cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otordu
Une berezietako berariazko otorduak
Gizarte azturak biziki aldatu direnez, egun, dela fast food izenekoa, dela aurretiaz edo unean bertan prestaturiko ohiko edo ezohiko janaria, hamaika toki espezializatu edo orokorretan har daiteke, hala nola taberna, txosna, erretegi, gastro-bar, pizzeria, zinema, kiroldegi, frontoi, estadio, tren, funikular, autobus, geltoki, ibai-ontzi eta itsasontzietan, hegazkin, portu eta aireportuetan, klub, zahar etxe eta elkarte gastronomikoetan, akuario eta zoologikoetan, hotel, ostatu eta landetxeetan, okindegi, gozotegi, aterpe, babes leku eta komentuetan, biltegi eta fabriketan, kantina, haurtzaindegi, eskola, lizeo, institutu eta unibertsitateetan, museo eta kasinoetan, barraka edo ferietan, errepide arrunt eta autobideko gasolindegian, benta eta askaldegi edo merenderoetan, txakolin eta txikierdietan, sagardotegian, upategian, kaleko furgoneta, orga edo karrotxoetan, restop, self-service eta hipermerkatuetan, berariazko instalazio behin-behinekoetan, ospitaletako eta kaleko kafetegi, kafe-antzoki eta te-aretoetan, bistrot eta kabaretetan, mendian pik-nik estiloan, besteak beste.
Kanpo estekak
Eten
Andre Mariaren Jasokundearen eliza (Itsasondo)
Andre Mariaren Jasokundearen eliza Gipuzkoako Itsasondo udalerrian dagoen eliza bat da.
Kokalekua
Herrigunearen gainaldean dago, Goiko kalean, alboan pilotaleku bat du eta atzealdean hilerria.
Historia
Erdi Arokoa da eliza, baina, XVI. mendean egin ziren berrikuntza eta zabaltze lanen ondorio da egun duen itxura.
Eraikina
Koru azpian dagoen zatia da elizako zatirik zaharrena. Izan ere, hasiera batean, han zegoen aldare nagusia. Elizako lehen berrikuntzak egin zirenean, baina, egun dagoen lekura mugitu zuten aldarea, eta koru azpiko atzeko ate handia egin zuten. 1600 eta 1750. urte artean egin ziren berritze lan horiek. 1750 eta 1846 urte bitartean, beste hainbat lan egin ziren. Ordukoak dira sakristia eta goiko plazako pilota lekuko aurreko pareta edo frontisa.
Edith Clarke
Edith Clarke (1883ko otsailaren 10a – 1959ko urriaren 29a) lehenengo emakume ingeniari elektrikoa izan zen. Sare elektrikoaren analisian espezializatu zen eta bere ikerkuntzaren aplikazioa gaur egungo haize-sorgailuen kontrolean erabiltzen da, besteak beste.
Bizitza
Edith Clarke 1883ko otsailaren 10ean jaio zen Howard konderrian (Maryland). John Ridgely Clarkeren eta Susan Dorsey Owingsen bederatzi umeetako bat izan zen. 12 urte zituenerako umezurtz geratu zen, eta bere ahizpa zaharrenak hazi zuen. 18 urterekin bere gurasoen jaraunspena kobratu eta dirua Vassar College ikastetxean matematika eta astronomia ikasteko erabili zuen; 1908an graduatu zen, kalifikazio onenekin.
Graduatu ondoren, Matematika eta Fisikako irakasle izan zen San Frantziskoko eskola pribatu batean eta Marshall College ikastetxean. Hala ere, bere ametsa ingeniari izatea zenez, 1911n Ingeniaritza Zibila ikasten hasi zen Wisconsingo Unibertsitatean. Udako praktikak AT&T konpainian egin zituen, informatika-programazioko teknikari lanetan, eta han geratu zen arduraldi osoko lanpostu batean. George A. Campbell-ekin lanean aritu zen garraio sareetako linea luzeen kalkuluak egiten, eta gauez Columbia Universityn ingeniaritza elektrikoa ikasten.
1918an Massachusetts Institute of Technology-n ingeniaritza elektrikoko ikasketak hasi zituen eta 1919an erakunde honetako lehen emakume ingeniari elektrikoa bilakatu zen. Bere tesia A.E. Kennellyk zuzendu zuen "Behavior of a lumpy artificial transmission line as the frequency is indefinitely increased." izenburua izan zuena.
Lanbidea
Baina garai haietan ez zen samurra ingeniari bezala lan egitea eta, berriz ere, informatika-programazioko teknikarien buru bezala lan egin zuen General Electric-en, Turbinen Ingeniaritza Sailean. Bertan lanean ari zelarik Clarke kalkulagailua patentatu zuen: Garraio linea elektrikoetako ekuazioak ebazteko gailu grafiko sinple bat. Gailu honek lineatako ekuazio hiperbolikoak askatzen zituen aurreko metodoek baino hamar aldiz azkarrago.
1921ean, oraindik ere ingeniari lanpostua lortu ezinik, GE utzi eta Turkiako Constantinople Women's College-ra joan zen fisika irakastera.
Azkenean, 1922an GE-ko ingeniari elektriko postua eta soldata lortu zituen Zentraletako Ingeniaritza sailean eta bertan lan egin zuen sorkuntza elektrikoa eta garraio lineen arloan 1945 arte.
1947-1956 artean Ingenieritza Elektrikoaren arloko irakasle izan zen University of Texas at Austin-en.
Ikerkuntza
Matematikako ezagutzen aplikazioa izan zen bere arloan fama eman ziona. 1926ko otsailaren 8an, American Institute of Electrical Engineers-en (AIEE) urteko topaketen ondorengo Transaction-en artikulua idatzi zuen lehen emakumea izan zen. Artikulu honetan funtzio hiperbolikoen erabilera azaldu zuen linea elektrikoek garraiatu dezaketen potentzia maximoa kalkulatzeko, desegonkortu gabe.
1932 eta 1941ean AIEEko sariak irabazi zituen beste bi artikulurekin. Three-Phase Multiple-Conductor Circuits (1932) eta Stability Limitations of Long Distance A-C Power Transmission Systems (1941), Seldon B.-rekin batera.
1943an potentzia ingeniaritzan erreferentziazko bihurtu zen testuliburua idatzi zuen: Circuit Analysis of A. C. Power Systems. Liburu honen edukia GE-ko langileei ematen zizkien ikastaroetan oinarritzen zen. Liubru honetan osagai simetrikoen metodoa erabiltzen da energia elektrikoaren sorkuntza eta garraioarekin erlazionaturiko arazoak ebazteko. Liburuak hedakuntza handia izan zuen mundu osoko Ingeniaritza Eskoletan eta erreferentziazko liburua bilakatu zen enpresa elektrikotako ingeniarien artean. 1950ean bigarren edizioa argitaratu zen aplikazio gehiago azalduz.
Clarkeren Transformatua
Clarkeren transformatuak erreferentzi sistemen aldaketetan oinarritzen diren eragiketa matematikoak dira. Transformatu hauek, besteak beste garraio sareetan, makina elektrikoen ereduztapen eta kontrolean eta potentziazko elektronikako kontrol arloan erabiltzen dira.
Bibliografia
Journal Α. I. Ε. E, April 1926, 365-373.
Lobotos lobatus
Lobotos lobatus Lobotos generoko animalia da. Hegaztien barruko Campephagidae familian sailkatua dago.
Puxico (Missouri)
Puxico Missourieko hiri bat da. Stoddard konderrian kokatua dago. 2010ean 881 biztanle zituen, 1.73 kilometro koadrotan banatuta.
Sundasalanx megalops
Sundasalanx megalops Sundasalanx generoko animalia da. Arrainen barruko Clupeidae familian sailkatzen da.
Mutualismo
Mutualismoa ekonomia eta politika arloko teoria eta sistema da, anarkismoaren ideologiaren baitan kokatua. Frantziako Pierre-Joseph Proudhonek eta Estatu Batuetako Josiah Warrenek proposatu eta garatu zuten.
Ekoizpenaren izaeragatik edo ekimen kolektiboa beharrezkoa denean, kolektiboaren aginte demokratikoaren alde daude, baina ez daude kolektibismoaren alde berez helburu ideala balitz moduan. Mutualismoak ez du jotzen dirua edo elkartrukearen aurka. Jabetza pribatua defendatzen du, betiere bakoitzaren lana, okupazio eta erabieran oinarritzen bada.
Oro har, gizarte egitura guztiak borondatezko elkarlanean, elkartruke askean eta elkarlaguntzan oinarritu behar dira. Merkatua kontzeptu baikorra, gizatiarra eta askatzailetzat jotzen dute, ekoizleen arteko lanaren elkartruke gisa ulertuta. Egun indarrean dagoen merkatuaren kontra daude hala ere, estatuaren kapitalismoak harrapatu eta usteldutako sistema baita.
Mutualisten azken helburua hauxe da: ekoizleen arteko merkatu libreko elkartrukean oinarritutako ekonomia, bertan, batez ere, artisau eta nekazari autonomoek, lan kooperatibek eta kontsumitzaileen kooperatiben eskuetan egongo litzateke ekoizpena. Langileen lansaria, horrela, lansari “naturala” izango litzateke, lanaren produkto osoa.
Mutualistak ez datoz bat anarkista kolektibistekin, baina badituzte ere diferentzia batzuk anarkista indibidualistekin. Mutualistek garrantzi handiago ematen diote autoeraketari, indibidualistek elkarteei baino. Voltairine de Cleyrek azaltzen du Josiah Warren eta Benjamin Tucker mutualistak baino indibidualistak direla dio, eta arrazoi moduan, eskala luzeko industrigintza ezagutzen ez zutenez ezin zutela ulertu mutualismoa.
Historia
Mutualismo hitza oso helburu ezberdinekin erabili da. Charles Fourierek lehenengo aldiz erabili zuen "mutualisme" hitza 1822n, nahiz eta aipamen hori ez zegoen loturik ekonomi sistema batekin. Horren ostean, “mutualista” hitzaren lehenengo erabilpena New-Harmony Gazetten izan zen Owenite 1826an. 1830en hasieran, Frantziako Lioneko erakunde batek “Mutualistak” izena hartu zuen. 1846an, Pierre Joseph Proudhon hasi zen "mutualité" hitza erabiltzen bere idazkietan. William B. Greene, 1850ean, “mutualismo” hitza erabili zuen, Proudhonen antzeko sistema bat azaltzeko. Geroxeago, Proudhonek berak “mutualismo” hitza erabili zuen bere ekonomi sistema deskribitzeko asmoz.
Hemeretzigarren mendeko mutualistek sozialista libertariotzat jotzen zuten beren burua. . Kooperatibismoaren aldeko jarrera izanda, merkatu libreko irtenbideen alde azaltzen dira mutualistak. Beren ustez, ezberdintasun ekonomiko bidegabe gehienen jatorria Estatuak sorturiko lehentasunezko baldintzak dira. Ekonomiaren ikuspegitik, Mutualismoa hirugarren bide bat da, ekonomia klasikoa eta sozialismoaren aurrean. Gaur eguneko mutualista anarkista den Kevin Carsonen ustez, mutualismo anarquista “merkatu libreko sozialismoa” da.
Ekonomia Mutualista
Mutualismoaren babesleek, askotan, “merkatu aske antikapitalista” izendatzen dute mutualismoa.
Kevin Carson, gaur eguneko idazle mutualistaren arabera, “kapitalismoak ezin du iraun estaturik gabe. Estatuaren interbentzioan datza kapitalismoa eta merkatu askearen arteko ezberdintasuna" . Carsonen ustez, aberastasunaren zentralizazioa klase ierarkiaren arabera, Estatuaren interbentzioaren ondorioa da, lidergoa duen klasea babesteko, diruaren monopolioaren bidez, korporazio handientzako subentzio eta laguntzen bidez (patenteak), zerga sistemaren bidez eta indar militarraren bidez, nazioarteko merkatuetan hegemonia eskuratu edo babesteko asmoz.
Elkartze askea
Proudhonentzat, "industri demokrazia" eskatzen zuen mutualismoak. Bertan, lantokiak "demokratikoki antolaturiko langileen elkarteen eskuetan utziko lirateke … hasierako erdigunea sozietate eta enpresen federazio zabalean, Gizarte Errepublika Demokratikoaren barruan." Langileek ez lukete beraien lan indarra kapitalista bati saldu beharko eta, horren ordez, beraien buruarentzat lan egin beharko lukete, kooperatibetan.
Robert Grahamek dionez, "Proudhonen merkatuko sozialismoa zuzenki loturik dago industri demokrazia eta langileen autoeraketaren bere kontzeptuarekin."
K. Steven Vincentek dionez berriz, "Proudhonek industri demokraziarako programa sendo bat azaldu zuen, ekonomiaren aginte eta zuzendaritza langileen eskuetan utziko lukela"
Kredito mutuala
Mutualisten ustez, herriaren eskuetan egon beharko litzateke banka sistema. Bankuek nolabaiteko oligopolio dute kreditoan. Mutualistek garrantzi handia emon diote jabetza demokratikoa duten egitura hauei: mutual banks, kredito kooperatibak edo credit unions delakoei.
Mutualista eta anarkista indibidualista askok horren buruzko azterketa sakonak egin dituzte: Proudhon, William B. Greene, eta Lysander Spooner.
Kürnbach
Kürnbach Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta, Karlsruhe barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mutualismo
Kontratua / Federazioa
Mutualismoren ustez, kontratuen bidez elkartrukatu beharko lituzkete ekoizleek beraien ondasunak merkatuan. Proudhon, hasiera batean, lanaren balioa “lan-orduetan” oinarritzen zuen. Geroxeago, beste faktore batzuk hartu zituen kontutan: lanaren intentsitatea, lanaren izaera, etab.
Kürnbach
Estatuaren erdialdean dago kokatuta, Rhin ibaitik ez oso urruti.
Mutualismo
Kontratua / Federazioa
Aldi berean, “kontratuaren” kontzeptu hori zabaldu zuen ere, “federazio” kontzeptuaren barruan. Ideia guztiok, neurri handi batean, gaur eguneko ekonomia partehartzailearekin datoz bat.
Gradualismoa / Dual-power / Aginte Bikoitza
"Gobernuen makinariaren atzetik, erakunde politikoen itzalpean, estatugizon eta apaizen ikuspegitik kanpo, bere organismo propioa sortzen ari da Gizartea, astiro eta ixilik, eta ordena berria eraikiz, bere bizitasun eta autonomia aideraziz ..."
Proudhonek azpimarratu zuen Frantziako Iraultzak huts egin ziola herriari eta lan kooperatiben federazioa bultzatzen zuen, kredito mutualistaren bidez progresiboki industriaren kontrola eskuratzeko asmoz. Nabariak dira eredu hau eta gaur eguneko lan kooperatiben ereduaren arteko antzekotasunak.
Mutualismoa gaur egun
Kevin Carson da gaur eguneko mutualista ezagun bat, Studies in Mutualist Political Economy lanaren egile.
Gizarte ekonomia, Kooperatibismo, merkataritza zuzena mugimendu batzuk eta software askeko proiektu batzuk ere, antzeko izpirituan oinarritzen dira, elkarlaguntzan oinarriturik, deszentralizazioa eta elkarlan askean (ik Small "a" anarchism).
Kritikak
Anarko-komunistak, Piotr Kropotkin modukoak, ez datoz bat Proudhonen mutualismoarekin, arrazoi ezberdinengatik; hauen artean, diruaren kontzeptuaren onarpenagatik.
George Reisman, laissez-faire kapitalista zenaren iritziz, neurri bateko explotazioaren alde azaltzen zen Mutualismoa ez zuelako onartzen gizaki baten eskubidea berak urteetan landutako lurra babesteko, momentu zehatz batean erabiltzeari uzten badio. Bere ustez, gizaki horren lanaren ekoizpena lapurtzen ari da horrela."
Sapiéncia occitana
Sapiéncia occitana okzitaniera hutsez argitaratutako zientzia eta historiari buruzko Interneteko aldizkaria da. 2016an sortu zen. Gaur egun 750 artikulu baino gehiago ditu sarean.
Historia
Katalanez eta okzitanieraz idazten duen Christian Andreu kazetari kataluniarrak sortu zuen 2016ko irailaren 1ean.
Simpsonichthys nigromaculatus
Simpsonichthys nigromaculatus Simpsonichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Chabanais
Chabanais Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chabanais udalerrian erroldatutako biztanleak 1.885 ziren. Familiak 929 ziren, horien artean 378 pertsona bakarrekoak ziren (113 bakarrik bizi ziren gizonak eta 265 bakarrik bizi ziren emakumeak), 290 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 189 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 72 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Madison konderria (New York)
Madison konderria (Madison County) New Yorkko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Wampsville da. 2010eko zentsuaren arabera 73,442 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
NA-8601
NA-8601 edo Barasoain-Garinoain zeharbidea, Nafarroako herri errepidea da, N-121 nafar errepideko 24,69 kilometroan hasi eta N-121 errepidearen 26,47 kilometrora arte doa. Errepidea 1,56 kilometro luze da.
Razo (Carballo)
Razo, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Carballo udalerrian dagoen parrokia bat da, Coruñako probintzian. 2018ko erroldaren arabera 796 biztanle zituen.
Chabanais
Etxebizitza
2007an 1.133 etxebizitza zeuden, 943 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 75 bigarren erresidentzia ziren eta 115 hutsik zeuden. 849 etxeak ziren eta 222 apartamentuak ziren. 943 etxebizitza nagusietatik 575 bere jabearen bizilekua ziren, 341 alokairuan okupaturik zeuden eta 27 doan lagata zeuden; 67 etxek gela bat zuten, 52 etxek bi zituzten, 154 etxek hiru zituzten, 317 etxek lau zituzten eta 353 etxek bost zituzten. 591 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 441 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 287 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Madison konderria (New York)
Geografia
Madison konderriak 171,271 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,668 ura dira. Beste 169,603 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 42,88 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 73,442 pertsonetatik 70,232 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,316 dira. 1,260 beltzak edo afroamerikarrak. 473 amerikar natiboak ziren eta 11 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 576 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 46 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 844 pertsonek kokatzen zuten.
Chabanais
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.042 ziren, horien artean 728 aktiboak ziren eta 314 inaktiboak ziren. 728 pertsona aktiboetatik 644 lanean zeuden (337 gizon eta 307 emakume) eta 84 langabezian zeuden (35 gizon eta 49 emakume). 314 pertsona inaktiboetatik 141 erretiraturik zeuden, 73 ikasten zeuden eta 100 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chabanais udalerrian 874 unitate fiskal zeuden, 1.813 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.735 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 123 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 6 eraikuntza enpresak ziren, 34 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 9 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 13 zerbitzu enpresak ziren, 19 administrazio publikoko enpresak ziren eta 10 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 35 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 2 autoeskolak, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria, 8 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 1 aldi baterako lan enpresa, 3 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 20 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 3 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 zapata-denda zen, 1 kirol-denda zen, 1 drogeria zen, 1 bitxi-denda zen eta 4 lore-dendak ziren.
2000. urtean Chabanais udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.275 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Chabanais udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 308 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Pierre-lès-Franqueville
Saint-Pierre-lès-Franqueville Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 58 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.
Rebreuve-sur-Canche
Rebreuve-sur-Canche Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Saint-Pierre-lès-Franqueville
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Rebreuve-sur-Canche
Biztanleria
2007an Rebreuve-sur-Canche udalerrian erroldatutako biztanleak 215 ziren. Familiak 82 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 31 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 31 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Saint-Pierre-lès-Franqueville
Etxebizitza
2007an 27 etxebizitza zeuden, 20 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 27etxeak ziren. 20 etxebizitza nagusietatik 14 bere jabearen bizilekua ziren eta 6 alokairuan okupaturik zeuden; 6 etxek hitu gela zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 8 etxek bost zituzten. 11 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 6 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 10 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 32 ziren, horien artean 22 aktiboak ziren eta 10 inaktiboak ziren. 22 pertsona aktiboetatik 19 lanean zeuden (13 gizon eta 6 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 10 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Rebreuve-sur-Canche
Etxebizitza
2007an 206 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 94 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 170 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 84 etxebizitza nagusietatik 74 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 6 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 48 etxek bost zituzten. 73 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 35 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saint-Pierre-lès-Franqueville
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra administrazio publikoko enpresa batena zen.
Rebreuve-sur-Canche
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Saint-Pierre-lès-Franqueville
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Pierre-lès-Franqueville udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 465 hektarea erabiltzen.
Rebreuve-sur-Canche
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 142 ziren, horien artean 94 aktiboak ziren eta 48 inaktiboak ziren. 94 pertsona aktiboetatik 90 lanean zeuden (52 gizon eta 38 emakume) eta 4 langabezian zeuden (4 emakume eta 4 emakume). 48 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Saint-Pierre-lès-Franqueville
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Rebreuve-sur-Canche
Diru sarrerak
2009an Rebreuve-sur-Canche udalerrian 79 unitate fiskal zeuden, 206 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.991,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 argiketaria zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Rebreuve-sur-Canche udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Carmen Ruiz-Tilve
Carmen Ruiz-Tilve Arias (Oviedo, Asturias, 1941ko apirilaren 19a) asturiar irakaslea, liburuzaina eta idazlea da. Filologiako doktorea (bere tesia Dolores Medioren lan narratiboari buruzkoa izan zen) eta Oviedoko Unibertsitateko Hizkuntzaren eta Literaturaren Didaktikako katedradun erretiratua da. Liburuak idazten ditu 1985etik, eta ohiko kolaboratzailea da prentsan. 2002ko irailaren 4an Oviedoko (Asturias) kronikari ofizial izendatu zuten.
Santa Anaren kontzilio-apaiztegia
Santa Anaren kontzilio-apaiztegia Tuteran zegoen karmeldar oinutsen komentu ohia da, 1984tik aurrera osasun-zentro bat dena.
Carmen Ruiz-Tilve
Biografia
1941eko apirilaren 19an jaio zen Oviedon, María Arias Garcíaren eta Francisco Ruiz Tilveren alaba. Luis Carlón irakaslearekin ezkondu zen eta alargunduta dago. 4 seme-alaba ditu (Julián, Francisco, Matilde eta Luis). Filologia Erromanikoa ikasi zuen Oviedoko Unibertsitatean (1960-1965), non 1990ean doktoratu zen. Bere lizentziatura-tesia “Oviedoko Hiria eleberri-saria” eta “Dolores Medioren narrazio-lana” izeneko doktorego-tesiari buruzkoa izan zen, bi kasuetan Martínez Cachero irakaslearen zuzendaritzapean.
Irakasle
Bere bizitza profesionala Oviedoko Nazaret ikastetxean hasi zuen irakasle gisa, eta bi urte eman zituen Valentzian. Han ezin izan zuen lanik egin. Oviedoko Unibertsitateko irakaslea 1978an Hizkuntzaren eta Literaturaren Didaktikako katedraduna izan zen. 1980tik 1982ra bitartean liburuzaina izan zen unibertsitate bereko Filologia Fakultatean.
Idazle
1985etik Asturiasi eta Oviedori buruzko didaktikari eta saiakerei buruzko liburuak argitaratzen ditu. 1994an bere lehen eleberria idatzi zuen: “Crisantemos para todos”. Eta 1995az geroztik, "Pliegos de Cordel", hiriko eguneroko bizitza errepasatzen duten testu laburrak sinatzen ditu, Oviedoko La Nueva España egunkarian zutabe gisa argitaratuak. 2002. urtetik aurrera, "El tiempo vuela" argitaratu zuen, hilabetekari berean.
Liburuak argitaratu eta prentsan idazteaz gain, biltzarretan, hitzaldietan, argitalpenetan, ikerketa-proiektuetan eta bestelako jardueretan ere parte hartzen du, batez ere Asturiasko kulturarekin zerikusia dutenetan. Asturiasko Ikasketen Errege Institutuko kidea da eta Herri Ereduko Sariaren epaimahaikidea (Asturiasko Printzesa Sariak). Oviedoko kronikagile ofizialak bere jaioterriko bizitza sozial eta kulturalaren berri eman du. 2020an, Asturiasko Letren Saria jaso zuen, mundu akademikoan, literaturan eta kazetaritzan egindako ibilbide arrakastatsuagatik.
Literatura-lana
Bere obra nagusiak lau esparrutan sailka daitezke:
Prentsako kolaborazioak
Pliegos de Cordel, La Nueva Españan argitaratutako artikuluak eta liburu gisa bilduak liburukietan: Pliegos de Cordel (1997), Nuevos Pliegos de Cordel (2000), Terceros Pliegos de Cordel (2002), Cuartos Pliegos de Cordel (2005), Quintos Pliegos de Cordel  (2006) eta Sextos Pliegos de Cordel(2013). 2008an, Pliegos de Cordel de comer y beberl lanean gastronomiarekin lotutako artikuluak bildu zituen.
Lobotos oriolinus
Lobotos oriolinus Lobotos generoko animalia da. Hegaztien barruko Campephagidae familian sailkatua dago.
Sundasalanx mekongensis
Sundasalanx mekongensis Sundasalanx generoko animalia da. Arrainen barruko Clupeidae familian sailkatzen da.
Kevoko Natura Erreserba Hertsia
Geavvuko edo Kevoko Natura Erreserba Hertsia (finlandieraz, Kevon luonnonpuisto; ipar samieraz, Geavu luonddumeahcci) 712 km²-ko azalera duen Finlandiako natura erreserba hertsia da. Utsjoki udalerrian dago eta herrialde osoan ezaguna da bere landaredi eta paraje bereziengatik.
Klima
Natura erreserba hertsia zirkulu polar artikoaren gainean dago, 350 bat km iparrera ; horrenbestez, gauerdiko eguzki eta gau polar fenomenoak urtero izaten dira. Alde batetik, eguzkia edo eguzkiaren argitasuna Kevoko zeruaren jabe izaten da maiatzaren bigarren astetik abuztu hasiera arte; hurbil dagoen Ohcejohka edo Utsjoki herrian, esaterako, gertakariak 71 egun irauten du (maiatzaren 18an hasi eta uztailaren 28an amaitzen da). Bestetik, gau polarraren garaia edota iluntasuna nagusitzen den garaia azaroaren 27tik urtarrilaren 17ra izaten da; guztira, 51 egun. Ipar argiak, azkenik, oso ohikoak izaten dira neguko gau ilun eta oskarbietan; irail eta martxo bitartean lau gautatik hirutan izaten den fenomenoa da, urrian eta martxoan bereziki. Klimari dagokionez, azpiartikoa da gailentzen dena eta, ondorioz, tenperaturak leunak izaten dira udan, baina neguak hotzak eta luzeak izan ohi dira. Dena den, neguak ez dira Lappi erdialdean bezain izozgarriak, Ozeano Artikotik iristen den haize epelak neguak leuntzen dituelako. Orokorrean, elurrak natura erreserbako lurzorua estaltzen du urri amaiera eta maiatza bitartean, gutxi gorabehera 175 bat egunez ; izotzak, bestetik, aintzira eta ibaien gaina hartzen du beste horrenbeste egunetan. Hilabete euritsuenak udakoak dira, uztaila bereziki, eta lehorrena, aldiz, maiatza. Eremu menditsuetan, bestalde, klima polarra da nagusitzen dena, eta horrekin batera, zero azpiko tenperaturak.
Fauna
Zapelatz galtzaduna eta belatz gorri arroilaren amildegietan bizi diren hegaztiak.
Azeri artikoa da arrisku larrienean dagoen herrialde osoko ugaztuna, 5-10 baino ez direla jaiotzen iparraldean.
Berezitasunak
Kevoren berezitasun nagusiena Kevoko arroila da. Neguan, elurrak guztiz elurperatzen du arroila, baina udako eguzkiak elurra azkar urtu eta Kevojoki ibaian eraldatzen du, hemendik Tenojoki eta Ozeano Artikora joateko. Orduan, arroila inguruko hegazti, landare eta arrain guztien erdigune bilakatzen da. Pinuak eta urkiak dira nagusi arroilan.
Arroilaren inguruan animalia kopuru handien dagoen ingurunea da; izan ere, ur asko eta lurzoru desberdinak daude. Gainera, Finlandiako leku gutxitan hazten diren landareak daude.
Arroileko amildegiak leku erosoak dira hegaztiek euren habiak egiteko. Hala nola, belatz gorriak eta zapelatz galtzadunak ohantzeak goien egiten dituztenak dira. Belatz txikia, arrano arrantzalea, arrano beltza, bele arrunta, izotz-ahatea, murgilari mottoduna, ahate txistularia, murgilari handia, zerra ertaina, antzara hankahoria, kurlinta bekainduna, bernagorri iluna, kuliska pikarta, borrokalaria, urre txirri arrunta, istingor txiki eta arruntak, mendebal-txori mokomehea, Actitis hypoleucos, kuliska txikia, eper zuria, eskandinaviako lagopodoa, Temminck txirria, basoilarra, txio horia, negu txonta, birigarro txikia, larre buztanikara, negu txirta, zingira berdantza, ipar gailupa, kukua, antzandobi handia, zozo paparzuria, birigarro arrunta eta txinbo artikoa.
Fiellu ur-jauzia
Fiellu ur-jauzia 26 metroko ur-jauzia da, Finlandiako garaienetakoa.
Laura Bassi
Bassik ez zuen heziketa formalik jaso, baina klase partikularrak jaso zituen bost urtetik hogei urte bete zituen arte. Ordurako, ondo menperatzen zituen diziplina nagusiak, zientziak eta matematikak barne. Prospero Lambertini Boloniako artzapezpikua, aurrerago Pope Benedict XIV.a Aita Santua bihurtuko zena, bere gaitasunaz ohartu zen eta bere mezenas bihurtu zen. Lambertiniren prestutasunarekin, 1732ko apirilaren 17an, berrogeita bederatzi tesi defendatu zituen publikoki Boloniako Unibertsitateko irakasleen aurrean eta, beraz, doktore-titulua jaso zuen maiatzaren 12an. Hilabete geroago, unibertsitateko lehen emakume irakaslea izendatua izan zen, baina maskulinoak soilik ez ziren klaseetan irakasteko eskubiderik ez zuelarik. Lambertinik, garai hartako Aita Santua zenak, klase partikularrak emateko eta esperimentuak burutzeko beharrezko baimenak lortzen lagundu zion, 1740an unibertsitateak eman zizkionak.
Bassi mekanika newtoniarraren dibulgatzailerik garrantzitsuena bihurtu zen Italian eta 1745ean Aita Santuaren eskutik Benedettinin (gaur egungo Zientzia Akademia Pontifikalaren antzekoa denean) kide gehigarri gisa onartua izan zen. 1776an Fisika Esperimentaleko katedraren kargua gain hartu zuen, zeinak hil arte bete zuen. Laura Bassi Boloniako Corpus Domini elizan lurperatuta dago.
Bizitza
Bassi 1711n jaio zen Bolonia n, Giuseppe Bassi abokatuaren eta bere emaztearen, Maria Rosa Cesari-ren alaba izan zena. Jaiotzaren data zehatza hainbat modutan adierazten da: urriaren 29an, urriaren 31ean eta azaroaren 29an , baina Boloniako Unibertsitate a eta lan akademikoak bat datoz urriaren 29an.
Guiseppe Bassi abokatuak, bere alabaren talentu izugarria ikusi zuen eta klase partikularretara eramanez hura bultzatzea erabaki zuen. Laura Bassi-k, bost urte zituenetik bere lehengusua zen Aita Lorenzo Steganiren eskutik jaso zituen latinezko, frantsesezko eta matematikako klaseak. Aurrerago, hamahiru urtetatik hogei urtera arte filosofiazko, metafisikako, logikako eta filosofia naturaleko klaseak jaso zituen  Gaetano Tacconi-ren eskutik; familiako medikua eta Boloniako Unibertsitatean filosofia eta anatomia irakaslea zenaren eskutik. Bassi-k zientzia newtonianoaren inguruan zuen interesa aurkitu zuenean Tacconitaz urruntzen hasi zen, hurak nahiago baitzuen bera ikaslearen zaletasuna ikasketa kartesiar retara murriztea.
Bassiren adimenak Prospero Lorenzini Lambertiniren arreta erakarri zuten, 1731n Boloniako artzapezpiku bihurtu zena (eta geroago Benedikto XIV.a Aita Santua). Lambertini Bassiren mezenas ofiziala bihurtu zen. 1732ko apirilaren 17an, Bassiren eta Boloniako Unibertsitateko lau irakasleren arteko eztabaida publikoa antolatu zuen hark. 1732an, Bassik, hogei urterekin Philosophica Studia-ri buruzko bere berrogeita bederatzi tesiak publikoki defendatu zituen Palazzo Pubblico-ko degli Anziani aretoan. Ondoren, maiatzaren 12an, Boloniako Unibertsitateak doktore titulua aitortu zion, zientzietan doktoretza lortu zuen lehen emakumea bilakatuz, baita filosofian doktoretza lortu zuen munduko bigarren emakumea bihurtuz ere, berrogeita hamalau urte lehenago, Elena Cornaro Piscopia k lortu ondoren. Garai hartan, Minerva Bolognesa bezala ezaguna zen. Boloniako Institutuko Zientzia Akademiarako lehen emakume hautatua izan zen 1732ko martxoaren 20an.
Simpsonichthys notatus
Simpsonichthys notatus Simpsonichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Laura Bassi
Bizitza
1738ko otsailaren 7an, Bassi Giuseppe Verattirekin ezkondu zen, medikuntzan doktorea eta Boloniako Unibertsitate an anatomia irakaslea zena. Haien seme-alaben kopuru zehatza ez dago argi, txosten batzuek zortzi izan zirela esaten baitute beste batzuek hamabi izan zirela dioten bitartean. Hala ere, bataio erregistroetan zortzi baino ez ziren agertzen. Caterina (1739an jaioa), Caterina (1742an jaioa) eta Flaminio (1751n jaioa) haurtzaroan hil ziren. Baina beste bost bizirik atera ziren haurtzarotik: Giovanni (1738-1800), San Petronioren kalonje eta Montalto Ikastetxean teologia irakasle izan zena; Ciro (1744-1827); Caterina (1745-1768), moja egin zena; Giacomo (1749-1818), kanonigo bihurtu zena; eta Paolo (1753-1831), mediku eta fisika esperimentaleko irakasle egin zen Zientzien Institutuan, eta oinordekoak izan zituen seme-alabetako bakarra izan zen.
Boloniako Unibertsitatea
1732ko ekainaren 27an, Bassik beste hamabi tesi defendatu zituen Archiginnasio-an, Boloniako Unibertsitatearen eraikin nagusian. Unibertsitateko Senatuari irakasle-plaza bat eskatzean oinarritzen zen defentsa. Bere tesiek gai ugari jorratzen zituzten, hala nola kimika, fisika, hidraulika, matematika, mekanika eta teknika. 1732ko urriaren 29an, Senatuak eta Boloniako Unibertsitateak Bassiren hautagaitza onartu zuten. Abenduan Bassi filosofia naturaleko irakasle izendatu zuten (gaur egungo ohorezko karguaren baliokidea), eta munduko soldatapeko lehen emakume irakaslea izan zen, horrela, bere ibilbide profesionalari hasiera emanez. Eman zuen lehen hitzaldiaren izenburua "de aqua corpore naturali elemento aliorum corporsi parte universi" zen, latinetik gutxi gorabehera "ura beste gorputz guztien elementu natural gisa" itzul daitekeena. Hala ere, Unibertsitateak uste zuenez emakumeek haien bizitza era pribatuan eraman behar zutela, bera gizon irakasleekin alderatuz askoz mugatuagoa zegoen hitzaldi publikoak emateko garaian. Orduan, gizonen irakaskuntza-eskubide berdinak lortzeko borrokatu zuen, baina ez zuen arrakastarik izan. 1746tik 1777ra bitarte, urtean behin hitzaldi formal bat baino ez zuen eman, grabitatearen arazotik elektrizitaterainoko gaiak jorratuz. 1739an, Lambertinik eta Flamino Scarsellik, Boloniaoko enbaxadorearen Aita Santuaren gorteko idazkariak, Bassi-ren irakaskuntzan normaltasunez aritzeko eskaerarekin zuten adostasuna erakutsi zuten. Horri esker, unibertsitatearen mugak saihestu zituen eta ideia berriak aztertu zein ikertu zituen.
1772an Paolo Balbi, fisika esperimentaleko irakaslea, hil egin zen bat-batean. Bassiren senarra, Verratti, denbora luzez Balbiren laguntzailea izan zen arren, Bassik Balbik utzirako lanpostu hutsa bete zezakeela pentsatu zuen; eta 1776an, 65 urte zituela, Boloniako Zientzia Institutuak Fisika Esperimentaleko Katedrarako izendatu zuen, bere senarra katedra-laguntzaile zuela. Bi urte geroago hil zen, zientzia bizitza osorako karrera bihurtu eta emakumearen egoera zirkulu akademikoetan suspertzea lortu ondoren.
Lan esperimentala
Giuseppe Verattirekin ezkondu ondoren, bere etxetik hitzaldiak eman ahal izan zituen erregulartasunez. 1760ko hamarkadan zehar, Bassik eta bere senarrak elkarrekin lan egin zuten elektrizitatearen ikerketa esperimentalean. Horrek Nollet abadearen eta beste batzuen elektrizitatea aztertzeko talentua erakarri zuen Boloniara.
Batez ere fisika newtoniarrarekiko interesa piztu zitzaion eta gaiari buruzko ikastaroak eman zituen 28 urtez. Bassi-k, Newtonen fisikako eta filosofia naturaleko ideiak sartu zituen Italian. Bere esperimentu propioak ere burutu zituen fisikaren arlo guztietan. Fisika newtoniarra eta elektrizitate frankiniarra irakasteko, unibertsitateko ikasketa planaren parte ez ziren baina baliagarri ziren gaien inguruko klase partikularrak eman zituen. Bere bizitzan zehar 28 lan egin zituen, gehienak fisikari eta hidraulikari buruzkoak zirenak, baina ez zuen libururik argitaratu; zan ere, lau lan soilik izan ziren inprimituak.
1755eko uztailaren 16an Flaminio Scarselliri bidalitako gutun batean, Bassik bere esperimentuetarako finantza-mugak aipatu zituen: "Nire esperimentu fisikoei dagokienez, eta sortzen diren etengabeko gastuek nolabaiteko laguntza behar dutela ikusita, aurrera egin eta hobetu nahi baditut, ia etsita nago". Hala ere, berak eta Domenico Galeazzik unibertsitateko soldatarik altuenak (1.200 lira) jasotzen zituzten.
Korrespondentzia
Tituluaren defentsa, sari-emate ekitaldia eta 1732ko lehen konferentzia esanguratsuak izan ziren, Palazzo Pubblico jauregian egin baitziren, Boloniako gobernu eraikin garrantzitsuenetako batean. Ekitaldi horietan unibertsitateko irakasleak eta ikasleak joateaz gain, hiriko figura politiko eta erlijioso nagusiak ere bertaratu ziren: esate baterako, aita Santuaren legatua eta gobernadoreordea zena, Boloniako artzapezpikua, Gonfaloniere-a, zaharrak, senatariak eta magistratuak. Gainera, 'Bolognako dama guztiak eta noblezia osoa' ere. Bassi-ren mezenas garrantzitsuenetako bat Prospero Lambertini kardinala izan zen, beti bere lan zientifikoa bultzatu zuena. Boloniako Unibertsitatearen alde egin zuen etengabe, eta parte hartu zuen institutuko beste kide batzuk Bassi gainerako irakasleengandik bereizten saiatu zirenean.
1745ean, Lambertinik (orain Benedikto XIV.a Aita Santua) Benedettinitarrak izenez ezagutzen den 25 akademikoko eliteko talde bat sortu zuen. Bassik presio handia egin zuen bere burua talde honetan izendatua izateko, baina beste akademikoek modu askotariko erreakzioak izan zituzten. Azkenik, Benediktok kide gehigarri bezala izendatu zuen, taldeko emakume bakarra izanik, baina gizonek ez bezala, ez zuen bozkatzeko eskubiderik.
Bestalde, Francesco Algarottik bere titulazio zeremoniei buruzko poema batzuk idatzi zituen.
Heriotza
Bassi 1778ko otsailaren 20an hil zen 66 urte zituela. Bere osasuna okertuz joan zen izandako haurdunaldi ugarien eta hauetan edukitako hainbat zailtasunen ondorioz. Bere heriotzaren arrazoia bularreko erasoa bezala erregistratu zen, ziurrenik bihotzekoa izango zena. Haren hileta-elizkizunak Boloniako Corpus Domini elizan egin ziren; bertan, zilarrezko erramuak jarri zizkioten buruan, eta Benedettinako kideek omenaldia egin zioten. Via Tagliapietre elizan lurperatu zuten, Luigi Galvani lankidearen hilobiaren aurrean.
Ohore eta sariak
Domenico Maria Fratta margolariak eta Antonio Lazza ri grabatzaileak brontzezko domina eman zioten Bassiri "Pubblica Docente e Collegiata" izeneko lehen klase-saila ospatzearren. Dominak aurpegi batean Bassiren irudia erakusten zuen, eta bestean, "Soli cui fas vidisse Minervam". Esaldia, gutxi gorabehera, honela itzul daitekeena: "Zuk bakarrik ikus dezakezu Minerva".
Hil ondoren, marmolezko estatua bat egin zen haren oroimenez, eta institutuko Areto Nautikoaren gainean jarri zen.
Literatur gizarte askotako kide aukeratua izan zen, eta Europako letretako gizon ospetsuenekin korrespondentzia zabala izan zuen. Accademia delle Scienze dell 'Instituto di Bologna-ko (1732), Accademia dei Dissonanti di Modena-ko (1732), Universitá degli Apastiti-ko, Firenze-ko (1732), Accademia degli Arcadi di Roma-ko (1737), Accademia dei Fluttuanti di Finale di Modena-ko (1745) kide izan zen.
Ondarea
Artizarrar en 31 km-ko krater batek bere izena du, baita institutu batek ere. Gainera, Boloniako hiriko kale bat "Via Laura Bassi Veratti" izendatu zuten.
2018tik, Editing Press argitaletxeak Laura Bassi beka bat eskaintzen die urtean hiru aldiz ikasle nobelei, master bat eta doktoretza bat egiteko hautagaiak direnei.
2019ko maiatzaren 9an, British Antarctic Survey-ren RRS Ernest Shackleton ikerketa-ontzi bat erosi zuen Instituto Nazionale di Oceanografia e di Geofisica Sperimentale izeneko erakundeak, Ozeanografia eta Geofisika Esperimentaleko Institutu Nazionala-k hain zuzen ere, eta Laura Bassi izena hartu zuen.
2021eko apirilaren 17an, Google-k Laura Bassi eta bere lorpen ugariak ospatzen zituen "Doodle" bat erakutsi zuen.
Argitaratutako lanak
Bere betebehar administratiboak, familiako arazoak eta erditzean zehar izan zituen gaixotasunak zirela-eta, Bassik lan gutxi batzuk baino ez zituen argitaratu, Boloniako Unibertsitateari egindako ekarpenen zati txiki bat soilik islatzen dutenak. Haren lan zientifikoak hobeto laburbildu ziren Domenico Piani-ren tratatuan, Domenico Piani Catalogo dei Lavori dell 'Antica Accademia, raccolti sotto i singoli autori izenekoan eta 1852an argitaratutakoan. Hona hemen argitaratutako Bassi-ren lanak:
Beatriz Aveirokoa
Beatriz Aveirokoa edo Beatriz Portugalgoa (1430 - 1506), Portugalgo infanta eta Viseuko dukearen emaztea izan zen.
Familia
Joan Portugalgo infantearen alaba zen (Joan I.a Portugalgoa erregearen eta Filipa Lancasterrekoaren laugarren semearena) eta haren emazte Isabel Barceloskoaren alaba zen (Alfontso I.a Bragantzakoaren alaba zena).
Elisabet Katolikoaren izeba zen, bere ahizpa Elisabet Joan II.a Gaztelakoa rekin ezkonduta zegoelako.
Petri I.a Portugalgoa ren, Nuno Alvarez Pereiraren eta Joan Gantekoa Lankasterreko dukearen birbiloba zen.Lehengusuarekin ezkondu zen, Fernando infantea Bejako eta Viseuko dukearekin (Portugalgo Alfontso V.aren anaia gazteena zena). Bederatzi seme-alaba izan zituzten eta horietatik bost iritsi ziren heldu arora:
Infanta eta dukea
Zeregin aktiboa izan zuen Alfontso V.aren, Joan II.aren eta Manuel I.aren erreinaldietako politikan. Gaztelarekin bakea egiten lagundu zuen: Elisabet I.a Katolikoarekin pertsonalki elkartu zen eta horrek Alcáçovas e Terçarias de Mourako Ituna sinatzea ekarri zuen.
Seaia (Malpica de Bergantiños)
Seaia, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Malpica de Bergantiños udalerrian dagoen herri bat da, Malpica de Bergantiños parrokian eta Coruñako probintzian. 2018ko erroldaren arabera 158 biztanle zituen.
Mikio Naruse
Mikio Naruse (成瀬 巳喜男)japoniar zinema zuzendaria, gidoigilea eta ekoizlea izan zen. 1930 eta 1967 bitarte 89 film zuzendu zituen.
Naruse ezaguna da bere filmak ikuspegi ilun eta ezkor batez tratatzen zituelako. Shomin-geki (jende arruntaren drama) filmak egin zituen batez ere emakumezko protagonistekin, Hideko Takamine, Kinuyo Tanaka eta Setsuko Hara aktoreekin bereziki. Familia draman eta Japoniako kultura tradizionala eta modernoaren arteko harremanean atentzioa jarri zuelako, bere filmak Yasujirō Ozu ren obrekin alderatu izan dira. Geroago egin zuen ibilbideko bere film asko Japoniako idazle ezagunen lanen moldaketak izan ziren. Nahiz eta "Japoniako urrezko aroko pertsonaia nagusia" eta "dramaturgo oso adimentsua" bezalako izendapenak jaso, Akira Kurosawa, Kenji Mizoguchi eta Ozu garaikideek baino gutxiago ezagutzen da. Bere film aipagarrienen artean Yama no Oto, Bangiku eta Ukigumo daude.
Hasierako urteak
Mikio Naruse Tokion jaio zen 1905ean eta anaia-arrebak berak hazi zituen gurasoak goiz hil ondoren. Shiro Kidoren Shochiku zinema estudioan sartu zen 1920ko hamarkadan talde arineko laguntzaile gisa eta laster Yoshinobu Ikeda komedia zuzendaria agintepean jarri zuten. 1930. urtera arte ez zuen bere kabuz film bat zuzentzen utzi. Bere estreinako filma, Chanbara fūfū, Heinosuke Gosho k editatu zuen eta zinemagile gaztea laguntzen saiatu zen. Filma arrakastatsutzat jo zen eta Naruseri baimena eman zitzaion Junjo (Pure Love) film erromantikoa zuzentzeko. Bi filmak, Shochikun zuzendari gisa egindako saiakerak gehienak bezala, galdutzat jotzen dira.
Naruseren lehen obra Flunky, Work Hard! (1931) film laburra da, komedia eta etxeko dramaren arteko nahasketa. 1933–1934 urteetan, melodrama isilen serie bat zuzendu zuen , Apart From You, Every-Night Dreams, eta Street Without End, ingurune zail eta erantzukizun praktikoak dituzten emakumeengan oinarrituak. Alexander Jacobyren arabera, "birtuosismo estilistiko handia" erakutsi zuen. Shochikuko lan baldintzekin eta esleitu zitzaizkion proiektuekin konforme ez zegoela, Naruse 1934an utzi zuen Shochikun eta PCL estudioetara joan zen (Photo Chemical Laboratories, gero Toho bihurtu zena).
Bere lehen film nagusia Tsuma yo bara no yô komedia drama izan zen (1935). Kinema Junpo aldizkariak urteko filmik onena aukeratu zuen, eta Estatu Batuetan antzerki estreinaldia lortu zuen lehen film japoniarra izan zen (harrera ona izan ez zuen arren). Filma neska gazte baten inguruan da, haren aitak familia utzi eta geisha ohi batekin bizitzera joaten da. Aita mendiko herri urrun batean bisitatzen duenean, bigarren emaztea lehena baino askoz egokiagoa dela gertatzen da. Zinemaren historialariek filmaren "kutsu modernoa eta bizia" eta "estilo bisual berritzailea" eta "jarrera sozial aurrerakoiak" azpimarratu dituzte.
Hurrengo urteetako Naruseren filmak zinemaren historialarik lan txikiagotzat hartu izan dituzte, hein batean gidoi eta antzezpen ahulak direlako, nahiz eta Jacobyk esperimentazio formala eta matrimonioaren erakundearekin jarrera eszeptikoa erakutsi zituela adierazten duen Avalancheko eta A Woman's Sorrows filmetan (1937an biak). Narusek geroago argudiatu zuen garai hartan ez zuela ausardiarik eskaini zizkioten proiektu batzuei uko egiteko, eta eduki ahula teknikan zentratzearekin konpentsatzeko saiakerak ez zuela funtzionatu.
Gerra urteetan zehar, Narusek bere biografo Catherine Russellek "proiektu seguruak" izendatzen zituenari eutsi zion baina gehienetan propaganda militarista eskatzen zuen filmak saihestu zitue. 1940ko hamarkadaren hasieran Narusek Sachiko Chibataz banandu egin zen. 1941ean, Hideko the Bus Conductor komedia zuzendu zuen Hideko Takaminerekin, gero bere ohiko aktore protagonista izango zena.