cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercè Ibarz
Biografia
1971n Bartzelonan kokatu zen, hiru urte Lleidan eman ondoren, goi eta unibertsitate aurreko batxilergoa ikasten. Bartzelonako Unibertsitate Autonomoko Kazetaritza Fakultatea sortu berria zen, eta Ibarz unibertsitate-titulua lortu zuten kazetarien lehen belaunaldiko kide izan zen. Informazio Zientzietan lizentziatu zen 1976an eta Pompeu Fabra Unibertsitatean doktoratu zen 1997an.
Ibilbide profesionala
1975ean, 21 urte zituela, Serra d'Or aldizkariak antolatutako Crida als escriptors joves kazetaritza saria irabazi zuen Baix Cincari buruzko erreportajearekin. Saria jaso eta 1976ko maiatzean kazetaritzan lizentziatu nahian, sortu berri zen Avui egunkarian hasi zen lanean. 1981 arte "Espainia" sailean aritu zen eta gero "Kultura" sailean atxikita egon zen 1986an egunkaria utzi zuen arte.
1981ean ETAri buruz L'Avenç historia aldizkarian zenbait artikulu argitaratu ondoren, Breu historia d'ETA (1959-1979) liburua argitaratu zuen (La Magrana argitaletxean).
1991n Mercè Rodoredaren biografia argitaratuz, Mercè Rodoreda Un retrat (Empúries argitaletxea) literatur sorkuntzaren garaia hasi zuen. Lehen eleberria La terra retirada (1993) izan zen, Ilerdenses Ikasketen Institutuak emandako Humbert Torres 1994 saria eta Omnium Cultural saria irabazi zituena, ondoren La Palmera de Blat (1995) idatzi zuen.
1991n irakaskuntza etapa ere hasi zuen. 1991tik 1993ra kazetaritza-erredakzioko irakasle izan zen, berak ikasi zuen Bartzelonako Unibertsitate Autonomoko Informazio Zientzien Fakultatean. Ondoren, Pompeu Fabra Unibertsitateko Ikus-entzunezko Komunikazio Fakultatean sartu zen arte bisualetako eskolak ematen.
Aldi berean, Buñuel doktore-tesi dokumentala prestatu zuen. Tierra sin pan i el seu temps, Aragoiko zuzendariak 1933an Hurdesen filmatutako filmaren istorioan zentratua, Zaragozako Unibertsitateak gaztelaniara itzulia.
1996an Centro Catalán del Pen Clubeko Idazleen Batzordean sartu zen, besteak beste Maria Mercè Marçalek bultzatuta. Ibarzek bere hainbat ekimenetan parte hartu zuen, Mercè Rodoreda eta Nina Berbelovaren arteko ustekabeko topaketa irudikatzen zuen testu baten idazketa nabarmenduz, Parisko Louvre Museoan, Elizalde Etxean (1997-1998) antolatutako Desioaren kartografiak zikloetarako.
2002an argitaratu zuen A la ciutat en obres kontakizun-liburua, eta, horren bidez, Pedro Saputo de las Letras Aragonesas-modalidad lengua catalana (2003) saria irabazi zuen. Liburu horren bidez, kritikari batzuek katalanezko literatura berriaren egilerik nabarmenenetako bat zela adierazi zuten.
Mercé Rodoredaren lanaren irakurketetan ere sakondu zuen, 2004an saiakera biografiko berri bat argitaratuz 2008an katalanez Rodoreda.Exili i desig izenburuarekin zabaldu eta argitaratua (Omega argitaletxea).
2014an Crítica Serra d 'Or saria irabazi zuen berriro, Vine com estàs lanarekin, ahozko istorioak biltzen dituen lana, Aragoiko eta Kataluniako kanalen eraikuntzari eta Aragoiko Kontseiluari buruzkoa, Fragako lehen garaietan, munduko lehen gobernu anarkistatzat hartzen baitzen. Kontakizunean ondorioztatzen denez, Espainiako gerra zibilak 39tik harago jarraitu zuen.
Zutabegilea da El Paísen katalan ediziorako eta VilaWeb egunkari katalan digitalean eta UPFko irakasle iraunkorra.
Argitaratutako lanak
Katalanez idatzitako bere lana gaztelaniara, frantsesera eta ingelesera eta hungarierara itzuli da narratiban.
Kostrzyn udalerria
Kostrzyn Poloniako Polonia Handiko voivoderriko landa-hiri udalerri bat da, Poznań barrutian kokatuta. 154,81 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 17951 biztanle zituen.
NGC 3577
NGC 3577 galaxia espiral bat da, Hartz Handia konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
Anita Ekberg
Kerstin Anita Marianne Ekberg (Malmö, 1931ko irailaren 29a-Rocca di Papa, 2015eko urtarrilaren 11) suediar aktore eta modeloa izan zen. Federico Felliniren La Dolce Vita filmean Fontana di Trevin eszena bat egiteagatik ospetsu bilakatu zen.
Biografia
Suediakoa zen baina 1960ko hamarkadatik bizi zen Italian. Suediako miss izan zen 19 urte zituenean eta tankera horretako lehiaketetara aurkeztu zen AEBetan. Arraskatarik ez zuen izan eta horregatik, zenbait filmetan parte hartzen hasi zen rol txikiak jokatuz. Bestalde, hainbat moda aldizkaritako lehen orrian ere agertu izan zen.
Baina Federico Fellinik Sylviaren rola eman zion eta 1960ko hamarkada hasierako Italian sekulako arraksta izan zuen. Horregatik, hango beste bi zinemagile ezagunekin ere lan egin zuen: Alberto Sordirekin Scusi, lei è favorevole o contrario?n (1966) eta Vittorio De Sicarekin Sette volte donnan (1967).
Fellinik beste hiru lan egiteko ere deitu zion: Boccaccio '70 (1962), Clowns (1970) eta Ekbergen azken filma izan zen L'intervistarako (1987). Pertsona zakar eta zailaren ospea zuen, eta behin esan zuen berari esker egun zela famatu Fellini, «eta ez alderantziz».
Zortearen galleta
Zortearen galleta edo fortune cookie galleta fin eta kurruskaria da, barruan, labekatzean, paperezko tira bat sartu zaiona. Paper horrek mezua darama ireki duenarentzat, profezia zein aholkua. Batzuetan, mezua txantxetakoa da: loterian aterako den zenbakia, adibidez, edo etorkizunari lotutako txantxak ("Kontua ez baduzu ordaintzen, gorriak pasako dituzu").
Galleta horien jatorria Ameriketako Estatu Batuetan dago, bertako asiar jatetxeetan. Izan ere, turismoaren eraginez, egun jatetxe txinatarretan eta Txinan bertan (Hong Kongen eta Pekinen) oso ohikoak bihurtu dira. Horregatik, askoren ustetan, ohitura txinatarra da. Gaur egun, bestetik, Interneten bidez zibergalletak eskaintzen dira halaber.
Historia eta jatorria
Antza denez, ohitura San Frantziskon eta Los Angelesen sortu zen. Hipotesi zabalduenaren arabera, Makoto Hagiwara Golden Gate Park's Japanese Tea Gardengo sukaldariak asmatu zituen, 1909an. Dena dela, badira beste hipotesi batzuk, esaterako, zenbait tokitan mongoliarren herriaren erasoen aurrean txinatarrek sistema hori asmatu omen zuten, haien mezuak ezkutuan zabaltzeko. Nolanahi ere, hipotesi horrek ez du sinesgarritasun handirik.
Zoldo Alto
Zoldo Alto Italiako udalerri bat da. Bellunoko probintzian kokatuta dago, Veneto eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Gorramendi mendilerroa
Gorramendi mendilerroa Baztango Iparraldean kokatzen den mendilerro bat da, Nafarroa Garaiko Iparraldean. Bere punturik altuena Gorramakil mendia da, 1.087 metrorekin.
Zoldo Alto
Mugakideak
Zoldo Altok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Gorramendi mendilerroa
Mendilerroan dagoen Gorramendi mendiak ematen dio izena mendilerroari.
Faison (Ipar Carolina)
Faison Ipar Carolinako herri bat da. Duplin konderrian kokatua dago. 2010ean 961 biztanle zituen, 2.03 kilometro koadrotan banatuta.
Camarophyllus virgineus
Camarophyllus virgineus Hygrophoraceae familiako onddo espezie bat da.
Autore batzuentzat Camarophyllus niveus eta Camarophyllus virgineus berdinak dira, beste batzuentzat ez. Batzuen aburuz, Niveus delakoaren aldaera sendoena da, baina haragia lodiagoa du, hanka sendoagoa, kapela ez da hain higrofanoa, ertzeko ildaskak markatu gabe gardentasunagatik  eta espora handiagoak ditu.
Jateko ona, baldin eta produktu kimikoekin ondutako larreetan biltzen ez bada, hesteetako arazoak eragin ditzake.
Deskribapena
Kapela: 3 eta 7 cm bitarteko diametrokoa, ganbila, kamutsa, laua, titi apur batekin, azkenean deprimitua, uniformeki haragitsua, ertza beherantz biribilduta eta egoera hezean gardentasunez ildaskatua. Hasieran zuria da, eta geroago tonu horixka batera pasatzen da, orban arrosa batzuekin.
Orriak: Zuriak, zabal, lodiak, dekurrenteak, orrien hondoan nerbioak izaten ditu.
Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak.
Hanka: Zuria, batzuetan oinarrian orban gorriak izaten ditu, pruina pixka batekin, solidoa, betea, oinarrian mehetua.
Etimologia: Virgineus epitetoa latinetik dator, birjinatasunezko, esan nahi duen "Virgineus" hitzetik. Bere kolore zuriagatik.
Jangarritasuna
Jangarria.
Sasoia eta lekua
Udaren amaieran eta udazkenean, larreetan, belardietan eta basoetako soilguneetan, belar handien artean.
Banaketa eremua
Ipar Amerika, Europa, Txina.
Acanthocobitis mooreh
Acanthocobitis mooreh Acanthocobitis generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.
Nesebar
Nesebar (sarritan Nessebar transkribatua; Несебър, ahoskera: [nɛˈsɛbɐr]) Bulgariako ekialdeko hiri bat da, historia luzea duelako antzinako hiri izendatua. Bulgariako Itsaso Beltzeko kostako bainuetxe nagusietako bat da, Burgas probintzian kokatua, eta Nesebar udalerriko administrazio-zentroa. Sarritan, Itsaso Beltzeko Perla deitzen zaio. Nesebar hiri-museo aberatsa da, hiru milurteko baino gehiagoko historia baitu. Hiri txikia bi zatitan banatzen du istmo artifizial estu batek: batetik, kokagunearen alde zaharra, penintsulan (antzina uharte bat zen); bestetik, alde modernoena (hotelak, etxe berriak, eta abar), eremu kontinentalean. Zatirik zaharrenak hainbat zibilizazioren okupazioen aztarnak ditu.
Itsaso Beltzeko helmuga turistiko eta itsas portu handienetako bat da, eta hainbat zentro turistiko dituen herri gune bihurtu da —hondartza luzeena, Sunny Beach, Nesebar-en iparraldean dago.
Nesebar askotan egon da inperio baten mugan arriskuan, beraz, historia aberatsa duen hiria da. Hiriko eraikin historiko ugari zeudenez, UNESCOk 1983an sartu zuen Nesebar Mundu Ondareko Lekuen zerrendan.
2019ko abenduan, 13.600 biztanle zituen hiriak.
Gaston Paris
Gaston Paris (Avenay-Val-d'Or, Marne, Frantzia, 1839ko abuztuaren 9a - Cannes, Frantzia, 1903ko martxoaren 5a) frantziar jakituna izan zen.
Biografia
Erdi Aroko Frantziako literatura-irakaslea izan zen Collège de France eskolan, eta ikastetxe horretako administratzaile, 1895. urteaz geroztik. Revue critique (1866) eta Romania (1872) filologia frantsesari buruzko aldizkarien sortzaileetariko bat izan zen.
Erdi Aroko Frantziako literaturari buruzkoak dira Paris-en obra nagusiak: Histoire poétique de Charlemagne (1865, "Karlomagnoren historia poetikoa"), La Poésie au Moyen Age (1885, "Erdi Aroko poesia"), Les Légendes du Moyen Age (1903, "Erdi Aroko elezaharrak").
Nesebar
Izena
Kokagunea grekoz ezagutzen zen Mesembria gisa (Μεσημβρία: Μονννρβρία), batzuetan Mesambria edo Melsembria giza izendatuta; Melsas hiria esanahia duena. Berreraikuntza baten arabera, izena Thracian Melsambriatik erator liteke. Izen horren jatorria, ordea, zalantzazkoa dan dago. Greziako hirien artean ugari diren elezahar etimologikoen ziklo batekoa. Halaber, badirudi Melsasen historia garai helenistikoaren berreraikuntza izan zela, Mesembria kostaldeko hiri garrantzitsua zenean.
571 Dulcinea
571 Dulcinea, asteroide gerrikoan aurkitutako 571. asteroidearen izena da. 1905eko irailak 4an aurkitu zuen Paul Götz astronomo alemaniarrak Heidelbergeko behatokitik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa, 1905 QZ zen. Bere izena, Miguel de Cervantes lanik ezagunena den Kixotean agertzen den Dulcinea Tobosokoagatik jasotzen du, Kixotek maite zuen neska, benetako izena, Aldonza Lorenzo zuena.
Nesebar
Izena
1934. urtea baino lehen, hiria zuen Bulgariako izena hau zen: "Πνstrukzio ρλνς-etik, Mesemriya". Gaur egun dagoenarekin ordezkatu zen, aurretik Erkech-en euskalkian erabili zena, Nesebarretik gertu. Bi hizkuntza formak Mesenbria grekotik eratortzen dira.
Historia
Lyuba Ognenova - Marinova arkeologo bulgariarrak itsaspeko sei espedizio arkeologiko zuzendu zituen, Zientzien Akademia Bulgariarrerako (BAS) 1961 eta 1972 artean, Itsaso Beltzeko kostan zehar. Bere lanak K.a. bigarren milurtekora arte Nesebar inguratzen zuen penintsulako bost urbanizazio-aldi kronologiko identifikatzera eraman zuen, besteak beste, protopolis traziarra, Mesambria kolonia grekoa, erromatarrek Aro Kristau Goiztiarrean gobernatutako herria, Erdi Aroko egoitza eta Errenazimentuko garaiko hiria, Messembria izenez ezagutzen dena.
Penintsulako kostaldearen inguruko ingeniaritza 1980an sortu zen, kostaldea (eta haren garrantzi historikoa) zaintzeko eta eremua portu gisa finkatzeko.
Antzinatasuna
Hasiera batean, Traziako kokaleku bat, Mesembria izenekoa, greziar kolonia bihurtu zen Dorians de Megarak K.a. VI. mendearen hasieran ezarri zutenean, ordura arte Mesenbria deitzen baitzioten. Merkataritza-gune garrantzitsua izan zen momentu oro arte, eta Apolloniako (Sozopol) aurkaria. Itsaso Beltzeko kostan kolonia daniar bakarra izaten jarraitu zuen, gainerakoak Joniaren kolonia tipikoak baitziren. K.a. 425-424 urteetan hiria Liga Delianean sartu zen, Atenasen gidaritzapean.
Batez ere garai helenistikoaz datatuta dago, eta akropolia, Apoloren tenplua eta agora ere sartzen dira. Traziako gotorlekuetako horma bat penintsularen iparraldean ikusi daiteke oraindik.
Brontzezko eta zilarrezko txanponak Mesembrian sortu ziren K.a. XV. mendetik, eta urrezko txanponak K.a. III. mendetik. Hiria K.a. 71. urtetik erromatarren mende egon zen baina pribilegioak izaten jarraitu zuen, hala nola bere txanpona belar bihurtzeko eskubidea.
Erdi Aroa
Ekialdeko Erromatar Inperioko bastioi garrantzitsuenetariko bat izan zen K.o. XV. mendetik aurrera, eta Byzantinesek eta Bulgarsek artean eztabaidatu zen. Bi asteko setio baten ondoren, Khan Krumek 812an harrapatu eta Lehen Bulgariar Inperioko lurretan sartu zuen, Byzantium Meri Grande Knyazen eskutik. Bulgariako Bigarren Inperioaren garaian, indar bulgariarrek eta bizantziarrek ere inpugnatu zuten, eta oparotasun berezia izan zuen Ivan Alexander bulgariar tsarraren azpian (1331–1371). Harik eta 1366an Amadeus VI.a Savoyko kondea buru zuten gurutzatuek konkistatu zuten arte. Izenaren bertsio bulgariarra, Nesebar edo Mesebar, XI. mendetik ziurtatu da.
Erdi Aroko monumentuek XX. mendeko Stara Mitropoliya dute ("gotzain ohia"; baita Santa Sofia ere), transepturik gabeko basilika, Ama Birjinaren XX. mendeko eliza, eta XI. mendeko Nova Mitropoliya ("gotzain berria"; baita San Esteban ere), XVIII. mendera arte gurtzen jarraitu zuena. XIII. eta XIV. mendeetan eliza ugari eraiki ziren: St Theodore, St Paraskeva, St Michael St Gabriel eta St John Aliturgetos.
Otomandar eremua
Otomandar Inperioak 1453an hiria harrapatzeak bere gainbeheraren hasiera markatu zuen baina ondare arkitektonikoa mantendu eta XIX. mendean aberastu egin zen, garai hartan Itsaso Beltzeko Kostako estilo tipikoko egurrezko etxeak eraikita. XIX. mendearen hasieran, bertako askok bat egin zuten Filiki Eteria erakunde patriotiko grekoarekin; Independentziaren Gerra Grekoaren hasieran (1821), berriz, hiriko gazteen zati batek parte hartu zuen Alexandros Ypsilantisen aurkako borrokan. [lotura hila]
Nesebar kaza zentro bat zen Edirne probintziako Islimye sanjak-en 1878 baino lehen.
Bulgariako hirugarren estatua
1878an Bulgaria otomandar jabaritik askatu ondoren, Nesebar ekialdeko Errumelia autonomoaren zati bihurtu zen Burgaseko departamenduan, 1885ean Bulgariako Printzerriarekin bat egin zuen arte. XIX. mendearen amaieran, Nesebar hiri Greko txiki bat zen. 1900ean 1.900 biztanle inguru zituen, eta horietatik %89 grekoak ziren baina hiri nahiko hutsa izaten jarraitzen zen. XX. mendearen hasieratik funtsezko itsas konplexu bulgariar bezala garatu zen. 1925aren ondoren, herriaren zati berri bat eraiki eta hiri zahar historikoa zaharberritu zen.
Elizak
Hiriko bizantziar, bulgariar edo otomandar domeinuan eraiki bada ere, Nesebarreko elizak ekialdeko mundu ortodoxoaren ondare arkitektonikoaren parte dira, eta lehen erreplika kristauetatik hasita, kondoi gurutzatuen Erdi Aroko elizetaraino doan garapen graduala erakusten dute.
Kirolak
PFC Nesebarreko talde lokalak hirugarren futbol ligan parte hartzen du (amateurra). Estadioaren edukiera 6.000 ikuslekoa da. Zelaiaren neurriak 100/50 m-koak dira eta eremu osagarri batzuk alokatzeko eta praktikatzeko erabili ahal dira..
Udan, tenisean jokatzeko aukera ugari daude. Kanpo- eta barne-ebakidurak dituzten bi klub nagusiak TC Egalite eta Nesebar tenis-eskola dira.
Izenkidea
Nesebar Gap, Livingston uhartean, Shetland hegoaldeko uharteetan, Antartidak Nesebar izena du.
Fuentes de Peñacorada
Fuentes de Peñacorada Leongo probintziako (Espainia) Cistierna udalerriko herri bat da.
Biztanleria
2012ko INEn 42 biztanle ditu, 21 gizon eta 21 emakume.
Sunderland Association Football Club
Sunderland Association Football Club Ingalaterrako futbol taldea da, Sunderland hirian egoitza eta zelaia (Stadium of Light) dituena. Ingalaterrako 6 Liga eta 2 Kopa irabazi ditu, ia denak XIX mendean eta XX mende hasieran.
Historia
1879an sortu zen Sunderland and District Teachers A.F.C (Sunderland eta barrutiko irakasleak futbol taldea) izenarekin. 1890-91 urtean sartu zen Ligan, Stoke ordezkatuz. Aston Villari 7-2 irabazi ondoren Ligaren fundatzailea zen William McGregorrek "Talentu guztien taldea" ezizena ezarri zion. Berehala iritsi ziren lehenengo tituluak, 1892, 1893, 1895 eta 1902ko Ligak hain zuzen ere. Garai hartako azken garaipena 1913ko Liga izan zuen.
Hurrengo urteetan apalago ibili ondoren 1936an seigarren liga eta 1937an lehenengo kopa lortu zituen. Bigarren Mundu Gerraren garaian jokalari askok Europan borroka egitera joan behar izan zuten eta Ingalaterrako Liga ez zen jokatu. Honen ordez Football League War Cup (Gerrako Kopa) antolatu zen eta 1942an Sunderland finalera iritsi zen, baina Wolverhampton Wanderers-ek irabazi zuen.
1957an eskandalo finantziero handi batean Sunderland errudun jo zuten eta 68 urtean lehenengo aldiz bigarren mailara bidalia izan zen. Ordutik aurrera talde apala bihurtu zen. Titulu berri bat irabazi zuen ordea, 1973ko Kopa.
1990. eta 2000. hamarkadetan gora eta behera ibili ondoren Drumaville kontsorzioak hartu du taldea eta Premier Leaguean aritu da azken urteotan baina 2016-17 denboraldian maila galdu zuen eta hurrengo denboraldian 2. mailako azkena izan zen. Gur egun 3. mailan dabil.
Praslay
Praslay Frantziako udalerria da, Marne Garaia departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Praslay udalerrian erroldatutako biztanleak 65 ziren. Familiak 32 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 56 etxebizitza zeuden, 33 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 55etxeak ziren. 33 etxebizitza nagusietatik 27 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 3 etxek hiru zituzten, 7 etxek lau zituzten eta 21 etxek bost zituzten. 13 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 10 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 31 ziren, horien artean 19 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 19 pertsona aktiboetatik 17 lanean zeuden (12 gizon eta 5 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 12 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra eraikuntza enpresa batena zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
2000. urtean Praslay udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Multiprozesaketa
Multiprozesaketa bi mikroprozesadore edo gehiagok aldi berean hainbat prozesu egikaritzen duenaren ezaugarriari esaten zaio. Multiprogramazioan mikroprozesadore (PUZ) batekin exekutatzen dira zenbait lan, multiprozesaketan gauza bera baina prozesadore bat baino gehiagorekin. Bi mikroprozesadore edo gehiago dituen ordenagailuari multiprozesadore deritzo.
Kolfanita
Kolfanita fosfato motako minerala da eta mitridatita taldearen kidea da.
Multiprozesaketa
Ordenagailu multiprozesadoreen ezaugarriak eta arkitektura
Konputagailu multiprozesadore batek prozesu baten hariak edo prozesu bat baino gehiagotakoak aldi berean exekuta ditzake. Konputagailu multiprozesadoreen diseinua, monoprozesadorekin alderatuz gero, konplexuagoa da; izan ere, aldi berean programa bi exekutatzen direnean baliabide esklusiboen erabilera (memoria esaterako) gatazkatsua izan daiteke. Arazo horiei irtenbidea emateko, arkitektura bi daude:
Kolfanita
Ezaugarriak
Kolfanita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2,5 da.
Multiprozesaketa
Ordenagailu multiprozesadoreen ezaugarriak eta arkitektura
Sistema eragilea arduratzen da prozesu edo hari bakoitza mikroprozesadore batera bideratzeaz. Ez da lan erraza, modu konkurrentean lan egiteko ez daudelako idatzita programak. Horretarako, semaforoak eta antzeko programazio teknikak dituzte sistema eragileek prozesuaren kopia batek makinaren zenbait balio modu esklusiboan idazteko.
Elkar (gramatika)
Erabilera
Elkar-ek hartzen dituen kasu markak beti mugagabean doaz, eta bizidunen markekin (* markadunak, okerrak dira adibide hauetan):
Elkar ezin da ageri ergatiboarekin, ez dago Nork kasurik, goiko taulak erakusten duen bezala: *Elkarrek ezinezko forma da. Nor kasu absolutuaren marka daramanean, berriz, beti objketua da elkar, sekula ez sujetua. Adibidez, “elkar jango dugu” esan genezake, betiere zentzu metaforikoan, hau da, “nik zu jango zaitut, eta zuk ni”, baina elkar objektu zuzenaren lekuan dago, ikusten denez.
Elkar izenordainak ez du berezko erreferentziarik. Erreferentzia-testuingurutik jaso behar du. Aurrekari batek ematen dio erreferentzia. Horregatik, anaforikoa dela esaten da: a) Horiek elkar maite dute. b) Neska-mutilak elkarri begira gelditu ziren. Bi adibide horietan, ELKAR izenordainak aurrekaria du: horiek, kasu batean, eta neska-mutilak, bestean. Elkarkariak batak bestea, batak besteari, bata bestearekin eta abar esan nahi du. Erreferente plurala eskatzen du, hortaz. Horregatik, aurrekariak beti plurala izan behar du, edo, berdin balio duena, izen-sintagma juntatua. Aurrekari plural horrekin lotuta, jokatutako aditzaren forman pertsona beti plurala izango da.
Erabilera okerra
Elkar izenordaina bada eta izen sintagmak osatzen baditu, izen sintagmak perpaus barnean betetzen duen funtzioaren arabera hartzen duen deklinabide atzizkia hartu beharko du. Horregatik, Guk gurasoekin afalduko dugu esaten dugun bezala, Guk elkarrekin afalduko dugu esan beharko dugu. Hala ere, topatzen dira halako moldeak, euskal gramatikalariek okertzat ematen dituztenak:
Guztiarekin, errore hau ez da batere berria eta 18. mendetik dokumentatu dira horrelako adibideak :
Aldaerak
Elkar finkatu da euskara batuan, baina tokian tokiko euskalkiak dokumentatu ahal izan diren tokietan beste forma batzuk ere erabili izan dira. Bizkaieraz, gipuzkeraz, erronkarieraz eta zubereraz alkar erabili izan da (zubereraz, alkhar). Elkar Nafarroa Garaian erabili izan da nagusiki. Lapurdi eta Nafarroa Beherean elgar erabiltzen da egun, baina lapurtera klasikoz elkhar erabiltzen zuten autore nabarmenek.
Etimologia
George Uhlenbeck euskalariak hark-har forman ikusi zuen elkar terminoaren jatorria, alegia, har erakusle primitiboa, ergatiboz eta absolutiboz.
Phrynosoma orbiculare
Phrynosoma orbiculare Phrynosoma generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
Saint-Agnan (Nièvre)
Saint-Agnan Frantziako udalerria da, Nièvre departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Agnan udalerrian erroldatutako biztanleak 159 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 195 etxebizitza zeuden, 72 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 103 bigarren erresidentzia ziren eta 20 hutsik zeuden. 151 etxeak ziren eta 37 apartamentuak ziren. 72 etxebizitza nagusietatik 59 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 32 etxek bost zituzten. 57 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 34 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 76 ziren, horien artean 57 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 57 pertsona aktiboetatik 51 lanean zeuden (32 gizon eta 19 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Agnan udalerrian 72 unitate fiskal zeuden, 152 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.085 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2000. urtean Saint-Agnan udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 714 hektarea erabiltzen.
Agger
Agger arrapala, karel edo lubeta bat izendatzen duen antzinako erromatar hitz bat da. Aggero latindar hitzetik dator, "zuzendu" edo "muino bat egitea" esan nahi duena.
Zehazki erromatar galtzaden lubeta igo eta gangatuentzat erabiltzen da. Aggerra, lehenik eta behin, galtzadaren ibilbidea zulatuz egiten zen, ondoren oinarri irmo batzuk egiteko, jarraian konpaktatu egiten zen ateratako lurrarekin betetzen zirenak. Ondoren, galtzadaren (fossa) alde baten edo bietan zulatutako drainatze zangetatik ateratako lurra gehitzen zen, eta harri eta galtzada harrizko geruza tartekatuz estaltzen zen. Erromatar galtzada baten ibilbidea ohi agger-ak paisaian zehar duen lerro bereizgarriaren bidez aurki daiteke.
Agger Erromako Serviar Harresien zati zehatz batek jasotzen duen izena ere bada, hiria bere alderik ahulenean babesten zuena, Campo Esquilino deritzonean, eta bastioi indartsuz zaindutako parapeto bikoitz bat zen.
Aggerraren teknika setio arma bezala ere erabili zen: hiri edo gotorleku etsai bat setiatua zenean, agger bat eraikitzen zen hiriko harresiak gainditu eta infanteriari hiri hori eraso bidez hartzea ahalbidetzeko. Erromatar garaiko aggerrik nabarmengarri eta hobekien kontserbatuenetako bat Masadako gotorlekurako sarrera arrapala da.
Ontziteria
Ontziteria edo Baxera (latinezko vascella, pl. neutro de vascellum, "Vasito") mahaia zerbitzatzeko erabiltzen den tresna multzoa da, janaria lekualdatu, zerbitzatu eta irensteko aukera ematen duena.
Historia
Ezkila-formako hedalontziaren kultura, K. a. 2200 eta K. a. 1900 bitartean datatutako historiaurreko zibilizazio bat izan zen. Keramikazko ontzi edo edalontzi batzuk garatu zituen, kanpai-formakoak eta oso apainduak. Oro har, hileta-testuinguruetan aurkitu izan dira Europako zati handi batean; izan ere, Britainia Handian, Irlandan, Herbehereetan, Europako erdialdean eta Mediterraneo itsasoaren mendebaldean zabaldu zen.
Europako kulturaren bateratzea, hirugarren milurtekotik bigarren milurtekora igarotzean gertatu zen. Tarte honetan elite ospetsu batzuek sortutako interakzio-giro komertzialaren baitan azaltzen da, horien artean kanpai-formako ontzia zegoelarik. Moda baten adierazgarri gisa interpretatuko litzateke Europako eliteek edariari lotutako gizarte-zeremonietan erabiltzen duten luxuzko baxera bat, itun politikoetan, ezagutze-transmisioan edo ezkontza-aliantzetan ere erabiltzen dena. Ashgroveko pieza eskoziarraren hondarren analisiaren arabera, ontziak garagardoa edo ezti-ura edateko balio izan zuela ezagutzen da. Gainera, litekeena da, bilera sozialen bidez mendebaldeko Europara zabaldu izana. Europako Brontze Aroan jada badira metalezko baxera aberatsak, Villenako altxorraren barne dagoena edo Grezian kokatuta dagoen Mizenaseko erregearen hilobikoa. Azken honetan, zeramika mizenikoen baxera arkeologikoak, kantaroak, kraterak, pitxerrak (euren formagatik "kabako kopa" deituak) eta metalezkoak (batez ere brontzezko lanparak) nabarmentzen dira.
Asirian eta Persian, urre eta zilarrezko baxeren aurkikuntzak ere dokumentatzen dira, edota brontzezko ontzi edo plater asiriarrak Numrudinen (gune zentrokideetan jarritako irudien erliebeekin) eta Senaqueribeko jauregiko (Koyundjiken) metal bereko katilu, kopa eta apaingarriak. Azken hauek Britainiar Museoan gordeta daude.
Panagiurišten aurkitutako altxorra K. a. 300 eta K. a. 280 bitartean kokatu da. 1949an, Bulgariako Plovdiv barrutiko nekropolian, antzinateko mahai zerbitzurik ospetsuenetako bat aurkitu zen, erabateko urrezko baxera batez osatua. Aurkitutako objektuen artean, emakumezkoen buru formako hiru pitxer (rhytones) eta lerro zentrokideetan errepikatutako burudun plater handi bat daude, ezkur-zirkulu baten inguruan.
Arte iberikoan, zeramika iberiko terminoa, margotutako zeramika iberiarrari dagokio. Arrazoi geometrikoz, lorez edo giza arrazoiez apaindutako baxera fina da, kolore gorri ardotsukoa. Gaur egungo Albacete probintziako lurraldeak bereziki oparoak dira arte lagin ezberdinen aurkikuntzei dagokienez. Urregintzan, Abengibreko Altxorra deitua nabarmentzen da, idazkun iberiarrak dituen zilarrezko baxera multzo bat duena.
Gamelu
Gamelua Camelus generoko bi espezieetako bat da dromedarioarekin batera. Bere Sailkapen Zientifikoa Camelus bactrianus da. Gaur egun 1,4 milioi gamelu domestikatu daude, baina era basatian bizi direnak 950 baino ez direla kalkulatzen da eta, beraz, desagertze arriskuan dago.
2 metrotik gora neurtzen dute eta 725 kilogramoko pisua dute. Belarjaleak dira eta aldi bakar batean 120 litro ur edateko gai dira.
Ontziteria
Historia
Kristau primitiboaren garaitik, aldarerako eta agapeak ospatzeko erabili izan ziren urrezko beirazko edalontziak geratzen zaizkigu. Edalontzi hauek eta disko formako antzeko beste beira batzuk, bi laminaz osatuta daude.,hauen artean irudi kristauak eta inskripzioak margotuta edo grabatuta daramatzan urrezko beste xafla oso mehe bat zabaltzen delarik. Hemendik aureografiko izena datorkie.
Gamelu
Basamortuan bizitzeko oso ondo egokituak daude, bai uraren beharragatik, eta euren morfologiarengatik. Dromedarioarekin alderatuta, bi konkor ditu eta geldoago mugitzen da.
Etxekotutako gameluez gain, Asiako erdialdean badaude basatiak diren gameluak ere.
Ontziteria
Osagaiak
Baxeraren osagaiak platerak, edalontziak eta iturriak dira. Normalean, zeramikazko materialez egiten dira, hala nola, loza edo portzelanaz. Badira beirazkoaz, metalezkoak, plastikozkoak edo egurrezkoak ere. Batzuetan, mahai-tresnak ere, baxeraren zatitzat hartzen dira, ia beti metalez egindakoak.
Platerak
Baxerak honako plater mota hauek ditu:
Gamelu
Espezieak
Gaur egun hiru gamelu espezie ezberdin ezagutzen dira, eta aldiz, beste hiru fosildun.
Ontziteria
Osagarriak
Baxeraren tamainaren arabera, horiei elementu osagarri asko gehitzen zaizkie,
Kolorea
Baxerak hainbat kolore eta formatutan eros daitezke. Halere, zuria eta beixa kolore soil eta dotoretzat ditugu. Bestalde, plater zuriak oso hedatuak daude, kanpo aldean apaingarria daramaten plater zuriak dira hedatuenak izanda.
Gamelu
Espezieak
DNA mitokondrialaren ikerketen arabera, Camelus ferus eta Camelus bactrianus duela 700.000 urte inguru, arbaso komun batetik aldendu ziren, Pleistozenoan.
Astèr
Astèr Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Pirinio Garaiak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Asté udalerrian erroldatutako biztanleak 525 ziren. Familiak 216 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 72 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 309 etxebizitza zeuden, 229 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 56 bigarren erresidentzia ziren eta 24 hutsik zeuden. 293 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 229 etxebizitza nagusietatik 200 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 12 etxek bi gela zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 73 etxek lau zituzten eta 112 etxek bost zituzten. 147 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 90 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 109 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Homoerotismo
Homoerotismoa sexu bereko kideen arteko erakarpen sexuala da, ar-ar nahiz eme-emea. Kontzeptua homosexualitatearen kontzeptutik ezberdina da: bereziki desioari berari egiten dio erreferentzia, aldi baterako izan daitekeenari, eta homosexualitateak, aldiz, identitate edo sexu-orientazio egoera iraunkorrago bat dakar. XIX. mendeko homosexualitatearen ideia baino askoz ere zaharragoa da, eta arte bisualetan eta literaturaren historian zehar irudikatu edo agertzen da. Arte performatiboetan ere aurki daiteke, antzerkian zein antzeko formetan (adibidez, Wandervogel eta Gemeinschaft der Eigenen).
Astèr
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Homoerotismo
Antzinako poesiaren lehen garaietatik drama modernoraino aztertu den dikotomia bat da. Horrela, adituek testuinguru historikoa aztertu dute hainbat irudikapen homoerotikoetan, hala nola mitologia klasikoan, Errenazimentuko literaturan, antzinako Greziako margo eta basailuetan eta antzinako erromatar ontziterian.
Astèr
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 320 ziren, horien artean 228 aktiboak ziren eta 92 inaktiboak ziren. 228 pertsona aktiboetatik 217 lanean zeuden (124 gizon eta 93 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 92 pertsona inaktiboetatik 39 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Homoerotismo
Nahiz eta homoerotismoa sentimendu interpertsonaletik diferentea izan daitekeen —tradizio artistiko eta performatiboen multzo gisa, non sentimendu horiek kulturan gorpuzten diren eta horrela gizarte zabalagoan adierazten diren—, autore batzuek antzinako autoreengan izandako esperientzia pertsonalen eragina aipatu dute, hala nola, Katulo, Tibulo eta Propertzio beren poesia homoerotikoan.
Astèr
Diru sarrerak
2009an Asté udalerrian 230 unitate fiskal zeuden, 542 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.980 euro zen.
Gamelu
Biologia
Gamelu arrek, euren lepoan, doula izeneko organo bat dute, bere ahotik, araldian dagoenean irteten den zaku handi bat dena, domeinua ezarri eta emeak erakartzeko. Mihi arrosa eta puztu luze bat dirudi, ahotik irteten zaiona.
Astèr
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 9 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Gamelu
Biologia
Gameluen familia Amerika koa da jatorriz, eta Eurasiar a eta Afrika ra migratu zuen glaziazioei esker. Hau Amerika ko kamelido en erregistro fosil zabalaren bidez egiaztatzen da. Kansas en aurkitu zuten antzinakoena, 1930eko hamarkadaren erdialdean.
Astèr
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 4 igeltseroak, 1 zurgina, 2 iturginak eta 1 argiketaria.
Gamelu
Gameluen jokaera
Oro har, gameluak pasiboak dira. Baina, defentsarako, ostikoak erabiltzen dituzte edo listua botatzen dute, begiekin kontaktuan kiskaltzen duena.
Astèr
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra lurrin-denda bat zen.
2000. urtean Asté udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 69 hektarea erabiltzen.
Gamelu
Gameluen jokaera
Normalean karga-animalia gisa erabiltzen dira, baina larruazala, esnea eta haragia ere aprobetxatzen dira. 180 litro ur har ditzake behin bakarrik, eta 10 egun baino gehiagoz mugitu berriro urik hartu gabe. Tradizionalki, emeen esneak gizonari basamortuan zehar bidaia luzeetan bizirauten lagundu zion. Gameluaren ilea soineko ak eta sokak egiteko irun daiteke. Larruazal arekin sandaliak eta kantinplora k egiten dira, eta simaurra erregai erabilgarria da janaria prestatzeko.
Mézilhac
Mézilhac Frantziako udalerri bat da Ardeche departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Gamelu
Haragia
Janaria haragi eta esne moduan ematen dute. Eta urtero 3 milioi gamelu hiltzen dira haragitarako mundu osoan. Gizonezko dromedarioak 300 – 400 kg (661 – 882 lb) pisatu dezake, eta baktrian ar baten gorpuak, berriz, 650 kg (1.433 lb). Andromedario emea ren sarraski ak arrak baino pisu gutxiago du, 250 eta 350 kg artean (550 eta 770 lb). brisketa, saihets eta loina atal gogokoenen artean daude, eta konkor ra fintasuntzat hartzen da. Khli okela, arkume, idi edo gamelu aren khli (kontserbatutako haragia) egiteko erabili daiteke, bestalde, gamelu-esnea eta okela proteina, bitamina, glycogen eta beste elikagai batzuetan aberatsak dira. Eremu idorretan oso ondo bizi daiteke, bere ezaugarri fisiologiko ezohikoen ondorioz, eta horien artean muturreko tenperaturekiko tolerantzia, eguzkiaren erradiazioa k, uraren hondamenak, paisaia zakarrak eta landaretza baxuak daude. Gamelu-haragia haragi zakarraren zaporea dela diote, baina gamelu-haragia oso gogorra dela froga daiteke nahiz eta gamelu-okela gero eta samurragoa izan, gero eta gehiago prestatzen da. Abu Dhabi Ofizialen Klubak gamelu-burger bat zerbitzatzen du, behiz edo arkumez nahastua, zaporea eta dastamena hobetzeko. Gamelu haragia mendez mende jan dute. Heliogabalo enperadore erromatarrak gameluaren orpoaz gozatu zuen. Batez ere, eskualde zehatz batzuk daude gamelu okela jaten dutenak: Eritrea, Somalia, Djibouti, Saudi Arabia, Egipto, Siria, Sudan, Etiopia, Kazakhstan etab.
Astèr
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hemibrycon brevispini
Hemibrycon brevispini Hemibrycon generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.
Gamelu
Haragia
Gamelu gibel gordina ren intzidentziaren ondorioz sortutako giza izurrite bubonikoaren lau kasu zehaztuz, Saudi Arabiako Osasun Ministerioak eta Ameriketako Estatu Batuetako Gaixotasunen Kontrolerako eta prebentziorako Zentroak 2005 ean txosten bat bateratu zuten.
Mézilhac
Biztanleria
2007an Mézilhac udalerrian erroldatutako biztanleak 109 ziren. Familiak 56 ziren, horien artean 30 pertsona bakarrekoak ziren (17 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 9 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Mézilhac udalerrian 54 unitate fiskal zeuden, 103,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 10.087 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Rio de Janeiro-Galeão nazioarteko aireportua
Rio de Janeiro-Galeão nazioarteko aireportua (portugesez: Aeroporto Internacional do Galeão - Antônio Carlos Jobim) Rio de Janeiro hiria zerbitzatzen duen aireportua da. Governador uhartean dago.
Mézilhac
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2000. urtean Mézilhac udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 608 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ringgold (Georgia)
Ringgold  Georgiako estatuko hiri bat da. Meriwether konderrian kokatua dago. 2010ean 3,580 biztanle zituen, 12.3 kilometro koadrotan banatuta.
Moundville (Wisconsin)
Moundville Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Marquette konderrian dago, Wisconsin estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Paul Eddington
Paul Eddington (Londres, 1927ko ekainaren 18a - ibidem, 1995eko azaroaren 4a) ingeles aktorea izan zen. kuakeroaken familia batean jaio zen, eta beti izan zen bakezalea. Antzerkian antzezten hasi zen eta 1956an telebistan izan zituen lehen paperak. The Good Life telesailean arrakasta lortu zuen, baina, batez ere, Bai, Ministroa eta Bai, Lehen Ministroa telesaileetan lehen ministro papera egin zuen.
Châtelet plaza
Châtelet plaza (Place du Châtelet) Frantziako Paris hiriburuan dagoen plaza bat da. 4. eta 1. barrutietan kokatua dago.
Historia
Paris iparraldea zaintzen zuen Grand Châtelet gotolekua Frantziako Iraultzan suntsitua izan ondoren bertan eraiki zen plaza 1802 eta 1810 artean. François-Jean Bralle arkitektoak plazaren erdian dagoen Palmierren iturria diseinatu zuen, 6 metrotako diametroduna eta 18 metrotako garaierako zutabea daukana. Lau irudi alegoriko ere baditu, zuhurtzia, neurria, justizia eta indarra.
Antzokiak
Plazaren alde banatan bi antzoki daude, Théâtre du Châtelet eta Théâtre de la Ville, biak ala biak Gabriel Davioud arkitektuak 1860 eta 1862 artean eraikiak.
Broussy-le-Petit
Broussy-le-Petit Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Mono aintzira
Mono aintzira gazia eta soda kaustizko kontzentrazio handiko urezko lakua da. Mono konderrian dago, Kalifornian. Duela gutxienez 760.000 urte eratu zen sakonune endorreiko batean. Irteerarik ez izateagatik ura hipergazia eta alkalinoa da.
Geologia
Mono aintzira geologikoki aktibo dagoen Mono-Inyo sumendi katearen ipar muturrean dago, Long Valley Caldera sumenditik gertu dago. Aktibitate bolkanikoak Mono lakuaren inguruan jarraitzen du: azken erupzioa duela 350 urte gertatu zen, eta Paoha uhartea sortu zen aintziran ondorioz. Panum kraterra dago aintziraren hegoaldeko ertzean, zepa-kono batez eta erriolitaz osatutako laba domo baten adibidea da.
Broussy-le-Petit
Biztanleria
2007an Broussy-le-Petit udalerrian erroldatutako biztanleak 145 ziren. Familiak 50 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 21 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Mono aintzira
Geologia
Mono lakuaren gainazalean formazio geologiko bitxi batzuk ikusten dira, kareharrizko zutabeak. Arroka mota honi karbonatozko toba edo tufa esaten zaio, tenperatura baxu edo moderatuetan sortzen den kareharriarentzat erabiltzen den terminoa. Toba hauek kaltzita (CaCO3) bezalako kaltzio karbonatozko mineralez osatuak daude.
20. mendean Los Angeles hiriak lakura isurtzen zuten ur gezako erreketatik ura desbideratu zuenean, lakuaren maila jaitsi zen eta horrek hegazti migratzaileak arriskuan jarri zituen. Mono konderriko biztanleek protesta eratu eta borroka juridikoa irabazi zuten, Los Angeles lakuaren maila partzialki berritzera behartuz.
Broussy-le-Petit
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Mono aintzira
Fauna
Basamortuz inguratua da aintzira eta ezohiko ekosistema produktiboa du. Artemia generoko krustazeoen kantitate ikaragarria bizi da uretan, eta haiekin elikatzen diren alkaliaren euliak (Ephydra hians) pilatzen dira ur azalean. Era berean, euli hauek janari dira aintziratik urtero igarotzen diren bi milioi hegazti migratzaileentzat Ez dago arrainik ezta beste inolako ornodunik uretan.
Broussy-le-Petit
Etxebizitza
2007an 67 etxebizitza zeuden, 51 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 66etxeak ziren. 51 etxebizitza nagusietatik 46 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 7 etxek lau zituzten eta 30 etxek bost zituzten. 37 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 17 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Mono aintzira
Fauna
Ohikoa da aintzirako kareharrizko toben gainean arrano arrantzaleak ikustea habia egiten: paradoxikoki, Mono aintziran ez da arrainik, baina atseden leku lasai eta segurua dute habiarako, arrainak hegoaldera 20 kilometro ingurura dauden June, Silver eta Grant aintziretan harrapatzen dituztelarik.
2010ean jakinarazi zen aurkikuntza egin zela Mono lakuko bakterio batean: bere ADNaren egitura, fosforoa artsenikoak ordezkatzen zuelarik. 2012ko azterketa gehigarriek aurkikuntza zuzendu zuten, ez zen halakorik bakteria haietan.
Broussy-le-Petit
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 77 ziren, horien artean 56 aktiboak ziren eta 21 inaktiboak ziren. 56 pertsona aktiboetatik 53 lanean zeuden (30 gizon eta 23 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 21 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean Broussy-le-Petit udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.116 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zoppè di Cadore
Zoppè di Cadore Italiako udalerri bat da. Bellunoko probintzian kokatuta dago, Veneto eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Zoppè di Cadorek honako udalerri hauekin egiten du muga:
Gury
Gury Frantziako udalerria da, Oise departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Gury udalerrian erroldatutako biztanleak 202 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 17 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 21 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 30 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: