cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edwin van der Heide
Edwin van der Heide (Hilversum, Herbehereak, 1970) Herbehereetako artista eta musikagilea da bere murgiltze instalazioengatik ezaguna. Gaur egun Rotterdamen bizi da.
Biografia
Van der Heide Herbehereetako Hilversum hirian jaio zen 1970ean eta konposizioa ikasi zuen Utrechten.
Bere jarduera akademikoa Hagan garatu du, non Royal Conservatory-ko ArtScience Interfaculty-ko eta hiri horretako Royal Academy of Arts-eko zuzendaria izan zen. Gaur egun, bere ibilbide artistikoa garatzeaz gain, irakaslea eta ikertzailea da Leiden Unibertsitateko Zientzien Fakultatean.
Musika elektronikoaren alorrean konpositore eta interpretatzaile gisa hasi zuen bere ibilbide artistikoa, eta Sensorband hirukotea Zbigniew Karkowski eta Atau Tanakarekin batera sortu zuen. Denborarekin, eszenatokitik hasi eta ikus-entzunezko instalazioen eremura arte garatu zuen bere lana.
Bere instalazioek soinuaren garrantzia dute ezaugarri, eta espazioko eta argiko bitartekoekin lan egiten dute, hala nola, laserrak, lainoa edo kea, publikoarentzako esperientzia murgiltzailea eta sentsoriala sortuz.
Antonio María Rouco Varela
Antonio María Rouco Varela (Villalba, Lugo, Galizia, ) Erromatar Eliza Katolikoko kardinala eta gotzaina da, Espainiako Apezpiku Batzarreko lehendakaria.
Bizitza
Mondoñedoko apaizgaitegian egin zituen apaiz-ikasketak, eta Salamancako Gotzain Unibertsitatean lizentziatu zen 1958an. Hurrengo urtean apaiz ordenatu zen. 1964an Municheko Unibertsitateko doktore egin zuten, eta urte hartan bertan Mondoñedoko teologia-irakasle gisa lan egiteko hartu zuten. Handik bi urtera Municheko Unibertsitateko irakasle-laguntzaile egin zuten. 1969an Salamancako Gotzain Unibertsitateko irakasle sartu zen; katedra eskuratu zuen 1971n, eta errektoreorde-kargua hurrengo urtean. 1984an Joan Paulo II.a aita santuak artzapezpiku izendatu zuen, eta 1998an egin zuen kardinal.
1999, 2008 eta 2011 urteetan Espainiako Apezpiku Batzarreko lehendakari hautatu zuten. Erakunde horretako Irakaskuntza eta Kristau Ikasbideko Batzordeko kidea da 1984az gero, eta Lege Gaietarako Batzordearen lehendakaria. Bere idazlanen artean aipatzekoak dira Estado e Iglesia en la España del siglo XVI (Estatua eta Eliza XVI. mendeko Espainian) eta ''Sacramento e diritto: antonomia nella Chiesa? (Sakramentua eta zuzenbidea: Elizaren kontraesana?).'' Hainbat artikulu eta lan zientifiko argitaratu ditu, bestalde, Zuzenbide Kanonikoaren oinarri teologikoari eta Elizaren eta Estatuaren arteko harremanei buruz.
Ziro II.aren hilobia
Ziro II.aren hilobia, Persiar Inperioaren sortzailea izan zen Ziro II.a enperadorearen lurperaketa lekua da. Inperio hau, bere erregealdian hedatu egin zen, Asia hegomendebalde gehiena konkistatu baitzuen, baita Asia erdialdearen zati handi bat ere, Egipto eta Helespontotik, Indo ibairaino ekialdean, ordurarte sekula existitu zen naziorik handiena sortzeko. Hilobia, K.a. 528an datatua dago.
Ziro II.aren hilobia, akemenidar garaiko arte persiarrean existitu ziren bi hilobi ereduetako bat zen. Bestea, Naqsh-e Rostamen dagoen Dario I.arena da, harkaitzean zulatua, Egiptoko hipogeoak bezala. Eraikin xalo eta txiki bat da, orotara, 11 metroko altuera baino gutxiago duena. Kareharri karratuz eginiko basamentu baten gainean altxatzen da. Eraikinak, hiru metro inguruko luzera duena, edikulu forma du, frontoiarekin eta bi uretarako estalkiarekin, Asia Txikiko arte greziarrarekin lotua. Apaindura, urria da. Lidiako hil eraikinetan oinarritua dago.
Gedrosia
Gedrosia, Asia erdialdeko antzinako eskualde baten izena da. Bere mugak garai klasikoetan, Indo ibaia ekialdean eta Makrango basamortua mendebaldean ziren, hegoaldean, Indiako ozeanoak bustitzen zuelarik. Gaur egun, eskualde hau, Balutxistan deitzen da, eta, nagusiki, Pakistanen administraziopean dago.
Eskualde lehor eta menditsu bat da, Brontze Arotik populatua, lurraldean sakabanatuta dauden oasi urrietan finkatutako biztanleek. Baliabide urritasunak, bertako biztanleei, bizimodua itsasoan bilatzera behartzen zituen, honegatik, greziarrek, iktiofago edo arrain jale deitu zituztelarik, bere baliokide persiarra den Mahi Khoran, Makran toponimoan isladatua ikus daitekeen izen bat.
Herrialde hau, Persiar Inperioko lehen errege izan zen Ziro II.a Handiak konkistatu zuen. Ordutik, Gedrosia, Persiar Inperioaren zati izan zen, inperioko satrapiarik ekialderenetako bat zelarik, mendebaldean, Karmaniarekin muga eginez, iparraldean, Arakosia eta Drangianarekin, eta, mendebaldean, Asokak eginiko bateratzearen aurretik existitzen ziren indiar estatu sakabanatuekin. Bere hiriburua, Pura hiria zen, egungo Bampurrekin identifikatua dena.
Alexandro Handiak Persiar Inperioa konkistatu zuenean, Gedrosia, mazedoniarrak Indoren haranetik erretiratu ondoren, Alexandrok berak gidatutako lurreko tropak menderatu zuen, nork galera handiak jasan zituen eskualde gogor hau igarotzean, Karmaniara iritsi aurretik, Susara bidean.
Sceloporus lineolateralis
Sceloporus lineolateralis Sceloporus generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
Benet Salellas
Benet Salellas i Vilar (1977, Girona) kataluniar abokatu eta politikari bat da. Kataluniako Parlamentuan CUP alderdiko parlamentaria da.
Stellifer microps
Stellifer microps Stellifer generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Woods konderria (Oklahoma)
Geografia
Woods konderriak 334,099 kilometro koadro ditu. Horietatik 909 ura dira. Beste 33,319 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 2,66 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 8,878 pertsonetatik 8,108 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 424 dira. 286 beltzak edo afroamerikarrak. 202 amerikar natiboak ziren eta 4 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 77 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 4 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 197 pertsonek kokatzen zuten.
Museros
Museros Valentziako Erkidegoko udalerria da, Horta Nord eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 5.984 biztanle zituen.
Santo Amaro do Maranhão
Santo Amaro do Maranhão Brasilgo udalerri bat da, Maranhão estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Nàquera
Nàquera Valentziako Erkidegoko udalerria da, Camp de Túria eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldan, 5.900 biztanle zituen.
Schüpfen
Schüpfen Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Parus rufiventris
Parus rufiventris Parus generoko animalia da. Hegaztien barruko Paridae familian sailkatua dago.
Errosarioko Ama Birjina eliza (Osteritz)
Errosarioko Ama Birjina eliza Esteribarko Osteritz lekuan Erdi Aroko kristiau eliza zaharra bat da. Gaur egun, horma itxurako aztarna batzuk geratzen dira.
Eraikina
Errosarioko Ama Birjina eliza Osteritzen zegoen. 1989an, Nafarroako Monumentu Katalogoan esaten zen eraikuntzan elementu estilistikorik ez egoteak bere sailkapen kronologikoa zailtzen zuela. Eta eraikina hondatuta zegoela, XX. mendean zaharberritzeren bat jasan bazuen ere. Azkenik, eliza duela gutxi eraitsi dute, eta horma batzuk baino ez daude zutik.
Oinplano angeluzuzeneko habearte bakarreko oinplanoa zuen, oinplanoan tarte bereizirik ez zuena, nahiz eta oholtxozko bi isurkiko estalkian zituen, non arku batzuek lau banaketa erakusten zituzten. Koru modernoa habeartearen oinetan zegoen eta zeru satsua zeraman.
Anambas uhartedia
Anambas uhartedia (indonesieraz: Kepulauan Anambas) Indonesiako uhartedi txiki bat da, Hegoaldeko Txinako itsasoan eta Malaysia eta Kalimantanen mendebaldean. Riau uharteak probintziaren parte dira eta batzuetan Natuna uharteen barnean sartzen dira.
Kapelle
Kapelle Herbehereetako Zeelanda probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 12.423 biztanle zituen.
Bikarioetxeko hilketa
Bikarioetxeko hilketa (ingelesez: The Murder at the Vicarage) Agatha Christiek idatzitako eleberria da. 1930ean argitaratu zen. Miss Marple pertsonaia lehen aldiz agertzen da eleberri honetan.
Argumentua
St. Mary Mead herrixkan Protheroe koronela hilda aurkitzen dute bikarioetxean. Herri osoak gorrotatzen du koronela. Istorioa bikarioaren ikuspuntutik kontatzen da.
Ispasterko Udala Sari Nagusia
Ispasterko Udala Sari Nagusia Ispasterren Ipargorri Kirol Elkarteak antolatutako ziklo-kross lasterketa da.
Monte Formoso
Monte Formoso Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Stellifer minor
Stellifer minor Stellifer generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Pelleport (Parisko metroa)
Pelleport Parisko metroaren geltokia da, Paris udalerriko 20. barrutian dagoena.
Australiako Hiriburuaren Lurraldea
Australiako Hiriburuaren Lurraldea herrialde hartako lurraldea da, herrialdeko hego-ekialdean dagoena Hegoaldeko Gales Berria estatuaren barruan eta Canberra inguruan.
339.900 biztanle zituen 2007an eta 2.358 km²-ko azalera dauka.
Canterburyko ipuinak
Ipuinak Erdi Aroko ingeleran idatziak daude; hauetako batzuk jatorrizkoa dira, beste batzuk ordea ez, bi hitz lauz idatziak daude, eta gainontzekoak bertsotan. Balizkoaren eta errealaren arteko antitesia azaltzen da lan honetan; XIV. mendeko Ingalaterrako gizartearen kronikatzat ere har daiteke zenbaitetan. Poeta Southwarketik Canterburyra, Thomas Becketen santutegira, doazen hogeita hamar bat erromesekin agertzen da. Bidaiaren nekea nolabait arintzeko, bina ipuin kontarazten die erromesei; ipuinik hoberenak afari eder bat jasoko du sari gisa. Ipuin eta pasadizo hauek guztiak lotzerakoan ageri da bete-betean Chaucer-en artea. Gizakiak bere horretan azaldu nahiak lehen idazle errealista bihurtu zuten Chaucer.
Idazlan hau interes handikoa da, bai bere garaikideentzako, bai gaur egungo irakurleentzako ere, ingelesezko literaturaren lehenbiziko maisulana izan baitzen; izan ere, Chaucer-en aurretik frantsesez eta latinez idazten zen, eta kultura maila handiko jendeak besterik ezin zezakeen irakurri eta ulertu.
Vuillery
Vuillery Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 31 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 15 etxebizitza zeuden, 13 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 15etxeak ziren. 13 etxebizitza nagusietatik 12 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 1ek bi gela zituen, 3 etxek hiru zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 6 etxek bost zituzten. 10 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 6 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 5 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 17 ziren, horien artean 15 aktiboak ziren eta 2 inaktiboak ziren. 15 pertsona aktiboetatik 14 lanean zeuden (8 gizon eta 6 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 2 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen eta 1 ikasten zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa batena zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
David Helfgott
David Helfgott (Melbourne, 1947ko maiatzaren 19a) australiar piano-jotzailea da. Lau urterekin hasi zen pianoa jotzen, aitaren gidaritzapean. Aitak semea piano-jotzaile handia izatea nahi zuen kosta ahala kosta, eta lehentasun osoa eman zion pianoa ikasteari, nahiz eta familia ia pobrezian bizi. Bederatzi urte zituela eman zuen bere lehen kontzertua. Hamabi urterekin, Estatu Batuetara ikastera joateko aukera sortu zitzaion herritarrek eskainitako diruari esker, baina aitak ez zion baimenik eman, familia deseginda geratuko zelakoan. David lur jota gelditu zen. 1966an, eta aitaren nahiaren kontra, Londresko Royal College of Musicen ikasketak sakontzeko diru-laguntza onartu zuen. 1970eko hamarraldian nerbioetatik gaixotu zen, eta denboraldi luzeak egin zituen erietxean. 1983an jatetxe batean jotzen hasi zen, arrakasta handiz. Jotzen hasi aurretik, igerian ibili ohi zen luzaro, lasaitzearren. 1984an ezkondu egin zen, eta urte hartan bertan itzulerako kontzertua eskaini zuen Octagon Antzokian, Australiako Unibertsitatean. Eritasuna sendagaien bidez tratatu zuen, baina sintometako batzuk ez zitzaizkion sekula desagertu: azkarregi eta ilunegi hitz egiten zuen, eta berehala galtzen zuen arreta.
Zinema
1996an Scott Hicksek zuzendutako Shine filman Hefgotten bizitza pantailaratu zen..
Woodward konderria (Oklahoma)
Woodward konderria (Woodward County) Oklahomako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Woodward da. 2010eko zentsuaren arabera 20,081 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Woodward konderriak 322,749 kilometro koadro ditu. Horietatik 969 ura dira. Beste 32,178 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 6,22 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 20,081 pertsonetatik 18,760 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 2,128 dira. 308 beltzak edo afroamerikarrak. 522 amerikar natiboak ziren eta 8 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 115 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 20 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 348 pertsonek kokatzen zuten.
Christine Kangaloo
Christine Carla Kangaloo (Trinidad eta Tobago, 1961eko abendua) trinitatear politikaria da. Trinidad eta Tobagoko presidente izateko hautatu zuten eta 2023ko martxoaren 21ean karguaz jabetuko da. Aurretik, 2015etik 2023ra Trinidad eta Tobagoko senatuko presidentea izan zen.
Bizitza
Christine Kangaloo indo-trinidadetar familia presbiteriano batean jaio zen. Mendebaldeko Indietako Unibertsitatean eta Hugh Wooding Zuzenbide Eskolan lizentziatu zen Zuzenbidean. 2001eko urtarrilaren 12an Tribidad eta Tobagoko oposizioko senatari egin zen, Patrick Manning oposizioburua zela. Ondoren, Senatuko presidenteorde izan zen eta, ondoren, 2002an Lehen Ministroaren Bulegoko ministroa izan zen. 2005ean Lege Gaietarako ministro izendatu zuten. 2007ko Trinidad eta Tobagoko hauteskunde orokorretan, Ordezkarien Ganberarako hautatua izan zen Pointe-à-Pierre hautes-barrutitik Herriaren Mugimendu Nazionala alderdi politikoaren (PNM) hautagai gisa aurkeztuta. Gainera, Zientzia, Teknologia eta Goi Hezkuntzako ministroa izan zen 2007 eta 2010 bitartean. 2015eko irailaren 23an Senatuko presidente hautatu zuten eta karguan egon zen 2023an bere burua herrialdeko presidentegai aurkeztu zuen arte.
2023ko Trinidad eta Tobagoko Hauteskunde Presidentzialetan presidente hautatu zuten eta 2023ko martxoaren 21ean karguari zin egiten dionean Trinidad eta Tobagoko historiako bigarren emakumezko presidentea izango da.
Le Transloy
Le Transloy Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Transloy udalerrian erroldatutako biztanleak 424 ziren. Familiak 154 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 35 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 71 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 181 etxebizitza zeuden, 158 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 179 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 158 etxebizitza nagusietatik 127 bere jabearen bizilekua ziren, 25 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 99 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 70 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 75 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 258 ziren, horien artean 187 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 187 pertsona aktiboetatik 170 lanean zeuden (107 gizon eta 63 emakume) eta 17 langabezian zeuden (10 gizon eta 7 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Transloy udalerrian 160 unitate fiskal zeuden, 432,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.253 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 harategi zen eta 2 kirol-dendak ziren.
2000. urtean Le Transloy udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 819 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Stellifer naso
Stellifer naso Stellifer generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Aragatsotn
Aragatsotn (Արագածոտնի) Armeniaren hamar probintzietako (marz) bat da. Ashtarak du hiriburua. 2.756 km²-ko azalera du eta 2013an 133.000 biztanle zituen.
Juan Domínguez
Juan Domínguez Otaegi (Donostia, 1983ko abenduaren 29a -) futbolari ohi Euskal herritarra da, aurrelari moduan jokatzen zuena. Bere lehengusua Ion Erize futbolaria da ere.
Estatistikak
''2015eko maiatzak 31n eguneratua. Datu ofizialak.''
Orsennes
Orsennes Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Orsennes udalerrian erroldatutako biztanleak 816 ziren. Familiak 350 ziren, horien artean 117 pertsona bakarrekoak ziren (39 bakarrik bizi ziren gizonak eta 78 bakarrik bizi ziren emakumeak), 109 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 97 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 27 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 542 etxebizitza zeuden, 355 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 100 bigarren erresidentzia ziren eta 87 hutsik zeuden. 529 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 355 etxebizitza nagusietatik 282 bere jabearen bizilekua ziren, 59 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 27 etxek bi zituzten, 80 etxek hiru zituzten, 95 etxek lau zituzten eta 149 etxek bost zituzten. 188 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 169 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 133 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 494 ziren, horien artean 311 aktiboak ziren eta 183 inaktiboak ziren. 311 pertsona aktiboetatik 284 lanean zeuden (161 gizon eta 123 emakume) eta 27 langabezian zeuden (9 gizon eta 18 emakume). 183 pertsona inaktiboetatik 53 erretiraturik zeuden, 46 ikasten zeuden eta 84 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Orsennes udalerrian 355 unitate fiskal zeuden, 723 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.087 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 40 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 3 igeltseroak, 2 margolariak, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 1 albaitaria eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 okindegi zen, 1 liburu denda zen eta 1 zapata-denda zen.
2000. urtean Orsennes udalerrian 75 nekazaritza-ustiategi zeuden, 3.290 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ostiralez hasitako urte arrunt
Honako hau ostiralez hasitako urte arrunt bati dagokion egutegia da. Adibidez, 2010. urtea.
(Urte arrunta 365 egunez osatuta dagoena da -- beste nolabait esanda, bisurtea ez dena.)
Seedorf (Berna)
Seedorf Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Ryuji Tabuchi
Ryuji Tabuchi (田渕 龍二, 1973ko otsailaren 16a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Consadole Sapporo eta Vissel Kobe.
Fouday
Fouday Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fouday udalerrian erroldatutako biztanleak 345 ziren. Familiak 150 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 55 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 51 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 179 etxebizitza zeuden, 149 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 127 etxeak ziren eta 47 apartamentuak ziren. 149 etxebizitza nagusietatik 103 bere jabearen bizilekua ziren, 42 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 35 etxek lau zituzten eta 70 etxek bost zituzten. 119 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 65 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 232 ziren, horien artean 164 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 164 pertsona aktiboetatik 150 lanean zeuden (79 gizon eta 71 emakume) eta 14 langabezian zeuden (4 gizon eta 10 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fouday udalerrian 146 unitate fiskal zeuden, 355 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.135 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Fouday udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Akisgran
Akisgran edo Aachen (Aix-la-Chapelle, Aoke) Alemaniako Ipar Renania-Westfalia estatu federaleko hiria da, Belgikarekiko eta Herbehereekiko mugatik hurbil. Aachen ezaguna da Karlos Handiak negu gehienak Akisgrango jauregian ematen zituelako. Hil ondoren (814), haren gorpua hiriko elizan (1929tik katedrala) lurperatu zuten, baina hilobia galdurik dago egun. UNESCOk gizateriaren ondare izendatu zuen katedrala 1978an.
Etimologia
Euskarazko Akisgran izena (gaztelaniazko Aquisgrán bezalaxe) erromatarren garaiko Aquis Granum izenetik dator, zeinak «Granumen ura» esan nahi duen. Bertako ur termalak famatuak izan dira antzinatik, eta «Granum» jainko zelta dela uste da. Ondorengo garaietan, hiria Aquis villa izenaz ezagutu zen, eta Aquis horren bilakaerak eman zituen alemanezko Aachen eta frantsesezko Aix.
Historia
Aztarnarik zaharrenek Neolito garaiko asentamendu batera garamatzate. Erromatarren garaian bide nagusietatik kilometro batzuk aparte egon arren berehala famatu ziren bertako ur termalak. Gaur egun ere 30 iturburutik gora daude, eta Alemania osoko urik beroena ematen dute.
Erdi Aroa
Oto I.a ere Akisgranen koroatu zuten Germaniako errege 936an. Gerora izango ziren Germaniako Erromatar Inperio Santuko enperadore gehienak ere bertan koroatuak izango ziren, gutxienez beste 500 urtetan zehar. Hiri inperial askea zen Akisgranek sinbolikoki indar handia bazuen ere komertzialki herri ertaina izaten jarraitu zuen. Artilezko oihalak ziren ekoizten zituen produkturik esanguratsuenak.
Aro modernoa
XVI mendean bere idarra galduz joan zen. 1656an sute ikaragarri batek hiria ia erabat suntsitu zuen eta XVII mendean spa famatua bihurtuz joan zen, ez hainbeste uren kalitateafatik, baizik eta zeukan luxuzko prostituzioarengatik. XIX menderarte jarraitu zuen turismo honek. Garai hartan medikuarengana joaten ziren gaixoen gehiengoak sifiliak jota zegoen.
Mende hauetan hiru biltzar nagusi egin ziren Akisgranen. Lehena 1668an, Espainia eta Frantziaren arteko Itzulketaren Gerra amaitzeko, bigarrena 1748an, Austriako Ondorengotza Gerra bukatzeko eta azkena 1818an, Napoleondar Gerren ondoren Frantziak okupaturik izan zituen lurrak berrantolatzeko.
XIX mendea
1818an Prusiak eskuratu zuen Akisgran. Aldi berean industrializazioa iritsi zen eta aurretik izandako lege eta korrupzio guztiak hankaz gora jarri zituen honek. Prusiak guztia berregituratzeari ekin zion eta XIX mendearen bukaerarako politikoki eta sozialki inguruko hiri garrantzitsuena bihurtu zen.
Hala ere 1840an Kolonia eta Belgika lotzen zituen trenbidea bertatik pasa araztean hiria superpopulatu egin zen eta 1875ean antzinako harresiak bota ziren arte hiriaren egoera higienikoa tamalgarria izan zen. 1880 urtean Akisgranen populazioa 80.000 biztanletik gorakoa zen. 1895ean argi indarra iritsi zen.
XX mendea
1930 urterako Akisgran tren makina eta bagoien ekoizle handia zen eta hainbat gai esportatzen zituen, hala nola, burdina, buru-orratzak, orratzak, botoiak, tabakoa eta artilezko eta zetazko gaiak.
Bigarren Mundu Gerran, 1944ko irailaren 13 eta urriaren 16aren artean estatubatuarrek setiatu zuten. Oso bonbakatua izan zen eta azkenik urriaren 21ean alemaniarrek errenditu beharra izan zuten. Une horretan 4.000 pertsona baino ez ziren gelditzen hirian, besteak hilak edo ebakuatuak izan ziren. Bonbaketek Erdi Aroko eliza, udaletxe eta beste hainbat eraikin suntsitu zituzten. Katedralak ordea zutik iraun zuen. Estatubatuarrek eskuraturiko lehenengo hiri alemaniarra izan zen.
Karlomagno Sariak
Europaren batasunaren alde egin duten pertsonak saritzen dira urtero Karlomagno sarietan (Karlspreis). 1950 urtean hasi ziren sariak banatzen. Sarituen artean honako hauek daude:
Kultura
Aachener Bachverein koroak musika tradizional barrokoa eta klasikoa interpretatzen du. Heinrich Boellek sortu zuen 1913an eta Alemanian zehar ekitaldi ugari ematen ditu.
Bestalde famatuak dira Akisgraneko inauteriak ere.
Hiri senidetuak
Akisgran ondorengo hiriekin senideturik dago:
Notropis marhabatiensis
Notropis marhabatiensis Notropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Vallabrègues
Vallabrègues Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vallabrègues udalerrian erroldatutako biztanleak 1.289 ziren. Familiak 536 ziren, horien artean 160 pertsona bakarrekoak ziren (60 bakarrik bizi ziren gizonak eta 100 bakarrik bizi ziren emakumeak), 148 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 176 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 52 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 654 etxebizitza zeuden, 555 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 61 hutsik zeuden. 629 etxeak ziren eta 25 apartamentuak ziren. 555 etxebizitza nagusietatik 374 bere jabearen bizilekua ziren, 159 alokairuan okupaturik zeuden eta 22 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 41 etxek bi zituzten, 102 etxek hiru zituzten, 181 etxek lau zituzten eta 226 etxek bost zituzten. 353 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 249 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 234 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 832 ziren, horien artean 631 aktiboak ziren eta 201 inaktiboak ziren. 631 pertsona aktiboetatik 571 lanean zeuden (313 gizon eta 258 emakume) eta 60 langabezian zeuden (23 gizon eta 37 emakume). 201 pertsona inaktiboetatik 59 erretiraturik zeuden, 73 ikasten zeuden eta 69 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Vallabrègues udalerrian 566 unitate fiskal zeuden, 1.321 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.011 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 57 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 8 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 8 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 2 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
2000. urtean Vallabrègues udalerrian 40 nekazaritza-ustiategi zeuden, 560 hektarea erabiltzen.
Des Moines
Hiri senidetuak
Des Moines ondorengo hiriekin senidetuta dago:
Vallabrègues
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Navarrés
Navarrés Valentziako Erkidegoko udalerria da, Canal de Navarrés eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2011ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 3.269 biztanle zituen.
Nova Belém
Nova Belém Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Lavedan
Lavedan (eth/lo Lavedan, ahoskatua) Gaskoiniako eskualde menditsua da, Pirinioetan barrena dagoena. Historikoki, Bigorrako konderriarekin loturik zegoen.
Zazpi haranez osaturik, eskualdeotako herri nagusiak Argelès-Gazost, Pierrefitte-Nestalas, Cauterets, Luz-Saint-Sauveur, Gèdre eta Gavarnie dira.
Tsuyoshi Furukawa
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Consadole Sapporo eta Montedio Yamagata.
Le Plessis-Luzarches
Le Plessis-Luzarches Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 67 etxebizitza zeuden, 57 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 63 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 57 etxebizitza nagusietatik 49 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 7 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 27 etxek bost zituzten. 40 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 26 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 27 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 91 ziren, horien artean 69 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 69 pertsona aktiboetatik 64 lanean zeuden (36 gizon eta 28 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 22 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Plessis-Luzarches udalerrian 56 unitate fiskal zeuden, 131 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 25.971 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra lore-denda bat zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Goritasun-lanpara
__STATICREDIRECT__
Ikigai
Ikigai (生き甲斐) japonierazko kontzeptua da. Haren esanahia «bizitzeko arrazoia» edo «izateko arrazoia» da. Japoniako kulturaren arabera pertsona guztiok ikigai dugu.
Etimologia
Ikigai hitzak japonierazko bi hitz biltzen ditu: iki (生き), bizitzari erreferentzia egiten diona, eta kai (甲斐), gutxi gorabehera «batek espero duen edo nahi duen egitea» pertsona gisa osatua sentitzeko.
Bizitza osoko bilaketa
Norberaren ikigai aurkitzea ez da gauza erraza eta bilaketa luze zein sakona eskatzen omen du. Bilaketa horrek garrantzi handia du zeren eta horren aurkikuntzak bizitzari bere zentzua ematea eta asetzea baitakar.
Ikigai hitza norberaren bizi balorearen iturria adierazteko erabiltzen da; norberak egiten dituen gauzak haren bizitzari bere zentzua emateko. Halaber, hitza pertsonen bizitzak baliotatzeko zirkunstantziak adierazteko erabiltzen da. Horren bidez pertsonek haien bizitza balio dutela pentsa dezakete. Ikigai berez ez dago ez ekonomiarekin ezta ere norberak gizartean betetzen duen paperarekin lotuta. Batzutan, nahiz eta pertsonaren uneko egoera iluna izan, ikigai senti dezake. Ez dira, bestetik, halabeharrez egin behar ditugun gauzak, ekintza naturalak eta berezkoak baizik.
Nicole (Txileko abeslaria)
Nicole, jaiotzez Denisse Lilian Laval Soza (Santiago, 1977ko urtarrilaren 19a), Txileko abeslaria eta aktorea da.
Ikigai
Bizitza osoko bilaketa
Kobayashi Tsukasa idazleak, Ikigai — jibun no kanosei, kaikasaseru katei artikuluan («Ikigai: norberaren aukerak loratzeko uzten duen prozesua») zera dio: «jendeak benetako ikigai senti dezake bakarrik pertsonaren heldutasunaren gainean, gogo desberdinen asetzea, maitasunaren eta zoriontasunaren asetzea, besteekin topo egiten duenean eta bizitzaren zentzuaz autoerrealizazioaren bidean aurrera egiten duenean.»
Saint-Martin-du-Tertre (Yonne)
Saint-Martin-du-Tertre Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Sceloporus macdougalli
Sceloporus macdougalli Sceloporus generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
Saint-Martin-du-Tertre (Yonne)
Biztanleria
2007an Saint-Martin-du-Tertre udalerrian erroldatutako biztanleak 1.515 ziren. Familiak 626 ziren, horien artean 158 pertsona bakarrekoak ziren (71 bakarrik bizi ziren gizonak eta 87 bakarrik bizi ziren emakumeak), 226 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 194 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 48 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 683 etxebizitza zeuden, 632 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 15 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 649 etxeak ziren eta 31 apartamentuak ziren. 632 etxebizitza nagusietatik 550 bere jabearen bizilekua ziren, 72 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 28 etxek bi zituzten, 155 etxek hiru zituzten, 185 etxek lau zituzten eta 261 etxek bost zituzten. 527 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 250 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 320 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 984 ziren, horien artean 703 aktiboak ziren eta 281 inaktiboak ziren. 703 pertsona aktiboetatik 634 lanean zeuden (323 gizon eta 311 emakume) eta 70 langabezian zeuden (32 gizon eta 38 emakume). 281 pertsona inaktiboetatik 148 erretiraturik zeuden, 71 ikasten zeuden eta 62 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-du-Tertre udalerrian 636 unitate fiskal zeuden, 1.574 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.275 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 50 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 9 zerbitzu enpresak ziren, 11 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 arropa denda zen eta 1 zapata-denda zen.
2000. urtean Saint-Martin-du-Tertre udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ikigai
Okinawa
Okinawako prefekturaren kulturan ikigai «goizero altxatzeko arrazoi» gisa ikusten da; beste modu batez esanda, bizitzaz disfrutatzeko arrazoi gisa. TED hitzaldi batean Dan Buettnerrek Okinawako pertsonek hain bizitza luzea izatearen arrazoia ikigai dela esan zuen.
Marcillac-Lanville
Marcillac-Lanville Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Marcillac-Lanville udalerrian erroldatutako biztanleak 588 ziren. Familiak 236 ziren, horien artean 76 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 76 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 68 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 306 etxebizitza zeuden, 239 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 25 hutsik zeuden. 305 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 239 etxebizitza nagusietatik 187 bere jabearen bizilekua ziren, 43 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 12 etxek bi zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 81 etxek lau zituzten eta 112 etxek bost zituzten. 185 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 116 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Marcillac-Lanville udalerrian 243 unitate fiskal zeuden, 563 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.398 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 18 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2000. urtean Marcillac-Lanville udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.207 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Toxina
Toxina (τοξικόν, toxikon, "gezi") animalia, landare, bakterio edo bestelako organismo biologikoen zelula biziek sortutako substantzia pozoitsua da. . Beti organikoak direla adierazteko biotoxina ere esaten diete. Definizio horretatik kanpo daude prozesu artifizialen bidez sortutako substantziak. Ludwig Brieger (1849-1919) kimikari organikoak sartu zuen toxina hitza.
Toxinak molekula txikiak, peptidoak edo eritasuna eragin dezaketen proteinak izan daitezke, gorputzeko ehunekin kontaktuan jartzen direnean edo haiek xurgatzen dituztenean, eta makromolekula biologikoekin interakzioan dihardutenean, hala nola entzimekin edo zelula-hartzaileekin. Toxinak bortizki aldatzen dira bere gogortasunean, eragin labur eta arinetik (erle-eztenaren kasuan bezala) ia berehala hiltzera arte (toxina botulinikoan bezala).
Ekintza
Mikroorganismoek sortutako toxinak birulentzia-faktore garrantzitsua dira; ostalariaren immunitate-sistemaren izaera patogenikoaren eta ihes-mailaren erantzuleak dira.
Naturako toxinek bi funtzio nagusi dituzte:
Sailkapen
Izaera kimikoaren araberako sailkapena
Gaur egun, toxinak, beren izaera kimikoaren arabera, honela sailka daitezke: toxina proteikoak eta toxina gluzidio-lipido-polipidikoak.
Rouxek frogatu zuen bazilo difterikoak pozoi bat jariatzen duela, eta pozoi horrek, berez, gaixotasuna akuri batean erreproduzi dezakeela. Toxina difteriko hori benetan bereizten da kanpoko ingurunean. Beste toxina proteiko batzuk aldi berean egoten dira mikrobioen gorputzean eta ingurumenean. Eta proteina-toxina batzuek lotura estua dute mikrobio-gorputzekin.
Pillemerrek eta Eatonek bereziki aztertu zuten toxina tetaniko eta difterikoen egitura. Toxina horiek uretan disolbagarriak dira eta, eskuarki, termolabilak; beroak, argiak eta zahartzeak eragina dute. Azidoek eta baseek suntsitu egiten dituzte, eta formolak produktu berri bihurtzen ditu, Gaston Ramon albaitari eta biologo frantsesak anatoxina izenekoa 1923an. Produktu hau ez da batere kaltegarria, baina ahalmen malutatzailea eta toxinaren immunizazio-jarduera oso-osorik gordetzen ditu. (Burdin & de Lavergne, 1980)
Toxina gludiko-lipido-polipepidikoek nerbio-sisteman eragina dute (sistema parasinpatikoa narritatzen dute) eta infekzioaren mesedetan zeregin garrantzitsua dute.
Hauek dira toxina mota ezagunenetako batzuk:
Stellifer oscitans
Stellifer oscitans Stellifer generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
George Maciunas
George Maciunas artista, galeria jabea eta publizitate-eragile lituaniar-amerikarra, Kaunasen (Lituania) jaio zen, 1931ko azaroaren 8an, eta Bostonen (Massachusetts) hil zen 1978ko maiatzaren 9an. Fluxus mugimenduaren sortzaile nagusia izan zen.
Biografia
Jurgis Maciunasen familiak 1944an, sobietar inbasioaren ihesi nahian, Lituania utzi zuen eta Alemaniara bizitzera joan ziren. 1948an, aitak AEBetako enpresa batean lana aurkitu zuen eta familia osoa hara joan zen. 1954an Jurgis New Yorkeko Unibertsitatean sartu zen Europako eta Siberiako Erdi Aroko artea ikasteko. 1960an, New Yorkeko Knoll Elkartean diseinatzaile bezala aritu zen. Urte horietan George Maciunas La Monte Young musikagilearen laguntzaz abangoardiako munduan sartu zen. George Brecht, Dick Higgins, Allan Kaprow eta beste artistak ezagutu zituen. Amus Salcius lagunarekin batera arte-galeria ireki zuen, AG galleria, New Yorkeko Madison Avenuen.
1961eko udaberrian, George, bere izena ingeles kutsu izateko aldatu baitzuen, bere galerian performance batzuk antolatu zituen; horietan Fluxus izena agertu zen lehen aldiz. 1961eko udan An Anthology izenenko orrialde sortu zuen eta Jonas Mekas zinegileak zuzentzen zuen Film Culture zinema aldizkarian kolaboratu zuen. AG galerian, John Cage, Yoko Ono, Henry Flynt, Dick Higgins filmak erakutsi zituen. Maciunasek ere Musica Antiqua et Nova jaialdia antolatu zuen.
Arazo ekonomikoak zirela eta, Maciunasek galeria itxi behar izan zuen. Orduan bere amarekin batera New York utzi eta Alemaniako Wiesbadenera joan zen, bertan U.S. Air Forcen diseinatzaile gisa lan egiteko. Horri esker Europako abangoardiako artista handienak ezagutzeko aukera izan zuen. 1962an lehen Fluxus taldea sortu zuen ofizialki; bertako kideak Maciunasekin batera Dick Higgins, Benjamin Patterson, Wolf Vostell, Nam June Paik, Emmett Williams zeuden.
1976an Estatu Batuetara itzuli zen, Massachusettsera. New Marlborough hirian arte zentro berri bat saiatu zen sortzen eta 1977an Seattlen Fluxus Jaialdia bultzatu zuen, Maciunasek eraman zuen azkena. Minbiziak jota Billie Hutching poetarekin ezkondu zen. Hilabetetara, 1978ko maiatzaren 9an, hil zen artista lituaniarra.
Jelizaveta Andrejević
Jelizaveta Andrejević (serbieraz zirilikoz: Јелисавета Андрејевић), ezinenez Aneta (Анета) edo Milena (Милена) –Belgrad, Jugoslaviako Erresuma (egun, Serbiako Errepublika); 1923ko urtarrilaren 8-Bubanj, Niš udalerria, Okupaziopeko Serbia (egun, Serbiako Errepublika); 1943ko urtarrilaren 9- jugoslaviar eta serbiar partisano bat izan zen, alemaniarrek exekutatutakoa. Gudaren ostean Jugoslaviako Herriaren Heroi izendatua izan zen.