cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Astrud Gilberto
Biografia
Bahian jaioa izan arren, oso gazte zela Rio de Janeirora aldatu zen bere familia. 1963. urte inguruan hasi zen musikaren mundua ezagutzen, eta hurrengo urtean lortu zuen bere karrerako lehen arrakasta, mundu osoan ospetsu egin zuena, Stan Getz jazzeko amerikar musikagileak, João Gilbertok (garai hartan senarra zuen Astrud Gilbertok) eta Antônio Carlos Jobimek elkarrekin grabaturiko disko bati esker. Hiru musikagileek disko hartan sartu zuten gerora mundu guztian ezaguna egin den Garota de Ipanema; (Ipanemako neskatxa) abestia, eta Getzi abesti haren parte bat ingelesez abestuko zela bururatu zitzaiolarik, Astrud Gilbert aukeratu zuten pasarte hura abesteko. Astrudek ez zuen esperientziarik abeslari gisa, eta zenbaiten ustez halabehar hutsez aukeratu zuten bera, baina haren ahots epel magikoa mundu osoan egin zen ezaguna. Ipanemako neskatxa abestiari Grammy saria eman zioten 1964an eta Getz/Gilberto diskoa aukeratu zuten urteko diskorik onena. Harrezkero bakarkako saioak egin zituen Astrud Gilbertok 1965ean The Astrud Gilberto Album eta The Shadow of Your Smile diskoekin, eta 1970eko hamarraldian musika idazten hasi zen. Hurrengo hamarraldietan hainbat bira eta disko egin zituen.
Cynoscion phoxocephalus
Cynoscion phoxocephalus Cynoscion generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Mitsuteru Watanabe
Mitsuteru Watanabe (渡辺 光輝, 1974ko apirilaren 10a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kashiwa Reysol eta Gamba Osaka.
São José do Rio Claro
São José do Rio Claro Brasilgo udalerri bat da, Mato Grosso estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Mendebaldeko probintzia
Mendebaldeko probintzia (Western Province) Papua Ginea Berriko 22 probintzietako bat da, Papua eskualdean dagoena. 98.189 kilometro koadroko eremua du, eta 2011n 201.351 biztanle zituen. Hiriburua Daru da, eta Tabubil hiririk handiena.
Žabonosy
Žabonosy Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 244 biztanle ditu eta 3.1 kilometro koadroko azalera. Kolíngo barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1298 urtean egin zen.
Albalat dels Sorells
Albalat dels Sorells Valentziako Erkidegoko udalerria da, Horta Nord eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 3.849 biztanle zituen.
Peloponesoko sugandila
Peloponesoko sugandila (Podarcis peloponnesiaca) Podarcis generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago. Greziako endemismoa da.
Artediellus scaber
Artediellus scaber Artediellus generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.
Galtzetin
Galtzetina edo galtzerdi motza oina orkatilaraino, eta batzuetan belauneraino estaltzen duen jantzia da. Galtzetinak oina berotzen, izerdia xurgatzen, zikinkeriatik eta atzamarkadetatik babesten eta oinetakoarekin igurtzimendua leuntzen du.
Normalean, galtzetinak kotoiz, artilez edo nylonez eginak daude. Hainbat koloretakoak egiten dituzte, baina oso ohikoa da galtzetin beltzak jantzi formalekin janztea eta galtzerdi zuriak kiroletarako jantziekin.
Luxilus cerasinus
Luxilus cerasinus Luxilus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Bele txanodun
Bele txanoduna (Corvus cornix) Corvus generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.
Chippewa Baso Nazionala
Chippewa Baso Nazionala (ingelesez Chippewa National Forest), AEBetako Minnesota estatuaren iparraldean dagoen baso nazional bat da. Itasca, Cass eta Beltrami konderrien artean hedatzen da eta bertako kokaleku nagusia Cass Lake udalerria da.
1908an sortu zen eta denera 2.697,73 km2-ko azalera du.
Advie
, 'Àbhaidh', Eskoziako Highland eskualdeko udalerri bat da, Badenoch eta Strathspey barrutian. Spey ibaiaren hegoaldeko ertzean dago, Grantown-on-Spey eta Aberlour udalerrien artean.
Rudolf Kirchschläger
Rudolf Kirchschläger (Niederkappel, Austria Garaia, 1915eko martxoaren 20a - Viena, 2000ko martxoaren 30a) austriar diplomazialari, politikari eta epailea izan zen. Austriako presidentea izan zen 1974tik 1986ra. Bigarren Mundu Gerran borrokatu zuen. Gerra ostean, epailea, Pragan enbaxadore eta kanpo harremanetako ministro izan zen. 1974an Austriako presidente aukeratu zuten eta 1980an berriz haitatu zuten.
Albalat dels Tarongers
Albalat dels Tarongers Valentziako Erkidegoko udalerria da, Camp de Morvedre eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua. XIX. mendearen erdialdea arte Albalat de Segart izena izan zuen.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.113 biztanle zituen.
Záboří (Strakoniceko barrutia)
Záboří Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 325 biztanle ditu eta 6.85 kilometro koadroko azalera. Strakoniceko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1263 urtean egin zen.
Tyne eta Wearko metroa
Newcastlego metroa edo Tyne eta Wearko metroa (ingelesez: Tyne and Wear Metro), Erresuma Batuko Newcastle upon Tyne hiriko garraiobide publikoa da. 1980ko abuztuaren 7an zabaldu zen eta gaur egun metro-sareak bi linea eta 76,5 kilometro dauzka.
2006an 38 milioi bidaiarik erabili zuten.
Liverpoolgo metroa
Liverpoolgo metroa edo Merseyrail (ingelesez: Merseyrail), Erresuma Batuko Liverpool hiriko garraiobide publikoa da. 1970eko hamarkadan zabaldu zen, hiriaren inguruko aldirietako lineak batuz eta gaur egun metro-sareak hiru linea eta 120,7 kilometro dauzka.
Guztira 66 geltoki daude hiru lineetan.
Artediellus schmidti
Artediellus schmidti Artediellus generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.
Lescure-d'Albigeois
Lescure-d'Albigeois Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Lescure-d'Albigeois udalerrian erroldatutako biztanleak 3.980 ziren. Familiak 1.574 ziren, horien artean 326 pertsona bakarrekoak ziren (163 bakarrik bizi ziren gizonak eta 163 bakarrik bizi ziren emakumeak), 594 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 546 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 108 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
The Hunting Party (2007ko filma)
The Hunting Party (euskaraz Ehiza Festa), 2007ko Richard Shepard estatubatuarrak zuzendutako ekintza thriller eta abentura film bat da. Richard Gere, Terrence Howard, Jesse Eisenberg, Ljubomir Kerekeš, Diane Kruger, James Brolin, Dylan Baker eta Kristina Krepela aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Simon Hunt (Richard Gere) telebistako kazetaria eta haren kamalaria Duck (Terrence Howard) munduko leku gatazkatsuenetan egonak dira: Bosniatik hasi eta Irakera, nahiz Somaliatik El Salvadorrera. Biak elkarrekin mota guztietako gerra eta gatazken berri eman dute, beren erreportaje zorrotzei esker Emmy Sari ugari irabaziz. Baina egun batez Bosniako herri batean guztia aldatuko da.
Lescure-d'Albigeois
Etxebizitza
2007an 1.689 etxebizitza zeuden, 1.598 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 28 bigarren erresidentzia ziren eta 63 hutsik zeuden. 1.602 etxeak ziren eta 83 apartamentuak ziren. 1.598 etxebizitza nagusietatik 1.303 bere jabearen bizilekua ziren, 268 alokairuan okupaturik zeuden eta 27 doan lagata zeuden; 12 etxek gela bat zuten, 52 etxek bi zituzten, 150 etxek hiru zituzten, 477 etxek lau zituzten eta 907 etxek bost zituzten. 1.364 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 627 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 869 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.502 ziren, horien artean 1.766 aktiboak ziren eta 736 inaktiboak ziren. 1.766 pertsona aktiboetatik 1.636 lanean zeuden (871 gizon eta 765 emakume) eta 130 langabezian zeuden (48 gizon eta 82 emakume). 736 pertsona inaktiboetatik 276 erretiraturik zeuden, 239 ikasten zeuden eta 221 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Lescure-d'Albigeois udalerrian 1.629 unitate fiskal zeuden, 3.996,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.529 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 181 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 8 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 49 eraikuntza enpresak ziren, 43 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 8 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 14 administrazio publikoko enpresak ziren eta 17 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 69 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 9 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 8 igeltseroak, 10 margolariak, 9 zurginak, 6 iturginak, 5 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 5 ile apaindegiak, 4 jatetxeak, 4 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 3 apaindegiak.
2009an zeuden 15 establezimendu komertzialetatik, 1 hipermerkatu zen, 3 brikolaje denda handika, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 2 harategiak, 2 liburu dendak, 1 arropa denda zen, 1 kirol-denda zen, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Lescure-d'Albigeois udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 260 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Llucmajorko geltokia
Geltokia 1982n inauguratu zen.
Alvie
, 'Albhaidh', Eskoziako Highland eskualdeko udalerri bat da, Badenoch eta Strathspey barrutian. Cairngorms Parke Nazionalan dago.
2001eko erroldaren arabera 443 biztanle zituen.
Vila Pavão
Vila Pavão Brasilgo udalerri bat da, Espírito Santo estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Perry konderria (Ohio)
Perry konderria (Perry County) Ohioko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua New Lexington da. 2010eko zentsuaren arabera 36,058 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Perry konderriak 106,834 kilometro koadro ditu. Horietatik 117 ura dira. Beste 105,664 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 33,75 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 36,058 pertsonetatik 35,365 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 195 dira. 92 beltzak edo afroamerikarrak. 86 amerikar natiboak ziren eta 6 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 37 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 14 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 458 pertsonek kokatzen zuten.
Jan Vermeer
Jan Vermeer, jaiotzez Joannes Vermeer (Delft, 1632ko urriaren 31 - Delft, 1675eko abenduaren 15a) herbeherear margolari barrokoa izan zen. Haren bizitzari buruzko datu gutxi iritsi da. 1662-1670. urteetan Herbehereetako pintoreen elkarteko lehendakaria izan zen. Erretratugile bikaina izan zen eta paisaiak ere margotu zituen. Maisutasun handiz erabili zuen argia.
Bizitza
Ehule eta ostalari baten semea zen, XVII. mendean Herbehereetan nagusi zen burgesia txikikoa zen, beraz. 1653aren bukaeran, Delfteko margolarien gidan onartu zuten Vermeer, eta horrek esan nahi zuen hainbat urtez ari izan zela itzal handiko maisu batekin ikasten. Leonaert Bramer (1595-1674) izango zen, ziur asko, maisu hura, Delfteko garai hartako margolari ospetsuenetako bat.
Vermeerren obra ez zen oso oparoa izan, hogeita hamar bat koadro hartzen dira gaur egun hark margotutakotzat; oparotasunik eza guztiz bat dator haren lan egiteko modu arduratsu, zehatz eta zorrotzarekin. Garai hartako lekukotasun idatzien arabera, Vermeerrek arrakasta izan zuen, eta prezio onean saldu zituen margolanak, baina, 1672ko krisi ekonomikoaren ondorioz, erreka jo zuen, eskasian egin zituen azken urteak, eta hil ondoren zorpeturik utzi zuen bere familia.
Margogintza
Vermeeren hiru koadroren data zehatza baizik ez dakigu: Kortesana (1656, Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden), Astronomoa (1668, Louvre, Paris) eta Geografoa (1669, Städelsches Kunstinstitut, Frankfurt). Hala eta guztiz ere, haren obra ia osoa gaur egun arte gorde denez, badago jakitea zer urrats artistiko egin zuen eta zer nolako bilakaera izan zuen. Kristo, Martaren eta Mariaren etxean (Eskoziako Galeria Nazionala, Edinburgh) eta Diana eta haren lagunak (Mauritshuis, Haga) 1653-1656koak behar dute izan. Vermeer barrualdeetako gaiak lantzen zituen margolari gisa baldin bada ere ezaguna, bide hori geroago baizik ez zuen hartu, eta hasieran men egin zion Italian sortu eta Herbehereetan indar handia hartua zuen gai historikorako zaletasunari.
1650etik aurrera, maila handiko artista batzuek Delften hartu zuten bizilekua. Rembrandten ikasle Carel Fabritius izan zen haietako bat. Haren trompe-l'œil teknikarekin eta perspektibazko kutxekin, hirugarren dimentsioaren irudipena sortzen zuen eraikinetako barrualdeak irudikatzen zituzten margolanetan. Urte hartan, halaber, Emanuel de Wittek goi-mailaraino eraman zuen elizetako barrualdeak irudikatzeko antzea. Berrikuntza haiek guztiek hasieran ez zuten eragin handirik izan Vermeerengan, baina erabakigarriak izan ziren gerora haren lanetan. Garai hartan, Vermeer genero galaiari eta erotikoari atxiki zitzaion, Jacob van Looren, Gerbrand van den Eeckhouten eta Gerard ter Borchen eraginez. 1656an, Kortesana (Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden) margotu zuen. Koadro hori sakonerarik gabeko plano baten gisa zegoen irudikatua, ez baitzituen artean bereganatu Fabritiusek eta de Wittek sakoneraren eremura ekarri zituzten berrikuntzak. Joera horren baitakoa du orobat Neska gaztea lozorroan (1657 aldean, Metropolitan Museum of Art, New York).
Delften bizileku hartu zuen Pieter de Hooch margolariak bikain asmatu zuen gertakari galaiak barrualde guztiz errealistetan kokatzen, arestian aipatu diren pintore horien guztien eraginak bildurik. Hoochek eragin handia izan zuen Vermeerrengan: haren bideari jarraiki, gorputz-erdiz ikusitako giza irudi bat edo bi jartzen hasi zen gela bereko leiho ondoan; horren adibide dira, besteak beste, Soldadua eta neska gaztea (1658 aldean, Frick Collection, New York), Neska irakurlea (1657, Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden), Esneketaria (1658-1660, Rijksmuseum, Amsterdam) eta Neska gaztea eta baso bat ardo (1660, Gemäldegalerie, Berlin). Margolan horietan, eguzkiaren argiak gainalde batean jotzen duenean iristen duen distiraren bizitasun osoa nahi zuen irudikatu, eta hori, garai hartan, ezin irudikatuzkotzat jotzen zen. Litekeena da, zatika eta aldez aurretiko zirriborroak erabili ordez, Vermeerrek zuzenean kopiatzea koadro osoa, garai hartako ohituren oso bestela.
1658tik 1661era, Vermeerrek orobat margotu zituen kanpoaldeko ikuspegiak. Haien artean, Delfteko ikuspegia (1660-1661, Mauritshuis, Haga) da bikainena. Garai horretako koadroen ezaugarri nagusiak dira trinkotasun errealista, gogorra, pintzelkada gotorrez eta pintura sendo oraturik egina -zati argituetan batez ere- eta axaleko margo-geruza zimurtsua.
Perla pisatzailea (1662-1665, Washingtongo Arte Galeria Nazionala), Perlazko lepokoa (1662-1665, Gemäldegalerie, Berlin) eta Neska gaztea urdinez jantzita gutuna irakurtzen (1662-1665, Rijksmuseum, Amsterdam) lanetan, ordea, Vermeerren pinturak izan zuen aldaketarik: margoaren ehundura leunagoa da, koadroa argiztatzeko modua ez hain bortitza eta bolumenak eta marrak finagoak. Margolariari, ordea, eragozpena zitzaion giza irudien mugimendua nahi bezain zehatz irudikatzea, eta hori zela eta zurrunak ziruditen ordu arteko margolanetako giza irudiek. Alabaina, hiru lan horietatik aurrera, giza irudiak geldirik egon beharreko zereginetan irudikatuz -begiak erdi itxita askotan- konpondu zuen arazo hura, Lantegia (1662-1668 aldean, Kunsthistorisches Museum, Viena) lanean garbi ikusten denez. Garai hartan eta koadro horiekin erdietsi zuen Vermeerrek heldutasuna eta betetasuna. Bazekien ezin zuela hobeto margotu, ezin zela urrunago joan, eta, hortaz, estilizaziora jo zuen aurrerantzean.
1667tik aurrera, Vermeeren azken urteetan alegia, argi ageri dira estilizazio horren ondorioak: alferrikako osagaiak kendu zituen, argia eta itzala zehatzago banatu eta mugatu zituen, oro har, ezin bikainago eta ezin indar handiagoz jakin izan zuen giza jarduera baten edo langintza baten ardura eta arreta irudikatzen. Joera horren erakusgarri dira Andrea zutik birjinalaren aurrean (1670-1673 aldean, National Gallery, Londres), Maitasunezko gutuna (1667-1670, Rijksmuseum, Amsterdam) , Parpaila-egilea (1669-1671, Louvre, Paris) , Neska gitarra jotzen (1670-1672, Kenwood House, Londres) eta Fedearen alegoria (1670-1674, Metropolitan Museum of Art, New York).
Cadilhac de Fronçadés
Cadilhac de Fronçadés Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
El Born
El Born Kataluniako Bartzelona hiriburuko auzo edo eremu bat da, Borneko pasealekua, Borneko merkatua eta Santa Maria del Mar elizaren artean hedatzen da. Administratiboki Ciutat Vella barrutiko Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera auzoan dago. Bere mugak Picasso etorbidea, Printzesaren kalea, Rec kalea, Borneko pasealekua, Santa Maria del Mar, Pla de Palau eta Marquès de l'Argentera etorbidea kokalekuek ezartzen dituzte.
Cadilhac de Fronçadés
Biztanleria
2007an Cadillac-en-Fronsadais udalerrian erroldatutako biztanleak 1.072 ziren. Familiak 400 ziren, horien artean 80 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 124 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 144 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 52 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
El Born
El Born eremua kontrastez beteriko gunea da, bertan Bartzelona histotorikoak eta joera berritzaile edo aurrerakoieko dendek bat egiten baidute, bai eta moda, gastronomia nahiz arte proposamen berriek ere. Dendez gain, eremu honetan honako leku interesgarri hauek daude:
Bloke beltz
Bloke beltza (Black bloc) manifestariak beltzez jantzita joatean datzan manifestazio-taktika bat da; batetik, agintariek manifestariak identifikatzea zailtzeko eta bestetik, manifestazioak jende-olde bakarra irudi dezan partaideen arteko elkartasuna sustatzeko eta elkarretaratze iraultzailea sortzeko.
Mugimendu autonomoko ekintzaileek 1980ko hamarkadan Europan energia nuklearrearen aurkako protestetan garatutako taktika da. Bloke beltzek Europatik kanpoko hedabideen arreta bereganatu zuten 1999an MMEren gailurraren aurkako manifestazioetan, bloke beltz batek GAP, Starbucks, Old Navy eta Seattleko beste saltoki batzuei kalteak eragin zizkienean.
Gaur egun, taktika hau mugimendu anarkistekin, autonomistekin eta, batez ere, munduko hainbat lekutan garatzen diren globalizazioaren aurkako mugimenduarekin lotuta dago. Bloke beltzetan parte hartzen duten aktibista batzuen arabera, ez dute indarkeria erabiltzen pertsonen aurka; eta, erabiltzen badute, botere politikoaren sinboloen aurka jotzeko da. Tesi honen arabera, pertsonen aurkako erasoa autodefentsa modu gisa bakarrik gertatzen da, normalean poliziaren aurka. Gaur egun, indarkeriadun zein indarkeriarik gabeko bloke beltzak daude.
Komunikabide masiboetan, sarritan, bloke beltza nazioarteko erakunde bat bezala deskribatzen da, baina ez dago halako erakunderik, talde ideologiko txikiek manifestazioetan erabilitako taktika bat besterik ez da eta.
Cadilhac de Fronçadés
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 446 etxebizitza zeuden, 423 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 402 etxeak ziren eta 43 apartamentuak ziren. 423 etxebizitza nagusietatik 307 bere jabearen bizilekua ziren, 102 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 20 etxek bi zituzten, 43 etxek hiru zituzten, 112 etxek lau zituzten eta 246 etxek bost zituzten. 350 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 178 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 238 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 747 ziren, horien artean 548 aktiboak ziren eta 199 inaktiboak ziren. 548 pertsona aktiboetatik 487 lanean zeuden (269 gizon eta 218 emakume) eta 61 langabezian zeuden (20 gizon eta 41 emakume). 199 pertsona inaktiboetatik 78 erretiraturik zeuden, 58 ikasten zeuden eta 63 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Cadillac-en-Fronsadais udalerrian 436 unitate fiskal zeuden, 1.121 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.821 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 2 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 harategi zen eta 1 liburu denda zen.
2000. urtean Cadillac-en-Fronsadais udalerrian 14 nekazaritza-ustiategi zeuden, 147 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Foville
Foville Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Foville udalerrian erroldatutako biztanleak 85 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
30 2007an zeuden etxebizitza guztiak familien etxebizitza nagusiak ziren. 28 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 30 etxebizitza nagusietatik 25 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek hiru gela zituen, 7 etxek lau zituzten eta 21 etxek bost zituzten. 22 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 12 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 14 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 55 ziren, horien artean 40 aktiboak ziren eta 15 inaktiboak ziren. 40 pertsona aktiboetatik 34 lanean zeuden (19 gizon eta 15 emakume) eta 6 langabezian zeuden (5 gizon eta 1 emakume). 15 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2000. urtean Foville udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 676 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Leon Tolstoi
Lev Nikolaievitx Tolstoy, (errussieraz: Лев Николаевич Толстой, (Yásnaia Poliana, Tula, Errusia 1828ko irailaren 9a - Astápovo, Lípetsk, 1910eko azarioaren 20a), euskaraz Leon Tolstoi bezala ere ezaguna, errusiar idazle eta filosofoa izan zen, egun munduko idazle garrantzitsuenetakotzat hartua. 1902tik 1906ra, urtero Literaturako Nobel sarietarako izendapenak jaso zituen, eta 1901ean, 1902an eta 1909an Bakearen Nobel sarietarako. Inoiz irabazi ez izana eztabaida bilakatu zen.
1828an Errusiako familia aristokratiko batean jaioa, Tolstoiren lan aipagarrienen artean Gerra eta bakea (1869) eta Anna Karenina (1878) eleberriak daude, askotan errusiar errealismoaren gailur gisa aipatzen direnak, Fiodor Dostoievskiren obrekin batera. Hogeita hamar urterekin lortu zuen lehenengo aldiz literatur ospea, Haurtzaroa, Mutilaroa eta Gaztaroa (1852–1856) trilogia erdi-autobiografikoekin, eta baita Sebastopoleko esketxak (1855), Krimeako Gerra n izandako esperientzietan oinarrituta. Bere fikzio lanak Baloiaren ondoren (1911) bezalako dozenaka istorio motz biltzen ditu, eta Ivan Ilitxen heriotza (1886), Familiaaren zoriontasuna (1859) eta Hadji Murad (1912) bezalako hainbat eleberri-labur ditu. Era berean antzezlanak eta saiakera filosofikoak ere idatzi zituen.
Jatorria
Tolstoiak Errusiako noblezia zaharreko familia ezagun bat ziren, eta haien arbasoak Indris izeneko noble mitiko batengan ziren. Piotr Tolstoik deskribatu zuen "Nemecetik, Zesarren lurretatik" Txernigovera 1353an iritsi zela bere bi seme Litvinos eta Zimonten, hiru mila gortesauekin (druzhina) batera. "Nemec" hitza aspalditik alemaniarrak soilik deskribatzeko erabiltzen den arren, garai hartan errusieraz hitz egiten ez zuen atzerritarrei aplikatzen zen. Orduan Indris Ekialdeko Ortodoxia ra aldatu zen, Leonty izenarekin, eta bere semeak Konstantin eta Feodor gisa. Konstantinen biloba Andrei Kharitonovich Tolstiy ezizena jarri zion Mosku ko Vasily II.ak, Txernigov-etik Moskura joan ondoren.
Izen paganoengatik eta garai hartan Txernigov Demetrio I.a Starshyk gobernatzen zuelako, ikertzaile batzuek Lituania ko Dukerri Handitik iritsitako lituaniarrak zirela ondorioztatu zuten. Aldi berean, XIV-XVI-mendeko dokumentuetan Indris-en aipamenik ez zen inoiz aurkitu, Piotr Tolstoik erreferentzia gisa erabiltzen zituen Txernigov Kronikak galdu ziren bitartean. Tolstoi familiaren dokumentatutako lehen kideak ere XVII. mendean bizi izan ziren, beraz Piotr Tolstoi bera, oro har, etxe noblearen sortzailetzat hartzen da, Pedro Handia k konde titulua eman baitzion.
William Fothergill Cooke
William Fothergill Cooke (Ealing, Middlesex, 1806ko maiatzaren 4a - Farnham, 1879ko ekainaren 25a), ingeles asmatzailea izan zen.
Leon Tolstoi
Haurtzaroa eta gaztaroa
Tolstoi Yasnaya Polyanan jaio zen, Tulatik 12 kilometro  hego-mendebaldera, eta Moskutik 200 kilometro hegoaldera. 1812ko Gerra Patriotikoko beteranoa zen Nikolai Ilitx Tolstoi kondearen (1794–1837) eta Mariya Tolstaya printzesaren (1790–1830) bost seme-alabetatik laugarrena izan zen. Bere ama bi urte zituela hil zitzaion eta aita bederatzi urte zituenean Tolstoi eta bere anai-arrebak senideek hazi zituzten, izebak arduratuz haren eta lau anaien heziketaz, atzerriko maisuek ere parte hartuz.
1844an, zuzenbidea eta ekialdeko hizkuntzak ikasten hasi zen Kazango Unibertsitatean, non irakasleek "ikasteko ez zuen balio eta nahi ere ez" deskribatu zuten. Tolstoik unibertsitatea ikasketen erdian utzi zuen, Yasnaya Polyanara itzuli zen eta gero denbora asko eman zuen Moskun, Tula eta San Petersburgo n, bizimodu laxo eta lasaia eginez. Garai horretan hasi zen idazten, bere lehen eleberria Haurtzaroa barne, 1852an argitaratu zen bere gaztaroko fikziozko kontakizuna. 1851n, jokoan zor handiak egin ondoren, anaia nagusiarekin Kaukasora joan zen armadan sartzeko. Tolstoi Artilleria ofizial gazte gisa aritu zen Krimeako Gerra n, eta Sebastopol en egon zen 1854–55ean 11 hilabeteko setioan, Txernaiako gudua barne. Gerra garaian bere ausardia aitortu zioten eta teniente mailara igo zuten. Baina izututa zegoen gerran izandako hildakoen kopuruarekin, eta Krimeako Gerra amaitu ostean armada utzi zuen.
Lehen obrak
Lehen idazkiekin arrakasta handia lortu zuen, bereziki Haurtzaroa (Detstvo )(1852), Nerabezaroa (Otrotxestvo( (1854), Gaztaroa (Junost)(1857) narrazio autobiografikoekin, eta Sebastopoleko kontakizunak (Sevastopolskiie rasskazy) (1855-1856,) gerraren inguruko narrazioen bildumarekin.
1856an armada utzi zuen, eta bi urtez Europan zehar ibili zen (Frantzia, Suitza, Italia, Alemania). Bidaia horietan jende asko ezagutu zuen, hala nola Pierre-Joseph Proudhon, Aleksandr Herzen, eta Charles Dickens. Europako burgesiaren materialismoa eta egoismoa salatu zituen Luzerna (Liutsern) (1857-1858,) lan autobiografikoan.
1860an bere etxaldera biltzea erabaki ondoren, eta nekazarien egoeraz kezkaturik eta beraien seme-alaben heziketaz arduraturik, eskola bat eta aldizkari pedagogiko bat sortu zituen (1862). Gaztetan irakurriak zituen Jean-Jacques Rousseauren idazkien eraginpean, zibilizazio usteletik urrun naturarekin bat egiten duen bizitza kontatzeari ekin zion, 1863an argitaratu zuen kontakizun-bilduman: Kosakoak (Kazaki).
Armadan izandako esperientziak eta 1857an eta 1860-61ean Europan zehar egindako bi bidaiak Tolstoi gizarteko egile disolutu eta pribilegiatu izatetik anarkista ez-biolento eta espiritual bihurtu zuten. Bide beretik jarraitu zuten beste batzuk Alexander Herzen, Mikhail Bakunin eta Peter Kropotkin izan ziren. 1857ko bisitan, Tolstoi Parisen exekuzio publiko baten lekuko izan zen, bere gainerako bizitzan esperientzia traumatikoa bilakatuko zena. Vasily Botkin bere lagunari idatzitako gutun batean, Tolstoik hauxe idatzi zuen: "Egia da Estatua bere herritarrak esplotatzeko ez ezik, batez ere usteltzeko diseinatutako konspirazio bat dela... Aurrerantzean, ez dut inoiz inongo gobernurik zerbitzatuko". Tolstoiren indarkeriarik gabeko edo ahimsa kontzeptua indartu egin zen, Tirukkural-en alemanezko bertsioa irakurri zuenean. Geroago, Mahatma Gandhi-ri idatzi zion bere “Eskutitz bat hindu bati”  esker txertatu zuen kontzeptua, Gandhi gazteak berarekin bere aholkua bilatzen zuenean.
Obra nagusiak
Zazpi urteko lanaren ondoren (1863-1869) Napoleonen aurkako gerren garaian (1805-1815) girotutako Gerra eta bakea (Voina i mir) eleberria idatzi zuen. Mendebaldeko eleberriaren historian gailenetarikoa den eleberri horretan, frantses inbasioa jasan zuten pertsona askoren bizipenak eta analisi psikologiko xeheak bildu zituen gizarte-egoerari buruzko oharpenekin batera.
Gero, 1873tik 1877ra Anna Karenina idatzi zuen, autorearen bigarren obra nagusia. Eleberri konplexua da, gizarteko konbentzioetan harrapatuta dagoen emakume baten eta Liovin lur-jabe filosofo baten istorio paraleloak kontatzen ditu bertan.
1860-61 urteetan egin zuen bidaia europarra bere garapen politikoa eta literarioa moldatu zuen Victor Hugo ezagutu zuenean. Tolstoik Viktor Hugo ren Miserableak amaitu berria irakurri zuen. Hugoren eleberrian eta Tolstoiren Gerra eta bakea eleberriko gudu-eszenen antzeko ebokazioak eragin hori adierazten du. Tolstoiren filosofia politikoan ere eragina izan zuen 1861eko martxoan Pierre-Joseph Proudhon anarkista frantsesari egindako bisitak, orduan Brusela n berezko izen batekin bizi zena erbestean. Tolstoik Proudhonen hurrengo argitalpena errepasatu zuen, Gerra eta bakea, eta geroago bere maisulanaren izenburua erabili zuen. Hezkuntzari buruz hitz egin zuten bi gizonek, Tolstoik bere hezkuntza-koadernoetan idatzi zuenez: «Proudhonekin izandako elkarrizketa hau kontatzen badut, nire esperientzia pertsonalean, hezkuntzaren eta inprimategiaren garrantzia ulertzen zuen gizon bakarra zela erakusteko da. prentsa gure garaian".
Ilusioz piztuta, Tolstoi Yasnaia Polyanara itzuli zen eta 1861ean Errusiako nekazarien seme-alaben hamairu eskola sortu zituen. Tolstoi eskolen printzipioak deskribatu zituen 1862ko "Yasnaia Polyanara Eskola" idazlanean. Bere hezkuntza-esperimentuak labur iraun zuen, neurri batean polizia sekretu tsaristaren jazarpenagatik. Hala ere, A.S. Neileren iritziz, Yasnaya Polyanako eskola hezkuntza demokratikoaren teoria koherente baten lehen adibidea dela esan daiteke.
Bizitza pertsonala
1860an bere anaia Nikolairen heriotzak eragina izan zuen Tolstoirengan, eta ezkontzeko gogoa ekarri zuen. 1862ko irailaren 23an, Tolstoi Sophia Andreevna Behrs-ekin ezkondu zen, hamasei urte gazteagoa eta gorteko mediku baten alaba zena. Sonya deitzen zioten, Sofiaren errusiar txikigarria, bere familia eta lagunek. 13 seme-alaba izan zituzten, bost oso gazterik hilak:
Ezkontza grina sexual eta sentiberatasun ezak markatu zuten hasieratik, Tolstoik ezkondu bezperan bere egunerokoak eman zizkionean, bere iragan sexual zabala eta bere etxaldeko morroietako batek seme bat eman izana zehaztuz. Hala ere, euren lehen ezkontza zoriontsua izan zen eta Tolstoiri askatasun handia eta laguntza sistemari Gerra eta bakea eta Anna Karenina konposatzeko aukera eman zioten, Sonya bere idazkari, erredaktore eta finantza arduradun izanik. Soniak bere lan epikoak eskuz kopiatzen zituen behin eta berriz. Tolstoik Gerra eta bakea argitaratzen jarraituko zuen, eta azken zirriborroak garbi eduki behar zituen argitaratzaileari emateko.
Azken garaia
1901ean Errusiako Eliza Ortodoxoak eskumikatu zuen. Bere ideiak azaltzearren, saiakerak eta obra dramatikoak idazteari ekin zion. Nolanahi ere, autorearen jenioa eleberri laburren sailean nabarmendu zen gehienbat : Ivan Ilitxen heriotza (Smert Ivana Ilitxa) (1886); Zenbat lur behar ditu gizon batek?(Mnogo li txeloveku zemli nuzhno) (1886); Kreutzer Sonata (Kreitserova sonata) (1889) eta Nagusi eta morroi (Khoziain i rabotnik) (1895).
1899an hirugarren eleberri luzea argitaratu zuen, Pizkundea (Voskreseniie). Bertan noble baten eta prostituta baten arteko harremanak kontatzen ditu. Azken urteetan, halaber, kontakizun nabarmenak egin zituen, hala nola Aita Sergio (Otets Sergi) (1890-1898,) edo Khadzhi-Murat (1896-1904). Urte horietan munduko alde guztietatik zetorren jendea Jasnaia Polianara, idazlearen nortasunak eta ideiek erakarrita. Nekazari-lanetan ari ohi zen eta, bere printzipioei leial eusteko, argitaratutako obrengatik ez zuen etekin ekonomikorik nahi. Emazteak ez zituen ez senarraren ideiak ez eta dizipuluak onartzen, eta bien arteko gatazkak etengabeak ziren. A. N. Wilsonek beren elkarren geroko bizitza, literaturaren historiako zorigaiztokoenetako bat bezala deskribatu du. Tolstoik emaztearekin zuen harremana gaiztotu egin zen bere sinesmenak gero eta erradikalagoak bilakatu ziren heinean Bizitzaren azkeneko hamar urteetan Tolstoiren ospea handia zen Errusian eta mundu osoan, baina horrek, heredatutako eta irabazitako aberastasunak baztertu nahi zituela ikusi zuen, bere aurreko lanen egile-eskubideei uko egitea barne.
Heriotza
Hil baino lehentxeago, bere osasuna egunero zaintzen zuten familiaren kezka zen. Halaber, azken egunetan hiltzeari buruz hitz egin eta idatzi zuen. Bere bizimodu aristokratikoari uko eginez, 82 urteko zela 1910eko urriaren 28an etxetik alde egin zuen neguko gau batean. Ezkutuan irtetea emaztearen tiradatik ihes egiteko itxurazko saiakera bat izan zen. Haren irakaspen askoren aurka hitz egin zuen, eta azken urteotan inbidia handitu zitzaion Tolstoiar "diszipuluei" egiten zion arretagatik. Tolstoi pneumoniak jota hil zen hamar egun geroago Astapovoko tren geltokian, hegoalderantz egun bateko tren bidaiaren ostean. Geltokiko buruak Tolstoi bere apartamentura eraman zuen, eta bere mediku pertsonalak iritsi ziren eta morfina zein kanfor injekzioak eman zizkioten.
Haren hileta-prozesiorako sarbidea mugatzen saiatu zen polizia, baina milaka baserritar ibili ziren kaleetan. Hala ere, batzuei esaten entzun zitzaien, «nobleren bat hil zela» jakiteaz gain, Tolstoiri buruz ezer gutxi zekitela. Iturri batzuen arabera, Tolstoi bere bizitzako azken orduak maitasuna, indarkeria eza eta georgismoa predikatzen eman zituen treneko bidaiariekin.
Bere birbilobetako bat, Vladimir Tolstoi (1962), Yasnaya Polyana museoko zuzendaria da 1994tik eta kultura arloetako Errusiako presidentearen aholkularia 2012tik. Ilya Tolstoiren birbiloba, Pyotr Tolstoi, kazetari eta telebista aurkezle ezaguna da, eta baita Duma estatuko diputatua ere 2016tik. Bere lehengusu Fyokla Tolstaya (Anna Tolstaya izenarekin 1971n jaioa), Nikita Tolstoi sobietar eslaviar goraipatuaren alaba (1923-1996), kazetari, telebista eta irrati aurkezle errusiarra ere bada.
Nobelak eta fikziozko lanak
Errusiako literaturaren erraldoietakotzat hartzen da Tolstoi; bere lanen artean aipagarrienak  Gerra eta bakea eta Anna Karenina eleberriak, eta Hadji Murad eta Ivan Ilitxen heriotza bezalako nobelak daudela. Tolstoiren lehen lanek, Haurtzaroa, Nerabezaroa eta Gaztaroa (1852–1857) eleberri autobiografikoak dira, lurjabe aberats baten semea eta bere nekazarien arteko amildegiaz ohartu zen geldoaz kontatzen dutenak. Gerora sentimental gisa baztertu zituen arren, Tolstoiren bizitzaren zati handi bat agerian geratzen da. Garrantziari eusten diote hazitako istorio unibertsalaren kontu bezala. Tolstoi bigarren teniente gisa aritu zen artilleria erregimentu batean Krimeako Gerra n, bere Sebastopoleko kontakizunetan kontatua. Borrokan izandako esperientziak ondorengo bakezaletasuna pizten lagundu zion, eta bere azken lanetan gerraren izugarrikeria errealista irudikatzeko materiala eman zion. Bere fikzioa etengabe saiatzen da bizi izan zen Errusiako gizartea modu errealistan transmititzen. Kosakoak (1863) kosakoen bizitza eta jendea deskribatzen ditu, neska kosako batekin maiteminduta dagoen errusiar aristokrata baten istorio baten bidez. Anna Kareninak (1877) gizartearen konbentzioek eta faltsukeriak harrapatutako emakume adultero baten istorio paraleloak eta lur-jabe filosofiko batena (Tolstoiren antzerakoa) kontatzen ditu, baserritarrekin batera lan egiten duena eta haien bizitza erreformatu nahi duena. Tolstoik bere bizitzako esperientzietatik ez ezik, bere irudiko pertsonaiak ere sortu zituen, hala nola Pierre Bezukhov eta Andrei printzea Gerra eta bakean, Levin Anna Kareninan eta, neurri batean, Nekhlyudov printzea Berpizkundean. Richard Pevear-ek, Tolstoiren lan asko itzuli zituenak, Tolstoiren sinadura estiloari buruz honakoa esan zuen: "Bere lanak probokazioz eta ironiaz beteta daude, tresna erretoriko zabal eta garatuekin idatzita."
Anna Kareninaren ondoren, Tolstoi gai kristauetan zentratu zen, eta bere azaken eleberrietan, hala nola Ivan Ilitxen heriotza (1886) eta Zer egin behar da?, kristau filosofia anarko-pazifista erradikala garatu zuen, eta ondorioz 1901ean Errusiako Eliza Ortodoxo tik eskumikatzera eraman zuen. Anna Karenina zein Gerra eta bakeari egindako laudorio guztiengatik, Tolstoik bi lanak baztertu egin zituen geroago bere bizitzan, errealitatearen egia ez zen zerbait bezala.
Berpizkundea eleberrian, Tolstoi gizakiak egindako legeen injustizia eta eliza instituzionalizatu baten hipokresia agerian uzten saiatzen da. Era berean, Tolstoik Georgismoa ren filosofia ekonomikoa ere aztertzen eta azaltzen du, haren bizitzaren amaieran oso defendatzaile indartsua izan baitzen.
Tolstoi poesia idazten ere saiatu zen, soldadutza garaian idatzitako zenbait soldadu-kanturekin, eta maitagarrien ipuinak bertsotan, hala nola Volga-bogatyr eta Oaf, herri-kanta nazionaltzat hartuak. 1871 eta 1874 bitartean idatzi ziren Errusiako bere Irakurketa Libururako, lau liburukitan (guztira 629 ipuin, hainbat generotan) idatzitako ipuin laburren bilduma, Azbuka Berriarekin batera argitaratua eta ikasleei zuzendua. Dena den, eszeptikoa zen poesiarekin genero gisa. Ezaguna da bere esaera “Poesia idaztea goldean eta dantzan aldi berean aritzea bezala da." Valentin Bulgakoven arabera, poetak kritikatzen zituen, baita Alexander Pushkin ere, haien epiteto "faltsuak" errimatzeko besterik ez zirelako erabiltzen."
Beste egile batzuen balorazio kritikoa
Geroagoko eleberrigileek Tolstoiren artea estimatzen jarraitu zuten, baina batzuetan kritika ere adieraziz. Arthur Conan Doyle-k idatzi zuen: "Bere seriotasunak eta bere xehetasunen ahalmenak erakartzen nau, baina bere eraikuntza laxotasunak eta bere mistizismo zentzugabeak eta praktika ezinak uxatzen nau". Virginia Woolf ek "nobelagile guztien artean handiena" izendatu zuen. James Joyce k adierazi zuenez, "ez da inoiz aspergarria, inoiz ergela, inoiz nekatuta, inoiz pedantea, inoiz ez antzerkizalea!" Thomas Mann ek idatzi zuen Tolstoiren itxuraz iruzurrik gabeko artea: "Gutxitan egin izan zen arte-lana naturaren hain antzekoa". Vladimir Nabokov ek superlatiboak pilatu zituen Ivan Ilitxen heriotza eta Anna Kareninaren gainean, baina zalantzan jarri zuen ordea, Gerra eta bakearen ospea, eta gogor kritikatu zituen Pizkundea eta Kretutzer Sonata. Harold Bloom kritikariak Hadji Murat-i deitu zion "nire harribitxi pertsonala prosa-fikzioko lan sublimeari, niretzat munduko istoriorik onena."
William Fothergill Cooke
Charles Wheatstonerekin batera, Cooke-Wheatstone telegrafo elektrikoaren asmatzailekidea izan zen, 1837ko maiatzean patente bat aurkeztu zuenagatik eta 1837ko ekainaren 12an eman ziotena.
John Lewis Ricardo-ekin batera Cookek "Electric Telegraph Company" konpainia sortu zuen, munduko lehen telegrafo konpainia publikoa. Ahalegin hori 1845eko irailaren 3an hasi zen, Konpainia behin betiko finkatuz, Cooke-Wheatstonek akzio eta patente gehienak izanik..
Cookek bere akzioen zati bat eman zien sindikatuko kideei, diruaren truke, enpresa sortzeko, eraketa hau 1846ko abuztuaren 5ean egin zen kontratu bidez. Cooke 1869an zaldun izendatu zuten.
Leon Tolstoi
Schopenhauer
Arthur Schopenhauer ren Mundua nahi eta errepresentazio bezala irakurri ondoren, Tolstoi pixkanaka-pixkanaka obra horretan eutsitako moral aszetikora bihurtu zen, goi-klaseentzako bide espiritual egoki gisa. 1869an idatzi zuen: "Ba al dakizu zer suposatu duen uda honek niretzat? Schopenhauerren etengabeko harrokeriak eta inoiz bizi izan ez ditudan gozamen espiritual sorta bat... ikasle batek ez du inoiz bere ikastaroan hainbeste ikasi, nik uda honetan bezala».
Aitorpenaren VI. kapituluan, Tolstoik Schopenhauerren lanaren azken paragrafoa aipatu zuen. Azaltzen du nola bere buruaren erabateko ukapenak beldurtu beharreko ezereztasun erlatiboa besterik ez duela eragiten. Tolstoi harritu egin zen kristau, budista eta hinduen uko aszetikoa santutasunerako bidea zela deskribatzeak. Schopenhauerren kapitulu etikoetan ugariak diren honelako pasarteak irakurri ondoren, errusiar nobleak pobrezia eta borondatearen ukazio formala aukeratu zituen: “Baina betiereko salbamenerako nahigabeko sufrimenduaren (jende txiroaren aldetik) behar hori bera ere adierazten da (Mateo 19:24): «Errazagoa da gamelu bat orratz baten begitik igarotzea baino, gizon aberatsa Jainkoaren erreinuan sartzean». Hori dela eta, beren betiko salbazioari buruz oso serio zeudenek, borondatezko pobrezia aukeratu zuten patuak hori ukatu zienean eta aberastasunean jaio zirenean. Horrela Buda Sakyamuni printze jaio zen, baina borondatez eskalearen makila hartu zuen; eta Asisko Frantzisko, ordena eskaleen fundatzaileari, gaztetxo bat zelarik, noble guztien alabak elkarrekin eserita zeudenean, galdetu zioten: "Orain Frantzisko, ez al duzu laster aukeratuko edertasun hauetatik?" eta berak erantzun zuen: «Askoz ederragoa den hautua egin dut!». "Nor?" "Txirotasuna", Handik gutxira gauza guztiak abandonatu eta eskale bezala zehar ibili zen."
Kristautasuna
1884an, Tolstoik Sinesten dudana izeneko liburua idatzi zuen, non bere kristau sinesmenak argi eta garbi aitortu zituen. Jesukristoren irakaspenetan sinestea berretsi zuen eta bereziki eragin zion Mendiko Predikuak, eta beste masaila ipintzearen aginduak, "indarrez gaizkiari erresistentziarik ez jartzeko" eta bakezaletasunaren doktrina gisa ulertzen zuena, pazifismoa eta indarkeriarik eza. Jainkoaren erreinua zure barnean dago lanean, Elizaren doktrina okertzat jo zuela azaldu zuen, Kristoren irakaspenen «perbertsioa» egin zuelako. Tolstoik kuakero amerikarren gutunak ere jaso zituen, George Fox, William Penn eta Jonathan Dymond bezalako kristau kuakeroen indarkeriarik gabeko idazlanak ezagutarazi zizkiotenak. Geroago, "Tolstoiren Biblia"ren hainbat bertsio argitaratu ziren, bera gehien oinarritu ziren pasarteak adieraziz, eta zehazki Jesusen hitzak.
Tolstoik uste zuen benetako kristau batek zoriontasun iraunkorra aurki zezakeela barne perfekzioa lortzeko ahalegina eginez, hurkoa eta Jainkoa maitatzeko Itun Berri ko “Agindu Handia” jarraituz, Elizaren edo estatuaren gidaritza baino. Kristoren irakaspenetan oinarritutako bere filosofiaren beste atributu bat gatazken aurrean erresistentzia-eza da. Tolstoiren Jainkoaren erreinua zure baitan dago liburuko ideia honek zuzenean eragin zuen Mahatma Gandh i, eta baita indarkeriarik gabeko erresistentzia mugimenduetan ere gaur egunera arte.
Tolstoik uste zuen aristokrazia pobreentzat zama bat zela. Lur-jabetza pribatuaren eta ezkontzaren erakundearen aurka egin zuen, eta kastitatea eta sexu-abstinentzia balioesten zituen (Aita Sergio-n eta Kreutzer Sonataren hitzaurrean jorratu zituen), Gandhi gazteak ere atxikitako idealak. Tolstoiren grina bere ikuspegi moral zorrotzen sakonetik islatzen da bere azken lanetan. Adibide bat Sergio Aita Sergioren tentazioaren sekuentzia da. Maxim Gorki k kontatzen du nola Tolstoik behin irakurri zuen pasarte hau bere eta Anton Txejov en aurrean, eta Tolstoi malko artean hunkitu zen irakurketaren amaieran. Botere arraroko geroagoko pasarteen artean, Ivan Ilitxen heriotza, eta Maisu eta gizakiaren protagonistek jasandako krisi pertsonalak daude, non lehenengoan pertsonaia nagusia eta bigarrenean irakurlea protagonisten bizitzaren ergelkeriaz jabetzen diren.
1886an, Tolstoik poligenismoa gezurtatu zuen lehen antropologo Nicholas Miklouho-Maclay esploratzaile eta antropologo errusiarrari, gizateriaren arraza desberdinak espezie ezberdinetakoak zirela ukatzen zuenari, honakoa idatzi zion: "Zu izan zinen zalantzaz gaindi frogatu zuen lehena zure esperientziagatik, pertsona nonahi pertsona dela, hau da izaki atsegina eta gizartekoia, zeinarekin komunikazioa adeitasunaren eta egiaren bidez ezarri daitekeela eta ezarri behar dela, eta ez arma edo izpirituaren bidez".
Anarkismo kristaua
Tolstoik eragin handia izan zuen anarkista kristauaren pentsamenduaren garapenean. Tolstoik uste zuen kristau izateak bakezalea izatea eskatzen zuela. Gobernuek itxuraz saihestezinak diren gerra egiteak salatzeagatik hartua izan zen filosofo anarkistatzat.
Tolstoitarrak bere lagunekin sortutako talde anarkista kristau txiki bat izan ziren, hala nola Vladimir Txertkov (1854–1936), Tolstoiren erlijio-irakaspenak zabaldu zituena. 1892tik aurrera, sarri hainbat tolstoiar defendatuko zituen Vasily Maklakov ikasle-aktibistarekin bildu zen. Errusiar jatorriko Doukhobor talde erlijiosoaren patua ere eztabaidatu zuten. Peter Kropotkin filosofoak Tolstoiri buruz idatzi zuen 1911ko Encyclopædia Britannica ko anarkismoari buruzko artikuluan.