere ikusezintasuna bereak era bi eta mota guztietako bihurrikeriak burutzeko baliatzen du, maiz Eder berak iratxoa bere bihurrikeriak sortutako arazo edo katramiletatik atera beharrean aurkitzen da, halere Pumuki berez bihurria nahiz onbera ere bada, Ederren lantokira datozen bezero ugariei adarra jo eta txantxak egin arren, azken finean haur baten izaera baitu.
Liburuetan nahiz telesailean, Pumuki gizakientzat ikusezina da, Eder maisuak bakarrik ikus dezake, arotza edonorrekin dagoela Pumuki guztiz ikusezin bilakatzen da, baina Eder bakarrik gelditzean Pumuki berriz ere harentzat ikusgai agertzen da.
Bazkari
Bazkaria eguneroko otordua da, eguerdi aldera hartzen den janaria, etxe askotan eguneko otordu nagusia izaten dena. Gurean, garai batean hamarrak aldera egiten bazen ere (hamarretako edota hamaiketakoa), egun 12:00etatik 15:00ak bitartean bazkaltzen du herritarrak, beharrek agindurik, eskuarki.
Etimologia
Bazkari hitzaren balizko sorburua dira hitz hauek : baratze, barazki, bazka.
Bazkal-ordua
Egungo gizartean, ikasle eta langile askok astegunean etxetik kanpora bazkaltzea (lantegian, ikastegian, tabernan, kantinan, geltokian…). geroz eta ohikoagoa denez, nutrizio aldetik etxez kanpoko bazkaria ez da oso otordu zaindua, maiz erlojuaren agindupean egiten baita, norberaren zaletasun eta gogoen gainetik. Horrelakoetan, afaria izan daiteke familia edo lagunarte giroko janari lasaia.
Hiru plateretan banatua
Bazkariaren osaketa aldatu egiten da ordutegi, eginbehar eta beste faktore batzuen arabera. Astegun arrunteko bazkariak hiru etapa edo osagai izaten ditu: sarrera (zopa, eltzekaria, arrozkia, pasta), jakia (haragia, arraina, arrauzkia), gazta edo entsalada, eta postrea (fruta, esnekiak, postre industrialak). Ura, ardoa, sagardoa edo garagardoa eta, inoiz, edari freskagarriren bat hartzen da bazkarian. Kafeak edo teak ematen diote bukaera. Iraganeko gizarte patriarkalean, gizonezkoek pattar edo likore bat hartzen zuten, baina joera hori galdutzat eman daiteke.
Anarion
Anarion, Tolkienen legendariumean, Eguzkiaren Bigarren Aroan, 3219. urtetik 3440rarte bizi izan zen errege dunedain bat izan zen, Numenorren jaioa. Bere izenak, "Eguzkiaren semea" esan nahi du. Bere aita Elendil eta bere anaia Isildurrekin batera, Numenorren Hondoratzearen biziraule urrietako bat izan zen. Numenorretik ihes egin zuten Leialen ontzietako hiru zuzendu zituen, eta, bere anaiarekin batera, Gondor erresuma sortu zuen, biak izan zirelarik bertako lehen erregeak. Minas Anor gotorlekua sortu zuen, ondoren Minas Tirith izena hartuko zuena.
Bazkari
Bazkari berezi batzuk
Hona Euskal Herriko bazkari berezi batzuk:
San Joan Bataiatzailearen eliza (Arrasate)
San Joan Bataiatzailearen eliza Arrasateko parroki-eliza nagusia da, estilo gotikoan eraikia. Ustez XIII. mendean eraikitakoa dena, gaur egungo itxura bertsua hartu zuen XIV. menderako.
Arrasateko Alde Zaharran, Herriko plazaren albo batera kokatuta dagoen parrokia da, sarrerak Kanpatorpea kantoi aldera jotzen duelarik. Kanpoaldean dago Maritxu Kajoiren kutxa ikusgai, non urteroko jaiarekin batera miraria ospatzen den.
Barrualdeko edukien artean, Okariz izeneko kaperan, Amandre Santa Ines delakoaren hilkutxa gordetzen da. Han gordetzen diren Ines Ruiz de Otaloraren gorpuzkin momifikatuak tarteka erakutsi egiten dituzte publikoki.
Anarion
Elfo eta Gizakien Arteko Azken Aliantzaren Gerran borrokatu zuen Mordorreko armadaren aurka, Dagorladeko guduan parte hartuz. Sauron garaitua izan baino lehenago hil zen, Barad-Dûrren setioan, bere burua, defendatzaileek jaurtitako harkaitz batek zanpatu zuenean.
Martin Ugalde
Martin Ugalde Orradre (Andoain, Gipuzkoa, 1921eko azaroaren 11 - Hondarribia, Gipuzkoa, 2004ko urriaren 4a) kazetaria, idazlea eta politikaria zen. Erbesteko Eusko Jaurlaritzako lehendakariorde izan zen lau urtez Jesus Maria Leizaola lehendakariaren agintaldian.
Anarion
Isildurren joatea eta heriotzaren ondoren, bere laugarren eta seme biziraule bakarra zen Meneldilek heredatu zuen Gondorreko erresuma, Eärnur Eguzkiaren Hirugarren Aroko 2050ean hil zen arte hegoaldeko erresuma gobernatuko zuen dinastia bat sortuz.
Lagoa de Velhos
Lagoa de Velhos Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Martin Ugalde
Ideologikoki nazionalista zenez, 1936ko gerraren ondorioz hainbat urte eman zuen erbestean, eta, Venezuelan ospe handiko kazetari bihurtuta, 1969an itzuli zen, jaioterriarekiko konpromisoarengatik, eta amets bat bete nahi zuelako: euskarazko kazeta bat sortzea. Euskaraz eta gaztelaniaz argitaratu zuen. Euskaltzale amorratua izan zen, eta Franco hil ondorengo lehen euskarazko egunkariaren sortzen lan handia egin zuen. Haren omenez, "Martin Ugalde Kultur Parkea" eraiki zuten jaioterrian. 2021ean Ugalderen jaiotzaren mendeurrena ospatzeko hainbat jarduera antolatu zituzten: bere obra guztia digitalizatzea, erakusketa, hitzaldi-zikloa, filma irakurketa jarraitua, Martin Ugalde beka eta ipuin-sariketa.
Biografia
Hiru etapa bereiz daitezke: Andoainen 1947ra arteko heziketa, Venezuelako 22 urteak, eta berriro Euskal Herrian egin zuen ekapena 1969tik.
Gerrako esilioa eta kazetari gaztea Andoainen (1937-1947)
Espainiako Gerra Zibila piztu zenean garai gorriak igaro behar izan zituen Martin Ugaldek eta bere familiak. Martin mutikoaren bizitza 15 urterekin goitik behera aldatzen da, Francoren altxamenduarekin. Familiarekin batera Andoaindik ihesi doa 1936ko abuztuan: 2 hilabete Mundakan, 8-9 Bilbon, amarekin Frantziara, Nièvre-ko Château Chinon-era. (Aita frontean da, anaia Soviet Batasunean, gero ama aitarengana Catalunyara, eta Martin bakarrik geratu zen). Handik Donibane Garazira joan zen Eusko Jaurlaritzaren koloniara urtebete, segidan Donibane Lohizuneko koloniara lau hilabete, Gurs-eko kontzentrazio-zelaira hilabete eta erdi. Eta lau urte eta bi hilabeteko esilio horren ostean, 1941ean salbokondukto batekin, berriz Andoaina azkenean. Baina atzera kanpora atera behar izan zen laster: soldaduskara joan behar izan zen hiru urterako, Marokora. 1942-1945eko soldaduska hori «bigarren esilioa» izan zela zioen Martinek. Hori bukatuta 1945 inguruan Diario Vasco egunkarirako artikuluak idazten hasi zen, bi urtez aritu zen horretan Andoainen bizi zela. Eta 1947ko urrian Caracasera, 25 urterekin. Diario Vasco egunkarirako herriko kronikak idatzi zituen.
Venezuelan kazetari eta idazle (1947-1969)
1947an bizitza markatuko zion erabakia hartu zuen. Urte hartan, Venezuelara ihes egin zuen, bere bigarren aberri bilakatuko zen herrialdera, eta han 22 urte eman zuen. Hastapenetan, Elite aldizkariaren ardura hartu zuen eta gero Nosotros eta El Farol aldizkarien zuzendari izendatu zuten. Kazetari-lan sendoa egitea lortu zuen, eta hango hedabide garrantzitsuetan aritzea.
Orduan hasi zen fikziozko lanak egiten. 1951ean venezuelar nazionalitatea hartu zuen eta 1955an, ezkondu egin zen bertan ezagututako Ana Maria Martinez Urreiztietarekin, bizitzan osoan zehar lagun izango zuen emakumea. Seme bat eta bi alaba eduki zituzten, han jaioak.
Eragilea Euskarazko kazetaritzan Hondarribiatik (1969-2004)
1969an Euskal Herrira itzuli zen, 48 urte zituela. EAJn lanean buru-belarri sartu zen berehala, Zeruko Argia aldizkarian eta Deia egunkaria sortzeko lanetan hartu zuen parte; azken horretan, zuzendariorde, eta euskarazko erredakzioaren arduradun. 1976an Hondarribira joan zen bizitzera. 1982an Karlos Garaikoetxea lehendakariak Eusko Jaurlaritzako Euskarazko Gaietarako zuzendari nagusi izendatu zuen. 1985ean Eusko Alkartasunean afiliatu zen. 1990an, Euskaldunon Egunkaria sortzeko taldeetan gogoz egin zuen lan, egitasmoaren arima bilakatuz. Administrazio Kontseiluaren Lehendakari izendatu zuten. Ondorengo urteetan, hainbat omenaldi egin zizkioten: Euskal Herriko Unibertsitateak honoris causa doktore izendatu zuen, Andoaingo Udalak seme kuttun, Eusko Jaurlaritzak euskal herritar unibertsal eta Euskaltzaindiak ohorezko euskaltzain. 2002ko ekainean inauguratu zuten Martin Ugalde Kultur Parkea.
2004ko urriaren 4an hil zen Hondarribian, azken urteak gaixorik egonda, Parkinsonak jota.
Euskaldunon Egunkariaren kontseiluko zuzendaria (1990-2000)
1990ean Euskaldunon Egunkaria sortu zenean, administrazio kontseiluko zuzendaria izan zen. Urte hartako abenduaren 6an, lehendabiziko alea kaleratu zuten, 32 orrialdekoa. Administrazio Kontseiluan, Martin Ugalde lehendakaria zen, Joxemi Zumalabe kontseilari ordezkaria eta Joan Mari Torrealdai Kontseilu Editorialeko presidentea, Pello Zubiria zuzendaria eta Iñaki Uria zuzendariordea.
Lehenago baina 1980ko hamarkadaren amaieran eta 1990ekoaren hasieran lan eskerga egin zuten. Batzuek erredakzioan, beste batzuek bideragarritasun ekonomikoa antolatzen, eta beste batzuek «diplomazia lanetan». Eta ezina egina bihurtu zuten. Argiako kazetari gazteen belaunaldia gerra aurreko belaunaldiarekin lotu zituen soka izan zen Ugalde. Berarentzat ordea, paper hori jokatzea ez zen bat ere erraza,
Ugalde Eusko Jaurlaritzako Euskara Gaietako sailburu zela, diru-eskean joan zitzaion Argia aldizkariko taldea, egunkaria sortzeko proiekturako finantzaketa bila. Dirurik ez zuela erantzun behar izan zuen orduan. Baina handik hiruzpalau urtera, artean Jaurlaritzako kargua utzita zuela, Ugaldek bat egin zuen egitasmoarekin, Uriak Ugalderi eta Joxemi Zumalaberi Argia-ren urtekarirako egindako elkarrizketa bat egin eta gutxira. Sinergia sortu zen haien artean, ohartu ziren herri mugimendua eta instituzioak elkarlanean jarri beharraren premiaz.
Horrek ez zuen baretu Jaurlaritzarekiko tentsioa, ordea. Ajuriaeneko Ituna indarrean zegoen garai hartan.
Ugalderen moduan, beste hainbat euskaltzalek ere bat egin zuten proiektuarekin. Tartean izan ziren Imanol Murua Uria kazetari eta Euskal Herriko Unibertsitateko irakaslea, Nerea Azurmendi kazetaria, eta Txema Auzmendi kazetari eta jesuita.
Esan bezala 1990eko abenduaren 6an loru zuten egunkaria plazaratzea.
Orduan Egunkariko Administrazio Kontseiluko zuzendari izateaz gain, diplomazia lanaz arduratzen zirenetako bat ere bazen Ugalde; Eusko Jaurlaritzaren finantzaketaren bidea irekitzeko itxaropen nagusia ere bai. Azkenean asko kostata, 1994an sinatu zuten akordioa Eusko Jaurlaritzarekin, Joseba Arregirekin. Hazkunde-urteak izan ziren gerokoak.
2000an Martin Ugalde Administrazio Kontseiluko ohorezko lehendakari izendatu zuten eta Torrealdai bihurtu zen administrazio kontseiluko buru. 2003an egunkaria itxiarazi zuten arte. Itxiera gertatu zenean Euskaltzaindiak egin zuen adierazpenean gertakari haiengatik bere kezka larria adierazi zuen, eta orobat, "Martin Ugalde jaun euskaltzain ohorezkoaren egoeragatik".
285 zutabe edo artikulu argitaratu zituen egunkarian 1990 eta 2013ren artean. Hamabostero argitaratzen  zituen  zutabeak. Denetarik lantzen  zuen:  gai  historikoak,  hemerotekakoak,  aktualitatearekin  lotutakoak,  euskarari  buruzkoak…
Idazlea
Guztira, Martin Ugalderen 1.662 idazlan jaso zituen Jakin-ek 2021ean haren obra digitalizatu zuenean, 58 urtez (1946-2003) idatzitakoak sei multzotan sailkatu zituzten: 46 liburu,  57 liburu atal,  2 liburuxka, 1.548 artikulu (69 egunkari eta aldizkaritatik ateratakoak), 46 itzulpen, 2 liburutan editore/modatzaile, eta 4 berrargitalpen.
Idazle moduan, euskarazko ipuingintza modernoaren aitatzat ikusten da, 1961eko Iltzailleak narrazio-liburuagatik. Venezuelan argitaratutako lan horretan, Latinoamerikako literaturan hain ospetsua zen narraziogintza euskal literaturara ekarri zuen.
Bizitza osoko lanarekin bibliografia oparoa utzi zuen: ipuinak, saioak, antzezlanak eta eleberriak.
La Camisa Negra
La Camisa Negra Juanes kolonbiar kantagilearen hirugarren estudioko bilduma den Mi Sangreren hirugarren singlea da, abeslariak berak eta Octavio Mesak idatzia. Antiokiako folkloreko karrilera musika eta poparen arteko uztarketa bat da.
Abesti hau musikaren historian arrakasta gehien izan duen latindar abestia da. Alemanian oso saldua izan zen; Bulgaria, Austria, Frantzia eta Grezia bezalako herrialdeetan La camisa negrak Mi Sangre bildumako beste single batzuk hedatu ahal izateko bidea eman zuen.
Universal Musicen arabera, La Camisa Negra lehen postuan egon zen mundu osoko 43 herrialdetan.
Informazioa
2005ean Juanesek Mi Sangre Ingalaterra, Asia eta Australian merkaturatu zuen, promozio bira bizi batekin hasiz eta ondoren eskualde horietatik kontzertu bira bat eginez.
Isiltasunaren hiria filmean abesti hau jotzen agertzen da.
Eztabaida
Abestia Italian neofaxismoa babesteko erabili zen, sektoreren batzuk la camisa negra (italieraz camicia nera), Benito Mussoliniren erregimen faxistaren euskarri izan ziren Alkandora Beltzak izeneko italiar faxismoko talde paramilitarrekin lotu baitzuten. Eskuin muturraren aldekoak joaten ziren gaueko klub batzuetan euren eskuak altxatzen zituzten agur faxista eginez abestia entzuten zen bakoitzean. Erantzun bezala, ezkertiar joerako Indymedia berri sareak abestia boikoteatzera deitu zuen. Handik denbora batera Juanesek honakoa adierazi zuen: "La camisa negrak ez du inongo zerikusirik faxismoa edo Mussolinirekin... Jendeak musika modu askotan interpreta dezake."
Musika eta egitura
La Camisa Negra "tenpo arruntean fa sostenitu minorreko tonalitatean idatzia dago. Abestia minutuko 100 taupadetako erritmoan doan gitarra akustiko urratze batek darama, gitarra elektrikoarekin laguntze melodia bat eginez. Abestia bertsoa-estribiloa modu arruntean antolatzen da, eta zortzidun bat eta erdian zehar hedatzen da, Ctik F #4 edo #5era.
Kritikaren harrera
Abestiak kritikarien aldetik kritika mistoak jaso zituen. Contactmusic.comek abestia "Juanesen mundurako sarrera on bat dela, bere gitarra eta ahots xurgatzaile estiloa osorik erakusten baitu" adierazi zuen. MyVillagek abestiari bost izarretatik bi eman zizkion, "nolabaiteko atsegintasuna du, baina nigatik, benetan, ez zaio inportako oraingoan trena galtzea" adieraziz. IndieLondonek dioenez "abestiak balada akustikoko ezaugarri argiak eman ditu, biraka ari diren gitarra lickek laguntza bikain bat ematen dutela" adieraziz. OMHk abestiari berrikuspen misto bat eman zion, "helmen handiko koroak, ahotsezko melodia itsaskor bat duela" esanez, "baina oturuntza handi bat promes egin eta azkenean oilasko nugget batzuk baino ez ekartzea bezala dela".
Bideo musikala
Abestiaren bideo musikala 2005ean merkaturatu zen. Bideoan, Juanes herri batera iristen da, bi emakume eta gizon nagusi batekin batera. Gizona eta emakumeak kotxetik jaisten dira eta gizona gitarra bat jotzen hasten da, emakumeek dantza egiten duten bitartean. Uhin bat irteten da gitarratik eta, Juanes izan ezik, uhinak zeharkatzen duen pertsona oro denboran izoztua geratzen da, mugimendu bera behin eta berriz eginez, dantza baten itxura eginez. Azken estribilloan uhina norabidez aldatzen da eta hiriko jendea desagertu egiten da.
Indra
Indra izen bereko bi gauza izan daiteke:
Môlay
Môlay Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Môlay udalerrian erroldatutako biztanleak 120 ziren. Familiak 57 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 25 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 97 etxebizitza zeuden, 56 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 96etxeak ziren. 56 etxebizitza nagusietatik 48 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 27 etxek bost zituzten. 41 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 24 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 70 ziren, horien artean 58 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 58 pertsona aktiboetatik 54 lanean zeuden (31 gizon eta 23 emakume) eta 4 langabezian zeuden (4 gizon). 12 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Môlay udalerrian 56 unitate fiskal zeuden, 104 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.463,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Môlay udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 357 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gymnopis
Gymnopis anfibio genero bat da, Gymnophiona ordenaren barruko Dermophiidae familian sailkatua.
Against the Grain
Against the Grain Bad Religionen 5. diska da eta 1990. urtean kaleratu zuten Epitaph zigiluarekin.
Commeny
Commeny Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Commeny udalerrian erroldatutako biztanleak 374 ziren. Familiak 132 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 64 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 141 etxebizitza zeuden, 139 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 2 hutsik zeuden. 128 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 139 etxebizitza nagusietatik 108 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 80 etxek bost zituzten. 103 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 82 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 269 ziren, horien artean 205 aktiboak ziren eta 64 inaktiboak ziren. 205 pertsona aktiboetatik 196 lanean zeuden (106 gizon eta 90 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 64 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Commeny udalerrian 137 unitate fiskal zeuden, 376 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 24.405 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Commeny udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.065 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Vasil Ivantxuk
Vasil Mikhailovitx Ivantxuk (Ukraineraz: Василь Михайлович Іванчук; errusieraz: Василий Михайлович Иванчук) (Kopitxintsi, 1969ko martxoaren 18a) ukrainar xake jokalaria da eta Nazioarteko Maisu Handia.
80ko hamarkadaren amaieran hasi zen goi mailako xakean nabarmentzen. 1988an eskuratu zuen Maisu Handi titulua, eta urte berean munduko 10 jokalari onenen artean sartzea lortu zuen. 1989an Linaresko Torneo prestigiotsua irabazi zuen Karpoven aurretik. 1991n berriro irabazi zuen torneo hori, Kasparoven aurretik. Ordu arteko ibilbidea ikusita, askok Kasparov eta Karpoven ondorengotzat jotzen zuten, eta munduko txapelketa irabazteko hautagai sendotzat. Alabaina ordutik bere ibilbidea gorabeheratsua izan da. Gaitasun izugarria duen arren, orain artean ez du munduko txapeldun izaterik lortu eta ez da inoiz jokalari onenen zerrendako lehen postuan egon, nahiz eta hainbat aldiz lortu duen zerrendako 2. postuan egotea. Adituen ustez Ivantxukek partida garrantzitsuetan izaten duen urduritasunari zor zaio hori.
2002an FIDEren Munduko Xake Txapelketako finala jokatu zuen Ruslan Ponomariov herrikidearen aurka, non Ivantxuk zen faborito garbia, baina Ponomariov gailendu zen.
2004an Europako Xake Txapelketa irabazi zuen, 2007an Munduko Blitz Xake Txapelketa eta 2016an Munduko Rapid Xake Txapelketa.
SESBeko xake taldearekin urrezko domina irabazi zuen 1988 eta 1990eko Xake Olinpiadetan, eta Ukrainako xake taldearekin 2004 eta 2010ean (1996an zilarrezkoa eta 1998, 2000 eta 2012an brontzezkoa). Horrez gain, SESBeko Ukrainako xake taldearekin urrezko domina irabazi zuen 1989ko Taldekako Munduko Xake Txapelketan, eta Ukrainako xake taldearekin 2001ean (1993 eta 2015ean zilarrezkoa, eta 2011 eta 2013an brontzezkoa).
Sancéu
Sancéu (leonesez) edo Sancedo (gaztelaniaz) Leongo Herriko udalerri bat da, Leongo probintzian kokatuta. eskualdean dago, itsas mailatik metrora, eta -ko azalera hartzen du.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 591 biztanle zituen. biztanle zituen.
Foceko geltokia
Foc Bartzelonako metroaren geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Zona Franca-Port barrutian dago.
Ian McLagan
Ian Patrick McLagan (Hounslow, Londres, 1945eko maiatzaren 12a - Austin, Texas, 2014ko abenduaren 3a) ingeles teklatu-jotzailea, Small Faces eta Faces taldeetako kidea. 1965ean Small Faces taldea sartu zen Jimmy Winston ordezkatzeko. 1969an Faces taldearen sorreran parte hartu zuen Small Faces taldeko Ronnie Lane eta Kenney Jones. Ronnie Wood eta Rod Stewart batu zitzaikien. Faces desegin ondoren beste talde batzuekin lan egin zuen, Rolling Stonesekin besteak beste.
Foceko geltokia
Geltokia 2018n inauguratu zen.
Ian McLagan
Diskografia
Bakarka:
Small Faces-ekin:
Faces-ekin:
Pallacanestro Virtus Roma
Pallacanestro Virtus Roma saskibaloi talde italiarra da, 1960an Erroman sortutakoa eta Europako inoizko talde hoberenen artean duguna.
Jokalari ezagunak
Larry Wright, Enrico Gilardi eta Dino Radja besteak beste.
Entre-Ijuís
Entre-Ijuís Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Liam Lynch
Liam Lynch (Liam Ó Loinsigh; Barnagurraha, Limerick konderria, 1893ko azaroaren 9a - Clonmel, Tipperary konderria, 1923ko apirilaren 10a) irlandar errepublikar bat izan zen.
1917an IRAkidea bilakatu eta Irlandar Independentzia Gerran parte hartu zuen. Irlandako Gerra Zibilan IRAko buruzagi nagusia izan zen.
1923ko apirilaren 10an Irlandako Estatu Askeko Armadako soldaduek tiroz hil zuten.
Perquimans konderria (Ipar Carolina)
Perquimans konderria (Perquimans County) Ipar Carolinako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Hertford da. 2010eko zentsuaren arabera 13,453 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Perquimans konderriak 85,202 kilometro koadro ditu. Horietatik 21,206 ura dira. Beste 63,996 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 15,79 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 13,453 pertsonetatik 9,894 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 286 dira. 3,328 beltzak edo afroamerikarrak. 39 amerikar natiboak ziren eta 2 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 36 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 8 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 146 pertsonek kokatzen zuten.
St. Johann (Reutlingen)
St. Johann (Reutlingen) Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Pangio lumbriciformis
Pangio lumbriciformis Pangio generoko animalia da. Arrainen barruko Cobitidae familian sailkatzen da.
Sailly-sur-la-Lys
Biztanleria
2007an Sailly-sur-la-Lys udalerrian erroldatutako biztanleak 4.039 ziren. Familiak 1.425 ziren, horien artean 217 pertsona bakarrekoak ziren (83 bakarrik bizi ziren gizonak eta 134 bakarrik bizi ziren emakumeak), 474 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 620 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 114 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.514 etxebizitza zeuden, 1.448 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 63 hutsik zeuden. 1.476 etxeak ziren eta 36 apartamentuak ziren. 1.448 etxebizitza nagusietatik 1.215 bere jabearen bizilekua ziren, 211 alokairuan okupaturik zeuden eta 22 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 28 etxek bi zituzten, 66 etxek hiru zituzten, 289 etxek lau zituzten eta 1.064 etxek bost zituzten. 1.192 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 513 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 828 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.737 ziren, horien artean 2.030 aktiboak ziren eta 707 inaktiboak ziren. 2.030 pertsona aktiboetatik 1.889 lanean zeuden (994 gizon eta 895 emakume) eta 141 langabezian zeuden (71 gizon eta 70 emakume). 707 pertsona inaktiboetatik 278 erretiraturik zeuden, 244 ikasten zeuden eta 185 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Indra (enpresa)
Indra teknologia berrien enpresa espainiarra da.
Sailly-sur-la-Lys
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 131 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 16 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 19 eraikuntza enpresak ziren, 28 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 7 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 12 zerbitzu enpresak ziren, 17 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 28 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 4 zurginak, 1 iturgina, 7 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 3 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak eta 1 tintoreria.
2009an zeuden 8 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 elektrotresna denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Sailly-sur-la-Lys udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 2 osasun-ekipamenduak botika ziren.
2009an haur-eskola 1  eta 3 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gyrinophilus
Gyrinophilus anfibio genero bat da, Caudata ordenaren barruko Plethodontidae familian sailkatua.
Salvelinus anaktuvukensis
Salvelinus anaktuvukensis Salvelinus generoko animalia da. Arrainen barruko Salmonidae familian sailkatzen da.
Horadandia atukorali
Horadandia atukorali Horadandia generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Growing Pains
Growing Pains (euskaraz Nahigabeak Ugarituz) AEBtako familia-komedia telesail bat da. 1985eko irailaren 24tik 1992ko apirilaren 25ra ABC katean aireratu zen. Alan Thicke, Joanna Kerns, Kirk Cameron, Tracey Gold, Jeremy Miller, Ashley Johnson eta Leonardo DiCaprio aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Seavertarrak Long Islandeko Huntington udalerrian bizi den familia bat osatzen dute. Senideak honakoak dira: Jason Seaver (Alan Thicke) aita, lanbidez psikiatra, bere kontsulta familiaren etxebizitzan du; Maggie Malone Seaver (Joanna Kerns), ama, kazetaria, hamabost lanbidea alboratu eta bere seme-alabak hazten egon ondoren telebista aurkezle gisa berriz ere lanean hasi dena; Mike Seaver (Kirk Cameron) seme menderakaitz eta lotsagabea; Carol Seaver (Tracey Gold) alaba buruargi eta arduratsua; eta seme txikiena den Ben Seaver (Jeremy Miller) bihurria.
Qasr al-Hayr al-Sharqi
Qasr al-Hayr al-Sharqi (قصر الحير الشرقي) Siriako basamortuaren erdian dagoen gaztelu bat da. Al Sukhnahtik 10 kilometrora (6,2 milia) eta Sergiopolisetik (Rusafa) 100 kilometrora (62 milia) dago, Bishri Palmyran menditik gertu. Hixam ibn Abd al-Malik kalifak eraiki zuen 728-29an, faunan aberatsa den eremu batean, basamortuan. Dirudienez, militar aurreratu eta ehiza postu bezala erabili zen. Jauregia Qasr al-Jayr al-Garbiren kontraparte da, urtebete lehenago eraikitako gaztelutik gertu dagoen jauregi bat.
Jauregiak patio ireki handi bat du, gotorleku sendoz eta zaintza-dorreez inguratua sarreretan, baita izkina bakoitzean ere. Jauregiak bi egitura karratu ditu, bata 300 metroko diametrokoa eta bestea 100 metrokoa (330 oin). Eraikinak, konplexu handi baten zati diruditen gela, arku eta zutabeen hondarrak ditu. Apaindutako pieza batzuk Damaskoko Museo Nazionalera eraman dituzte, eta atea Deir ez-Zor Museoan berreraiki dute.
Gaur egun publikoari irekita dago. 70 metroko luzera duten bere horma handi eta itzelak ikus daitezke. Kanpoko paretak 160 metro luze dira eta egoera ezin hobean daude.
Ondarea
1999 ko ekainaren 8an, Hezkuntza, Zientzia eta Kulturarako Nazio Batuen Erakundeak (UNESCO) ikur kultural izendatu zuen.
Comanche Station
Comanche Station (euskaraz Komantxe Estazioa), 1960ko Budd Boetticher estatubatuarrak zuzendutako western film bat da. Randolph Scott aktoreak antzeztu zuen.
Argumentua
Jefferson Codyk (Randolph Scott) duela urte asko komantxeek bahitutako bere emaztearen bila etsi-estian dabil. Behin, komantxeen kanpalekuan dela, denbora luzez bahitua izan duten beste emakume zuri baten askatasuna erostea erabakiko du. Itzulerako bidaian zehar, haiei hiru gizon elkartu eta arazoak sortaraziko dizkiete.
Dicrurus ludwigii
Dicrurus ludwigii Dicrurus generoko animalia da. Hegaztien barruko Dicruridae familian sailkatua dago.
Soupir
Soupir Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 306 ziren. Familiak 116 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 132 etxebizitza zeuden, 119 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 123 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 119 etxebizitza nagusietatik 83 bere jabearen bizilekua ziren, 32 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 10 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 57 etxek bost zituzten. 89 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 59 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Soupir udalerrian 117 unitate fiskal zeuden, 299 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.927 euro zen.
Foneriako geltokia
Foneria Bartzelonako metroaren geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Sants-Montjuïc barrutian dago.
Soupir
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 igeltseroa.
Foneriako geltokia
Geltokia 2018n inauguratu zen.
Soupir
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 harategi zen eta 1 arropa denda zen.
El Escorial
El Escorial Madrilgo Erkidegoko udalerri eta hiribildu espainiarra da. Erkidegoaren ipar-mendebaldean dago, Guadarramako mendilerroaren hegoaldeko isurialdearen azpian, eta Guadarrama arroaren eskualdearen zati da. Era berean, Madrilgo erkidegoko San Lorenzo de El Escorial zazpi zenbakiko barruti judizialekoa da. 2022an 16.618 biztanle zituen. Turismoak garrantzi handia du.
Arte ondarea
Beste artean hauek azpimarratuko ditugu:
Giovanna Tornabuoniren erretratua
Giovanna Tornabuoniren erretratua, 1488an Domenico Ghirlandaio italiarriak margotutako margolan bat da.
Soupir
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Giovanna Tornabuoniren erretratua
Gaur egun, Madril hiriko Thyssen-Bornemisza Museoan ikusgai dago.
Soupir
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Iraia Mendia
Iraia Mendia Arrieta (Lazkao, Gipuzkoa, 2003ko maiatzaren 31) atleta da, lasterkaria. Pistako, mendiko eta kroseko lasterketetan lehiatzen da, 2022ko abenduaren 31 arte Txindoki Atletismo Taldearekin, eta orduz geroztik BM Bilbao Atletismo Santutxu taldearekin. Medikuntzako ikasketak egiten ari da Euskal Herriko Unibertsitatearen Bizkaiko campusean.
2022ko ekainaren 11n, La Nucian (Alacant), Gipuzkoako errekorra ondu zuen 3000 metroko oztopo lasterketan, 10:26.27 markarekin (20 urtez azpiko munduko txapelketarako marka minimoa ere lortuta). 2022ko abenduaren 11n Turinen (Italia), Espainiako selekzioarekin, Europako taldekako kros txapeldun izan zen, eta 20 urtez azpikoan bederatzigarren bukatu zuen. 2022ko abenduaren 31n, egun berean, bi lasterketa irabazi zituen: Lazkaoko eta Ordiziako San Silvestre probak. 2023ko Euskadiko kros txapelduna da, maila absolutuan.
Pangio malayana
Pangio malayana Pangio generoko animalia da. Arrainen barruko Cobitidae familian sailkatzen da.
Joué-l'Abbé
Joué-l'Abbé Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Joué-l'Abbé udalerrian erroldatutako biztanleak 1.161 ziren. Familiak 403 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (40 bakarrik bizi ziren gizonak), 149 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 194 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 427 etxebizitza zeuden, 402 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 426etxeak ziren. 402 etxebizitza nagusietatik 337 bere jabearen bizilekua ziren, 65 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 16 etxek bi zituzten, 43 etxek hiru zituzten, 110 etxek lau zituzten eta 232 etxek bost zituzten. 345 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 136 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 250 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 763 ziren, horien artean 567 aktiboak ziren eta 196 inaktiboak ziren. 567 pertsona aktiboetatik 531 lanean zeuden (275 gizon eta 256 emakume) eta 36 langabezian zeuden (13 gizon eta 23 emakume). 196 pertsona inaktiboetatik 67 erretiraturik zeuden, 75 ikasten zeuden eta 54 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Joué-l'Abbé udalerrian 432 unitate fiskal zeuden, 1.261 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.240 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 36 komertzioetatik, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2000. urtean Joué-l'Abbé udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 516 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Arveduiren Aldarrikapena
Tolkienen legendariumean eta Eraztunen Jauna eleberriaren eranskinetan, Arveduiren Aldarrikapena, Arthedaingo errege honek, Gondorreko tronua hartzeko egin zuen eskakizunari deritzo, une horretan, Gondor erregerik gabe baitzegoen, Ondoher Kanpamenduko guduan hil ondoren, Eguzkiaren Hirugarren Aroko 1944. urtean.
Arthedaingo errege zen Arveduik, Ondoher erregearen alaba zen Firielekin ezkondua zegoena, Gondorreko tronua aldarrikatu zuen, Isildurren oinordeko legitimoa izateagatik.
Arveduik, bi erresumak, Elendilen heredentzia zirela argudiatu zuen. Isildurrek Gondorreko erregetzari uko egin ez ziola mantendu zuen, eta soilik, Meneldil karguan utzi zuela, erresuma zatituta mantentzerik ez baitzuen pentsatzen, eta, beraz, berak, Arveduik, eskubidea zuen, Isildurren odolekoa izanagatik. Gainera "antzinako Numenorren, erregetza, seme-alaba nagusiarengana, mutila ala neska izan pasatzen zela" argudiatu zuen (Eraztunen Jauna, A Eranskina) (Aldarionek aldarrikatutako legeak zioen bezala, bere oinordekoa, bere alaba Ankalimë izan zedin), eta, horrek jarraitu ez bazuen ere, erresumek erbestean izan zituzten gatzaken ondorioz, ezin zirela kanpoan utzi Numenorreko lege eta ohiturak.
Bidezko aldarrikapen honi, Gondorreko kontseiluak, Eärnil kapitainak errege odola zuela erantzun zion, Siriondilen semea baitzen, Kalimmazilen semea, Arziryasen semea, Narmazil II.aren anaia, hau da, Telumehtar-Umbardazilen iloba-biloba. Arvedui ez zen gehiago tematu, Iparraldean, Nazgûlen Jaunaren erasoekin arazo handiak baitzeuden, eta Gondorreko Dunedainak, euren odola oraindik gehiago nahastuko ote zen beldur ziren, horrela, Senideen arteko Borroka bezalako gatazkak gertatuz. Eta, beraz, Eguzkiaren Hirugarren Aroko 1945. urtean, Gondorreko errege berri bezala, Eärnil II.a izendatu zuten.
Adolf Erbslöh
Adolf Erbslöh (New York, 1881eko maiatzaren 27a-Irschenhausen, 1947ko maiatzaren 2a) alemaniar margolaria izan zen. Marianne von Werefkin eta Alexei Jawlenskyrekin batera, Municheko Artisten Elkarte Berria (NKVM) sortu zuen, Der Blaue Reiteren ondorengoa izango zena.
Diebling
Diebling Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Diebling udalerrian erroldatutako biztanleak 1.620 ziren. Familiak 602 ziren, horien artean 124 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 80 bakarrik bizi ziren emakumeak), 207 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 247 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Adolf Erbslöh
Biografia
Erbslöh-ek Barmen High School-en ikasi zuen. Orduan hasi zen marrazten «buruak igeltsuzko eskulturetatik», landareak «naturatik» edo «Bismarck (Lenbach kopiatuz)». Garai hartakoa da, halaber, bere lehengusu urruneko Oscar Wittensteinekin (1879-1918) adiskidetasuna. Batxilergoaren ostean, negozioak ikasten hasi zen.
Lehen Mundu Gerra ostean, Erbslöh Munichera itzuli zen. 1920an, N.K.V.M desegin zuen. 1919ko irailean, bere emaztearekin batera, Westfaliara bidaia bat egin zuen, non eliza eta museoetan santuak, gurutziltzatuak eta Madonnak marraztu zituen. 1920ko hamarkadaren hasieran, Objektibotasun Berrira jo zuen, pintura espresionistaren aurkako erreakzioa, emozioz kargatua.
Diebling
Etxebizitza
2007an 653 etxebizitza zeuden, 633 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 19 hutsik zeuden. 606 etxeak ziren eta 46 apartamentuak ziren. 633 etxebizitza nagusietatik 536 bere jabearen bizilekua ziren, 66 alokairuan okupaturik zeuden eta 31 doan lagata zeuden; 12 etxek bi gela zituzten, 39 etxek hiru zituzten, 125 etxek lau zituzten eta 457 etxek bost zituzten. 572 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 230 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 342 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Adolf Erbslöh
Obra aukeratua
Erbslöhen lana oso zabala da. Hemen bakarrik ezagunenak bilduko ditugu:
Diebling
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Haddadus
Haddadus anfibio genero bat da, Anura ordenaren barruko Craugastoridae familian sailkatua.
Diebling
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.102 ziren, horien artean 735 aktiboak ziren eta 367 inaktiboak ziren. 735 pertsona aktiboetatik 661 lanean zeuden (353 gizon eta 308 emakume) eta 75 langabezian zeuden (35 gizon eta 40 emakume). 367 pertsona inaktiboetatik 138 erretiraturik zeuden, 95 ikasten zeuden eta 134 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Condécourt
Condécourt Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Diebling
Diru sarrerak
2009an Diebling udalerrian 651 unitate fiskal zeuden, 1.694,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.965 euro zen.
Condécourt
Biztanleria
2007an Condécourt udalerrian erroldatutako biztanleak 537 ziren. Familiak 200 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 92 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 224 etxebizitza zeuden, 205 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 191 etxeak ziren eta 28 apartamentuak ziren. 205 etxebizitza nagusietatik 151 bere jabearen bizilekua ziren, 45 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 12 etxek bi zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 64 etxek lau zituzten eta 104 etxek bost zituzten. 160 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 79 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 118 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Diebling
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 3 harategiak eta 2 lore-dendak ziren.
Condécourt
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 377 ziren, horien artean 277 aktiboak ziren eta 100 inaktiboak ziren. 277 pertsona aktiboetatik 257 lanean zeuden (132 gizon eta 125 emakume) eta 20 langabezian zeuden (9 gizon eta 11 emakume). 100 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 40 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Sankt Leon-Rot
Sankt Leon-Rot Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Condécourt
Diru sarrerak
2009an Condécourt udalerrian 193 unitate fiskal zeuden, 501,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 26.130 euro zen.
Diebling
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Condécourt
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 26 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 11 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 4 igeltseroak, 2 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 1 jatetxe eta 1 apaindegia.
2000. urtean Condécourt udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 756 hektarea erabiltzen.
Diebling
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Condécourt
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Person konderria (Ipar Carolina)
Person konderria (Person County) Ipar Carolinako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Roxboro da. 2010eko zentsuaren arabera 39,464 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Person konderriak 104,656 kilometro koadro ditu. Horietatik 3,045 ura dira. Beste 101,611 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 37,71 da.
XSL
eXtensible Stylesheet Language (XSL) XML fitxategiak nola formateatu edo tranformatu behar diren definitzea ahalbidetzen duen lengoaia sorta da. Familia honen barnean hiru lengoaia daude, guztiak ere W3Ck kudeatuta:
Dicrurus atripennis
Dicrurus atripennis Dicrurus generoko animalia da. Hegaztien barruko Dicruridae familian sailkatua dago.
Bilboko Santa Vera Cruzeko kofradia
Bilboko Santa Vera Cruzeko Kofradia gaur egun Bilbon dauden bederatzi Aste Santuko kofradia bat da. Kofradia hau 1554an baino lehen sortu zen, Bilboko elkarte zaharrena izanik; zehatz-mehatz ez da sortu zen data ezagutzen baina urte horren dokumentu batek elkartearen ezagutzen den lehen aipamena egiten du. Gaur egun kofradiraren Anaia Nagusia Jose Antonio Egia da. Prozesioa Ostegun eta Ostiral Santuan ateratzen da.