cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nafarroako Parlamentuko VIII. legealdia
Inbestidura saioa
Hauteskundeen ondoren, Nafar Herriaren Batasunak eta Nafarroako Alderdi Sozialistak elkarrekin koalizio gobernu bat osatzeko akordioa sinatu zuten. Horrela, Yolanda Barcina Nafarroako lehenengo emakume lehendakaria bihurtu zen, parlamentuaren gehiengo osoarekin. Hala ere, akordioa lortzetik urte batera, 2012ko uztailaren 15ean, Barcinak Jimenez lehendakariorde sozialista kargugabetu zuen, koalizio gobernua hautsiz. Ordutik aurrera Nafar Herriaren Batasuna gobernuan bakarrik mantendu zen, gehiengo osoa galduta.
Hona hemen Yolanda Barcinaren inbestidura saioko bozketaren emaitza:
Zentsura mozioa
2013ko apirilaren 5ean, Bilduren eta Aralar-Nafarroa Bairen talde parlamentarioek Yolanda Barcina Nafarroako Gobernuko lehendakarien aurkako zentsura-mozioa aurkeztu zuten Nafarroako Gorteetan, eta Juan Carlos Longas Nafarroa Baiko parlamentari independentea proposatu zuten Nafarroako Gobernuko lehendakariko hautagai. Longasen arabera, "Nafarroako Gobernua nahasita eta geldirik dago, eta horri azken asteetako gertakariak gehitu behar zaizkio, Nafarroako Kutxaren aferari erreferentzia eginez, oraindik ere erabakiren bat hartzea premiazkoagoa egiten baitute". Era berean, mozioaren sustatzaileek dei egin zieten oposizioko gainerako taldeei "aldaketa ahalbidetzeko, ahalbidetzeko eta horretan parte hartzeko", nahiz eta Nafarroako Alderdi Sozialistaren ezezkoak lehen unetik bideraezina egin zentsura mozioa.
Osasuna Legea
Espainiako futbol ligako lehen mailako 2013/2014ko denboraldiaren amaieran, Osasuna Futbol Klubak lehen mailatik bigarrenera egin zuen behera, eta horrek esan nahi zuen hurrengo denboraldirako espero zituen diru-sarrerak, zorrak ordaintzeko izango zirenak, ez zirela izango 2010etik 2013ra bitartean klubaren PFEZaren ez-ordaintzeak kendu ondoren hitzeman zituenak. Horren ondorioz, Nafarroako Zerga Ogasunak Nafarroako klubaren jarraipena mehatxatu zuen; izan ere, zor zituen 73 milioi euroetatik 53 Nafarroako Ogasunarekin ziren.
Klubaren desagertzeari aurrea hartzeko, Nafarroako Parlamentuak, Nafar Herriaren Batasuna, Nafarroako Alderdi Sozialista eta Nafarroako Alderdi Popularra alderdiek proposatuta, "Osasuna Legea" izenekoan hasi zen lanean; lege hori ad hoc legea zen, erakundearen zorra berregituratzeko eta haren desagerpena saihesteko. Azkenik, 26/2014 Foru Legea, "Osasuna Legea" izenaz ezagunagoa, aurrera atera zen Nafar Herriaren Batasuna, Nafarroako Alderdi Sozialista eta Nafarroako Alderdi Popularraren botoekin; gainerako alderdiak aurka izan zituen: Nafarroa Bai, Bildu, Izquierda-Ezkerra eta Geroa Bai.
Erakundearen zorrak arintzen hasteko lehen ekintza Nafarroako Gobernuak klubaren ondarea erostea izan zen. Horren guztizkoa (Sadar, Taxoareko instalazioak eta Iruñeko bi etxebizitza) 43 milioi eurotan tasatu zuen klubak, eta 35 milioi eurotan Gobernuak hasieran. Bi erakundeetatik kanpoko enpresa batek egindako tasazio berri batean, tasazioa 43 milioi pasatxokoa izan zen, eta bi erakundeek onartu zuten. Horrela, klubaren zorra 10 milioi eurokoa izan zen Nafarroako Ogasunarekin, eta hiru urteko atzerapena eta 30 urteko atzerapena izango zuten.
Osasuna Legea gogor kritikatu zuten hainbat sektoretan, ohiko legea zelako eta kirol-erakundeari mesede egiten ziolako gainerako zergadunentzako lege orokorren aurrean.
Kritikak hainbat komunikabidetatik iritsi ziren, hala nola Nafarroako Parlamentuko oposiziotik, baita Nafarroako Kontuen Ganberatik ere, Helio Robledak prozeduraren aurkako hitzaldi gogorra eman baitzuen, nahiz eta azkenean legearen egokitasuna aztertzen amaitu.
Luiz Diallisson de Souza Alves
Luiz Diallisson de Souza Alves, Apodi (1986ko abenduaren 13a - ) Brasilgo futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Tokyo Verdy.
Bothrops alternatus
Bothrops alternatus Bothrops generoko animalia da. Narrastien barruko Viperidae familian sailkatuta dago.
Indalecio Prieto
Indalecio Prieto Tuero (Oviedo, 1883ko apirilaren 30a - Mexiko Hiria, 1962ko otsailaren 11 ) bizkaitar politikari sozialista izan zen.
Biografia
Indalecio Prieto Tuero Oviedon jaio zen, 1883ko apirilaren 30ean. Horrela izan bazen ere, umea zela Bilbora joan zen bizitzera eta, 1899an Bilboko Elkarte Sozialistan sartu zen. Haurtzarotik lan egin zuen, hasieran takigrafo moduan eta, gero, kazetari bilakatuta El Liberal egunkarian. Han Horacio Etxebarrieta politikari eta industrialari bizkaitarrarekin harreman estua izan zuen.
Bilbon lortu zituen lehen kargu publikoak, hasieran Aldundian (1912 eta 1915 artean) eta, gero, 1916tik 1918ra bitartean, udalean, alkateorde eta zinegotzi izan zelarik. 1918n, Gorteetarako diputatu egin zuten Bilbotik lehen aldiz eta horrek bizkaitar sozialisten artean zuen ospea espainiar sozialismora ere zabaldu zuen.
Diputatu zen bitartean, II. Internazionalaren alde egin zuen behin baino gehiagotan eta Internazional Komunistaren kontra, oso gogor gainera.
XX. mendearen hasieratik, pixkanaka-pixkanaka bere itzala gero eta handiago bilakatu zen sozialisten artean, hasieran Bizkaian, non 1911n Facundo Perezagua izan zuen arerio eta, gero, Madrilen, non, 1921 eta 1922ko Espainiako Alderdi Komunistaren zatiketa eta gero, zuzendaritza-batzordean sartu zen.
I. Mundu Gerran zehar Espainia neutral mantendu izanak abantaila ugari ekarri zion espainiar industria eta merkataritzari. Onura horiek, ordea, ez ziren langileen soldataren mesederako izan eta, ondorioz, 1917ko Espainiako greba orokorrari hasiera eman zitzaion. Grebak Errusiako Iraultzan izandako gertaerak errepikatuko zirenaren beldurra sortu zuenez, gogorki erreprimitua izan zen armadaren eskutik eta greba batzordearen atxilotzea eman zen Madrilen. Prietok, greba honen antolakuntzan nahasia zegoenez, atxilotua izan baino lehen Frantziara egin zuen ihes eta ez zen 1918ko apirilean diputatu izateko aukeratua izan zen arte itzuli.
Benetan kritikoa agertu zen Prieto armadak eta Gobernuak Marokoko gerran izandako parte hartzearekin. Garai zailak bizi izan zituen Gorteetan, 1921eko Annualgo hondamendia zela-eta, eta baita, baieztatua ez izan arren, Alfontso XIII.aren erantzukizunean zegoen Manuel Fernández Silvestre jeneralaren jarrera militar zuhurtzigabearen ondorioz, Melilla komandantziaren inguruan burutu zituen operazioetan ere.
Primo de Riverak 1923ko irailean jo zuen estatu kolpearen aurka egin zuen Prietok eta PSOE alderdiak kolpearen kontra plazaratutako manifestua berak idatzia zen.
1930eko abuztuan Donostian egin zen hitzarmenaren sinatzaileetako bat izan zen eta iraultza batzordeko kidea ere bai; Espainiako monarkiaren kontra sutsu borrokatu zen. 1930eko abenduaren 15eko grebak huts egin zuenean, Frantziara erbesteratu zen eta han bizi izan zen, harik eta Espainiako Bigarren Errepublika eratu zen arte.
Buruzagitza PSOEn
PSOEren zuzendaritzan sartu zenean, alderdian izan zuen eragina eta legebiltzarkide bezala lortu zuen ospea nabarmen hazi ziren. III. Internazionaletik at mantenduz, 1921 eta 1922. urteetan Espainiako Alderdi Komunistaren zatiketaren ondoren, PSOEn esku-hartzen jarraitu zuen.
Primo de Riveraren aldeko kolaborazioa bermatzen zuen eta Largo Caballero buru zuen fakzioaren aurka egin zuen, Largorekin konfrontamendu latzak izan zituelarik; horrek, alderdiaren zuzendaritzatik banatzea eraman zuen Prieto. Zentzu honetan, Prieto erdibidean mantendu zen Besteiroren moderazioaren eta Largoren erradikalismoaren artean.
Diktaduraren amaieran herrialdea krisitik ateratzeko Errepublikaren alde egin zuen apustu, 1930ean Donostiako Itunaren eraketan pertsonalki aurkeztu zuelarik bere burua, Julián Besteiroren aurkako oposizioan; alderdi errepublikazale ugarik monarkia eraisteko osatu zuten koalizioan, alegia. Azken ekimen horretan, hala ere, aipagarria da Largo Caballeroren eskutik jaso zuen sostengua. Izan ere, Largoren aburuz, monarkiaren erorketa zen sozialismoak boterea eskuratzeko zeukan aukera bakarra.
Espainiako Bigarren Errepublika
PSOEren ordezkari gisa errepublikaren gobernuko kide izan zen, hasieran Finantza ministro, eta, gerora, Herri Lanen ministro gisa.
1931ko apirilaren 14an, II. Errepublika aldarrikatuta, Prieto, Niceto Alcalá-Zamora buru zen behin-behineko Gorbernuko Ogasuneko Ministro izendatu zuten eta Errepublikaren lehen kabineteetan parte hartu zuen Manuel Azaña gobernuburu eta Alcalá-Zamora Errepublikako Presidente zirelarik.
Ogasun ministro zela, Madrilgo udalari Casa de Camporen entregatzea sinatu zion bizilagunen erabilpen eta gozamenerako eta espainiar krisi ekonomiko internazionalak sortutako oihartzunei hotz erantzun behar izan zien, ortodoxia liberal zorrotzean mantenduz bere burua. Guztia gorabehera, Prietogan sinesten ez zuten enpresarien oposizioari aurre egin zion eta baita Espainiako Bankuaren oposizioari ere, erakunde honetan, Estatuaren esku-hartze handiago bati eutsi nahi izan zionari alegia.
Espainiako Sustapen Ministerioko buru izanik, Primo de Riveraren diktadura garaian hasitako eraikuntza-lan hidroelektrikoak aurrera eramaten jarraitu zuen. Horrez gain, Madrilgo azpiegituren hobekuntzarako planak ere egin zituen; adibidez, Chamartingo Clara Campoamor geltokiaren eraikitzea eta geltoki berberaren eta Atochakoaren arteko lur azpiko tunelarena. Horietako lan ugari, ordea, ez ziren urte batzuk geroagora arte argira atera Gerra Zibilaren ondorioz.
Legebiltzarrean, emakumeen boto eskubidearen aurkako jarrerak nabarmendu zuen, Clara Campoamorrekin enfrentamendu gogor batera eraman zuelarik.
1933ko iraileko krisiak sozialistak gorbernutik irtetea ekarri zuen eta euren kaxa aurkeztuko ziren azaroko hauteskundeetan. Eskuinaren garaipenak eta CEDAk boterea eskuratzeko zuen aukerak, PSOE 1934ko urriko greba orokor iraultzailea antolatzera eraman zuten eta Prietok gogotsu hartu zuen parte. Urte batzuk geroago, ekimenari buruzko iritzi pertsonala eta esku-hartzea islatu zituen publikoki Prietok, argi eta garbi, Mexikoko batzar batean eta bera egile zuen liburu batean:
Greba orokor iraultzailea aurrera atera baino lehen, Parisera egin zuen ihes Prietok. Alderdian bertan, ikuspegi liberala aurkezten zuen eta ezkerreko alderdi errepublikazaleekin egindako elkarlanen aldekoa zen, erbestetik bueltatu ahal izateko eta erakunde errepublikazaleen egonkortasuna bermatzeko. Horretarako, bere alderdiko ezkertiarren ideia iraultzaileen aurka egin zuen, PCE eta CNTren kolaborazioaren aurka eta gazteriaren erradikalizazioaren kontra.
Hauteskundeetan Bilboko zirkunskripzioaz aukeratu zuten 143.868tik 69.193 botorekin, 184.787 hauteslerekin, Mariano Ruiz-Funes eta Julián Zugazagoititiaren atzetik hirugarren hautagai bozkatuena izanez.
Espainiako Gerra Zibila
Prietok garbi zeukan 1936an Espainiaren egoera politiko eta sozialak Gerra Zibilera eramango zuela estatua, eta hala idatzi eta argitaratu zuen hainbat bider, urte bereko udaberrian. Gerra piztu zenean, Lezo Urreiztieta aurkeztu zioten eta, kontrako mutur politikoetan egon arren, konfiantza eta elkarren begirune handia izan zuten.
Espainiako Gerra Zibilaren garaian, gobernuaren parte izan ez zen arren, jarduera politiko handia izan zuen gobernu beraren baitan. Eremu errepublikazalean piztu zen biolentzia iraultzailearen aurka agertu zen, eta Madrilgo Modelo kartzelako hilketak gertatu zirenean, izututa geratu zen eta gerra, jada, galduta zuten ustean jarri zen.
1936ko irailean, Talavera de la Reina hiriaren erorketaren ondoren, Largo Caballero Gobernuko lehendakari bihurtu zen eta Prieto, berriz, Itsasoko eta Aireko ministro (1936-37 urteetan) eta Defentsa ministro ere izan zen Negrín gobernuburu zela (1937-38 urteetan).
Matxino eskuindarren armada Bilbora sartzear zela eta industria beren alde aprobetxa ez zezaten, Indalecio Prietok Ezkerraldeko industria suntsitzeko agindu zuen, baina Agirre lehendakariaren aginduz eragotzi egin zen manu hori betetzea.
Bartzelonan izandako 1937ko maiatzeko gertaera iraultzaileen ondoren, Largo Caballeroren kabinetea erori zen Espainiako Alderdi Komunistaren eta Prieto beraren oposizioagatik. Juan Negrínek gidatu zuen gobernu berria, berez, Prietoren taldekoa zena eta Defentsa Ministerioa esleitu zioten honi. Egia esan, ezkor zen Errepublikaren balizko garaipenaz, potentzia demokratikoek ez baitzioten beharrezko laguntzarik ematen (bere agindupean, italiar urpekoek sobietarren hornikuntza moztu zuten eta Frantziarekiko muga itxita zegoen).
Urrian, Iparraldeko Frontea erori ondoren, Prietok onartua izan ez zitzaion dimisioa aurkeztu zuen, baina 1938ko apirilean Aragoiko Frontea erortzean eta Negrínekin eta ministro komunistekin izandako iskanbilen ondoren, gobernutik atera egin zen.
Deserria
1939an, Mexikon hartu zuen bizilekua eta, han, espainiar sozialismoa berriro antolatzen saiatu zen. Prietok nazioarteko presioa beharrezkotzat hartzen zuen diktadura kentzeko, eta Espainiako estatuaren etorkizun politikoa demokratikoki erabakiko zukeen bozketaren beharra azpimarratu zuen.
Politikatik urrundu zen, baina Hego Ameriketako hainbat herrialdetan ezohiko enbaxadore izatea onartu zuen. Hantxe zegoen gerra amaitu zenean eta Mexikoko erbestetik Alderdi Sozialistako gehiengoaren taldeko buruzagi aritu zen. 1939an, Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles (JARE) sortu zen eta, gero, Prieto egin zuten Junta Española de Liberación taldeko Idazkari Orokor (1943-1945).
1946an PSOEren kongresua izan zen Toulousen eta bere tesiak garaile izan ziren. Negrín eta bere politika kondenatu zituzten, antikomunista sutsuak izan ziren eta Espainian demokrazia berrezartzeko xedean monarkikoekin elkarlana nahi zuten. Hala ere, diktadura militarra kontsolidatu zen eta proiektu haiek hutsean geratu ziren eta, 1950eko azaroan, dimisioa aurkeztu zuen. Esan bezala, Espainiako aliantzei buruzko haren iritzia garaile atera zen atzerrian ziren sozialisten artean (1946) eta, hala, 1948an, monarkikoekin itun bat sinatzea lortu zuen Donibane Lohizunen, baina Francoren eta Joan Borboikoaren arteko elkarrizketek eta nazioarteko presioa gutxitu izanak indargabetu egin zuten itun hura.
1948an, hartutako erbesteko PSOEren zuzendaritza 1950ean utzi eta Mexiko Hirian hil zen 1962an.
Euskal estatutuari buruzko jarrera
Etorkizunean Nafarroa, baldintza batzuk betez, Euskal Estatutuarekin bat egin ahal izateko klausula kendu egin zen 1936ko Euskadiren Autonomia Estatutuan. Klausula hori agertu egiten zen 1933an Araban, Gipuzkoan eta Bizkaian plebiszitatu zen Estatutuan, baina ez 1936ko urriaren 1ean onartutako behin betiko Estatutuan, asko moztu zutelako, batez ere Prietok, Agirreren esanetan, uko egin baitzion Nafarroa Estatutuan sartu ahal izateko paragrafo gehigarriari.
Mexikoko erbestean, 1940ko urteen hasieran, Nafarroaren Aldeko Batzordea eratu zen, Nafarroa Euskal Estatutuan sartzearen aldekoa, espainiar eta nafar errepublikazaleen artean ia aho batez onartutakoa. Sozialista nafar batek, ordea, kontra egin zuen: Luis Elio, Prietok horretara bultzatuta. Jarrera horri lotuta, Esparzak kontatzen du garai hartan zabalduta zegoela Bilbori oso atxikia bai baina Prietok Euskal Herriarekin batere interesik ez zuelako iritzia.
Mineshope
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da, St Gennys parrokian.
Sebastián Mariner
Sebastián Mariner Bigorra (Vilaplana, Tarragona, 1923 - Madril, ), kataluniar hizkuntzalari eta latinista izan zen.
Niozelles
Niozelles Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Proventza Garaiko Alpeak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Niozelles udalerrian erroldatutako biztanleak 233 ziren. Familiak 100 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 170 etxebizitza zeuden, 101 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 63 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 123 etxeak ziren eta 45 apartamentuak ziren. 101 etxebizitza nagusietatik 74 bere jabearen bizilekua ziren, 24 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 25 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 80 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 52 etxetan bat baino gehiago zituzten.
K.a. 133
K.a. II. mendearen taula (K.a. III. mende | K.a. II. mende | K.a. I. mende)
K.a. 150ko hamarkada | K.a. 140ko hamarkada | K.a. 130ko hamarkada | K.a. 120ko hamarkada | K.a. 110ko hamarkada
K.a. 138 | K.a. 137 | K.a. 136 | K.a. 135 | K.a. 134 | K.a. 133 | K.a. 132 | K.a. 131 | K.a. 130 | K.a. 129 | K.a. 128
Rodin museoa
Rodin Museoa (Musée Rodin) Parisko 7. barrutian dagoen museo bat da. Bere ateak, 1919an ireki zituen, antzinako hôtel Bironen, eta Auguste Rodin eskulturgilearen lanak erakusten ditu.
Rodin, Hôtel Bironen bizi izan zen, Frantziako estatuak 1905ean erosi zuena. Rodinen eskulturak ditu (Pentsalaria, Muxua) eta beste batzuk, baita beste artista batzuen lanak ere, Camille Claudel, Vincent van Gogh eta Pierre-Auguste Renoirrenak kasu.
Fréland
Fréland Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Niozelles
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Fréland
Biztanleria
2007an Fréland udalerrian erroldatutako biztanleak 1.397 ziren. Familiak 518 ziren, horien artean 142 pertsona bakarrekoak ziren (59 bakarrik bizi ziren gizonak eta 83 bakarrik bizi ziren emakumeak), 162 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 194 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Niozelles
Diru sarrerak
2009an Niozelles udalerrian 114 unitate fiskal zeuden, 278 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.519 euro zen.
Fréland
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Niozelles
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 2 jatetxeak.
Fréland
Etxebizitza
2007an 688 etxebizitza zeuden, 531 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 107 bigarren erresidentzia ziren eta 50 hutsik zeuden. 567 etxeak ziren eta 122 apartamentuak ziren. 531 etxebizitza nagusietatik 438 bere jabearen bizilekua ziren, 77 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 24 etxek bi zituzten, 83 etxek hiru zituzten, 118 etxek lau zituzten eta 304 etxek bost zituzten. 443 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 209 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 264 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Niozelles
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Niozelles udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Fréland
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Niozelles
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Fréland
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 834 ziren, horien artean 645 aktiboak ziren eta 189 inaktiboak ziren. 645 pertsona aktiboetatik 619 lanean zeuden (333 gizon eta 286 emakume) eta 26 langabezian zeuden (14 gizon eta 12 emakume). 189 pertsona inaktiboetatik 90 erretiraturik zeuden, 52 ikasten zeuden eta 47 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fréland udalerrian 555 unitate fiskal zeuden, 1.369 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.414 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 50 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 13 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 zurginak, 1 iturgina, 3 argiketariak, 2 ile apaindegiak eta 3 jatetxeak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Fréland udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 410 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu luzeetarako ospitale 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Radde tuntun
Radde tuntuna (Prunella ocularis) Prunella generoko animalia da. Hegaztien barruko Prunellidae familian sailkatua dago.
Garanhuns
Garanhuns Brasilgo udalerri bat da, Pernambuco estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Cilindro
Pico Cilindro edo Cilindro de Marboré (aragoieraz: Pico Celindro Marmorés) mendia Erdialdeko Pirinioetako seigarren gailurrik altuena da, 3.328 metrorekin. Monte Perdido (3.355 m) eta Pico Añisclo (3.254 m) mendiekin batera Monte Perdidoko mendigunea osatzen du.
Espainiako Ordesako harana (Aragoi) eta Frantziako Gavarnieko zirkuaren artean dago.
Krompachy
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1246. urtekoa da.
Marpent
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.102 etxebizitza zeuden, 1.041 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 55 hutsik zeuden. 1.040 etxeak ziren eta 50 apartamentuak ziren. 1.041 etxebizitza nagusietatik 698 bere jabearen bizilekua ziren, 316 alokairuan okupaturik zeuden eta 27 doan lagata zeuden; 25 etxek gela bat zuten, 30 etxek bi zituzten, 83 etxek hiru zituzten, 273 etxek lau zituzten eta 630 etxek bost zituzten. 658 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 521 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 288 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.683 ziren, horien artean 1.106 aktiboak ziren eta 577 inaktiboak ziren. 1.106 pertsona aktiboetatik 874 lanean zeuden (516 gizon eta 358 emakume) eta 232 langabezian zeuden (125 gizon eta 107 emakume). 577 pertsona inaktiboetatik 111 erretiraturik zeuden, 180 ikasten zeuden eta 286 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Marpent udalerrian 1.071 unitate fiskal zeuden, 2.709 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.290 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 60 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 11 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 5 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 2 margolariak, 1 iturgina, 1 argiketaria, 4 ile apaindegiak, 1 aldi baterako lan enpresa eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Marpent udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 480 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
August Schleicher
August Schleicher (Meiningen, Alemania, 1821eko otsailaren 19a - Jena, Alemania, 1868ko abenduaren 6a) alemaniar hizkuntzalaria izan zen.
Biografia
Hizkuntzalaritza konparatua metodologia bakar batera ekartzen saiatu zen. 1850-1857 urte-bitartean, Filologia Klasikoa, grekoa eta latina irakatsi zituen Pragako Unibertsitatean. Eslaviar hizkuntzak hasi zen ikertzen urte haietan. 1856-1857 urteetan, lituanierari buruzko gidaliburu bat idatzi zuen, Handbuch der lituanischen Sprache ("Lituanieraren eskuliburua"); eta 1862an, Compendium der verglichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen ("Hizkuntza indogermaniarren gramatika konparatua"), hizkuntza indoeuroparra berregitea helburu zuen obra argitaratu zuen. Hizkuntzei buruzko teoria berri bat aurkeztu zuen, hizkuntzak organismo bizitzat hartzen zituena, izadiaren legeen mende: Die darwinische Theorie und die Sprachwissenschaft (1865, "Darwinen teoria eta hizkuntzaren jakintza").
Mingoose
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Euskal toponimia
Garai hauetan euskara hitz egiten den lurraldez kanpoko toponimiari buruz hitz egingo da artikulu honetan. Oso ezagunak dira Errioxan eta Burgosen aurkitzen diren herriak, eta, kasuren batzuetan, mendiak ere bai euskal izenak dutenak. Baina badaude munduko beste toki batzuetan ere, euskal kutsuko toki izenak. Harrigarrienetako batzuk, Kongoko Errepublikan daude. Hauexek dira:
Argentinan ere, garai batean hemendik joandako jendearen ondorioz, euskal izena duten herri eta toki asko daude. Adibidez:
Baita Espainiako beste toki batzuetan ere, garai batean euskarak izan zuen lurralde zabaletik kanpo:
Periophthalmodon septemradiatus
Periophthalmodon septemradiatus Periophthalmodon generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Suitzako historia
Suitzako Konfederazioaren historia 1848an hasten da, harrezgeroztik kantoi autonomoak izan dituen estatu federala izan baita. Hala ere, kantoi horietako batzuen konfederazioak 700 urte baino gehiago ditu, bizirik dauden errepublika zaharrenen artean kokatuz. Edonola ere, gizakiak egungo Suitzako lurretan 1291n baino askoz lehenago ere finkaturik zeuden.
Aurreneko historia
Gizakien arrastorik zaharrenak egungo Suitzan duela 150,000 urtekoak dira. Suitzako lehen kolonia nekazaria, Gächlingen-en kausitua, K. a. 5300 ingurukoa da.
Lehendabiziko kultura ezagunak Burdin Aroko Hallstattekoa eta La Tènekoa izan ziren. Izan ere, bigarren horrek izena jasotzen du Suitzako La Tène aztarnategitik. Suitzako eskualdean, La Tèneko tribu garrantzitsuenetakoa helvetii delakoak izan ziren, ezagunak batik bat Julio Zesarren idazkiak direla-eta. K. a. 58an, Bibracteko guduan, Julio Zesarrek garaitu zituen. Alpeak, oro har, K. a. 15ean geratu ziren erromatarren mendean, bigarren enperadorea izatekoa zen Tiberiok eta Druso anaiak konkistatu zituztenean. Gallia Belgica izeneko probintzian sartu zen hastapenean, eta geroago Germania Superior eta Raetia delakoetan.
Hurrengo mendeetan Suitzako zonaldeak frankoen menpean jarraitu zuen, merovingiarren eta karolingiarren leinupean. Nolanahi ere, Verdungo Hitzarmena zela medio (843), frankoen lurraldea banandu zen, eta egungo Suitza erdialdeko eta ekialdeko erresumen artean geratu zen, harik eta Germaniako Erromatar Inperio Sainduak batu zuen 1000 inguruan.
1200erako, Suitzako goi-ordokia hainbat leinu nobleren menpean zegoen (Saboia, Zähringer, Habsburg eta Kyburg). Eskualde batzuk (Uri, Schwyz, Unterwalden, geroago Waldstätten bezala ezaguna) enperadoreen kontrol zuzenpean zeuden portuen arteko ibilbidea ziurtatzeko.
Suitzako Konfederazio Zaharra
Hasierako hiru kantoiekin, 1353rako, Glarus eta Zug kantoiek zein Luzerna, Zürich eta Berna hiriek egin zuten bat, eta XV. mendearen amaierarako iraun zuen "Konfederazio Zaharra" osatu zuten. Batasunari esker, konfederazioak botere eta aberastasun handiagoa eskuratu zuen, eta 1460rako Rhin ibaiaren eta Alpe eta Jura mendien arteko lurraldea zeukan mendean, batez ere habsburgotarrak (Sempach eta Näfels) eta Borgoina garaitu ostean. Maximilian I.aren eta Suabiako Ligaren aurkako garaipenak 1499an konfederazioari de factoko independentzia eman zion Germaniako Erromatar Inperio Sainduaren barruan.
Garai horretan Suitzako Konfederazio Zaharrak garaitezina izateko ospea erdietsi zuen gerretan haren mertzenarioei esker, baina 1515ean Marignanon porrot egin zuten, eta haren hedapena eten zen. Zwingliren erreforma hainbat kantoitan zabaltzeak gerra eragin zuen 1529 eta 1531 bitartean. Borrokak ez ziren gelditu harik eta 1648an Westfaliako hitzarmena sinatu zen arte. Orduan Europako herrialdeek Suitzako independentzia onartu zuten Inperiotik.
Senide aberatsen autoritarismo gero eta handiagoak eta Hogeita Hamar Urteko Gerraren atarian gertatutako finantza krisiak gerra ekarri zuten Suitzara 1653an. Gatazka honen atzetik oraindik ere zirauen katolikoen eta protestanteen arteko borrokak. Bortizkeriak berriro berpiztu ziren 1656an eta 1712an.
.
Napoleondar garaia
Frantziako Iraultzako armadek Suitza konkistatu zuten 1798an, eta konstituzio batu bat ezarri zuten. Kantoiak ezabaturik suertatu ziren gobernu zentralizatuarekin, eta Mülhausen eta Valtellina Suitzatik bereizi zituzten. Helvetiako Errepublika zeritzonaren gobernu berriak oso ospe txarra izan zuen: kanpoko armada batek ezarria, mendeetan zehar iraun zuen tradizioa desagerrarazi zuen eta Frantziako satelite besterik ez zuen bilakatu herrialdea. Gainera, 1798ko irailean frantziarrek bortizki itzali zuten matxinada bat Nidwalden-en.
Frantzia eta aurkariak gerra berriz pizterakoan, Errusiak eta Austriak inbaditu zuten Suitza. Suitzarrek uko egin zioten frantziarrekin batera Helvetiako Errepublika defendatzeari. Horren ondorioz, 1803an Napoleonek bi alderdietako politikariak bildu zituen Parisen hitzarmen batera iristeko. Emaitza Bitartekaritzaren Akta izan zen, zeinek Suitzako autonomia, 19 kantoiko konfederazioa zela, berrezarri zuen.
1815ean, Vienako Batzarrak berriro Suitzako independentzia osoa ezarri zuen. Europako botereek Suitzako neutraltasuna onetsi zuten. Honela, suitzar tropek 1860ra arte jarraitu zuten atzerriko gobernuentzat borroka egiten. Orobat, itunari esker, Suitzak lurraldea handitu zuen, Valais, Neuchâtel eta Geneva kantoiak sartuta. Suitzako mugak ez dira berriz mugitu.
Estatu federala
Familia aberatsen agintaldi berria mugatua izan zen. Nahigabea zabaldu zen eta tarteka istilu bortitzak gertatu ziren. 1847an gerra zibila (Sonderbundskrieg) piztu zen hainbat kantoi katolikok aliantza bereizi bat sortu nahi izan zutenean. Nahiz eta gatazkak hilabete baino gutxiago iraun eta 100 hildako baino gutxiago eragin, suitzarren psikologian oso kolpe latza suertatu zen.
Gerrak suitzarrei pentsarazi zien batasun gogorragoa beharrezkoa zela aldameneko herrialdeei aurre egin ahal izateko. Mota guztietako herritarrak, hala katolikoak nola protestanteak, liberalak zein kontserbadoreak, ohartu ziren kantoien onerako izanen zela erlijio auziak albo batean uztea.
Beraz, gainerako Europa iraultzezko matxinadaz josita zegoelarik, suitzarrek konstituzio federal bat eratu zuten, amerikarren isla. Gobernu zentral bat ezartzen zuen arren, tokian tokiko kontuak kantoien esku geratzen ziren. Bi biltzar osatu ziren, batak kantoietako ordezkari bina zeuzkana eta besteak herrialde osoko ordezkariak. Erreferendumak ezinbestekoak ziren konstituzio hau alda zedin. Baina zeharo berridatz zitekeen hala irudituz gero. 1891n konstituzioa aldatu zuten zuzeneko demokrazia sustatzeko, gaur egun ere beste inon topatzen ez diren ezaugarriak.
Azaroaren 30ean, Suitzak immigrazioa gehiago mugatzea ukatu zuen. Herrialde osoan eduki zuen kontrako emaitza. Ekimenaren helburua Suitzan bizi diren atzerritarren kopuruaren hazkundean gehienezko ehunekoa ezartzea zen.
Saioa Baleztena
Saioa Baleztena Baleztena (Bera, Nafarroa, 1989a) nafar kazetaria da.
Bizitza
Kataluniatik Berria egunkariko eta Hamaika telebista-kateko berriemaile egiten du lan. Gainera, Argia eta Crític hedabideetan idatzi ohi du.
Daría Imbert
Daría Imbert Aranguren (Gasteiz, 1846 - 1938ko abenduaren 7a ) marrazkilaria, margolaria eta irakaslea zen. Daria izan zen Gasteizko Akademian marrazketa eskolak eman zituen aurreneko emakumea.
Bizitza
Carlos Imbert frantziar eskultorearen eta Cándida Aranguren Arberasen alaba zen.
1866ko abuztuaren 19an Joaquín Aspiazu Sainzekin ezkondu zen Gasteizko San Migel Goiangeruaren elizan. Harekin familia osatu zuen.
1938ko abenduaren 7an hil zen 92 urte zituela.
Carlos Martínez Díez
Carlos Martínez Díez (Lodosa, 1986ko apirilaren 9a) nafar futbolaria da. Gaur egun, Real Oviedo talde asturiarrean jokatzen du, hainbat urte errealean jokatu ondoren. Eskuin hegaleko atzelaria da. 2007/08 denboraldia, Errealeko lehenengo taldean egin zuen lehena izan zen. Hori baino lehen nahiko zorte txarra izan zuen lesioekin, eta denbora asko egon behar izan zuen geldirik. Harrobiko beste futbolari batzuek bezala, badu bere lagun taldea.
Ibilbidea
Izarra taldetik heldu zen Errealera, kadete mailan zegoen garaian. Sanserekin, 2005eko otsailaren 20an debuta egin zuen, Errealaren bigarren taldeak Irungo Real Union taldearen aurka jokatu zuen partiduan. Sansen, 2005/06 eta 2006/07 denboraldiak eman zituen. Guztira, 61 partidu jokatu zituen Sanserekin, eta gol bakarra sartu. 2007/08koa, esan bezala, lehenengo taldearekin jokatu zuen lehenengo denboraldia izan zen. Aurreko denboraldian, eta lesioen ondorioz, 15 partidu baino ez zituen jokatu lehen taldearekin, denbora horretan, bi gol sartuz. 2018ko udan, errealarekin kontratua bukatu zitzaionean, Real Oviedora joan zen muxutruk. Xabi Prietoren egun berean joan zen talde honetatik.
Estatistikak
''2019eko maiatzak 24an eguneratua. Datu ofizialak.''
Ondo gidatutako kalifak
Ondo gidatutako kalifak (arabieraz الخلفاء الراشدون, al-julafā ' ar-rāshidūn) sunitar musulmandar tradizioan, Mahoma 632an hil ondoren egon ziren lau lehen kalifei emandako izena da. Zenbait europar hizkuntzetan, kalifa ortodoxo bezala ere ezagutzen dira. Urdu hizkuntzako sunitek, batzuetan, lau lagunak deitzen dituzte (چار یار, chaar yaar).
Maria Borgoinakoa, Clevesko dukesa
Luis XII.a Frantziakoaren aiton-amonak ziren, eta Joan III.a Cleveskoaren birramona. Hau Ana Cleveskoaren aita izan zen, Henrike VIII.a Ingalaterrakoaren laugarren emaztea. Euren alaba Katalina Maria I.a Eskoziakoaren arbasoa zen.
Lankascincus
Lankascincus Scincidae familiako narrasti genero bat da. Sri Lankan bizi dira.
Maria Borgoinakoa, Clevesko dukesa
Gaur egungo Kalkar hirian hil zen, 1466ko urriaren 30ean.
Ondo gidatutako kalifak
Laurak, profetaren oso hurbileko lagunak ziren, eta Ummak aho batez aukeratuak izan ziren, ondoren etorri ziren omeiar eta abasidarrak ez bezala.
Batzuk Hasan ibn Ali bosgarren rāshid kalifa bezala jartzen dute.
Abadientzako bi ondo gidatutako kalifa baino ez ziren egon, euren iritziz, Uthman eta Aliren kalifaldien zatiak baino ez baitziren ondo gidatuak izan.
Weightlifting Fairy Kim Bok-joo
Weightlifting Fairy Kim Bok-joo Lee Sung-kyung protagonista duen Hego Koreako telesaila da, Nam Joo-hyuk-ekin batera. Adin nagusiko kirol drama da, Jang Mi-ran urrezko domina olinpikoaren bizitzan inspiratuta. MBC-n emititzen zen asteazken eta ostegunero 22: 00etan 2016ko azaroaren 16tik 2017ko urtarrilaren 11ra.
Catenay
Catenay Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Catenay udalerrian erroldatutako biztanleak 732 ziren. Familiak 256 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 86 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 130 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 275 etxebizitza zeuden, 266 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 266 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 266 etxebizitza nagusietatik 240 bere jabearen bizilekua ziren, 19 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 62 etxek lau zituzten eta 175 etxek bost zituzten. 170 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 99 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 162 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 503 ziren, horien artean 380 aktiboak ziren eta 123 inaktiboak ziren. 380 pertsona aktiboetatik 359 lanean zeuden (189 gizon eta 170 emakume) eta 20 langabezian zeuden (11 gizon eta 9 emakume). 123 pertsona inaktiboetatik 49 erretiraturik zeuden, 42 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Catenay udalerrian 265 unitate fiskal zeuden, 732,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.759 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2000. urtean Catenay udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 464 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Anotz (Ollaran)
Anotz Nafarroa Garaiko kontzejua da, Ollaran udalerrikoa. 33 biztanle zituen 2020an.
Estrela do Norte (Goiás)
Estrela do Norte Brasilgo udalerri bat da, Goiás estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Arabiar tuntun
Arabiar tuntuna (Prunella fagani) Prunella generoko animalia da. Hegaztien barruko Prunellidae familian sailkatua dago.
Bothrops atrox
Bothrops atrox Bothrops generoko animalia da. Narrastien barruko Viperidae familian sailkatuta dago.
Periophthalmus argentilineatus
Periophthalmus argentilineatus Periophthalmus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Evelyn Ashford
Evelyn Ashford (Shreveport, Louisiana, 1957ko apirilaren 15a -) estatubatuar atleta ohia da, lasterketa laburretan espezializatua.
Key Largo (filma)
Key Largo (euskaraz Largo lurmuturra) 1948ko John Huston estatubatuar zinema zuzendariaren zinema beltzeko filma bat da. Maxwell Anderson idazlearen Key Largo antzerkilanaren zinemarako egokitzapena da. Bertan, Humphrey Bogart, Lauren Bacall, Edward G. Robinson eta Claire Trevor aktoreek antzeztu zuten.
Filmak Emakumezko bigarren aktore onenaren Oscar Saria (Claire Trevor) irabazi zuen, gainbeheran dagoen abeslaria eta Johnny Rocco mafiosoaren neskalaguna antzezteagatik.
Argumentua
AEB, Florida, Key Largo uharteak. Ekaitz tropikal baten erruz, Johnny Rocco (Edward G. Robinson) gangsterra eta bere morroiak legerengandik ihesi Kubara eramango dituen ontziaren zain dauden bitartean bertako Largo Hotelaren nagusi egin eta reb ezkutalekua bilakatuko dute. Hoteleko habeak diren Nora (Lauren Bacall) eta James Temple (Lionel Barrymore) aitaginarreba zahar-helbarrituak aurre egingo diote, horretarako Bigarren Mundu Gerran borrokatzetik iritsi berria den Frank McCloud (Humphrey Bogart) beteranoak lagunduko die.
Ilocos
Ilocosko eskualdea (Rehion/Deppaar ti Ilocos; Sagor na Baybay na Luzon; Rehiyon ng Ilocos) Filipinetako eskualdea da, Luzon uhartean dagoena.
Saint-Pierre-de-Fursac
Biztanleria
2007an Saint-Pierre-de-Fursac udalerrian erroldatutako biztanleak 810 ziren. Familiak 352 ziren, horien artean 100 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 56 bakarrik bizi ziren emakumeak), 140 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 497 etxebizitza zeuden, 360 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 92 bigarren erresidentzia ziren eta 45 hutsik zeuden. 477 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 360 etxebizitza nagusietatik 308 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 13 etxek bi gela zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 75 etxek lau zituzten eta 246 etxek bost zituzten. 303 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 180 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 145 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 457 ziren, horien artean 318 aktiboak ziren eta 139 inaktiboak ziren. 318 pertsona aktiboetatik 286 lanean zeuden (160 gizon eta 126 emakume) eta 32 langabezian zeuden (16 gizon eta 16 emakume). 139 pertsona inaktiboetatik 61 erretiraturik zeuden, 39 ikasten zeuden eta 39 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Pierre-de-Fursac udalerrian 354 unitate fiskal zeuden, 772 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.759 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 37 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 7 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 3 zurginak, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
Boiate
Boiate (Boiates) egungo Pays de Buchen bizi ziren akitaniar herria izan zen. Arcachongo badiaren inguruan bizi ziren, Biganos-Lamothe hiriburua zuen, k. o. III. mendean hustu arte. Zaila da bere aztarnak topatzea, fanum bat eta nekropoli batzuk baino ez dituztelako topatu.
Saint-Pierre-de-Fursac
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 2 harategiak eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Saint-Pierre-de-Fursac udalerrian 39 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.050 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
W.A.S.P.
W.A.S.P. 1982an Los Angelesen sortutako heavy metal musika taldea da. Bere 30 urteko ibilbidean, 12 milioi album baino gehiago saldu ditu.
Letanovce
Letanovce Eslovakiako udalerri bat da, Spišská Nová Vesko barrutian kokatuta. 21,38 km²ko azalera du eta 2293 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1250. urtekoa da.
Colin Killoran
Colin Killoran (キローラン 木鈴, 1992ko apirilaren 7a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Tokyo Verdy eta Giravanz Kitakyushu.
Mithian Downs
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da, Mithian parrokian.
Saint-Fort-sur-Gironde
Saint-Fort-sur-Gironde Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 629 etxebizitza zeuden, 431 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 140 bigarren erresidentzia ziren eta 58 hutsik zeuden. 591 etxeak ziren eta 30 apartamentuak ziren. 431 etxebizitza nagusietatik 348 bere jabearen bizilekua ziren, 73 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 78 etxek hiru zituzten, 112 etxek lau zituzten eta 218 etxek bost zituzten. 347 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 233 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 165 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Saint-Fort-sur-Gironde udalerrian 403 unitate fiskal zeuden, 864 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.566,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 55 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 16 eraikuntza enpresak ziren, 10 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 7 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 26 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 4 igeltseroak, 3 margolariak, 3 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 4 ile apaindegiak, 2 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 arraindegi zen, 1 arropa denda zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Saint-Fort-sur-Gironde udalerrian 43 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.485 hektarea erabiltzen.