cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himera
Kartagok suntsituta
Hiriko oparotasuna tupustean bukatu zen kartagotarrak irlan lehorreratzean. Hauen hasierako helburua izan zen segestarrak Selinonteko erasoetatik laguntzea. Selinonte suntsitu ondoren, Hanibal Magon Himerara abiatu zen, jakinez hiria defentsarako ondo prestaturik ez zegoela harresi ahulak zituelako. Hala ere, defendatzaileek erresistentzia gogorra egin zuten, irteera batean galera handiak eginez kartagotar armadan. Hasieran, Sirakusak 4.000 soldaduekin lagundu zuen, Dioklesen aginte pean. Baina guduaren erdian, jeneral hau beldurtu zen pentsatzean kartagotarrek Sirakusa erasotuko zutela eta Himera bertan behera utzi zuen. Himeratarrek bakarrik ezin zuten ezer egin. Kartagotarrek hiria hartu zuten eta Hanibalek 3.000 bizilagun sakrifikatu zituen Hamilkar aitonaren ohoretan. Honetaz gain, Himera guztiz birrindu zuen eraikinak zoruko mailan utziz, tenpluak barne. Diodorok, Himeraren suntsipena azaltzean essan zuen hiria ez zela inoiz berreraiki izan, eta idazlearen garaian tokia biztanlerik gabe zegoela. Ematen duenez, kontraesan bat dago K.a. 405ean kartagotarrekin egindako tratatuarekin, zeinak baimentzen baitzituen atzerriratutako populazioa, hau da, Himerakoa, Selinontekoa eta Agrigentokoa jatorrizko hirietara itzultzea, baldin eta zergak ordaintzen bazizkioten Kartagori eta harresiak berreraikitzen ez bazituzten. Antza denez, baimen horretaz baliaturik, asko itzuli ziren. Bestalde, himeratarrak zeuden Dionisio I.aren aliatuen artean kartagotarren aurkako gerra K.a. 397an, nahiz eta hurrengo urtean Kartagoren aldean berrezarri ziren. Zizeronek honela argitu zuen paradoja hau: Himera suntsitua izan ondoren, bizirik zeudenak Termae hirian babestu ziren, eskualde berean zegoena eta ez oso urrun antzinako hiritik. Diodorok beste azalpen bat eman zuen Termae hiriko sorrerari buruz: kartagotarrak izan ziren eraiki zutenak gerra amaitu orduko K.a. 407an. Beharbada, bi baieztapenak zuzenak ziren: alde batetik kartagotarrek Termae hiria sortu zutela aurrekoaren ondoan Himera berriro ez okupatzeko eta bestetik, himeratarrak hiri berrira joatean himeratartzat jarraitzen zutenez, bere burua aipatzeko aurreko toponimoa erabitzen zuten. Hainbat urte beranduago, Termae Himeraren oinordekotzat hartu zen. Honela adierazten du Zizeronek: Eszipion Emiliano k Kartagoz jabetu zenean, punikoek Agrigentori eta Gelari kendutako estatuak itzuli zizkiela, eta Himerarenak Termae hiriari eman zizkion . Horregatik, himeratarrak eta Himera izenak noizean behin agertzen dira zenbait idazkitan, nahiz eta hiria aspaldian desagertuta egon. Adibide moduan, Diodorok zioen Agatokles eta kartagotarren arteko itunean, K.a. 314an, adierazten zela Heraklea Minoa, Selinonte eta Himera Kartagoren menpekoak izango zirela, lehenago izan ziren moduan. Hala ere, arraroagoa da Melak eta Pliniok Himera izena errepikatzea, Zizeronek, Estrabonek eta Diodorok esan zutelako Himera desagertu zela zenbait mende lehenago.
Txotxongilo
Jaialdiak
Mundu osoan ospatzen dira txotxongiloen jaialdiak. Hona hemen batzuk:
Himera
Termae hiriaren sorrera
Hiri berriari Termae izena eman zioten, Thermae Himerensestik bereizteko eta Himeraren tokia hartu zuen. Agerikoa denez, izena iturri beroetatik dator. Legendaren arabera, lehenengo erreferentzia Herkulesen bidaiarekin lotuta dago. Antza denez, denboraren poderioz hiri handi bat bilakatu zen eta, salbuespen eskasekin, kartagotarren menpekoa izan zen. Lehenengo Gerra Punikoan askotan aipatzen da hiria. Hauetariko batean, K.a. 260an, erromatar armada batek inguruetan ezarri zuen kanpalekua, baina Hamilkarrek eraso eta garaitu zuen galera handiak eraginez. Gerra amaitu baino lehenago, erromatarrek setiatu eta hartu zuten Termae. Zizeronek dio Erromak Termaetako biztanleei leialak izateagatik eskualdearen kontrola itzuli eta beren legeekin jarraitzeko askatasuma eman ziela. Lehenengo Gerra Punikoan Erromaren etsaiak ziren, beraz, baieztapen hau beranduago egin beharko zen. Zizeronen garaian, hiri oparoa zen, merkataritza ugariarekin, hizlariak esan bazuen ere: oppidum non maximum zela. Dirudienez, Augustoren garaian kolonia bat hartu zuen, Ordo et Populus splendidissimae Coloniae Augustae Himeraeorum Thermitanorum inskripzioetan agertzen diren moduan. Era berean, ez dago duda handirik Pliniok aipatutakoa hiri hau zela eta ez Thermae Selinuntiae (gaurko Sciacca), azken hau hegoaldean dagoelako Agrigento eta Selinonteren artean. Honen ondoren, Termaei buruzko informazio eskasa da, bakarrik Ptolomeok eta Ibilbideetan aurkitzen da baina, dirudienez, Erromatar Inperioan populatuta zegoen eta seguruena honela izan da beti, Termini Imerese izen berriarekin.
Txotxongilo
Euskal Herrian
Txotxongiloen munduko Euskal Herriko erreferente nagusia Tolosako Nazioarteko Txotxongiloen Zentroa Topic (Tolosa Puppet Intrenational Center) da. Tolosan ere bai urtero Titirijai edo Nazioarteko Txotxongilo Jaialdia egiten da. Halaber, Bilbon, Nazioarteko Txotxongiloen Jaialdia egiten da baita ere. Bergaran ere urtero Helduentzako Txotxongilo Nazioarteko Erakusketa egiten da.
Taldeen artean Bergarako Taun-Taun taldeak txontxongilo espektakuak sortzen dituzte eta nazioarteko mailan ere aritu dira.
Himera
Gaurko egoera
Hondakin asko aurkitzeak Termae hiria ziurtatzen du, hori adierazita dago tokiko ur beroengatik ere. Himerako leku zehatzaren kokapena eztabaidatua izan da orain dela gutxi arte. Filipe Kluberioren iritzia, eta XIX. menderarte beste jarraitzaileen batzuena, ibaiaren eskerraldean egongo zen Terminiko mendebaldetik igarotzen dena, gaurko Fiume di Termini izenekoa, baina goi-ibilguan Fiume de San Leonardo deitzen dute. Horren arabera, biztanleak bakarrik mugitu ziren ibaiaren alde batetik bestera. Horrek azalduko zuen hiria aipatzean Himera eta Termae izenak berdin hartuko zirela eta Himera ibaia (antzineko hiriari izena eman ziona) Termaetik igarotzen dela. Bestalde, zaila da pentsatsea San Leonardo ibaia Himera ibaia izango denik, dakiguna da Tommaso Fazellok Fiume Granderekin (Ibai Handia) identifikatzen zuela, zeinen bokala Terminitik 8 milietara dagoen. Ikuspuntu hau gaurko ikerlariek onartzen dute distantzia hau oso handia ez delako. Zizeronek hiri berriaz esandakoarekin ados zitekeen: non longe ab oppido antique ; eta eskualde berean egoteak esan nahi zuen ez zegoela hiri zaharraren alboan. Kasu honetan, kartagotarrek begi onez ikusiko zuten ezarpen berria beren koloniak Solus eta Panornusen ondoan, kontrolagarriagoa zelako. Hala ere, Fazellok adierazitako tokian (kostaldeko Torre di Bonfornellon, Ibai Handiaren eskerraldean eta bokalaren ondoan) hondarrak aurkitu ez batira ere, aztarna arkeologikoak agertu dira, hala nola, brontzezko ontziak eta anitz hilobi. Bestalde, ez Kluberiok ezta beste idazle batzuek ere, ez dute aurkitu aztarnarik Himeratik mendebaldean.
Txotxongilo
Euskal Herrian
Txotxongilolarien artean Euskal Herrian Enkarni Genua gailendu da.
Himera
Arkeologia
Ezagut daitekeen hondakin bakarra Garaipenaren Tenplua da, doriar egiturazkoa. Antza denez, kartagotarren porrota ospatzeko eraiki zen (nahiz eta zenbait ikertzailek hipotesi hau dudan jarri). Tenpluaren hegoaldean nekropolia zegoen. Aurkitutako aztarnak biltegi txiki batean daude, baina aurkikuntzarik onenak Palermoko Eskualdeko Museoan daude.
Txotxongilo
Txotxongiloen Munduko Eguna
Txotxongiloen Munduko eguna txotxongiloei buruzko ezagutza beste arlo batzuetan sustazeko helburuekin ospatzen da urtero. Martxoak 21ean ospatzen da Ideaia honen sustatzailea Dzhivada Zolfagariho iraniarra izan zen 2000. urtean; 2002an Txotxongiloen Nazioarteko Batasunak (UNIMA) data ofizialdu zuen eta 2003ko martxoaren 21ean ospatu zen lehen aldiz Txotxongiloen Munduko Eguna.
Himera
Jende nabarmena
Estesikoro poeta Himeran jaio zela esan ohi da, baina errealitatea da Magna Graeziako Metauro hirian jaio zela (gaurko Goia Tauro)  , K.a. 630ean. Beranduago, Himeran finkatu zen non haren idazlanak egin baitzituen. Ergoteles, zeinen Pindarok ospatu baitzuen haren garaipena joko olinpikoetan, Himerako hiritarra zen baina ez zen han jaio. Bestalde, Agatokles Termae hirian jaio zen.
Txotxongilo
Txotxongiloa hezkuntza munduan
Antzokitik kanpo txotxongiloek eskaitzen dute baita ere pedagogian eta teraupetikan erabiltzeko aukera zabalak.
Majungaichthys agalegae
Majungaichthys agalegae Majungaichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Himera
Kanpo estekak
Webgune ofiziala
Leonberg
Leonberg Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Großhansdorf
Großhansdorf Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Barlin
Barlin Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Barlin udalerrian erroldatutako biztanleak 7.619 ziren. Familiak 3.052 ziren, horien artean 941 pertsona bakarrekoak ziren (303 bakarrik bizi ziren gizonak eta 638 bakarrik bizi ziren emakumeak), 783 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 997 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 331 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 3.266 etxebizitza zeuden, 3.113 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 146 hutsik zeuden. 2.919 etxeak ziren eta 333 apartamentuak ziren. 3.113 etxebizitza nagusietatik 1.210 bere jabearen bizilekua ziren, 1.700 alokairuan okupaturik zeuden eta 203 doan lagata zeuden; 60 etxek gela bat zuten, 158 etxek bi zituzten, 687 etxek hiru zituzten, 1.093 etxek lau zituzten eta 1.114 etxek bost zituzten. 2.266 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.441 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 900 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.919 ziren, horien artean 3.104 aktiboak ziren eta 1.815 inaktiboak ziren. 3.104 pertsona aktiboetatik 2.583 lanean zeuden (1.510 gizon eta 1.073 emakume) eta 521 langabezian zeuden (259 gizon eta 262 emakume). 1.815 pertsona inaktiboetatik 448 erretiraturik zeuden, 503 ikasten zeuden eta 864 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Barlin udalerrian 3.065 unitate fiskal zeuden, 7.527 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.165 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 150 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 5 janari enpresak ziren, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 43 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 garraio enpresak ziren, 13 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 6 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 28 administrazio publikoko enpresak ziren eta 18 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 51 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 posta bulegoa, 3 banku bulegoak, 3 funerariak, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 2 igeltseroak, 2 margolariak, 4 iturginak, 2 argiketariak, 9 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 4 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 4 apaindegiak.
2009an zeuden 22 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 5 okindegiak, 1 harategi zen, 1 arraindegi zen, 2 liburu dendak, 1 arropa denda zen, 3 altzari dendak, 1 kirol-denda zen, 3 drogeria eta 3 lore-dendak ziren.
2000. urtean Barlin udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 392 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta 4 botika zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 5 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Barlin udalerrian1 Bigarren Hezkuntzako ikastetxea eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 568 ikasle zeuden eta lizeo teknologikoetan 238.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Chalybura buffonii
Chalybura buffonii Chalybura generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
Aphyosemion amoenum
Aphyosemion amoenum Aphyosemion generoko animalia da. Arrainen barruko Nothobranchiidae familian sailkatzen da.
Wilhelm Reich
Wilhelm Reich (Dobzau, Galitzia, gaur egun Dobrzcynica, Ukraina, 1897ko martxoaren 24a - Lewisburgeko espetxean, Pennsylvania, AEB, 1957ko azaroaren 3a) austriar psikiatra eta psikoanalista izan zen. Psikoanalisia langile-iraultzaren ildora bideratzen saiatu zen, eta sexu-etika goitik behera aldatzea proposatzen zuen.
Biografia
Sigmund Freuden ikasle eta, 1920. urtetik aurrera, Vienako Psikoanalisi Elkarteko kide izan zen. Komunista zen; Austriako alderdi sozialdemokratako kide egin zen 1927an, eta hiru urte geroago Berlinen bizilekua harturik, Alemaniako alderdi komunistakoa.
1927an "Orgasmoaren funtzioa" liburua idatzi zuen; liburu horretan giza osasunaren funtsezko osagarritzat aurkeztu zuen orgasmoa, eta sexu-askapenaren beharra azpimarratu zuen. Alderdi komunistak, Reichen aholkuei jarraituz, langileriaren sexu-politika bideratzeko elkartea (Sexpol) sortu eta zuzendu zuen Alemanian. 1929an "Materialismo dialektikoa eta psikoanalisia" lana idatzi zuen, marxismoaren eta psikoanalisiaren arteko sintesia egiteko asmoz.
Reich arian-arian urrunduz joan zen Freuden teorietatik: guztiz zalantzan jarri zuen Ediporen konplexuaren unibertsaltasuna, eta eduki politiko argi bat eman zien bere teoriei. Reichen arabera, guztiz garrantzitsuak dira familia tradizionala eta haurtzaroko eta gaztaroko sexu-zapalkuntza gizarte kontserbadorea mantentzeko. Ikuspegi horren inguruan eman zituen hurrengo lanak: "Gazteen sexu-borroka" (1932), "Izaeraren azterketa" (1933), "Sexualitatea kultura-borrokan" (1933), "Faxismoaren masa-psikologia" (1933).
== Politika eta sexualitatea == Reich militatante komunista izan zen, eta psikoanalisia eta marxismoa batzen saiatu zen.
1930. urtea baino lehen, sexuari buruz hitz egiteko sei aholkularitza-zentru zabaldu zituen langileentzat, mediku batek zuzenduta. Sexpol aholkularitza ematen zien pazienteei, eta honek arrakasta handia izan zuen. Gainera, Reich, pazienteen etxeetara hurbiltzen zen haien diagnostikoa hobetzeko asmoz eta klinika mugikorra ere jarri zuen martxan nerabeen sexualitatea, antikontzeptiboak, abortoa eta dibortzioa jendartean zabaltzeko.
Honen ondorioz, hainbat asoziaziok, komunitatek eta baita partidu komunistak beren elkarteetatik kanporatu egin zuten.
Aurretik aipatu bezala, bi urte igaro zituen Alemanian, hilabete batzuk Danimarkan eta Suedian, eta bost urte eman zituen Norvegia n, baina azkenik Amerikako Estatu Batuetara joan zen 1939. urtean, eta bertan ezarri zen.
Orgona
1939. urtean Orgon kontzeptua asmatu zuen, orgasmo eta organismo hitzak nahastuz, hauen arteko energia "kosmikoa" definitzeko asmoz.
Hori aurrera eramateko, "orgon akumuladoreak" eraikitzen hasi zen. Zurezko eta metalezko kaxak ziren, barruan pazienteak sartzen zituen energia horren onurei probetxua ateratzeko. Orgonari lotuta beste proiektu batzuk ere eratu zituen, eta merkaturatu.
1940. urteko abenduaren 30ean, Reich Albert Einstein i idatzi zion bere aurkikuntza zientifikoa erakutsi nahian eta honi buruz hitz egiteko, eta egun batzuk geroago Einstein bisitatzera joan zen. Einsteinek Reichen asmakuntzak probatu zituen eta aldaketa batzuk egin zizkion, Reichi gutun bidez aurkeztu zizkionak, baina azkenean ez zuen bere teorietan parte hartu.
Honen harira, Reichek iruzur salaketa bat jaso zuen, eta bere produktuak saltzea debekatu zioten. Arrazoi beragatik atxilotu zuten urte batzuk geroago.
Atxiloketa
1956. urtean, autoz zihoalarik, atxilotu egin zuten, Amerikako Estatu Batu etako bi estaturen arteko mugan. Bi urteko kartzela zigorra jarri zioten. Gainera, kartzelan zegoen bitartean, berak idatzitako 6.000 kilo liburu erretzeko agindua eman zuen epaileak, artean oso pertsona polemikoa bihurtu zelako.
=== Heriotza === Urtebete beranduago, 1957. urteko azaroaren 3an, baldintzapeko askatasuna lortu baino egun bat lehenago, goizeko zenbaketa egiten ari ziren bitartean zeldan aurkitu zuten hilda, goizeko 7etan. Dirudienez, urritasun kardiako batek hil zuen, baina arazo hori diagnostikatuta ez zegoenez, heriotza misteriotsua izan zela diote.
Jon Elortza
Jon Elortza Mujika, euskal kirol kazetari bat da.
Euskal Herriko Unibertsitatean Kazetaritzan lizentziatua eta 1988. urteaz geroztik Euskal Telebistako kirol ataleko saioen erredaktorea, kate honetan bereziki euskal futbol taldeei buruzko berriak eman eta ETB1eko Gaur Egun eta ETB2ko Teleberri albistegietako kirol albisteetako aurkezlea ere izan. Bestalde bi kate horietako kirol saio ugaritan lan egin du, tartean Kirolez kirol, Gol festa, Zilarrezko futbola, El Derby eta abar.
Aventuras de Kirlian
Aventuras de Kirlian euskal musika taldea izan zen, 1985ean eta Donostian sortutakoa. "Indie" edo pop alternatiboaren aitzindaria izan zen, bai eta "Donosti Sound" deituriko mugimenduaren parte.
Taldea 1989an desegin eta taldekideek Gorka Otxoa bateriajolearekin batera Le Mans izeneko musika taldea osatu zuten.
Les Jonquerets-de-Livet
Les Jonquerets-de-Livet Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, Normandia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Bekzod Abdurakhmonov
Bekzod Makhamadzhonovitx Abdurakhmonov, zirilikoz Бекзод Махамаджонович Абдурахмонов, (Taxkent, Uzbekistan, 1990eko martxoaren 15a), 74 kiloko borroka librean lehiatzen den kirolari uzbekistandarra da.
Les Jonquerets-de-Livet
Biztanleria
2007an Les Jonquerets-de-Livet udalerrian erroldatutako biztanleak 284 ziren. Familiak 108 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Majungaichthys simplex
Majungaichthys simplex Majungaichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Bythitidae familian.
Bekzod Abdurakhmonov
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), esku hartu zuen, eta brontzezko domina eskuratu zuen borroka librean, Kyle Dake estatubatuarrarekin partekatuz, Uzbekistango ordezkari bezala, Zaurbek Sidakov errusiarraren eta Mahamedkhabib Kadzimahamedau bielorrusiarraren atzetik.
Sergio Ramírez Mercado
Sergio Ramírez Mercado (Masatepe, Masaya, 1942ko abuztuaren 5a) nikaraguar politikaria eta idazlea da. Movimiento Renovador Sandinista (MRS, Berritze Mugimendu Sandinista) taldeko buruzagia.
Les Jonquerets-de-Livet
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Sergio Ramírez Mercado
Biografia
Zuzenbide-ikasketak egin zituen, Leongo Unibertsitate Nazionalean (1964). Ikasle-garaian egin zituen lehen urratsak politikan. 1968an, Erdialdeko Amerikako Unibertsitate Batzorde Gorenaren idazkari nagusi izatera iritsi zen, Costa Rican. Politikarako urrats nagusia 1975ean egin zuen, Frente Sandinistako (Frente Sandinista de Liberación Nacional, FSLN) kide egin zenean, Junta de Gobierno de Reconstrucción Nacional delakoan (Berreraikuntza Nazionaleko Gobernu Batzordean) sartu zen. Lau urte geroago, Iraultza Sandinistaren garaipenaren ondoren (1979), batzordeko buruzagitza lortu zuen. Garaipena azaroko hauteskunde orokorretan gauzatu zen; Ramírez bere herrialdeko lehendakariorde bihurtu zen, Daniel Ortegaren agintaritzapean. Besteak beste, Erdialdeko Amerikan bakea lortzeko Esquipulasen egin zen hitzarmenean parte hartu zuen. 1990eko otsaila arte eutsi zion lehendakariorde-karguari, Frente Sandinistak hauteskundeak galdu arte, alegia. Porrotaren ondorioak berehala azaleratu ziren FSLNn. 1993ko azaroan, Nikaraguako pribatizazioak arautzeko lege-aurreproiektuaren kariaz, bera eta Ortega aurrez aurre jarri ziren. FSLNren zuzendaritza-batzordeak bazterrera utzi zuen Ramírez hurrengo urtean, eta alderdian zituen karguak galduz joan zen militante soil bihurtu zen arte. 1995eko urtarrilean, Frente Sandinista utzita, alderdi politiko berria sortu zuen, Movimiento Renovador Sandinista, eta bera da alderdiko buruzagi nagusia. 1996ko uztailean, Nikaraguako lehendakaritzarako hauteskundeetara aurkeztu zuen bere burua, baina arrakastarik gabe.
Phasmahyla spectabilis
Phasmahyla spectabilis Phasmahyla generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Sergio Ramírez Mercado
Obra nagusia
Politikari gisa ez ezik, idazle gisa ere nabarmendu zen, gaztetandik. 1960an Frente Ventana literatura-mugimendua sortu zuen, eta izen bereko aldizkaria argitaratzeaz arduratu zen. Aipagarriak ditu, besteak beste, Cuentos (1963); El pensamiento vivo de Sandino; Castigo divino (1988) eleberria; Tropeles y tropelías alegia; Charles Atlas también muere ipuin-bilduma; Estás en Nicaragua (1985), erdi saiakera erdi memoria-liburua; Margarita, está linda la mar eleberria (Alfaguara saria eta Frantzian argitaratutako atzerritar obra onenaren Laure-Bataillon saria irabazitakoa, 1998). Urte horretan bertan Cuentos completos argitaratu zuen, botereaz idatzi dituen kontakizun guztien bilduma, Mario Benedettiren hitzaurrearekin.
Les Jonquerets-de-Livet
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 185 ziren, horien artean 145 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 145 pertsona aktiboetatik 129 lanean zeuden (70 gizon eta 59 emakume) eta 16 langabezian zeuden (7 gizon eta 9 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Les Jonquerets-de-Livet udalerrian 106 unitate fiskal zeuden, 287 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.181 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen eta 4 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina eta 1 iturgina.
2000. urtean Les Jonquerets-de-Livet udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 642 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
2010eko Lieja-Bastogne-Lieja
2010eko Lieja-Bastogne-Lieja txirrindularitzako lasterketa klasiko honen 96. edizioa izan zen. 2010eko apirilaren 25ean ospatu zuten Lieja eta Ans artean, 259 kilometroko ibilbidearekin. Proba UCI World Tourren zati izan zen.
Aphyosemion aureum
Aphyosemion aureum Aphyosemion generoko animalia da. Arrainen barruko Nothobranchiidae familian sailkatzen da.
Paul Verlaine
Paul Verlaine (Metz, 1844ko martxoaren 30a - Paris, 1896ko urtarrilaren 8a) frantziar poeta sinbolista izan zen.
Bizitza
Paul Verlaine Metzen jaio zen burges familia batean. Oso gazte hasi zen poemak idazten, Parisko literatura-giroan sartuta. Lehen poema-liburuak, Poèmes saturniens (1866, Saturnoren poemak), parnasianismoaren eraginpean eginak dira. Hurrengoek, Les Fêtes Galantes (1869, Jai galaiak), Watteau margolariaren estiloko giroan, pertsonaia xume sentsualak agertzen dituzte. Garai hartan Mathilde Mauté ezagutu zuen, eta hiru urte geroago harekin ezkondu zen. Urte haietako zoriona kantatzen dute La Bonne Chanson (1870) saileko poemek, bizimodu lasai eta sotil baten gogoa adieraziz.
Rimbaud poeta ezaguturik, ordea, bertan behera utzi zituen asmo haiek: emaztea eta seme jaioberria utzi, eta Frantzian, Belgikan, eta Londresen ibili ondoren, liskar eta errieta ugariekin, Verlainek bi tiro jo zizkion Rimbaudi, eta kartzelan sartu zuten bi urtez. Garai hartan idatzi zituen bere poema onenetarikoak, Romances sans paroles (1874) liburuan bilduak. Liburu horretako lehen poemetan, bereziki, frantses literaturan nekez oso gutxitan den musikaltasuna lortu eta esperimentu prosodiko ausartak egin zituen Verlainek.
1874an katoliko egin zen. Garai hartan poema mistikoak idatzi zituen, Sagesse (1874-80) eta Amour (1888-92). Gero, ordea, alkoholismoa zela eta, miserian bizi izan zen. Aldi berean, halako ospea lortu zuen poeta sinbolista eta dekadenteen artean. Giro hartan arrakasta handia izan zuten Poètes maudits (1884, Poeta madarikatuak; Tristan Corbière, Mallarmé eta Rimbaudi eskainia), eta Jadis et Naguère (1884, Antzina eta oraintsu; bertan dago L´art poétique) lanekin. Pieza erotiko batzuen ondoren, Parallèlement (1889), Liturgies intimes (1892), Elizako jaiei buruzkoa, eta Epigrammes (1894), gai desberdinetakoa, agertu ziren.
Verlaineren olerkigintza
Verlaine da frantses poeten artean lirismo handiena lortu duenetako bat. Hitz-musika modernoaren aitzindarietako bat izan zen, eta poeta erromantikoen eta sinbolisten arteko zubia. Poesia hoberenetan bere aurrekoen erretorika handinahia hautsi zuen, eta frogatu zuen frantses hizkuntza, baita egunoroko esapideetan ere, giza sentipenen alderdi berriak komunikatzeko gauza dela, irakurlea beretzen duten iradokizun eta lausotasunaren bidez. Hitzen soinuen bitartez musika egin zuen, ohiko edukien bidez baino indar handiagoz. Izan ere, Verlaineren lan hoberenetan ez baita ageriko eduki intelektual edo filosofikorik.
Louis de Foix
Louis de Foix (Paris, Frantzia, 1530-1538 tartean 1602 edo 1604an hilda, XVI. mendeko ingenieru eta arkitekto frantses bat izan zen. Aturri ibaiaren bokalea bideratzeaz arduratu zen Enrike III.aren aginduz. Ez zen lan erraza izan, padurez eratutako lurraldea iateaz gain ibaia ur handikoa baitzen: hiru bider berreraiki behar izen zituzten hormak. Azkenik, 1578an, erainkuntza bukatu eta ibaia nabigagarri bilakaturik, Baionako portua eta industria garatzen hasi zen.
Estrasburgoko katedrala
Estrasburgoko Andre Maria katedrala (Cathédrale Notre-Dame de Strasbourg; alsazieraz: Liebfrauimünschter z'Stroosburi; Liebfrauemünster z Stroossburg) estilo gotikoko katedral katolikoa da, Estrasburgoko alde zaharrean dagoena, Frantziako Alsazia eskualdean.
1015ean hasi ziren eraikuntza lanak, Vosge mendietatik ekarritako hareharri gorria erabiliz, eta 1439an amaitu. 142 metroko dorrea urrundik ageri da Alsaziako lautadan, eta munduko eraikinik garaiena izan zen 1647-1874 bitartean. Gaur egun ere, munduko elizarik altuenetan seigarrena da. 1988an Gizateriaren ondare izendatutako Estrasburgo, Uharte Handia eta Neustadt-en parte da.
Lehenbiziko templuak
Gaur egun katedrala dagoen tokian, erromatarrek Argentoratum izeneko soldadu kokapena ezarri zuten K.a. 12. urtean. Hurrengo mendeetan merkataritza gune garrantzitsu bihurtu zen; hasieran ardoa eta aleak salerosten ziren, eta ondoren ehunak eta bitxiak ere bai. 313. urtean, Konstantino I.ak Milango Ediktua promulgatu zuen, Kristautasuna Inperioaren erlijio ofizial bihurtu zuena. . Ezagutzen den Estrasburgoko aurreneko apezpikua Amand izan zen, eta jakina da 346an eta 347an Koloniako eta Sardikeko kontzilioetan hartu zuela parte. Klovis I.a errege frankoak emandako ediktuari esker eliza paleokristau bat eraiki zela uste da, baina ez da haren aztarnarik aurkitu.
Jacques Twinger Koenigshoffengoa kronikagilearen arabera, Arbogasto apezpikuak eraikiarazi zuen lehenbiziko katedrala 550-575 aldean, baina ez da horren frogarik. 778. urtearen inguruan, Karlomagnoren agintaldian, Remi apezpikuak aldarea eta kripta sagaratu zituen. Karolingiar eliza horrek habeartea, absidea eta alboetan kapera bana zituen, eta egurrezko estalkia.
Katedral erromanikoa
1002. urtean, Oton III.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoa hil ondoren, oinordetza borroka sortu zen. Estrasburgoko Wermer I.a apezpikuak Henrike II.aren alde jokatu zuen, eta haren aurkarietako batek, Herman II.a Suabiakoak, Estrasburgo eraso, arpilatu eta katedrala erre zuen. Henrike II.ak lortu zuen enperadore bihurtzea, eta apezpikuak katedral berria eraikitzeko eskabidea egin zion.
1015ean, Wermer apezpikuak berak ezarri zuen katedral berriaren aurreneko harria. Garai hartarako oso eraikin handia diseinatu zuten, egungoa baino 10 metro laburragoa besterik ez. Mendebaldean lau angeluko bi dorre zituen, hurrengo mendean eraiki ziren katedral gotikoen antzera. Hiru nabe zituen, erdikoa garaiagoa alboetakoak baino, 55 metroko transeptua, eta zirkuluerdi formako absidea. Ekialdean lau angeluko dorre bat zuen, eta bi kapera haren alboetan.
Eraikinaren estalkia egurrezkoa zen, eta lau aldiz hartu zuen suak XII. mendean: 1136, 1140, 1150 eta 1176an. Berriztatze lanak egin ziren arren, estilo erromanikoa atxiki zuen: horma sendoak, leiho txikiak eta zutabe handiak.
Katedral erromaniko-gotikoa
XII. mendearen amaieran, Heinrich I.a von Hasenburg apezpikuak katedral berria eraikitzea erabaki zuen, amaitu berria zen Basileakoa baino ederragoa izango zena. Kripta erromanikoa mantendurik, mendebalderantz eraiki zuten. Orduko Frantzia iparraldean sorturik zegoen estilo gotikoko elementuak gehitu zizkioten artean erromanikoa zen eraikuntzari; esate baterako, 1200-1228 bitartean gurutze ganga zorrotzak eraiki zituzten iparraldeko transeptuan, zutabeak nabarmen arinduz eta hormak ere asko mehetuz. 1240 eta 1274 bitartean, habearteen altuera 27 metro altxatu zuten eta hormen goialdean beirateak ezarri zituzten. Zutabe berrietarako Paris iparraldeko Saint-Denis basilika hartu zuten eredu.
Hurrengo urrats nabarmena mendebaldeko aurpegia eraikitzea izan zen. 1275ean hasi zen fatxada erromanikoaren eraispena, eta 1277ko maiatzaren 25ean Konrad von Lichtenberg apezpikuak berriaren aurreneko harria ezarri zuen. Hormabularrak eta horma bikoitzak erabili ziren, eta 122 metroko altuera izango zuten bi dorre proiektatu zituen Erwin von Steinbach arkitektuak. XIV. mendean zehar jaso ziren, eta ordukoa da arrosa leihoa ere.
1439an amaitu zen iparraldeko dorrearen gaineko orratz oktogonala, Johannes Hültzen proiektuari jarraiki, eta 142 metroko garaiera erdietsi zuen. Stralsundeko Andre Maria elizaren dorrea altuagoa zen garai hartan (151 metro), baina 1647an suak hartu zuen. Geroztik, Estrasburgoko katedrala munduko eraikinik altuena izan zen, harik eta 1874. urtean Hanburgoko San Nikolas eliza eraiki zen arte. Hegoaldeko dorrea, berriz, bere hartan gelditu zen.
Aro modernoko aldaketak
1519an, Martin Luteroren tesiak ezarri ziren katedraleko atean, eta Erreforma protestantearen sinboloetako bat bihurtu zen. Joan Kalbino, Martin Bucer eta Jacob Sturm von Sturmeck hiriko protestantismoaren bultzatzaile izan ziren. 1524an, Estrasburgoko Hiri Kontseiluak ofizialki izendatu zuen katedral protestante; hasiera hartan, ikonoklasten erasoak pairatu zituen. Hans Hammerren proiektatutako bigarren dorrearen eraikuntza bertan behera geratu zen.
1681ean, Luis XIV.a Frantziakoak hiria anexionatu zuen eta, urriaren 23an emandako mezaren ondoren, katedrala Katolizismora itzuli zen. Kontrarreforma aintzat hartuta berdiseinatu zen barnealdea. 1252ko koroa ezabatu eta handiago bat eraiki zen, eta 1682an aldare nagusia ere eraitsi zen. 1744an, sakristia barroko txiki bat gehitu zitzaion ipar-ekialdeko transeptuan, eta 1772-1778 bitartean galeria neogotiko bat eraiki zen katedralaren inguruko merkatarien postuak antolatzeko.
1793. urtean, Frantziako Iraultzaren ondoren, enragés ("haserretuak") ezizeneko iraultzaileek katedralean sartu eta arpilatu zuten, bai eta 235 estatua suntsitu ere. Atarietako tinpanoetan zeuden eskultura ugari salbatu ziren "Liberté-Egalité-Fraternité" zeritzoten plantxak ezarri zituztelako haiek estaliz. Beste batzuk hiriko jardin botanikoan lurperatu zituzten ikonoklasten oldarretik babesteko. 1793ko udazkenean, "Arrazoiaren Tenplua" izendatu zuten katedrala.
1794ko apirilean, enragés taldea dorrea eraisteko antolatzen hasi zela ikusita, Estrasburgoko Hiriko Kontseiluak frigiar txano erraldoi batez estaltzea erabaki zuen. Frigiar txanoa zen enragés-en ikurra, eta horri esker lortu zuten dorrea errespetatzea. . Zazpi ezkila, ordea, dorretik jaitsi zituzten eta metala urtu kainoiak egiteko.
1801eko uztailaren 15ean, Elizak berreskuratu zuen katedralaren kontrola. 1811 eta 1827 artean, estatuak beren tokietara itzuli zituzten, eta 1837-1880 bitartean lehengoratze lanak egin ziren, Gustave Klotz arkitektuak zuzendurik. Besteak beste, kripta berregin zen, eta beirate berriak ipini. 1870-1871ko Frantzia-Prusia Gerran hiria setiaturik egon zen, eta suak hartu zuen tenplua. Frantziar porrotaren ostean, Alemaniar Inperioak Alsazia bereganatu zuen. Gerra ondoan, estilo neorromanikoan berreraiki zuten gurutzaduraren gaineko kupula.
XX. mendea
1903an, Johann Knauth arkitektoak arrakalak aurkitu zituen iparraldeko lehenengo zutabean, eta 1915-1926 bitartean katedralaren zimentuak sendotu ziren, betoia erabiliz. 1918an, Lehen Mundu Gerra amaitzearekin, Frantziak Estrasburgo eta Alsazia berreskuratu zituen.
Bigarren Mundu Gerran, katedrala sinbolo bihurtu zen gerran zeuden bi alderdientzat. Adolf Hitler bertan egon zen 1940ko ekainaren 28an; tenplua "alemaniar herriaren santutegi" bihurtzea zen haren asmoa. Beste aldean, Leclerc jeneralak adierazi zuen ez zituztela armak utziko Estrasburgoko katedraleko dorrearen gainean Frantziako bandera ikusi artean. Gerrak iraun zuen urteetan, beirateak 74 alditan gorde behar izan zituzten.
1944an, britainiarren eta estatubatuarren aire bonbardaketek hiriaren erdigunea kaltetu zuten, eta baita katedrala ere; 1990eko hamarkadara arte ez ziren bukatu konponketa lanak. 1988an, Joan Paulo II.a aita santuak meza eman zuen bertan; hilabete batzuk lehenago, Estrasburgoko apezpikutzaren maila goratua zuen, artzapezpikutza bihurturik. Dorrearen zaharberritzea 2006an amaitu zen.
Mendebaldeko aurpegia
Mendebaldeko fatxada, tenpluaren sarrera nagusia, eraikuntzaren azken aroan eraiki zen, 1277 eta 1490 artean. Lau hormabular estuk eusten dute, eta bakoitza eskulturaz apaindurik dago. Hiru solairu bereizten dira; atarien solairua, hiru atari daude enparantzaren mailan, errosetoiaren solairua eta goiko solairua, balaustrada batez hornitua.
Atari nagusiko tinpanoan amabirjina eta haurra daude. Haren gainean dago errosetoia, 1345ean gotiko estiloan egina eta 14 metrotako diametroa duena. Errosetoiaren gainean 11 apostolu daude, Judas falta da.
Oststeinbek
Oststeinbek Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Estrasburgoko katedrala
Mendebaldeko aurpegia
Aurpegi honetan zutabe estu ugari daude, apaingarri gisa baino funtzionatzen ez dutenak, eta sarritan aropa baten sokekin konparatu izan dira.
Elizako hiru atariak
Atari bakoitza habearte bati loturik dago eta gai baten inguruan apaindurik dago. Ezkerreko ateak Kristoren haurtzaroa irudikatzen du, erdikoak (nagusiak) Kristoren erredentzioa eta eskumakoak azken judizioa. Eskultura ugari aurkitzen dira eta XIII. mendean egin ziren Reimsko katedrala eredu hartuz, baina hangoek baino errealismo handiagoa dute.
Atari nagusiko tinpanoan eskulturen saturazio bat dago. Kristo Jerusalemen sartzen, Gurutziltzaketa eta Kristoren pasioa elkarren jarraian irudikaturik daude. Ezkerreko atarian Kristoren haurtzaroa irudikatzen duen horretan, aingeruak, apezpikuak eta santuak ikusten dira eta eskumakoan, Azken Judizioari dagokionean, Kristo tronuan agertzen da pertsona onak eta gaiztoak banatzen ari da.
Iparraldeko horman San Lorentzo atea
Jacob von Landshutek gehitu zuen 1495 eta 1505 artean eta Hans von Aachen eta Conrad Siferren eskulturak ditu. Jatorrizko tinpanoa Frantziar Iraultzan suntsitua izan zen eta ondoren Jean Vallastrek berria eraiki zuen. Santuaren martiria irudikatzen da estilo gotiko flamigeroan.
Hegoaldeko horman Amabirjinaren atea
1220. haamarkadan eraikitako atea da, erloju astronomikoaren garaikoa. Enperadorearen justizia dekretuak ate honen aurrean irakurtzen ziren. Atariaren gainean hiru eskultura agertzen dira, Amabirjina, San Petri eta San Lorentzo. Honen gainean zodiakoaren zeinuak dituen erloju koloretsu bat dago eta gainean gotiko flamigero estiloan eraikitako balaustrada eta bertan 1493ko eguzki erloju bat. Erlojuaren gainean bi errosetoi txiki ikusten dira.
Kanpandorre oktogonala eta orratza
Garaiko katedral gotikoen dorreak baino estuagoa da, hiru aldiz handiagoa baita altuera zabalera baino. Lau dorrek inguratzen dute eta eusten diote, eta kiribilezko eskailera du.
Kupula eta absidea
Kanpandorreak bezala kupulak ere zortzi alde ditu, oktogonala da. Elizako gurutzaduran kokaturik dago, transeptua eta koroa elkartzen diren tokian. Transeptua 1330ean berriztu behar zela aprobetxatuz eraiki zen. Bi mailatan ditu arkuak, behealdean bi ahundi aurpegi bakoitzean eta goiko mailan zazpi txiki eta itsuak. Hainbat aldiz berriztu izan da kupula, gaur egungoa neoerromanikoa da. Bigarren Mundu Gerrako bonbek oso kaltetuta utzi zuten eta 1988 eta 1992 artean berreraiki zen.
Abdisea katedralaren ipar-ekialdeko muturrean kokaturik dago eta hasierako katedral erromanikoaren aztarnak kontserbatzen ditu, behe mailatan batez ere. Kalonjeen klaustroari begiratzen dio eta katedraleko zatirik soilena da. Bi dorre zilindriko ditu alboetan eta leiho estuek eta puntadun teilatuak gotorleku militar baten itxura ematen diote. Absidearen alboetan San Andres eta San Joan kaperak daude.
Espazioak
Bi zutabe erraldoik bereizten dute nartexa eta habearteak. Habearte nagusiak 61'5 metrotako luzera eta 16 metrotako zabalera du eta alboetan 10 metro zabal diren habearteak daude. Ganga 32'616 metrotako altueran kokaturik dago.
Aldarearen atzean absidea dago, zirkulo erdiaren itxura duena. Hormetako irudiek elizaren eta ordena erlijiosoen sortzaileak erakusten dituzte. Édouard Steinlé margolariak egin zituen 1877-79 artean bizantziar estiloan. Absidearen ardatzean Alsaziako Amabirjinaren beirate bat dago, Europako Kontseiluak katedralari eman ziona 1956an.
Aldare naguiak hilobi baten itxura du. 1759ko suteak eta Frantziar Iraultzak suntsitu zuenaren itxura berarekin eraiki zuen Pierre-Valentin Boudhors arkitektoak 1809an. Jacques Zimmer eskultoreak kerubinen brontzezko buruak gehitu zizkion.
Bi kapera ere badaude, Joan Bataiatzailearena bata eta San Andresena bestea.
Katedralaren zati zaharrenak bi kripta erromaniko dira. Zaharrena 1110-1120 artean eraiki zen eta bigarrena 1150 inguruan.
Beirateak
Aipagarriak dira hormetan dauden beirateak (bi mailatan daudenak) eta mendebaldeko hormaren erdi erdian dagoen errosetoia ere.
Erloju astronomikoa
Katedralaren barnealdeko elementu ezagunena da. 1352-54 artean eraiki zen aurreneko erlojua eta 1500 arte iraun zuen. Dreikönigsuhr ("hiru erregeen erlojua") izena eman zitzaion.
Erlojuaren atal guztiak batera hartuta 18 metrotako altuera du. Orduaz gain, asteko eguna (bakoitza jainko mitologiko batek ordezkatzen duena), hilea, urtea, zodiakoaren zeinua, ilargiaren fasea eta hainbat planetaren kokapena erakusten du. Erlojuaren azpian Apolo eta Diana jainkoen estatuak daude liturgia egutegi zirkularra aurkeztuz. Inguruan antzinako lau inperio handien irudiak daude; Grezia, Asiria, Persia eta Erroma.
Azpiko zatian Zeruko bola bat dago, 13 ordu, 56 minutu eta lau segunduro bira ematen duena. Bertan Ptolomeok identifikaturiko 1.022 izar daude Estrasburgoko horizontetik ikusten diren eran jarrita.
Beste elementu batzuk
Pulpitua laugarren zutabeari loturik dago eta Hans Hammerrek diseinatu zuen 1485ean. Oso apaindua dago eta irudi aipagarriena Jesukristo gurutziltzatua da.
Organoari dagokionez jakina da 1260. urtean jadanik bazela bat. 1298an berreraiki zen, ondoren 1324-27, 1384, 1430 eta 1489an ere. 1327an ezarri zen organoa orain dagoen tokian. Gaur egun dagoen organoa 1716an eraiki zuen André Silbermann-ek. Figura mugikor batzuk ditu apaingarri, bata Sanson lehoiaren ahoa irekitzen eta beste bi tronpetajole bat eta pretzel saltzaile bat. 1807an elektrifikatu egin zen eta ordutik ere hainbat aldiz berriztu behar izan da. Katedralak organo txikiago bi ere baditu, koroaren iparraldean (1878koa) eta kriptan (1998koa).
Trémouilles
Biztanleria
2007an Trémouilles udalerrian erroldatutako biztanleak 526 ziren. Familiak 206 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 85 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 77 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 284 etxebizitza zeuden, 205 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 55 bigarren erresidentzia ziren eta 24 hutsik zeuden. 272 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 205 etxebizitza nagusietatik 170 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 9 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 51 etxek lau zituzten eta 134 etxek bost zituzten. 180 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 111 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 79 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 292 ziren, horien artean 224 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 224 pertsona aktiboetatik 211 lanean zeuden (124 gizon eta 87 emakume) eta 12 langabezian zeuden (2 gizon eta 10 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Trémouilles udalerrian 208 unitate fiskal zeuden, 491,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.392 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 margolariak, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.
2000. urtean Trémouilles udalerrian 66 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.184 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mariupolgo antzokiko aire-erasoa
Mariupolgo antzokiko aire-erasoa 2022ko martxoaren 16an Mariupolgo Donetskeko Eskualdeko Drama Antzokian (Ukraina) gertatutako bonbardaketa bat izan zen, Ukrainako agintariek Errusiako Indar Armatuei leporatu zietena. Mariupolgo setioaren testuinguruan aire-erasoen aurkako babesleku gisa erabiltzen zen antzoki hori eta, beraz, martxoaren 16rako, 500 –1.200 zibil artean barne zituena, Ukrainako iturrien arabera. Errusiako agintariek, bestalde, ukatu egin zuten erantzukizuna, eta Azov Batailoiari leporatu zioten antzokiaren bonbardaketa prestatu eta egin izana.
Testuingurua
Otsailaren 24an, Errusiako Indar Armatuek, Errusia-aldeko indarren laguntzarekin, Mariupol portu-hiria setiatu zuten, biktima ugari eragin zituena eta bertako biztanleei elikagai-, gas- eta elektrizitate-hornidurak moztu ziena. Sergi Orlov-ek, Mariupolgo alkateak, adierazi zuen hiriaren %80 eta %90 artean suntsituta geratu zela, bonbardaketen ondorioz.
Antzokia Ukrainako kultura- eta ondare-gune ugarietako bat da, 2022ko Errusiaren inbasioan suntsituak izan direnetako bat. 2022ko martxoaren 14an hartutako satelite bidezko irudietan, antzokitik kanpo bi lekutan idatzitako "дети" (haurrak, errusieraz) hitza agertzen da, indar inbaditzaileen aurrean haurrak biltzen zituen aire-erasoen aurkako babesleku zibil gisa identifikatzeko ahaleginean, eta ez helburu militar gisa. Mariupolgo udaletxeko funtzionarioek adierazi zutenez, antzokia hiriko aire-erasoen aurkako babesleku handiena zen, eta, erasoaren unean, emakumeak eta haurrak baino ez zeuden barruan. Human Rights Watchek Mariupolgo errefuxiatuak elkarrizketatu zituen martxoaren 16aren aurreko egunetan, antzerkian 500–800 errefuxiatu artean zeudela esanez.
Erasoa
Martxoaren 16an, Ukrainak Errusiako indarrei leporatu zien Mariupolen eremu zibilak bonbardatzen hastea. Errusiar artilleriak leku ugari jo zituen, besteak beste, igerileku bat eta ibilgailu-konboi bat. Ondoren, bonbardaketek antzokia jo zuten, eraikina erabat suntsituz, Ukrainako agintariek gerra krimentzat jo zuten eraso batetan.
Mariupoleko diputatu ukrainar batek, Dmytro Gurin-ek, esan zuen erreskate-lanak oztopatu zituztela errusiar indarren etengabeko erasoek.
Erreakzioak
RIA Novosti-k jakinarazi zuen agintari errusiarrek bere erantzukizuna ukatu zutela, Azov Batailoiari antzokiaren-aurkako atentatua prestatu eta egin izana leporatuz, frogarik aurkeztu gabe.
Dario Franceschini-k, Italiako Kultura Ministroak, antzokia lehenbailehen berreraikitzea eskaini zion Ukrainako gobernuari.
Phasmahyla timbo
Phasmahyla timbo Phasmahyla generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Chalybura urochrysia
Chalybura urochrysia Chalybura generoko animalia da. Hegaztien barruko Trochilidae familian sailkatua dago.
Eskutitz
Eskutitz edo gutun inork inor ezer adieraziz bidalitako izkribu txikia da. Hainbat estilotakoak izan daitezke: formalak, lagunartekoak, familiarrak.
Marian Dawkins
Marian Ellina Dawkins (jaiotza abizena, Stamp; Hereford, Erresuma Batua, 1945eko otsailaren 13a - ) britainiar biologo eta irakaslea da. Oxfordeko Unibertsitatean animalien portaera irakasten du. Bere ikerketak hegaztien ikusmena, seinaleen teoria, portaera-sinkronia, animalien konzientzia eta animalien ongizatearen inguruan izan dira. Royal Societyko kidea da.
Hezkuntza eta karrera
Dawins Filosofian Doktorea da Oxfordeko Unibertsitatean. 1977an zoologia irakasle lanpostua lortu zuen eta 1998tik aurrera animalien portaeran katedraduna da. Animal Behaviour Research Groupeko burua da eta John Krebs laborategiko zuzendaria.
Ikerketa
Marc Bekoff biologo eboluzionistaren arabera bere ikuspegiak animalien gaineko ikerketa antropomorfikoa ukatzen du. Dawkins ez dago ados interpretazio honekin, bere ustez animalien emozioen inguruko ikerketarekin zientziak aurrera egiten baitu.