cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kongo Belgikarra
Gerrarteko garaia
Kasu askotan, barne zein kanpo migrazio hauek landa komunitateak kaltetu zituen: nekazari askok euren herriak utzi zituzten, eta herri horietan langile eskasia egon zen. Arazo honi aurre egiteko, gobernu kolonialak "gai diren langile" kuotak handitu zituzten, eta Kongo Belgikarrean zeuden eskualde guztietako langileak hartu zituzten lan ezberdinetan erabiltzeko. Honela, hamarnaka mila langile mugitu zituzten populazio dentsitate handia zuten lekuetatik biztanle gutxi zituztenetara, bereziki Katangako kobre gerrikora, meatzetan lan egiteko. Nekazaritzan, produkzioaren arrazionalizazio sakona egin zuten autoritate kolonialek. Estatuk "lurralde hutsak" deitzen zituenak hartu zituen, hau da, bertako tribuek erabiltzen ez zituzten lurrak, eta hauek berrantolatu eta Europako konpainiei, kolonoei eta misioei banatu zizkien. Era honetan landaketa-ekonomia estentsiboa garatu zuen. Palmondo olioak, adibidez, gorakada nabarmena izan zuen: 1914an 2.500 tona sortzen zituzten, 1921ean 9.000 eta 1957an 230.000 tona. Kotoiarekin ere antzekoa gertatu zen, 1932an 23.000 tona sortzen zituzten eta 1939an 127.000.
1920ko hamarkadako hazkunde ekonomikoak Kongo Belgikarra kobre produktore handienetako batean bilakatu zuen. 1926an Union Minière enpresak 80.000 tona kobre mea esportatu zituen, gehiena Hobokenera, Belgikan. 1928an Alberto I.a Belgikakoak Kongo bisitatu zuen eta voie national izeneko trenbidea inauguratu zuen, Katangako meatzeak Port Francquirekin lotzen zuena eta, ondoren, Léopoldvilletik pasatuz Matadiko porturaino hedatzen zen ibaia jarraituz.
Depresio Handia
1930eko hamarkadako Depresio Handiak esportazioetan oinarritutako Kongo Belgikarreko ekonomia gogor kolpatu zuen, nazioarteko eskaria jaitsi zelako, alde batetik, eta nekazaritza produktuen inportazioa ere murriztu zelako. Adibidez, kakahuetearen prezioa 1,25 frankotik 25 zentimora jaitsi zen. Eskualde batzuetan, adibidez Katangako meatzaritza eskualdean, enplegua %70 murriztu zen. Herrialde osoan 72.000 lanpostu galdu ziren, eta laborari asko euren herrietara itzuli ziren. Leopoldvillen biztanleria %33 jaitsi zen, batez ere langile migrazioa zela eta.
Brazomar
Brazomar hondartza Castro Urdiales udalerrian dago, Kantabrian. Hondartza hau herriko hondartza tradizionala da, bera baino handiagoa den Ostende hondartza artifiziala delako.
Kongo Belgikarra
Depresio Handia
Landa eremuko kondizioak hobetzeko asmoarekin, gobernu kolonialak "laborari indigenen programa" garatu zuen, barne merkatu baten sorrera helburu zuena, Kongoko ekonomia esportazioaren eskariaren menpekotasuna gutxituz. Baina, aldi berean, "derrigorrezko nekazaritza" eskemak sortutako lurzoruaren degradazioa eta higadurarekin amaitzeko helburua ere bazuen. Hala ere, Bigarren Mundu Gerraren ostean garatu zen batez ere programa hau, eskala handiagoan. Eskema berri horretan nekazaritza indigena modernizatu nahi zen, lur eremuak familiei esleituz eta gobernuaren laguntza eskainiz haziak, nekazaritza gomendioak edo ongarriak eskuratzeko. Kongo Belgilkarreko Ikerketa Agronomikorako Institutu Nazionala (Institut national pour l'étude agronomique du Congo belge, INÉAC; Nationaal Instituut voor de Landbouwkunde in Belgisch-Congo, NILCO) sortu zen 1934an, landa esperimentalekin eta laborategiekin Yangamben. Paper garrantzitsua izango zuen ikerketa agronomikoan eta landare onenen aukeraketan.
Zero eguneko zaurgarritasun
Zero eguneko zaurgarritasun edo, sinpleki, zero eguna, gailu edo sistema bati dagokionez, oraindik erasotzaile bakan batzuek soilik ezagutzen duten zaurgarritasunari erreferentzia egiten dion esamoldea, hau da, fabrikatzaileek eta erabiltzaileek ezagutzen ez duten zaurgarritasun bat edo aurkitu berri dutena, zeinarentzat oraindik ez baitago segurtasun-adabakirik eta zeina ez baitzaie erabiltzaileei jakinarazi.
Kongo Belgikarra
Bigarren Mundu Gerra
Bigarren Mundu Gerran zehar industria-produkzioa eta nekazaritza sorrera izugarri handitu zen. Kongoko biztanleriak "gerraren esfortzuaren" zati handia jasan zuen, adibidez "derrigorrezko nekazaritza" legea berrezarri zenean. Malaysia Britainiarra Japoniaren esku erori zenean, 1942ko urtarrilean, Kongo Belgikarra Aliatuen kautxu hornitzaile garrantzitsu bilakatu zen berriro ere. Kongo Belgikarra uranio esportatzaile nagusia izan zen AEBtara Bigarren Mundu Gerran (baita Gerra Hotzan zehar ere), batez ere Shinkolobwe meatzeari esker. Koloniatik atera zen Manhattan Proiektua garatzeko behar zen uranioa, baita Hiroshima eta Nagasakiren gainean jaurti ziren bonba atomikoena ere. Uranio hori Kongotik ateratzeko AEBk soldaduak bidali zituen Kongora, eta hainbat azpiegitura hobetu meatzetatik portura iristeko.
Alemania Naziak Belgika 1940ko maiatzaren 10ean inbaditu zuen eta 18 egun beranduago Belgikak kapitulazioa aurkeztu zuen, herrialdea Alemaniaren esku utziz. Leopoldo III.a Belgikakoa gerra-preso izan zen Bigarren Mundu Gerra amaitu arte. Belgika erori aurretik gobernu osoak atzerrirako bidea hartu zuen, Bordelera lehenengo eta Londresera ondoren. Kolonietako ministroak ere Londrestik kudeatuko zuen Kongo Belgikarra aurrerantzean. Pierre Ryckmans gobernadore-orokorrak erabaki zuen kolonia Aliatuei leiala izango zela, Frantziako kolonietan gertatu ez zen bezala, hauek Vichyren gobernuaren esku geratu baitziren.
Londresen eskariz Kongo Belgikarrak Aliatuen esfortzuan parte hartu behar zuela erabaki zen. Britainiarrek interes berezia zuten Kongoren parte-hartzean, batez ere hainbat lehengai (bereziki kautxua) lortzeko aukera bakarrenetarikoa zelako orain. Belgikak paktua onartu zuen eta britainiar eskariei men egin, Kongoko frankoaren debaluazioa barne.
1938 eta 1944 bitarte Union Minière du Haut Katangako langile kopurua 25.000tik 49.000ra igaro zen. Langileei ordutegia handitu zieten eta lan-abiadura eta helburuak ere handitu zieten. Honen ondorioz langile-protestak hasi ziren kolonia osoan zehar. Biztanleria zuriaren artean ere ezinegona handitu zen, "gerra-zerga" %40 handitu zelako. Kongok sortzen zituen lehengaien gehiengoa Aliatuei saltzen zitzaizkien. 1942an koloniak sortzen zituen kobre, palmondo-olio eta diamante industrial guztiak Erresuma Batuak inportatzen zituen, eta beste hainbat produktu Hego Afrikara bidaltzen ziren. Kongo Belgikarrak sortzen zituen zergekin Belgikako gobernua eta Forces belges libres delakoak mantentzeko nahikoak ziren, eta Belgikako gobernua burujabea zen atzerrian egonda ere, beste herrialde batzuk ez bezala. Ondorioz, Belgikak ez zituen Londresen gordetzen zituen urre erreserbak xahutu, eta eskuragarri izan zituen gerra amaitu zenean ere.
Baina gobernu kolonialak kongoar langileei eskatutako gehiegizko lanak hainbat greba eta gatazka sortu zituen langileriaren artean. Zuriek ez zuten gerra hasi arte sindikatuak sortzeko eskubiderik, baina hau aldatu zen gerra garaian. Soldata hobeak eta lan-baldintza hobeak eskatzen hasi ziren, eta laster jarraitu zituzten langile beltzek antzeko eskariekin. 1941ean koloniako langile zuriek greba orokorra deitzen saiatu ziren, baina ez zuten arrakastarik izan. 1941ko abenduan meatzetako langile beltzek greba egin zuten Katangan, Jadotville eta Élisabethvillekoak barne. Euren eskaria 1,5 frankotik 2 frankorainoko soldata-igoera zen. Abenduaren 3an hasi zen greba eta 1.400 langilek utzi zuten lanpostua hurrengo egunean. Kolonialismoaren eta arrazismoaren aurkako gaiek ere greba indartu zuten.
Gobernuak hainbat sarraski egin zituen greba gelditzeko: Jadotvillen militarrek 15 langile erail zituzten eta Élisabethvillen grebalarien liderra zen Léonard Mpoyi negoziatzera gonbidatu eta hauek akordioa errefusatu zutenean gobernadorea zen Amour Maronek tiroz hil zuen bertan. Ondoren beste 70 edo 80 langile inguru erail zituzten futbol-estadioan.
Belgikako gobernu kolonialak bertako soldaduz osatutako armada eratu zuen Force Publiquerekin eta, beraz, leialtasuna beharrezkoa zuen ordena mantentzeko. 1944ko otsailean Kasaï probintzian Ngoie Mukalabushi beteranoa mutinatu zen Luluabourg probintzian. Mutinatuek Belgikako boterearen sinboloak suntsitu eta independentziaren aldeko mezuak zabaldu zituzten. Mutinak ez zuen ondoriorik izan, baina Mukalabushi eta beste ofizial bat fusilatu zituzten.
Bigarren Mundu Gerraren ostean
Bigarren Mundu Gerraren ostean estatu koloniala eraginkorrago bilakatu zen Kongo Belgikarra garatzen. Hamar urteko plan bat egin zuen Belgikako gobernuak 1949an. Interes berezia jarri zuten etxebizitzen eraikuntzan, energia azpiegituratan, lurralde garapenean eta osasungintzarako azpiegituratan. Hamar urteko planak ekonomia-hazkuntza bultzatu zuen urte batzuetan, eta lehenengo aldiz kongoarrak hasi ziren inbertsio ekonomiko horren emariak jasotzen. Aldi berean, ekonomia nahikoa garatu zen Belgikako nazionalak bertara bidaiatzea interesgarri izateko: 1950ean 39.000 belgikar zeuden, 1960an 88.000.
1953n Belgikak kongoarrei lehen aldiz ondasun pribatuak izateko eskubidea eman zien, euren izena erabiliz saldu edo erosteko. 1950eko hamarkadan kongoar klase ertain bat sortu zen, txikia hasieran, baina handitzen joan zena hiri nagusietan.
"Misio zibilizatzailea"
Afrikaren kolonizazioaren justifikazioen artean beti egon da Europako kulturak bertakoen gainean duen zibilizazio gaitasuna. Europak bere buruari esleitzen dio "misio zibilizatzaile" hau (mission civilisatrice) Kongon mozkin ekonomikoen helburuarekin bat joan zen, eskuz esku. Katolizismorako konbertsioa, oinarrizko hezkuntza sistema mendebaldeko eredura hurbiltzea eta osasun-zerbitzuak hobetzea ziren helburuetako batzuk; baina, aldi berean, Europak gizarte primitibotzat zuena Mendebaldeko sistema kapitalistara eramatea ahalbidetu zuen, non langileak diziplinatuak eta osasuntsuak ziren, irakurtzen eta idazten zekiten eta lan-merkatuan modu hobean txerta zitezkeen.
Hezkuntza
Hezkuntzan Belgikak egindako aldaketa nabarmena izan zen. Hezkuntza sistema batez ere Erromatar Eliza Katolikoak dominatzen zuen, Belgikan garai hartan ohikoa zen bezala, eta gutxi batzuk Protestantismoak kudeatzen zituen. Curriculumak misio kristauen eta Mendebaldeko balioen isla ziren. 1948an hezkuntza eraikinen %99,6 kristau misioren batenak ziren. Indigenen eskolaratzea erlijiosoa zen, eta askotan bokaziozkoa. Umeen gehiengoak oinarrizko hezkuntza jasotzen zuen, irakurri, idazteko eta matematika operazioak egiteko nahikoa. Beste Afrikako kolonietan ez bezala, bertako hainbat hizkuntza zeuden hezkuntza sisteman: kikongo, lingala, tshiluba eta swahilia haur eskolan ikasten ziren. Hala ere, Kongon zeuden 215 hizkuntza baino gehiagok ez zuten eskolan lekurik, lomongo hizkuntza gisa.
1940an 6 eta 14 urteko umeen eskolaratzea %12 baino ez zen, baina 1954an %37ra iritsi zen, Saharaz hegoaldeko Afrikako altuenetako bat. Bigarren- eta goi-hezkuntza instituzioak ez zeuden irekita bertako biztanleriarentzat kolonialismoaren hasieran. Ume beltzak bigarren hezkuntzan sartzen hasi ziren, kopuru txikian, 1950tik aurrera. Lehen unibertsitatea Lovanium Unibertsitatea izan zen, Jesusen Lagundiak irekita 1954an.
1950eko hamarkadaren amaieran, umeen %42 alfabetatuta zegoen, Afrikako tasarik altuena garai hartan. 1960an 1.773.340 ikasle zeuden Konbo Belgikarreko eskolatan, horietatik 1.650.117 lehen hezkuntzan, 22.780 lehen hezkuntza igarotzeko ikastaroetan, 37.388 bigarren hezkuntzan eta 1.445 unibertsitatean edo goi hezkuntzan.
Osasungintza
Osasungintza ere misioek garatu zuten maila handi batean, nahiz eta botere kolonialaren interesa handitzen joan zen. 1906an Bruselan gaixotasun tropikalak ikertzeko zentroa eraiki zuten. Gaixotasun endemikoak, hala nola Afrikar tripanosomiasia ia desagertzera heldu zen, kanpaina handiei esker. 1925an Arthur Lewis Piper mediku misiolariak triparsamida eraman zuen, gaixotasun hau sendatzeko Rockefeller Fundazioak ekoiztutako botika.
Osasun azpiegiturak gutxika sortzen joan zen garai kolonialean, dispentsarioak sortuz eskualderik urrunenean eta ospitale oheen kopurua igoz. 1960an Afrikako beste herrialdeek baino azpiegitura hobea zuen, 3.000 osasun eraikinekin, horietatik 380 ospitaleak. 5,34 ospitale ohe zeuden 1.000 biztanleko, Ghanan 0,55, Indian 0,32 eta Egipton 2,43 ziren bitartean.
Gaixotasun endemikoen aurkako borrokak ere aurrerapausoak eman zituen. 1931n tripanosomiasiaren 34.000 kasu egon ziren, eta 1.100 kasu 1959an, batez ere tse-tse euliaren desagerpena bilatuz. Europar zein kongoarrek polio, elgorri eta sukar horiaren aurkako txertoa jaso zuten, eta polioa, tuberkulosia eta legenarra kentzeko hezkuntza proiektuak abian jarri ziren, baita eskolan ere.
Gizarte-desberdintasunak
Kongo Belgikarrean era inplizitu batean apartheid egoera bat bizi zen. Muga eta lege batzuk arrazaren araberakoak izaten ziren. Ez zegoen legerik arraza bereizkeria ofizialki babesten zuenik eta ezin zen beltzik bota zurien guneetatik, baina de facto bazegoen horrelako bereizketarik. Adibidez, hirien zentroak hasiera batean zurientzat bakarrik erreserbatzen ziren, beltzak cités indigènes izeneko gunetan egon behar ziren. Ospitaleetan edo komertzio handietan egoten ziren hainbat gune zuri eta beltzentzat gordeta. Force Publiquen beltzen ezin zituzten komisario mailako kargurik lortu. Beltzek ezin zuten etxetik kanpo egon hirietna gaueko 21etatik goizeko 4ak bitarte. 1950eko hamarkadan hau desagertzen hasi ziren, baina beltzak bigarren mailako biztanle izaten jarraitu zuten denbora luzez.
Belgikak, hala ere, ideologia paternalista bat garatu nahi zuen bertan. Pierre Ryckmans gobernadoreak esaldi batean laburbildu zuen gaia: Dominer pour servir, "Zerbitzatzeko menperatu". Euren nahia gatazkarik gabeko eskualdea zela irudikatzea zen, benetako kolonia eredu on bat gisa. Baina bertakoek ez zuten inongo ahotsik euren bizitzaren erabakietan.
Erresistentzia
Kongoar erresistentzia herrialde osoan zehar existitu zen kolonialismoaren aurka, eta forma ugari izan zituen. Noizbehinka erresistentzia armatua egon zen, baina oso lokalizatuta izan zen Bigarren Mundu Gerraren amaierara arte (adibidez, Pendeko matxinada 1931n edo lehen aipatu den Luluabourgeko mutina, 1944an). Bigarren Mundu Gerra amaitu ostean eta 1950eko hamarkadara arte Pax belgica izeneko egoera bizi izan zen Kongon. 1960an aginte koloniala amaitu zen arte, erresistentzia espresio ezberdinak izan ziren eta azpikultura antikolonialak izaera ezberdinak hartu zituen. Horietako bat kimbanguismoa zen, Simon Kimbangu profetaren jarraitzaileek sortutako erlijio sinkretikoa.
Kongoarren artean sortutako erresistentzia aktibo eta pasiboaz gain, erregimen kolonialak barne-kritika eta disentsioak izan zituen ere. 1920ko hamarkadan Bruselako Kontseilu Kolonialeko kide batzuek kritikak egin zituzten konpainia pribatuek meatze eskualdetan zituzten lan errekrutatze basatiak zirela eta. Afrikar tripanosomiasiren aurkako borrokan lortutako emaitza onak egonda ere, biztanleria ez zen igotzen, eta hazkuntza geldoa zen, kezka sortuz Bruselan. Jaiotza-tasa txikia zegoen landa eremuan eta populazio galera hainbat eskualdetan, komunitate bizitza derrigorrezko nekazaritza eredura igarotzearen ondorioz.
Misioek eta hainbat administrazio territorialek ere paper garrantzitsua izan zuten Kongoko kultura eta hizkuntzen ikerketan eta babesean. Adibidez, Aita Gustaaf Hulstaertek 1937an Æquatoria aldizkaria ostu zuen, Mongo herriaren hizkuntza, etnografia eta historia ikertzera dedikatua. Bigarren Mundu Gerraren ostean Belgikako gobernu kolonialak Institut pour la Recherche Scientifique en Afrique Centrale sortu zuen, kultura ikertzeko.
1950eko hamarkadaren hasieran Kongoko eliteen emantzipazio politikoa urruneko gertakari gisa ikusten zen, baina Bigarren Mundu Gerraren ostean munduan gertatutako aldaketa geopolitikoek eragina izango zuten goiz ala berandu Kongo Belgikarrean ere. Afrikaren deskolonizazioaren barruan mugimendu ugari gertatzen ari ziren kontinentean. 1945 igaro eta gutxira Asian britainiarrek, frantziarrek eta herbeheretarrek zituzten koloniak independizatu ziren, eta honek presioa areagotu zuen Belgikaren aurka Nazio Batuen Erakundean. Belgikak Nazio Batuen Gutunaren 73. artikulua sinatu zuen, autodeterminazio eskubidea gomendatzen zuena, eta AEBk zein SESBek presioa areagotu zuten Belgikaren gain Kongon zuen kolonia zela eta, Gerra Hotzaren testuinguruan. Hala ere, Belgikako gobernuak "interferentzia" gisa ikusi zuen hau eta ez zuen politikarik aldatu.
Klase sozial berria
Agintari kolonialek kongoarren egoera hobetzeko moduak eztabaidatu zituzten. 1940eko hamarkadatik aurrera gobernuak aukera eman zien klase ertain gisa izendatu zitezkeen évolués elite lokalari eskubide zibilak ematen, influentzia politiko txikia izateko aukerarekin. Eskubide horiek "nahi zituzten" kongoarrek "meritu zibilaren" frogak aurkeztu behar zituzten, oinarrian Europako zibilizazioan asimilaturik zeudenaren ebidentzia erreala. Egoera lortzeko bete behar ziren kondizioen artean monogamia edo portaera onaren ziurtagiriak zeuden, eta autoritateek euren etxebizitzak miatzen zituzten. Politikak porrot egin zuen.
Balduin I.aren iritsiera boterera
Geroz eta argiago zegoen Belgikako gobernuak ez zuela epe luzeko estrategiarik Kongorekiko. "Kolonietako arazoek" ez zuten interes handirik sortzen Belgikako eztabaida politikoan, koloniak dirua sortzen zuen bitartean, eta egoera lasai zegoela ikusita. Balduin I.a Belgikakoak beste ikuspegi bat zuen, eta 1951ean bere aita Leopoldo III.a Belgikakoa abdikatzera behartu zutenean boterea eskuratu zuen. Balduinek interes berezia jarri zuen Kongon gertatzen zenarekiko.
Balduin I.aren lehen estatu-bisita 1955an egin zuen, eta zuri zein beltzek ongi etorri beroa eman zioten, Bwana Kitoko dokumentalean ikus daitekeen bezala. Kanpo behatzaileek ere harrera on hori aipatu zuten, adibidez The Manchester Guardian edo Time egunkarietako kazetariek Belgikaren paternalismoak "funtzionatzen zuela ematen zuela" aipatu zuten, batez ere frantziar eta britainiar koloniekin alderatuta.
Antolaketa politikoa
Kongok Bigarren Mundu Gerran izan zuen paperak eta beste kolonia batzuen independentzia prozesuek botere gehiago eskuratzeko antolaketa politikoa ematera eraman zuen. Gobernu kolonialak ezin zituenez erroko aldaketak egin, eta egiten zituen aldaketak ez zirenez sinesgarriak, kongoar eliteak sozialki antolatzen hasi ziren, hasiera batean, eta politikoki, ondoren. 1950eko hamarkadan bi mugimendu nazionalista sortu ziren Kongoko eliteen artean.
Katangan, aldi berean, Confédération des associations tribales du Katanga (CONAKAT) alderdia sortu zuen Moïse Tshombek. «Benetako katangarren» elkarte gisa aurkezten zen eta batez ere Lunda, Yeke eta Basongye etnietako kidez osaturik zegoen, Katangako hegoaldekoak guztiak. Kasaïko Luba migratzaileak ez zituzten begi onez ikusten, bereziki meatzetan lan egiteko ekarri zituztenak. 1957an egin ziren lehen hauteskundetan «atzerritar» izan zuten pisua zela eta, jarrera oldarkorragoa hartu zuen CONAKATek eurekiko. Katangan kolono belgikarren eta «benetako katangar» zirenen arteko elkarlana bultzatzen zuten, beste etnien aurrean.
1955n Belgikako Antoine van Bilsen irakasleak Un Plan de Trente Ans pour l'émancipation politique de l'Afrique Belge lana aurkeztu zuen. Kongo progresiboki emantzipatzeko denbora-lerro bat aurkezten zuen, bere ustez elite hezi bat sortzeko behar zen denbora hogeita hamar urtetan kokatuz. Belgikako gobernuak eta évolués askok ez zuten begi onez ikusi plana, azken batean Kongon agintea uzteko plana zelako lehengoentzat eta hogeita hamar urteko agintea egoten jarraituko zuelako bigarrenentzat. Évolués katoliko batzuen ustez plana ona zen eta manifestu bat aurkeztu zuten Kongoko egunkari batean, Conscience Africaine izenarekin.
Lehen hauteskundeak eta deskolonizazioak
1957an, esperimentu gisa, gobernu kolonialak lehenengo udal-hauteskundeak antolatu zituen hiru hiri nagusietan (Léopoldville, Elisabethville eta Jadotville). Kongoarrei aukera eman zitzaien hauteskundetara aurkeztu eta botoa emateko, lehen aldiz. Hala ere, 1957 eta 1958ko hainbat gertakarik independentzia eskaera eta emantzipazio politikoaren aldeko mezuak ugaritu zituen. 1957an Ghanak independentzia lortu zuen eta 1958an De Gaullek Brazzaville bisitatu zuen, Kongo Frantziarraren hiriburua eta Léopoldvilleren aurrez aurre dagoena Kongo ibaia gurutzatuta. Bertan, Frantziak Afrikako koloniei eurekin batuta jarraitu edo independentzia eskuratzeko aukera emango ziela esan zuen:
Urte horretan bertan Bruselan Expo 58 munduko erakusketa antolatu zen, eta kongoar liderrek aukera izan zuten, lehen aldiz, Belgikara bidaiatu eta metropolia ezagutzeko.
Independentziaren aldeko mezuak erradikalizatu ziren eta momentu-politikoa irabazi zuten. Mouvement National Congolais (MNC) alderdi politikoak paper garrantzitsua izan zuen eraldaketa honetan. 1956an sortua, MNCk 1958ko urrian alderdi politiko nazionalaren itxura hartu zuen, Kongoar nazio zentralizatu eta batu bat lortzeko helburuarekin. Bere liderrik karismatikoena Patrice Lumumba izan zen. 1959an Albert Kalonjik barne zatiketa bat sortu zuen, beste lider batzuekin batera politika moderatuago baten alde egin zuenean. Hortik aurrera alderdia bi zatitan banatu zen: politika kontserbadoreagoa zuen Mouvement National Congolais-Kalonji alde batetik eta ezker politikoaren parte zen Mouvement National Congolais-Lumumba. Bi alderdi hauek Kongo Belgikarreko alderdirik garrantzitsuenak ziren: Lumumbak 1959an 58.000 afiliatu zituen. Belgikak oposizio handiagoa egin zion Lumumbaren alderdiari, ezkerreko ikuspegi horrek eragin zitzakeen ondorio ekonomikoei beldur.
Independentzia
1958an Lumumba eta Jean Van Lierdek estrategia ez-biolento bat garatu zuten ABAKO, PSA eta MNC alderdietako kideekin batera. Estrategia hau oso eraginkorra izan zen, ehunka mila kongoar mobilizatuz hainbat eremutan: zeremonia ofizialei boikota eginez, epaitegiak ukatuz edo zergak ordaintzeari uko eginez.
1959aren hasieran Belgikako gobernua Kongoko biztanleriaren emantzipazio politikoa gradualki handitzeko programa bat eztabaidatzen ari zen, baina gertakariek abiadura handia hartu zuten. 1959ko urtarrilaren 4an ABAKOk Léopoldvillen deitutako manifestazio politiko debekatu bat egin zen, eta egoera eskuetatik joan zitzaien autoritateei. Bat-batean, hiriburuan gatazka handiak zeuden kalean. Autoritateek hainbat egun behar izan zituzten ordena berrezartzeko eta ehunka hildako egon ziren, baita kontaketa kontserbadoreenetan ere. Biolentzia hau Kongo eta Belgikan ikusi zen. Urtarrilaren 13an Balduin I.ak irrati bidezko mezua eman zion nazioari eta Belgikak Kongoren independentzia emateko pausoak ematen ari zela esan zuen, «atzerapen okerrik gabe, baina presa iruzurtirik gabe» (ikus alboko kutxa).
Gaston Eyskens lehen-ministroaren gobernuak ez zuen data zehatzik buruan independentzia horretarako, eta hainbat urtetako trantsizio egoera baten alde egiten zuten. Euren plana 1959ko abenduan probintziatan hauteskundeak deitzea zen, nazio mailako hauteskundeak 1960 edo 1961an eta, ondoren, transferentzia administratiboa egitea Kongoko autoritate berriei, 1960ko hamarkadaren erdialdera arte iraungo zuen prozesu luze batean. Baina, errealitatean, zirkunstantziak azkar aldatzen ari ziren. Eskualde batzuetan administrazio kolonialak erresistentzia modu berriak ikusi zituen, hala nola zergak ordaintzeari uko egitea. Eskualde batzuetan anarkia etorriko zela uste zuten. Bien bitartean, Kongon bizi ziren belgikar askok traizioa ikusten zuten Belgikaren erabakian, eta independentziaren aurka aritu ziren. Kongoarren eskariak erradikalizatzen ziren bitartean, trantsizio labur eta gradual baterako plana azkar kendu behar izan zuten burutik.
Egoera honetan Balduinek beste bisita bat egin zion Kongo Belgikarrari, lau urte lehenago egindako bisitarekin alde nabarmenak aurkituz. Léopoldvillera iritsi zenean hainbat herritar beltzen harriak bota zizkioten Lumumbaren kartzelatzeagatik protestan. Beste hirietan harrera hobea izan bazuen ere, ohikoa zen «Vive le roi!» oihuak isilaraztean «Indépendance immédiate!» oihuekin. Belgikako gobernuak ez zuen nahi inongo soluziorik eskainiko ez zuen gerra batean sartzea, Frantziari Indotxinan eta Aljerian gertatu zitzaion bezala, edo Herbeherei Indonesian. Horregatik, berehalako independentziaren aldeko eskariei men egiteko borondatea zuten.
1960ko urtarrilean Kongoko lider politikoak Bruselara gonbidatu zituzten konferentzia batean parte-hartzera, independentzia eztabaidatu ahal izateko. Patrice Lumumba kartzelatik atera zuten parte har zezan. Konferentziaren abiadura sorpresa bat izan zen guztientzat, eta Kongoko delegazioak eskari ia guztiak ikusi zituen aurrera egiten: hauteskunde orokorrak egingo ziren 1960ko maiatzean eta independentzia osoa 1960ko ekainaren 30ean lortuko zuten. Kongoko delegazioak uste baino batasun handiagoa zuen, Belgikak eztabaida handiak espero zituen arren.
Hauteskunde orokorrak
Zenbait maniobra politikoei esker, hiru aliantza politiko aurkeztu ziren hauteskunde orokorretan: tartean ABAKO eta MNC-Kalonjik osatu zuten sei alderdiren koalizio federala; nazionalismo zentralista zuten MNC-Lumumba alderdia; eta Moïse Tshomberen alderdia, Katangan zentratua, eskualde horren ekonomia mantendu nahi zuena eta Union Minière enpresaren interesak manten du nahi zituena. Hauteskunde parlamentarioek zatiketa handia zegoela erakutsi zuten, baina ABAKO eta MNC-Kalonji eta MNC-Lumumbaren alderdiek emaitza onak lortu zituzten.
Emaitzen ondorioz Kasa-Vubu Kongoko Errepublikako lehen presidente izendatu zuten eta Lumumba lehenen gobernu buru. Bost hilabete lehenago planeatu zen bezala, 1960ko ekainaren 30ean trantsizio zeremonia egin zen gobernadore-orokorraren erresidentzian, Léopoldvillen.
Aste bete beranduago, Force Publiqueren matxinada hasi zen euren ofizialen aurka, gehienak oraindik ere belgikarrak zirelako. Kongon sortu zen matxinatze orokorraren pizgarria izan zen, batez ere erradikalizatutako gazteek eta gustura ez zeuden soldaduek indartua. Eskualde batzuetan biolentzia horrek europar biktimak sortu zituen. Aste batzuk pasata Belgikako armadak eta Nazio Batuen Erakundeak egindako interbentzio talde batek 80.000 belgikar ebakuatu zituen.
Kongoko krisialdia
Thyssvillen 1960ko uztailean hasi zen matxinada azkar hedatu zen Kongo osoan zehar. 1960ko irailean lidertzaren artean banaketa egon zen: Kasa-Vubu presidenteak Lumumba jada agintean ez zegoela adierazi zuen, eta Lumumbak berdina egin zuen Kasa-Vuburekin. Gobernuaren indarrek Lumumba atxilotu zuten, hala ere. 1961ean Katangako estatura bidali zuten, Moïse Tshombek independentzia aldarrikatu zuen eskualde ohia, meatzaritza indartsua zela eta Belgikak babestua. Lumumba Katangako autoritateen esku uzi zuten, eta exekutatu zuten eta gorpua azido sulfurikoan bota. 2002an Belgikak ofizialki eskatu zuen barkamena erailketa honetan izan zuen papera zela eta; CIA ere atzean egon zitekeela uste izan da denbora luzez, Lumumbaren ezkerreko pentsamendua zela eta. Garai honetan Sobietar Batasunak Europako botere kolonialen aurkako mezuak zabaltzen zituen Afrikan, sozialismoaren eragin-eremua indartuz.
Hainbat mugimendu independentista sortu ziren Kongoren jaiotzarekin batera, krisi egoera handia sortuz. Belgikak, aldi berean, paraxutistak bidali zituen bere erkideak Kongotik ateratzeko, Dragoi Gorri Operazioa deitu zena martxan jarrita. 1964-65 artean Katangako probintzia berriro batu zen Kongoko Errepublikarekin eta Stanleyvillen martxan zegoen Simba matxinada ere amaitu zen. Momentu horretan Joseph Désiré Mobutu koronelak egoera politikoa irauli eta estatu-kolpea eman zuen. Mobuturen gobernuarekin estatuak zairanizazioa izeneko prozesua jasan zuen, herrialdearen izena Zairera aldatu zen, hiriburuarena Kinshasara eta alderdi bakarreko diktadura ezarri zuen.
Vesaignes-sous-Lafauche
Vesaignes-sous-Lafauche Frantziako udalerria da, Marne Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vesaignes-sous-Lafauche udalerrian erroldatutako biztanleak 130 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 70 etxebizitza zeuden, 51 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 68 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 51 etxebizitza nagusietatik 45 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek hitu gela zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 42 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 20 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 26 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Vesaignes-sous-Lafauche udalerrian 52 unitate fiskal zeuden, 134 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.546,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean Vesaignes-sous-Lafauche udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 645 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Menagarai-Beotegi
Menagarai-Beotegi Aiarako kontzeju bat da. Kontzejuko herriburua Menagarai da.
Historia
1976an sortu zuten Menagarai eta Beotegi herriak batuz. Hasieran Menagari izena eman zioten eta herriburua ezarri zuten.
NGC 4176
NGC 4176 galaxia bat da, Virgo konstelazioan. Francis Preserved Leavenworthek aurkitu zuen n.
Gavialis
Gavialis Gavialidae familiako narrasti genero bat da. Gaur egun espezie bakarra ezagutzen da: gabiala. Asiako hegoaldean bizi dira.
Espezieak
eta honako espezie fosilak:
Scincella victoriana
Scincella victoriana Scincella generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
NGC 4177
NGC 4177 galaxia bat da, Corvus konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Scott (New York)
Scott Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Cortland konderrian kokatuta dago, New York estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Scincus hemprichii
Scincus hemprichii Scincus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Nafarroa
Nafarroa, gaur egun, Nafarroa Beherea eta Nafarroa Garaia barne hartzen dituen lurraldearen toponimoa da; eta Nafarroako herritarrei nafar deritze. Nafarroa izenak beste adiera hauek ere baditu:
The Chieftains 3
The Chieftains 3 1971an The Chieftains irlandar taldeak kaleratutako diskoa da, lehenbizikoa 1963ko The Chieftains 1 izan zen, bigarrena berriz 1969ko The Chieftains 2.
Accademia della Crusca
Gaur egun, Accademia della Cruscak kudeatutako italierazko hiztegia hiztegi historikoa da, 1612ko italierari dagokionez. Antzinako italieraren azterketa bikaina da, baina literatur barietatearena baino ez. Izan ere, ezaugarri horiek dituen liburu batek bere mugak ditu, eta ezin du beste mota bateko idatzizko iturri zaharren (memoria-liburuak, tratatuak, errezetak, kontabilitate-liburuak, estatutuak, hainbat generotako dokumentuak, eta abar) sail oso oparoa bildu.
Azken presidenteak
Hauek izan dira:
Saint-Félicien (Ardèche)
Biztanleria
2007an Saint-Félicien udalerrian erroldatutako biztanleak 1.226 ziren. Familiak 476 ziren, horien artean 174 pertsona bakarrekoak ziren (73 bakarrik bizi ziren gizonak eta 101 bakarrik bizi ziren emakumeak), 133 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 137 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 717 etxebizitza zeuden, 490 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 157 bigarren erresidentzia ziren eta 70 hutsik zeuden. 529 etxeak ziren eta 170 apartamentuak ziren. 490 etxebizitza nagusietatik 304 bere jabearen bizilekua ziren, 167 alokairuan okupaturik zeuden eta 19 doan lagata zeuden; 28 etxek gela bat zuten, 53 etxek bi zituzten, 94 etxek hiru zituzten, 144 etxek lau zituzten eta 171 etxek bost zituzten. 313 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 235 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 158 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 663 ziren, horien artean 487 aktiboak ziren eta 176 inaktiboak ziren. 487 pertsona aktiboetatik 448 lanean zeuden (262 gizon eta 186 emakume) eta 39 langabezian zeuden (18 gizon eta 21 emakume). 176 pertsona inaktiboetatik 72 erretiraturik zeuden, 60 ikasten zeuden eta 44 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Félicien udalerrian 494 unitate fiskal zeuden, 1.075,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.918 euro zen.
Sectoria atriceps
Sectoria atriceps Sectoria generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.
Cipressa
Cipressa Italiako udalerri bat da. Imperiako probintzian kokatuta dago, Liguria eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
BULEGO (musika taldea)
Ibilbidea
Aurrez Moonlight eta Passepartout taldeetan aritutako kideek sortu zuten BULEGO. 2020an bi EP atera zituzten, eta 2021ean disko luze bat.
Saint-Félicien (Ardèche)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 67 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 4 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 14 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 12 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 27 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 4 igeltseroak, 2 margolariak, 3 zurginak, 3 iturginak, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia, 1 albaitaria eta 4 jatetxeak.
2009an zeuden 10 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 1 arropa denda zen, 1 zapata-denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Saint-Félicien udalerrian 41 nekazaritza-ustiategi zeuden, 575 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1  bat, botika 1  bat eta anbulantzia 1  bat zegoen.
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lulzacita
Lulzacita fosfato motako minerala da.
Ezaugarriak
Lulzacita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5,5 - 6 da.
Cipressa
Mugakideak
Cipressak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Scott (Wisconsin)
Scott Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Burnett konderrian kokatuta dago, Wisconsin estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Le Pin (Isère)
Le Pin Frantziako udalerri bat da, Isère departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Pin udalerrian erroldatutako biztanleak 1.220 ziren. Familiak 450 ziren, horien artean 102 pertsona bakarrekoak ziren (55 bakarrik bizi ziren gizonak eta 47 bakarrik bizi ziren emakumeak), 142 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 194 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Le Pin udalerrian 465 unitate fiskal zeuden, 1.265,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.910 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 42 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 9 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 igeltseroak, 1 zurgina, 2 iturginak, 2 ile apaindegiak, 1 albaitaria eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 kirol-denda zen.
2000. urtean Le Pin udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 385 hektarea erabiltzen.
NGC 4178
NGC 4178 galaxia bat da, Virgo konstelazioan. John Herschelek aurkitu zuen n.
Le Pin (Isère)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Junnin enperadorea
Junnin enperadorea (淳仁天皇) Japoniako 47. Enperadorea izan zen oinordekotza ordena tradizionalaren arabera. Krisantemo Tronura iritsi aurretik, bere izen pertsonala (imina) Ōi Printze Inperiala zen (Ōi-shinnō).
Genealogia
Tenmu enperadorearen semeetako bat zen Toneri printzearen zazpigarren semea izan zen.
Biografia
Bere aita berak hiru urte zituenean hil zen, eta ez zuen titulurik jaso gortean. Bere patua 757an aldatu zen bere hirugarren mailako lehengusina eta adopziozko ama zen Kōken enperatrizak Koroako Printzea izendatu zuenean Funado Printze Inperialaren ordez, hasiera batean bere oinordeko izendatua izan zena Shōmu enperadorea hil ondoren.
Hala ere, bere erregealdia oso ahula izan zen eta erretiratutako enperatrizaren gobernari txotxongilo bat zen. Azkenik 764an enperadorea tronutik kendua izan zen enperatrizaren presioen ondorioz eta berau bihurtzen da berriz enperatriz, oraingoan Shōtoku enperatriza izenarekin.
Teknikoki errege bezala aritu zen arren, ez zen enperadoreen zerrenda tradizionalean egon 1870 arte, Meiji enperadoreak gaur egun ezagutzen zaizkion hil ondorengo izena eta titulua eman zizkionean, Junnin enperadorea alegia.
Hori baino lehenagoko dokumentuetan, enperadorea Haitei (廃帝) "tronutik kendutako enperadorea" bezala aipatua izan zen.
Mercedes-Benz Superdome
Mercedes-Benz Superdome Louisiana estatuko New Orleans hirian dagoen amerikar futbol estadio bat da. 1975an eraiki zen eta 2005ean hiria astindu zuen Katrina urakanaren ondorioz etxerik gabe gelditu ziren milaka hiritarren babeslekua bilakatu zen. New Orleans Saints, Sugar Bowl eta New Orleans Bowl taldeen jokalekua da.
Mentet
Mentet (katalanez; ) Katalan Herrietako udalerri bat da, Conflent eskualdean kokatua. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Geografia
1.500 metroko altueran dago. Canigóren inguruan dago, mendi ospetsuaren hego-mendebaldean.
Demografia
1936tik bere populazioaren % 66 galdu du.
Biztanleria
2007an Mentet udalerrian erroldatutako biztanleak 22 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 40 etxebizitza zeuden, 10 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 30 bigarren erresidentzia ziren. 38 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 10 etxebizitza nagusietatik 8 bere jabearen bizilekua ziren eta 2 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 2 etxek hiru zituzten, 4 etxek lau zituzten eta 2 etxek bost zituzten. 3 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 8 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 2 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 20 ziren, horien artean 14 aktiboak ziren eta 6 inaktiboak ziren. 14 pertsona aktiboak lanean(9 gizon eta 5 emakume) zeuden.. 6 pertsona inaktiboetatik 3 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak jatetxe ziren.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra kirol-denda bat zen.
2000. urtean Mentet udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Odontostilbe dialeptura
Odontostilbe dialeptura Odontostilbe generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.
Civezza
Civezza Italiako udalerri bat da. Imperiako probintzian kokatuta dago, Liguria eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Civezzak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Sáile
(ingelesez Salia edota Saula) Irlandako udalerri bat da, Mayo konderrian dagoena. Gaeltacht eremuan dago, irlandera hiztunen eremua.
Scincus mitranus
Scincus mitranus Scincus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Alligatoridae
Alligatoridae krokodilo familia bat da. Ameriketako Estatu Batuetan eta Txinan aurki daitezke.
Generoak
eta honako genero fosilak:
Urkilla
Urkilla Araba eta Gipuzkoa arteko mugan dauden hiru mendilerroetako bat da, Elgearekin eta Altzaniarekin batera. Mendilerro honetako mendirik garaiena, Milpiribil da, 1.279 metroko garaierarekin.
Udalerri mugakideei dagokienez, bestela, hegoaldean Donemiliaga, Asparrena eta Zalduondo ditu, eta iparraldean aldiz Oñati eta Altzaniako Partzuergoa.
Lumsdenita
Lumsdenita mineral bat da.
Ezaugarriak
Lumsdenita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak.
Sergio Ruiz Gonzalez de Txabarri
Sergio Ruiz Gonzalez de Txabarri (izen artistikoa Serge) (1975, Zarautz) musikagile eta abeslari gipuzkoarra da.
Biografia
Eraso! eta Osso taldeetan abeslari aritu ondoren bakarkako bideari ekin zion 2019an. Lagun duen Gari Berasaluze idazlearen poemak musikatu eta dagoeneko bi disko atera ditu.
Cosio d'Arroscia
Cosio d'Arroscia Italiako udalerri bat da. Imperiako probintzian kokatuta dago, Liguria eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Cosio d'Arrosciak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Scottsburg (Virginia)
Scottsburg Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Halifax konderrian kokatuta dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Seminemacheilus ispartensis
Seminemacheilus ispartensis Seminemacheilus generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.
Avengers: Endgame
Avengers: Endgame 2019ko Anthony eta Joe Russo estatubatuar zinema zuzendarien superheroi film bat da. Marvel Comics-en Avengers superheroi taldean oinarritua, The Avengers, Avengers: Age of Ultron eta Avengers: Infinity War filmeen jarraipena da, eta Marvel-eko unibertso zinematografikoaren hogeitabigarren filma da.
Argumentua
Avengers: Infinity War-eko gertakariak jarraituz, unibertsoa hondamendian dago, eta biziraun duten Avengers-ak eta aliatuak berrarmatu egin behar dira Thanosek sortutako triskantza konpontzeko eta unibertsoaren oreka itzultzeko.
Fritz Lang
Friedrich Anton Christian Lang (Viena, 1890eko abenduaren 5a - 1976ko abuztuaren 2a) Austriako zinema zuzendaria, gidoigilea eta noizbehinkako ekoizlea izan zen. Alemaniako zinema-eskola espresionistan parte hartuta (Metropolis, Das Testament des Dr. Mabuse eta M film ezagunak sortu zituen), Hollywoodera joan zen XX. mendeko 30eko hamarkadan (1935ean amerikar naziotasuna eskuratu zuen).
Aurreneko urteak
Friedrich Lang Vienan jaio zen 1890ean. Familiak ez zuen diru arazorik izan: aita, Anton Lang, arkitektoa izan zen, eta eraikuntza alorreko enpresa baten jabe. Katolikoak ziren etxean, nahiz eta ama, Paula Schlesinger, helduaroan kristautako judua izan. Oinarrizko ikasketak egindakoan, 1905ean aitak behartuta Fritzek Vienako 'Technische Hochschule'n (Goimailako Eskola Teknikoan) izena eman zuen arkitektura ikasteko asmoz; arteak, hala ere, sasoi horretan ere erakarri zuen. Hiru urte eman zituen ikastegian, gogoz kontra izan arren. Dena den, gerora, ikasitakoek eragina izango dute zinema zuzendariaren estiloan. Sasoi honetan irakurri zuenak garrantzi handia izan zuen haren formazioan: filosofia (Schopenhauer, Nietzsche, Kierkegaard), abenturazko literatura (Jules Verne eta Karl May), magia, okultismoa... Pintura oso gustuko zuen, eta Egon Schiele eta Gustav Klimt margolarien jarraitzailea izan zen. Vienako gaueko giroa, kafetegiak eta kabaretak ondo asko ezagutu zituen; izan ere, halako bitan, Femine eta Hölle izenekoetan, egin zuen lan. Gurasoen iritziaren kontra arkitektura ikasteari laga zion eta Vienako Arte Grafikoen Akademian hasi zen ikasten, handik gutxira Nurembergera joateko eta, azkenean, Municheko Arte Ederretako Eskolara. 1910ean mundu zabalean bidaiatzeari ekin zion (Alemania, Beljika, Herbehereak, Asia, Errusia, Ipar Afrika, Txina, Japonia). 1913an Parisen da, berriro ere, Montmartre auzoan hartu du bizileku eta edozelako lanak eginez hainbestean konponduko da: marrazkigile, diseinugile, akuarela-egile... Zinemarekin aurreneko hartu-emana izango du. Ezagunak zituen western zahar eta mutuak, Vienan ikusitakoak, baina Parisen ikusitako filmek zer pentsatua emango diote eta arte berriak zelako baliabideak eskaintzen dituen konturatuko da. Lehen Mundu Gerra hastear dela, Vienan da ostera eta handik gutxira soldadu ibiliko da Errusian eta Errumanian.