cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santeny
Etxebizitza
2007an 1.283 etxebizitza zeuden, 1.242 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 1.114 etxeak ziren eta 160 apartamentuak ziren. 1.242 etxebizitza nagusietatik 991 bere jabearen bizilekua ziren, 223 alokairuan okupaturik zeuden eta 28 doan lagata zeuden; 24 etxek gela bat zuten, 50 etxek bi zituzten, 110 etxek hiru zituzten, 192 etxek lau zituzten eta 866 etxek bost zituzten. 1.091 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 418 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 782 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Errentak eta okupazioa
2007an batez besteko errenta 18,5€/h zen; goi karguen kasuan 30,6€/h zen (33,6€/h gizonena eta 23,8€/h emakumeena), el dels professionals intermedis 15,2€/h (16,4€/ h gizonena eta 14,1 emakumeena), enplegatuena 10,7€/h (11,2€/h gizonena eta 10,5€/h les dones) eta langileena 11,5€/h (11,8€/h gizonena eta 10,2€/h emakumeena).
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.376 ziren, horien artean 1.703 aktiboak ziren eta 673 inaktiboak ziren. 1.703 pertsona aktiboetatik 1.574 lanean zeuden (855 gizon eta 719 emakume) eta 129 langabezian zeuden (64 gizon eta 65 emakume). 673 pertsona inaktiboetatik 192 erretiraturik zeuden, 284 ikasten zeuden eta 197 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Santeny udalerrian 1.255 unitate fiskal zeuden, 3.648,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 29.299 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 229 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 12 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 33 eraikuntza enpresak ziren, 57 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 18 garraio enpresak ziren, 10 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 6 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 8 finantziazio enpresak ziren, 14 higiezinen enpresak ziren, 46 zerbitzu enpresak ziren, 11 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 48 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 4 igeltseroak, 9 zurginak, 6 iturginak, 3 argiketariak, 5 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 1 aldi baterako lan enpresa, 6 jatetxeak, 5 higiezinen agentziak eta 2 apaindegiak.
Ryosuke Narita
Ryosuke Narita (成田 諒介) Japoniako futbolaria da.
Santeny
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Santeny udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Ryosuke Narita
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Vanraure Hachinohe.
Santeny
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen. Santeny udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 488 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Taller
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 256 ziren, horien artean 180 aktiboak ziren eta 76 inaktiboak ziren. 180 pertsona aktiboetatik 165 lanean zeuden (92 gizon eta 73 emakume) eta 15 langabezian zeuden (7 gizon eta 8 emakume). 76 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Taller udalerrian 162 unitate fiskal zeuden, 417,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.983 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 4 zurginak eta 1 argiketaria.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Taller udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Alosa chrysochloris
Alosa chrysochloris Alosa generoko animalia da. Arrainen barruko Clupeidae familian sailkatzen da.
Danio rerio
Danio rerio Danio generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
La Russell (Missouri)
La Russell Missourieko hiri bat da. Jasper konderrian kokatua dago. 2010ean 114 biztanle zituen, 0.87 kilometro koadrotan banatuta.
Likona
Likona Mendexa udalerriko auzoa da. 2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 162 biztanle ditu.
Gigny (Yonne)
Gigny Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Gigny udalerrian erroldatutako biztanleak 106 ziren. Familiak 38 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 13 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 90 etxebizitza zeuden, 40 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 39 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 90etxeak ziren. 40 etxebizitza nagusietatik 39 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 4 etxek hitu gela zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 32 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 14 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 67 ziren, horien artean 42 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 42 pertsona aktiboak lanean(25 gizon eta 17 emakume) zeuden.. 25 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Granville (Tyrone konderria)
Granville (Doire Mhín) Ipar Irlandako udalerri bat da, Tyrone konderrian dagoena. Dungannon hiritik 4 kilometro hego-mendebaldera dago.
Gigny (Yonne)
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Gigny udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Orfismo
Orfismoa Antzinako Greziako misteriozko erlijioa da, Orfeori buruzko elezaharretan oinarri harturik sortu bide zena. Orfismoaren jarraitzaileek arimaren jainkozko izaeran eta metenpsikosian sinesten zuten, eta heriotza askapen gisa hartzen zuten. Halaber, giza izaera edo gaiztoa edo ona zela uste zuten; orobat, sinesten zuten herentziazko gaiztotasunetik askatu eta betiko zoriona irits zezakeela arimak, erritu jakin batzuen bidez, eta gorputz batetik bestera aldatuz.
A. E. van Vogt
Alfred Elton van Vogt (Winnipeg, Manitoba 1912ko apirilaren 26a - Los Angeles, 2000ko urtarrilaren 26a) Kanadan sortu eta Estatu Batuetan bizi izan zen zientzia-fikziozko idazlea izan zen, batzuen ustez XX. mendearen erdialdeko autore konplexu eta ospetsuena. Van Vogtek argitaratu zuen zientzia-fikzioko lehen istorioa, Black Destroyer izenekoa, Charles Darwinen Voyage of the Beagle lanean inspiratuta idatzi zuen.
Orfismo
Orfismoa K.a. V. mendetik aurrera hasi zen hedatzen, eta kristautasunaren lehen urteetan izan zuen hedapen handiena. Dioniso zeukan jainko nagusitzat.
A. E. van Vogt
1939tik 1947ra Astounding Science-Fiction aldizkariko lankide izan zen. Aldizkari horretan argitaratu zuen, hain zuzen ere, Black Destroyer istorioa. Idazlan hori, hainbaten ustez, zientzia-fikzioaren aroaren abiapuntua izan zen. 1950ean, War of Nerves (1950), Discord in Scarlet (1939) eta M33 in Andromeda (1943) istorioekin batera, The Voyage of the Space Beagle eleberria osatu eta argitaratu zuen.
Lehenengo eleberrien artean aipagarriak ditu Slan (1940); Espazioko fauna (1950); eta The Weapon Makers (1951, Arma egileak). The World of Null-A (1948, A-ezaren mundua) lanarekin 1984an Null-A Three lanarekin amaitu zuen zikloa hasi zuen, supergizon mutantea eta jakintza ahalguztiduna nagusi direna. 1950-1963 urte-bitartean idazteari utzi zion. Etenaldi horren ondoren idatzi zituen lanen artean aipatzekoak dira Silkie (1964); The Darkness on Diamondia (1972, Ilunaldia Diamondian); Cosmic Encounter (1979); Computerworld (1983); eta To Conquer Kiber (1985).
Alzheimer gaixotasunak jota hil zen Los Angelesen, 2000ko urtarrilean.
Lingam
Lingam, linga edo shivalingam delakoa (sanskritoz linga, लिङ्ग, zeinu edo marka) hinduismoko tenpluetan Shiva jainkoa gurtzeko erabilitako irudikapena da. Indiako kultura tradizionalean, lingama jainkoaren energiaren eta potentzialtasunaren sinboloa da, zakil estilizatu bat, forma faliko bat.
Lingama yoni delakorekin batera irudikatzen da maiz, Shakti jainkosaren sinbolo batekin, hau da, emakumeen energia sortzailearekin eta aluarekin. Lingam eta yoni elkartzeak "maskulinoaren eta femeninoaren batasun zatiezina, eta espazio pasiboa eta denbora aktiboa adierazten ditu, bizitza guztiaren jatorria dena".
Gottenheim
Gottenheim Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Leixibatxo
Leixibatxo euskal ahozko tradiziozko balada bat da. R.M. Azkuek Cancionero Popular Vasco-n bildu zuen 1870 urtean.
Noiz argitaratua
Baladak ez ziren 1850 arte argitaratu. Hau konkretuki R.M. Azkuek Cancionero Popular Vasco-n bildu zuen 1870 urtean. Hala ere, lan hau 1922-1925 urteen bitartean argitaratu zen eta hamaika liburukiz osatuta dago.
1912an sari bat irabazi zuen eta argitara eman zen. Bildumak 1800 melodia baino gehiago biltzen ditu. Azkuek, bere lana, zahar-egoitza batean betetzen zuen eta hori aukera ederra izan zen jatorri ezberdinetako melodia, abesti eta balda asko jasotzeko.
Gaia
Gaia, balada erromantikoetan ohikoa zen bezala, emakume baten senarraren itzulera zen, itsasoan edo beste herrialderen batean denbora luzea eman ondoren. “Senarraren etorrera” gai multzoan sar daiteke.
Zeri buruzkoa
Orokorrean, baladek gertakizun batzuk kontatzen dituzte, baina Leixibatxok ez ditu hainbat gertakizun kontatzen bakarra baizik eta horri eszena-balada izena ematen zaio. Gainera, ez du orden kronologiko batean kontatzen, bi pertsonen arteko elkarrizketa bezala agertzen baita. Leixibatxon kontatzen dena oso kontaketa bakuna da, ez baititu planteamendu, korapilo eta bukaerarik.
Senarraren etorrera kontatzen du balada honek. Itsasoan denbora asko eman ondoren edo herritik urrun egon den senarra mozorroturik bueltatzen da emaztearen fideltasuna baieztatzeko.
Balada mota
Motaren arabera, Hispaniar erromantzeroaren antz handia du Leixibatxu baladak eta horregatik, balada panhispaniarra ere deitu ahal zaio Las señas del marido izeneko hispaniar erromantzearen antz handia baitu.
Aldaerak
Bi euskalki ezberdinetan kantatu izan da. Batez ere, Bizkaian entzun izan da eta bertan bederatzi aldaera izan ditu Nafarroan aldaera bakarra izanik. Hori dela eta balada honen tituluak ere aldaerak ditu. Leixibatxoa, Leisibatxu, Leixibatxu, eta abar.
Nork musikatua
Hiru Truku musika taldeak musikatu zuen idatziz jaso den balada hau eta esteka honetan letra osoa irakurri eta bertsioa musikatua entzun daiteke.
Bibliografia
Nuevos Medios ( Nuevos Medios). (2014, Irailak 9) Hiru Truku - Leisibatxoa. https://www.youtube.com/watch?v=GTdWYEhVs1k tik hartua.
Jamil Mahuad
Jorge Jamil Mahuad Witt (Loja, Ekuador, 1959ko uztailaren 29a) ekuadortar politikaria, enpresaburua eta legegizona da.
Biografia
Harvard Unibertsitatean jurisprudentzia ikasi zuen, eta Enpresen administrazioko lizentziadun egin zen.
1982an Herri Demokrazia alderdian sartu zen Osvaldo Hurtado Ekuadorreko presidente ohiaren eskutik. Bi urtean Laneko ministro izan zen, eta 1982-1984 bitartean egon zen kargu horretan. 1984an diputatu hautatu zuten, eta León Febres Cordero presidente berriaren oposizioan egon zen.
Herri Demokraziako presidente hautatu zutelarik, 1988an lehendakaritzarako hauteskundeetan aurkeztu zen, eta bosgarren lekua hartu zuen. Emaitza horien ondorioz beka bat onartu zuen J. F. Kennedy Gobernu Eskolan ikasteko. 1990ean itzuli zen bere herrialdera, eta berriz ere diputatu hautatu zuten.
1992an Quitoko alkatetzarako aurkeztea erabaki zuen, eta hautatu egin zuten, baita 1996ko hauteskundeetan ere. Kargu horretan egon zen bitartean, ordea, lehendakaritzara iristeko prestatu zen. 1997an burutik beherakoak jo zuen, eta gorputzaren ezkerreko aldea elbarrituta geratu zitzaion. Baina, gaixotasuna larria bazen ere, hartatik ateratzea lortu eta 1998ko hauteskunde orokorretan hautagai izatea onartu zuen. Hauteskundeetan garaile izan zen, botoen % 51 eskuratuta. Hauteskunde haietan bigarren gelditu zen, eta hauteskundeetan iruzurra izan zela salatu zuten, baina emaitzak horretan gelditu ziren, eta Mahuad lehendakari izendatu zuten.
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua ( SHSren Estatu gisa laburtua) Lehen Mundu Gerraren amaieran Austria-Hungaria erori ostean sortu zen iraupen laburreko estatua izan zen, eta zati batzuek osatzen zuten. monarkia non hego eslaviar herriek biztanleriaren gehiengoa osatzen zuten. Estatu honek hilabete bat baino apur bat gehiago iraun zuen ( 1918ko urriaren 29tik abenduaren 1era ) eta serbiar, kroaziarren eta esloveniarren erreinuan sartu zen. Nazioarteko eremuan epe laburrean egon zenean, SHS Estatua Serbiako Erresumak soilik onartu zuen ofizialki.
Izena
Esloveniraz Estatua ezaguna zen Država Slovencev, Hrvatov in Srbov bezala, kroazieraz Država Slovenaca, Hrvata i Srba bezala eta serbieraz Држава Словенаца, Хрвата и Срба o Država Slovenaca, Hrvata i Srba bezala.
Aurrekariak
Inperioko hego eslaviar diputatuek 1917ko maiatzean onartu zuten " Maiatzeko Adierazpena " delakoa, eta bertan Jugoslaviako Estatu bat osatzeko nahia adierazi zuten Inperioaren barnean, Karlos enperadorearen begiruena izan zuen plana.
1918 hasieran Potentzia Zentralei abantaila militarra izan arren Errusiaren kapitulazioa, Ukraina berria, Errumania, Parisen udaberriko ofentsiban lehen garaipenak eta Aliatuek Austro-Hungariako Inperioaren zatiketari eusteko errezeloa izan arren. , honek gero eta barne krisia jasan zuen. Neurri handi batean, herrialdean dauden nazionalismo ezberdinen atsekabea dela eta, Hegoaldean Zisleithanian politikari esloveniarren diskriminazio sentimenduan islatu zen, Kroaziako biztanleriaren lurraldeen banaketaren aurka. haren eta Transleithaniaren artean eta Bosnia-Herzegovinaren egoeran. Martxoaren hasieran, Austria-Hungariako serbiar, kroaziar eta esloveniar alderdi ezberdinetako ordezkarien lehen bilerak egin ziren Zagreben, Austriako gorteetako alderdi horietako diputatuen ekimenez (" deitzen dena". Jugoslaviako kluba").  Ausente ziren indar nagusien artean Kroazia-Serbiar Koalizioa, eskualdeko gobernuan, eta Kroaziako Nekazarien Alderdia zeuden .  Horiek martxoaren 3an hiru erkidegoentzako estatu independente eta komun bat osatzeko nahia adierazten zuen aldarrikapena egin zuten. Bilerak batzorde bati ere kargu egin zion «kontseilu nazionala» prestatzea, apirilaren 21-22an harekin bilduko zena.  Bilera berri hau ez zen egin baina, udan zehar, Inperioko hegoaldeko lurraldeetan juntan integratuko ziren hainbat organo eratu ziren, gobernuan zegoen Kroazia-Eslavonia koalizioak aurka jarraitu zuena.
Irailaren 14an Zagreben egindako bilera berri batek balio izan zuen Austro-Hungariako Atzerri ministroak aliatuei aurkeztutako bake baldintzak baztertzeko eta urriaren 5eko Junta Nazionalaren bilerarako azken eguna finkatzeko.
Aurreikusitako dataren bezperan, bilduko zen organo berrian sartzea erabaki zuten Kroazia-Serbiar koalizioko kideek, baita sozialdemokratak eta Kroaziako Nekazariek ere. 1918ko urriaren 5, 6an egindako lehen prestaketa saioaren ostean, Zagreben "Esloveniar, Kroaziarren eta Serbiarren Kontseilu Nazionala" eratu zen, Inperioaren hegoaldeko lurraldeen gobernu eraginkor. Urriaren 19an, borrokak amaitu aurretik, behin-behineko konstituzioa aurkeztu zuen. Juntaren helburua ez zen Inperioko hego eslaviar hiztunen biztanleria duten lurraldeek esklusiboki osatutako estatu independente berri bat eratzea, hauek Serbia eta Montenegroko erresumekin batzea baizik eta "Jugoslaviako" estatu berri batean.
Altsuma
Altsuma zuhaitz edo zuhaixkaka batek enbor, ipurdi edo sustraitik ematen duen kimu luzea da, batez ere lurraren parean ematen duena. Lepatu edo inausi ondoren botatzen dituen kimu berrietako bakoitza ere honela izendatzen da.
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Aurrekariak
Urriaren 21ean Woodrow Wilson AEBetako presidenteak 4. austro-hungariar bake proposamenak baztertu zituen eta hurrengo egunean manifestazio handiak egin ziren Zagreben Juntaren alde. Hurrengo egunetan, harremanak izan ziren Kroazia-Eslavoniako legezko Gobernuarekin eta hirian kokatutako tropa inperialen buruzagiekin. Enperadoreari leialtasun zina kentzea eskatu eta berehala lortu zuten. Hilaren 28an, Gyula Andrássy konde Austro-Hungariako Atzerri ministro berriak eta azkenak bere bake proposamena aurkeztu zion.Ameriketako Estatu Batuak, Kroaziaren debekua enperadorearekin elkartu eta bere onarpena lortu zuen bitartean autonomoki jarduteko eta Zagrebeko komandante militarrak, azkenean, Juntaren aginteari aurkeztu ziren, hurrengo egunean Sabor bilera prestatzen ari zena.
Historia
Estatua Zagreben aldarrikatu zen 1918ko urriaren 29an. Bere organo legegilea Kontseilu Nazionala edo Kontseilua ( Narodno vijeće ) izan zen, 1918ko urriaren 6an sortua  eta eragin handikoak ad hoc eratua. garaiko politikariak. Sabor kroaziarra, Kontseiluaren agintea onartu ondoren, desegin zen. Presidentea esloveniar bat zen, Anton Korošec, eta bi presidenteordeak, Svetozar Pribićević eta Ante Pavelić (ez nahastu Ante Pavelić , 1941ean sortutako Kroaziako estatu naziaren buruzagia ), serbiarrak eta kroaziarrak ziren, hurrenez hurren. Hasierako zalantzak izan arren, Serbiako gobernuak azaroaren 8an onartu zuen Zagrebeko juntaren agintea. Independentzia aldarrikapenaren egunean bertan, Junta saiatu zen lurraldeko unitate militarren kontrola eta leialtasuna bermatzen. 31n Juntak atzerrian estatu ordezkaritza eman zion Jugoslaviako Batzordeari eta aliatuei eraketaren berri eman zien.
Altsuma
Altsumak zurgintzan erabiltzen dira, bai makilak egiteko (adibidez hurritzekin ) bai egurra lortzeko (lepatuz). Landare ekoizpenean ere erabiltzen dira ugalketa asexualean.
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Historia
Bere armada gerrako irabazleei kalteak konpontzeko entregatu behar ez izateko, enperadoreak KuK Kriegsmarine osoa eta merkataritzako flota, bere portu, armategi eta kostaldeko gotorleku guztiekin, Estatuko Kontseilu Nazionalari laga zizkion (1918ko urriaren 31). Horrela, jakinarazpen diplomatikoak bidali zizkieten Frantzia, Erresuma Batua, Italia, Estatu Batuak eta Errusiako gobernuei, Kontseiluak austrohungariar flota osoa hartu zuela jakinaraziz. Jakinarazpena beranduegi bidali zen: komando italiar batek Viribus Unitis SMS ontziari eraso eta hondoratu zion Polan, Batzarreko ordezkariei entregatu eta gutxira. Gainerako flota Italia, Frantzia eta Britainia Handiaren artean banatu zen.
Azaroaren 6tik 9ra bitartean, Genevako Batzordetik, Serbiako Gobernutik eta Jugoslaviako Batzordetik bidalitakoen arteko elkarrizketetan, estatu berria Serbiako erresumarekin bateratzea erabaki zen, Montenegrorekin lehenbailehen batzeko nahia aldarrikatu zen, eta Gobernu bateratu berri bat sortzea erabaki zen, bi estatuetako gobernuak desegitea ekarriko ez zuena, baizik eta haien botereak murriztea. Zenbait politikari serbiar nabarmenen oposizioaren aurrean, ordea, 14an Koroseci jakinarazi zion lortutako akordioa hausteko asmoa zuela.
Aliatuek gobernu hau gerra-harrapakina kentzeko katramilatzat hartu bazuten, estatu neutralek adierazi zuten ezinezkoa zela estatu baten subiranotasuna, hau da, lurraldearen kontrola, onartzeko funtsezko ezaugarria frogatzea. Gobernua ez zen nazioartean onartua izan 1918ko azaroaren 24an Kontseilu Nazionalak Serbiako Erresumarekin (Montenegroko Erresumarekin, Voivodinarekin eta Syrmiarekin bat egin zuena) elkartzea eta 1918ko abenduaren 1ean Serbiar, Kroaziar eta Esloveniarren Erresuma osatzea erabaki aurretik, bere presidente Korošecek Genevan Nikola Pašić Serbiako lehen ministroarekin eta erbesteko Jugoslaviako Batzordeko ordezkariekin lortu zuen akordioari uko eginez, bi estatuen batasun kuasi-konfederalerako, batez ere bere lurraldearen zati bat Italiak inbaditzeko mehatxuaren ondorioz.
Zagrebeko Gobernua ez zen gai izan lurraldea kontrolatzeko behar ziren indar armatuak biltzeko eta inguruko potentzien aurrerapenen aurka egiteko, eta Serbiako Armadaren laguntza eskatu behar izan zuen. Nekazariak, matxinada betean, lurjabeen etxaldeak okupatu zituen, eta frontetik zetozen soldaduek, berriz, izu-sentsazioa sortu zuten klase dirudunen artean. Dalmazian beren martxa hasi zuten italiar unitateen barne-desordenak eta aurrerapenak mehatxaturik, azaroaren 4an, batzarrak serbiar unitate erregularrak bidaltzeko eskatu zuen, estatu berriaren patua zigilatuz.
Altsuma
Baratzezaintzan
Altsuma bidezko ugalketa oso teknika erabilia da baratzezaintzan, hazi bidezkoa baino denbora laburragoan landare helduak lortzen baitira. Kasu batzuetan, ipurdi- eta sustrai-altsumek beren sustraiak dituzte, oraindik landare amarekin lotuta daudenean, eta horrek are gehiago bizkortzen du ugalketa. Gainera, landare bat altsumekin ugaltzean, ama-landarearen espezimen berdinak lortzen dira, ondare genetiko berarekin (klonak).
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Historia
Azaroaren 16an, Zagrebera Alexandro Serbiako erregeordearen ordezkari gisa iritsi eta egun gutxira, Juntaren laguntza militarraren eskaerei erantzuteko, eta Juntarekin lehen desadostasun politikoak izan ondoren, Dušan Simović teniente koronelak Genevako elkarrizketei eta bere ondorioei buruzko informazioa eman zion batzar isolatuari, ordurako baliogabetuta baitzeuden.
Leixibatxo
Bibliografia
Lakarra J, Biguri K, Urgell B. (1984). EUSKAL BALADAK antologia eta azterketa. Lur editoriala: Donostia.
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Historia
Pribicevicek eta bere jarraitzaileek Belgradera joatea erabaki zuten azaroaren 27an, eta ordezkari gehienak, geroago Serbiako hiriburura joango zirela sinetsita, Zagreben geratu ziren. Ordezkariak 28an iritsi ziren Belgradera, eta laster akordio batera iritsi ziren Serbiako erregeordearekin eta Gobernuarekin, azaroaren 24ko Batzorde Nazionalaren bileraren ondorioak aurkezteko. Erregeordeak estatu jugoslaviar bateratu berriaren eraketa aldarrikatuko zuen. Ordezkaritzak ez zituen aintzat hartu Batzarraren aurreko bileran jasotako jarraibideak. Abenduaren 1eko arratsaldean izan zen azkenean bateratze-zeremonia.
Ordezkaritzaren zati txiki bat Belgraden zegoen bitartean, Gobernu bateratu berria koordinatzeko, Batzordea abenduaren 28an desegin zen. 1918ko abenduaren 20an, Jugoslaviako lehen kabinetea eratu zen, ministroen artean Batzordeko hamar kide ohiekin.
Altsuma
Baratzezaintzan
Belaunketa teknika egokia da altsumak erraz sortzen dituzten landareentzat, hala nola fruta-arbolak eta mentu-oinak. Neguan, landare-ama mozten da lurretik hamar bat zentimetrora. Udaberrian, ipurdian kimu berriak (altsumak) ematen ditu. 10 cm inguru direnean, tontor bat egiten da hondar eta lurrustel nahasketa erabiliz, eta altsumak erdi-lurperatu. Hurrengo neguan, altsumek sustraiak egin dituztenean, erauzi eta birlandatu behar dira landare berriak lortzeko.
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Kanpo estekak
= Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren erresuma =
Estatuaren eraketa
Inperio Zentral en berehalako porrotaren aurrean, Karlos enperadorearen onespenarekin, Zagreben egoitza zuen batzorde nazional bat sortu zen, monarkiako politikari jugoslaviarrak bildu zituena, Jugoslaviako Batzordea k atzerrian Serbiako Gobernuarekin hitz egiten jarraitzen zuen bitartean, Nikola Pašić politikari beteranoa buru zuena. Nekazariek herrialde berrian botoa emateko eskubidea lortu zuten eta Kroaziako Nekazarien Alderdia nabarmen hazi zen. Serbiako Gobernuak ez zuen bere plan federalistekiko enpatia handirik erakusten, eta porrot militarrekin eta Errusia Zarista babesa galtzea gertatu zen, 1917ko otsaileko iraultzaren ondorioz.
Enperadoreak Inperioaren desintegrazioa saihesteko saiakerak egin zituen arren, Zagrebeko batzarrak hegoaldeko lurralde eslaviarren independentzia aldarrikatu zuen 1918 urteko urriaren 29an.1918ko azaroaren 18an, Montenegroko batzar iraultzaile berriak erresumaren eta Serbiakoaren arteko batasuna aldarrikatu zuen.
Azkenik, 1918ko abenduaren 1ean, Zagrebeko batzorde nazionaleko ordezkaritza bat Belgradora joan zen, eta Serbiako printze erregeorde Alexandrori Estatuko buruzagitza eskaini zion, honek Serbiar, Kroazia r eta Eslovenia rren Erresuma berria aldarrikatu zuelarik.
Estatuak denbora behar izan zuen Entearen errekonozimendua jasotzeko. Batasuna ez zen erraza izan, eta abenduaren 5ean jada Zagrebeko herritarren eta serbiarren tropen arteko talkak gertatu ziren. 1919an, Kroaziako lurraldean zegoen nahigabea handitu egin zen, Radicek independentziaren aldeko 167 667 sinadura biltzeko adina.
Fujio Yamamoto
Fujio Yamamoto (山本 富士雄; 1966ko maiatzaren 27a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua
Lurraldeak
Karintia probintzian egindako plebiszitu batek (1920ko urriaren 10ean), Austrian jarraitzea erabaki zuen, nahiz eta Jugoslaviako okupazio militarra egon. Italia eta Jugoslaviaren arteko muga Rapalloko Tratatuan finkatu zen (1920ko azaroaren 12an). Zadar dalmaziar portua eta dalmaziar uharte batzuk Italiari eman zitzaizkion, 1915eko Londreseko Itunean agindu zitzaizkionak. Rijeka hiria hiri-estatu libre izandatu zuten, baina laster Italiak okupatu eta erantsi zuen, 1924an. Italiako muga tentsioek jarraitu zuten: alde batetik, italiarrek kostalde dalmaziarreko eremu gehiago eskatzen zituzten; bestalde, Jugoslaviak, Istria penintsula eskatzen zuen, Austriako antzinako kosta-probintziaren zati bat, Italiari erantsia, baina kroaziar eta esloveniar biztanle ugari zituena (milioi erdi inguru). Muga errumano-jugoslaviarra Banatoa bi herrialdeen artean banatuz marraztu zen, bi nazioetan gutxiengoak utziz. Albaniar muga, gerra balkanikoen garaitik eztabaidatzen zena, 1926an finkatu zen azkenean; kultura albaniarreko milioi erdi pertsona Jugoslaviako erresuman utzita. Guztira, herrialde berriak 247 542 kilometro karratuko azalera zuen.
Biztanleria
Herrialde berriak hamabi milioi pertsona inguru zituen sortu zenean. Gizartea nagusiki landatarra zen: 1931n, hiru hirik baino ez zituzten ehun mila biztanle baino gehiago, eta beste lauk berrogeita hamar mila baino gehiago zituzten. Gizartearen % 8,1 baino ez zen bizi 20.000 biztanle baino gehiagoko udalerrietan, eta ehuneko hori gutxi hazi zen gerra-arteko garaian.
Aldi horretan biztanleriaren hazkundea oso handia izan zen, Europako handienetako bat, urteko % 1,45eko bataz bestekoarekin. Industriak eta nekazaritzatik kanpoko lanpostuek hazkunde txikia izan zutenez, biztanleria hazkunde handiak gainpopulazioa eragin zuen herrietan, non bizi-maila miseriakoa zen. Biztanleria-hazkunde handienak herrialdearen hegoaldean izan ziren, eta hegoaldea gunerik txiroa zenez, tentsio politikoak areagotu ziren.
Estatu berriaren erronkak
Gobernu berria herrialde berria integratzen saiatu zen, bai politikoki, bai ekonomikoki. Lan hori zaila izan zen, Estatu berrian hizkuntza, nazionalitate eta erlijio ugari zegoelako, eskualdeen historia desberdina zelako eta garapen ekonomikoari dagokionez eskualdeen artean alde handiak zeudelako.
Erresumak erlijio ugari zituen: kroaziarrak eta esloveniarrak nagusiki katolikoak ziren; serbiarrak, ortodoxoak; eta Bosnian eta herrialdearen hegoaldean musulmanak ugari ziren.
Serbiako Erresumaren hedapenak estatu-sistema zentralizatu bat bereganatu zuen, antzinako erresumako politikari serbiarrentzat naturala zena.Austria-Hungariako jatorriko politikarientzat, batez ere, Kroazia-Eslavoniako kroaziarrentzat, erreferentea munduko gatazkaren amaierara arte ezagututako autonomia-sistema eta austrohungariar dualismoa zen.
Ekonomikoki ere herrialdea ez zegoen egoera onean: antzinako Serbiako Erresumak okupazio gogorra jasan zuen gerran zehar, eta biztanleriaren bosten bat galdu zuen.Guztira, herrialde berriko lurraldeek ia bi milioi biztanle galdu zituzten 1912 eta 1918 bitartean.
Aldiaren laburpena
Estatua sortu zenetik 1929aren hasieran errege diktadura aldarrikatu zen arte igarotako hamarkadak lau aldi izan zituen:
Ezegonkortasuna kronikoa zen, eta ezein Gobernuk ez zuen lortu lau urteko agintaldia betetzea. Gobernu bakar bat izan zen ordezkatua Legebiltzarrean garaitua izateagatik, garaiko gainerakoak maniobra politikoengatik izan ziren; alderdien arteko azpijokoak, botereari buruzko eztabaidak eta aliantza-aldaketak. Hamarkadako lehen bi hauteskundeak azpijokoan egin ziren, eta azken biak poliziaren presioen eraginpean. Administrazioaren kontrola eta babesa ematen zietenei laguntzeko zuen gaitasuna antzinako erresumako serbiarren (srbijanci), esloveniarren eta bosniar musulmanen esku geratu zen ia denbora guztian. Srbijanci-ek Ejertzitua eta bankuak ere kontrolatzen zituzten. Funtzionarioak gaizki ordainduta zeuden, ustelak ziren eta austrohungariarrak baino kalitate txarragokoak ziren. Gainera, funtzionario txarrenak politikoki zailenak ziren inguruetara eramaten zituzten (Mazedonia edo Voivodina).
Lurralde guztiek ez zuten presio fiskal bera (altuagoa antzinako lurralde austrohungariarretan, ez zirenak hainbeste suntsitu mundu gerran), ezta lege berak, ez zirenak bateratzera iritsi.
Nekazariek, biztanleriaren hiru laurden baino gehiago zirenak, ez zuten politikoki kontatzen. Teorian nekazaritzako alderdiak zirenak ere burgesiak, burokraziak edo intelektualek kontrolatzen zituzten. Kapital pribatuak pisu gutxi zuenez eta Estatuak garrantzi ekonomiko handia zuenez, alderdi ezberdinen arteko borroka izugarria izan zen, hura kontrolatu eta bere helburuetarako erabiltzeko eta, aldi berean, alde batera utzi ziren balizko erreforma sozial eta ekonomikoak.
Azkenik, anafabeltismoa kezkagarria zen herrailde berrian: biztanleriaren %51 analfabetoa zen herrialdea sortu zenean, eta ehunekoa %40ra baino ez zen jaitsi gerra arteko garaian.
Gobernu burokratiko-militarra
Nekazari taldeak, bere aldetik, eraldaketa handia jasan zuen gerran: gatazkaren aldaketek eta ideologia berriek eraginda, Estatuaren burgesiarekiko eta burokrazia rekiko aurreko mendetasunarekin amaitzeko erreformak eskatzen zituen, zeinak esplotatzailetzat jotzen baitzituen.​ Austria-Hungaria ko lurraldeetan, berehalako nekazaritza-erreforma eskatzen zuen; Serbian eta Montenegron, berriz, kreditu merkea eskatzen zuen. Nahiz eta Estatuak 1919 hasieran hartutako neurriek​ nekazarien ondoezaren berehalako arrisku politikoa desagerrarazi, gainerako aldian, nekazarien egoera hobetzeko beste batzuk etorri ziren. Landa-lanak egiten dituen biztanleriaren hiru laurden inguru dituen herrialde batean, Nekazaritza Ministerioak ez zuen Estatuko aurrekontuaren % 1 baino gehiago izaten.
Izan zen, ordea, jabetzaren erreforma handi bat, gerraren ondorengo hamarkadan, Austrohungariako antzinako lurraldeei eragin ziena, batik bat. Ehun hektarea baino gehiagoko latifundioak Estatuaren bonoekin desjabetu eta nekazariei eman zitzaizkien, hogeita hamar urte baitzituzten Estatuari konpentsatzeko.
Neurri hori arrazoi politiko eta sozialek eragin zuten, eta ekonomikoki kaltegarria izan zen, Bosnia n eta Dalmazian izan ezik: kapital urriarekin eta ustiapen-metodo modernorik gabe jabetza batzuk sortu zituen, eta, gainera, berez nekazari-biztanleria gehiegi zegoen eremu batean enplegatutako langileak murriztu zituen.
Konstituzioaren idazketa
1920ko azaroaren 28ko hauteskundeetan, Radio Kroaziako Alderdi Nekazari Kroaziarrak berrogeita hamar eserleku lortu zituen Batzar Konstituziogilerako hauteskundeetan, parlamentari gehien zituen laugarren alderdia izanik, baina uko egin zion bilkuretara joateari, 1919ko parlamentuaurrekoekin egin zuen bezala.. ere jarrera ez zen oso argia eta aurkakotasun hutsa, uko egiten baitzion kroaziar biztanleriaren lurraldeak Estatu berrian sartzeari eta zein baldintzatan gertatu zen onartzeari, Kroazia-Eslavoniako lehengo parlamentuak onartu bazuen ere.
Bestalde, Nikola Pašić, politikari serbiar nagusiak, bere ideologia panserbiarrari eusten zion, eta bazirudien ez zela gauza Jugoslaviako ideia ulertzeko. Radiudek parte hartzeari uko egiteak, ordea, mesede egin zion: bere politika garatzeko gehiengo nahikoa ematen zion. Kroaziar moderatuekin akordio bat lortzen saiatu zen, baina lortu ez zuenez, azkenean Demokratekin ituna egin zuen diputatu kroaziarren boikotearen aurrean.
Komunist ek, eserlekuen hirugarren indarrak, uko egin zioten Konstituzioaren zina egiteari, eta handik gutxira Gobernuak desegin egin zituen, Barne ministroaren hilketa eta Alejandro printzearen aurkako atentatua aprobetxatuz.
Alderdi komunistak intelektual gazteen kide asko erakartzen jarraitu zuen, nahiz eta errepresio gogor baten biktima izan, nahiz eta bere indarrak barruko liskarretan uxatu zituen eta 1922rako talde klandestino marjinala zen.
1920an, Stojan Protire-k, lehen ministroak, konstituzio liberlaren zirriborroa aurkeztu zuen, baina Pašiären Gobernura itzultzeak proposamen horren porrota ekarri zuen, eta haren ordez serbiar administrazio zentralista tradizionala gorpuzten zuen beste bat jarri zen, estatu-egitura aurkariei amore gutxi emanda. Gobernuaren proposamena, funtsean, antzinako Serbiako Konstituzioa eguneratzea zen. Pašić 1921ean Gobernura itzuli zen eta, aldi berean, Kanpo Arazoetako ministro kargua hartu zuen.
Pasicek «Vidovdanen Konstituzioa» ren onarpena, zentralista, lortu zuen. Horretan, Alderdi Demokrata ko aurkarien babesa jaso zuen, batez ere eredu zentralistaren defendatzaile nagusia zen Svetozar.Laster, ordea, zentralismoaren kontrakoek erreforma konstituzionalak proposatu zituzten, baina ez zuten fruiturik eman. Gehiengo sinple batek onartuta, Konstituzioak Parlamentuaren hiru bosten eskatzen zituen aldatzeko, baina ehuneko hori ez zen inoiz lortu.Herrialdea hogeita hamahiru unitatetan  banatu zen, autonomia gutxirekin, eta Gobernu zentraletik funtzionario desegoki eta batzuetan ustel edo basatiek administratu zuten.
Alexandro 1921eko uztailaren 16an igo zen Jugoslavia ko tronura, bere aita, Pedro erregea, hil ondoren.
Pašić-en Gobernu berriak
Pasicek demokratekin koalizio gobernu bat osatu zuen, baina, hauek ere Radiomekin elkarrizketak izan zituztenean, Pasicek dimisioa eman zuen eta Gobernu erradikal bakarra osatu zuen, 1922ko abenduan JMOren laguntzarekin.
Pasicek 1923ko martxoan egin ziren hauteskundeetatik sortu zen Parlamentuko alderdirik ugariena izatea lortu zuen, baina ez zuen bakarrik gobernatzea ahalbidetuko zion gehiengo osoa lortu.
Bozketa horietan, oso murriztuta geratu zen Serbiako nekazaritza-talde parlamentarioa, eta komunistak desagertu egin ziren.
Alderdi erregionalistak indartuta atera ziren, baina arazo sozialei aurre egiteko beharra azpimarratzen zutenak ahuldu egin ziren.Kanpainaren ardatza konstituzioa erreformatzeko egokitasuna izan zen. Kroaziarrek, funtsean, horren alde bozkatu zuten, eta serbiarrek, aurka. Horren ondorioz, polarizazio politikoa areagotu egin zen.
Pasicek koalizio bat osatu behar izan zuen berriro, gehiengorik ez zuelako: Radicekin negoziazioak hasi zituen, porrot egin zuten arren, eta Pasicek alderdi txikiagoen unean uneko babesa bilatu zuen 1923ko maiatzean bakarrik gobernatzeko. Horrela, 1923ko hauteskundeen aurreko ezegonkortasun egoerara itzuli zen.Bitartean, Radiredek Gobernu zentralaren aurkako kanpainekin jarraitzen zuen, oraingoan italiar laguntza eskatuz italiar-jugoslaviar krisi larri batean Fiumeko portuaren gainean, serbiarren atsekaberako, uste baitzuten Estatua arriskatzen ari zela Mussolinirekin liskar bat izateko Kroaziako portu baten ondorioz.
Bere idazkaria Estatuaren aurkako konspirazio batean parte hartu zuenean, atzerritarren laguntzarekin, Radiandek herrialdetik ihes egin zuen pasaporte faltsuarekin 1923ko uztailean. Konstituzioa, dinastia eta Gobernua salatu zituen Vienan erbesteratu zenetik.
1923an eta 1924an, Ljubomir Davidović demokratak parlamentuaren boikota amaitzeko eskatu zion Radici, eta honek, azkenean, diputatu kroaziarrak Ganberara bidaltzea erabaki zuen, bere aspaldiko aurkari pasic-aren erorketa errazteko.
Bere posizioaren ezegonkortasunaren ondorioz, Pasicek dimisioa eman zuen uztailean, eta erregeak Davidovianori agindu zion gobernu berria osatzeko, JMOren, Esloveniako Alderdi Popularra ren eta demokraten parte-hartzearekin eta nekazari kroaziarren kanpoko babesarekin.
Laster, ordea, Radiredek erregeari, errege-familiari eta armadari egindako kritiken ondorioz, Davidovirezen kabinetea erori egin zen Defentsa ministroaren dimisioagatik, ez baitzituen onartzen. Davidoviudek dimisioa eman behar izan zuen eta Pasicen beste kabinete bati ekin zion. Radic abenduan atxilotu zuten, alderdi komunistaren debekua baimendu zuen legeria beragatik. Erregeak 1925eko otsailerako hauteskundeak deitzea baimendu zuen.
Koalizio serbokroata
1925eko otsaileko hauteskundeetan, Radići emandako babesa murriztu zen eta erregea gai izan zen Gobernuan parte hartzeko konbentzitzeko. Gobernu barruan, Hezkuntza Saila bere gain hartu zuen azaroan, alderdiko lau kide Pašić-en Gobernuan sartu ondoren. Aldaketa honek ez zuen Radić eta alderdi serbiarren arteko harremana hobetu, baina tentsioa jaitsi zuen aldi baten. Radić eta erregearen arteko harremana, aldiz, adeitsu mantendu zen haren hilketara arte.
Nazkaruta kabineteari egindako kritikekin eta haren xelebrekeriekin, Radićen koalizioko kideek Gobernutik kanporatu zuten 1926ko apirilean. Hilabete berean Pašićek dimititu zuen, bere semearen alde egiteko (ustelkeria leporatua), baina laster Gobernura itzultzeko asmoz, baina abenduan hil zen eta ez zuen lortu.
Radićek bere diputatuak Gobernuan mantendu zituen, udal hauteskundeetan hainbat porrot jaso ondoren aurrekontuaren aurka bozkatzeko mehatxua egin zuen arte. Orduan, Nikola Uzunović lehen ministroak Gobernu berria osatu zuen diputatu horiek gabe, 1927ko otsailean. Uzunović-ek esloveniar klerikalen laguntza lortu zuen, Esloveniar kudeaketa ia guztia bere esku uztearen truke.
Radić-en hilketa eta errege diktaduraren preludioa
Oposiziogileen arteko akordio horren ondorioz, Legebiltzarra gero eta geldialdi eta tentsio handiagoko fasean sartu zen aurkari politikoen artean. Oro har, antzinako austrohungariar menpekoek gero eta sutsuago egiten zioten kontra gobernu zentralak eta harekin batera Estatu osoaren administrazioa eta finantzak kontrolatzen zituen gelatxoari.Posizioa oso gogorra zen, batez ere Radiousena, eta Gobernuak uko egiten zion kontzesioak egiteari, krisia larriagotuz.
Antzinako erresumako politikari serbiarren arukako salaketa gogorrek, Italiarekiko harremanak hobetzea eragozten zuen oposizioaren jarrerak eta nekazaritzako krisiaren hasierak egoera politikoa larriagotu zuten.
1928ko ekainaren 20an, tentsio politikoa eta Parlamentuaren geldialdia amaitu ziren, Pavle bere iloba eta beste parlamentari kroaziar batzuk hil baitzituzten Montenegroko diputatu fanatiko batek, Puniša Račić.
Hiltzaileak hiru diputatu zauritu zituen — buruzagi kroaziarra, heriotzaz — eta beste bi diputatu hil zituen. Radio Zagrebera eraman zuten, baina handik bi hilabetera hil zen (1928ko abuztuaren 8an).
Heriotzen ondoren, oposizioko diputatuak Parlamentutik erretiratu ziren, eta baliozkotasuna ukatu zioten; Konstituzioa indargabetzea eta batzar konstituziogile berri bat deitzea eskatu zuten, eta, aldi berean, programa alderrai eta kontraesankor bati eutsi zioten.
Gobernuaren jarrera, berriz, erabat ezkorra eta itxia izan zen, eta uko egin zion oposizioari amore emateari edo krimena ikertzeari. Erregea bakarrik joan zen, gertakarien larritasunaz jabeturik, hilzorian zegoen Radia ikustera, eta gogoak baretzen saiatu zen.
Gobernua ekainean erori zen, ez hilketengatik, baizik eta nazioarteko kreditu bat lortzeko ezintasunagatik, Nettuneko Akordioak berresteko izan zuen porrotagatik oztopatuta.
Erregea, azkenean, Anton Korošec esloveniarra buru zuen koalizio-gobernu baten alde deliberatu zen. Kabinete honek ez zuen egoera baretzea lortu: Gobernuaren eta oposizioaren arteko adierazpen eta salaketak bata bestearen atzetik gertatu ziren.
Urte amaieran, Vladko Marreeken kroaziarren artean elkar ulertzea posible zela pentsatuz, erregeak Ljubomir Davidovi￮ demokraten buruzagiari aukera eman zion hauteskunde berriei eta Davidoviacen eta nekazarien arteko koalizioari bidea emango zien gobernu krisia sortzeko, Korošecek 1928ko abenduaren 30ean dimisioa eman baitzuen.
Hauteskundeen ondoren, gainerako alderdiek uko egin zioten Kroaziako buruzagiaren eskakizunak onartzeari. Erregeak diktadura erreala ezartzea erabaki zuen, krisi politikoarekin amaitzeko, 1929.96ko urtarrilaren 6an. Herrialdeak historia politiko nahasia izan zuen sortu zenetik, eta hogeita bost kabinete aldatu zituen hamar urtean.
Nazioarteko politika
Italiak etsaitasun-jarrera izan zuen herrialde berriarekiko, Adriatikoren kontrolaren ondorioz aurkari berritzat hartuz, zeinarekin lurralde batzuk lehiatzen ziren.Gerraosteko lehen urteetan, Istria eta Dalmaziako muga komunari buruzko eztabaida gogorra izan zen bi herrialdeen artean, batez ere Hungariako Fiume portu zaharra edukitzeagatik.
Mussolini k boterea hartu zuenean, Jugoslaviako Gobernua harremanak hobetzen saiatu zen, hiria hartzea onartuz eta 1924ko urtarrilean Erromako itunak sinatuz.
Urte hartan, Italiaren aurkako manifestazio bortitzak egin ziren Eslovenian eta Kroazian, eta, ondorioz, Kanpo Arazoetako ministroak barkamena eskatu zion Mussoliniri.
Diferentzia ekonomiko eta juridikoak 1925eko uztailaren Nettuno Akordioetan ebatzi ziren.
Txekoslovakia, Errumania eta Jugoslavia 1919tik aurrera hitzartu ziren hungariar errebisionismoa neutralizatzeko eta Hungarian Habsburgotarrak berrezartzea saihesteko; hiru nazioen arteko akordioak 1920 eta 1921 artean sinatu ziren aldebiko akordioetan gauzatu ziren eta "Entente Txikia" deiturikoa sortzea eragin zuten.