cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piano motako gainezkabideak
Uholdeen aurreko gainezkabidea
1970. hamarkadan, presa gehienak diseinuzko uholde baterako diseinatu ziren, 10-3 urteko probabilitatearekin. Urtegiaren mailatik gora, metro batzuetako segurtasun-marjina mantendu zen (frankobarkua) lubetaren gailurretik behera, baina gainhegan egiteko (eta huts egiteko) benetako probabilitatea ez zen zehatz-mehatz aztertu.
Orain ohikoa da, eta ICOLD Bulletins-ek aholkatuta, urteko 'txeke-uholde' oso txikia (10-5, esaterako) edo «balizko gehieneko uholde» teorikoa kontuan hartzea, eta kontrol-uholde hori (diseinuko uholdearen bikoitza, gutxi gorabehera) presa huts egin gabe isuri daitekeela bermatzea. Oro har, onartzen da dagokion urtegiaren mailak gorputik gertu egon daitekeela. Beraz, frankobarkua nabarmen murrizten da txekeak urpean geratzeko. Gainezkabideetarako oinarrizko bi soluzio erabili dira:
Gainezkabide itxiak 1000 m3/s-tik gorako edukieretarako gustukoenak dira, ate erradialak dituztenak ohikoenak direlarik. Urtegia diseinuko uholdearen mailan operatu daiteke, baina uhateen kostua handia da eta kontroleko uholdeari egokituta dago, hau da, urtean 10-2 probabilitateko uholdea baino hiru aldiz handiagoa, gutxi gorabehera. Ondorioz, mende batean zehar, gainezkabidearen edukieraren bi heren ziurrenik ez dira inoiz erabiliko; hala ere, soluzio hori ez da erabat segurua, uhateek gailu operatiboen (elikadura-iturria barne) mantentze eta eragiketa arduratsuak eskatzen dituztelako.
Eurite gogorretan gertatzen diren gorabeherak ez dira ezohikoak, eta uhateen buxadurak presa handi batzuen faila eragin du: badirudi arrisku hori dela presa itxiekin lotutako arriskurik handiena, eta arazo mekaniko edo elektrikoek, sarbideak, operadore faltak edo nahita eragindako kalteek interferentziak eragin dezakete. Uhateak erabat buxatzen badira, presa berriak diseinatu behar dira, gutxienez urteko uholdea uhateen gainetik edo larrialdietako gainezkabide baten bidez deskargatzeko. Hau lortzen da uhatearen gaineko fluxua (1/3) 1.5 izanik, hau da, ate guztiak irekita duten fluxuaren ehuneko 20 inguru.
Ateen kostu operatiboa saihesteko, mundu osoan ate automatikoak dituzten hainbat irtenbide erabili dira, baina horien fidagarritasuna zalantzagarria da, bi arrisku baitaude: beharrezkoa ez den irekiera edo erabateko interferentzia. Ondorioz, presa txikietarako edo isurtzeko guztizko ahalmenaren zati baterako bakarrik erabili behar dira.
Lubetazko presentzako gainezkabide luze baten kostuaz gain, nappearen gehieneko sakonerak urtegiaren sakontasun erabilgarria murrizten du; eta, adibidez, 30 metroko urtegi baten sakonera 3 m-tan murriztea, % 30 inguru murrizten du zuzeneko biltegiratzea (edo presaren kostua % 20 handitzen du). Ekoizpen hidroelektrikoaren murrizketa ere funtsezkoa izan daiteke. PK gainezkabidearen soluzioa erabiltzean fluxu espezifikoa 3 edo 4 aldiz biderkatzea lortuko da, hots, hobekuntza garrantzitsua izango da.
Presa berri gehienentzat, PK gainezkabideak erabiltzen dituen irtenbide bat, gutxienez, ez da ohiko irtenbideak bezain garestia izango, eta, aldi berean, segurtasuna mantendu edo hobetuko da. Patenterik ez dagoenez, konponbide horiek erraz ezar daitezke herrialde bakoitzeko baliabideekin.
PK gainezkabideak sarriago erabiliko dira presa berrietarako, Creager gainezkabide baten fluxua lau aldiz areagotuz, eta hormigoi armatuzko 0,4 m3 beharko dira gainezkabidearen guztizko edukierako m3/s-ko. Eraikuntza kontratista nagusiak egin dezake, eta m3/s-ko kostua 100 $ ingurukoa izango litzateke garapen bidean dauden herrialdeetan (tokiko txanponetan gastatuko lirateke). Kostua 300 $-tik 500 $-ra artekoa izan daiteke herrialde industrializatuetan. Horri esker, fluxu libreko presa baten gainezkabidearen luzera lau zatitan banatu ahal izango da, edo biltegiratze-galerak %60-an murriztu. Piano motako gainezkabideen eta atedun presen konbinazioa ere oso erakargarria izan daiteke, zeren askotan, larrialdietako gainezkabideak gehitu behar zaizkie lehendik dauden gainezkabide itxiei. Larrialdietarako gainezkabide itxi garestiak gehitu beharrean, ateak trabatzeko arriskua saihesten ez dutenak, askotan oso onuragarria izan liteke frankotroboari dagokion nappearen sakonera isuriko duen PK gainezkabidea erabiltzea.
Azkenik, segurtasun-agintariek askotan gainezkabidearen edukiera handitu nahi izaten dute; presen jabeek, berriz, biltegiratzea handitu nahi izaten dute. Piano motako gainezkabideak erabil daitezke nappearen egungo sakoneraren %30-ean biltegiratzeko eta gehieneko deskarga-ahalmena %50-ean handitzeko. Biltegiratze gehigarriaren balioak segurtasun gehigarria ere ordain dezake.
Piano motako gainezkabideak mundu osoan zehar
PK motako 31 gainezkabide desberdin daude mundu osoan. Gainezkabide hauek 2006. urtetik 2019. urtera arte eraiki dira. Mota honetako lehen gainezkabidea Goulours izena dauka, 2006-an eraikia Frantzian. Hurrengo estekan, gainezkabide hauen informazioa dago: PK GAINEZKABIDEAK
Begirale efektu
Gizarte psikologian, begirale efektua larrialdi egoera batean pertsona jakin batek laguntza eskaintzeko probabilitatea inguruan dagoen pertsona kopuruarekiko alderantzizko erlazioa duela baieztatzen duen teoria eta hori frogatzen duten fenomenoen multzoa da. Teoria New York hirian gertatutako Kitty Genoveseren hilketaren zirkunstantzietatik abiarazi zen 1968 urtean, non ustez bizilagun asko eraso bat gertatzen ari zela jakinda ere, inork ez zuen erasotzailearen aurka edo biktimari laguntza emateko bestelako ahaleginik egin. Gerora, hainbat psikologia esperimentuk eta beste zenbait gertakarik frogatu dute teoria.
Lurtz
Lurtz Eraztunen Jauna:Eraztunaren Elkartea filmean agertzen den fikziozko pertsonaia bat da. Eraztunaren Elkarteari Amon Henen eraso eta eraztuna berreskuratzen saiatzen den Uruk Haien kapitaina da.
Arkuarekin zuen trebetasuna zela eta, hiru aldiz tiratu zuen Boromirren aurka hau hiltzea lortuz, baina Aragornek burua moztu zion, Gondorreko adarraren deiari erantzutera joan zena.
Bere armak, ezpata orko bat eta ezkutu bat dira, arku bat eta armajantzi astunaz gain.
Filmena, Lurtzen papera, Lawrence Makoarek egiten du (Gothmogen papera ere egiten duena Eraztunen Jauna:Erregearen Itzulera filmean eta Nazgûlen buruzagiari ahotsa jartzen diona).
Pertsonaia hau, ez da Tolkienen eleberrian agertzen, Boromir, arkulari Uruk Hai edo orkoek zauritu zutela baitiote.
List of original characters in The Lord of the Rings film trilogy Luettelo Keski-Maan sivuhahmoista Liste des Orques de la Terre du Milieu Lista di Orchi di Arda ロード・オブ・ザ・リング
Lover Come Back (1961eko filma)
Lover Come Back 1961eko Delbert Mann estatubatuar zinema zuzendariaren amodiozko film komikoa da.
Argumentua
Jerry Webster Madison etorbideko exekutiboa da, arrakasta bezeroekin parranda eginez lortu duena. Carol Templeton bere arerio nagusia. Ez dute elkar ezagutzen.
Florisel de Niquea
Florisel de Niquea XVI. mendean Feliciano de Silvak idatzi zuen zalduneria liburu espainiar bat da, amadistar zikloko hamargarrena, lehen aldiz 1532an Valladoliden inprimatu zena. Bere izenburu osoa La crónica de los muy valientes y esforzados caballeros don Florisel de Niquea y el fuerte Anaxartes hijos del muy excelente príncipe Amadís de Grecia da. Liburu honen egileak aurretik Lisuarte de Grecia eta Amadis de Grecia ere idatzi zituen.
Edizioak
Florisel de Niqueak arrakasta esanguratsua izan zuen, sei aldiz behintzat berrinprimatu baitzen: hiru Sevillan (bat 1536an eta beste biak 1546an), beste bat Lisboan (1566) eta beste bi Zaragozan (1584 eta 1587)
Liburuaren banaketa eta ustezko jatorria
Lan hau bi liburutan banatzen da, lehenak hirurogeita bederatzi atal eta bigarrenak hirurogeita lau dituelarik. Itzulpen faltsuaren topikoa jarraikiz, testua jatorrian grezieraz Argineseko erregina zen Zirfeak idatzi zuela esaten da, eta ondoren latinera itzulia, nondik ustez Feliciano de Silvak gaztelaniara itzuli zuen.
Bergbieten
Bergbieten Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Florisel de Niquea
Istorioa
Lan honetako orrialdeetan Amadis de Grecia eta Florisel de Niquearen eta honen anaiordea zen Anaxartesen abenturak kontatzen dira, azken hau Amadis de Greciak eta Kaukasoko erregina zen Zaharak ezkontzatik kanpo izandako semea. Pertsonaiak Amadis eta Galaorren eredu amadistarraren arabera eginak daude, soilik lan honetan, protagonista nagusia, Don Florisel maitale ez konstantea delarik eta Anaxartes, bigarren protagonista, oso leiala.
Don Floriselek, Brimartes Apoloniakoa erregearen alaba zen Helenaz maitemintzen bada ere, baditu beste harreman batzuk eta ezkontzaz kanpoko bi seme-alaba: Florarlán de Tracia, Arlanda de Tracia printzesaren semea, eta Diana, Guindaya uharteko erregina zen Sidoniaren alaba. Lan honetan Don Farlanges de Astrak ere paper garrantzitsu bat du, Don Floriselen lagun ona dena, Anaxartesen arreba bikia den Alastrexereataz maitemintzen dena.
Bergbieten
Biztanleria
2007an Bergbieten udalerrian erroldatutako biztanleak 612 ziren. Familiak 225 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 63 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 106 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
NA-7515
NA-7515 edo Artxuetako errepidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-7510 nafar errepideko 16,37 kilometroan hasi eta Hatxuetara arte doa. Errepidea 1,38 kilometro luze da.
Florisel de Niquea
Kronologia
Zalduneria liburuen generoan oso ez ohikoa bada ere, lan hau bere kokapen kronologikoarekin hasten da, lehen liburuko lehen ataleko lehen lerroetan aipatzen denez, Zahara erreginak Anaxartes eta Alastraxerea bikiak 115ean erditu baitzituen.
Jarraipenak
Feliciano de Silvak liburu hau Rogel de Greciarekin jarraitu zuen, Florisel de Niquea lanaren hirugarren zatia dena. Lan hau Pedro de Lujanek jarraitu zuen Silves de la Selvarekin. Silvak alde batera utzi zuen Lujanen lana eta 1551n Cuarta Parte de Don Florisel de Niquea izenburuko liburu handi bat idatzi zuen, amadistar ziklo espainiarraren azken liburua izan zena. Mambrino Roseok italieraz Silves de la Selvaren jarraipen bat idatzi zuen, Esferamundi de Grecia izenekoa.
Bergbieten
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 236 etxebizitza zeuden, 224 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 211 etxeak ziren eta 25 apartamentuak ziren. 224 etxebizitza nagusietatik 182 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 39 etxek lau zituzten eta 155 etxek bost zituzten. 189 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 80 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 128 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 396 ziren, horien artean 293 aktiboak ziren eta 103 inaktiboak ziren. 293 pertsona aktiboetatik 283 lanean zeuden (151 gizon eta 132 emakume) eta 10 langabezian zeuden (4 gizon eta 6 emakume). 103 pertsona inaktiboetatik 32 erretiraturik zeuden, 47 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bergbieten udalerrian 234 unitate fiskal zeuden, 650 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.964 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Chowan konderria (Ipar Carolina)
Chowan konderria (Chowan County) Ipar Carolinako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Edenton da. 2010eko zentsuaren arabera 14,793 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Bergbieten
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
Chowan konderria (Ipar Carolina)
Geografia
Chowan konderriak 60,424 kilometro koadro ditu. Horietatik 15,754 ura dira. Beste 4,467 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 24,48 da.
Bergbieten
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Bergbieten udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 168 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Vandiver (Missouri)
Vandiver Missourieko herrixka bat da. Audrain konderrian kokatua dago. 2010ean 71 biztanle zituen, 0.78 kilometro koadrotan banatuta.
Coregonus nasus
Coregonus nasus Coregonus generoko animalia da. Arrainen barruko Salmonidae familian sailkatzen da.
Negazionismo historiko
Iragana berrikusten saiatzean, negazionismo historiko ez-legitimoak diskurtso historiko egoki batean onartezinak diren teknikak erabil ditzake, hala nola benetakoak balira bezala ezagutzen diren dokumentu faltsuak aurkeztea, benetako dokumentuez ez fidatzeko arrazoi sinesgaitzak asmatzea, ondorioak aurkakoaren berri ematen duten liburu eta iturriei egoztea, emandako ikuspuntua babesteko serie estatistikoak manipulatzea eta testuak nahita gaizki itzultzea.
Herrialde batzuek, Alemaniak kasu, delitutzat tipifikatu dute gertaera historiko batzuen berrikuspen ukazionista; beste batzuek, berriz, jarrera zuhurragoa hartzen dute hainbat arrazoirengatik, hala nola adierazpen-askatasuna babesteagatik.
Negazionismoaren adibide nabarmen batzuk Holokaustoa ren ukazioa, Armeniako genozidioa ren ukazioa, Konfederazioaren Kausa Galdua, Wehrmacht mitoa, japonia r gerra krimenen ukapena eta sobieta r krimenen ukapena dira.
Literaturan, ukazio historikoaren ondorioak modu irudimentsuan irudikatu dira fikziozko lan batzuetan, George Orwell en 1984 liburuan esaterako. Garai modernoetan, negazionismoa komunikabide berrien bidez zabaldu daiteke, internet esaterako.
Terminoaren jatorria
Negazionismo hitza Henry Rousso historialari frantsesak sortu zuen lehen aldiz 1987ko Vichyko sindromea liburuan, Vichy ko Frantzia ren eta Frantziako Erresistentzia ren memoria herrikoia aztertzen zuena. Roussok Holokaustoari buruzko azterlanetan errebisionismo historiko legitimoa eta arrazoi politikoengatik Holokaustoaren ukapena bereiztea beharrezkoa zela argudiatu zuen, berak negazionismoa deitu zuena.
Helburuak
Oro har, ukapen historikoaren helburua helburu nazional eta politiko bat lortzea da, gerraren errua transferituz, etsai bat deabrutuz, garaipen ilusio bat emanez edo adiskidetasun bat mantenduz. Batzuetan, berrikusitako istorio baten helburua liburu gehiago saltzea edo prentsa-titular batekin arreta erakartzea da. James M. McPherson historialariak esan zuen ukatzaileek nahiko luketela historia errebisionista kontzienteki faltsututako edo desitxuratutako iraganaren interpretazio gisa ulertzea, oraingo helburu alderdikoi edo ideologikoen mesederako.
Eragin ideologikoa
Historia negazionistaren funtzio nagusiak eragin ideologikoa eta eragin politikoa kontrolatzeko gaitasuna dira. "History Men Battle over Britain 's Future" lanean Michael d' Anconak zera esan zuen: "Badirudi ukatzaile historikoei [nazio] baten garapen kulturalean zeregin kolektibo bat agindu zaiela, eta horren esanahi osoa orain baino ez da azaleratzen ari: estatus [nazionala] birdefinitzea mundu aldakor batean". Historia identitate nazionala, kultura eta memoria publikoa osatzen laguntzen duen baliabide sozial bat da. Historia aztertuz, pertsonak nortasun kultural berezi batez blaitzen dira; beraz, historia modu negatiboan berrikustean, ukatzaileak identitate espezifiko eta ideologiko bat egin dezake. Historialariak egia erabakitasunez jazartzen duten pertsonatzat hartzen direnez, historialari negazionistak historialariaren sinesgarritasun profesionalaz baliatzen dira eta euren sasi-historia benetako erudizioa balitz bezala aurkezten dute, historia berrikusteko lanari sinesgarritasun-neurri bat gehituz, historialari negazionistaren ideiak errazago onartzen dira publikoaren baitan. Historialari profesionalek, ukazio historikoaren praktika errebisionista, erregistro historikoan euren testuinguru politiko, sozial eta ideologikoekin bat etor daitezen, egia ezberdinak aurkitzen dituzten "egiaren bilatzaileen" lan gisa onartzen dute.
Teknikak
Ukazio historikoak ikerketa-, hitzordu- eta aurkezpen-teknikak aplikatzen ditu irakurlea engainatzeko eta erregistro historikoa ukatzeko. "Historia berrikusiaren" ikuspegia babesteko, historialari negazionistak dokumentu faltsuak erabiltzen ditu benetako iturri gisa. Benetako dokumentuez ez fidatzeko arrazoi engainagarriak aurkezten, argitaratutako iritziak ustiatzen ditu testuinguru historikotik kanpo aipatuz, estatistika k manipulatzen eta testuak oker itzultzen ditu beste hizkuntza batzuetan. Ezeztapen historikoa berrikusteko teknikak eztabaida publikoaren espazio intelektualea n jarduten dute, historiaren interpretazio kultura l jakin baten aurrerapenerako. Dokumentu gisa, berrikusitako historia erregistro faktikoaren eta dokumentalaren baliozkotasuna ukatzeko erabiltzen da, eta, horrela, eztabaidatutako gertaera historikoaren azalpenak eta pertzepzioak birplanteatzeko, irakurlea, entzulea eta ikuslea engainatzeko. Beraz, ukazio historikoak propaganda rako teknika gisa funtzionatzen du. Beren lanak parekoen ebaluazio metodoaren bidez egin beharrean, historialari ukatzaileek historia berridatzi eta gezur logikoa k erabiltzen dituzte argumentuak eraikiz nahi dituzten emaitzak lortzeko. Historiografiaren praktikan, Richard J. Evans historialari britainiarrak historialari profesionalen eta historialari ukatzaileen arteko ezberdintasun teknikoak deskribatzen ditu:
Engainua
Iruzurrak barne hartzen du informazioa faltsutzea, egia ezkutatzea, berrikusitako historian jorratutako gertaera historikoari buruzko iritzi publikoa manipulatzeko. Historialari negazionistak engainuaren teknikak erabiltzen ditu helburu politiko eta ideologikoak lortzeko. Historiaren desziplinak, iturri sinesgarri eta egiaztagarrietan oinarritutako historia liburuak, argitaratu aurretik parte ezberdinek berrikusi zituztenak, eta iturri ez oso fidagarrietan oinarritutako historia liburu engainagarriak, parekoen ebaluazioa jasan ez zutenak, bereizten ditu. Historiako liburu moten ezberdintzea, historia idazteko teknika motetan oinarritzen da. Egiaztagarritasuna, zehaztasuna eta kritikarako irekitasuna erudizio historikoaren printzipio nagusiak dira. Teknika horiek saihesten direnean, aurkeztutako informazio historikoa nahita izan daiteke engainagarria.
Ukapena
Ukapena, batetik, informazioa modu defentsiboan babestean datza beste historialari batzuekin partekatua izan ez dadin. Bestetik, gertaerak faltsuak direla baieztatzean, bereziki Bigarren Mundu Gerran (1939-45) eta Holokaustoan (1933-45) gertatutako gerra krimenen eta gizateriaren aurkako krimen en ukapena. Historialari negazionistak errebisionismo historikoaren proiektua babesten du erruen aldaketaren, zentsuraren, distrakzioaren eta komunikabideen manipulazioaren bidez.
Erlatibizazioa eta arinkeria
Zenbait triskantza historiko beste krimen batzuekin alderatzea erlatibizazioaren praktika da, judizio moralen bidezko interpretazioa, lehen triskantza historikoaren pertzepzio publikoa aldatzeko. Konparazio horiek historia negazionistan maiz gertatzen diren arren, haien adierazpena ez da gertaera historikoei buruzko asmo errebisionisten parte izaten, judizio moralaren iritzi bat baizik.
Holokaustoa eta nazismoa: Deborah Lipstadt historialariak dioenez, "Aliatuen laido konparagarrien" kontzeptua, Bigarren Mundu Gerraren ondoren alemaniarrak naziek kolonizatutako lurretatik kanporatzea eta aliatuen gerra-krimen formalak kasu, erdian dago eta Holokaustoaren ukazio garaikidearen gai etengabe errepikatua da, eta erlatibizazio horrek "baliokideak" aurkezten ditu.
Konfederazioaren Galdutako Kausaren defendatzaileek merkataritzakoak ez diren esklabutza ren adibide historikoak erabili ohi dituzte zuriek beltzen esklabutza-baldintza berberei aurre egin behar zietela faltsuki baieztatzeko. Beste esklabotza mota batzuk higuingarriak diren arren, ez dakarte legean belaunaldien arteko esklabotza, ondasunen esklabotza kasu.
Errebisionismo konfederatua
AEBetako Gerra Zibil eko errebisionisten eta neokonfederatuen ukazio historikoak baieztatzen du Estatu Konfederatuak (1861-65) izan zirela Estatu Batuetako Gerra Zibilaren defendatzaileak eta ez bultzatzaileak, eta Konfederazioaren motibazioa, Estatu Batuen sezesiorako, Hegoaldeko estatuen eskubideak eta gobernu mugatua mantentzea izan zela, afroamerikarren esklabotza babestu eta hedatu beharrean. AEBetako Gerra Zibilaren errebisionismo neokonfederatuari dagokionez, Brooks D. Simpson historialariak zera dio:"'Memoria historikoa birmoldatzeko ahalegin aktiboa da, hegoaldeko zuriek egungo ekintzetarako justifikazio historikoak aurkitzeko egiten duten ahalegina. Mugimendu neokonfederatuaren ideologoek ulertu dute jendeak iragana gogoratzeko duen modua kontrolatzen badute, jendeak orainari eta etorkizunari heltzeko duen modua kontrolatuko dutela. Azken finean, memoriaz eta ondareaz oso kontziente den gerra bat da. Legitimitatearen bilaketa bat da, justifikazioaren betiereko bilaketa'."XX. mendearen hasieran, Mildred Rutherford, Konfederazioaren Seme Batuen (KSB) historialari nagusia, Ameriketako Estatu Batuetako Gerra Zibilaren historiako Kausa Galduaren bertsioa aurkezten ez zuten Estatu Batuetako testuliburuen aurkako erasoaren buru izan zen. Helburu pedagogiko horrekin, Rutherfordek Ku Klux Klan en loriari buruzko saiakera-lehiaketak eta esklabo leialei egindako omenaldi pertsonalak biltzen zituen dokumentuen "bilduma handia" bildu zuen. Konfederazioaren Seme Batuen ukazionismo historikoari buruz, David Blight historialariak zera dio:"“KSBko kide eta buruzagi guztiak ez ziren Rutherford bezain arrazistak, baina guztiek, nazio adiskidetu baten izenean, Gerra Zibilaren memoriaren ikuspegi supremazista zurian eragin sakona izan zuen enpresa batean parte hartu zuten”"
Japoniar gerra krimenak
Gerra osteko inperialismo japoniarraren gerra krimenen minimizazioa errebisionismo historiko "ez-legitimoaren" adibide bat da; errebisionista japoniar garaikide batzuek, Yde Iwanamik (Hideki Tojo jeneralaren biloba) kasu, Japonia k Txina inbaditu izana eta Bigarren Mundu Gerra bera, garaiko mendebaldeko inperialismo arrazistaren aurkako erreakzio justifikatuak izan zirela proposatzen dute. 2007ko martxoaren 2an, Shinzō Abe Japoniako lehen ministroak ukatu egin zuen militarrek emakumeak esklabutza sexualera behartu zituztela gerran, honako hau esanez: "Kontua da ez dagoela derrigortzea egon zela frogatzen duen frogarik". Berak hitz egin aurretik, Alderdi Liberal Demokratiko ko legegile batzuk, Yōhei Kōnok, 1993an, antzinako emakume erosoei egindako barkamena berrikusten ere saiatu ziren; era berean, Nankingo sarraskia ren ukapen polemikoa gertatu zen, 1937-1938an sei asteko iraupena izan zuena.
Hiroshima eta Nagasakiko bonbardaketak
Hiroshima ko eta Nagasaki ko Hibakusha-ek ("leherketek kaltetutako pertsonak") konpentsazio bat eskatu diote euren gobernuari, eta kritikatu egin dute, "Japoniaren porrota agerikoa izan eta gero, gerra oldarkor bat bultzatzeko eta luzatzeko erantzukizuna onartu ez izanagatik, horrek japoniar, asiar eta estatubatuar bizitza ugari ekarri zituelako". Hill eta Koshiro historialariek adierazi dutenez, Hiroshima eta Nagasakiko bonbardaketa atomikoen garrantzia gutxitzeko saiakerak historia errebisionista bat dira. EB Sledgek bere kezka adierazi zuen errebisionismo horrek, bere hitzetan "meloso", bonbardaketak ekarri zituen historiako gertakari gogorrak ahaztea ahalbidetu zuelako.
Serbiako gerra krimenak Bigarren Mundu Gerran
Eskuin mutur reko taldeen eta talde nazionalisten artean, serbiar gerra-krimenen ukapena eta berrikusketa Milan Nedijeren eta Dimitrije Ljotis-en paperak minimizatuz gauzatzen dira. Serbiako judua k kontzentrazio-esparru etan, alemaniarrek okupatutako serbiar lurraldean, hainbat historialari serbiarrek okupatutako serbiar eta serbiar indar armatuek zuzenean parte hartu zutelarik. Gerra amaitu zenetik, Serbiaren Holokaustoko lankidetza errebisionismo historiko baten xede izan da buruzagi serbiarren aldetik. 1993an, Serbiako Zientzia eta Arteen Akademiak 100 serbiar nabarmenenen zerrendan sartu zuen Nedila. Halaber, Ardatzeko indarrekin txetnik lankidetza eta Bigarren Mundu Gerran egindako krimenak ukatu zituen. Adibidez, Jelena Djureinovic historialari serbiarrak bere The Politics of Memory of the Second World War in Contemporary Serbia: Collaboration, Resistance and Retribution liburuan dioenez, "Urte horietan, Bigarren Mundu Gerrako txetnik nazionalistak mugimendu antifaxista gisa bateginak izan dira, Titoren partisano en parekoa, eta komunismoaren biktima gisa". Txetnik mugimenduaren loriatzea bihurtu da Serbiako Bigarren Mundu Gerrako memoria politikaren gai nagusia. Naziekin kolaboratzeagatik erregimen komunistan zigortutako txetnik liderrak birgaitu egin dituzte Serbiako auzitegiek, eta telebista saioek mugimenduaren irudi positiboa zabaltzen lagundu dute, Bigarren Mundu Gerran gertatu zenaren benetako irudia desitxuratuz.
Serbiako gerra-krimenak Jugoslaviako gerretan
Eskuin muturreko hainbat autore eta aktibista politiko eta nazionalista ez datoz bat publikoki 1991-1999ko Jugoslaviako gerretako serbiar gerra-krimenei buruzko gehiengoaren iritziekin. Musulman bosniarren aurka genozidiorik ez zela gertatu adierazi duten goi mailako funtzionario eta buruzagi politiko batzuk Tomislav Nikolila Serbiako presidente ohia, Milorad Dodik Serbiako buruzagi serbobosniarra, Aleksandar Vulin Serbiako Defentsa ministroa eta Vojislav Šešelj Serbiako eskuin muturreko burua dira. Eztabaida puntuen artean, Raakena eta Srebrenicarena bezalako sarraskien biktimak zibil armagabeak edo erresistentziaren armadun borrokalariak ote ziren, hildako eta bortxaketa kopurua puztu ote zen, eta Sremska Mitrovica rena bezalako preso eremuak gerra krimen masiboen lekuak izan ote ziren. Egile horiei "errebisionista" deitzen diete akademikoek eta TPIY bezalako erakundeek.
Darko Trifunovicen Srebrenica kasuari buruzko txostena, Bosniako Serbiar Errepublika ko gobernuak enkargatua, Jugoslavia ohirako Nazioarteko Zigor Auzitegia k honela deskribatu zuen: "1995eko uztailean Srebrenican egindako musulman bosniarren exekuzio masiboei buruzko berrikuspen-adibide txarrenetako bat" Nazioarteko Errepublikaren alderdi batek eta horrek, azkenean, indargabetu egin zuten nazioarteko fraideen arteko haserrea eta kondena. 2017an, Srebrenicako genozidioa eta Sarajevoko setioa eskoletan irakastea debekatzen zuen legeria bat sartu zen Bosniako Serbiar Errepublikan, Milorad Dodik presidenteak eta bere alderdi SNSDk hasitakoa, "Hemen testuliburuak erabiltzea ezinezkoa" zela adierazi zuena. Hau ez da zuzena eta ez da hemen irakatsiko ". 2019an, Bosniako Serbiar Errepublikako agintariek Gideon Greif historialari israeldarra izendatu zuten, Yad Vashem-en hiru urtez baino gehiagoz lan egin duena, Srebrenicari buruzko egia zehaztu eta "bere batzorde errebisionista zuzentzeko".
Historia sobietarra
Errusiako Sobietar Errepublika Sozialista Federatiboa (1917-1991) eta Sobietar Batasuna (1922-1991) existitu zirenean, Sobietar Batasuneko Alderdi Komunista (SBAK) historia akademiko eta herrikoiaren idazkera ideologikoki eta politikoki kontrolatzen saiatu zen. Saiakera hauek 1934-1952 denboraldian izan zuten arrakasta handiena. Klaus Mehnerten arabera, sobietarrak historiografia akademikoa (historialari akademikoek historia idaztea) kontrolatzen saiatu ziren errusiarren inperialismo ideologikoa eta etno-arraziala sustatzeko. 1928-1956 aldian zehar, historia moderno eta garaikidea, oro har, SBAKen nahien arabera osatzen zen, ez metodo historiografikoaren eskakizunen arabera.
Nikita Khrustxov gobernuaren garaian eta ondoren (1956-1964), praktika historiografiko sobietarra zailagoa izan zen. Erabat usteldu ez bazen ere, historialari marxista estalinisten eta antiestalinisten arteko lehia konplexua izan zen historiografia sobietarraren ezaugarri nagusia. Historia poliu profesionala saihesteko, historialari batzuek historia aurremodernoa, Erdi Arokoa edo klasikoa aukeratu zuten, non eskakizun ideologikoak erlatiboki lasaiak ziren eta sektoreko beste historialari batzuekin hitz egitea susta zitekeen. Hala ere, nahiz eta ideologia proskribatuak historialarien lana usteltzeko arrisku potentziala izan, sobietar historiografia guztia ez zegoen ustelduta.
Alderdiaren historiaren gaineko kontrolak eta alderdikide ohien estatus legalak zeregin garrantzitsua izan zuten aniztasun ideologikoa eta, beraz, SBAKren barruko boterearen fakzioa emateko orduan. Alderdi Komunistaren historia berrikusi zen alderdiko buruzagi purgatuei buruzko aipamenak ezabatzeko, bereziki Iosif Stalinen gobernuan (1922-1953).
Gerra Hotzaren Historiografian, errebisionismo historiko negazionistari buruzko eztabaida bat dago, non Mendebaldeko ikerlari errebisionista askori estalinismoaren krimenak zuritzea leporatu zaien, Polonian Katingo sarraskia alde batera uztea edo Venonaren mezuek Estatu Batuetan espioitza sobietarrarekin lotuta duten baliozkotasuna ez ezagutzea.
Armeniari buruz
Ikus gainera: Julfako armeniar hilerria
Aditu askok, horien artean Victor Schnirelmann, Willem Floor, Robert Hewsen, George Bournoutian eta beste batzuek, 1960ko hamarkadaz geroztik, Azerbaijan sobietarrean eta sobietar ostekoan, Armeniako Kaukasoari buruzko lehen iturriak berrikusteko praktika bat dagoela diote, Armeniako edozein aipamenekin. Berrikusitako testuetan, adibidez, "Armeniar" hitza ezabatu egiten da, edo "albaniar" hitzarekin ordezkatzen da; faltsifikazio hauen beste adibide asko daude, guztiak ere, historikoki armeniarrak lurralde honetan ez zeudelako inpresioa sortzeko asmoz.
Willem M. Floor eta Hasan Javadik Abbasgulu Bakikhanoven "The Heavenly Rose-Garden: a History of Shirvan & Daghestan" liburuaren ingelesezko edizioan Ziya Bunyadovek liburu honen errusierazko itzulpenean egindako distortsio eta faltsutze kasuak zehazki aipatzen dituzte. Bournoutian eta Hewsenen arabera, distortsio hauek oso hedatuak daude lan hauetan, eta, beraz, irakurleei, oro har, Azerbaijanen sobietar eta postsobietar garaian ekoitzitako liburuak saihesteko aholkatzen diete, liburu hauek jatorrizko iturrien kopia faksimilerik ez badute.
Philip L. Kohlek, argi eta garbi faltsuak diren jatorri kulturaleko mitoen adibide bezala, Akhundov arkeologo azerbaiyarrak khachkarren jatorri albaniarrari buruz aurreratutako teoria jartzen du.
Ipar Korea eta Koreako Gerra
Koreako Gerra hasi zenetik (1950-53), Ipar Koreako gobernuak sistematikoki ukatu du Koreako Herri Errepublika Demokratikoak (KHED) Koreako bateratze komunistaren aldeko gerra hasi zuen erasoa egin zuela. KHEDren historiografiaren arabera, Hego Koreak eragin zuen gerra, Estatu Batuek eskatuta:"Ekainaren 17an (1950), AEBetako orduko presidentea Trumanek Dulles bidali zuen Hego Koreara Ipar Korearen aurkako gerra aztertzeko eta erasoari ekiteko agindua emateko. Ekainaren 18an, Dullesek 'ROK Army' ren 38. paraleloa eta gerra-prestaketa ikuskatu zituen. Egun horretan, Syngman Rheer i Ipar Korearen aurkako erasoa hasteko esan zion, Ipar Koreak hegoaldea 'inbaditzen' zuelako kontrapropagandarekin" Ipar Koreako beste adierazpen batzuen arabera, Estatu Batuek Koreako penintsula behar zuten "zubi-buru gisa, Asiako kontinentea inbaditzeko, eta oinarri estrategiko gisa, askapen nazionaleko mugimenduen eta sozialismoaren aurka borrokatzeko, eta, azken batean, munduko nagusitasuna lortzeko" Halaber, KHDEk ukatu egin zituen Ipar Koreako armadak gerran zehar egindako gerra-krimenak; hala ere, 1951-1952 aldian, Koreako Lanaren Alderdiak (KLA) modu pribatuan onartu zituen Ipar Koreako etsaiarekin elkarlanean aritu ziren herritarren aurkako aurreko kanpainako gehiegikeriak. Beranduago, KLA-k gerraren sarraski guztien errua militar estatubatuarrei egotzi zien, adibidez, Sinchongo sarraskia (1950eko urriak 17-1950eko abenduak 7), RPDko gobernua Hwanghae probintziatik erretiratzean gertatu zena, Ipar Koreako hego-mendebaldean.
"Kolaboratzaileen" aurkako kanpaina Estatu Batuetako manipulazio politiko eta ideologikoei egotzi zitzaien; Pak Chang-ok buruzagi gorenak esan zuenez, etsai estatubatuarra "metodo berri bat erabiltzen hasi zen, hau da, jantzi ezkertiar bat jantzi zuen, eta horrek eragin nabarmena izan zuen Alderdiaren eta gobernu-organoen margolan ez-adituetan" Kathryn Weathersby-k berretsi egin zuen Koreako Gerra Kim Il-sung (1912-1994) aginduz abiarazi zela, eta DPRKk Koreako gerra biologikoar i buruz egindako alegazioak ere ezeztatu zituen. Koreako albiste agentziek "faltsifikazio hutsagatik" kaleratu zuten dokumentu sobietarren erregistro historikoa.
Holokaustoa ukatzea
Holokaustoaren negazionistek Holokaustoaren negazionista terminoa arbuiatu ohi dute, bere ikuspuntu historikoaren deskribapena zehaztugabetzat jotzen dutelako, eta nahiago dute Holokaustoaren errebisionista terminoa; hala ere, akademikoek nahiago dute "Holokaustoaren negazionista", errebisionista historiko legitimoak eta errebisionista legitimoak bereizteko, zeinen helburua baita metodo jakin batzuekin froga historikoak zehaztasunez aztertzea. Alan Berger historialariaren arabera, Holokaustoaren ukatzaileek aurrez pentsatutako teoria baten alde argudiatzen dutela dio, Holokaustoa ez zela gertatu edo, gehienbat, engainu bat izan zela, kontrako zentzuan froga historiko zabalak baztertuz. David Irving autoreak Ingalaterran Deborah Lipstadten eta Penguin Books editorearen aurkako difamazio kasua galdu zuenean, eta, beraz, publikoki gaitzetsia eta Holokaustoaren ukatzaile gisa identifikatua izan zenean, epaiketako epaileak, Charles Gray epaileak, honako hau ondorioztatu zuen:"Irvingek, bere arrazoi ideologikoengatik, froga historikoak etengabe eta nahita desitxuratu eta manipulatu ditu; arrazoi berberengatik, Hitler justifikaziorik gabeko argitan erretratatu du, batez ere juduen tratamenduarekiko duen jarrerari eta erantzukizunari dagokionez; Holokaustoaren ukatzaile aktiboa da; antisemita eta arrazista da, eta sustatzen duten eskuin muturrekoekin lotzen da."2006ko otsailaren 20an, Irving erruduntzat jo zuten eta hiru urteko kartzela-zigorra ezarri zioten Holokaustoa ukatzeagatik, 1947ko Austriako legearen arabera. Lege horrek nazien errebibalismoa debekatzen du, eta delitu gisa tipifikatzen du krimen nazionalsozialistak publikoki ukatzea, gutxiestea edo justifikatzea. Austriaz gain, beste hamaika herrialdek (Alemania, Belgika, Frantzia, Lituania, Suitza...) ezarri dituzte kartzela eta bestelako zigorrak, Holokaustoa ukatzeagatik.
Japonia
Ukatu egin da, baita ere, Nankingo sarraskia (Japoniar armadak txinatar zibilen aurka Bigarren Txinar-Japoniar Gerran egindako hilketa eta bortxaketa batzuk) inoiz gertatu zenik. 2007an, Hezkuntza Ministerioa Okinawako guduari buruzko testuliburuak berrikusten saiatu zen, 132 militar japoniarren inplikazioa murriztuz.
Jugoslavia
Gerraostean zehar, Titok historiografian sentimendu nazionalistak salatu zituen arren, joera hauek jarraitu egin zuten, eta kroaziar eta serbiar akademikoek, batzuetan, bakoitzaren historia desitxuratzea leporatu zioten euren buruari, bereziki kroaziar eta nazien arteko aliantzari dagokionez. 1980ko hamarkadan historiografia komunista zalantzan jarri zen eta serbiar nazionalismoaren birgaitzeari ekin zioten historialari serbiarrek.
Serbiako Zientzia eta Arteen Akademiako (SZAA) eta Idazleen Elkarteko historialariek eta intelektualitateko beste kide batzuek paper garrantzitsua bete zuten narratiba historiko berriaren azalpenean. "Serbiako historia berria" idazteko prozesua serbiarren mobilizazio etnonazionalistarekin paraleloa izan zen, Jugoslaviako federazioa berrantolatzeko helburuarekin.
Holokaustoaren historiografiako ideiak eta kontzeptuak erabiliz, historialari serbiarrek, Elizako buruzagiekin batera, Bigarren Mundu Gerrako Jugoslaviari aplikatu zioten, eta serbiarrak juduekin eta kroaziarrak alemaniar naziekin parekatu zituzten. Jugoslaviako Titoren garaiko historiografiak Txetnikei eta Ustatxiei huts egin zien. 1980ko hamarkadan, historialari serbiarrek, Jugoslaviako Bigarren Mundu Gerrako narratiba berraztertzeko prozesua hasi zuten, eta, horiekin batera, Draza Mihailovic. Historialari gazteago batzuek, ideologikoki Mihailovic-etik hurbilago zeudenek, 1990eko hamarkadaren amaieran, Txetnik mugimenduari buruzko monografiak sortu zituzten. Historialari serbiarrak, garaiaz kezkatuta daudenez, Txetniken historia aldarrikatzen saiatu dira, nazien aurka borrokatzen ziren askatasunaren aldeko borrokalari zuzen bezala aurkeztuz, historia liburuetatik italiarrekin eta alemaniarrekin zituzten aliantza anbiguoak ezabatuz. Txetnikek kroaziarren eta musulmanen aurka Serbiako historiografian egindako krimenak, oro har, isiltasunez estalitak daude. Miloševic-ren garaian, serbiarren historia faltsutu egin zen serbiar kolaboratzaileek Serbiako komunitate juduaren garbiketan izan zuten papera ezkutatzeko, herrialdean bertan hilez edo Ekialdeko Europako kontzentrazio-esparruetara deportatuz.
1990eko hamarkadan, mendebaldeko komunikabideek Jugoslaviako gerra zibilaren estaldura masiboa eman ondoren, Jugoslavia zaharraren berrikuspen historikoaren gaia jorratzen zuten argitalpenak ugaritu egin ziren. Hamarkada berdinean, errebisionismo historikoaren alorrean, errepublika sortu berriak kontuan hartuta, Noel Malcolm eta bere "Bosnia: a Short History" (1994) eta "Kosovo: a Short History" (1998) idazlanen egilerik nabarmenetako bat izan zen, historialarien artean eztabaida bizia izan dutenak argitaratu ondoren; azken hau argitaratu ondoren, Afairigs liburuan liburuaren merezimenduak eztabaida luze baten xede izan ziren. Kritikariek liburua albaniar separatista etnikoekiko zuen begikotasunak, serbiarren aurkako joerak eta Balkanei buruzko ilusioak lausotuta zegoela esan zuten. 1999 amaieran, Minnesotako Gustavus Adolphus Collegen historia fakultateko Thomas Emmertek liburua aipatu zuen Journal of Southern Europe and the Balkans Online liburuan, eta, liburuaren alderdi batzuk goraipatu zituen arren, "Egileak serbiar mitoak zalantzan jartzeko izan zuen funtsezko erabakiaz moldatua" zegoela ere adierazi zuen. 2006an, Frederick Anscomberen ikerketa batek Kosovoren inguruko ikerketak aztertu zituen. Anscombek esan zuen Malcolmek "Kosovoko historiaren bertsio kontrajarrien kritika zehatza" eskaintzen zuela eta bere lanak "inbertsio nabarmena" egiten zuela mendebaldeko historialariek serbiarren migrazioari buruzko "serbiarren kontakizunaren" onarpenean. Malcolm serbiarrak bezalako "antiserbiarra" eta selektiboa izateagatik kritikatua izan da, beste kritikari komediatuago batzuek "bere argudioak sinesgarritasun gutxikoak" direla esaten duten bitartean. Anscombek adierazi zuen Malcolm, bere ondorioei jaramonik egin ez dieten historialari serbiar eta jugoslaviarrak bezala, ez daudela prest bertako probak aintzat hartzeko, hala nola, otomandar garaiko historia, komikoa, kontuan hartzea.
Gobio kubanicus
Gobio kubanicus Gobio generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Gallurko geltokia
Gallur Espainiako Aragoiko tren geltoki bat da, Gallur udalerrian kokatuta dagoena.
Hargin lan
Hargin lana eraikuntza sistema tradizional bat da, hormak eta paramentuak eraikitzeko, haiek osatzen dituzten elementuak edo materialak (harlangaitzak, gehienetan) eskuz jarrita. Elementu horiek landuta edo landu gabe egon daitezke, edo oso lanketa zakarrez. Hargin lana egiteko material ohikoenak adreiluak, eraikuntza harriak (marmola, granitoa eta kareharria), harri urtua, hormigoizko blokeak, beirazko blokeak eta hesi-hormak dira. Hargin lana, oro har, eraikuntza modu oso iraunkorra da. Alabaina, faktore batzuek eragin nabarmena izan dezakete harri hormaren eraikuntzaren iraunkortasunean, besteak beste: erabilitako materialek, morteroaren eta eskulanaren kalitateak, eta unitateak mihiztatzen dituen txantiloiak.
Sistema honen bidez, erabilitako materialen hondakinak murriztu egiten dira, gehienak berrerabil daitezkeenez, eta fatxada sostengatzaileak sortzen dira; beraz, altuera handiko eraikuntzetarako egokia da, eraikuntzaren zatirik handiena egiturazkoa baita.
Gallurko geltokia
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Hargin lan
Azalpena
Hargin lanez egindako horma batek harlangaitzezko unitateak ditu, gehienetan buztinezko adreiluak, egitura independente baten alde bietan edo bakar batean instalatuta. Horrela, adreiluzko hargin lana apaingarria da nagusiki, ez egiturazkoa, hormaren benetako egitura zurez edo harlangaitzez egina egoten baita. Adreiluzko estaldura egitura hormari lotzen zaio metalezko estekak erabilita eta piezen arteko morteroaren bitartez. Gehienetan, aire espazio bat uzten da adreiluzko estalduraren eta egitura hormaren artean. Buztinezko adreilua, oro har, guztiz iragazgaitza izaten ez denez, egitura hormari, askotan, urarekiko erresistentea den gainazal bat eransten zaio, (eskuarki, mundrun papera), eta drainatze zuloak uzten dira adreiluzko estalduraren oinarrian, aire espazioaren barruan metatzen den hezetasuna drainatzeko. Hormigoizko blokeak, harlangaitzak eta harlanduak oso antzera erabiltzen dira.
Hormetan erabiltzen diren materialen antolaketari eta loturari adreilu zoladura esaten zaio.
Gaur egun, piezak lotzeko, eskuarki, zementuzko, karezko eta hareazko morteroa erabiltzen da, ur kantitate egoki bat edo igeltserotzako zementuzko mortero bat gehituta, zementuaren hondakinekin egina. Antzina, lokatza edo buztina ere erabiltzen zen, beste elementu natural batzuk gehituta, hala nola lastoa, edo, landa eremu batzuetan, behi eta zaldi gorotzak.
Erabilerak
Harlangaitzez egindako hargin lana hormak eta eraikinak egiteko erabili ohi da. Gaur egun, adreilua eta hormigoi blokea dira herrialde industrializatuetan erabiltzen diren harlangaitz mota ohikoenak. Hormigoizko blokeak, batez ere nukleo hutsak dituztenak, aukera handikoak dira hargin lana egiteko. Oro har, konpresioarekiko erresistentzia handia daukate, eta zehar karga arinak dituzten egituretara hobeto egokitzen dira, nukleoak betegarririk gabe daudenean. Aldiz, nukleo batzuk edo guztiak hormigoi hutsarekin edo altzairuz indartutako hormigoiarekin betetzen badira, askoz erresistentzia handiagoa du trakzioari dagokionez eta egituren alboei dagokienez.
Egiturazko mugak
Harlangaitzezko hormek arazo bat dute: hormaren pisuaren mende daude, batez ere, beren lekuan irauteko; izan ere, bloke edo adreilu bakoitza morterozko geruza mehe baten bidez soilik dago konektatuta hurrenarekin. Horregatik, ez dute ongi erantzuten lurrikaretan, hau da, eraikin osoa horizontalki astintzen denean. Lurrikaretan, harlangaitzezko horma sostengatzaileak dituzten eraikin askok behea jotzen du; are eta gehiago, eraikin astunen kasuan.
Harri lehorreko hormak
Harri lehorreko hormak harriz edo adreiluz eraikitzen dira, morterorik edo beste orerik erabili gabe, piezak bata bestearen gainean jarrita. Harlangaitzak banan-banan aukeratu behar dira, multzoak egonkortasuna izan dezan. Batzuetan, harri txikiak edo legarrak erabiltzen dira, harlangaitzak finkatzeko eta haien arteko hutsuneak betetzeko.
Horma lehor mota horren adibideak aurki daitezke Andeetan, batez ere Perun eta Boliviako iparraldean; Euskal Herrian, kareharri grisez edo gorriz egindako horma lehorrak ohikoak dira landa eraikuntza tradizionaletan. Teknika bera oso hedatua dago, baita ere, Mallorcan, Menorcan eta Kataluniako Priorat eta Terra Alta eskualdeetan.
Harrizko hormak
Hargin lanetan erabiltzen diren harrizko blokeak landuak edo landugabeak izan daitezke, baina batean zein bestean eraikinaren kantoiak, ate zangoak eta antzeko eremuak landuta egon ohi dira. Izan harlangaitzak, izan harlanduak edo izan bien nahasketa bat, piezak altuera uniformeko ilara ildaskatuetan jartzen ahal dira, harriak kontu handiz hautatuz edo ebakiz; alabaina, hargin lan askotan piezak ez daude lerrokatuta.
Hargin lan arrunta
Harlangaitzak karez edo zementuz egindako mortero batekin elkartuta egiten da. Piezak ahalik eta gehien egokitu behar dira, morteroz bete beharreko hutsarteak ahalik eta gutxien izan daitezen. Tarteak betetzeko legarra kanpora agertzen dela utz daiteke, soilik gero paramentua emokatu behar baldin bada.
Harlangaitz kareztatua
Hargin lan mota honetan, harlangaitzak kanpoko paramentua egiteko aurpegian bakarrik lantzen dira, hormak eraiki ondoren karez estaliko baitira. Harlangaitzek ez dute forma edo neurri jakinik, baizik eskuratu bezala jartzen dira, elkarri ahalik eta hobekien egokituta. Hormen barruan legarrak erabil daitezke, hutsuneak bete edo berdintzeko, baina ez ageriko paramentuan.
Harlangaitz itundua
Hargin lan mota honetan, harlangaitzak juntura eta paramentu aurpegietan forma poligonal gutxi-asko erregularretan lantzen dira, elkarrekiko egokitzapena aurpegi aski lauetan gertatu dadin beti.
Mota honetan ez dira legarrak erabiltzen, eta kanpoko paramentuko harlangaitzak prestatu behar dira, ageriko aurpegiek forma poligonala izan dezaten eta alboetako harlangaitzen hutsunea bete dezaten. Erpin berean harlangaitzen lau ertz egotea saihestu ohi da.
Cobitis takatsuensis
Cobitis takatsuensis Cobitis generoko animalia da. Arrainen barruko Cobitidae familian sailkatzen da.
Hargin lan
Harlangaitz itundua
Harlangaitzak baino zabalagoa izan behar denean horma, lehenik ageriko paramentuetako harlangaitzak ezarri behar dira, eta, ondoren, betegarriko harlangaitzak, behar izanez gero, legarrak erabilita. Tarterik tarte, bi paramentuak lotu behar dira, horma alderik alde zeharkatzen duten parpainarriak erabilita, multzoa trinkotzeko behar bezain luzeak. Horma alderik alde hartzeko parpainarri bakarra aski ez bada, bi edo gehiago jartzen dira, txandaka, erdi lodieraraino, eta, behar izanez gero, buztanetatik irabiatzen dira, metalezko bridekin. Harlangaitz itunduko horma batean ilara horizontalak eratzen badira, juntura bertikalen lerroak txandakatu egin behar dira, eta aldameneko bi ilaratako junturaren artean gutxienik 20 cm utzi behar dira.
Vireolanius eximius
Vireolanius eximius Vireolanius generoko animalia da. Hegaztien barruko Vireonidae familian sailkatua dago.
Hargin lan
Adreiluzko hargin lana
Adreilu zoladura trinkoa bi adreilu ilara edo gehiagoz egiten da, piezak horizontalki ezarrita, horman zeharka jarritako adreiluz elkartuta. Adreilu horizontalen eta zeharkakoen konbinazioak zenbait zoladura sortzen ditu, hala nola zoladura arrunta (bost ilara horizontal eta seigarrena zeharka), ingelesa, eskoziarra edo flamenkoa. Zoladurak indar eta ahalmen isolatzaile desberdinekoak izan daitezke. Bertikalki mailakatutako loturak indartsuagoak izan ohi dira eta pitzadura gutxiago pairatzeko joera dute, mailakatu gabeko loturen aldean. Hormigoizko habeekin ere indartu daitezke.