cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Entropia (informazio-teoria)
Elkarrekiko informazioa
Entropia elkarrekiko informazioaren kasu berezi bat bezala uler daiteke. Zorizko bi aldagairen elkarrekiko informazioa I(X, Y) notazioaz adierazten da eta bi aldagaien elkarrekiko mendekotasuna neurtzen du. Zorizko Y aldagai baten balioa ezagutzeak X aldagaiaren ziurgabetasun maila edo entropia zenbat murrizten duen neurtzen du. Beraz, zera ondoriozta daiteke: X eta Y berdinak badira, orduan I(X; X) = H(X) betetzen da.
Propietateak
Entropiak honako propietateak betetzen ditu:
Kodetzaile optimoa
Kodetzaile optimoa mezu bat kodetzeko bit kopuru minimoa erabiltzen duena da. Kodetzaile optimo batek kode laburrak erabiliko ditu maiztasun handiz agertzen diren mezuak kodetzeko eta gutxitan agertzen diren mezuetarako kode luzeagoak erabiliko dira. Horrela, memoria gunearen errendimendua optimizatzen da eta sistema eraginkorra da, mezua adierazteko behar den bit kopuruari dagokionez.
Adibidez, Morse kodea kodetzaile optimo bat ez izan arren, printzipio horretan oinarritzen da, ingelesez maiztasun handiagoz agertzen diren hizkiei kode laburragoak esleituz.
Beste adibide bat Huffmanen algoritmoa da. Algoritmo horrek informazioa trinkotzen du kodetzaile optimoan oinarrituz. Lehenik, karaktereen agerpen-maiztasuna kalkulatzen du, ondoren kodetzaile optimoa bilatzen du zuhaitz bitarren bidez. Datu-konpresio teknika batzuk sinboloen probabilitateak kalkulatu ordez sinbolo-sekuentzien probabilitateak kalkulatzen dituzte, datuen konpresio maila altuagoa lortzeko.
Lleidako Ituna
Lleidako Ituna Leongo eta Gaztelako errege Alfonso VII.aren eta Erramun Berenger IV.aren arteko hitzarmena izan zen, 1157ko maiatzean Lleidan sinatutakoa, Antso VI.a Nafarroakoa buru zuen Iruñeko Erresuma banatzeko helburua zuena. Erramun Berenguer IV.a Ramiro II.aren alaba Petronilarekin ezkondurik zegoenez gero, Aragoiko Erresuma gobernatzen zuen de facto eta, beraz, Aragoiko Erresumaren izenean negoziatu zuen.
Entropia (informazio-teoria)
Kodetzaile optimoa
Beraz, X zorizko aldagai diskretu baten x_i sinbolo espezifiko batek ematen duen informazioa, bitetan neurtua, horrela definitzen da:
Lleidako Ituna
Itun hau Iruñeko Erresuma banatzearren buruzagi biek sinatutako itun-saileko azkena izan zen. 1140ko Carrióngo Ituna berretsi ez ezik, ezkontza bat adostu zuen elkartasuna sendotzeko: hain zuzen ere, Alfontso VII.aren alaba Antsaren eta Erramun Berenguer IV.aren lehenseme Alfontsoren artekoa.
Le Sablot
Le Sablot Aturrin dagoen biztanlerik gabeko ibai-uharte txikia da, Ahurti udalerrian dagoena. Berens uhartetik gertu dago.
Uhartetxoaren puntaren parean, ibaira sartzen den zubixka bat dago.
Entropia (informazio-teoria)
Adibidea
Demagun mezu batek hiru egora izan ditzakeela. M1 egoeraren probabilitatea %50-ekoa da, M2 egoeraren probabilitatea %25-ekoa da eta M3 egoerarena %25-ekoa.
M1-erako lortuko dugu.
M2-erako lortuko dugu.
M3-erako lortuko dugu.
Beraz, kodetzaile optimoak bit bat erabiliko du M1 transmititzeko, eta bi bit beharko dira M2 eta M3 kodetzeko. Adibidez, M1 kodetzeko "0" erabil dezakegu, M2 kodetzeko 10 eta M3rako 11. Hala egingo bagenu, M1M2M1M1M3M1M2M3 mezua “010001101011” moduan kodetuko genuke, 12 bit erabiliz. Entropiaren balioa honakoa izango litzateke:
Blanca de los Ríos
Blanca de los Ríos eta Nostench (Sevilla, 1859ko abuztuaren 15ean - Madril, 1956ko apirilaren 13a) idazlea eta literatura kritikoa izan zen.
Vendhuile
Vendhuile Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Blanca de los Ríos
Bizitza eta lana
Blanca de los Ríos eta Nostench 1859ko abuztuaren 15ean jaio zen Sevillan. Aita Demetrio de los Ríos Serrano arkitekto eta arkeologoa zen, eta ama, María Teresa Nostench Rodríguez de Henestrosa margolaria. Neba bat izan zuen, José de los Ríos eta Nostench, abokatu eta idazlea. Aitaren aldeko aitona, José de los Ríos, eskultorea izan zen, eta amaren aldeko aitona, José Nostench, mediku zirujaua. Aitaren aldeko osaba, arkeologoa eta literatoa izan zen, Rodrigo Amador de los Ríos arkeologoaren eta historialariaren aita. Familia kultu batean jaiotzeak prestakuntza zabala eman zion. Consuelo Flechak dioenez (2000), autore horrek egin zuen biografian: "Idazle, politikari, artista eta medikuen familia-giroaz inguratuta, estimuluen aberastasunak eta kultura-testuinguru horrek ematen zizkion aukerek jasotako hezkuntzari etekina ateratzen lagundu zion. Haren aita, Demetrio de los Ríos, arkitektoa, amaren aldeko aitona, medikua, osaba-izebak, José Amador de los Ríos bezalako idazleak, eta politikariak, erreferente izan zituen, nahiz eta jakin emakume izateagatik bide guztiak ez zirela errazak."
Vendhuile
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 508 ziren. Familiak 195 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 75 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Blanca de los Ríos
Bizitza eta lana
Agian, emakume izateak zituen zailtasunen kontzientzia hori zela eta, bere benetako izena ezkutatu egin zuen prentsako lehenengo lanetan. Lan horiek "Carolina del Boss" (bere anagrama) izenarekin argitaratu ziren, baina berehala utzi zuen izengoiti hori Blanca de los Ríos sinatzeko.
Vendhuile
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Blanca de los Ríos
Bizitza eta lana
1892an Vicente Lampérez eta Romea arkitekto madrildarrarekin (1861-1923) ezkondu zen. Senarra monumentuen zaharberritze eta eraberritzeetan parte hartu zuen (Cuenca eta Burgosko katedralak, esaterako) eta, gero, Madrilgo arkitektura-eskolako katedraduna izan zen. Madrilera joan zenean, idazleak hiriburuko giro literario eta intelektualarekin harreman zuzena izan zuenez, bere etorkizuna eta proiektuak zabaldu zituen.
Idazle goiztiarra, bere lehen eleberria, Margarita, 1878an argitaratu zen, hemezortzi urte besterik ez zituela, eta haren ondoren Los funerales del César (1880), Esperanzas y recuerdos (1881), 1912an berriro argitaratu zen, apur bat luzatuta, El romancero de Don Jaime El Conquistador eta La novia del marinero (1886). Geroagoko lan batzuk hauek dira: Melita palma (1901), Sangre española (1902) eta La niña Sanabria (1907). Urte horietan hainbat ipuin argitaratu zituen, hala nola, Las hijas de don Juan, Madril goyesco eta Los diablos azules, eta 1902ko La Rondeña (Andaluziako ipuinak), 1902ko El Salvador (hainbat ipuin) eta 1914ko El tesoro de Sorbas.
Aldizkako argitalpenetan parte hartu zuen, hala nola El Imparte, La Edad, Nuevo Mundo, El Correo de la Moda, Madrid Cómico, La Ilustración Española y Americana, Blanco y Negro, La Enseñanza Moderna, El Álbum Ibero-Americano eta, bereziki, Raza Española. 1918tik 1930era arte sortu eta zuzendu zuen aldizkaria. Bertan, beste argitalpen batzuetan bezala, bere ideia feministak zabaldu zituen.
Vendhuile
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 301 ziren, horien artean 214 aktiboak ziren eta 87 inaktiboak ziren. 214 pertsona aktiboetatik 187 lanean zeuden (104 gizon eta 83 emakume) eta 27 langabezian zeuden (10 gizon eta 17 emakume). 87 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Blanca de los Ríos
Bizitza eta lana
Emilia Pardo Bazánen laguna izan zen, zeinek oso iritzi ona zuen, idazle gisa. Blanca de los Ríos 1998ko belaunaldiaren barruan dago, beste emakume batzuekin batera: Carmen Baroja, Carmen de Burgos (Colombine), Regina de Lamo, Consuelo Álvarez Pool (Violeta) eta María de Maeztu. Amerikako Europako Entziklopedia Unibertsalaren erredakzioan laguntzaile izan zen. Emakumearekiko eta Espainiaren eta Hispanoamerikaren arteko harremanekiko kezka beti egon zen bere hausnarketetan eta hainbat elkarte eta ekitalditan parte hartzean, hala nola Bartzelonako Batzar Amerikarrean eta Cádizko eta Madrilgo Kultura Hispanoamerikarreko Zentroetan, Madrilgo Ongintzako Batzorde Nagusian eta Espainiako Damen Batasunean, non emakumeen lan babes neurrien aurrerapenez kezkatu zen. Madrilgo Ateneokoa izan zen eta 1927 eta 1929 urteen artean Batzar Nazionalean parte hartu zuen Miguel Primo de Riveraren diktaduran.
Literaturaren sorkuntza apurka-apurka uzten joan zen. Zalantzarik gabe, gehien nabarmendu zen literaturaren azterketa eta kritikan, non Marcelino Menéndez Pelayo hartu baitzuen maisutzat, hark proposatu zituen ikerketa- eta kritika-arauei jarraituz. Bere lan nagusietako bat Del siglo de Oro da, 1910ean argitaratua. Bertan, Menéndez Pelayo bera izan zuen hitzaurrea egiteko, eta hauxe zioen: ''" Liburu hau idatzi duen dama ospetsuak ez du inor behar irakurleari aurkezteko. Beti ere beren merezimendu frogatuak eta artistak asmakizun liriko eta narratibo noble gisa duen ospea baino txikiagoak izango lirateke eta." (De los Ríos, 1910: 9).''
Blanca de los Ríosi Tirso de Molinari buruzko azterlan asko zor zaizkio, eta gaur egun, biografiari dagokionez behintzat, Tirsori Osunako dukearen seme ez-legitimoa egiten dion zehaztasun dokumental eskasa aurpegiratzen zaio, frogatuta baitago hori ezinezkoa zela. Askoz hobea da bere Obra osoen edizio kritikoa. Lan horrek Espainiako Errege Akademiaren onarpena ekarri zion, baina ez zuen parte hartu, nahiz eta bere hautagaitza aurkeztu. Hain zuzen ere, azterketa horietan, Lope de Vegaren bataio-partida aurkitu zuen, ordura arte Octoes-eko San Migel elizak 1790ean izandako sutearen ondorioz galdutzat jotzen zena. Hainbat gestio egin ondoren, Leganitos kaleko etxe partikular batean salbu atera ziren elizako liburu batzuk gorde zirela ikusi zuen, eta han 1516tik 1573ra bitarteko bataio liburua aurkitu zuen, ahaztuta. Nabarmentzekoak dira, halaber, Calderón de la Barca eta bere lanak, La vida es sueño eta Calderónen hamar Segismundosak, eta Quijote: Sevilla, Quijoteren sorlekua. 1916an Francisca de Larrea Böhl de Faberi buruzko lan bat argitaratu zuen, idazle eta itzultzaile cadiztar horrek hemeretzigarren mendeko erromantizismoan egindako ekarpena aztertzeko. Literaturako pertsonaia batzuetara ere hurbildu zen, Aro Modernoko mito handietara: Don Quijote, Don Juan, Segismundo, Hamlet eta Fausto. Del siglo de Oro obran, gainera, bibliografia zabal bat ere badago, non herrialde horietan zabaltzeko frantsesera, italierara, alemanera eta danierara itzultzen ari ziren liburuen berri ematen baita.
Vendhuile
Diru sarrerak
2009an Vendhuile udalerrian 198 unitate fiskal zeuden, 537,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.405 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 iturginak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Vendhuile udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden, 580 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra osasun-zentro zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Blanca de los Ríos
Bizitza eta lana
Santa Teresa de Jesusen figurari eta lanari buruzko hainbat hitzaldi eman zituen: Santa Teresaren mistikaren eragina, bereziki gure arte nazional handiari buruz (1913), Santa Teresa Jesusena eta haren maitasun-apostolutza (1915), Espainiako guia espirituala (1915) eta Ávila eta Santa Teresa (1915). Alde horretatik, oso goratua izan zen, eta hari buruz zera esan zen: ''"Hizlari gisa, Blanca de los Ríos ere figura gailena da jorratzen dituen gaien handitasunagatik, pentsamenduaren handitasunagatik eta originaltasunagatik, lexiko agorrezinaren aberastasunagatik, aldi berean klasiko eta modernoa den sintaxiaren dotoretasunagatik, nobleziagatik eta bere estiloaren apainduragatik eta elokuzio sutsu eta konbentzitzen duena izateagatik". ''
Aintzatespenak
Kritikaren gorespenak ez ezik, hainbat kondekorazio ere jaso zituen, besteak beste, Alfontso XII.aren Gurutzea, Victoria Eugenia erregina, Lanaren Urrezko Domina eta Alfontso X.a Jakitunaren Gurutze Handia buru zituen omenaldian, eta Sevillako Udalak hiriko kale bati izena jarri zionean egindako aitorpena.
Literaturako idazle eta kritikari ospetsua izan zen, nahiz eta haren irudia oraindik ezezaguna izan, lan bizia eta emankorra egin arren. Bere lana ia Europako hizkuntza guztietara itzuli da.
Masahiko Wada
Masahiko Wada (和田 政彦, 1975eko urriaren 29a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Purple Sanga.
Meninak
Meninak (gaztelaniaz Las Meninas) Diego Velázquezek 1656an egindako margolana da, egun Madrilgo El Prado museoan dagoena. Koadro honek osaera konplexu eta misteriotsua dauka, errealitateari eta ilusioari buruzko galderak dakartzana, bertako irudien eta ikuslearen arteko erlazioa bitxia baita. Konplexutasun horiek direla eta, Meninak Mendebaldeko margolanik entzutetsuenetakotzat jotzen da, eta erruz izan da aztertua .
Espainiako Filipe IV.aren jauregiko gela handi bat ageri da koadroan, bertan errege-erreginen gorteko zenbait pertsonaia daudela, hainbat adituren ustetan, argazki batean bezala irudikatuak. Haietako batzuk ikusleari begira daude, eta, beste batzuk, berriz, haien artean darabiltza. Margarita infanta gaztea margolanaren erdian dago, ohorezko damak (meninak, hain zuzen ere) inguruan dituela, baita beste pertsonaia batzuk ere, tartean bi nano eta zakur bat. Haien atzean, Velázquez bera ageri da, koadro handi baten atzetik lanean. Margolariak aurrera begiratzen du, ikuslearengana. Atzeko aldean ispilu bat dago, erregearen eta erreginaren soinak islatzen dituena. Haiek koadrotik kanpo leudeke, ikuslearen tokian edo.
Aurrealdeko pertsonaiak pintzelkada luze eta arinen bidez gorpuztu dira, argiaren ukitu xume batzuekin. Atzera egin ahala galtzen da bereizmena, eta atze-atzean daudenak ilunpean geratu dira ia. Teknika horri esker, halaber, hodei antzerako giroa antzematen da lanaren goiko partean, osaeraren zatirik goraipatuenetakoa. Irudikatutako tokia ohi baino konplexuagoa gauzatu du Velázquezek hemengo honetan, sabaia dakarren bakarra baita. Leihoetako zangoek eta eskuineko hormako koadroek areagotu egiten dute giroaren sakona.
Francisco Suárez
Francisco Suárez, Doctor Eximius ere deitua (Granada, 1548ko urtarrilaren 5a - Lisboa, 1617ko irailaren 25a), espainiar filosofoa eta teologoa izan zen.
Biografia
Zuzenbide kanonikoko ikasketak egin zituen Salamancan. 1564an Jesusen Lagundian sartu zen. Gaztelako hainbat ikastetxetan filosofia irakasten aritu ondoren (1571-1580) Erromatik teologia irakastera joateko eskatu zioten. Gaixoturik Espainiara itzuli zen 1585ean. Alcalan (1585-1593) eta Salamancan (1593-1597) eman zituen beste 11 urte irakasle eta gero Coimbrara aldatu zen.
Obrak
29 liburuki utzi zituen idatzita. Horietan garrantzizkoenak Disputationes metaphisicæ (1597), Defensio fidei catolicæ (1613) De legibus (1616), eta De bello et Indis obrak dira. Bi gai nagusitan bil daitezke horietan aztertu zituen gaiak: filosofia eta teologia, eta zuzenbidea. Aristotelesi buruzko iruzkin zabal sakona da lehenengo obran egiten duena. Bigarren eta hirugarren liburu horietan estatuari eta erregetzari buruzko kristau ikuspegi berri bat eman zuen. Erregetzak Jainkotiko eskubiderik ez duela dio berak, eta pertsona guztiak duela bizi izateko, askatasunerako eta jabetza pribaturako eskubidea. Ideia horiei jarraituz, Amerikako lurraldeek Espainiaren eskubide berberak zituztela, eta ez enperadoreek eta ez Aita Santuak, ez zutela lurralde haiek mende hartzeko eskubiderik idatzi zuen De bello et Indis liburuan.
Møn
Møn, Danimarkako Seelandia eskualdearen hegoaldean dagoen hiru uhartetako bat da, Lolland eta Falsterrekin batera. 218 km² eta 9.909 biztanle ditu eta Vordingborg udalerriaren parte da.
Geografia
Sjælland uhartearen hegoaldean kokaturik dago eta uharte txiki ugari ditu inguruan, Nyord, Bogø, Farø, Langø, Tærø, Lilleø eta Lindholm.
Ondasun nabarmenak
Møn uhartea paisaiak eta naturak bihurtu dute turistiko. Klera zurizko Møns Klint itsaslabarrak dira denen artean ezagunenak. Hondartzak ere aipagarriak dira.
Harri eta Brontze Aroko korridorezko hilobiak ere ikusgarriak dira.
Azkenik Liselund XIX mendeko jauregia eta hainbat elizetako fresko margolanak ere aipatu behar dira.
Gizarte egitura
Gizarte egitura soziologian zein gizarte teorian erabili ohi den terminoa da, ondorengoei erreferentzia egiteko erabiltzen dena:
Era berean, uste da gizartea egiturari lotutako talde edo rol-multzoetan biltzen dela, funtzio, esanahi edo helburu desberdinekin. Gizarte-egituraren adibideak: familia, erlijioa, zuzenbidea, ekonomia eta klasea. "Gizarte sistemarekin" kontrastea egiten du, izan ere, azken honek egitura horiek txertatzen diren egitura nagusiarekin lotzen da. Hala, gizarte egiturek eragin nabarmena dute gizarte sistema zabalagoetan, hala nola sistema ekonomikoetan, sistema juridikoetan, sistema politikoetan, kultura-sistemetan eta abarretan. Esan daiteke, halaber, gizarte egitura gizarte bat ezartzen den esparrua dela. Gizarteko erakundeen arteko harremanetarako arauak eta ereduak zehazten ditu.
Hastapenak
Gizarte egituren azterketa goiztiarrak informazio asko eman du erakundeen, kulturaren, gizarte-elkarreraginaren eta historiaren inguruan.
Ustez, Alexis de Tocqueville izan zen lehena "gizarte egitura" terminoa erabiltzen. Ondoren, Karl Marx, Herbert Spencer, Ferdinand Tönnies, Émile Durkheim eta Max Weber soziologiaren egitura kontzeptuak garatzen lagundu zuten. Azken horrek, adibidez, gizarte modernoaren erakundeak ikertu eta aztertu zituen: merkatua, burokrazia (enpresa pribatua eta administrazio publikoa) eta politika (esaterako, demokrazia).
1905ean, Ferdinand Tönnies soziologo alemanak Gizarte Egituraren Egungo Arazoak ikerketa argitaratu zuen, eta bertan argudiatzen du batasun batean jendetza bat eratzeak baino ez duela sortzen "gizarte egitura"; bere ikuspegia gizarte-borondatearen kontzeptuan oinarrituta dago.
Émile Durkheimek, Herbert Spencerrek eta beste batzuek ezagututako sistema biologiko eta sozialen arteko analogietatik abiatuta, ideia hau garatu zuen: hainbat erakundek eta gizarte-praktikek gizartearen integrazio funtzionala bermatzen dute, eta hala, zati desberdinak osotasun bateratu eta autoerreproduktibo batean integratzen dituzte. Testuinguru horretan, Durkheimek bi egitura-harreman mota bereizi zituen: elkartasun mekanikoa eta elkartasun organikoa. Lehenak antzeko atalak kultura partekatu baten bidez lotzen dituzten egiturak deskribatzen ditu; bigarrenak, berriz, gizarte-trukearen eta interdependentzia materialaren bidez lotutako zati bereiziak deskribatzen ditu.
Ondorengo garapenak
Gizarte egituraren nozioa zabal garatu zen XX. mendean, batez ere ikuspegi estrukturalistatik, eta horren baitan, Claude Lévi-Straussen eginez. Nozioaren zabaltze horretan kokatzen dira ere ikuspegi feministak, marxistak, funtzionalistak (adibidez, Talcott Parsons eta jarraitzaileek garatutakoak), eta beste ikuspegi analitiko batzuk. Marxen jarraitzaileek beste dimentsioak azaltzen dituzten gizartearen oinarrizko dimentsioak identifikatzen saiatzen dira, horien artea produkzio ekonomikoa edo botere politikoa nabarmenduz. Beste batzuk, Lévi-Straussen jarraitzaileek, kultura-egituretan ordena logikoaren bilatzen dute. Beste batzuek, batez ere Peter Blauk, Simmeli jarraitzen diote eta saiatzen dira zenbakizko harreman ereduetan oinarritutako gizarte egituraren teoria formal bat eratzen, eta hala, taldearen tamainak taldeen arteko harremanak nola moldatzen dituen aztertzen dute.
Gizarte egituraren nozioak lotura estua du gizarte-zientziaren gai nagusi batzuekin, haien artean egitura eta agentziaren arteko lotura. Gizarte egituraren kontzeptua agentziarekin konbinatzeko saiakerarik eraginkorrenak Anthony Giddensen egituraketaren teoria eta Pierre Bourdieuren praktikaren teoria dira. Giddensek egituraren eta agentziaren dualtasuna azpimarratzen du, egiturak eta agentzia ezin baitira bata bestea gabe elkar ulertu. Horrek bide ematen dio argudiatzeko egiturak ez direla aktoreekiko independenteak eta ez dutela haien portaera determinatzen, baizik eta aktoreek diseinatzen dituzten eta, oro har, erreproduzitzen diren arau- eta eskumen-multzoak dira. Giddensen azterketa, alde horretatik, bat dator Jacques Derridaren bitarren dekonstrukzioarekin, arrazonamendu soziologiko eta antropologiko klasikoaren oinarri direnak (bereziki Lévi-Straussen estrukturalismoaren joera unibertsalak). Bourdieuren praktikaren teoriak ere gizarte egituraren kontakizun sotilagoa bilatzen du, gizabanakoaren portaeran txertatuta dagoen zerbaiten gisan, erabakigarria eta determinantea den zerbait baino gehiago.
Margaret Archerrek (morfogenesiaren teoria), Tom R. Burnsek eta Helenak Flamek (sistemaren dinamikaren teoria eta gizarte-arauen sistemaren teoria) eta Immanuel Wallersteinek (mundu-sistemen teoria) berriki egindako beste lan batek, soziologia estrukturalerako soziologia klasikoaren hainbat garapen eta aplikazio eskaintzen ditu.
Instituzionala versus Erlazionala
Lopezek eta Scottek (2000) bi egitura-mota bereizten dituzte:
Makro versus Mikro
Gizarte egitura makroegitura eta mikroegituraren artean berezi daiteke:
Beste motak
Soziologoek ere bereizten dituzte:
Egitura idealak: gizarte-posizio desberdinetako pertsonen sinesmen eta ikuspegien arteko harreman eredua.
Soziologo modernoek hiru gizarte-egitura mota bereizten dituzte batzuetan:
Egituren jatorria eta garapena
Batzuek uste dute gizarte-egitura berez garatuta dagoela, beharrizan sistemiko handiagoek eraginda (adibidez, eskulan beharra, kudeaketa, klase profesional eta militarrak), edo taldeen arteko gatazkak (adibidez, alderdi politikoen edo eliteen eta masen arteko lehia). Beste batzuek uste dute egituratze hori ez dela prozesu naturalen ondorioa, baizik eta eraikuntza sozialaren ondorioa. Erakundeen independentziaren ideal kulturalaren eta langile-klaseko pertsonen arteko desorekak arrakasta izateko aukera murriztu dezake. Alde horretatik, boterea gorde nahi duten eliteen sortu dezakete edo sistema ekonomikoek ere,lehia edo lankidetza azpimarratzen duten sistemen bitartez.
Gizarte egituraren bilakaeraren kontakizunik osoena egitura eta agentzia kontakizunek emango dute agian. Kontakizun horien bidez, gizarte egituraren eta giza agentziaren kobilakaeraren azterketa sofistikatua egin daiteke. Azterketa horretan, autonomia-maila duten sozializatutako eragileek gizarte-sistemetan jarduten dute, eta, sistema horietan, batetik, erakundeen egitura eta itxaropenak daude, baina, bestetik, erakunde-egitura horrek eragina edo eraldaketa izan dezake. Sozializazio-agenteei dagokienez, gizabanakoek eragin txikia dute gizarte egituretan, aldiz, gizabanakoek eragin handiagoa jasotzen dute egituren aldetik. Sozializazio-agente horien adibide batzuk lantokia, familia, erlijioa eta eskola dira. Sozializazio-agente horiek indibidualismoan duten eragina aldatu egiten da batetik bestera; hala ere, guztiek zeregin handia dute beren autoidentitatearen garapenean.
Piasca
, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de Liébana udalerrian dagoen herri bat da. 2008ko erroldaren arabera 75 biztanle zituen.
Zhou Enlai
Zhou Enlai (Huaian, Jiangsu, - Beijing, ) Txinako politikaria eta jenerala izan zen. Tientsingo Unibertsitatean ikasi zuen, eta 1919an unibertsitarioen matxinadan parte hartzeagatik urtebeterako kartzelaratu zuten. 1920tik 1923ra Europan ikasi zuen, Frantzian bi urte, Britainia Handian, Alemanian, eta txinatar gazteen artean talde komunista bat eratu zuen. Txinara itzulirik, 1924tik 1926ra komisario politikoa izan zen Kuomintangeko akademia militarrean. 1927an Kantoneko matxinadan parte hartu zuen, eta hura zapaldua izan ondoren, Kiangsi probintzian gudaroste komunista eratzen jardun zuen. 1934an Ibilaldi Luzean parte hartu zuen. 1936an, japoniarren inbasioari aurre egitearren, Kuomintangekin elkar hartzearen alde azaldu zen. 1945ean Alderdi Komunistako politika batzordeko kidea zen, eta 1949an, Txinako Herri Errepublika aldarrikaturik, lehen ministro eta Kanpo Arazoetarako ministro izendatu zuten. Politikari eta diplomatiko trebea zen; protagonismo nabarmena izan zuen nazioarteko bilera garrantzitsuetan (Geneva, 1954; Bandung, 1955) eta goi-karguak izan zituen Txinako gobernuan. Kultura Iraultzaren garaian Maoren ondoan jarraitu zuen, baina ez zuen bat egin alderdiko buruekin (Lin Piao, Txen Po-ta eta Liu Shao-Shi). Kultura Iraultzaren ondoren, alderdiaren barruan indar handia hartu zuen.
Caerphilly gaztelua
Caerphilly gaztelua (galeseraz Caerphilly Castle, galeseraz Castell Caerffili) Galesko hegoaldeko Caerphilly konderrian dagoen izen bereko udalerrian kokatzen den gaztelu bat da.
Maurilândia
Maurilândia Brasilgo udalerri bat da, Goiás estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Rhynchoconger ectenurus
Rhynchoconger ectenurus Rhynchoconger generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Mézières-sur-Ponthouin
Biztanleria
2007an Mézières-sur-Ponthouin udalerrian erroldatutako biztanleak 672 ziren. Familiak 276 ziren, horien artean 72 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 44 bakarrik bizi ziren emakumeak), 100 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 96 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 354 etxebizitza zeuden, 276 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 43 hutsik zeuden. 348 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 276 etxebizitza nagusietatik 230 bere jabearen bizilekua ziren, 44 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 62 etxek hiru zituzten, 84 etxek lau zituzten eta 116 etxek bost zituzten. 204 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 111 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 135 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Dendrocitta leucogastra
Dendrocitta leucogastra Dendrocitta generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.
Mézières-sur-Ponthouin
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 416 ziren, horien artean 328 aktiboak ziren eta 88 inaktiboak ziren. 328 pertsona aktiboetatik 296 lanean zeuden (167 gizon eta 129 emakume) eta 32 langabezian zeuden (17 gizon eta 15 emakume). 88 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Mézières-sur-Ponthouin udalerrian 280 unitate fiskal zeuden, 684 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.209 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Mézières-sur-Ponthouin udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 530 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Villaluenga (Lausa Harana)
Villaluenga Lausa Haraneko herria da, Burgosko probintzian. Espainiako Estatistika Institutuaren arabera, 2016an 23 biztanle zituen.
Phrynosoma wigginsi
Phrynosoma wigginsi Phrynosoma generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
San Andrés (Cabezón de Liébana)
San Andrés, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de Liébana udalerrian dagoen herri bat da. 2008ko erroldaren arabera 36 biztanle zituen.
The Challenge (1982ko filma)
The Challenge (euskaraz Erronka) 1982ko John Frankenheimer estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako ekintza film bat da. John Sayles gidoilariak elkarlanean idatzitako zuen. Scott Glenn, Toshirō Mifune, Donna Kei Benz eta Kenta Fukasaku aktoreek antzeztu zuten.
Poilly-sur-Tholon
Poilly-sur-Tholon Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Mendebaldeko Sahara
Mendebaldeko Sahara (الصحراء الغربية; Taneẓroft Tutrimt; gaztelaniaz eta frantsesez: Sahara Occidental) lurralde disputatu bat da, Afrikako ipar-mendebaldean kokatua, Sahara basamortuaren mendebaldean, Ozeano Atlantikoaren ertzean. Zati bat Saharako Arabiar Errepublika Demokratikoaren kontrolpean dago; gainerakoa okupatua du Marokok. Guztira 266.000 kilometro koadro ditu, eta munduko biztanle dentsitate txikieneko lurraldeetako bat da, gehienbat basamortu ordokiez osatua.
Poilly-sur-Tholon
Biztanleria
2007an Poilly-sur-Tholon udalerrian erroldatutako biztanleak 687 ziren. Familiak 269 ziren, horien artean 72 pertsona bakarrekoak ziren (36 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 76 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 101 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Mendebaldeko Sahara
Orografia
Lurralde laua eta hareatsua da, oro har. Gora egiten du itsasertzetik barrualdera egin ahala, eta garaiera txikiko mendi harritsuak eta hareatsuak daude. Barnealdean, halaber, itsas mailatik beheragoko haran antzuak dira. Klima kontinentala da, lehorra guztiz. Ez du ia euririk egiten eta ez da ezagutzen emari iraunkorreko ibairik. Sakia-el-Hamra uadi nagusia da.
Landareak eta fauna
Landaretzarik ez da ia, are gutxiago erdialdetik hegoaldera. Itsas bazterretik urrun akazia multzo txiki batzuk daude, eta Aaiun, Smara eta oasi gutxi batzuetan baizik ez dira hazten palmondoak.
Poilly-sur-Tholon
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
The Challenge (1982ko filma)
Argumentua
Rick Murphy (Scott Glenn) estatubatuar boxeolari ohi bat da. Behinola, Toru Yoshida (Toshiro Mifune) japoniarrak "Berdinak" deritzoten samurai ezpata saileko bat Japonian ezkutuan sar dezan kontratatuko du. Halere, ezpata bereganatu asmoz dabilen japoniar gaizkile talde batek Rick bahitu eta misioa zirudiena baino gehiago korapilatuko da.
Mendebaldeko Sahara
Historia
Datu gutxi dago Mendebaleko Saharako historiaurreari buruz. Ehiztari eta artzain kulturen aztarnak aurkitu dira Sakia-el-Hamran. K. a. IV. mendean hasi ziren bertako biztanleak Ipar Afrikako Mediterraneoaren ertzean bizi ziren kartagotarrekin harremanetan; erromatarrekin ere izan zuten harremanik, baina ez sakonak. Behe Erdi Aroko mendeetan berbere herriak kokatu ziren lurralde haietan, eta arabiar beduinoak gero.
Poilly-sur-Tholon
Etxebizitza
2007an 332 etxebizitza zeuden, 279 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 326 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 279 etxebizitza nagusietatik 228 bere jabearen bizilekua ziren, 35 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 43 etxek hiru zituzten, 67 etxek lau zituzten eta 154 etxek bost zituzten. 254 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 111 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 148 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Mendebaldeko Sahara
Historia
1346an egungo Rio de Oroko kostaldera heldu ziren portugesak, eta XIX. mendera bitartean europarrak eta musulmanak ibili ziren kostalde hartan.
1884an kokatu zen Rio de Oroko badian Sociedad Española de Africanistas y Colonistas izeneko espainiar elkartea eta, hango biztanleekin hitzarmen batzuk egin ondoren, Espainiako gobernuak eremu hura bere babespeko lurraldetzat hartu zuen. Espainiarren kolonizazioak oztopo batzuk izan zituen: Frantziak lurraldea eskatu zuen, Mauritaniaren barneko lurra zelakoan, eta Ma' al-Aynyan arabiar buruzagiak lurralde burujabe bat eratu zuen Smarako hiria hartu ondoren (1904).
1916-1934 bitartean hartu zituen Espainiako gudarosteak Sahara Mendebaleko lurralde guztiak (Rio de Oro eta Sakia-el-Hamra). 1957an beretzat eskatu zuen Marokoko estatuak lurraldea, eta atzera bota zituen espainiar gudarosteak Marokoko osteak bi nazioen arteko mugetatik. 1958an Espainiako gobernuak Sahara Español izeneko herrialdea sortu zuen, eta 1960. urtean beretzat eskatu zuen Mauritaniako estatu berriak.
1963an aurkitu ziren fosfatoak Sahara Mendebaleko iparraldean (Bukraa), eta 1972an hasi ziren espainiarrak Bukraako fosfato meatzeak ustiatzen. Urte horietan independentzia gogoa handiagotzen zihoan bertakoen artean. Espainiak koloniari eusteko ahaleginetan, koloniari probintzia autonomoaren itxura eman zion: Yemaa "parlamentu" propioa eman zion 1967an, Gorteetako prokuradoreekin, kontseilari nazionalekin eta zigilu propioekin 1968an. NBEk egoera hori ukatu egin zuen, 1965ean ≪saharar herriaren autodeterminazio-eskubidea≫ aintzatetsi baitzuen. Garai horretan hasi ziren sortzen lehen independentzia-mugimenduak, eta 1973. urtean sortu zen Fronte Polisarioa, sahararrek beren nazioaren independentziaren alde eratu zuten erakunde politiko-militarra. Bat-batean eta zarata eginez aurkeztu zen Fronte Polisarioa iritzi publikoaren aurrean: zenbait lehergailu jarri zituen Aaiunen, eta 1974. urtearen hasieran, patruila militar batzuk eraso zituen. Aldi berean, Marokok Saharako lurraldeen eskaera formala egin zuen. Hala ere, aukera gutxi zituela zirudien; batez ere, Nazio Batuen Nazioarteko Batzorde batek 1974an Sahara bisitatu eta gero, autodeterminazioaren aldeko txostena egin ondoren. 1975eko azaroan, Maroko eta Mauritania onartu zituen Espainiak hango administrazio kide gisa, eta 1976ko otsailean, Espainiak kolonia utzi ondoren, bitan zatitu zuten lurraldea Marokok eta Mauritaniak. Hil berean, Saharako Arabiar Errepublika Demokratikoa aldarrikatu zuen Fronte Polisarioak (Nazio Batuen Erakundeko 70 estatuk onartu zuten errepublika berria), eta bi estatu haien eta saharar abertzaleen arteko gerra zabaldu zen.
Poilly-sur-Tholon
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 403 ziren, horien artean 327 aktiboak ziren eta 76 inaktiboak ziren. 327 pertsona aktiboetatik 297 lanean zeuden (153 gizon eta 144 emakume) eta 30 langabezian zeuden (17 gizon eta 13 emakume). 76 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Mendebaldeko Sahara
Historia
Mauritaniako gobernuak 1979an bake hitzarmen bat sinatu zuen Fronte Polisarioko buruzagiekin, baina Marokok bere gudarostea eta kolonoak zabaldu zituen Mauritaniak utzitako lurraldera. 1980. urtetik aurrerako urteetan gerran jarraitu zuten sahararrek Marokoko gudarostearen aurka, eta 1988an erreferendum bat egitea erabaki zuen Nazio Batuen Erakundeak Mendebaleko Saharan, 1974an espainiar agintariek egin zuten errolda abiapuntu gisa hartuta.
Poilly-sur-Tholon
Diru sarrerak
2009an Poilly-sur-Tholon udalerrian 282 unitate fiskal zeuden, 748,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.657 euro zen.
Mendebaldeko Sahara
Historia
Ez da oraindik erreferendumik egin. 1989an hautsi egin zen urtebete inguruko su-etena, Saharako biztanleen erreferendum baterako negoziazioak bertan behera gelditu zirenean. 1992an Nazio Batuetako ordezkariak izan ziren bertan, Sahara estatu burujabe izatea edo Marokoren mendean geratzea erabakitzeko erreferenduma prestatzeko, baina oraindik ez da egin.
Poilly-sur-Tholon
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 32 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 6 margolariak ziren, 1 zurgina, 2 iturginak, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia, 2 jatetxeak eta 1 tintoreria.
Mendebaldeko Sahara
Historia
2014ko irailaren 21ean, NBEren ordezkari bereziaren bisita oztopatzea egotzi zion SEADek Marokori. Bere misioaren mugak zehatz-mehatz azaltzeko eskatu zion Marokok Rossi, herrialdean sartzeko baimena eman aurretik.
Demografia
Mendebaldeko Saharako bertako biztanleei saharar deritze, eta berbere-arabiar nahasturako etnia dira, eta arabieraren hassania aldaera hitz egiten dute. Erlijioz musulmanak dira. Mauritaniako eta Marokoko estatuen inbasioaren ondorioz, bi estatu horietako biztanle eta kolonoak kokatu dira Mendebaleko Saharako lurraldean.
Poilly-sur-Tholon
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 1 arropa denda zen eta 1 kirol-denda zen.
Mendebaldeko Sahara
Ekonomia
Laborantzarik ez dago ia, klimaren gogortasunaren ondorioz. Hedadura txikiko gari soro gutxi batzuk, baratze txikiak eta artoa baizik ezin da aldatu oasi edo berdegune zenbaitetan. Garrantzi handiagoa du abere hazkuntzak (ardi, ahuntz eta gameluak), artzain nomaden eskuetan daudenak.
Poilly-sur-Tholon
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Poilly-sur-Tholon udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.310 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Mendebaldeko Sahara
Ekonomia
Kostaldean, berriz, arrantza eta lurpeko aberastasunen ustiapena dira bereziki ekonomia jarduera nagusiak. Fosfato hobi handiak daude kostaldean eta barnealdean; munduko hobirik handienetakoa da Bu-Craa izenekoa. Hala eta guztiz ere, garapen bidean dago Sahara, eta bizi duen gerra egoerak zailtzen du ekonomiaren suspertzea.
Poilly-sur-Tholon
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
María Fernanda Ladrón de Guevara
María Fernanda Ladrón de Guevara y Trápaga (Madril, 1897ko maiatzaren 30a- Ibidem, 1974ko apirilaren 25a) aktorea izan zen.
Biografia
Madrilen jaio zen 1897ko maiatzaren 30ean, eta 1913ko abenduaren 13an egin zuen debuta, La Malquerida lanarekin, María Guerrero eta Fernando Díaz de Mendoza aitabitxiaren laguntzarekin. Konpainia horrekin estreinatu zituen, besteak beste, Eduardo Marquinaren Agrellanoren erretaula, Gregorio Martínez Sierraren Mamá (1913), Manuel Linares Rivasen La fuerza del mal (1914), Jacinto Benaventeren Campo de armiño (1916) eta La vestal de Occidente (1919) eta Pedro Muñoz Secaren eta Azken bekatua (1918).
1922an, Rafael Rivelles aktorearekin osatu zuen bere konpainia. Aktore horrekin ezkondu zen, eta garai hartan antzerki-arrakasta handiak izan zituen, hala nola Cancela, La madre guapa eta El bandido de la Sierra (1923).
1930ean estreinatu zen pantaila handian, Benito Perojaren El embrujo de Sevilla filmarekin. Handik gutxira, Hollywoodera joan zen, eta AEBetako zenbait filmen gaztelaniazko bertsioa filmatu zuen.
Espainiako Gerra Zibila amaitu ondoren, bigarren aldiz ezkondu zen Pedro Larrañaga Ruiz Gómezekin (1944an hil zen), eta, azkenean, XX. mendeko Espainiako eszenako emakume handienetakoa bihurtu zen, Jacinto Benavente dramaturgoaren interpretazio bikainekin. Bere konpainia 1959an desegin zen.
Bere karrera zinematografikoa, ordea, bigarren mailan mantendu zuen beti, nahiz eta aipa daitezkeen Juan de Orduñaren Udazkeneko arrosak (1943), Francesc Rovira-Beletaren Arrabaleko handiak (1961), Enrique Carrerasen Arrabaleko abestia (1970) edo Pedro Olearen Otsoaren basoa (1970).
María Fernanda Ladrón de Guevararen arte-tradizioa lehenengo Amparo Rivelles eta Carlos Larrañaga seme-alabek eta gero Amparo Larrañaga eta Luis Merlo bilobek iraunarazi dute.
Sacavém
Sacavém Portugalgo hiria da, Loures udalerrian dagoena (Lisboako Barrutia).
2001ean ia 17.659 biztanle zituen.
Oria (Brindisi)
Oria Italiako udalerri bat da. Brindisiko probintzian kokatuta dago, Apulia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Oriak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Lobocheilos cryptopogon
Lobocheilos cryptopogon Lobocheilos generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Holmes konderria (Ohio)
Holmes konderria (Holmes County) Ohioko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Millersburg da. 2010eko zentsuaren arabera 42,366 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Argyrosomus inodorus
Argyrosomus inodorus Argyrosomus generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Holmes konderria (Ohio)
Geografia
Holmes konderriak 10,981 kilometro koadro ditu. Horietatik 375 ura dira. Beste 109,436 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 38,58 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 42,366 pertsonetatik 41,936 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 329 dira. 123 beltzak edo afroamerikarrak. 22 amerikar natiboak ziren eta 19 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 49 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 16 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 201 pertsonek kokatzen zuten.
Rubiataba
Rubiataba Brasilgo udalerri bat da, Goiás estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Shuji Nomiyama
Shuji Nomiyama (野見山 修二, 1977ko maiatzaren 23a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kyoto Purple Sanga.
Old School (filma)
Old School (euskaraz Eskola Zaharra) 2003ko Todd Phillips estatubatuar zinema zuzendari, ekoizle eta gidoigileak zuzendu, ekoitzi eta idatiztako komedia film bat da. Luke Wilson, Will Ferrell, Vince Vaughn, Jeremy Piven eta Ellen Pompeo aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Hogeitamar urtetik gorako hiru adiskideek beren iraganeko unibertsitate garaiko parranda eta festa giroa berreskuratu nahi dituzte, horretarako unibertsitateko kanpusetik kanpo beren fraternitatea sortuko dute. Mitch, Frank eta Beanie (Luke Wilson, Will Ferrell eta Vince Vaughn) beren bizitzen bidegurutzetan daude. Gizon helduak izan, ardurak, emazteak eta lan egonkorrak edukitzea, edota guzti hori gerorako laga eta franternitateen mundura itzuli eta inongo heziketarik gabeko festa giroan barneratzea.
Txapata
Txapata (ciabatta) azal lodia, albeolo handiko mami ilun samarra eta, orea hartzitzen denbora gehiagoan uzten delako, zapore eta usain bortitzagoak dituen ogia da. Arnaldo Cavallari italiarrak 1982an asmatu zuen.
Rhynchoconger flavus
Rhynchoconger flavus Rhynchoconger generoko animalia da. Arrainen barruko Congridae familian sailkatzen da.
Torices
, Espainiako Kantabria autonomia erkidegoko Cabezón de Liébana udalerrian dagoen herri bat da. 2008ko erroldaren arabera 27 biztanle zituen.
Villaño
Villaño Lausa Haraneko herria da, Burgosko probintzian. Espainiako Estatistika Institutuaren arabera, 2016an 12 biztanle zituen. Herri hustu bilakatzekotan dago. Bere lurraldean Urduña hiriko enklabe bat dago; La Cerca de Villaño edo Villañoko Esparrua izena dauka enklabeak. Orduan, Burgoseko probintzian euskal enklabe bat dago.
Striptease
Stripteasea dantza erotiko eta exotikoa da, non dantzaria era seduktore eta sexualki iradokitzailean guztiz edo partzialki biluzten joaten den. Stripteasea egiten duen dantzariari stripper deitzen zaio. Oro har, kabaretetan eta gaueko klubetan dantzatzen da. Normalean arropa modu motel batean kentzen joaten dira dantzariak, ikuslearen grina ahalik eta gehiago mantendu eta konplizitate handiago bat lortzeko ikuslearekin. Era berean, ikuskizuna ahalik eta gehien luzatu ohi dute, eta hau dela eta, normalean biluzik dantzaren azken momentuan bakarrik geratzen dira. Modu honetara sentsualitatea amaiera arte mantentzea lortzen dute.
Ikuskizun honen elementurik garrantzitsuenak dantzarien fisikoa eta dantza egiteko duten gaitasuna izan ohi da, baina musika eta argi jokoen bidez lagundurik egoten dira beti dantza hauek. Elementu hauek ezinbestekoak dira espektakulu hau egiterako unean, dantzak erakargarriagoak bilakatzen baitira.
Stripteasea hainbat kulturatako parte izan da eta izaten jarraitzen du, antzinako Babilonia eta Egiptotik gaur egun arte.
Troia (Foggia)
Troia Italiako udalerri bat da. n kokatuta dago, Apulia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Striptease
Historia
Dantza egiteko modu honen inguruan dagoen lehenengo aztarna Sumerkoa da, baina Antzinako Greziaren inguruan ditugu aztarna gehien, idatzi eta ontzietako grabatuen bitartez.
Troia (Foggia)
Mugakideak
Troiak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Striptease
Streptease terapeutikoa
Biluztearen esperientzia alde terapeutikotik landu izan da, eta Euskal Herrian ere egin izan dira ikastaroak eta badaude terapeutak. Terapia honek ez du helburu bakarra izaten, pertsona bakoitzak jartzen baitizkio helburuak terapiari. Hala, striptease terapeutikora gerturatzen diren guztiek beren helburuak izan ditzakete: biluztearen lotsa lantzea, jendaurrean sentsualki dantzatzeko beldurra uxatzea, gorputza ferekatzeko zenbait teknika ikastea. Fisioterapiarekin lotzen da batzuetan streptease terapia, eta beste batzuetan terapia gestaltikoekin (hala nola barreterapia, adibidez) , ikuspegi humanistago batekin, pertsonalitatearen lantzearekin.
Striptease ikastaro batean, sentsualitatea pizteko hainbat trikimailu erakusten dira. Gorputza orokortasunean lantzeaz gain (hainbat ibilera onartzea, horien edertasuna mirestea, gorputzaren mugimendu-gaitasunak, eta abar), gorputz atal zehatz batzuk aktibatzeko ariketak lantzen dira. Hala nola:
Dendrocitta frontalis
Dendrocitta frontalis Dendrocitta generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.
Møns Klint
Labarrak
Sei kilometro luzatzen dira itsaslabarrak, Liselund parketik hasi eta itsasargiraino. 100 metrotik gorako garaiera dute, punturik altuena Dronningestolen (128 m.) izanik. Ibilbide batek itsaslabar guztiak goitik zeharkatzen ditu.
Geologia
Klera zurizko itsaslabarrak dira. Duela 70 milioi urte itsasoan bizi ziren Coccolitoforo alga mikroskopikoen milioika oskolen sedimentazioz eta glaziarrek eragiten zuten presioaren konpaktazioz osatu zen. Duela 11.000 urte Izotz Aroa amaitu eta glaziarrak urtzerakoan labarrak altxatu egin ziren.
2007an Geocenter Møns Klint interpretazio zentroa ireki zen, bertan azaltzen da Møns Klinten historia geologikoa.
Ningal
Ningal (eusk. "erregina handia") Mesopotamiako mitologian (akadiar, sumertar eta babiloniarrean, kanaberen jainkosa bat zen, Enki eta Ningikugaren alaba. Nannaren ezkontidea izan zen. Ziur asko, hasiera batean, Mesopotamia hegoaldeko zingiretan bizi ziren artzainek gurtua izan zen, Ur hiritik gertu.