cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jackson konderria (Georgia)
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 60,485 pertsonetatik 54,431 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 3,736 dira. 4,050 beltzak edo afroamerikarrak. 91 amerikar natiboak ziren eta 12 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 1,026 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 59 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 816 pertsonek kokatzen zuten.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Habitata
Akitania aldeko eta frantses Pirinioetako herriek, hispaniar eremukoek bezala, mendien parte gorenetan eraikitzen zituzten beren kastroak. Hauek hiri gotortuak ziren, latinez oppida deituak. Ingurune natural egoki bat hautatzen zuten beti hiriak eraikitzeko, hala nola, ibarrak eta ibaien bihurguneak, eta libre uzten zituzten zabaldiak.
Saint-Ay
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Chazelles-sur-Lyon
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 39 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 brikolaje denda handia zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 6 okindegiak, 6 harategiak, 1 arraindegi zen, 3 liburu dendak, 6 arropa dendak, 2 etxerako tresna dendak, 4 zapata-dendak, 1 elektrotresna denda zen, 1 kirol-denda zen, 1 drogeria zen, 1 bitxi-denda zen eta 3 lore-dendak ziren.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Habitata
Ponpeio izan zen herriak leku zelaietara jaistera behartu zituen lehena: Lugdunum Convenarum (Saint-Bertrand-de-Comminges). Fenomeno hori areagotu egin zen K.a. I. mendeko lehen urteetan. Erromatarrak saiatzen ziren. Herri borrokalariak zirenean, jendeguneak mendi gailurretatik jaisteko arrazoiak militarrak izaten ziren, batez ere. Izan ere, erromatarrek ez zuten nahi izaten herriak leku ezin iritsizkoetan biltzerik, menderaezinak gertatzen baizitzaizkien horrela. Baina, bake garaietan, beste gizataldeen inbasioen beldurra galduta, autoktonoek berek bilatzen zuten ingurune errazagoa beren herriguneak kokatzeko.
Saint-Ay
Etxebizitza
2007an 1.280 etxebizitza zeuden, 1.199 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 29 bigarren erresidentzia ziren eta 52 hutsik zeuden. 1.201 etxeak ziren eta 73 apartamentuak ziren. 1.199 etxebizitza nagusietatik 998 bere jabearen bizilekua ziren, 189 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 57 etxek bi zituzten, 126 etxek hiru zituzten, 362 etxek lau zituzten eta 654 etxek bost zituzten. 1.028 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 455 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 669 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Jasper (Arkansas)
Jasper Ameriketako Estatu Batuetako hiri bat da. Newton konderrian dago, Arkansas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Habitata
Hala ere, mendialdeetan antzinako bizimodua gorde zen. Hori adierazten duen geroagoko lekukotasun bat bada (K. o. IV. mendekoa), Paulino Nolakoarena. Baigorriko etxe belztuak eta lastoz estalitako txabolak aipatzen ditu, eta baita Baigorriko jendea ere, bizimodu basa egiten zuena, eta larruz jantzita ibiltzen zena. Vico edo pagi txiki horiek, Paulinok aipaturikoa esaterako, nekazari gune txikiak ziren, erromatarrak iritsi aurretik sortuak. Ager-ean, konkistaren eraginez, desagertu egin ziren batzuk eta herrigune handiago bihurtu ziren beste batzuk. Saltusean berriz, badirudi bere horretan iraun zutela, biztanleak erromatartu arren.
Crocidura goliath
Crocidura goliath Crocidura generoko animalia da. Lehen Insectivora edo Soricomorpha deitzen zen taldearen barruan daude. Gaur egun Lipotyphla deitzen den taldearen barruko Crocidurinae azpifamilia eta Soricidae familian sailkatuta dago.
Chazelles-sur-Lyon
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Chazelles-sur-Lyon udalerrian 77 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.400 hektarea erabiltzen.
Saint-Ay
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.950 ziren, horien artean 1.438 aktiboak ziren eta 512 inaktiboak ziren. 1.438 pertsona aktiboetatik 1.365 lanean zeuden (685 gizon eta 680 emakume) eta 73 langabezian zeuden (44 gizon eta 29 emakume). 512 pertsona inaktiboetatik 253 erretiraturik zeuden, 154 ikasten zeuden eta 105 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Jacob Burckhardt
Carl Jacob Christoph Burckhardt (Basilea, 1818ko maiatzaren 25a - ib., 1897ko abuztuaren 8a) suitzar arte eta kulturaren historialari bat izan zen. Kultura historiaren aintzindari nagusienetakoa izan zen, eta arte eta kulturaren alorreko historiografian eragin handia izan zuen.
Saint-Ay
Diru sarrerak
2009an Saint-Ay udalerrian 1.237 unitate fiskal zeuden, 3.232,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.859 euro zen.
Jacob Burckhardt
Antzinako Grezia eta Erroma eta Pizkunde garaiko arte eta kulturaren historia ikertu zuen.
Saint-Ay
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 123 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 26 eraikuntza enpresak ziren, 25 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 6 finantziazio enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 12 administrazio publikoko enpresak ziren eta 12 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 39 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 4 igeltseroak, 3 margolariak, 7 zurginak, 2 iturginak, 3 argiketariak, 4 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 6 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 2 apaindegiak.
Chazelles-sur-Lyon
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, osasun-zentro 1 bat, 3 botika eta 4 anbulantzia zegoen.
Saint-Ay
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 8 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 brikolaje denda handika, 2 okindegiak, 1 liburu denda zen, 1 lurrin-denda zen eta 1 lore-denda zen.
Chazelles-sur-Lyon
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Chazelles-sur-Lyon udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 766 ikasle zeuden eta lizeo teknologikoetan 356.
Saint-Ay
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Ay udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 564 hektarea erabiltzen.
The Wind and the Lion
The Wind and the Lion (euskaraz Haizea eta Lehoia) 1975eko John Milius estatubatuar zinema zuzendari eta gidoigilearen abenturazko filma bat da. Sean Connery, Candice Bergen eta Brian Keith aktoreek eta John Huston zinema zuzendariak antzeztu zuten.
1904an jazotako benetan jazotako Perdicaris gertakarian oinarritua dago.
Saint-Ay
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Saltus
Mendialdea zen, leku basa, lantzeko lur urrikoa. Inguru horretan nekazaritzak oso bakuna eta pobrea behar zuen izan. Saltuseko biztanleak fruitu biltzen eta artzaintzan ibiltzen ziren batez ere. Ezkurrak jasotzen zituzten gehienbat, eta haiekin beren elikaduraren oinarri zen ogi bat egiten zuten. Artzaintzari dagokionez, ahuntzak eta abelgorriak zaintzen zituzten batez ere. Animalia horien irudiak agertu dira Araba eta Nafarroa Garaiko zenbait esteletan.
Chazelles-sur-Lyon
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Saltus
Euskarazko hitz batzuek erakusten dutenez, aberastasunaren kontzeptua oso estu lotua zegoen garai hartan abere kopuruari. Aberats latinezko pecuniosus-en baliokidea da, hau da, abelburu (pecunia, abereak) asko duena da aberatsa. Badira Diodororen eta beste egile batzuen testuak, Pirinioetan bazkan ibiltzen ziren artalde izugarriak aipatzen dituztenak. Gaur egun ere, Euskal Herriko mendi askotan (artzaintza lurretan) saroiak ikus daitezke. Saroia biribilean mugatutako lurra da, erdian harri bat duena (haustarri deitua), eta artaldearen babeslekua izaten zen. Udan saroi garaienetara igotzen ziren artaldeak. Neguan, berriz, saroi babestuen eta handienetara joaten ziren. Bestalde, horrelako babesak dauden lekuetan agertu dira trikuharriak ere. Artzaintzarekin loturik, Baigorriko ibarreko artilezko oihalak aipatzen dituzte egile klasikoek. Martzial, bestalde, Okzitaniako Tolosako gaztari buruz mintzatzen da.
Ager
Ager-a lur landua da, leku zelaietakoa. Gauza jakina da autrigoiek laboreak lantzen zituztela eta bazituztela zaldiak eta ardiak. Gauza bera esan daiteke haien bizilagunez, barduliar, karistiar eta baskoiez. Agerreko nekazaritza lanen lekukotasun asko dago, Ponpeio eta Sertorioren arteko gerren garaikoak.
Sertoriok suntsitu zituen, K.a. 76an, Cascantumgo biztanleen uztak, eta Ponpeiok, urtebete geroago, baskoien lurretan igaro zuen negua labore hornidura ziurtatu ahal izateko. Beste alde batetik, Estrabonek dioenez, Augustok Akitaniako garia eraman behar izan zuen Kantabriar gerren garaian.
Lur sail txikiak izaten ziren, oro har, eta garia, lihoa eta garagarra lantzen zituzten (azken hori, parte batean, garagardoa egiteko). Horren osagarri, zaldiak eta ardiak hazten zituzten.
Dirua
Estrabonek dioenez ipar-ekialdeko herriek ez zuten dirua ezagutzen, eta trukerako zilarrezko xafla txikiak erabiltzen zituzten. Egoera hori aldatu egin zen, ordea, K.a. II. mendetik aurrera, garai horretako iberiar signarioaz idatzitako txanpon batzuk agertu baitira. Fenomeno orokorra izan zen aldaketa hori gainera. Izan ere, Hispaniako hiri eta herri batzuetan iberiar tankerako diruak hasi ziren egiten. Herri hauek lotu izan dira Euskal Herriarekin: Alaun, Arsakos, Arsaos, Barskunes, Bentian, Kaiskata, Kalakorikos, Kueiliokos, Iaka, Olkairum, Ontikes, Umambaate eta Uarkas. Ez dakigu ziur itxuraz herri baten izenari dagozkion esapideak delako herriaren hiriburuan irartzen ote ziren, edota leku bakarrean irartzen ote zen herri bati baino gehiagori dagokion txanpon sail bat. Era berean, diru horiek zergatik eragiten ziren ere ez dago garbi.
Esan izan da bazuela horrek zerikusirik erromatarrei zergak ordaintzearekin, eta operazio militarrekin. Alde horretatik, badirudi dirua ez zela egiten hirietako diru-igorleen ekimenez, aitzitik, erromatar Administrazioaren ekimenez egiten zela, eredu jakin baten araberakoak baitira txanponak, eta pisua ere bat baitator erromatar ereduarekin.
Garai horretako altxor batzuk aurkitu dira Gipuzkoan, iberiar txanponez osatuak, eta egin ziren lekutik urrun ezkutatuak. Altxor horiek K.a. 80-K.a. 72 urteetan Hispanian gertatu ziren Sertorioren gerrarekin dute zerikusia. Usategiko leizeko gordailua (Ataun, Gipuzkoa), zazpi txanponez dago osatua. Horien artean badira lau denario Bascunes esapidea dutenak, zenbait adituk Vascones hitzarekin lotu dituztenak.
Interesgarria da Barkoxeko altxorra (Zuberoa) ere. Guztira, 1.750 iberiar denario ziren. Horietatik, 1.375 aztertu ziren, jatorri hauek zituztenak: 922 Turiasokoak ziren, 298 Sekobirizeskoak, 105 Baskuneskoak, 33 Arsaoskoak, 12 Arekorataskoak eta 5 Bentiangoak. Iberiako penintsula barnean bazela diru zirkulazioa ematen du aditzera altxor horrek. Turiasoko txanpon kopuru handia kontuan harturik, pentsa daiteke Hispanian osatu zela multzoa, Araba eta Nafarroako hegoaldeko partetik hurbil dagoen Ebroko haranean, eta geroago eraman zutela Barkoxera. Leku horretan aurkitu izanak berretsi egiten du bazela harremanik Pirinioen bi aldeen artean.
Grannis (Arkansas)
Grannis Ameriketako Estatu Batuetako hiri bat da. Polk konderrian dago, Arkansas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Dirua
Beste bi alxorren datuak ere iritsi zaizkigu. Horietako bat Larrabetzukoa (Bizkaia) da, XIX. mendearen bukaeran aurkitua. Hartan, diruaren ondoan, bitxiak ere baziren. Multzo honen irarguneak, parte handi batean, Barkoxen aurkitutakoen berberak dira. Bestea, berriz, Lekunberriko altxorra (Nafarroa Beherea), XIX. mendearen bukaeran aurkitu zuten. Brontzezko zazpi txanpon zituen, eta horietako bat Bentiangoa da.
Araban eta Nafarroa Garaian iberiar txanponez osaturiko altxorrik aurkitu ez den arren, azaldu dira pieza bakan batzuk iberiar ezaugarriak dituztenak. Hala, adibidez, Arabako Iruña Okan edota Nafarroa Garaiko Vianan (La Custodia), Zangozan eta Tafallan. Bizkaian eta Gipuzkoan txanponak altxorretan bilduak aurkitu izanaren arrazoia izan daiteke gehiago erabiltzen zirela bitxi gisa diru moduan baino.
The Wind and the Lion
Argumentua
1904, Maroko. Afrikar herrialde hau Alemaniar Inperioa, Frantziar Inperioa eta Britainiar Inperioaren kolonialismoaren interees gunea bilakatu da. Bienbitartean, Raisuli (Sean Connery) bereber buruzagiak eta bere gizonek Tanger hirian Eden Perdicaris (Candice Bergen) estatubatuar alargun ederra eta bere bi seme-alabak bahitu ditu, haien truk diru-saria jaso asmoz. Gertakari honek nazioarteko gatazka bat sortaraziko du, honetan AEBtako Gobernua (Theodore Roosevelt (Brian Keith): 1901-1909), alemaniar gudarostea eta Marokoko Surtanerrian elkarren artean borrokan dauden alde ezberdinak ere sartuko baitira.
Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
Dirua
Leku horietan seguraski truke sistema izango zen nagusi, eta hegoaldeko hirietan berriz hasiak izango ziren dirua erabiltzen produktuen balioaren eta trukearen oinarrizko osagai gisa. Larrabetzuko altxorrean bitxiak agertu izanak, dirudienez, lehen aipaturiko argudioa sendotzen du, alegia, ekonomia atzeratuagoa zuten eskualdeetan dirua gehiago ikusten zela bitxi baten gisara, gauzakiak trukean erabiltzea ahalbidetzen zuen bitarteko baten moduan baino.
Hiriak
Ager-ean kokatu ziren oppida delakoak. Gehienak muga eremuetan kokatzen ziren, defentsa eginkizunak baitzituzten batez ere, inguruko nahiz urrutiko herrien kontra. Julio Caro Barojak dioenez, Iberiako penintsulako leku erromatartuenean bezain indartsua izan zen Araba eta Nafarroako hegoaldean erromatartzea eta, erromatarrek hiriari buruz zuten ikusmolde helenistikoa Euskal Herrian inon betetzen ez zen arren, eskualde horietako hiri handietan, antzinatik estatus juridikoa zuten haietan, berehala gertatu zen hiri handien kontzentrazio berezia.
Andelosen (Mendigorria) urtegi eta ur-biltegiaren hondakinak gorde dira. Ur-biltegiak 7.000 metro kuboko edukiera zuen eta berunezko hodien bitartez hornitzen zuen hiria urez. Lodosa eta Alcanadre artean, 30 kilometroan zehar, Calagurris hirira ura eramaten zuen akueduktuaren hondakinak daude. Hiri honetan bertan estolda sistema eta eraikin aipagarriak ere zeuden, hala nola termak eta zirkua. Eraikin horiez gain, eskulangintzako lantegi asko behar zuen izan hiriko biztanleen beharrak ase ahal izateko, gremio ugari bilduko zituztenak: harginak, igeltseroak, margolariak, errementariak, etab.
Euskal Herriko kostaldean oso aztarna gutxi aurkitu da, eta aurkitu diren urriak eremu berean bilduta daude: Oiasso inguruan, Gernikako itsasadarrean, eta Castro Urdialesekin lotu izan den Flaviobriga izan zen lekuan.
Hegazkinetik egindako argazkien azterketaren bidez eta kartografiaren bitartez, erromatar zenturizazioak aurkitu dira, alegia, lur sail lauki-zuzenak, neurri berekoak, Gracurris eta Pompaelo inguruetan. Horrek garbi ematen du aditzera beren aurreko nekazari ustiakuntzak aldatu eta arrazionalizatu zituztela erromatarrek.
Erromatar bidea, Augustoren garaian hasia, oso garrantzitsua izan zen K. o. I. mendean. Bizigune asko sortu zen haren bazterrean, eta orobat ibai ertzetan. Herriak eta hiriak lotzen zituen bigarren mailako sare batekin osatu zen bide nagusia. Galtzada arteko komunikazioa bideratzeko, ibaiak gurutzatu beharra zegoen. Helburu horrekin, zubi handiak eraiki ziren, Arabako hegoaldeko Mantiblekoa adibidez.
Nekazaritza
Araba eta Nafarroako hegoaldean aztarna asko aurkitu da (hala, herrigune txikiak edo nekazari giroko villae delakoak, garrantzi handikoak batzuk, esaterako Ledea, Faltzes edo Tuterakoak), komunikabideen inguruan denak. Zenbait lekukotasunen arabera, Augustoren agintaldian zailtasun handia zegoen Akitaniatik zetozen hornigaiak bide nahasietan zehar garraiatzeko. Badakigu halaber IV Legio Macedonicak bideak eraiki zituela Nafarroan, eta herrigune berriak sortu zirela haien inguruan eta ibai arroetan.
Bideei esker lurraren ustiakuntza areagotu zen, produktuen garraioa errazten baitzuten. Fundiak Inperioko mendebaldeko ekonomiaren oinarri bihurtu ziren. Laborantza ustiakuntzako etxalde horiek, batez beste, 1.000 eta 1.500 hektarea arteko neurria izaten zuten. Ausoniok aitarengandik oinordekotzan jasotako lurrak deskribatu zituen: Bazasen zeuden, Bordeleren hegoaldean. Etxalde txiki bat osatzen zutela dio, 1.050 goldeko lur eremua hartzen baitzuten (260 hektarea): ''Nire lurren berrehun golde lur lantzen ditut, mahastiak ehun golde lur ditu eta belardiek horren erdia. Basoak belardiak, mahastiak eta zelaiak halako bi dira''. Jabetza txikia da, beraz, Galietako ustiaketa sailen ohiko 1.000-1.500 hektareen ondoan.
Fundiari lehen jabeak bere izena ematen zion, eta huraxe geratzen zitzaion betiko erantsia, atzizki batekin. Hala, -anus atzizkia Hispania, Italia eta Galia Transalpinoan erabiltzen zen, batez ere, eta Galiako beste lekuetan -acus erabiltzen zen, jatorri zeltakoa. Ikerketen arabera, Galia, Italia eta Hispaniako herri askok etxaldearen izena gorde dute.
Euskal Herriaren kasuan, Julio Caro Barojak Nafarroan eta Araban egin dituen toponimia azterketek (Lourdes Albertosek jarraitu ditu gero), jakinarazi dute laborantzako fundien lehen jabeen izenei dagozkiela -ano, -ana, eta abarrez bukaturiko herrien izenak. Hala, adibidez, Arriano Arrius-i, Antoñana Antonius-i edo Aprikano Aper-i. Caro Barojaren ikerketei esker, egiaztatu da garai modernoagoetako laborari etxe batzuen egiturek zerikusia dutela Galia eta Britanniako villa zenbaitekin. Hispanian berriz ez dago horrelakorik.
Fundietan, adibidez Bazaskoan, laboreak eta mahastiak egiten ziren. Oliba olioa ere egiten zen gure Euskal Herriaren hegoaldean. Domizianok, 92. urtean, Inperioko probintzietan mahastien lanketari trabak jartzea erabaki zuen arren, Funesko villak bazuen ardo upategi bat, II. mendetik III. mendearen erdialderaino erabili zena. Horixe bera zen Arellanoko villaren jarduna K. o. I. - V. mendeetan.
Caro Barojak antzekotasunak aurkitu ditu Araba eta Nafarroako herrien eta antzinako fundien ezaugarrien artean. 500 eta 1.000 hektarea bitarte izan ohi zuten, batez ere labore-ekoizleak, eta gutxixeago mahasti (hegoaldean), belardi eta mendienak, Ausoniok Bazasen bere gurasoengandik harturiko jabetzak bezalaxe.
Meategiak
Ekonomia eta merkataritzari zegokion batez ere erromatarren kolonizazioa. Araba eta Nafarroako zabaldiak berehala ustiatu ziren. Eta Bizkaia eta Gipuzkoaren orografia kontuan izanik, batez ere meategiez arduratu ziren haietan erromatar negozio gizonak. Lurpea, eta meategiak beraz, erromatar estatuaren jabetzakoa zen, eta hark alokatu egiten zituen. Euskal Herrian, Arditurri, Somorrostro, Ereño eta Baigorrin ustiatu zituzten meatzeak. Meatze horien ustiakuntza publicani elkarteen esku zegoen, estatuari ordaintzen zioten maizterren esku alegia.
Arditurri, Gipuzkoako Aiako Harrian, galena, burdin eta blenda hobia da, eta 1986 arte zabalik egon zen. Mea erauzteko baliabide modernoek antzinako galeriak suntsitu dituzte, ordea. Erromatarren garaian zilardun galena ustiatu zen batez ere, ia agorturik geratu zen arte, eta baita burdina ere. Zilardun galenatik zilarra eta beruna ateratzen ziren Hispaniako hegomendebaldeko mea aztarnategi gehienetan. Askotan, zilarraren ustiaketarekin lorturiko irabaziak berunarekin osatzen ziren.
Antzinako deskribapenen arabera, 46 galeria eta 82 putzu zeuden kanpoaldean, eta barne zulaketa ugari. Denetara 15-18 kilometro galeria zeuden. Hainbat egileren kalkuluen arabera, meategi horretan egindako indusketa lanetan (ia bi milioi metro kubo lur mugitu ziren) 400-600 gizon behar izan ziren, egunero-egunero lanean, 200 urtez. Galeria zaharretan terra sigillata kopuru handiak aurkitu dira (alegia, erromatar zeramika), eta baita kriseiluak eta txanponak ere, Augustoren garaietatik K. o. II. menderainoko kronologiarekin. Alabaina, erauzitako meak (gordinik seguruenera) kanpora eramateko irteera naturala Irun izango zen (K.a. I. mendearen azken laurdenean kokatu da hiriaren fundazioa, eta kronologia hori bat dator Arditurrin aurkituriko diruarekin), eta orobat Bidasoa ibaiaren bokalea, ez Pasaian, ez Oiartzungo ibarrean ez baita aurkitu erromatar hondakinik. Higer edo Asturiagako kaian berriz, Bidasoaren bokalean, itsasontzi bat aurkitu zen urpean, burdin mea zuena. Hori bat dator beste ideia zahar batekin, alegia, Bidasoa eta Deba ibaien bitarteko gaurko gipuzkoar eremua eta Belateko iparraldeko nafar eremua Galia Akitaniaren mendekoak zirela ekonomian, ez hego eta mendebaldeko eremu hispaniarren mendekoak.
Bada, halaber, meagintzaren arrastorik Altamira, Zubelzu eta Ollakintan (Irunen), Adarraren inguruan (Urumea ibaitik gertu), eta erromatar galeria bat Etxeko-Errekan. Burdina Udalaitz mendiaren inguruetan erauzten zen, Eskoriatzan. Eskoriatzan bertan erromatar hondakinak aurkitu dira.
Baigorriko ibarreko meategi aberatsak ere ustiatu zituzten erromatarrek. Emankorrenetako bat Astoeskoriako zilardun galenaren ustialekua zen, Bankan, berrogeita hamar bat galeria zituena. Erromatar diruak aurkitu dira han (K.a. 43-K.a. 36koak). Diodorok zioenez, Julio Zesarren garaian akitaniarrak oso trebeak ziren meagintzan, eta Pliniok aipatzen du bazirela akitaniarrak Hispainiako hegoaldeko meategietan.
Bizkaian Somorrostroko burdin meategiak ustiatu ziren. Ospetsuak ziren erromatarren artean, eta Pliniok aipatzen ditu: Kantauriko itsasaldean, ozeanoak bustitzen duen hartan, bada mendi garai eta malkartsu bat, eta, sinets ezinezko gauza hau, dena da gai horretakoa (burdinazkoa). Bizkaian bertan, Ereñoko marmol gorrizko harrobiak zeuden. Nafarroan Lantz aldean aurkitu dira mea ustiaketen hondakinak.
Merkataritza
K.a. I. mendean hasi ziren euskal lurretan erromatar produktuak sartzen. Hirietan eta aztarnategietan egindako indusketetan, bai hegoaldeko Akitanian, bai Pompaelon (Iruñea) edo Oiasson (Irun), Campaniako eta Arezzoko estiloko zeramikak aurkitu dira, hasieran behintzat Italiatik zetozenak.
Lur hauetako harbide nagusiak, ia elkarren paraleloak zirenak, Ebroko ibarrean bateratzen ziren. Ebro ibaiak aukera bikoitza eskaintzen zuen, lurreko eta ibaiko bideena. Lurrekoa, gainera, egokia zen gurdiz eta ibiltzeko. Ebroko bideari esker gari eta azienda soberakinak saldu ahal zitzaizkien inguruko herriei, eta bestelako ondasunak erosi, ardoa horien artean. Salgaiak harbidez edo ibaiez garraia zitezkeen beren jomugara, Ebro ibaian barrena ontziz joan baitzitekeen Vareiaraino.
Aztarnategietako aurkikuntzek merkataritzaren garrantzia agertzen dute, lehorreko nahiz itsasokoarena. I. mendean Galiatik ekartzen zen zeramika. I. mendearen bigarren erditik aurrera, Najerilla ibaiaren eremuan, buztingintza lantegi asko sortu zen eta, hala, hispaniar zeramika hasi zen agertzen Imus Pyrenaeus edo Akizen, besteak beste. Merkataritza harreman horien muga Garona ibaia zen. Akitania aldeko joan-etorri gehienak itsasoz egiten ziren. Hispaniar ontziek Garona alderaino eramaten zituzten zeramikak, eta handik hegoalderantz zabaltzen zituzten.
San Telmoko ainguralekuan, Bidasoaren bokalean (Hondarribia) pecium bat aurkitu da, alegia, urperatutako itsasontzi baten zatia, eremu honetan itsas trafikoa bazela aditzera ematen duena. Izan ere, erromatar hondakin asko dago Hondarribia eta Irunen. Koldo Mitxelenaren iritziz, iturri klasikoetako Oiasso izan daiteke Irun. Kabotajea zen erromatarren ohiko itsasketa modua, hau da, kostatik gertukoa. Itsasaldiaren ondoren, portu txikietan eta badietan hartzen zuten aterpe marinelek. Hori adierazten dute Hernani, Donostia, Pasaia, Errenteria eta Zarautzen aurkitu diren erromatar hondakin eta txanponek, edota, Bizkaia aldean, Sopelan, Plentzian, Gernikan, Nerbioi ibaian, Areetan edo Bermeon agertu direnek.
Azkenik, Lapurdiko Getarian aurkitutako ontzi batzuk aipatu behar dira, dirudienez gatzunerako erabiltzen zirenak. Dudarik gabe, arrantzarekin loturiko azpiegiturarik izango zen, gatzuna egiteko lehengaia emango zuena, baina ez da horren arrastorik aurkitu.
Erromatarrak heldu aurretik, izango ziren harremanak, gutxi-asko estuak, Pirinioen bi aldeetako herrien artean. Horien berri bada, bai baitakigu akitaniarrek laguntza eskatu zietela kantauriarrei K.a. 56ko udan, erromatarrek eraso zietenean. Kantauriko kostaldea Akitaniako merkataritzaren eraginpeko eremua bide zen, batez ere Arditurriko meategien produkzioagatik, Akitania izaten baitzen hango meen norakoa. Merkataritza harreman horien ondorioz, galiar kolonoek Peña Foruan hartu zuten egoitza, K. o. I. mendearen erdialdean. Horixe da Bizkaiko gune erromatartu bakarra.
Dirua
K.a. 45. urtean bukatu ziren iberiar idazkundun diruak eta latindar alfabetoan idatzitako hispaniar-latinoak zabaltzen hasi ziren. Txanpon txikienak brontzezkoak izaten ziren. Gure eremuko hiriek K. o. 37. urtean egin zuten azkenekoz dirua. Hiru hiritan egiten zen, Calagurris, Cascantum eta Gracurrisen, erromatar zuzenbideko estatusa baitzuten haiek eta, hortaz, dirua jaulkitzeko baimena.
Gipuzkoan, Usategiko (Ataun) iberiarrak kontuan hartu gabe, Arditurrikoak dira diru zaharrenak. Celsakoa da bat eta Turiasokoa bestea. Nafarra da Ablitasko altxorra, brontzezko 104 txanponez osatua. Badira iberiar signarioan idatzitakoak, eta baita latindar-hispaniar ere, Bilbilis, Celse, Caeasaraugusta, Turiaso, Oska eta Calagurristik datozenak. Araban, Iruña Okan agertu direnez gainera, Arkaiako aztarnategian, eta induskatu gabeko beste batzuetan ere, aurkitu dira txanpon batzuk. Aurkikuntza horiek erakusten dutenez, erromatarren eragina garrantzitsua izan zen Augustoren garaitik aurrera, Kantabriar gerren garaian. Pirinioen bestaldean, halaber, azaldu dira Turiaso eta Calagurrisko txanpon latindar-hispaniarrak Imus Pyraneusen.
Latindar-hispaniar dirua egiteari utzi zitzaionez geroztik, erromatar dirua erabili zen. Aipagarriak dira Vitelioren aureus bat, Herlaxiako sailean aurkitua, Baigorriko ibarrean, 1887an, eta Irunen aurkitu diren hiru, Hadrianoren bi eta Faustina Maiorren bat, 1790ean agertuak.
K. o. II. mendekoak dira Gipuzkoan agerturiko bi txanpon multzo. Irunen, Behobiako auzoan, agertu zen bat, azken txanpona Faustina Minorrena duena, K. o. 164an egina. Bestea Idiazabalen agertu zen, eta azken txanpona Komodorena du (K. o. 180-192). Era berean, badakigu Izturitze eta Otsozelaiko harpeetan (Nafarroa Beherean) altxor bat aurkitu zela, hark ere azken txanponak Komodoren garaikoak dituena.
Hirien gainbehera
Goi Inperioan jabe aberatsak hirietan bizi ziren eta beren emaitzekin laguntzen zioten hiriari. Behe Inperioan, aldiz, gobernariek, zerga presioak guztiz pobretuta, bazterrera utzi zituzten hiritar eginkizunak. Aberatsenek, hau da, honorati eta possessores deituek, hirietatik alde egin zuten eta latifundioetara joan ziren bizitzera. Villa aberatsak eraiki zituzten haietan, pixkana-pixkana latifundioak handitu zituzten, eta autarkia aldera egin zuten.
Hiriek beren perimetroa txikitu behar izan zuten, hiriko sistema ekonomiko-sozialari eusten zioten diru sarrerak gutxitu ahala. Datuen arabera, K. o. I.-II. mendeetako egoera aski lasai eta onuragarria aldatu egin zen III. mendearen erdialdean. Eta nahiz eta gaur egun, krisiak baino areago, aldaketak aipatzen diren, Hispanian eta Euskal Herrian aurkitutako arkeologia hondakin batzuek zalantza sortu dute, K. o. 275. urtetik aurrera ez ote zen izan frankoen eta alamanen bigarren inbasio bat. Nolanahi ere, sute eta suntsiketei dagozkien arkeologia lekukotasunak ez datoz bat inbasio horrentzat proposatzen diren datekin.
Euskal Herrian, Ledeako villaren suntsitzea, Pompaelon izan zen sua, Funesko villaren desagertzea eta Alesbesko arazoak, horiek denak bat datoz Ledeako eta Zangozako altxorrak ezkutatu izanarekin.
Hirietan eta villae-etan handia izan zen ekonomia krisiaren eragina, eta zenbaitek ezin izan zuen gainditu. Badakigu, Ausonio eta Paulino Nolakoaren arteko gutun trukearen bidez, Ebroko haraneko hiri batzuetaraino iritsi zela egonkortasun falta hura, eta Calagurris ere gainbehera zihoala.
Gogoratu beharra dago ordea, Euskal Herriko hiriak txikiak zirela tamainari dagokionez, eta nekazaritza eta abeltzaintza zirela biztanleen ekonomia jarduera nagusiak. Horregatik, krisiak ez zituen bete-betean harrapatu. Bestalde, ez dirudi esportazioan eta merkataritzan aritzen zirenik eskulangintza gune txikiak eta, hortaz, baldintza hobeak zituzten ekonomia gorabeherei aurre egiteko. Hala ere, lapurrez mintzatzen den Oteitzako idazki batek adierazten duenez, krisi orokorrak areagotu egin zuen bideetako segurtasun falta. Antzeko zerbait ematen du aditzera Paulino Nolakoaren gutun batek, gaizkile deitzen baitie hartan baskoiei.
Merkataritzak ere, behera egin zuen bestalde, eta hispaniar zeramikaren produkzioa oparoa zen arren, gero eta gutxiago esportatzen zen. Imus Pyrenaeusen, II. mendetik aurrera, hispaniar zeramika desagertu zen, eta galiar jatorrikoa hasi zen berriz zabaltzen. Urte horietako anforarik ere ez da aurkitu, eta horrek esan nahi du oso zabaldurik zeuden gaiak ere, olioa eta ardoa adibidez, gutxi mugitzen zirela.
Garai nahasi samarrak izanik, hiriek beren babesak sendotu zituzten, eta harresiak eraikitzen hasi ziren, oso laster gainera. Zutabeen danborren hondakinak eta antzinako idatziak baliatzen zituzten, besteak beste, horretarako. Horixe da Iruña-Veleiako kasua, modu horretan eraiki baitzuten han harresia.
V. mendetik aurrera, politika gertaera berriek izan zuten eraginik hirietako bizimoduan, eta hirien gainbehera hasi zen. Akitaniako hegoaldeko eremuak, Novempopulania izenekoak, barbaroen erasoaldiak pairatu zituen (406. urtean gurutzatu zuten Rhin ibaia). Urte horretatik aurrera, eta 409. urtea arte, Hispaniara heldu ziren arte alegia, Akitanian egon ziren okupazio indar moduan. Urte horretan Pirinioak gurutzatu zituzten, baina ez ziren Tarraconense probintzian geratu eta, hala, probintzia horrek Inperioaren mende jarraitu zuen. Godoek, ordea, Galiaren hegoaldea menderatu zuten. 418. urtetik aurrera, hiriburua Burdigala zuen Akitaniako II probintzia hartu zuten, eta 436tik aurrera Novempopulania. Barbaroen hedapenak areagotu egin zuen hirien gainbehera, eta desagertzeko arriskuan jarri zituen fundi-ak.
Nekazaritzaren berregituratzea eta gizarte krisia
K. o. II. mendetik aurrera inoiz ez bezala ugaritu zen iparraldeko biztanleria. Aldi berean, nekazari kapitalismoa zabaldu zen eta, hala, ondoko mendeetan bizimodua zaildu zenean, ez zen izaten soldadu jubilatua edo lurjabe txikia fundi gehienak ustiatzen zituena. Aitzitik, lurjabe handien mendeko arduradunek zaintzen zituzten, lur asko eta asko baitzituzten haiek Inperioko leku askotan.
Etenak eta hondamenak definitzen dute III. mendea. Garai nahasiak ziren, eta ez zegoen egonkortasunik ez politikan, ez gizartean, ez ekonomian. Zilegi da pentsatzea izango zela, egoera hartan, lurrak galdu zituztenen bizkar ondasunak lortu zituenik. Nolanahi ere, villa batzuk berehala indartu ziren berriro, eta handitu, ez dakigun arren horrekin batera diru ondasun gehiago eskuratu ote zituzten.
Pentsa daiteke Inperioko beste jabetzetan bezalako aldaketak gertatu zirela hain gutxi ezagutzen ditugun horietan ere, hau da, jabetza txiki asko elkarturik, oso fundi handiak eratu zirela denborarekin. Pentsa daiteke, halaber, jabe txiki eta ertainen bizkar gertatu zela fundi-en hazkundea. Izan ere, haiek ez zuten babesik zerga presioaren eta klima eta politikaren gorabeheren kontra.
Hirien krisi orokorraren aurrez aurre, indar berriz agertzen da villen fenomenoa. Induskatu ez diren arren, hiriz kanpoko bizigune asko aurkitu da, bai Calahorra aldean, bai Araba eta Nafarroako hegoaldean.
Jabe handiei buruz, arkeologia indusketei esker, bada aski datu. Villae kopurua handia zen, eta hegoaldeko partean zeuden gehienak. Datu gehiago ere bada horietako zenbaitez. Adibidez, Arellanoko Musen villa, Tuterako La Mosquera eta Soto de Ramalete, Alesbes, Funes, Faltzes, Ledea edo Cabrianakoak, handiagoak bide ziren Calagurris aldeko eraikinak baino. Oso urriak dira garai hartako gizarte mugimenduei buruzko aztarna arkeologikoak.
Akitaniako alderdiari dagokionez, badakigu inguru haietan kokatu ziren godo eta alanoek Bazas setiatu zutela 415ean. Esklaboen laguntza izan zuten, baina baita gazte libreena ere. Izan ere, esklaboak matxinatu egin ziren nobleen oligarkien kontra, lurraren kontrola beren esku zutelako. Ez dirudi gauza okerra denik ezinegon hori Euskal Herriko beste alderdietan ere bazela pentsatzea.
IV. mendearen bukaera aldean, ordea, beste krisi bat gertatu zen, bagaudena, gizarte sisteman eragin aski handia izan zuena. Bagaudak indarrean zegoen aginpideari eta fundi-en jabeei (sarritan egiten zieten lapurreta) kontra egiten zieten jende marjinalak ziren. III. mendean hasi ziren zabaltzen Galian, eta V. mendearen hasieran indar handia zuten. Hispaniara iritsi, eta Ebro aldeko alderdi baskoian hedatu ziren batez ere. Bagauden krisiak V. mendean jo zuen gorena. Aldi berean, zenbait pertsona leizeak erabiltzen hasi zen behin-behineko bizileku gisa, eta haietan dirua ezkutatzen hasi zen. Hori da Solacuevako kasua (Jokano, Araba).
Germaniar herriek limes-a edo muga hautsi, Iberiako penintsulan sartu, Pirinioak igaro eta Araba gurutzatu izanak, areagotu egin zuen egoera haren larritasuna. Azkenean, bagauden gatazkak erromatar gudarostearen kontrako borroka bihurtu ziren zenbait lekutan, hala nola Aracellin (Nafarroa).
Dirua
Lapurdin agertu dira garai honetako bi altxor, Hazparne-Ensenan (txanpon berriena Kintiloren bat (K. o. 270) du) eta Mugerren (azkena Tetrico I.aren (K. o. 270-273) txanpon bat du). Eta Nafarroan beste biak: Ledeakoa, 105 antoniniano, azken txanpona Kintiloren bat da (K.o. 205), eta Zangotzakoa, 2.000 bat txanponez osatua, eta Postumoren batek itxia (K. o. 260-268). Altxorren azken txanponak garai bertsukoak badira ere, eta zenbait hiritan agertu diren hondakinak gorabehera, zaila da ondorio orokorrik ateratzea eta altxorrak gorde izana gertaera jakin bati egoztea, esaterako balizko bigarren inbasio horri. Izan ere, inguruko beste aztarnategietan ez da antzeman inolako aldaketa sakonik eta, gainera, geroxeagoko altxorrik ere bada. Horrelakoa da Lamarkaenian (Hazparne) aurkitu zen diru multzoa, 500 antoninianoz osatua, azkena Karinoren txanpon bat duena (K. o. 282-285).
IV. mendekoa jada, bada txanpon sail bat Errigoitin (Bizkaia) aurkitua, 447 bat piezek osatua. Sail horretako azken 8 txanponetan Soli Invicto Comiti esapidea agertzen da (K. o. 318). Datu guztien arabera, urte horretan ezkutaturiko altxorra da, diru berria (Victoria Laete Princ Perp.) agertu baitzen orduantxe, 318an hain zuzen.
Cabrianako villako nekropoliko hilobi batean altxor bat aurkitu zen gorpuaren ondoan. Konstantzio II.aren txanpon bat du azkena, K. o. 355-360koa. Maxentzioren txanponak ditu altxorrak, enperadorearen aginduz 356an baztertu zirenak. Hori dela eta, altxorra eta hilobia 355-356koak direla uste da.
Azkenik, Euskal Herrian aurkitu diren eta oso arazo bereziak dituzten altxor batzuk aipatu behar dira. Leize zuloetan azaldu dira eta azken txanponak IV. mendekoak edo V.aren hasierakoak dituzte. Solacueva (Jokano, Araba), Abauntz (Arraitz-Orkin, Nafarroa Garaia) eta Sagatigorre eta Santimamiñekoak (Bizkaia) dira horiek. Oso pieza gutxi dute, guztiz hondatuak. Asko hautsita eta zatikatuta daude, galiar altxor batzuk bezala. Hori dela eta, K. o. 440-455. urtekoak izan daitezkeela dirudi, alegia, bagauden higikundea lurralde horietan gertatu zenekoa.
Althea Gibson
Althea Gibson (1927 ko abuztuaren 25a - 2003 ko irailaren 28a) Ameriketako Estatu Batuetako tenis jokalari eta golf jokalari profesional bat izan zen. Tenis txapelketa amateur edo profesional bat jokatu zuen lehen kirolari afro-amerikarra izan zen. 1956 an, Grand Slam bat irabazi zuen lehen pertsona afro-amerikarra bihurtu zen. Hurrengo bi urteetan Wimbledongo txapelketa eta AEBetako Irekia irabazi zituen eta Associated Pressek Urteko Emakume Kirolaria izendatu zuen 1957 eta 1958 an.
Orotara, 11 Grand Slam irabazi zituen eta, modu honetan, Tenisaren Nazioarteko Ospearen Aretoan (International Tennis Hall of Fame) eta Emakume Kirolarien Ospearen Aretoan (Women's Sports Hall of Fame) bere lekua irabazi zuen. "Inoiz izan den jokalaririk onenetarikoa da ", esan zuen Robert Ryland-ek, Venus eta Serena Williams tenislarien entrenatzaileak."Martinak ezin zuen ukitu. Uste dut Williams ahizpak garaitzeko gai izango zela. " 60. hamarkada hasieran emakumeen golf txapelketa profesional batean parte hartzen zuen lehen jokalari afro-amerikarra ere izan zen.
Bizitza
Gibson 1927ko abuztuaren 25ean jaio zen Silver herrian, Hego Carolinako Clarendon konderrian. Daniel eta Annie Bell ziren bere gurasoak kotoi etxalde batean egiten zuten lan. Depresio Handiak herrialdeko gainerako lekuetan baino lehenago jo zuen hegoaldeko nekazal eremua eta, horren ondorioz, Althearen familia Harlemera joan zen 1930 ean.
Gibson berehala hasi zen paddle tenisean nabarmentzen eta 1939 an, 12 urte zituela, New York Hiriko emakumezkoen paddle tenis txapelketa irabazi zuen. Tenisarekin lehen harremana Harlem River Tennis Club-ean izan zuen 1941 ean Buddy Walker musikariaren bidez, zeinak paddle tenisean jokatzen ikusi baitzuen. Buddyk erosi zion Altheari bere lehen sokazko erraketa, berak ez baitzuen nahiko ditu ekipamendua erosteko.
Hainbat urtez jarraian American Tennis Association-ek antolatutako txapelketa irabazi zuen, emakumezkoen sailean. Pixkanaka nabarmentzen joan zen goi-mailako tenis jokalari moduan, baina hala ere, txapelketa estatubatuar nagusienetik (AEBetako Irekia) kanpo uzten zuten beti. (Txapelketa honetako arauek arraza edo etniagatik egindako diskriminazio oro espreski debekatzen duten arren, bertan parte hartu ahal izateko puntuak zuriak soilik onartzen zituzten klubetan jokatutako partiduetan lortzen zituzten.)
1950ean, ATAko arduradunek eta Alice Marble erretiratutako txapeldunak egindako presio lanaren ondorioz, Gibsonek Irekian parte hartzeko gonbidapena jaso zuen, hori lortzen zuen lehen jokalari afro-amerikarra bihurtuz. 23 urte betetzen zituen egunean bertan izan zen bere debuta.
Saisseval
Saisseval Frantziako udalerria da, Somme departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Saint-Paul-de-Serre
Biztanleria
2007an Saint-Paul-de-Serre udalerrian erroldatutako biztanleak 259 ziren. Familiak 113 ziren, horien artean 25 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 46 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 34 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 133 etxebizitza zeuden, 112 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 126 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 112 etxebizitza nagusietatik 96 bere jabearen bizilekua ziren, 14 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 17 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 64 etxek bost zituzten. 91 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 60 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saisseval
Biztanleria
2007an Saisseval udalerrian erroldatutako biztanleak 220 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Saint-Paul-de-Serre
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 175 ziren, horien artean 130 aktiboak ziren eta 45 inaktiboak ziren. 130 pertsona aktiboetatik 122 lanean zeuden (62 gizon eta 60 emakume) eta 8 langabezian zeuden (2 gizon eta 6 emakume). 45 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 17 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Paul-de-Serre udalerrian 107 unitate fiskal zeuden, 249,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.538 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Saint-Paul-de-Serre udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 245 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Love (telesaila)
Love AEBetako umorezko telesail erromantikoa da. Judd Apatow, Paul Rust eta Lesley Arfin ekoizleek sortu zuten. 2016 eta 2018 artean Netflix katean aireratu zuten.
Saisseval
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Love (telesaila)
Sinopsia
Telesailean egungo harremanak aztertzen ditu Mickey eta Gus pertsonaien bitartez, elkar ezagutu berri duten bi pertsonak hasiko duten harremanaren bitartez. Gus izaera lasaia duen eta gainontzekoekin harreman ona izaten duen gizon bat da; Mickeyk, berriz, aurreikusi ezin daitekeen izaera bat du, eta lotsarik gabeko emakume bat da. Hala, komunean ezer ez duten bi pertsona elkartuko dira, batak bestea erakarriz.
Saisseval
Etxebizitza
2007an 96 etxebizitza zeuden, 89 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 96etxeak ziren. 89 etxebizitza nagusietatik 79 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 10 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 49 etxek bost zituzten. 61 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 40 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 39 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 143 ziren, horien artean 103 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 103 pertsona aktiboetatik 96 lanean zeuden (51 gizon eta 45 emakume) eta 7 langabezian zeuden (5 gizon eta 2 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saisseval udalerrian 94 unitate fiskal zeuden, 237 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.218 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden2 saltokiak eraikuntza enpresenak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Forges de l'Adour
Forges de l'Adour Bokale eta Tarnoseko lurretan kokaturiko labe garaiak izan ziren (Landak), Aturriren eskuin ertzean eta Baionatik hurbil. 1883an hasi zen lanean izen hori harturik, burdinbidea errailez hornitu zuen neurri handi batean, eta 1965ean itxi zen. Ipar Euskal Herriko eta Landetako industrializazioaren erakusgarri handiena izan zen.
Bilakaera
Burdinolaren garapenari esker, Baionaren bokaleko portua ere sendotu egin zen, Bizkai tik egindako mea inportazioei eta, gero, Britania Handira egiten ziren esportazioei esker. 1914tik 1928ra, burdinolak 1.800 langile baliatu zituen. Bere langileak, enplegatuak, ingeniariak eta abar, Landetatik, Ipar Euskal Herritik, Saint-Chamondik, Moyeuvretik eta Homécourtetik zetozen. Zementua eta burdinbide-trabesak landu zituzten, 1880ko hamarkada hasieratik. Frantzia osoan, ospe eta itzal handia hartu zuen fabrikak, eta hainbeste, non 1891ean Sadi Carnot Errepublika ko presidenteak tokia bisitatu baitzuen. Forges de l'Adour-ek 700.000tik 1.300.000 tonara sartu-irteten zituen Aturriko portutik urte horietan.
I. Mundu Gerra n, jo eta su aritu zen Frantziako armadarako produkzioan eta, horregatik, alemaniar urpeko ontzi baten erasoa ere pairatu zuen. Burdinola 1920ko hamarkada arte izan zen bere sektoreko buruan Frantzian. Aldiz, mundu gerren arteko aldiak burdingintzako merkatuaren beheraldia ekarri zuen, eta lehiakide gogorrek irteera berriak bilatzera behartu zuten konpainia. Ondorioz, urtez urte, konpainiak behera egin zuen urteen joanean, defizitario bihurtu arte. Itxi aurretik, kazetariek «burdingintzako anakronismo» deitu zioten eta, gutxira, 1965eko uztailaren 5ean, labe garaiak itxi egin ziren betiko.
Jasper konderria (Georgia)
Jasper konderria (Jasper County) Georgiako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Monticello da. 2010eko zentsuaren arabera 13,900 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Cisternes-la-Forêt
Cisternes-la-Forêt Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Puy-de-Dôme departamenduan dago, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Jasper konderria (Georgia)
Geografia
Jasper konderriak 96,727 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,373 ura dira. Beste 95,354 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 0,07 da.