cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yennayer
Eskualde batzuetan, Yennayer aurretik imensi n yennayer dago, Yennayer bezpera, non jendea biltzen den eta urte berria noiz iritsiko zain dagoen. Hilaren 11n ospatzen da, "amghar ouchouqyaye" herritik bota eta aurreko urteko kalte guztiak leporatzen dizkiotenean.
2017ko urtarrilean, bereber egutegiaren urte berriak 2967 urtearen etorrera ospatu zuen.
Veľká Hradná
Veľká Hradná Eslovakiako udalerri bat da, Trenčíngo barrutian kokatuta. 11,88 km²ko azalera du eta 710 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1329. urtekoa da.
Trimma annosum
Trimma annosum Trimma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Loranzè
Loranzè Italiako udalerri bat da. Turingo Hiri Metropolitanoan kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Loranzèk honako udalerri hauekin egiten du muga:
Fluocerita-(La)
Fluocerita-(La) haluro motako minerala da.
Ezaugarriak
Fluocerita-(La) haluro mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema trigonalaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 4 - 5 da.
Borba (Amazonas)
Borba Brasilgo udalerri bat da, Amazonaseko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Wermsdorf
Wermsdorf Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Stipe Plazibat
Stipe Plazibat (1989ko abuztuaren 31 - ) Kroaziako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako FC Gifu.
Manuel Machado
Manuel Machado y Ruiz (Sevilla, 1874ko abuztuaren 29a - Madril, 1947ko urtarrilaren 19a) espainiar olerkaria izan zen, Antonio Machadoren anaia. Madrilen bizi izan zen ia bizitza osoan, Parisen igarotako aldi labur batzuetan izan ezik. Olerkari izateaz gainera, kazetari, itzultzaile, antzerki-kritikari, liburuzain, eleberrigile eta antzerkigile ere izan zen.
Horixe da, hain zuzen ere, Manuel Machadoren ezaugarri nagusia, alor askotan aritu izana. Idatzi zituen olerki-liburuen artean, Alma (1902, Arima), Caprichos (1905), El mal poema (1909), Cante hondo (1912), Ars moriendi (1922) eta Phoenix (1935) azpimarratzekoak ditu. Literatur kritikan ere aritu zen: La guerra literaria (1898-1914, Literatura gudua) horren lekuko da. 1938an, Horas de Oro (Urrezko orduak) lana argitaratu zuen eta urte berean, Hizkuntzaren Akademiako kide izendatu zuten.
Luzaro ezker joerekin bat egin ondoren, Espainiako 1936ko uztaileko estatu kolpean, poema bat argitaratu zuen Francisco Francoren omenez, kolpisten oniritzia irabazi zuena. Harrezkero, erregimenari atxikia jarraitu zuen heriotza arte.
Antzezlanak
Anaia Antonio rekin batera, antzezlan batzuk idatzi zituen, ezagunena La Lola se va a los puertos, zinemara bi aldiz eramana.
Synodus oculeus
Synodus oculeus Synodus generoko animalia da. Arrainen barruko Synodontidae familian sailkatzen da.
K.a. 140ko hamarkada
Kristo aurretiko 140ko hamarkadak K.a. 149etik K.a. 140. urtera bitarteko iraupena du, biak barne.
Kolonia Bonn aireportua
Kolonia Bonn nazioarteko aireportua (alemanieraz: Flughafen Köln/Bonn), Kolonia eta Bonn inguruko Alemaniako eskualdea zerbitzatzen duen aireportua da.
2012an 9.280.070 pertsonek erabili zuten.
Valensole
Valensole Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Proventza Garaiko Alpeak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Valensole udalerrian erroldatutako biztanleak 2.700 ziren. Familiak 1.145 ziren, horien artean 376 pertsona bakarrekoak ziren (157 bakarrik bizi ziren gizonak eta 219 bakarrik bizi ziren emakumeak), 373 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 309 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 87 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.669 etxebizitza zeuden, 1.192 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 327 bigarren erresidentzia ziren eta 150 hutsik zeuden. 1.483 etxeak ziren eta 179 apartamentuak ziren. 1.192 etxebizitza nagusietatik 813 bere jabearen bizilekua ziren, 320 alokairuan okupaturik zeuden eta 58 doan lagata zeuden; 13 etxek gela bat zuten, 133 etxek bi zituzten, 318 etxek hiru zituzten, 361 etxek lau zituzten eta 366 etxek bost zituzten. 786 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 570 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 496 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Valensole udalerrian 1.263 unitate fiskal zeuden, 2.727,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.047 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 201 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 6 janari enpresak ziren, 13 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 39 eraikuntza enpresak ziren, 35 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 20 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 14 higiezinen enpresak ziren, 23 zerbitzu enpresak ziren, 23 administrazio publikoko enpresak ziren eta 16 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 60 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 1 funeraria, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 13 igeltseroak, 2 margolariak, 3 zurginak, 8 iturginak, 7 argiketariak, 4 ile apaindegiak, 9 jatetxeak, 4 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 9 establezimendu komertzialetatik, 3 120 m2 baino gehiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 kirol-denda zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Valensole udalerrian 97 nekazaritza-ustiategi zeuden, 4.539 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Montequinto (Sevillako metroa)
Montequinto (Bosgarrenmendia, euskaraz) Sevillako metroaren geltokia da, Dos Hermanas udalerrian dagoena, Montequinto hiribidea eta Ferrara kalea aurrean dago.
Trimma anthrenum
Trimma anthrenum Trimma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Montequinto (Sevillako metroa)
Geltokia 2009ko apirilaren 2an ireki zen.
Josu Lopez-Gazpio
Ibilbidea ikasketetan eta ikerkuntzan
Kimika ikasketak egin zituen Euskal Herriko Unibertsitatean, Donostiako Informatika Fakultatean. 2014an defendatu zuen bere doktoretza-tesia EHUn Esmeralda Millan-en zuzendaritzapean, “Kosmetikoen osagai hautatuak determinatzeko kromatografia elektrozinetiko mizelarrean oinarritutako metodoen garapena eta aplikazioa” izenburupean.
Zientzia dibulgatzailea
Ohiko zientzia-dibulgatzailea da euskarazko medioetan. Birritan irabazi du zientzia-kazetaritzako CAF-Elhuyar saria. Elhuyar aldizkarian eta Ekaia aldizkarian hiruna artikulu baino gehiago argitaratu ditu.
Eta beste hainbat mediotan parte hartzen du, besteak beste, Berrian, Euskal Telebistan edo Euskadi Irratian (Norteko Ferrokarrila...). 2015etik 70tik gora artikulu idatzi ditu Tolosaldeko Atarian, eta 200dik gora Zientzia Kaiera blogean. Horrelakoak idazten oso ondo pasatzen duela esaten du maiz.
Udako Euskal Unibertsitatea
Donostiako Kimika Fakultateko ikasle zela ezagutu zuen Udako Euskal Unibertsitatea eta harrezkero UEUren hainbat ekimenetan parte hartu du. UEUko unibertsitate-mailako ikasmaterialak sustatzeko laguntzei esker “Kimika orokorreko eskuliburua” argitaratu zuen. Zientziaren dibulgazioari buruzko hainbat ikastaro antolatu izan ditu Udako Ikastaroetan., adibidez, 2016ko uztailean “Zientziaren dibulgazioa: aukerak, baliabideak eta erronkak” udako ikastaroa antolatu zuen, Koldo Garcia UEUkidearekin elkarlanean. 2017ko martxotik UEUKo Kimika Sailaren ardura du. 2020tik GOI ikastegiko irakaslea da.
Akrobaziazko eskia 2022ko Neguko Olinpiar Jokoetan – Gizonezkoak jauzi-handia
Gizonezkoen jauzi-handia proba 2022ko Neguko Olinpiar Jokoetako akrobaziazko eskian otsailaren 7tik otsailaren 9ra jokatu zen Big Air Shougangen. Lehen aldia izan zen proba hau Olinpiar Jokoetan egiten zela.
Lugnacco
Lugnacco Italiako udalerri bat da. Turingo Hiri Metropolitanoan kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Lugnaccok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Icterus auratus
Icterus auratus Icterus generoko animalia da. Hegaztien barruko Icteridae familian sailkatua dago.
Francisco Urdiñola
Francisco Urdiñola edo Urdinola (Oiartzun, Gipuzkoa, 1552 - Rio Grande, Zacatecas, 1618) Nueva Vizcaya eta Nueva Galiciako (Mexiko) meatzari aberatsenetako bat izan zen. Meategien jabe eta ustiatzaile izan zen Bonanzan, Mazapilen, Ramosen eta Nieves lurraldeko Rio Granden, eta azkeneko herri horretan meatzea urtzeko eta fintzeko industria izan zuen. Nekazari, ardogile (Ameriketako lehenengo upategi komertziala eraiki zuen Parrasen) eta munduko lursail handienetako baten jabe izan zen (Coahuilan 30.000 km2 eta 66 herrixka), baita Nueva Españako (Mexiko) abere hazle garrantzitsuenetakoa ere. Haren ardi kontaezinen artilea aprobetxatzeko Patos etxadian oihal, baieta eta txapel lantegiak zituen, eta han nonahi entzuten ziren haren batanen zaratak, oihal edo feltroei forma ematen aritzen zirenean.
Francisco Urdiñola 1592 arte
1592an jaso zen Mazapilen (Nueva Vizcaya) familiaren odol garbitasuna frogatzeko informazioa, 1586ko abenduaren 10ean Oiartzunen hasi eta 1588ko apirilaren 21ean haren alde erabaki zena. Kaparetasun edo hidalgia froga hori Mexiko Nazioko Artxibategi Nagusian dago, Inkisizio atalean, XVI. mendea, 196. liburuan. Ikerketa Inkisizioko Ofizio Santuko notarioa zen Juan Morlete kapitainak egin zuen eta honako hauek egiaztatu: Agustin Lesakakoak, Hernando Landakoak, Pedro Bergarakoak, Joanes Justikoak, Sebastián Aristirresokoak, Martín Perez Lekunberrikoak, Joanes Elizaldekoak (oiartzuarra) eta Francisco Isastikoak.
Bertan jasotako informazioengatik badakigu Oiartzunen jaio zela 1552an, Urdiñola familiaren jauregian, eliza aurrean, Landetxe Kultur Aretoa eraiki duten lekuan. Joanes Urdiñola eta Isabel Larrunbideren semea zen eta aitona-amonak Pedro Martin Urdiñola eta Maria Juana Baldarena oiartzuarrak ziren aitaren aldetik, eta amaren aldetik Juanes Larrunbide, Larraulgo Larrunbide goikoa baserrikoa eta Maria Martin Etxenagusia Ugarte, hori ere oiartzuarra. Eta guztia frogatzeko 1588an Martin Fagoaga Oiartzungo alkatearen aurrean lekuko izan ziren Esteban Altzukoa, Jakobe eta Juan Perez Yerobikoak, Pedro Markelaingoa, Lope Albizturkoa, Domingo Altza eta Lekunekoa, Martín Agirrekoa eta Juanes Esnaozkoa beste batzuen artean.
Urdiñolaren izen bereko anaia batek ere bidaiatu zuen Mexikoara, eta urte batzuk geroago haren arreba Ysabelak eta Joanes Elizondok, 1590ean Oiartzunen ezkondu ondoren. Bikote horren semeak, Francisco Elizondok, Urdiñolaren iloba eta besoetakoa zenak, Mazapileko San Gregorio Magno elizaren eraikitzea finantzatu zuen osabarekin batera. Elizatik gertu Urdinolaren etxea zegoen eta biak tunel baten bidez zeuden lotuta, Oiartzungo eliza eta Urdiñolatarren jauregia zeuden moduan. Eta gezurra badirudi ere, oraindik Franciscoren ondorengo zuzen-zuzena den Elizondotar batena da etxe hori.
Eta urte berean, 1592an, Mexikoko Errege Auzitegian meritu txosten bat jaso zen, Urdiñolak berak 1590eko uztailean aurkeztu zuena ordaindu ez zitzaizkion zerbitzuengatik. Andres Zaldierna epaile doktoreak egin zuen merituen azterketa eta esan daiteke Urdiñola iritsi zenetik 1590a bitartean egin zituen ekintzen laburpen bikaina dela:
Mexikora 1572 aldera iritsi zen, segur aski Zacatecasera, han Francisco Ibarraren inguruan euskaldun ugari biltzen baitziren. Urdiñola Ibarraren heriotzarekin batera iritsi zen, gutxi gorabehera, eta hark baino meritu handiagoa izan zuen, Nueva Vizcayako behin betiko konkistatzailea izan baitzen, edo hobeto esanda bakegilea, nahiago izaten baitzuen bake txar bat gerra on bat baino.
1579an indiarrek zauritu zuten Nueva Vizcayako Indeko meategietan eraso egin zietenean. 1580an Diego Agirre kapitainaren laguntzarekin Saltillo lurraldean borrokatu eta bakea ezarri zuen. 1581ean Alonso Lopez de Loys kapitainarekin Mazapileko meatzariei laguntza eman zien eta erakutsitako adore eta zuhurtziagatik "caudillo" izendatu zuten: soldadurik kementsu eta nabariena. Urte berean Martin eta Francisco "begibakarra" buruzagi indiarrak atxilotu zituen prestatu zuen kanpaina batean. Urte bukaeran Rodrigo del Río Losa jeneralak Mazapileko kapitain izendatu zuen gaixotua zegoen Loys ordezkatzeko, Urdiñolaren aitaginarreba izango zena.
1582an chanalen buruzagia, Machoquía, guachichiliena eta beste hiru atxilotu zituen meatzariei erasotzeagatik. Bideak zaindu zituen, meategien komertzioa bermatuz. Urte horretan guachichileen kontrako borrokan kristauen artean hazitako Melchor buruzagi indiar maltzurraren ama, emaztea, semea eta beste zenbait atxilotu zituen. Bakea lortzeko presoei tratu ona eman eta asko askatu egin zituen, haien artean Melchorren ama. Orduan Melchorrek mendian bilduko zirela eta bi soldadu besterik ez eramateko jakinarazi zion. Han, indioz inguratua, buruzagiak arkabuzik gabe eta bakarrik igotzeko esan zion, eta igo zela ikusita besarkatu eta indiarrak Mazapileko meategien inguruan asentatzea lortu zuen Urdiñolak.
1584an Melchor eta Pedro Rayado indiarrak matxinatu egin ziren berriro, baina bakea ezarri zuen eta bere kontura janaria eta arropa eskaini zien eta berriro finkatu zituen. 1586an bigarren aldiz matxinatu ziren Saltilloko indiarrak, Sagastiberri hil eta zaldi asko lapurtuz. Cilavan eta Zapaliname buruzagiak menperatu, bakea jarri eta asentatu egin zituen. 1587ko martxoan Mazapileko indiarrekin hitzartutako bakea sinatu zuen, orokorrean tratu ona emanez eta Maztel edo Cristobal izeneko indiar esklaboa askatuz. 1588an hirugarren matxinada Saltillon. Trebeziaz bakea lortu eta etxaldeetan finkatu zituen.
Irailaren 13an mugarriak jarri zituen eliza eta komentua altxatzeko, eta Saltilloren hegoaldean guachichileak eta gerran aritu ziren beste nazio batzuetakoak kokatu zituen. Urdiñolak berak, hainbat buruzagi indiarri eskutik helduta, lurren jabetza eman zien. Eta tlaxcala indiarrek eskatuta, San Esteban de la Tlaxcala izenarekin bataiatu zuten herria, denak San Esteban de Tizatlanekoak baitziren. Bi herriak ubide batek zatitzen zituen eta gaur egun Allende kaleak. 1827ko azaroaren 5ean San Esteban Saltillori itsatsi zitzaion hiri bihurtuz eta gero estatuko hiriburu.
Istorio beltzaren sorrera
1586an Leonor Lopez de Loysekin ezkondu zen. Leonorren aita, Urdiñolaren kapitaina izan zena, Mazapil eta Rio Granden meategiak zituen gizon aberatsa zen. 1592rako Patos, egun General Cepeda, Santa Elena eta Parras etxaldeak Urdiñolarenak ziren. Ganadu ugari zuen eta zalantzarik gabe lortutako bakeari eta indioen zerbitzuari etekina ateratzen zien. Aberatsa zen, maitatua, Santiagoko zalduna eta bakegile ospetsua.
1593an Leonorren etxean, bizi zen, Rio Granden, berarekin, Maria Gonzalez amaginarrebarekin eta Maria eta Isabel alabekin. 1593ko Aste Santua pasa ondoren Leonor 30 egun su azalaz (erisipela) gaixorik egon ondoren hil egin zen, amak, izeba batek eta ahizpak zaindu ondoren, baita Urdiñolak berak ere azken egunetan Mazapiletik etorrita. Handik gutxira Domingo de Landaverde, Urdiñolaren meategietako urtzaile bat desagertu zen. Horren ondorioz, 1593ko abuztuaren 13an Urdiñolaren etxezainak, Alonso de Leonek, eta Leon Isasti morroiak deklaratu zuten Domingok aspaldian joan nahi zuela handik. Hurrengo egunean Gracia de Irigoyenek esan zuen Landaverde gaixorik zegoela eta alde egin nahi zuela. Hirurak esan zuten ez zuela etsairik eta desagerpena artxibatua geratu zen.
Urdiñolak hurbil beste etxalde bat zuen, Santa Elena izenekoa, eta Juan Bautista de Lomas y Colmenares, Nueva Galiziako gizon aberatsenetakoa, bizilagun zuen. Lomasek politika munduan eragin handia zuen, suhi bat baitzuen epaile Nueva Españako Errege Auzitegian eta beste bat Guadalajarakoan. Gainera, Urdiñolaren etsaia zen muga eta meatze kontuengatik. Juan Bautista de Lomas gizon handinahiak Alvaro Marquínez de Zuñiga erregeordearekin hitzartua zuen 1589ko martxoaren 11n Nueva Mexikoren konkista, baina eskatzen zuenagatik (tituluak, ahalmena edozertarako, 4.000 morroiren zerbitzua belaunaldietan...) eta eginkizunaren garrantziagatik, erregeordeak erregearen iritzia jakin nahi zuen. Ia hiru urteko isiltasunaren ondoren eta diru asko gastatuta, 1592ko otsailaren 22an berriro egin zuen eskaria, erregeordea Luis Velasco zelarik. Azkenean, 1594an, Espainiako Indietako Kontseiluari baldintzak neurrigabeak iruditu eta Velascori beste bide bat bilatzeko eskatu zioten. Zalantzarik gabe Lomasen amorrua izugarria izango zen, ordura arte gastatutakoa galdua ikustean.
1594ko urrian Urdiñola hiriburuan zegoen erregeordearekin Nueva Mexikoren konkista hitzartzen. Hil horretan Urdiñolak Pedro Chalaz langileari idatzi zion esateko nahigaberik ez sortzeko Lomas jaunari eta atseginak izateko berarekin asunto guztietan, Lomas prestatzen ari zen azpikeria igarriko balu bezala. Eta susmoa ulertzekoa zen, urte batzuk lehenago, 1589an, Lomasen suhietako batek Lorenzo de Trejoren hilketa ezkutatzea leporatu nahi izan baitzion, eta beste dokumentu bati esker badakigu berriro salatu zutela Urdiñolaren bi morroik Lomasen seme bat hil nahi izanagatik.
1594ko urriaren erdialdean Velascok Nueva Mexikoko konkista Urdiñolarekin hitzartu eta dena prest zegoenean, Mexikoko Errege Auzitegiak Guadalajarako Auzitegitik agindu bat jaso zuen Urdiñola atxilotu eta ondare guztiak bahitzeko. Emaztearen hilketa leporatzen zioten. Aurretik Guadalajarako Errege Auzitegian datarik ez zuen anonimo batek, 1593aren bukaerakoa segur aski, Urdiñolak emaztea, morroiak, indio bat eta beltz bat akabatu zituela salatzen zuen, emazteak langileetako batekin harremanak izan zituela jakitean, baina ez zitzaion garrantzirik eman. Halere, 1594ko urriaren 19an emazteari edari pozoitsu bat emateagatik eta Landaverde desagertua hiltzeagatik salatu zuten, eta kasua argitzeko eskaera eginez zigorra eskatzen zioten Guadalajarako Auzitegiko epaileari, hau da, Lomasen suhiari. Lehenengo lekukoak esan zuen entzun zuela Urdiñolak bizkaitar bat akabarazi zuela Leonorrekin harremanetan zebilelako eta gero emazteari hiltzen lagundu ziola. Bigarren lekukoak, Diego de Salazarrek, esan zuen Rio Granden Juan de Otxoa de Garibairi entzun ziola Urdiñolak emaztea eta Landaverde hil zituela. Eta antzekoak izan ziren beste bi lekukoren testigantzak.
Lomasen suhiarentzat nahikoa izan zen anonimo koldar bat eta lau lekukok entzundako esamesak aztertzea urriaren 20an Urdiñola eta anaia gaztea atxilotzeko agindua emateko, eta agindua azkartasun susmagarriarekin bete zen bost egunetan. Erregeordeak esku hartu zuen, baina arrakastarik gabe. Ondoren eskutitzak bahitzeko agindua eman zuen eta Urdiñola gaztea eta Alonso de Leon etxezaina atxilotzeko, baina ez zituzten aurkitu. 1594ko abenduaren 26an Mendirichega eta beste lekuko batzuek aurrekoek esan zutena deklaratu zuten. Guadalajarako Auzitegiko azkartasunak eta salatarien aldeko joera nabarmenak argi uzten zuten Nueva Mexikoko konkista galarazi nahi ziotela, nahiz eta karta bat egon, non Alonso de Leonek ederki deskribatzen zuen Lomasen azpijokoa Urdiñola galtzeko. Urdiñolaren amaginarrebak suhia defendatzeko idatzi zuen eskutitzak edo Landaverderen osabak berak Urdiñolaren aldeko testigantza eginez idatzitakoak ere ez zuten ezertarako balio izan.
Prozesua
Urdiñola Inkisizioaren senide zenez, Ofizio Santuak epaitzea nahi zuen eta eskabide bat idatzi zien 1594ko abenduaren 9an. Ofizio Santuak idatzi baten bidez haien eskuetan uzteko eskatu zien Mexikoko espetxeko buruei, eskomulgatuak izan nahi ez bazuten. Handik 10 egunera antzeko hitzekin beste idatzi bat bidali zuten Guadalajarako Auzitegira. Abenduaren 28an Juan Martinez Sagastimendiak, Ofizio Santuko notarioak, ukapenaren berri eman zuen. 1595eko urtarrilaren 13an Urdiñolak Inkisizioari beste eskari bat bidali zion Guadalajarako Auzitegia estutu zezaten, eta urtarrilaren 18an inkisidoreak berriro ahalegindu ziren presazko eskariarekin. Guadalajarako epaileak, ordea, erantzun zuen erregeari eskatuz hain arinki ez emateko Ofizio Santuko senidetzarik, bai baitzegoen justiziatik babesteko erabiltzen zuenik, eta Inkisizioari eskatu zion bere egitekoa ez oztopatzeko eskomunio mehatxuekin. Sagastimendiak bitartean Guadalajarako epaileekin hitzaldi bat lortu zuen 1595eko otsailaren 1erako.
Urdiñolak espetxean sukar ustela edo tifusa harrapatu zuela eta, Inkisizioaren egoitza batera eraman zuten 100.000 pesoko fidantzapean Guadalajarako Auzitegiaren alde eta hiritik ez ateratzeko baldintzapean. Auzitegi horretako presidenteak, Pinedo de Alarconek, Juan Tenorio idazkaria bidali zuen Mexikora Urdiñola ahalik eta gehien estutzeko. Tenoriok Mexikoko kaleetan aske ibiltzeaz akusatu zuen eta idatzi bat aurkeztu zuen, bertan Urdiñolari leporatuz arkabuzarekin epaile bat hil izana, F. Gomez fundizioko labe batean erre izana eta soldadu bat hiltzeko agindua eman izana, eta zalantzan jartzen zuen Ofizio Santuko senidetza, argudiatuz Auzitegiei ihes egiteko lortu zuela.
Martxoaren 2an Guadalajarako Auzitegiko auto batean kasua zein epaitegiri zegokion erabakitzeko eskatzen zuten. Inkisizioak, bestalde, Juan Morlete kapitaina izendatu zuen azterketa oso bat egiteko. Ardura handiz urtarrilaren 22tik otsailaren 11ra 50 lekukori egin zien galdeketa senide, morroi, soldadu eta esklaboen artean, errurik aurkitu gabe.
Epaileek hitzaldia atzeratzen zuten bitartean, Urdiñolak preso jarraitzen zuen hirian negozioez ezin arduraturik. Azkenean maiatzaren 11n izan zen hitzaldia; bertan entzun zioten Ofizio Santuari, baina auzia Espainiara bidali zen han erabakitzeko nori zegokion epaitzea. Ekainaren 15ean Inkisidoreek eskutitz bat idatzi zuten Urdiñolarekin bukatu nahi zutela salatzeko, Guadalajarako epailearen aitaginarreba zen Lomasi Nueva Mexikoko konkista zapuzteagatik. 1596ko urtarrilaren 15ean Urdiñolak eskari bat bidali zion Ofizio Santuari espetxe zigorra ken ziezaioten aziendak galtzen ari zelako, Audientziak onartu ez zuena. 1596ko otsailaren 21ean Espainiako Inkisizioaren Kontseilu Nagusiak erabaki zuen kasua Guadalajarako Auzitegiari zegokiola, baina erabakia 1597ko ekainaren 27an iritsi zen zilarraren bila zetozen itsasontzietan. Abuztuaren 18an Urdiñolak ordura arte burututako guztiaren kopia egiaztatua eskatu zuen Auzitegiko etsai amorratuen aurrean sendo agertzeko, nahiz eta epailea, behintzat, aldatu zuten, ordurako ez baitzen Lomasen suhia, F. Gillen Chaparro baizik. Eta Sevillako artxibategian dokumentu bat dago lehenengo eta azken epaialdiekin. Lehenengoan, 1598ko irailaren 1ekoan, Leonorren hilketaz aske utzi zuten, baina Kastillako 4.000 dukateko isuna ordaintzera behartzen zuten Landaverde, beltz bat, indio bat eta hiru soldaduen hilketengatik. 1599ko martxoaren 23koan, behin betikoan, Urdiñolaren etsaiekin osatutako epaimahaiak Landaverderen hilketagatik soilik kondenatu zuten, 3.000 dukateko isuna ordaintzera.
Behin bakarrik egon zen Urdiñola Nueva Mexikon, 1594an 20 soldadurekin Lomas laguntzera joan zen batean, hain zuzen ere. Beraz, Juan Matheo Mangek Nueva Mexikon 1596an Urdiñolak Juan de Oñateri egindako harreraz esaten duena ezin liteke egia izan, hiriburuan atxilotua baitzegoen.
Nueva Vizcayako Gobernua
Lau urte luzez atxilotuta egon ondoren aske utzi zuten eta handik urtebetera, Santiago de Vera, Guadalajarako Auzitegiko presidente berria eta bere etsaia izan zena, 1600eko apirilaren 12ko eta abenduaren 15eko idatzietan Urdiñolaren alde agertu zen Gobernadore izenda zezaten bere zuhurtasun eta prestutasunagatik eta lagun eta soldadu askok maitatu eta jarraitzen ziotelako. Eta 1603ko maiatzaren 28an Monterreyko kondea eta erregeordea zenak, Urdiñolak zituen bertuteengatik, Nueva Vizcayako gobernadore izendatu zuen, Rodrigo de Vivero ordezkatzeko. Azken horrek eta Alonso Maldonado gobernadore ordeak 1601ean ezin izan zioten probintziako indioen matxinada handi bati aurre egin. Baina Urdiñola Topiara hurbildu zen eta denbora gutxian buruzagiak atxilotu zituen eta odolik isuri gabe bakea jarri zuen, indiarrei lurrak oparituz eta herrixkak eraikiz.
Gero Sierra Madre zeharkatu zuen eta Sinaloa probintziara joan zen. 1604ko martxoaren 31n Nueva Vizcayaren gaineko txosten orokorra bidali zuen Espainiako Gortera; bertan estatu politikari maila erakutsi zuen, aberastasun eta erabilpen desegokien gaineko txosten bat eginez eta meatzeak erosten zituzten aberatsak salatuz, ez baitzituzten ustiatzen erregeari kinto erreala edo bostena ez ordaintzeagatik. Meatzeen zerrenda egin zuen eta iruzur haiek saihesteko legedia eta neurriak proposatu zituen. Bakealdiaren berri eman zuen, horrek San Luis Potosi eta beste meatze batzuen aurkikuntza ekarri baitzuen, eta soldadu gehiago eskatu zituen Sinaloarako. Urdiñolarekin zerikusia duten dokumentuetan, zeinekin hainbat liburu osatu bailitezke, estatu ekintza ugari daude: gobernu ekitaldiak, gotzaindegi sorrerak, herri sorrerak, epaile izendapenak, herrien erroldak...
1607an Fray Martín de Altamira geziz josita akabatu zutela eta, espedizio bat antolatu zuen Quamoquane indiarrei Sabinas ibairaino jarraituz. Buruzagiak akabatuta bakea lortu zuen eta apaizaren gorpua Saltillora eraman zuen. Ordainetan 1610eko urtarrilaren 8an Madrilen sinatutako dekretu baten bidez erregeak 1.500 peso eman zizkion.
Durangotik 30 legoatara, Xocotilma probintziako mendi malkartsuetan, xiximeak bizi ziren. Indiar horiek bidelapurrak ziren eta norbait hiltzen zutenean jateko eramaten zuten. 1610ean mendi horietan sartu eta ezinezkoa zirudien tokietan bideak urratu zituen. Espedizio gogorra izan zen, hildako eta urkatu asko izan baitziren, baina bakea ezarri zuen eta bost herritan bildu zituen oso leku erosoetan.
Mariak ondorengorik izan ez zuenez, herentzia Isabelentzat pasa zen, Luis Alcega Ibarguenekin ezkondua zegoenarentzat. Mari Altzega, biloba, Luis de Valdesekin ezkondu zen. Haren alaba, Francisca Valdes, ondorengorik gabe, bigarren aldiz ezkondu zen Berriobeitikoa (Nafarroa) eta familia aberatsekoa zen Agustin Etxebertz Subizarekin eta 1692 senarraren aberastasunarekin batera San Miguel De Aguayo markesgoa sortu zuten.
Vito Alessio Robles (1879-1957)
Francisco Urdiñolaren biografia batez ere Vito Alessio Roblesi esker ezagutzen da; izan ere, Alessio “El democrata” egunkariaren zuzendaria zela, Coahuila estatuko historia idazteko eskatu zioten eta buru belarri aritu zen urteetan dokumentazioa jasotzen, bereziki Urdiñolaren gainekoa, Urdiñolaren historia eta Coahuila estatuarena oso lotuta zeudela konturatu baitzen. Urdiñolak, esaterako, San Esteban de la Tlaxcala herria sortu zuen Saltilloren ondoan, biak elkartu ondoren hiriburu izango zena, eta estatu horretan lur sail izugarri handiak izan zituen. Baina Urdiñolaren gainean, bai datetan, bai pertsonaietan, oker asko zeuden, eta hori zela eta Alessiok esaten zuen Urdiñolaren nortasuna hobeto ezagutzen zutela Texas eta Californian Coahuilan baino. Horrela, batzuek existitu ez zen Urdiñolaren osaba aberatsa aipatzen zuten, Urdiñola zaharra goitizenarekin bataiatu zutena, baten batek Urdiñolaren ibilerak Perun kokatzen zituzten, eta batez ere haren gaineko istorio beltza zabaltzen zutenak zeuden.
Baina dokumentazio bilketa nekaezinari esker, eta horien argitalpenarekin, Alessiok gezur haiek guztiak ezabatzea lortu zuen, beste historialari batzuek bezala ez baitzituen sinistu. Urdiñolaren izen ona berreskuratu eta emaztearen zoritxarreko heriotzaren ondoren, urteetan Nueva Vizcayako gobernadorea izan zela frogatu zuen, nahiz eta oraindik badagoen legenda errealitatea baino gehiago interesatzen zaionik. Eta haren ohorez 1937ko abenduaren 4an Alessiok berak diseinatu zuen Saltilloko armarriari Oiartzungo armarria erantsi zion lehenengo laurdenean. Urdiñolaren Patos etxadian sortu zen General Cepeda herriko armarriak ere, Urdiñolaren armarria darama lehenengo zatian.
Dokumentuak biltzeko Alessiok 1925ean Suedian diplomatiko lanak egiten zebilela aprobetxatu zuen Oiartzuna eta Sevillako Indietako Artxibategira joateko, espero baino dokumentu gutxiago aurkitu bazituen ere. 1926 urtearen bukaeran, ordea, Mexikoko artxibategian Urdiñolaren gaineko bi dokumentu interesgarri aurkitu zituen: bata odol garbitasuna frogatzeko egin zituen tramiteen gainekoa, eta bestea 1594an Guadalajarako Errege Audientziak Urdiñolaren aurka jarritako prozesuaren gainekoa. Gero jakin zuen Texaseko unibertsitateko Charles Wilson Hackett irakasleak Urdiñolaren gaineko dokumentazio aparta zuela eta 1927an 500 eskuizkribu baino gehiagoren kopiak bidali zizkion. Ondoren Austinera (Texas) joan zen Genaro Garciaren bilduma aztertzera eta liburuari forma ematera. Han, unibertsitateko kafetegian ikasle batekin eserita zegoela, J. Lloyd Mecham aurkeztu zioten, historia irakasle bikaina eta Nueva Vizcayako gobernadore eta Durango sortu zuen F. Ibarraren biografia idatzi zuena, eta aipatu zionean Urdiñolaren kontrako prozesuaz oso gutxi jakitea oztopo handia zela bere liburua bukatzeko, Lloydek esan zion prozesu osoa zuela, baita haren testamentua ere, eta gustura utziko zizkiola. Azkenean, 1931n "Francisco de Urdiñola y el Norte de la Nueva España" liburua bukatu eta ale bat bidali zuen Oiartzungo udaletxera, urte bereko ekainaren 15eko aktan liburua jaso zutela idatzia geratu delarik.
Armarria
Esan behar da abizen hau jatorrian enez idazten zela, hau da, Urdinola, eta azken belaunaldiak hasi zirela "eñez" idazten, alegia, ahoskatzen zen bezala. Abizena bera ere ferreria azul itzuli zuten, baina esan daiteke urdinola burdinolaren aldaera besterik ez dela; beraz, itzulpena ferreria izango litzateke.
Baina harrigarriena armarriarekin gertatzen dena da. Izan ere, Alessioren liburuan agertzen dena (ezkerrekoa) eta Urdiñolaren jaiotetxekoa (eskuinekoa) zeharo ezberdinak dira. Urdiñolatarren jauregia azken karlistaldian erre zuten, 1873. urtean segur aski. Urte batzuk geroxeago bertako Romana Urdiñolak, Oñatiko Vicente Artazkozen emazteak, Landetxe etxea eraiki zuen, gaur egun Landetxe Kultur Aretoa eraiki duten lekuan, eta han jarri zuten eskuineko armarri hori. Erre zuten jauregiaren hondarrekin, Landetxe eraikitzeaz aparte, elizaren kanpandorre inguruko terraza eta saihetsetako bi eskailerak egin zituzten.
Egia da Euskal Herriko Entziklopedian esaten dela Urdiñolaren armarria Landetxen zegoen armarria dela, Urdiñola maiorazkoan agertzen dena, hain zuzen ere. Baina Ortega eta Perez Gallardok diseinatua, dorre bat eta zortzi puntako izarra dituena, General Cepeda herriaren armarrian egoteaz gain, Coahuilako Ateneo Fuenteko mural batean dago eta Urdiñolaren koadroaren goialdean ere agertzen da, nahiz eta koadro hori aspaldian Parrasen ondoko Rosario etxaldean zegoen koadroaren kopia izan. Azalpena Alberto eta Arturo García Carraffaren “Diccionario heráldico y genealógico” liburuan eta Juan Javier Pescadorren “Oiartzun Zaharreko familia eta ondasunak. Mikrohistoria eta Genealogia XVI-XVIII mendeak.” liburuan aurkitzen dugu, lehenengoak argi eta garbi Urdiñola familiaren bi adar aipatzen baititu eta bigarrenean bi zuhaitz genealogiko agertzen baitira. Alde batetik, Francisco Urdiñolaren adarra dago, bere birraitonarenganaino iristen dena eta jauregiko biztanle zirenak. Tradizio militar handikoak eta hainbat gudatan parte hartu zutela aipatzen da, baita bere aitonaren garaian ere, eta haiena izango litzateke dorrea duen armarria, hau da, Oiartzungo armarria, garai hartan kapare guztiek erabiltzen zutena, nahiz eta diseinatzeko orduan dorre luze samarra marraztu. Bestetik, adar berri bat izango genuke, Franciscoren aitonaren anai batek sortua. Hauek Francisco Urdiñolaren garaian Agirreko jaunak ziren herentziaz, eta 1602tik aurrera Isastiko jaunak, ezkontza bat zela medio. Familia horretan ere aipatzen dira ekintza militarrak eta hainbat ardura, baina batez ere 1632tik aurrera, Isastiko etxea eta errota frantsesek erre zutenetik, hain zuzen ere, eta haiena da arranoa duen armarria, Juan Mendozak 1689an berresten duena. Eta armarri hori lehenengo adarreko familiaren oinetxera pasa zen jauregia bigarren adarrekoek erosi zutenean, jauregia elizak eta udaletxeak zuten auzi batean nahasturik baitzegoen, Iruñean eta Mexikon Aguayoko markesen kontra jarritako salaketagatik bailararen aldeko herentzia zela eta. Ez dakigu auziarekin zer gertatu zen, baina badakigu 1692an Antonio Urdiñolak, bigarren adarreko Isastiko jauna zenak, jauregia erosi zuela, Cadizen zegoela, Sebastian Lekuonaren bitartez. Izan ere, Antonio Indietako komertzioarekin aberastu egin zen eta negozioak saldu ondoren, finka ugari erosi, hiru maiorazko sortu eta jauregira erretiratu zen, bera eta ondorengoak Urdiñolatarren jauregiko jaunak bihurtuz.
Lautenbach (Alsazia)
Lautenbach Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Lautenbach udalerrian erroldatutako biztanleak 1.571 ziren. Familiak 624 ziren, horien artean 156 pertsona bakarrekoak ziren (84 bakarrik bizi ziren gizonak eta 72 bakarrik bizi ziren emakumeak), 196 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 236 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 36 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 705 etxebizitza zeuden, 629 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 62 hutsik zeuden. 565 etxeak ziren eta 139 apartamentuak ziren. 629 etxebizitza nagusietatik 488 bere jabearen bizilekua ziren, 130 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 42 etxek bi zituzten, 91 etxek hiru zituzten, 134 etxek lau zituzten eta 357 etxek bost zituzten. 535 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 266 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 323 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 998 ziren, horien artean 752 aktiboak ziren eta 246 inaktiboak ziren. 752 pertsona aktiboetatik 689 lanean zeuden (364 gizon eta 325 emakume) eta 63 langabezian zeuden (33 gizon eta 30 emakume). 246 pertsona inaktiboetatik 120 erretiraturik zeuden, 68 ikasten zeuden eta 58 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Lautenbach udalerrian 627 unitate fiskal zeuden, 1.594,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.230 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 48 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 11 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 drogeria zen.
2000. urtean Lautenbach udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 282 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zonosaurus maramaintso
Zonosaurus maramaintso Zonosaurus generoko animalia da. Narrastien barruko Gerrhosauridae familian sailkatuta dago.
Mendialdea (argipena)
Mendialdea, oro har, eskualde menditsua da, baina esangura geografiko zehatzak ere izan ditzake Euskal Herrian:
Brejinho (Rio Grande do Norte)
Brejinho Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Willy Claes
Flandesko Alderdi Sozialistako kide izan zen eta 1968an Belgikako parlamentuko kide aukeratu zuten. 1973 eta 1992 artean hiru aldiz izan zen Ekonomia Gaietarako ministro. 1992tik 1994ra Kanpo Arazoetako ministroa izan zen eta 1994an NATOko idazkari orokorra izendatu zuten. Hurrengo urtean dimisioa eman behar izan zuen, Belgikan ministro ekonomiko izan zen garaian ustelkeria leporatu ziotenean.
Mendebal-txori
Mendebal-txori (Phalaropus) Scolopacidae familiako genero baten izen arrunta da.
Itsas hegaztia da, 18 cm inguru luzea. Kolore biziagoak izaten ditu udan negu partean baino. Sabelaldea zurixka du, lepoa laranja kolorekoa eta gainaldea zuri-beltza. Europako, Asiako eta Ameriketako iparraldean bizi da. Bizitzako aldirik handiena itsasoan ematen du.
Espezieak
Generoak, egun, 3 espezie ditu:
The Wheel of Time (telesaila)
The Wheel of Time (denboraren gurpila) estatubatuar fantasiazko telesaila da, 2021ean Prime Videok eman zuena. Robert Jordanen izen bereko sagan oinarrituta dago.
Sinopsia
Moiraine Damodred da istorioko protagonista, magia erabiltzeko gai diren emakume boteretsuek osaturiko Aes Sedai erakundeko kidea. Moirainek, bost gazte bildu, eta abenturazko bide bat abiatuko du haiekin; izan ere, sinetsita dago gazteetako batek Dragoi Berpiztuaren profezia beteko duela, gizateria salbatzeko edo suntsitzeko ahalmena eskuratuz.
Veľké Bierovce
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1332. urtekoa da.
K.a. 150eko hamarkada
Kristo aurretiko 150ko hamarkadak K.a. 159etik K.a. 150. urtera bitarteko iraupena du, biak barne.
Trimma avidori
Trimma avidori Trimma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Wiedemar
Wiedemar Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Yuya Nakamura (1987)
Yuya Nakamura (中村 祐哉, 1987ko ekainaren 22a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Sanga FC.
Nozomi Yamago
Nozomi Yamago (山郷 のぞみ) Japoniako futbolaria da.
Zonosaurus tsingy
Zonosaurus tsingy Zonosaurus generoko animalia da. Narrastien barruko Gerrhosauridae familian sailkatuta dago.
Apache Junction (Arizona)
Apache Junction Arizonako hiri bat da. Pinal konderrian kokatua dago. 2010ean 35,840 biztanle zituen, 90.6 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Vaize
Saint-Vaize Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Vaize udalerrian erroldatutako biztanleak 557 ziren. Familiak 215 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 73 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 253 etxebizitza zeuden, 216 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 249 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 216 etxebizitza nagusietatik 185 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 76 etxek lau zituzten eta 112 etxek bost zituzten. 150 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 73 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 120 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 353 ziren, horien artean 265 aktiboak ziren eta 88 inaktiboak ziren. 265 pertsona aktiboetatik 231 lanean zeuden (126 gizon eta 105 emakume) eta 34 langabezian zeuden (11 gizon eta 23 emakume). 88 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 39 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Vaize udalerrian 225 unitate fiskal zeuden, 577,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.411 euro zen.
Brejo do Piauí
Brejo do Piauí Brasilgo udalerri bat da, Piauí estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Saint-Vaize
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 18 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 4 iturginak eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra kirol-denda bat zen.
Synodus orientalis
Synodus orientalis Synodus generoko animalia da. Arrainen barruko Synodontidae familian sailkatzen da.
Icterus nigrogularis
Icterus nigrogularis Icterus generoko animalia da. Hegaztien barruko Icteridae familian sailkatua dago.
Nina
Ibilbide artistikoa
80ko hamarkadaren hasieran, artistikoki hasi zen Costa Brava, Xavier Cugat edo Janio Marti bezalako orkestretan, eta Xavier Cugat musikari katalanak babestu zuen. 1987ko irailetik 1988ko urtarrilera arte TVEren Un, dos, tres... saioan azafata gisa parte hartu zuen. 1989an, Espainia ordezkatu zuen Suitzako Lausana hiriko Eurovisión jaialdian, eta seigarrena izan zen Juan Carlos Calderónek sinatutako Nacida para amar abestiarekin. Handik aurrera, TV3 eta TVEko aktore lanetan aritu zen, irratian ere parte hartuz, eta katalanezko diskoren batekin bateratuz.
Musika-antzerkian
Musika-antzerkian ere aritu zen: Las cuatro cartas (1990), Cabaret (1992), Casem-nos una mica (1993), T'odio meu amor- Gorrotatzen zaitut, maitea (1995), Company (1997), Pierrotaire (1998), Corre, corre Diva (1998), Espai pel somni (1999), Programa Sondheim (2000) eta 2004 - 2010 tartean Mamma mía! musikalaren espainiar bertsioa egin zuen, ABBA talde suediarra zen inspirazio-iturri; Madrilen estreinatu zen, eta 2007an Bartzelonara eraman zuten; 2009an eta 2010ean, berriz, Espainian zehar bira egin zuen.
Operación triunfo saioa
2020an, Operación Triunfo 2019 lehiaketako epaimahaia izan zen TVEn.
20 urte
2003an, 20 urteko ibilbide artistikoa egin zuen, 20 anys i una nit (20 urte eta gau bat) ikuskizunarekin. CD-DVDan argitaratu zen, eta ibilbide osoko abestiak bildu zituen, Andreu Buenafuentek zuzendutako ikuskizuna. Joan Manuel Serrat eta Lluís Llach-en abestien maitale handia da Nina, 20 anys i una nit (2003) diskoan, omenaldi txiki bat egin zien, Mix Llach-Serrat izeneko pieza batekin, bi kantautoreen abestiekin, Bàsic bildumako pieza batekin batera (2007).
Sergenon
Sergenon Frantziako udalerria da, Jura departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sergenon udalerrian erroldatutako biztanleak 37 ziren. Familiak 20 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Nina
Serrat omentzen
2007an, Serrat omentzeko disko kolektiboan parte hartu zuen, Per al meu amic Serrat (Discmedios, 2007) izenburupean. Disko horretan, Fins que cal dir-se adéu abestu zuen, Quan somniïs fes-ho en mi (2002) diskoan, Paraules d'amor disko berezi horretan bertan abestu zuen Ninak Lluís Llachen Amor particular.
Sergenon
Etxebizitza
2007an 34 etxebizitza zeuden, 21 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 30 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 21 etxebizitza nagusietatik 16 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 5 etxek bost zituzten. 19 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 9 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 7 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 20 ziren, horien artean 15 aktiboak ziren eta 5 inaktiboak ziren. 15 pertsona aktiboetatik 13 lanean zeuden (6 gizon eta 7 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 5 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
Nina
Serrat omentzen
2007ko udan, Mania izeneko musika-programa aurkeztu zuen TV3n, eta Mamma mia! musikala estreinatu zuen Bartzelonan, 2008an hiri horretan jarraitu zuena. 2008an ere, Cher Ami (Adiskide maitea) marrazki bizidunen filmeko soinu-bandaren protagonista izan zen Nina, Lehen Mundu Gerran girotua eta Katalunian ekoitzia.
Sergenon
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
Nina
Besterik
2011n, Picap diskoetxeak Ninak Port Bo habanera-taldearen ondoan grabatzen duen A prop del mar (Cerca del mar) diskoa kaleratu zuen. 2011ko urritik, eta 2012an, Kataluniako hainbat antzokitan, ikuskizun bat aurkeztu zuen Cadaquesko Orkestrarekin batera, De Broadway al Paral·lel izenburupean. Ipar Amerikako eta Kataluniako musikalen klasikoak errepasatzen ditu.
Sergenon
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Sergenon udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Nina
Besterik
2013. urtean, La Simfònica de Cobla i Corda de Catalunyaren laugarren diskoan parte hartu zuen Ninak,. mendeko zinemako soinu-banda entzutetsuenek osatutako errepertorio bakarrarekin (Cris Juanico abeslariaren eta Pep Poblet saxofoi-jotzailearen laguntzarekin, La Bisbal y la Jove Orquestra de les Comarques Gironines, diskoak Llegendes del cinema (Zinemako legendak) du izenburua, eta zuzenean aurkeztu zen 2013ko apirilaren 19an, Tarrasako (Bartzelona) Unnim auditorioan..
2016. urtean Con voz propia liburua argitaratu zuen Exlibric argitaletxearekin. Txikitatik ikuskizunari eskainitako ibilbide profesional osoa errepasatu zuen lan horretan.
Enpresaburu
Bere jarduera artistikoari Nina Studioko enpresaburu eta zuzendari gisa duen jarduera gehitu behar zaio, gorputza eta ahotsa trebatu, entrenatu eta zaharberritzeko zentroa baita.
Telebista
Saioak
Lehiaketak
Ryusei Saito
Ryusei Saito (齊藤 隆成, 1994ko apirilaren 30a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Sanga FC.
Huffington Post
The Huffington Post 2005ean sortutako hedabide digital bat da, egoitza New Yorken duena. Bere sortzaileak Arianna Huffington, Kenneth Lerer eta Jonah Peretti izan ziren, eta 2011an America Onlinek bere eskubideak erosi ondoren, 2015etik aurrera Verizon Communicationsen eskuetan dago hedabidea.