cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rennes
Erromatarren Aroa
Redones leinu zeltak Bretainiaren ekialdea populatu zuen K.a. II mendean eta beren hiriburua Ille eta Vilaine ibaiek bat egiten duten puntuan ezarri zuten. K.a. 57 urtean Redoneek erromatarren aurkako aliantzan hartu zuten parte baina Marko Lizinio Krasok garaitu egin zituen. Armorikako penintsulan hainbat matxino gelditu ziren eta Julio Zesar berak menperatu zituen. K.a. 52 urtean erromatarrek Mantxako kanala zeharkatu eta Britoien aurka egiteko osatu zuten galiarren armadan ere hartu zuten parte Vercingetorixen agindutara.
Redoneen hiriburua Condate Riedonum edo Civitas Riedonum izenarekin ezagutu zen erromatarren garaian. Ezagutzen den rennetarrik zaharrena Titus Flavius Postuminus da, bere hilarria 1969ko indusketa batean azaldu zen. Toki estrategikoan izanik garapen handia izan zuen hiriak. 275ean harresiez inguratu zuten, barbaroen erasoen beldur. V mendean gainbehera zihoan erromatar inperioaren gotorleku garrantzitsua zen oraindik. Honen adierazle 453 urtean apezpikutza eratu izana. Melaine apezpikua, gerora hiriko patroia bihurtuko zena, Frankoen eta armorikarren arteko pakea lortzeko pertsona erabakiorra izan zen.
Erdi Aroa
V mendean iparraldetik etorritako britoiek okupatu zuten Armorika mendebaldea eta frankoek ekialdea. Britoien zabalkundearen beldur izanik frankoek Bretainiako marka ezarri zuten, Rennes, Nantes eta Vannesen muga bihurtuz baina IX mendean Bretainiaren barnean gelditu ziren. Rennes bera 851 urtean bihurtu zen bretoi eta berehala izendatu zuten hiriburu. Bere katedralean koroatu ziren Bretainiako dukeak.
1356-57ko Bretainiako oinordekotza gerran Lancasterreko dukeak Rennes setiatu zuen baina Bertrand du Guesclin-ek erresistentzia gidatu eta urtebeteren ondoren ingelesek alde egin behar izan zuten. 1491an frantsesak izan ziren Rennes erasotu zutenak baina hauek ere atzera egin behar izan zuten, Bretainia guztia menperatu ondoren. Ana Bretainiakoak bake ituna sinatu behar izan zuen eta Bretainia Frantziako koroaren esku gelditu zen, independentzia galduz. dena dela Bretainiako parlamentua errespetatu zuten frantsesek.
Aro modernoa
Bretainiako hiri nagusia izaten jarraitu zuen, Nantesekin batera. Bien arteko lehiak gogorra sortu zen eta 1551. urtean Britainiako legebiltzarra osatzea erabaki zenean eta azkenik, hamar urte geroago Rennesen finkatu zuten legebiltzarraren egoitza.1720an sute handi batek hiriaren iparraldeko egurrezko etxeak erre zituen eta berreraikuntza egiterakoan plano koadrangeluarra hartu zuten oinarri eta eraikin berriak harrizkoak egin zituzten.
Rebeka Dremelj
2001 urtean Miss Eslovenia aukeratu zuten eta 2008an Eurovision Abesti Lehiaketan Eslovenia ordezkatu zuen Belgraden baina ez zen finalera iritsi.
Rennes
Aro modernoa
1857an trenbidea iritsi zen Rennesera eta 1885ean Bretainiako Unibertsitateak bere egoitza Nantesetik Rennesera pasa zuen.
XX mendea
Bigarren Mundu Gerran kalte handiak jasan zituen. 1940an Alemaniarren bonbek aliatuek armaz josita zeukaten tren bat jo zuten eta mila hildakoytik gora izan ziren. Hurrengo egunean naziek hiria okupatu zuten. 1943 eta 1944ean estatubatuarrak izan ziren hiria bonbakatu zutenak. George S. Patton buru zuen armadak askatu zuen hiria 1944ko abuztuaren 4an. 100.000 biztanle zituen hirian 50.000 preso alemaniar sartu zituzten lau esparrutan.
1954tik aurrera Rennesek eraikuntza plan handiak egin zituen Frantzian gehien hazten ari zen hiria baitzen Toulouserekin batera, eta urte gutxitan biztanleria bikoiztu egin zuen.
Auzoak
Rennes 12 auzotan banaturik dago:
Ekonomia
Industria (burdinbide gaiak, automobilgintza, nekazaritza jarduerarako makineria, kimika industria, janari industria, tresneria elektrikoa, zurgintza, larrugintza, petrolio findegiak) da ekonomia jarduera nagusia. Administrazio-gune garrantzitsua da eta bertatik bideratzen da, neurri handi batean, Bretainiako mendebalerako merkataritza jarduera.
Kultura
Frantsesa hizkuntza nagusia bada ere, esan dezakegu nolabait hiri hirueleduna dela, Bretainia-Garaiako beste leku batzuetan bezala galo bertako hizkuntza tradizionala izanda eta bretainiera herrialde osoko beste mintzaira izanik. Bertaèyn Galeizz erakundeak hiri honetan du egoitza nagusia 1976tik, galozko kulturaren aldekoa dena. Bestela, hiriak 2008an "Ya d'ar brezhoneg" ("Bai bretainierari") kanpainarekin bat egin zuen.
Arteari dagokionez, 1720. urteko sutearen ondorioz, oso hondatuak geratu ziren Rennesko eraikuntza zaharrak. Jacques Ange Gabriel frantses arkitektoaren planoei jarraituz eraiki zituzten berriro monumentu aipagarrienak: Saint Pierre katedrala (XVIII-XIX. m.; aurrealde klasikoa), Saint Sauveur basilika (XVIII. m.), Notre-Dame edo Saint Melaine eliza (XIV. m.), XVII. mendean berritutako Saint Georges apaizetxe zaharra, XV-XVI. mendeetako Saint-Germain eliza gotiko berritua, XVII. mendeko Bretainiako legebiltzarraren egoitza, Luis XV.aren estiloko udaletxea.
Mercedes Fernández-Martorell
Mercedes Fernández - Martorell (Bartzelona, 1948ko azaroaren 25a) antropologoa, irakaslea eta zine-zuzendaria da.
Rennes
Hezkuntza
Rennesko Unibertsitatea 1970ean sortu zuten, eta gaur egun bi zatitan bananduta dago: Hiriko ekialdean "Rennes 1" (Campus de Beaulieu) zientzia arloko ikasketekin eta mendebaldean "Rennes 2" (Campus de Villejean) letretakoekin orokorrean. 2006an Rennes en Frantziako zortzigarren hiria ikasle kopuruari dagokionez. Rennes School of Business ere hirian kokatuta dago.
Mercedes Fernández-Martorell
Biografia
Historia Modernoan lizentziaduna da eta Gizarte Antropologian doktorea Bartzelonako Unibertsitatean.
1980tik Antropologiako irakaslea da Bartzelonako Unibertsitatean. Hiri-Antropologiari buruzko ikastaroak ematen ditu (gizarte-makinak hiri-inguruneetan nola eraiki eta birsortzen diren aztertzen du), eta Antropologiari eta Feminismoari buruzkoak (indibidualtasuna sortzeko prozesuak eta bilakaera lantzen ditu). Bi gaiei buruz hainbat lan argitaratu ditu. Hitzaldiak eta ikastaroak eman ditu Espainian: Sevillako Informazio Zientzietako Unibertsitatea, Euskal Herriko Zuzenbide Unibertsitatea, Granadako Abokatuen Elkargoa, Granadako Unibertsitatea, Malagako Unibertsitatea, Huelvako Historia Unibertsitatea, Balear Uharteetako Unibertsitatea eta beste zentro batzuk. Frantzian: Sorbonako Gizarte Zientzietako Goi Ikasketen Eskola, Paris. Mexikon: Mexikoko UNAMeko Unibertsitate Pedagogikoa, D.F. Italian: Centro Internazionale di Etnohistoria, Genova.
Bartzelonako Unibertsitateko Giza Esanahiaren Eraikuntza eta Birsorkuntzari buruzko CRSH behatokiaren zuzendaria da.
Lana
Liburu eta artikuluak idatzi ditu, eta horietan proiektu antropologiko bat formulatzen du, gizakiok gure esanahia nola sortzen dugun eta praktika soziokultural ideatuetan sortzen diren prozesu eta gatazkak nola sortzen ditugun azaltzeko. Irakaslea da Bartzelonako Unibertsitateko Gizarte eta Kultura Antropologiako Departamentuko titularra.
Rennes
Kirolak
Gizonezkoen boleibol taldea (Rennes Volley 35) eta emakumezkoen errugbiarena (Stade rennais rugby) ere aipatzekoak dira, goien mailakoak izanda.
Mercedes Fernández-Martorell
Lana
Muerte en dos tiempos/ Heriotza bi garaitan (1980) eta Azterketa Antropologikoa: Komunitate judua (1983) lanetan oinarrituta, herriek beren historikotasun berezia nola eraikitzen eta birsortzen duten ezartzen eta aztertzen du, baita kultura anitzeko inguruneetan ere.
Rennes
Kirolak
Halaber, Rennes Ar Gwazi Gouez futbol gaelikoaren taldea da, Bretainiako txapelduna izan dena 2004 eta 2007an eta Euroligako txapelduna 2007an.
Mercedes Fernández-Martorell
Lana
Antropología de la convivencia/ Elkarbizitzaren antropologia (1997) eta La semejanza del mundo/ Munduaren antzekotasuna (2008) idatzi zituen antropologia estrukturalista, konparatibista eta ahaidetasunarekiko hurbilpen kritikotik.
Rennes
Alde zaharra
Hiri artistiko eta historikoa izendaturik dago Rennes. Alde zaharra aintzinako erromatarren haresien barnean kokaturik dago, harresia toki zehatzetan baino ikusten ez den arren.
Iparraldeko zatia suak erre zuen eta han harrizko etxeak kokatzen dira. Bretainiako parlamentua han egonik hiriaren alde aberatsa bertan dago. Eraikin ikusgarriak daude bertan, parlamentuaz gain udaletxea, epaitegia, opera, Saint-Georges jauregia eta beste hainbat. XVIII mendeko arkitektura klasikoa nagusitzen da, eta kale zabalak oinarri koadrangeluarraren arabera antolatuak.
Alde zaharraren hegoaldeko zatian kolore anitzezko egurrezko etxeak aurkitzen dira, kale estu irregularretan. Rennesko katedralaren inguruan pilaturik daude. Kaleen arteko gurutzaketetan txoko eta enparantza txikiak sortzen dira, hauek dira aipagarrienak:
Vilaine ibaiaren hegoaldea
Vilaine ibaiaren hegoaldean museoak eta eraikin artistiko modernoak daude. Bretainiako Museoa, Arte Ederren Museoa, Les Champs Libres kultur zentroa, Renneseko liburutegia, Zientzia Museoa, Planetarioa... Honoré Commeurec enparantzan Les Halles Centrales merkatu estalia dago, 1922an eraikia. Merkatuaren zati batean arte garaiidea erakusten da.
Garraiobideak
Rennesko metroa 2002an zabaldu zuten linea batekin, eta 2018rako beste bi linea egitea aurreikusi dute.
Bastnäsita-(Ce)
{{mineral infotaula }} Bastnäsita-(Ce) mineral bat da eta bastnäsite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Bastnäsita-(Ce) elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema hexagonalaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 4 - 4,5 da.
Golva (Ipar Dakota)
Golva Ipar Dakotako hiri bat da. Golden Valley konderrian kokatua dago. 2010ean 61 biztanle zituen, 0.85 kilometro koadrotan banatuta.
Manitobaita
Manitobaita fosfato motako minerala da eta alluaudita taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Manitobaita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5 - 5,5 da.
Alotza
Alotza Aralar mendikatean dagoen larrea da. Beleku mendiaren ipar magalean dago. Larre honetatik iparralderantz, Aralarreko beste mendi batzuk ere ikus daitezke: Arrubigaña, Ganbo Txiki edo Ganboa (mendia) adibidez.
Badinerie
Badinerie edo badinage izenekoa dantza labur eta oso bizi bat da. Bere izena frantsesezko badiner (txantxa egin) aditzetik hartzen du. Izen hau dantza barrokoko suitean sartzen hasi zelako erabiltzen hasi zen, laburregia, jostalaria eta alaia bezala ikusi zenean. Johann Sebastian Bachen 2. zenbakidun Suite Orkestraleko Badineriea txirula eta harizko musika tresnentzat BWV 1067, ziur aski, dantza honen adibiderik distiratsuena da.
Ponteilla
Ponteilla Katalan Herrietako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ponteilla udalerrian erroldatutako biztanleak 2.642 ziren. Familiak 1.012 ziren, horien artean 232 pertsona bakarrekoak ziren (116 bakarrik bizi ziren gizonak eta 116 bakarrik bizi ziren emakumeak), 256 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 424 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 100 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.156 etxebizitza zeuden, 1.028 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 52 bigarren erresidentzia ziren eta 76 hutsik zeuden. 1.053 etxeak ziren eta 94 apartamentuak ziren. 1.028 etxebizitza nagusietatik 811 bere jabearen bizilekua ziren, 182 alokairuan okupaturik zeuden eta 35 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 53 etxek bi zituzten, 133 etxek hiru zituzten, 350 etxek lau zituzten eta 485 etxek bost zituzten. 759 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 448 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 496 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.698 ziren, horien artean 1.271 aktiboak ziren eta 427 inaktiboak ziren. 1.271 pertsona aktiboetatik 1.160 lanean zeuden (611 gizon eta 549 emakume) eta 111 langabezian zeuden (46 gizon eta 65 emakume). 427 pertsona inaktiboetatik 162 erretiraturik zeuden, 127 ikasten zeuden eta 138 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ponteilla udalerrian 1.045 unitate fiskal zeuden, 2.725 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.492 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 85 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 27 eraikuntza enpresak ziren, 13 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 7 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 31 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 funeraria, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 6 igeltseroak, 5 margolariak, 2 zurginak, 6 iturginak, 3 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia, 2 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Ponteilla udalerrian 72 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.014 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Quimper
Quimper (Kemper) Bretainiako hego-mendebaldean dagoen hiria eta Finistère departamenduko hiriburua da. Bro Kernev (Cornouaille) lurralde historikoaren hiriburua ere bada.
2013ko erroldaren arabera 63.532 biztanle ditu, bretainierazko hiztunak tartean.
Etimologia
Bretainierazko Kemper izenak "bilgunea" esan nahi du, bertan bat egiten baitute Odet eta Steir ibaiek.
Aurrekariak
Indusketa arkeologikoek erakutsi dute aintzinatik populatua izan dela. Duela 6.000 urteko bi sukarrizko tresna aurkitu dira, bai eta Neolito eta Brontze Aroko keramikak ere.
Erromatarren garaiko oppidum baten aztarnak ere aurkitu dira hiriaren mendebaldean, Locmaria barrutian, bai eta Osimes leinu galiarraren asentamendu bat ere, Civitas aquilonia izena zuena. Herri galiar-erromatar honek foruma eta termak zituen eta baliteke akropoli bat ere eduki izana Odet ibaiaren ertzean.
Erdi Aroa
Kemper bera Erdi Aroan sortu zen, baina sorrera kondaira eta mitoetan murgiltzen da. Cornouailleko erregea zen Gradlonek V edo VI mendean bere gaztelua eman zion San Corentinori honek katedrala eraiki zezan eta orduan sortu zen Quimper. Dirudienez apezpikuta karolingiar garaian eratu zen, lehenengo aipamena 885 urtekoa da, eta X menderako jadanik katedralaren inguruan planifikaturiko herri bat bazen bertan. XI mendean Bretainiako dukerriarekin bat egin zuenean apezpiku eta dukeen artean tentsio handiak izan ziren, harik eta 1491 urtean Frantziak Bretainia eskuratu zuen arte. Quimperrek 4.500 biztanle zituen orduan.
Aro modernoa
Hurrengo mendeetan lasaitasuna izan zen nagusi eta hiria haziz joan zen. Erlijio orden ugari iritsi ziren eta kaleen banaketa modernizatu egin zen. XVIII mendean jarduera ekonomiko nagusiak keramikagintza eta meagintza izan ziren. Ikatzaren ekoizpenak indar handia hartu zuen. Frantziako Iraultzak erlijio adierazpen guztien debekua ekarri zuen arren, Quimperrek ez zuen kalte handirik jasan Finistère departamenduko hiriburu izendatu baitzuten. 1863an trenbidea iritsi zen eta honek industrializazioa areagotu zuen.
XX mendea
Bigarren Mundu Gerraren barnean 1940an alemaniarrek hiria okupatu zuten eta gerra-presoen esparrua eraiki zuten Odet ibaiaren ezkeraldean. 1944an hiria askatu zen baina gartzelak 1946 arte iraun zuen, azken bi urteetan alemaniar presoekin.
1960an Ergué-Armel, Kerfeunteun eta Penhars herriek bat egin zuten Quimperrekin. 1993an Quimper Communauté metropoli eremua eratu zen.
Ondasun nabarmenak
2002 urtean "Arte eta historiaren hiria" izendatu zuten Quimper.
Hiriko monumento aipagarriena XIII mendeko Saint-Corentin katedrala da, eta honen inguruan artikulatzen da Vieux Quimper alde zaharra. Egurrezko etxe koloretsuen artean kale eta txoko polit ugari daude, gaur egun dendaz eta kafetegiz eta jatetxez beteak.
Quimper faïence keramika da produkturik ezagunena baina kobre eta brontzezko artisautzak ere sona handia du. Elikagaiei dagokienez crepeak eta Bretainiako sagardoa dira tradizionalenak.
Kultura
Uztailaren amaieran Cornouailleko jaialdia ospatzen da. 1923an "Erreginen jaialdia" izenarekin abiatu zen eta 2002tik aurrera egitura profesionala hartu du. Kultura bretoiaren aberastasuna erakustea du helburu. 180 ekitaldi inguru izaten ditu eta igande batean ospatzen da. Frantzian ezohikoa den arren, neguko jaialdia ere badu Quimperrek, Les Hivernautes izena duena.
Arte Ederren Museoa alde zaharretik gertu dago. XIX mendeko aurrealdea du eta XIV mendetik honako artelanak biltzen ditu barnean.
Amance (Saona Garaia)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 364 etxebizitza zeuden, 285 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 55 hutsik zeuden. 299 etxeak ziren eta 64 apartamentuak ziren. 285 etxebizitza nagusietatik 211 bere jabearen bizilekua ziren, 65 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 13 etxek bi zituzten, 40 etxek hiru zituzten, 66 etxek lau zituzten eta 164 etxek bost zituzten. 214 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 131 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 114 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Mogneville
Mogneville Frantziako udalerria da, Oise departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Amance (Saona Garaia)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 429 ziren, horien artean 325 aktiboak ziren eta 104 inaktiboak ziren. 325 pertsona aktiboetatik 304 lanean zeuden (167 gizon eta 137 emakume) eta 21 langabezian zeuden (11 gizon eta 10 emakume). 104 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 33 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Mogneville
Biztanleria
2007an Mogneville udalerrian erroldatutako biztanleak 1.476 ziren. Familiak 478 ziren, horien artean 91 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 71 bakarrik bizi ziren emakumeak), 138 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 217 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 32 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Amance (Saona Garaia)
Diru sarrerak
2009an Amance udalerrian 293 unitate fiskal zeuden, 709 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.213 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Mogneville
Etxebizitza
2007an 506 etxebizitza zeuden, 488 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 458 etxeak ziren eta 44 apartamentuak ziren. 488 etxebizitza nagusietatik 431 bere jabearen bizilekua ziren, 50 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 32 etxek bi zituzten, 61 etxek hiru zituzten, 124 etxek lau zituzten eta 267 etxek bost zituzten. 376 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 174 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 278 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Amance (Saona Garaia)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 posta bulegoa, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen eta 2 okindegiak ziren.
Mogneville
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 986 ziren, horien artean 698 aktiboak ziren eta 288 inaktiboak ziren. 698 pertsona aktiboetatik 635 lanean zeuden (350 gizon eta 285 emakume) eta 63 langabezian zeuden (35 gizon eta 28 emakume). 288 pertsona inaktiboetatik 78 erretiraturik zeuden, 64 ikasten zeuden eta 146 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Amance (Saona Garaia)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Mogneville
Diru sarrerak
2009an Mogneville udalerrian 492 unitate fiskal zeuden, 1.352,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.479 euro zen.
Amance (Saona Garaia)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mogneville
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 26 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 5 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 2 argiketariak eta 2 ile apaindegiak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Mogneville udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Heol-y-Cyw
, Galesko udalerri txiki bat da, Bridgend konderrian. Bridgend udalerritik hurbil dago.
300 inguru biztanle ditu.
Mila gau eta bat gehiago
Mila gau eta bat gehiago (أَلْفُ لَيْلَةٍ وَلَيْلَةٌ; ) Mendebaldeko Asiako ipuin arabiar sorta bat da, istorio baten barnean istorio asko biltzen dituena. Hezâr Afsân edo Hezâr Afsâna («mila kondairak», ) izeneko liburu bat dago muinean. Antza denez, Abu abd-Allah Muhammed el-Gahshigar ipuin kontalariak bildu eta itzuli zituen arabierara istorio hauek IX. mendean. Xerezaderi buruzko istorioa XIV. mendean gehitu omen zen.
Zirrara handia sortu zuen mendebaldean XIX. mendean. Garai hartan metropoliek espedizioak eta kultura exotikoei eta geografiari buruzko ikerketak bultzatzen zituzten. Benetan 1704an itzuli zen lehen aldiz Mila gau eta bat gehiago, baina urte horretan argitaratutako frantsesezko bertsioa moldaketa bat zen, Antoine Galland-ek egina, liburuan ugari diren adulteriorik eta gertaera odoltsurik gabea. Richard Francis Burton diplomatiko, militar, esploratzaile eta afrikar kulturan adituak egindako itzulpenak arrakasta handia izan zuen.
Hiru kontakizun multzo ditu, India, Persia eta Egipto alegiazko ikuspuntu distortsionatu batetik islatzen dituztenak. 800 urte aldera, ahoz aho eta eskuizkribuen bidez transmititutako ipuinak ziklotan antolatu ziren. Historia gehienak Persia (gaur egungo Iran), Irak, Afganistan, Tajikistan eta Uzbekistango tradiziotik jasoak direla uste da, gerora konpilatu eta beste egile batzuen istorioekin elkartuz.
Testuingurua
Istorio horien muina Hezâr Afsâna izeneko antzinako liburu batek osatzen du («mila kondaira», ). Istorio horien biltzailea eta arabierara itzultzailea, ustez, Abu-Abd-Allah Muhammad ibn Abdús al-Jahxiyarí izan zen, IX. mendean bizi izan zena. Egiptoko materialekin egindako lehen arabiar bilduma modernoa Kairon argitaratu zen, 1835ean.
Istorioak oso desberdinak dira, alegia, amodiozko istorioak, tragediak, komediak, olerkiak, parodiak eta kondaira erlijioso musulmanak barne. Ipuin batzuek berezko ospea lortu dute, eta, batzuetan, bereizita argitaratu eta bilduma osoaren ordezkaritzat hartzen dira, hala nola Aladino eta kriseilu miragarria: Sindbad itsasgizona, eta Ali Baba eta berrogei lapurrak. Aladino eta Ali Baba eskuizkribu zaharrenetan agertzen ez ziren arren, Antoine Galland itzultzaile frantsesak XVIII. mendean gehitu zituen. Istorio askotan, benetako pertsona eta lekuekin nahasten diren jeinuak, izpiritu fantastikoak, morroiak eta leku mitikoak irudikatzen dira; Harun al-Rashid kalifa, ohiko protagonista, historikoa da. Askotan, pertsonaiaren bat beste pertsonaia baten istorio propio bat kontatzen hasten da, eta istorio horrek beste istorio bat sar dezake bere barnean, eta, ondorioz. narrazio-ehundura hierarkikoa bihurtzen da.
Obraren egitura
Mila gau eta bat gehiago ipuin-bilduma arabiarra da: moldeko lanok oso ohikoak izaten dira bai mundu arabiarrean, bai mendebaldean - ziur aski, lehenengoaren eraginez. Horrela, bada, oinarrizko gertabide-hari bat dago, non ehunka kontakizun txertatzen diren. Askotan, ipuin baten barruan beste bat edo beste batzuk aurki daitezke, elkarri lotuta. Liburuaren hasieran, Shanriar izeneko sultanak haren emazteak eta neskameek morroiekin harreman sexualak eduki dituztela konturatu denez, emakume guztiak berdinak direla ondorioztatu du. Horrenbestez, erabaki bat hartu du: gauero neska batekin ezkondu eta goizaldean hiltzea emakumeen berezko desleialtasuna saihestu nahian. Horretan hasi da, beraz, baina Xerezade bisirraren alaba agertu zaio bizitza salbatzeko eta, bide batez, heriotza horiek guztiak amaitzeko asmotan: sultanarekin ezkondu eta gauero berarekin larrua jo ondoren, goizak moztuko duen ipuin luze bat kontatuko dio, jakingurak jotako Shanriarrek hurrengo gauera arte itxaron dezan. Gazte ederrak behin eta berriro errepikatuko du gauza bera, arrakastatsu, eta sultanak bizirik uztea onartuko du mila gauren buruan. Xerezadek kontatutako istorioek, gainera, askotariko narrazioak ere gordeko dituzte: alegiak, umoristikoak, erotikoak, maitasunezkoak, poetikoak... Alabaina, denek daukate ezaugarri bat komunean, hain zuzen ere, osogai fantastikoak (izpirituak, mamuak, munstroak eta sorginak, besteak beste).
Egiletzaren arazoa
Egilearen anonimotasunari begira, urtetan eutsi zaio iritzi erromantikoari. zeinaren arabera liburuak ez du autore bakarra izan. Izan ere, ahoz aho transmititu eta jaso izan delako dauzka horrenbeste aldaketa eta elementu berri. Horiek horrela, denboraren joanean, idazle ugariren jardunari zor zaio Mila gau eta bat gehiago bilduma gaurdaino heldu izana. Liburuaren egitura irekiak berak ahalbideratuko luke horrelako prozesua. Beste eguneko hipotesi batzuek, ostera, hasierako testugile bat edo batzuk proposatu dituzte eta, ondorioz, zenbait izen ere bai, behintzat, hasierako zirriborrorako. Esaterako, René R. Khawamek jazoera askoren oinarri herrikoia onartu eta oso idazki landuak ikusi ditu ahoz-ahozko jatorriari bete-betean baietza ematearren, oso ondo idatzita daude eta. Hots, bildumaren garaia eta lehenengo eskuizkribuaren data nahiko hurbilak izateak egile baten lanari buruzko teoria ziurtatuko luke. Oraindik orain, beraz, eztabaida irekia da.
Patua
Mila gau eta bat gehiago bildumako ipuin askotan, ohikoa den gaia patua da. Pier Paolo Pasolini zinemagile italiarrak zera esan zuen
Ikusezina bada ere, patua Mila gau eta bat gehiago bildumako pertsonaia nagusietako bat kontsidera daiteke. Gai hori aurkezteko, sarritan erabilitako narrazio-trikimailuak dira: kasualitatea, atzerakausalitatea eta norbere burua betetzen duen profezia.
Aurreikuspena
Izendapen errepikakorraren aurreikuspen-teknikaren lehen adibidea, gaur egun «Txekhov-en pistola» izenez ezagutzen dena, Mila gau eta bat gehiago bilduman agertzen da. Teknika hau honela defini daiteke: «behin eta berriz aipatzea hutsala dirudien pertsonaia edo objekturen bat lehen aldiz agertzen denean, baina, geroago, narrazioan eragin handia izango duena». Adibide nabarmen bat Hiru sagarrak ipuinean aurki daiteke.
Mila gau eta bat gehiago bilduman ere lehen aldiz erabiltzen den aurreikuspen-teknika «eredu formalak» dira, hau da, «narrazioa osatzen duten eta forma ematen dioten gertakari, ekintza eta keinuen egituraketa; ondo eginez gero, egituraketa horri esker, irakurleak argumentuaren egitura antzemateko eta aurrera ateratzeko plazera lor dezake».
Beste aurreikuspen-modu bat da autobetetzen den iragarpena da, antzinako sanskritoko literaturan Krishnaren istoriora itzuli daitekeena. Mila gau eta bat gehiago bildumako hainbat istoriok baliabide hori erabiltzen dute gertatuko dena iragartzeko, literatur prolepsiaren forma berezi gisa. Adibide aipagarri bat Amets baten bidez berriro aberastu zen gizon hondatua da, non gizon batek Bagdad bere jaioterria utzi, Kairora bidaiatu eta ezkutuko altxor baten kokapena ezagutuko duela amesten duen. Gizonak hara bidaiatzen du; baina kartzelan amaituko du, eta, bertan, polizia bati bere ametsa azalduko dio. Ofizialak burla egiten du amets iragarleen ideiaz, eta protagonistari esaten dio berak amets bat izan zuela Bagdadeko patioa eta iturria dituen etxe bati buruz, non iturriaren azpian altxor bat lurperatuta dagoen. Gizonak lekua bere etxea dela igartzen du, eta, kartzelatik atera ondoren, etxera itzuli, eta han aurkitzen du altxorra. Beraz, amets iragarleak ez zuen etorkizuna soilik igarri, baizik ametsa zen iragarpena betearaztearen kausa. Istorio horren aldaerak, geroago, ingeles folklorean (Swaffham azokako saltzailea) eta Paulo Coelhoren Alkimistan aurkitzen dira
Betetzen den iragarpenaren beste aldaera bat Attaf-en istorioan ikus daiteke, non Harun ar-Raixidek bere liburutegia (Jakituriaren etxea) kontsultatzen, liburu bat ausaz irakurtzen, barre eta negar egiten eta bere visir Jafar ibn Yahya irtenarazten duen. Jafarrek, asaldatuta eta atsekabetuta, Bagdadetik ihes egin, eta Damaskora doa, non izenburuko Attafekin abentura sorta bat biziko duen eta, azkenean, Attaf emakume batekin ezkontzen den. Bagdadera itzuli ondoren, Harunek negar eta barre egin zuen liburu bera irakurtzen du Jafarrek, eta Attafekin izandako abenturak deskribatzen dituela deskubrituko du. Alegia, liburuaren Harunen irakurketak eragin zituen bertan azaltzen diren abenturak. Hori alderantzizko kausaren adibide goiztiarra da. Ipuinaren amaiera aldera, Attafi heriotza-zigorra ezarriko diote berak egin ez zuen krimen batengatik, baina Harunek (liburua irakurri duelako egia dakienak) zigorra betetzea eragozten du, eta Attaf aske uzten du. XII.mendean, Petrus Alphonsi-k latinera itzuli zuen ipuin hori, eta Disciplina Clericalis liburuan sartu zuen, Sinbad itsasgizonaren istorioekin batera. XIV.mendean, Gesta Romanorumen eta Giovanni Boccaccioren Decameronaren Attafen istorioaren bertsio bat ere agertzen da.
Errepikapena
Literatura-lan jakin batean espresuki egindako hitzak errepikatzeak, «oro har, historiako arrazoi edo gai garrantzitsu bat adierazten du». Teknika hori Mila gau eta bat gehiago bilduman agertzen da, lehen aldiz, hainbat istorio lotzen dituen istorioen ziklo batean. Ipuin-kontalariek teknika hori «ipuinen zikloen osagaiak osotasun koherente batean biltzeko erabiltzen dute»
Era berean, gai gidari bat erabiltzen da, hau da, «kontzeptu errepikakorrak eta motibo moralistak dituzten gaiak istorio baten gertakari eta esparru ezberdinen artean banatzea». Trebeziaz landutako istorio batean, marrazki tematiko horiek antola daitezke gertakari ezberdinek eta marko ezberdinek komunean duten tesi edo ideia nagusien bateratzea nabarmentzeko»
Errauskineren istorioaren aldaera desberdinak, Egiptoko Rhodopis istorioan jatorria dutenak, Mila gau eta bat gehiago bilduman agertzen dira, horien artean Sheykh-en bigarren istorioa, Dama zaharraren ipuina eta Abdallah ibn Fádil eta bere anaia, ipuin hauek guztiak bi anaia nagusi jeloskor anaia gazte bati egiten dioten jazarpenari buruzkoak dira.Judar eta bere anaiaken, aurreko aldaeren amaiera zoriontsuetatik alde egiten du amaiera tragikoa emanez, bere anaia nagusiek anaia txikia pozoitzen baitute.
Satira eta parodia
Gauak umore sexualaren adibide ugari ditu. Horietako batzuek satiraren muga gainditzen dute, adibidez, Ali «kide» handiarekin izeneko ipuinean, gizonezkoen zakilaren tamainaren obsesioaz barre egiten duena.
Fidagarritasun gutxiko narratzailea
Fidagarritasun gutxiko narratzailearen baliabidea erabiltzen da Erdi Aroko arabiar fikziozko hainbat ipuinetan erabiltzen da Mila gau eta bat gehiago bildumaren barruan. Zazpi bisirrak izeneko ipuin batean, gortesau eme batek erregearen seme bati eraso egin izana leporatzen dio, errealitatean mutila liluratzea lortu ez zuenean (Koranean inspiratua, Yusuf/Joseph-en istorio bibliakoa). Zazpi bisirrek printzearen bizitza salbatzen saiatzen dira, emakumeen fidagarritasun eza erakusteko zazpi istorio kontatuz; gortesauak berriro erantzuten du bisirren fidagarritasun eza erakusteko istorio bat kontatuz. Ipuinetan badago baliabide hau ere: Hiru sagarrak suspensea sortzeko eta Konkorren istorioan, umorea sortzeko erabiltzen dena.
Nobela beltza
Ezagutzen den lehen misterio-eta suspense-istorioa trama anitzeta detektibe-eleberriko elementuekinHiru sagarrak izan zen, Hikayat al-sabiyya 'l-muqtula (Hildako gazteen ipuina) izenez ere ezaguna, Xerazadek Mila gau eta bat gehiago bilduman kontatutako ipuinetako bat. Istorio horretan, arrantzale batek giltzapeko enbor astun bat aurkitzen du Tigris ibaian eta Harun ar-Raishid abasidar kalifari saltzen dio; hark ireki eta emakume gazte baten gorpu zatikatua aurkitzen du. Harunek, krimena konpontzeko eta hiltzailea hiru eguneko epean aurkitzeko aginduko dio bere bisirrari, Jafar ibn Yahya-ri; bestela exekutatu egingo du. Misterio hori detektibe-fikzioaren arketipotzat har daiteke. Jafarrek, ordea, ez du erruduna aurkitzen epea amaitu baino lehen. Harun, bere porrotagatik, Jafar exekutatzear dagoenean, ustekabeko bira bat gertatzen da lursailean bi gizon agertzen direnean, gazte lirain bat eta agure bat, bakoitza hiltzailea dela esanez. Bi gizonek eztabaidan hasten dira, eta, elkarri, gezurti esaten diote, hilketaren ardura hartzen saiatzen diren bitartean. Horrek gazteak hiltzailea dela frogatzen duen arte jarraitzen du emakume gaztea aurkitu zuten enborra xehetasunez deskribatuz.
Gazteak agerian uzten du hildako emakumearen senarra zela eta agurea haren aita eta errua beregain hartuz suhia salbatu nahian ari zela. Harunek emaztearen hilketaren arrazoiak ezagutu nahi ditu, eta gazteak itxitako kutxa aurkitu zuteneko gertakarien atzerabuelta baten bidez azalduko ditu. Bere hiru seme-alabentzat, emazte eta ama perfektu gisa deskribatzen du, eta, gaixo zegoenean, sagar arraro bat nola eskatu zuen deskribatzen du. Ondoren, Basorara egindako bi asteko bidaia deskribatzen du, eta, hartan, kalifaren baratzean, hark eskatutako hiru sagar aurkitzen ditu. Bagdadera itzulita, bere gaixotasuna dela eta, sagarrak ez dituela jan nahi ikusiko du. Bere dendara lanera itzultzen denean, esklabo bat aurkitzen du sagar berarekin pasatzen. Sagarra nondik atera duen galdetzen dio, eta esklaboak bere maitalearengandik lortu duela erantzun dio, hark hiru sagar omen zituen senarrak hilabete erdiko bidaiaren ostean ekarri zituelako. Emazteak desleial izan zaiola susmatu du gazteak, etxera korrika joan eta han zenbat sagar geratzen diren jakin nahi du. Bat desagertu dela ikusita, labana atera eta hil egin du emaztea. Ondoren, frogak ezkutatzen saiatu da bere gorputza zatituz eta txal eta alfonbra geruza askotan bilduz, bere gorputza giltzapeko kutxa batean ezkutatuz eta Tigris ibaian abandonatuz. Baina oraindik ustekabeko beste bira jazoko da etxera itzultzean eta semeak sagar bat lapurtu duela eta esklabo batek hura hartu eta ihes egin duela aitortzen dionean. Sagarrak aurkitzeko, esklaboari aitaren bidaiaren berri kontatu ziola ere aitortu dio mutikoak. Errudun sentituz, gazteak bere historiari amaiera emango dio Haruni bere hilketa bidegabeagatik hil dezala eskatuz. Harunek, ordea, uko egiten dio gaztea zigortzeari, gertatutakoa ulertzen duelako, eta, horren ordez, beste misio bat agintzen dio Jafarri: hiru egunetan tragedia eragin duen esklabo gezurtia aurkitzea, edo exekutatua izango da huts egiten badu.
Jafarrek, berriro ere, ez du erruduna aurkitzen epea amaitu baino lehen. Epea amaitutakoan, exekutatzeko deia egiten dute. Bere familiako kide guztiek agurtzen ditu; bere alaba txikiena besarkatzen du azkenik. Orduan, kasualitatez, objektu biribil bat aurkitzen du poltsikoan, eta Kalifaren izena idatzita duen sagarra dela erakusten du. Istorioaren azken txanpan, neskak bere esklaboak, Rayhanek, ekarri zuela agerian uzten du. Horrela, Jafar konturatzen da erruduna bere esklaboa izan dela. Beraz, Rayhan aurkitzen du, eta kasua ebazten du. Jàfarrek, ordea, bere esklaboa barkatzeko eskatzen dio Haruni, eta, horren truke, Nuradin Ali eta bere anaia Xamsaddinen istorioa kontatzen dio.
Hiru sagarrak istorioak Hugo von Hofmannsthalen Urrezko sagarra inspiratu zuen (Der Goldene Apfel) (1897). Ikusi izan da, gainera, gazteak Hiru sagarrak ipuian kontatzen duen flashbackak Shakespeareren Oteloren (1603) azken zatiaren antza duela, zeina «Kapitain mairua», Giovanni Battista Giraldiren lana, Gli Hecatommithietako (1565) ipuin batean oinarrituta zegoen.
Misterioko elementuak dituen Mila gau eta bat gehiago bildumako beste ipuin bat Konkordunaren ipuina ipuin-zikloa da, zeina Hiru sagarrak ez bezala misterio eta komedia judiziala baino gehiago den. Istorioa fikziozko Txina batean kokatzen da, eta konkordun batekin hasten da, enperadorearen komediante gogokoena, jostun bikote batek afaltzera gonbidatu dutena. Konkorduna janariaz ito egiten da barre eginez, eta bikoteak, enperadorearen haserrearen beldurrez, gorpua mediku judu baten klinikara eraman, eta bertan uzten dute. Horrek zikloko hurrengo ipuinera darama, Doktore juduaren ipuina, non medikuak, ustekabean, estropezu egiten duen konkordunaren gorpuarekin; harekin batera eskaileretan behera erori, eta hilda aurkitzen du, eta erorketaren ondorioz hil dela sinesten du. Medikuak gorpua tximiniatik behera botatzen du, eta horrek zikloko beste istorio batera eramaten du, guztira hamabi istoriotara iristen dena; azkenean, gertakari horretan parte hartzen duten guztiak epaitegian daude, eta bakoitzak istorio desberdinak kontatzen ditu konkorduna nola hil den azaltzeko. Detektibe-fikzioko elementuak ere badaude Attaf-en istorioaren amaiera aldera.
Izua
Aztikeria fikzio-gotiko eta- beldurrezko argumentuetan erabiltzen da normalean, baita fikzio-paranormal modernoan ere. Literaturan, etxe sorginduei buruzko kondairak aspalditik agertu dira. Zehazki, Mila gau eta bat gehiago bilduman, Alí kairotarra eta Bagdadeko etxe sorgindua ipuinak jinnek sorgindutako etxe bati buruz ari da. Ipuin askotan, gulo izeneko munstroak ere agertzen dira, eta ia ziurra da haiek aipatzen diren literaturarik zaharrena dela. Adibide ona da Gherib eta bere anaia Agib-en istorioa ipuina, non Gherib, desohoratuta dagoen printze batek, gose diren gulo familia baten aurka borrokatzen du, eta, azkenean, esklabo bihurtu, eta Islamera bihurtzen ditu.
Izuaren elementuak ere badaude Kobrezko hirian, herri mamu batean zentratuta dagoena.
Xerezaden ematen den antzeko egoera beldurgarria gertatzen da Stephen King-en Misery eleberrian, non protagonista nobela bat idaztera behartuta dagoen bere bahitzaileak torturatu eta hil ez dezan. H. P. Lovecraft-en lanean ere, nabaria da Mila gau eta bat gehiago bildumaren eragina beldurrezko fikzio modernoan. Txikitan, han kontatzen ziren abenturekin liluratuta geratu omen zen, eta bere sorkuntza batzuk lan honenganako maitasunari egotzi zizkion.
Zientzia-fikzioa
Mila gau eta bat gehiago bildumako istorio batzuek zientzia-fikziozko elementu nagusiak dituzte. Adibide bat da Bulukiyaren abenturak izeneko ipuina, non Bulukiya protagonista hilezkortasunaren landarearen bilaketak itsasoak arakatzera; Edengo lorategira eta Jahannamera (islamiar munduan infernuaren baliokidea) bidaiatzera, eta kosmosa zeharkatzean berea baino askoz ere handiagoak diren mundu ezberdinak ikustera daraman, zientzia-fikzio galaktikoko elementuak aurreikusiz, bidean, jeinuak, sugeak eta mintzatzen diren zuhaitzak eta beste bizimodu batzuk aurkitzen ditu. Abu al-Husn eta bere esklabo gazte Tawadduden, Tawaddud emakume heroiak astrologiari buruzko hitzaldi bat inprobisatzen du Ilargiaren jauregiez eta planeten alderdi onbera eta maltzurrei buruz hitz eginez.
Beste ipuin batean, Abdullah arrantzalea eta Abdullah sirena-gizona, Abdullah arrantzalea protagonistak urpean arnasteko gaitasuna lortzen du, eta lurreko gizartearen alderantzizko gisa deskribatzen den urpeko gizartea aurkitzen du, urpeko gizarteak komunismo primitibo baten forma jarraitzen duena, non dirua eta arropa gisako kontzeptuak ez diren existitzen. Beste istorio batzuetan, emakume-amazonak agintzen duten gizarteak dira; galdutako teknologia zaharrak eta desagertu ziren antzinako zibilizazio oso aurreratuak eta haiek eraitsitako hondamendiak ere deskribatzen dituzte. Kobrezko hiria ipuinean, Saharan zehar, bidaiari talde bat espedizio arkeologiko batean abiatu zen galdutako hiri bat aurkitzeko, eta Salomon erregeak jeinuaharrapatzeko erabili zuen kobrezko ontzi bat berreskuratzen saiatzeko, eta, bidean aurkitzen dute: erregina momifikatu bat, harri bihurtutako biztanleak, robot humanoideak eta automata oso errealistak, haririk gabe dantzatzen duten txotxongilo liluragarriaketa zaldi baten gainean doan kobrezko robot bat, eta antzinako herrira(orain herri fantasma bihurtu dena)gidatzen ditu. Ebanozko zaldia ipuinak zaldi mekaniko hegalari baten itxura duen robot bataurkezten du, teklekin kontrolatzen dena eta kanpoko espaziora eta Eguzkirantz hegan egin dezakeena. Izenburuko ebanozko zaldiak urtebeteko distantziaren baliokidea dena egin dezake egun bakarrean, eta Qamar al-Aqmar persiar printzeak Persia, Arabia eta Ekialdeko Erromatar Inperioan zehar egiten dituen abenturetan erabiltzen du. Istorio horrek geroko Europako kontakizunetan eragina izan duela dirudi, hala nola Adenet Le Roiren Cleomades eta Geoffrey ChaucerrenEskutaria  Canterburyko ipuinaren hitzaurre eta ipuina. Kobrezko hiria eta Ebanozko zaldia proto-zientzia fikzioaren lehen adibidetzat har daitezke. Qalandarreko hirugarren ipuinan, ere robot baten itxura duen naturaz gaindiko txalupa baten gidaria agertzen da.
Eskuizkribuak
Alf Leyla (Mila gau) bilduma, 850 urtean dago datatuta, Persian egindako beste bilduma baten itzulpena izan zen, Hezâr Afsâna (Mila kondaira) izenekoa; azken honen jatorria Indian egon zitekeen. Geroztik beste eskuizkribu asko ezagutu dira eta horietako batzuk Vaticanoan, Bartzelonan, Madrilen, Parisen, Istanbulen...
Liburuaren eragina
Ez da beharrezkoa esatea oso handia izan dela liburuaren eragina. Liburuak bertsio oso desberdinak ezagutu ditu (umeentzako moldaketak, bertsio puritanoagoak, gaur egungo islamarekin talka egiten ez duten bertsioak, gordinagoak...) eta, ondorioz, oso publiko desberdinek ezagutzeko aukera izan dute. Gaur egun kultura arabiarraren benetako ikurra da liburu hau eta asko izan dira haren itzalean sortu diren lanak eta liburuak: Zerrenda bukaezina izan daiteke. Horrek erakusten digu liburu hori benetako erreferentzia kulturala dela mundu osoan.
Drummond (Idaho)
Drummond Idahoko hiri bat da. Fremont konderrian kokatua dago. 2010ean 16 biztanle zituen, 2.64 kilometro koadrotan banatuta.
Pizkundeko musika
Pizkundeko musika edo errenazimenduko musika tradizioz XV. eta XVI. mendeetako musika europarra izendatzeko erabiltzen da, beste diziplina batzuetako garai errenazentista baino beranduago. XVI. mendearen hasierako Trecentoko musika musikologiak Erdi Aroko musikaren amaiera gisa tratatzen du, eta harmonia triadikoaren sorreran eta Britainia Handiko Borgoinako Eskolako testuinguruan markatzen du garai berriaren hasiera. Amaiera gisa, periodo Barrokoaren hasieran baxu jarraitua musikan txertatzea hartzen da.
Periodoa, gutxi gorabehera, 3 zatitan banatu daiteke. Hasierako aldia Guillaume Du Fayren (1397–1474) ibilbideari eta kantinela estiloaren lanketari dagokio. Erdikoa berriz Eskola Franko-flamenkoari eta Johannes Ockeghemek eta Josquin des Prezek landutako lau zatiko testurak dira. Azkenik, Kontrarreforma garaian amaituko litzateke, Palestrinaren kontrapuntua eta eskola erromatarrarekin.
Musika gero eta gehiago askatzen joan zen Erdi Aroan zituen murrizketetatik, eta aldaera gehiago onartzen joan ziren maila, erritmo, harmonia, forma zein notazioan. Bestalde, kontrapuntuaren arauak murriztaileagoak izan ziren, bereziki disonantzien tratamenduari dagokionez. Errenazimentuan, musika adierazpen pertsonalerako tresna bihurtu zen. Ezartzen ari ziren testuen ahozko musika adierazkorragoa egiteko moduak aurkitu zituzten konpositoreek. Musika sekularrak musika sakratuko teknikak bereganatu zituen, eta alderantziz. Forma sekular herrikoiak, hala nola chansona eta madrigala, Europa osora hedatu ziren. Musika ere autosufizienteagoa bihurtu zen, inprimatutzeko aukerarekin bere kabuz irauteko modua aurkitu baitzuen.
Tresna moderno ezagun askoren bertsio aitzindariak (biolina, gitarra, lautea eta teklatu-tresnak barne) forma berriak hartu zituzten Errenazimentuan. Musika-tresna horiek aldatu egin ziren musika-ideien bilakaerari erantzuteko, eta aukera berriak aurkeztu zituzten musikagile eta musikarientzat. Zurezko eta letoizko haize-instrumentu modernoen lehen formak ere agertu ziren, hala nola fagota eta tronboia, kolore sonikoaren tartea handituz eta instrumentu-multzoen soinua handituz. XV. mendean, triada osoen soinua bateratu egin zen, eta XVI. mendearen amaieran, eliza moduen sistema erabat deskonposatzen hasi zen, eta tonalitate funtzionalari bide eman zion (abestiak eta piezak "musika-giltzetan" oinarritzen diren sistemari), zeinak mendebaldeko arte-musika menderatuko baitzuen hurrengo hiru mendeetan.
Errenazimentuko garaitik, idatzitako musika sekular zein sakratu asko iritsi da gaur egunera, ahots eta instrumentu lanak eta ahots/instrumentu lan mistoak barne. Musika estilo eta genero ugari sortu ziren Errenazimentuan: mezak, motetoak, kantu lagunduak, dantza instrumentalak eta beste asko. XX. mendearen azkeneko urteetan, musika-primitiboko talde ugari sortu ziren. Errenazimentuko garaiko musikako talde espezializatuek kontzertuak eman eta grabazioak egiten dituzte, tresna historikoen erreprodukzio modernoak erabiliz eta musikologoen usteetan garai hartan erabiltzen omen ziren zituzten kantu estiloak erabiliz.
Goodrich (Ipar Dakota)
Goodrich Ipar Dakotako hiri bat da. Sheridan konderrian kokatua dago. 2010ean 98 biztanle zituen, 0.73 kilometro koadrotan banatuta.
Bobbio
Bobbio Italiako udalerri bat da. Piacenzako probintzian kokatuta dago, Emilia-Romagna eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Bobbiok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Tiverton (Rhode Island)
Tiverton Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Newport konderrian kokatuta dago, Rhode Island estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.