cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isiltasuna (Doctor Who)
Pertsonaiaren sorrera
Steven Moffat ekoizle exekutiboak sortu zuen pertsonaia, ordurarteko beldurgarrienetako bat izateko helburuaz, eta horretarako Edvard Munchek 1893an margoturiko Garraisia hartu zuen oinarri burua diseinatzeko eta gozpuzkera beltzezko gizonena ezarri zien. Berehala bihurtu ziren telesaileko pertsonai beldurgarrienetakoak aingeru negartiekin batera, Karen Gillanen esanetan.
Itxura
Buru handia eta hezurtsua dute, ahorik gabea eta begizulo handiak. Azala hezurrei itsatsita dago eta gris argia da. Ez dute ahorik, ondorioz ez dute askorik hitzegiten, eta egiten dutenean ahots grabea dute. Esku luzeak dituzte, lau hatz dute eta erdikoa luzea eta zabala da, arrainen hegatsen antza duena.
Traje beltzez eta krobataz jantzita doaz, 1950 eta 1960. hamarkadan ufologoek aipatzen zituzten beltzezko gizonen antzera.
Jokaera
Erlijio ordena sekretua da. Zuzen begiratzerakoan soilik ohartzen da haien presentziaz, baina begirada apartatzerakoan berehala ahaztu egiten da haiek ikusi izana. Horren aurrean Doktoreak eta haren laguntzaileek markak egiten dituzte azalean ikusi dituztela gogoratzeko. Arazoaz ohartu ondoren audioak eta bideoak grabatzen dituzte.
Eskuetatik deskarga elektrikoan jaurtitzen dituzte eta gizakia desintegratu egiten dute, errauts pila bat soilik utziz. Energia xurgatzen dutenean zulo bat azaltzen zaie ahoa egon beharko litzatekeen tokian eta handik xurgatzen dute energia.
Istorioa
2013an berriz azalduko dira paper protagonista izanik. Trenzalore planetan dago denboraren arrakala eta unibertso paraleloan dauden Denboraren Jaunek doktorea erakarriko dute. Bere izena zein den galdetuko diote, honek erantzuten badu gure unibertsora pasako dira eta Denboraren Gerra hasiko da berriz. Isiltasunaren elizak planeta ixtea lortzen du gainerako arrazak iritsi aurretik, denek doktorea hil nahi baitute ez dezan galdera hori erantzun. Azken unean dalekek planetara sartzea lortuko dute eta Isiltasuneko kideek doktorearen alboan borrokatuko dute daleken aurka.
Fani Kolarova
Fani Kolarova (Фани Коларова; Sofia, ) bulgariar aktorea da, Frantziako zineman aritutakoa.
Macrognathus keithi
Macrognathus keithi Macrognathus generoko animalia da. Arrainen barruko Mastacembelidae familian sailkatzen da.
Aiaraldeko Eskualdeko Garraioa
Eskualdeko Garraioak Aiaraldeko kuadrillan 2 linea ditu, guztira 77 kilometro luze eta 35 geltoki.
Historia
Eskualdeko Garraioko eta lineak 2019ko uztailaren 1ean inauguratu zen, Añana, Errioxa, Gorbeialdea, Mendialdea eta Trebiñu kuadrillen lineetarekin.
Txartelak
Hiru tarifa mota daude:
Prezioak
Prezioak Eskualdeko Garraioa sarekoak dira. Bidaiaren prezioa 2,50 €-koa da, baina BAT txartela dutenek 1,70 € ordaintzen dituzte, eta BAT Berezi dutenek 1,30 € besterik ez. Gainera, familia ugariek % 20ko edo % 50eko deskontua dute txartelaren prezioan. Bestalde, 6 urtetik beherako haurrak eta ikusmen-, adimen-, zentzumen- edo adimen-desgaitasuna edo mugikortasun murriztua duten pertsonen laguntzaileak doan sar daitezke sarean, baldin eta baldintza horiek betetzen dituztela egiaztatzen badute.
Concepción Lazarraga
Concepción Lazarraga Abetxuko (Oñati, Gipuzkoa, 1892–Málaga, 1967) farmazialaria Málagako lehen emakume farmazialaria izan zen. Alemanian eta Estatu Batuetan ikasketak egin zituen.
Biografia
Gurasoak Pablo Lazarraga Ortiz de Zárate medikua eta Encarnacion Abetxuko Ugarte ziren. Concepción Malagara iritsi zen zazpi urte zituela, 1899an. Alemaniako Ikastetxean ikasi zuen, eta irakasle-ikasketak egin zituen, garaiko klase aberatseko neska gazteen ohitura, nahiz eta zientziarekiko zuen jakin-minak Granadako Unibertsitatean Farmazia ikastera eraman zuen. Ondoren, Madrilgo Unibertsitatean jarraitu zuen. 1921 arte, titulazioa eskuratu arte, Maria Maezturen Andereñoen egoitzan bizi zen.
Kimika ikasten jarraitu zuen hiru urtez Berlingo Unibertsitatean. Junta de Ampliación de Estudiosek beka eman zion praktika kimikoetarako, ikasle pentsionatu gisa, Columbiako Unibertsitateko Barnard Collegen, eta New Yorkeko laborategietan (1921-1922 ikasturtea) elkartruke bati esker. Ikasketak amaitu zituenean, Malagara itzuli zen, Malagako Farmazialarien Elkargoan izena eman zuen, eta 1923ko apirilaz geroztik, bertan bere farmazia ireki zuen. Hizkuntza desberdinak menderatzeari esker, atzerriko bisitari asko beren farmaziara joan ziren gaitzen bat zutenean.
Haren omenez, Madrilgo Patronato Social de Buenas Letras de Madrid erakundeak ({lang-eu|Letra Egokien Gizarte Patronatua}}) liburu-bilduma bat sortu zuen. Farmazia-bulegoaren buru izaten jarraitu zuen 1967an hil zen arte. Malagako San Miguel hilerrian lurperatuta dago.
Underground komiki
Underground komikiak (euskaraz "lur azpiko komikiak) edo Komix, jatorriz, Ameriketako Estatu Batuetan XX. mendeko 60. hamarkadan argitaletxe handietatik kanpo egiten hasi ziren komikien argitalpenak ziren. Garai hartan komikien mundura benetako aldaketa ekarri zuten: estetika ez zen betikoa, probokatzaileak ziren eta gizartearekiko begirada oso kritikoa eskaintzen zuten. Kontzeptua beste herrialdetara eta hizkuntzera eraman zenean ezaugarri horiei eta garaiko kontrakulturari lotuta gelditu zen. Horregatik, denboraren poderioz, underground kontzeptu hori banaketa edo zirkuito komertzial arruntak erabiltzen zituzten komikiekin erabili izan da ere bai, batez ere elementu estetikoei eta ideologikoei kaso egiten.
Historia
Underground komiki klasikoa Ameriketako Estatu Batuetako hirurogei hamarkado bukaeran hango gizartea astindu zuen beste fenomenoa izan zen. Ikasleen protestekin, gizaeskubide zibilen aldeko borrokekin, Vietnamgo gerraren aurkako borrokarekin, aluzinogenoen erabilerarekin batera, komiki hauek mugimendu haren beste ezaugarri bat izan zen. Zap Comix aldizkariak lehen komiki-liburua plazaratu zuen; lana Robert Crumbena izan zen eta San Frantziskon agertu zen, 1968an. Zap publikazio hauen artean benetako erreferentzia izan zen eta "Comix" hitza zabaltzean eragin handia izan zuen.
Robert Crumben izenarekin batera laster ezagunak egin ziren beste asko: S. Clay Wilson, Richard Corben, Rick Griffin, Víctor Moscoso, Gilbert Shelton, Dave Sheridan, "Spain" Rodríguez, Frank Stack, Art Spiegelman eta Skip Williamson. Hasiera batean gizarte tradizionalak artista hauen lanak oso gaizki hartu zituen. Muturreko kasu batzutan ere debekatuak izan ziren. Baina denborarekin onartuak izan ziren eta poliki-poliki enpresa tradizionaletan kokatu ziren ere bai. Ondorioz, beraien eduki probokatzailea ahuldu zen eta, besterik gabe, beste motatako komikiak bihurtu ziren. Hala ere, komikien mundura aldaketa handiak ekarri zituen underground komikiak: gaiak zabaldu baitziren, hizkuntza aldatu zuen, marrazkietan gehiegizko formalismoarekin puskatu zen, psikodeliaren eragina handitu zuten...
Nazioarteko gotiko
Nazioarteko gotikoa arte gotikoaren aldi berankorra izan zen, XIV. mende amaieran eta XV. mende hasieran Borgoina, Frantzia eta iparraldeko Italian garatu zena.
Historia
1400 inguruan, Europako hainbat herrialdetako errege familien eta gorteen arteko harreman ugariak zirela-eta -ahaidetasunezkoak eta politikoak-, asko mugitu ziren artistak lurralde batzuetatik besteetara. Hala, ipar eta hegoaldeko Europako arte tradizioek bat eginik, estilo bakar bat geratu zen nagusi mendebaldeko Europan, nazioarteko estiloa deitu zaiona. Estilo hori ez zen margolanetara mugatu, hitz bera erabiltzen baita aldi hartako eskultura definitzeko ere; baina argi dago pintoreak eta miniatura margotzaileak izan zirela nazioarteko estiloaren garapenean protagonismo handiena izan zutenak. Herbehereak, Frantzia, Italia eta erdialdeko Europa izan ziren nazioarteko estiloaren gune nagusiak.
Melchior Broederlam flandriarra izan zen estilo horretan aritu zen lehenengoetako bat, Limbourg anaiak etorri ziren gero, eta, azkenik, ezin aipatu gabe utzi Italiako pintoreen ekarpena, hala nola, Gentile da Fabrianorena.
Iñar Sastre
Iñar Sastre Lopetegi (Irura, 1986) musikagilea eta piano-jotzailea da. Hainbat musika jorratu ditu bere ibilbide osoan zehar; dena den, musika klasikoa, jazz-a eta euskal musika herrikoia izan ditu oinarri. Horrez gain, musika beste arte disziplina batzuekin uztartzen aritu da, besteak beste, arte bisual eta eszenikoekin.
Ikasketak
Gaztetatik musikazale, Iñar Sastrek piano eta inprobisazio ikasketak burutu zituen Musikenen eta Parisko Kontserbatorioan. Era berean, musika klasikoko ikasketak, jazz piano ikasketekin osatu zituen Parisko Ravel Kontserbatorioan.
Egindako ekarpenak
Parisen, sarri pelikula mutuak musikatu izan ditu "Cinémathèque Française", "Fondation Pathé" eta "Cinéma le Balzac" bezelako zinemetan.
Dokumental, laburmetrai eta luzemetraiei (Euskara Munduan; Richard Oribe, al otro lado de las medallas; Txillardegiren klika) musika jarri die. Era berean, telebistarako "Bat to Rio" eta "Bat to Pyeongchang" kirol saioetako musikak ere konposatu ditu.
Bere sorkuntza ezberdinak estreinatu izan dira eta soka orkestra, akordeoi orkestra, saxofoi ensemble eta txistulari bandarako eginiko moldaketak Europa mailan jo izan dira.
Elkar disketxearekin sinatutako kontratu bati esker bere abestiak telesailetan erabiliko dira. Proiektu pedagogikoetarako ere musika sortu eta ekoiztu izan du.
Abeslari lirikoen piano-laguntzaile ere jardun da mundu mailako aretoetan (Carnegie Hall, Berliner Philharmoniker), eta euskal abeslariekin ere kolaboratu izan du (Eñaut Elorrieta, Joseba Tapia).
Laboa Katedraren "Doinua hitz, hitza doinu" saria irabazi du. Era berean, piano lehiaketa, kantu txapelketa eta Musika Buelgoa sarietan ere saritua izan da, azken hontan Arineketan taldearekin batera.
Borgoinako Dukerria
Borgoinako Dukerria (Ducatus Burgundiae, Duché de Bourgogne, Hertogdom Bourgondië) Erdi Aroko Europako Estatu nagusietariko bat izan zen, 880 eta 1482 artean burujabea izan zena. Dukearen feudoak egungo Borgoina ez ezik Herbehereetako zati bat ere bazuen. Nahiz eta de iure Frantziako erregeen basailu izan, dukeek politika autonomoa egin zuten.
Lehen duke-etxeak
843ko Verdungo Itunaren ondorioz, Borgoina Luis Errukitsuaren seme Karlos Burusoilari egokitu zitzaion. Hark Borgoinako Dukerria sortu zuen 877an, Boson bere koinatuarentzat. Bi Borgoina eratu ziren Boson Proventzako errege bihurtu ondoren: Juraz haraindiko Borgoina edo Borgoina Beherea (Arles hiriburu zuena) eta Juraz honaindiko Borgoina Borgoina Garaia (Auxerre hiriburu zuena). 934. urtean, bi Borgoinak bat eginik, Borgoina-Proventzako Erresuma sortu zen, Arles hiriburu zuena, Frantziako koroari lotua egon bazen ere. Proventza germaniar enperadorearen mendeko lurralde bihurtu zen 1034an.
Jatorrizko leinua 1026an, Oto Gilen dukearekin batera, desagertu zen. Hala ere, Henrike I.a Frantziakoak 1016an dukerria jadanik okupatuta zeukan, eta 1032an anaia Robertori eman zion, Borgoinako etxeari hasiera emanez. Leinu horretakoa zen Alfontso Enrikez, Portugalgo lehenbiziko erregea. Leinu honetako azken dukea Filipe Rouvreskoa izan zen, 1361ean Izurri Beltzak hila.
Valois etxearen esku
Filipe Rouvreskoa oinordekorik gabe hil ondoren (1361), dukerria Frantziako koroara pasa eta Joanes II.a Frantziakoak Filipe bigarren semeari eman zion. 1363tik aurrera, Filipe Ausartak bere mendeko lurraldeak zabaltzeari ekin zion. Zabalkunde horren lehen urratsak Ehun Urteetako Gerraren baitako frantses estrategiaren parte ziren, Flandriako konderri ahaltsua ingelesen eraginetik aldentzeko asmoz. Izan ere, gatazka horretan, funtsezko lurraldea zen Flandria, bai posizio estrategikoagatik, bai indar ekonomikoagatik, flandriar merkatuetara esportaturiko artilearengatik jasotako eskubideetan oinarritzen baitzen ingeles koroaren diru sarreren parte handi bat.
1369an, Filipe Margarita III.a Flandriakoarekin ezkondu zenean, dukerriak Flandria, Artois, Nevers eta Rethelgo konderriekin bat egin zuen, eta Karlos V.a Frantziakoak arerio ingelesa betiko garaitu zuela zirudien. Frantses estrategia, ordea, bi ahoko ezpata zen, ezen Frantziaren arerio bihur zitekeen lurralde multzo bat ipini baitzuen Filipe Ausartaren eskuetan. Eta, hain zuzen ere, gero eta politika autonomoagoa hasi zen hura bideratzen, eta bere estatuak sendotzen ere saiatu zen.
Filipe hiltzean, haren semeak, Joan Beldur Gabeak, hartu zuen dukerriaren buruzagitza 1404-1419 bitartean; dukerriaren Frantziarekiko independentzia areagotu zuen, eta horrek Ingalaterrarekiko harremanak estutzera bultzatu zuen. Ingelesen eta borgoinarren harreman on haiek gero eta susmo txarragoz ikusten zituzten frantsesek, Henrike V.a Ingalaterrakoak Agincourteko guduan frantsesak garaitu zituenean, batez ere. Egoera horretan, Frantziako Dofinak, Karlosek, Joan Beldur Gabearen hilketa antolatu zuen Monteraun, 1419ko irailaren 10ean.
Joanen ondorengoa Filipe Onbera izan zen (1419-1467 bitartean agintean). Hark, Ingalaterrarekiko ituna berresteaz gain, Rhin eta Eskalda ibaien arteko lurren bateratze politika osatu zuen, Namur, Hainaut, Holanda, Zeelanda, Brabante, Linburgo eta Luxenburgoko lurraldeen gaineko nagusitasuna sendotuz, eta Lieja, Cambrai eta Utrechteko eliz jaurerriak babes herri bihurtuz. Lurralde bateratu bat osatu zuten eskualde horiek guztiek, Borgoinako nagusitasunaren mendean; handik aurrera Herbehereak izena hartu zuten. Azkenik, 1435ean, Frantziarekin Arraseko bakea izenpetu, eta Borgoinako dukeek Frantziaren basailutzatik aske geratzea lortu zutelarik, bere garaiko estatu ahaltsuen pare jarri zen dukerria.
Filiperen seme eta ondorengo Karlos Izukaitza, 1467-1477 bitartean agintean egon zena, Borgoinako lurraldeak behin betiko sendotzen ahalegindu zen, Alsazia eta Lorrenaren anexioaren bidez (1469 eta 1473an, hurrenez hurren), era horretan Borgoinako eta Herbehereetako lurrak fisikoki lotzen ahal zituela. Hala ere, zabalkunde asmo gehiegizkoak eta frantses errege Luis IX.aren trebetasuna zirela-eta, suitzarrak garaitu zitzaizkion borgoinar armadari Grandsonen (1476ko martxoan) eta Murtenen (1476ko ekainean) eta, azkenik, Nancyn (1477ko urtarrilean); eta azken gudu horretan, gainera, Borgoinako dukea hil zuten.
Maria Valoiskoa izan zen Karlos Izukaitzaren oinordekoa. Baina denbora kontua besterik ez zen Borgoinaren desegitea. Luis IX.ak dukerriaren babesle izendatu zuen bere burua, eta gudarostearekin sartu zen bertan; Maximiliano I.a Austriakoak, Mariaren senarrak, Borgoina defendatu zuen. Zenbait guduren ondoren, 1482an beste itun bat izenpetu zuten bi bandoek Arrasen, borgoinar lurren banaketa hitz hartzen zuena: Borgoina eta Pikardia Luis IX.aren esku gelditu ziren; Herbehereak (gaur egungo Benelux) Maximilianoren esku; eta Maximiliano eta Mariaren alaba Margaritaren ezkonsari gisa geratu ziren, berriz, Franche-Comté eta Artois.
Artea
Erdi Aroan eragin handia izan zuten bi orden monastiko esanguratsuek, Clunyk eta Citeauxek, Borgoinan izan zuten jatorria. Bertan, gaur egun ezagutzen diren tenplu erromanikoak eraikitzeko funtsezko esperientzia konstruktiboak garatu ziren. Clunyko fraideek abadia handitzeko beharra sentitu zuten eta Hugo abadeak hedatze-prozesua aurrera eramateko arduraduna izan zen. Tenplu monumental bat eraikitzeko gura zegoen, ordenako kide guztien elkargunea izan zedin. Izan ere, ordenako kide guztiak bildu behar izan balira, eliza berrian denak zutik kabituko ziratekeela esan ohi da. Eliza honi Cluny III deitzen zaio eta 1085an diseinatu zen; Gaztelako Alfontso VI.a monarka izan zen elizako lehenengotariko mezenasa. Berak ehun mila talentu eman zizkion Hugo abadeari Toledoko errekonkista eskertzeko.
1095ko urriaren 25ean Urbano II.a aita santu kluniatarrak elizako burualdearen bost aldareak donetsi zituen. Bost urteren buruan bi trantseptuak eraiki ziren eta 1107 - 1115 artean nabe nagusiaren mendebaldeko fatxada jaso zen. Datu hauetatik, 1095 eta 1130 artean eraiki zela esan daiteke baterakotasunez.
Nonant-le-Pin
Nonant-le-Pin Frantziako udalerria da, Orne departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 313 etxebizitza zeuden, 248 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 45 hutsik zeuden. 278 etxeak ziren eta 35 apartamentuak ziren. 248 etxebizitza nagusietatik 147 bere jabearen bizilekua ziren, 88 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 45 etxek hiru zituzten, 59 etxek lau zituzten eta 127 etxek bost zituzten. 177 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 125 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 88 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 334 ziren, horien artean 238 aktiboak ziren eta 96 inaktiboak ziren. 238 pertsona aktiboetatik 205 lanean zeuden (100 gizon eta 105 emakume) eta 33 langabezian zeuden (14 gizon eta 19 emakume). 96 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Nonant-le-Pin udalerrian 239 unitate fiskal zeuden, 535 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.703 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 28 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Nonant-le-Pin udalerrian 22 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.098 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Baso-suteak Hawaiin (2023)
2023ko abuztuaren hasieran, baso-sute batzuk gertatu ziren Hawaiin, Maui uharteetan eta, neurri txikiagoan, Hawaiin (Uharte Handia bezala ezagutzen dena). Haizeak eragindako suteek ebakuazioak eragin zituzten, kalte orokorrak eragin zituzten eta gutxienez 55 pertsona hil zituzten Lahaina hirian, Mauin. Uhartedi osoan 93 pertsona hil ziren gutxienez, desagertuak mila baino gehiago izanik; desplazatuak milaka izan ziren. Baso-suteen ugaritzea Hawaiitik iparraldera zegoen presio handiko eremu indartsu batek eta hegoaldean zegoen Dora urakanak sortutako aire-boladei eta baldintza lehorrei egotzi zitzaien.
Abuztuaren 8an hiru sute piztu ziren Mauin. Horien arriskuaz ohartarazi zuen AEBetako meteorologia agentziak; ondorioz, hainbat ekintza baimentzen zituen larrialdi-deklarazio bat sinatu zen. Abuztuaren 9an, Hawaiiko gobernuak larrialdi egoera ezarri zuen estatu osorako. Abuztuaren 10ean, Joe Biden Estatu Batuetako presidenteak hondamendi handiaren deklarazio federala egin zuen. Suteena Hawaiiko hondamendi naturalik hilgarriena izan da gaur egun arte.
Naturagunean hasi ziren suteak, baina azkar hedatu ziren herrietaraino; tartean, Lahainaraino —irlako mendebaldeko herririk handiena da—. Guztiz txikituta geratu zen hiria. Irla osoan suteek eragindako kalteen eta sarraskien balantzea egiteko goizegi da, baina jada mila eraikinetik gora galdu dituzte Mauin. Sua berehala hedatu zen bai irlan, bai Lahainan, eta hainbat bizilagunek ohartarazi zutenez, alertak sistemek ez zuten behar bezala funtzionatu. Ez zuten ebakuatzeko abisurik jaso. Hainbatek uretara egin behar izan zuten salto garretatik ihes egiteko. Kostazainek 50 lagun inguru salbatu zituzten uretatik.
Laurence Arné
Laurence Arné (Angulema, Charente, 1982ko otsailaren 4a) zinema, telebista eta antzerkiko aktore frantziarra da. WorkinGirls telesailean Déborah pertsonaiaren papera egiteagatik eta La Ch'tite Famille filmeko protagonista izateagatik da ezaguna.
Biografia
Gaztetan dantzan eta pianoa jotzen aritu zen eta ahotsa ere landu zuen. Koreografia artistikoan diplomatu zen. Umorezko ikuskizunetan hartu zuen parte eta 2006an Parisko One Man Show eskolako Alexandre Delimoges zuzendariak ikusi zuen. Bakarkako Quelle conne ! umore saioa prestatu zuten bien artean eta urtebetez aritu zen Parisko Théâtre Le Bout antzokian, arrakasta handiz gainera. Bere ikuskizunean dantza eta abestiak txertatu zituen. 2008an Open Bed antzezlanean hartu zuen parte.
2009an telebistan egin zuen debuta eta hurrengo urtean L'amour c'est mieux à deux film erromantikoan aritu zen eta Laurent Lafitte aktorea izan zuen alboan, hau ere One man show eskolakoa. 2011n Au bas de l'échelle telebistako komedian hartu zuen parte. 2012an WorkinGirls telesailean Déborah Vernonen rola bete zuen, giza baliabideen zuzendari ninfomanarena hain zuzen ere, eta honek arrakasta handia eman zion Frantzian.
2018an La Ch'tite Famille filmeko rotagonista izan zen Constance Brandt emaztearen papera betez. Dany Boon izan zen zuzendaria eta gaur egun bikotea dira.
Botorritako brontzeak
Botorritako brontzeak k.a. I. mendeko brontzezko xaflak dira. Contrebia Belaiscan aurkitu zituzten, Cabezo de las Minasen, egungo Botorrita udalerrian, Zaragozatik gertu.
Contrebia Belaisca aztarnategian lau brontze topatu zituzten, horietako hiru idazkera paleohispanikoan (zeltiberiera) eta beste bat latinezko idazkeran (zailtasun handirik gabe irakurtzeko modukoa). Testuen arteko harremana oso eztabaidagarria da, ustez hiriko akropolitik edo tabulariumdik (udal artxibotik) datozelako. Hiri honen eskritura-aberastasuna baldintza sozialengatik (inguruko hiriburu juridikoa izatea) edo ustekabeko baldintzengatik izan daiteke (hondamendi beliko azkar batek geroko brontzea berrerabiltzea eragotzi zuen tokia, jada erabilgarria ez zenean).
Ezin da testuen arteko loturarik espero. Paralelismo argiak aurkitzen baditugu ere, Francisco Villarrek eta Carlos Jordanek I. brontze eta IV. brontze artean erabilitako terminoen errepikapena frogatu dute. Eta latinezko testuaren (II. brontze) eta I.aren testuaren artean antzekotasun estrukturalak daude, pertsona talde batek inposatzen dituen bi lege-testu direlako. Biek Botorritako brontzeetan barruti juridiko moduko bateko "epaitegi"aren artxiboa antzematen dute, erromatar komentuen baliokidea. Izan ere, Contrebia Belaiscak Conuentus Bellorum edo "Beloen edo Beliien Biltzarra" latinera itzultzeko aukera dagoela diote. Hau da, Contrebia Belo herri zeltaren «barruti judizialaren burua» izango litzateke.
Francisco Beltrán Llorisek Villar eta Jordanen arrazoibidearen zailtasunak aipatu zituen, ez Salduie ez Alaun ez baitziren beloen hiriak (ikus II. brontzea). Beltrán Llorisentzat, bere prestigioak eta neutraltasunak – Contrebia zeltiberiarra zen, Salduie iberiarra eta Alaun baskoia – hiria gatazkak konpontzeko leku ezin hobea bihurtuko zuten, komentu juridiko baten beharra izan gabe. Hala ere, onartzen du lau brontzeetatik hiru Contrebian ebatzitako auziak direla dioen hipotesia.
Itzulpena
Testua oraindik ez dute itzuli, baina bai transliteratu eta ideia orokor bat dute. Dirudienez, tokiko senatu batek igorritako legegintza-dokumentu motaren bat da.
A aurpegiaren lehen lerroan autoritatea adieraziko litzateke (David Stifter, 2001ean adierazia, <trikantam> 'batzarra' izango litzateke, galierazko tricantian bezala, eta combalkez izango litzateke 'batzarrari atsegin eman zion/ongi iruditu zitzaion', 1994ko Bayerren ideia bati jarraiki), hainbat debeku adieraziko lirateke (ne.... litom, neque.... litom 'ez zilegi' eta ez zilegi -unei infinitiboko aditz batzuen aurrean) eta diru-zigorrak ezarriko lirateke. B aldean, batzarreko kide batzuen zerrenda dago, egitura antroponimiko zeltiberikoa dutenak (hala nola lubos kounesicum melmunos 'Lubos, Melmonen semea, Kounesikotarra edo letontu ubokum turo 'Letondo, Turoren semea, Ubokotarra'), beren karguaren adierazgarri den terminoarekin (bintis), agian senadorearen baliokidea. Hala ere, autore batzuek proposatu dute irakurketa zuzena kentisa izango litzatekeela (bintisa izan beharrean), "semea" zeltan, eta hori gehiago egokituko litzateke testuinguruarekin.
II. brontzea
1979ko amaieran II. brontzea edo tabula contrebiensis aurkitu zuten. Testu juridiko bat jasotzen duen latinezko inskripzio bat da, k.a. 87ko maiatzaren 15ean egina, 41 x 20 cm inguruko xafla batean. Hogei lerrotan, Salduieko (gaur egungo Zaragoza) eta Alaungo (egungo Alagón) biztanleen arteko auzi bat jasotzen du, lehenengoek egin nahi zuten ur-kanalizazio batek sortua; alaundarrak kaltetutzat jo ziren, eta aldeek erabaki zuten epaia neutralei agintzea (Contrebia Belaiscako (Botorrita) magistratuei), eta horiek arrazoia eman zieten salduiarrei. Hori guztia aldez aurretik jakin ondoren eta Kaio Valerio Flaco prokontsul erromatarrak onartutako zigorrarekin. Iberiar penintsulan dokumentatutako lehen kereila da.
Itzulpena
I. Lehen formula (1-5 lerroak). Epaile izan bitez senatuaren ordezkariak. Onartzen bada salduiarrek sosinestarrei erosi zieten lursaila, kanalizazio bat eraikitzeko edo ur-ekartze bat egiteko, zeinaren gaia auzitan dagoen, sosinestarrek salduiarrei saldu zietela eskubide osoz, alaundarren borondatearen aurka. Kasu horretan, frogatuta geratzen bada, epaile horiek ebatzi behar dute sosinestarrek salduiarrei saldu zietela, eskubide osoz, eta frogatuta geratzen bada ezetz, epai dezatela ez zutela saldu eskubide osoz.
II. Bigarren formula (6-11 lerroak). Idazkiz gaindikoak berak dira epaile. Baldin eta Sosinesta hiri-estatuan, salduiarrek elkar hartuta, ofizialki mugarriak (lursailak) jarri bazituzten – gai horretaz eztabaidatzen ari ziren –. Salduiarrek, eskubide osoz, sosinestarren lursail publiko batetik barrena egin zezaketen kanalizazioa, mugarri horien barrutik. Edo salduiarrek, eskubide osoz, sosinestarren lursail pribatu baten bidez kanalizazioa egin zezaketen, kanalizazioa bertatik igaro beharko zelarik, baldin eta salduiarrek kanalizazioaren xede izango zen lursaila tasatutako zenbatekoan dirua ordaintzen bazuten. Kasu horretan, frogatuta geratzen bada, epaile horiek epai dezatela salduiarrek eskubide osoz egin dezaketela kanalizazioa. Frogatuta ez badago, epai ezazue ezin duzuela eskubide osoz egin.
III. Hirugarren formula (12-14 lerroak). Salduiarrek kanalizazioa egin zezaketela erabakiz gero, salduiarrek orduan elkarrekin ordain zezatela kanalizazioa bideratuko den eremu pribatutik, magistraturak bere senaturako izendatzen duen 5 kideko arbitrajearen arabera.
IV. Erromako gobernu-zehapenak (14. lerroa) prozedura judizial hau onartu zuen Kaioren seme Kaio Valerio Flacok, buruzagiaren jeneralak (= Hispania Ziterior probintziako prokontsula).
V. Epaitza (15-16 lerroak). Epaileek iritzi hau eman zuten: "epaitzeko ahalmena dugunez, salduiarrren alde epaitzen dugu auzi honetan".
VI. Esku-hartzaileak (16-20 lerroak). Auzi hau epaitu zutenean, hauek izan ziren magistratuak: Lubbo, Urdinetarra, Letondoren semea, pretorea (Contrebiakoa). Lesso, sirisarrena, Lubboren semea, magistratua. Babbo, bolgondisotarra, Ablonen semea, magistratua. Segilo, anniarrena, Lubboren semea, magistratua. --ato, --uloviotarra, Uxentio magistratuaren semea. Ablon, tindiliarrena, Lubboren semea, magistratua. Salduiarren kausak --asiok, -eiharren semeak, defendatu zuen, salduiarra. Turibasek, Teitabasen semeak, defendatu zuen alaundarren kausa.
VII. Data (20. lerroa). Contrebia Balaisca-n (sic.) eman zuten, maiatzeko idusetan, eta Luzio Kornelio (Zinna) eta Gneo Oktavio kontsulak izan ziren (K.a. 87ko maiatzaren 15ean). C.)
VIII. Marginalia (21. lerroa). Oraindik amaitu gabe dagoen zaharberritze-prozesuan, balaiscae eta eidibus hitzen azpian ohar xehe batzuk agertu dira, eta horien artean D bat irakur daiteke, bi XX elkarrengandik pixka bat bereizia, baina ia ziurtasunez beste zeinu batzuk daude erregistro horretan, eta ez dakigu erabat irakurri ahal izango diren. Interpretatzeko aukerak bat baino gehiago dira, eta, beraz, oraingoz, bakar batek ere ez du iritzirik emango.
III. brontzea
Lau zutabetan 254 pertsona-izen erregistratzen dira, eta horietatik 27, gutxienez, emakumeenak dira. Hizkuntza talde ezberdinetako izenak dituzten pertsonak agertzen dira, hala nola Iunstir, Bilosban, Bubilibor; greziar izenak: Antiokos, Tiokenes (Diogenes?), Tais (Thais?) eta latindar izenak: Balakos Sekonzos (Flaccus Segondus?), Markos (Marcus?), Bolora (Flora?), Saluta (Saluta?)...
Agiri paralelorik hurbilena, bai kronologikoki bai geografikoki, k. a.89. urteko Ascoliko brontze ospetsuan dago. Botorrita III.aren titulum enigmatikoaren eta Ascolikoaren latinezko irakurketa errazaren arteko aurkakotasun gisa, bere asmoa eztabaidagarria izaten jarraitzea eragiten du. Lur-banaketa bateko kolonoen zerrenda? Ureztatzaileen errolda?
Hitz batzuk 'ubideen', 'uraren' eta 'ura ateratzearen' zentzuarekin etimologikoki identifikatu ondoren, eta Guardian induskatutako urmael zeltiberiarra, Brontze II.ean dokumentatutako ur-gatazka eta Lex rivi Hiberiensis erromatarrean gordetako Ebroko uren araudia bezalako urmael zeltiberiko bat zegoela ikusita, Patrizia de Bernardo Stempel indoeuropeista italiarrak ur-eskubidedun pertsonen zerrenda bat izatea proposatu zuen.
IV. brontzea
Brontze hori 1994an Jaulínen aurkitu zuten, Fuendetodoserako errepidea handitzearen ondorioz Botorritatik hara garraiatutako lurretan. Ondorioz, ez dago datazio estratigrafikorako aukerarik, nahiz eta Contrebiako gainerako brontzeen eta erabilitako eskrituraren arabera k.a. II. mendearen amaiera eta k.a. I. mendearen hasiera artean datatu duten. Hainbat gordailutan egon ondoren, 2001ean Zaragozako Museoari entregatu zioten, gaur egun bertan baitago.
Gaur egunera arte brontzearen erdiko zatia iritsi da, 13,7 x 15,9 x 0,2cm ingurukoa. Bi aldeetan dago grabatuta, idazkera iberikoz, eta testua zeltiberiera da.
Itzulpena
Villarrek eta Jordanek (2001) A aldearen zati bat honela itzultzea proposatu zuten: Turundako lurraldeari (tirikantam) eta barnean dagoen herriari (entorkue toutam) dagokienez, horrela erabaki zuen [senatuak?]... bidea (bouitos) 4 oinekoa (ozeum ku [etuor] i) izatea Turundako hiru kantuen sarreran. Brontzea, beti ere Villar eta Jordanen arabera, Karalon eta Aranti hirien (4. lerroa, A aldea) arteko liskar bat izango litzateke.
Interesgarriagoa eta ondo oinarritua da Stifterren (2001) proposamena, 'tirikantam: endor-kue: toutam' "Senatua eta Herria" bezala itzultzekoa; "senatvs popvlvsque" erromatar formularen parekoa. Interpretazio honek brontze honen sarrera eta I. brontzearena zuzen itzultzeko aukera ematen du.
Trecenydd
, Galesko Caerphilly udalerriko etxebizitza eremu bat da, Caerphilly konderrian.
Kotangente
Kotangentea (ikurra: cot) tangente funtzioaren alderantzizko arrazoi trigonometrikoa da.
Peter O'Toole
Peter Seamus Lorcan O'Toole (1932ko abuztuaren 2a, Connemara, Galway, 2013ko abenduaren 14a, Londres) zinema, antzerki eta telebistako irlandar aktore bat izan zen.
Bere jaiolekua zalantzan dago. Bertsio batzuen arabera Irlandako Connemara eskualdean jaio omen zen, beste batzuen arabera Ingalaterrako Leeds hirian. Dena den, Patrick Joseph O'Toole aita irlandarra eta Constance Jane Eliot ama eskoziarra zituen, Irlandatik Ingalaterrara joandako etorkinak zirelarik, aktoreak berak bere burua irlandartzat zuen.
Antzerkian hasi zen. Telebistan ere aritu ostean, 1959an paper txiki bat jaso zuen zineman. Hala ere, 1962an etorri zen O'Tooleren zinemako aurrerapauso handien, David Leanen Lawrence of Arabia filmeko protagonistaren paperako aukeratu zutenean. Horri esker, Oscar sarirako izendapena jaso zuen. Sei izendapen gehiago lortu zuen arren, ez zuen inoiz saria irabazi. Halere, 2003an bere ibilbide luze eta oparoari esker Ohorezko Oscar Saria jaso zuen.
West Springfield (Virginia)
West Springfield Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Fairfax konderrian dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Cayeux-en-Santerre
Cayeux-en-Santerre Frantziako udalerria da, Somme departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cayeux-en-Santerre udalerrian erroldatutako biztanleak 88 ziren. Familiak 30 ziren, horien artean 6 pertsona bakarrekoak ziren (3 bakarrik bizi ziren gizonak eta 3 bakarrik bizi ziren emakumeak), 9 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 3 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 56 ziren, horien artean 44 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 44 pertsona aktiboetatik 39 lanean zeuden (20 gizon eta 19 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 12 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Cayeux-en-Santerre udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.145 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Eurycea robusta
Eurycea robusta Eurycea generoko animalia da. Anfibioen barruko Plethodontidae familian sailkatuta dago, Caudata ordenan.
Treowen
Treowen, Tre-owen, Galesko XVII. mendeko landetxe bat da, Monmouthshire konderrian.
Worthington Hills (Kentucky)
Worthington Hills Kentuckyko hiri bat da. Jefferson konderrian kokatua dago. 2010ean 1,446 biztanle zituen, 0.64 kilometro koadrotan banatuta.
Macrognathus lineatomaculatus
Macrognathus lineatomaculatus Macrognathus generoko animalia da. Arrainen barruko Mastacembelidae familian sailkatzen da.
Zwevegem
Zwevegem, Belgikako mendebaldean dagoen hiria da, Mendebaldeko Flandria probintzian dagoena. Udalerriaren barruan herri hauek daude: Heestert, Moen, Otegem, Sint-Denijs eta Zwevegem. 2013ko urtarrilaren 1ean 24.209 biztanle zituen.
Ageneiosus marmoratus
Ageneiosus marmoratus Ageneiosus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Auchenipteridae familian.
Křešín (Příbramgo barrutia)
Křešín Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 131 biztanle ditu eta 6,25 kilometro koadroko azalera. Příbramgo barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1352 urtean egin zen.
Acomys cahirinus
Acomys cahirinus Acomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Deomyinae azpifamilia eta Muridae familian sailkatuta dago.
Manuel Gómez Larrañeta
Manuel Gómez Larrañeta (Tolosa, 1924-Vigo, ) gipuzkoar biologo eta ozeanografoa izan zen. Bartzelonako Unibertsitatean biologia ikasi zuen, eta bertako errektore izan zen. Arrantza Gaietarako Ikerkuntzarako Institutuaren sortzaileetako bat izan zen. Mediterraneo eta Atlantikoko arrantzalekuen ikerkuntzan jardun zuen luzaroan, eta bakailaoaren inguruan garrantzi handiko lanak egin zituen. Bere argitalpenen artean nabarmentzekoa da El colapso de las pesquerías, in Industrias Pesqueras (1990); eta, horrez gain, aipagarri dira itsas flora eta faunako izenei buruz egindako behaketak.
Puertomingalvo
Puertomingalvo Teruelgo udalerria da, Gúdar-Javalambre eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 228 biztanle zituen.
Gallirallus sylvestris
Gallirallus sylvestris Gallirallus generoko animalia da. Hegaztien barruko Rallidae familian sailkatua dago.
Karlos Barrutia
Karlos Barrutia Bereziartua (Durango, Bizkaia, 1970eko otsailaren 7a) futbolari ohia eta futbol entrenatzailea da. Aurrelari lanetan aritzen zen. Entrenatzaile moduan, Iñaki Alonsoren laguntzaile lanetan aritu da batik bat.
Añarbeko Urak
Añarbeko Urak edo Añarbeko Uren Mankomunitatea Donostialdeko udalerrien ur-hornidura eta saneamenduaz arduratzen den erakundea da. Urak Añarbeko urtegitik hartzen dira.
Historia
1968an sortu zuten Donostialdea osatzen duten udalerriek, biztanleen eta zerbitzuen ur-hornidura sistema kudeatzeko asmoarekin.
1994an udalerrien saneamendu instalazioak bere gain hartu eta honenbestez hondakin-uren kudeaketari ere ekin zion.
1996an Añarbeko Urak S.A. sozietate publikoa sortu zuten mankomunitatearen jarduerak entitate berriaren bidez kudeatzeko.
Ion Vélez
Estatistikak
''2019ko ekainaren 8an eguneratua. Datu ofizialak.''
Sainte-Suzanne (Ariège)
Sainte-Suzanne Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ariège departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 123 etxebizitza zeuden, 96 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 113 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 96 etxebizitza nagusietatik 78 bere jabearen bizilekua ziren, 16 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 46 etxek bost zituzten. 61 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 43 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 51 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 150 ziren, horien artean 118 aktiboak ziren eta 32 inaktiboak ziren. 118 pertsona aktiboetatik 98 lanean zeuden (58 gizon eta 40 emakume) eta 20 langabezian zeuden (6 gizon eta 14 emakume). 32 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sainte-Suzanne udalerrian 97 unitate fiskal zeuden, 237,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.417 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 igeltseroa.
2000. urtean Sainte-Suzanne udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 920 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Karl Mannheim
Karl Mannheim (Károly Mannheim; Budapest, 1893ko martxoaren 27a - Londres, 1947ko urtarrilaren 9a) jatorri hungariarreko soziologoa izan zen. Familia judukoa izanik, nazional-sozialismoaren gorakadak Londresera emigratzera behartuko zuen, eta bertan, London School of Economics-en emango zituen klaseak.
Dakar rallya
Dakar rallya (aurreko izena: Paris-Dakar rallya) urtero ospatzen den rally txapelketa da. Urtarrileko lehen asteetan burutu ohi da, eta munduko rallyrik gogorrena kontsideratzen da.
Rally izena duen arren, txapelketa hau erresistentzia karrera bat da. Hiru kategoria ditu: autoena, kamioiena eta motorrena.
Bisitatutako herrialdeak
Ondorengo taulan ageri dira Dakar rallyak zeharkatutako herrialdeak, rallyaren sorreratik 2020. urteraino.
Hildakoak
Dakar rallyan, proban parte hartzen ari ziren 17 lagunek galdu dute bizia. Bestalde, herrialde afrikar horietako biztanleak, kazetariak edo mekanikoak kontuan hartuz gero, hildakoak 20tik gora izan dira.
Txapeldunen zerrenda
Iturria:
Agripina Gaztea
Julia Vipsania Agripina, Agripina Gaztea, (Agrippina minor; Oppidum Ubiorum, - Miseno, ) Erromako enperatriza izan zen. Germaniko eta Agripina Zaharraren alaba, Kaligularen arreba, Klaudioren emazte eta iloba eta Neronen ama izan zen.
Iturri klasikoen arabera, anbizio handiko emakume bortitz eta menderatzailea izan zen. Zenbait antzinako historialarien arabera, Klaudio pozoitu zuen. Agripina Gaztea atrox mulier bezala ezagutua izan zen eta optima mater bezala ere bai. Ez zuen bere bizitzan tradizioz erromatar matrona bati esleitutako jarrerarekin bat egin, ez baitzuen berarengandik gizonezko senideekiko espero zen zuhurtzia eta mendetasuna erakutsi. Politikan bere ahotsa entzunarazi eta boterea eskuratzeko egindako ahaleginek hura bezalako gizarte batean gaitzespena eragin zuten. Colonia hiria (Alemania) sortu zuen erromatar kultura hedatzeko. Bere obra kontserbatu ezbada ere, badakigu idazlea izan zela.
Biografia
Agripina Gaztea tradizio politikoa eta militarra zuen familian jaio zen eta senide boteretsu eta gaizkinen artean hazi zen. Bere gurasoek Augusto eta Livia ren familiarekin zuzeneko lotura zuten. Bere ama, Agripina Zaharra, factio edo talde politiko bat sortzeko gai izan zen emakumea, Tiberio enperadoreari berari aurre egin ziona. Bere aita, Germaniko, Augusto ren nahiari jarraiki, aipatutako Tiberioren oinordeko izango zela uste izan zen, bere heriotzaren bultzatzaile leporatu zitzaiolarik. Kaligula bere neba zen. Familia inperialeko emakume bat zenez, laster ezkondu zen bere posizio soziale bereko gizon batekin, Domicio Ahenobarborekin. Hau izan zen Neronen, bere seme bakarraren aita.
Agripina osaba zuen Klaudiorekin ezkondu zen 49an. Klaudiok Neron semetzat hartu zuenean, bere seme biologikoa, Britaniko, oinordekotzatik kanpo geratu zen. Klaudio jainko (divus) izendatu zuen senatuak eta Agripina Augusta, domus imperialis-eko emakume gorenen izendapena, flamonium Claudianum kultuaren abadetza bere gain hartuz eta Mons Caelius-en jainko berriari tenplu bat eraikiz, Neron enperadore zela, ama hil zuen.
Křetín
Křetín Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 499 biztanle ditu eta 6,04 kilometro koadroko azalera. Blanskoko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1057 urtean egin zen.
Rustrel
Rustrel Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vaucluse departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Rustrel udalerrian erroldatutako biztanleak 683 ziren. Familiak 293 ziren, horien artean 82 pertsona bakarrekoak ziren (41 bakarrik bizi ziren gizonak eta 41 bakarrik bizi ziren emakumeak), 85 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 89 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 422 etxebizitza zeuden, 297 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 105 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 351 etxeak ziren eta 70 apartamentuak ziren. 297 etxebizitza nagusietatik 193 bere jabearen bizilekua ziren, 92 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 46 etxek hiru zituzten, 86 etxek lau zituzten eta 138 etxek bost zituzten. 209 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 152 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 129 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 414 ziren, horien artean 297 aktiboak ziren eta 117 inaktiboak ziren. 297 pertsona aktiboetatik 266 lanean zeuden (140 gizon eta 126 emakume) eta 31 langabezian zeuden (8 gizon eta 23 emakume). 117 pertsona inaktiboetatik 51 erretiraturik zeuden, 32 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rustrel udalerrian 309 unitate fiskal zeuden, 747 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.805 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 43 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 7 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 margolaria, 1 argiketaria, 4 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Rustrel udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 390 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Angoville-sur-Ay
Angoville-sur-Ay Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 162 etxebizitza zeuden, 105 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 45 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 152 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 105 etxebizitza nagusietatik 87 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 5 etxek bi gela zituzten, 17 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 59 etxek bost zituzten. 74 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 55 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 172 ziren, horien artean 125 aktiboak ziren eta 47 inaktiboak ziren. 125 pertsona aktiboetatik 119 lanean zeuden (69 gizon eta 50 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 47 pertsona inaktiboetatik 20 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Angoville-sur-Ay udalerrian 107 unitate fiskal zeuden, 271,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.679 euro zen.
Saint-Étienne-Cantalès
Saint-Étienne-Cantalès Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Cantal departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Angoville-sur-Ay
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra argiketaria zen.