cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Siberia
Siberia Extremeña bi elkarteetan banatzen da: Cijara Castilblanco, Fuenlabrada de los Montes, Helechosa de los Montes eta Bohonal de los Montes, Valdecaballeros, Villarta de los Montes eta Herrera del Duque bere erantsitako Peloche-rekin; Cijara Mankomunitatearen hiriburua, Siberia Extremeña eskualdea eta Herrera del Duque barruti judiziala eta bestetik Siberiako Udalerrien Mankomunitatea, Cijara Mankomunitatearekin batera, Siberia Extremeña eskualdean integratuta.
Fremont (Kalifornia)
Fremont Kaliforniako hiri bat da. Alameda konderrian kokatua dago. 2010ean 214,089 biztanle zituen, 200.6 kilometro koadrotan banatuta.
La Siberia
Siberiako Udalerrien Elkartea, Badajoz probintziako (Espainia) elkarte integrala da, Extremadurako Autonomia Erkidegoan kokatua. Mankomunitatea hamaika udalerrik osatzen dute: Baterno, Esparragosa de Lares, Garbayuela, Garlitos, Puebla de Alcocer, Risco, Sancti-Spíritus, Siruela, Talarrubias, Casas de Don Pedro eta Tamurejo.
Siberiako mankomunitateak iparraldean Cijara mankomunitatearekin mugatzen du, ekialdean Gaztela-Mantxako komunitatearekin, hegoaldean La Serena Extremadura eskualdearekin eta mendebaldean Vegas Altas Extremadura eskualdearekin.
2016an Siberia biosfera erreserba gisa deklaratzeko hautagaitza aurkeztu zen. Badajozko Diputazioak sustatutako eta Extremadurako Juntak sustatutako ekimenak hasieran inguruko udalen babesa izan zuen. Hala ere, ASAJA bezalako nekazari eta abeltzainen elkarteek behin eta berriro egindako protesten ondoren, Siberiako Mankomunitatea osatzen duten hamaika udalerrietatik bostek hautagaitzari atxikimendua kendu zioten. Horietako bat Talarrubias da, mankomunitateko hiriburua, eta 2016ko azaroaren 17ko alkatetzaren ebazpenaren bidez Talarrubias hautagaitzatik kanpo geratu zen. Adostasunik ezaren ondorioz, Extremadurako Biltzarrak ere ez zion ekimenari bere laguntza eman.
Toponimia
Siberiaren izena eskualde honetan sustraitu izana hainbat arrazoirengatik izan liteke. Dauden bertsio guztien artean, sinesgarriena dirudienaren arabera, izenak eskualdearen atzerapena, komunikazio bideen gabezia, historikoki jasan duen isolamendua, marjinazioa eta abandonua aipatzen ditu. Isolamendu egoera hori jada 1908an dokumentatu zen José Ramón Mélidak El Correo de Madriden eta Noticiero Extremeñon argitaratutako artikulu batean:
Primo de Riveraren diktaduran, izenak zekarren atzerapen erregional eta nazionalaren gaiari aurre egiten saiatu ziren. Horrela, 1926an La Siberiaren aldeko kanpaina hasi zen egunkarietan. Hala ere, saiakera horiek terminoa finkatzea baino ez zuten eragin. Nazio mailan, Siberiaren izena Espainia sakonaren ikur gisa Bigarren Errepublikako punturik gorenera iritsi zen, Castilblancoko gertakari lazgarrien ondorioz.
Zenbait adituk izenaren jatorriari buruz aurkeztutako beste hipotesi baten arabera, Iber ibaia, Ibero edo Iberus ibaitik dator, egungo Guadiana ibaiari erreferentzia eginez. Izena "zati honetatik edo alde honetatik" adierazten duen "Cis-" latinezko aurrizkitik eta "Ibero" ibaitik etorriko litzateke, egungo Ebro edo Guadiana ibaiak izendatu ditzakeen izenetik. Erromatarren etorrerarekin, ibaia "Ana" izenarekin bataiatu zuten ("Anas" erromatarretik dator, ahateen familia, beraz, "ahateen ibaia" esatera etorriko zen edo aurre -Erromatarreko "Ana", hau "ura" edo "ibaia" baino ez du esan nahi), eta arabiarrek geroago, "wādi-" aurrizkia gehitu zuten (ibaia arabieraz).
Geroago, XX. Mendearen bigarren erdialdetik aurrera, bi ekintza ildo jarraitu dira Siberia izenari dagokionez. Ingurune politiko eta kulturaletatik, terminoa peioratiboa dela azpimarratzen da eta, beraz, hura aldatu beharra dagoela. "Los Montes", "Los Lagos y Los Montes", "Los Montes del Guadiana" bezalako izenak proposatu dira. . . Baina saiakerek ez dute arrakastarik izan. Herri mailan, terminoak kutsu negatiboa galdu du, beraz, biztanle gehienek zabaldu eta onartu egin dute.
Historiaurrea
Gaur egungo Badajoz probintziako ipar-ekialdeko eskualdea abeltzaintzari eta ehizari oso lotuta dagoen historiaurretik ateratzen da. Nahiz eta lurralde isolatuak izan, bertako biztanleek erlijio eta hileta kezken frogak utzi dituzte, aurkikuntza isolatu batzuetan, bertako mendietan barreiatutako labar-pinturen aterpe ugaritan eta Extremadurako apaindutako esteletan.
Lehen aurkikuntzen artean, adibidez, Navalvillar de Pelako urrezko altxorra edo Orellanako momentuak daude, biak urrean eginak. Talarrubias mendiak, Navalvillar eta, batez ere, Alcudia haranera igarotzea markatzen duten mendiak labar pinturekin aterpeen adibide argiak dira. Horien guztien artean, Peñón del Buitreko gurdien eta armen irudikapenak nabarmentzen dira. Gudarien figurak, armak (ezkutuak, ezpatak, lantzak eta batzuetan arkuak) eta hilobi ondasunen elementuak ere izan dira, hala nola, fibulak, ispiluak, orraziak, bizarra egiteko labanak edo, Herrera del Duquen berriki berreskuratutako piezaren kasuan bezala, harizko instrumentua, phorminx homerikoaren moduan.
Erromatarren nagusitasuna
Erromatarren lehen presentzia Peñón del Pez, Peñalsordoko Peñón del Peñón kontserbatzen den tamainako kokaleku gotorlekuen ondorioz gertatu zen, eta oso laster eremu osoa erromatar administrazio sistemaren mende egon behar zen, puntu politikoan lehenetsitako hiriguneetatik abiatuta garatua. Ikuspegia, horietako batzuek Vespasianoren erregealdian gertatzen den ius Latii-ren kontzesio orokorrarekin jasoko lukete udalerri maila ( 73 - 74 d. C.). Horixe litzateke inguruan gaur egun arte dokumentatutako erromatar garaiko bi hirigune handien kasua: Lacimurga Constantia Iulia, Cerro de Cogolludorekin ( Navalvillar de Pela ) identifikatua, eta Mirobriga, Cerro del Cabezoko udalerrian. Kapera. Biei buruz aurkikuntza ugari ezagutzen dira, bai monumentalak bai epigrafikoak, eta bietan indusketa arkeologiko sistematikoak egin dira duela gutxi, lehen kasuan lehen milurteko lehen mendeetako sustraien hondoratzea dokumentatu dute. ra. C., presentzia orientalizazio handiarekin eta bigarrenean, agian, hiriko foroarekin zerikusia duen eraikin monumental baten presentzia.
Errekonkista
Extremadura Siberia izenez ezagutzen diren lurraldeak Toledoko erresuma musulmanarenak ziren 1085ean Alfontso VI.a Leongoak konkistatu zuen arte. Hala ere, lurralde hau Toledoko hiriburutik oso urrun zegoenez, orduan horretan ez zen Gaztelan sartu, kristauen eta musulmanen artean egon zen; hau da, mugan.
Eremu honen abangoardian, musulmanek Capillan, Almorchónen, Alcocerren, Puerto Peñan eta Herreran estrategikoki kokatutako gotorleku batzuk eraiki edo konpondu zituzten. Era berean, Toledoko kristauek beste gotorleku sorta bat eraiki zuten Muro, Dos Hermanas, Malamoneda eta Milagro gazteluekin. 1212an, Navas de Tolosa ko musulmanen porrotarekin, errekonkista erritmo aldaketa handia gertatu zen. 1212 eta 1230 artean La Siberiako lurrak Gaztelan sartu ziren.
Eskualdearen birkonkista Alfonso Téllez de Meneses Palentziako zaldunak hasi zuen. Toledon finkatuta, 1222an Muro gaztelua populatu zuen, besteak beste. Urte batzuk geroago, 1226an, gaztelua Toledoko artzapezpikuari saldu zioten. Alfonso Téllezek Alcocer ere konkistatu zuen 1225 inguruan, Toledoko artzapezpikuari emanez. 1226an Fernando III.ak Capillako gaztelua konkistatu zuen, urte batzuk geroago tenplarioei emateko alfoz handi batekin, tenpluko ordena 1309an desegin zenean Alcántarako ordenara pasatu zen. Lurralde honek, Toledoko artzapezpikutzara ere igaro zena, gero Capillako estatua osatuko zue, Osunako duketzari atxikita.
Horrela hasi zen La Siberiaren Toledorekiko menpekotasuna, gaur egun oraindik eliz mailan mantentzen dena. Errekonkistarekin, kristau erregeek lurralde guztiak kontrolatzeko ezintasunaren aurrean, berreskuratzen ari zirenak berriro birpopulatzera eta haien administrazioa nobleziari, orden militarrei, eliza erakundeei eta hiriei ematera behartu zituzten. Bereziki hiriek interesa zuten beren udal jurisdikzioa lur sail handietan ahalik eta gehien zabaltzeko. Hori dela eta, La Siberian, Toledoko eta Talavera de la Reinako udalek alfoz handi bana osatuko zuten, populatzeko eta defendatzeko. Egungo La Siberiatik, bi herri soilik, Castilblanco eta Valdecaballeros, ziren Talaverako kontzejukoak; gainerakoak Toledokoa ziren, eta errekonkista ondoren hiru lurralde unitateetan antolatu ziren: Belalcázar konderria (geroago, Puebla de Alcocer bizkonderria), Capilla estatua eta Siruela konderria. Laster sortu ziren zailtasunak Talavera eta Toledoren artean lurralde horien inguruan. 1445ean Juan II.a erregeak Puebla de Alcocer, bere lurralde zabal guztiarekin, Don Gutierre de Sotomayor Alcántarako Maisuari eman zion. Toledo erregearen aurrean lurraldea aldarrikatzera joan zen, eremua berreskuratu nahian, baina ez zuen arrakastarik izan. Aitzitik, 1447an maisuak lortu zuen erregeak La Puebla de Alcocer reko researchbaldintzak mugatzeko agindua ematea. Une horretan, beraz, gaur egungo La Siberiako lurralde ia osoa maisuaren agindupean zegoen, Puebla de Alcocer hiriburua zelarik. Leku horiek berreskuratzeko, Toledok auzi luzeak izan zituen, baina ez zuten arrakastarik izan. Don Gutierre hil zenean solik konpondu ziren tirabirak, mugaketa bertan behera utzi eta Alía, Valdecaballeros, Castilblanco, Sevilleja de la Jara eta abar, Toledako artzapezpikuari bere Talavera atxikitako herriari itzultzea ezarri zuten. Auziaren amaierak Talavera eta Puebla de Alcocerren arteko harreman onak sustatu zituen. Alian gertatu zen garai hartako momentu gorena, 1469an, Talaverako kontzejuaren eta Elvira de Stúñiga andrearen arteko kapitulazioak sinatu zirenean, bere semearen zaindari gisa, Belalcázarreko kondea: " aipatutako Talavera herriko zati horien eta haien lurraldearen eta Don Elvira andrearen basailuen arteko bake eta harmonia handiagoa lortzeko", aipatutako Herrera herrian eta bere lurraldean.
Errege Katolikoek 1502an probintzia fiskalak sortzearekin batera, ia eskualde hau guztia, Castilblanco eta Valdecaballeros hiriak izan ezik, Salamancako probintzian ziren, itxurazko pisu arrazoirik gabe, Extremadurarekin batera. 1653an, Extremadurako probintzia fiskala sortu zen, eta La Siberia haren parte izaten jarraitu zuen. Hala ere, horrek ez du inolaz ere hautsiko eskualde honek Toledoko kontzejuarekiko edo Toledoko artzapezpikutzarekiko mendekotasuna, eta horregatik La Siberia hainbat mapa zaharretan agertzen da Gaztela Berriko eta ez Extremadurako elementu gisa.
Garai modernoak
1833an Espainiako probintzia banaketak Extremadurako La Siberiako herri guztiak Badajoz probintzian sartu zituen. Probintzia zatiketa 1834an jazotako alderdi judizialen banaketarekin osatu zen. Eskualdeko herriek Herrera del Duque eta Puebla de Alcocer barrutiak osatu zituzten. Barruti judizial berriak Badajoz probintzia banatu zituen hamalau barrutietaik biztanle gutxien zituztenak ziren. Herrera del Duqueren barrutia hamahiru herrik eta hamabost mila biztanle baino gehiagok osatzen zuten; Puebla de Alcocerrena, hamalau herri eta hamabost mila biztanle baino apur bat gutxiago. Barruti judizialetan banaketa hori XX. Mendearen bigarren erdialdera arte mantendu da. Horrela, barruti bakoitza judiziala ez ezik, administrazio, hauteskunde, bilketa eta merkataritza erreferentzia ere bihurtu zen. Horrek guztiak komunitate bereko kide izatearen sentimendua sortu zuen, alderdi bereko kide izateak garrantzia hartzen baitu.
Aldaketa demografikoek 1965. urtetik aurrera barruti judizial zaharrak aldatzea gomendatzen zen. Puebla de Alcocer barrutia desagertu zen eta bere herriak mugako herrien artean banatu ziren. Gehienak, hiriburuarekin, Herrera del Duquen sartuta zeuden. Orduz geroztik, antzinako banaketak eta Herrera del Duque barruti berriko hamazazpi udalerriek sustatutakoaren antzeko sentimendua sortu da.
Gobernua eta politika
Mancomunidadeko presidentea Regino Barranquero Delgado da, PSOEko Siruelako alkatea. Aurretik, 2011-2015 legealdian, Pedro Ledesma Flores Talarrubiasko alkatea zen presidentea.
Erliebea
Eskualde honen jatorrizko izenak, 'Los Montes', jada nahikoa aipamen aipagarria egiten du bere ezaugarri topografikoei buruz. Espazio honek erliebe dinamikoa erakusten du, mendilerro malkartsuak, hondoratutako haranak eta lautada ugariak txandakatuz. Lurraren %90a baino gehiago itsas mailatik 400 eta 800 metroko altueren artean kokatzen da, altuera hori ekialdeko mendilerroetako bost puntutan bakarrik gainditzen da: Umbriako mendilerroan, Los Castrejones, Cantosnegros, Santana eta Pico Montilla; azken hori 940 metrorekin eskualdeko punturik altuena da. Iparraldetik hegoaldera, aipatzekoak diren mendilerroak dira El Aljibe, La Dehesilla, La Lobera, La Rinconada, Barbas de Oro, Los Pastillos, Manzano, Peloche, Los Golondrinos, Consolación, Chamorro, La Chimia, Escorial, Los Villares, Mirabueno, Santana, Sierra del Castillo, Lares eta Siruela.
Hidrologia
Ibaiak, urtegiak eta zingirak dira Extremadura Siberiako ezaugarri nagusietako bat, zeinak ondoko La Serena eskualdearekin batera Espainian barnealdeko kostalde kilometro gehien dituen lurraldea osatzen baitute. Eskualdeak bost urtegi handi ditu; hiru Guadianako ibilbidean ( Cíjara, García de Sola eta Orellana ), eta bi Zújarren (Embalse del Zújar eta La Serena). Elkarrekin 6.395 hm³- ko biltegiratze ahalmena batzen dute, hau da, Espainiako guztiaren %12a; La Serena bakarrik, 3.219 hektometro kubikorekin,% 6 da. Gainera, presa horietako batzuek energia hidroelektrikoa ere sortzen dute. Presako ur kopuru handi hori XX. mendearen bigarren erdialdean probintzian burututako ekintza multzoaren emaitza da, Plan Badajoz izenekoa, inguruko nekazaritza hobetzea helburu zuena.
Orografia malkartsuak akuiferoak sortzea errazten magaletan, iturburua ugari elikatzen dutenak eskualde osoan. Horietako batzuk komertzialki ustiatzen ari dira beren uren kalitatea dela eta. Bainuetxe bat ere badago, dagoeneko ezaguna XIX. mende hasieratik, ur termalen propietate mineral-sendagarriak aprobetxatzen dituena, probintzia osoko mota honetako establezimendu bakarrenetakoa izanik.
Klima
Siberiaren kokapen geografikoak, Gaztelako ordokiaren ( klima kontinentalarekin ), Atlantikoaren (klima leunagoa) eta Mediterraneoaren (beroagoa eta askoz lehorragoa) artean lurralde hau trantsizio banda bihurtzen du, horietako bakoitzaren ezaugarri batzuk hartuz. Eskualdearen barruan, tokiko mikroklimak ere gertatzen dira, desberdintasun nabarmenekin, mendien orientaziotik eratorriak. Desberdintasun horiek nabarmenagoak dira prezipitazioetan eta ez hainbeste tenperaturetan.
Euriak
Iparraldeko herriek eskualdeko hegoaldeko herriek baino euri ugariagoak dituzte. Urteko egun euritsuen kopurua 60 eta 70 artean dago. Prezipitazioen sasoiko banaketa irregularra da, maximoak urtarrila eta martxoa bitartean, baina desberdintasun handiak daude urte lehor eta euritsuen arteko batez bestekoekiko. Apiriletik irailera seihilekoan udako lehorte indartsua eta luzea agertu ohi da, idortasuna nabarmenak direla eta. Elurteak arraroak dira eta, edozein kasutan, egun bat edo bi gertatzen dira, hiru edo lau urtean behin ordu batzuk bakarrik mamituz.
Fauna eta Flora
Inguruko lehen ekosistemarik adierazgarriena baso esklerofilo mediterraneoa da (hosto gogor eta iraunkorrak dituzten zuhaitzak), artadia da nagusi espazio gehienetan, artelatzak lagunduta eremu mugatuagoetan (batez ere itzaltsuak eta lur sakon batzuk),. hezetasuna eskatzen duena. Beste quercinea (zuhaitz-genero horri izena ematen dion familia) ere agertzen da, erkamea, Extremaduran nahiko arraroa den espeziea. Zuhaitz estratuaren azpian oihanpe ertsia agertzen da, Mediterraneoko sasiak, askotarikoak espezie ere agertzen dira bertan: gurbitza, durillo, labiernago, Cornicabra, mirto, karraskalak, torbiskoa, etab. Eskualdearen erdialdean eta iparraldean mendi eremu zabalak erretxinazko pinuez eta eukaliptoz beteta daude, gaur egun baso-laborantza ia abandonatuta dagoelako, errentagarritasun ekonomiko txikia dutelako. Urtegietako ertzak eukalipto, pinu eta makal ekin birpopulatu dira, egurra ustiatzeko ez ezik, gainazaleko lurrei eusteko, izan ere, lur horiek urtegiaren gainera eroaten dira, eta ondorioz,  urtegiaren arroan progresiboki estutzen dute.
Eskualdeko fauna bere aniztasunagatik nabarmentzen da, ia Extremaduran deskribatutako ia 500 ornodun basati espezie inguru bizi dira. Hegaztien artean sai arreen probintziako populazioaren erdia baino gehiago Los Montes itsaslabar harritsuetan aurkitzen da. Kopuru txikiagoan aztore-arranoak eta arrano beltza, sai zuria, belatz handia, hontz handia, sai motza, iberiar eguzki-arranoa, amiamoko beltza habiatzen dute. . . Ur ugariak, gehienetan eskualdeko urtegiek gordetzen dutenak, uretako hegazti multzoak finkatu ditu. Orellana urtegia nabarmentzen da, ZEPA eremua (Hegaztien Babes Bereziko Eremua) izendatua, gaur egun Extremadurako Natura eta Espazio Naturalak Kontserbatzeko 8/1998 Legeak Kontserbazio Bereziko Eremua.
Hiriguneetan, zikoina zuriak aipamen berezia merezi du, baita naumannen belatza, mozoloa, enara eta sorbeltz arruntak ere.
Ehiza fauna batez ere Cijara Eskualdeko Ehiza Erreserban kokatzen da, basurdeak, oreinak, adarzabalak (oso lokalizatuak) eta orkatzak elkarrekin bizi dira, ehiza handiaren zati gisa. Ehiza txikirako eper gorriak, usoak, usapalak, erbiak eta untxiak aurkitzen dira.
Arrain fauna dagokionez, arrantzaleek gehien preziatzen dituzten espezieak dira zamoa, barboa, comizoa, cabecicortoa, lutxoa, boga, black-bass, ... baina kirol eta sukaldaritzarako interes gutxiago sortzen duten beste batzuk, baina garrantzi ekologiko handikoak:. Pardilla, cachoa, haasi mazkarra, errutiloa, gambusia ,.. .
Demografia
Populazioa eskasa izan da beti. Biztanleriaren bizitasun handieneko aldia XX. mendearen lehen erdia izan zen. Bigarren hamarkadan gripearen epidemiak eta 1930eko hamarkadan gerra zibilak izan arren, biztanleria tasa ezezagunetan hazi zen (milako 11,3 urtean) eta 50.000 biztanlera hurbildu ziren. Hala ere, XX. mendearen bigarren erdialdean emigrazioak La Siberiako lurrak hustu ditu eta bertako biztanleriaren egungo egitura baldintzatu du. Espainiako egoeraren aldean, eskualdeak biztanleriaren ia erdia galdu du. Gazteen etengabeko emigrazioak biztanleria zahartzea ekarri du eskualdean: hirurogeita lau urtetik gorako pertsona gehiago dago hamasei urte baino gutxiago. Siberiar batzuk itzuli arren, gehienak jada erretiratuta daude, eskualdeak biztanleria galtzen jarraitzen du jaiotakoak baino jende gehiago hiltzen baita.
Ekonomia
Biztanleriaren egitura desorekatuarekin, jarduera-tasa oso txikia da. Baina horrek ez du suposatzen eskualdearen muturreko eskasia ekonomikoa. Garapenik gabeko probintzia baten testuinguruan, siberiarrak ondo bizi dira sektore publikoaren transferentziei esker. Haien familiako errenta erabilgarria Badajoz eskualdea baino baxuagoa da eta Mérida eta Almendralejo inguruetakoen antzekoa. Siberiako biztanleen okupazioa aldatu egin da azken hamarkadetan. Mendearen amaieran % 90 inguruk nekazaritzan lan egiten zuten,% 5 eta% 6 artean artisauak ziren eta oso gutxik egiten zuten lan industrian eta zerbitzuetan. Gaur egun, horietako herenak baino gehiagok lan egiten dute zerbitzuetan (% 36,38), eta ondoren nekazaritzak (% 31,03) gertutik jarraitzen du. Industriak eta eraikuntzak biztanleriaren% 14,33 eta% 18,26 enplegatzen dute, hurrenez hurren.
Festak
Siruela eta Tamurejo ospatzeko Trasterminancia izeneko festa, eskualdeko tradizio ganaduzalea gogoan.
Saint-Germain-du-Bel-Air
Saint-Germain-du-Bel-Air Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
La Siberia
Gastronomia
Gastronomia oso anitza da, nahiz eta ia merkaturatzen ez den. Oinarrizko ardatza txerria izaten jarraitzen du, etxeko hilketak ugariak baitira oraindik. Nabarmentzekoak dira ehizatik eratorritako produktuak ere: oreinak edo basurdeak, basurde hestebeteak, etab.
Saint-Germain-du-Bel-Air
Biztanleria
2007an Saint-Germain-du-Bel-Air udalerrian erroldatutako biztanleak 512 ziren. Familiak 258 ziren, horien artean 104 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 60 bakarrik bizi ziren emakumeak), 90 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Rumilly-en-Cambrésis
Rumilly-en-Cambrésis Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Saint-Germain-du-Bel-Air
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
La Siberia
Gastronomia
Ohiko plateren artean aipatuko ditugu, besteak beste, escarapuchen Pelochen (haragi erreak edo arrainainetan oinarritutakoak, tipula, tomatea, piper berdea, ozpina, olioa eta gatzarekin) eta salmorejoa ere Talarrubias eta Puebla de Alcocer (baratxuri, bakailaoa, piperrautsa, olioa, ozpina, ogia, ura eta gatza), apurrak beren trikimailuekin, kaldereta, gazpatxoa (bere barietateekin: baratxuri zuriak eta neguko gazpatxoa), pistoak, tomate zopak, cachuelas zopak, arkume buztana, hainbat tokitan betelanekin egosita, repapaloak. . . Mendearen lehen erdialdean eskualdeko baliabideen urritasunak produktu marjinalen erabilera ugaria ekarri zuen, gehienak oraindik erabiltzen direnak: zainzuriak, perretxikoak, berroak, kardilloak, abrepuñoak, txikoria, amapola moje, kriadillak, esnegorriak, hegaztiak, indipikondoak, landare aromatikoak eta sendabelarrak... Fuenlabrada de los Monteseko eztiaren ekoizpena ere aipatzekoa da.
Etxean oraindik ekoizten diren lurreko ardoak, pitarra izenekoa, ez dira komertzializatzen ere. Castilblancon , gloria egiten da, mahats muztioan eta pattarran oinarrituta. Fuenlabrada de los Montesen, Puebla de Alcocerren eta Talarrubiasen, beste herri batzuetan ere txapurrao egiten dute, urarekin, azukrearekin, brandyarekin eta, batzuetan, anisarekin.
La Siberian gozogintza tradizio handia dago. Aste Santutik gertu dauden egunetan edo batez ere jaialdi nabarmenetan aurki ditzakegu: almendradillo, bódigos, opilak, buñueloak, kanutoak ( Garlitos ), chaquetías, gañotes ( Garbayuela ),mantekatuak, perrunillak, pestiñoak, almendra gazta ( Fuenlabrada de los Montes ), erroskilak, candelillak eta loreak eztiarekin Don Pedro eta Talarrubiasko etxeetan, txerri azala pastelak. . . Gozokiak prestatzeko eztiaren erabilera ere nabarmentzen da : arropea, ahia, kaneloiak, loreak, kandelilla edo kanelilla erroskak, etab.
Kirola
2006az geroztik, urtero apirilean Siberiako Kirol Jokoak (Judesi) ospatzen dira eta bertan Mankomunitateko ikastetxeetako ikasleek parte hartzen dute. Probak atletismoko (abiadura eta erresistentzia), luzerako jauzia, xabalina jaurtiketa eta erreleboko trebetasun zirkuituetan egiten dira. 2017ko apirilean Talarrubiasen ospatutako Judesiren XII. Edizioan, gutxi gorabehera 300 parte-hartzaile bildu ziren.
Saint-Germain-du-Bel-Air
Etxebizitza
2007an 392 etxebizitza zeuden, 263 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 112 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 333 etxeak ziren eta 30 apartamentuak ziren. 263 etxebizitza nagusietatik 172 bere jabearen bizilekua ziren, 77 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 40 etxek gela bat zuten, 7 etxek bi zituzten, 51 etxek hiru zituzten, 70 etxek lau zituzten eta 95 etxek bost zituzten. 178 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 107 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 86 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 276 ziren, horien artean 190 aktiboak ziren eta 86 inaktiboak ziren. 190 pertsona aktiboetatik 171 lanean zeuden (94 gizon eta 77 emakume) eta 19 langabezian zeuden (8 gizon eta 11 emakume). 86 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Germain-du-Bel-Air udalerrian 224 unitate fiskal zeuden, 456 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.679 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 32 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Saint-Germain-du-Bel-Air udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 616 hektarea erabiltzen.
Rumilly-en-Cambrésis
Biztanleria
2007an Rumilly-en-Cambrésis udalerrian erroldatutako biztanleak 1.505 ziren. Familiak 590 ziren, horien artean 148 pertsona bakarrekoak ziren (78 bakarrik bizi ziren gizonak eta 70 bakarrik bizi ziren emakumeak), 182 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 223 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Saint-Germain-du-Bel-Air
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an osasun-zentro 1 eta botika 1 bat zegoen.
Rumilly-en-Cambrésis
Etxebizitza
2007an 623 etxebizitza zeuden, 588 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 31 hutsik zeuden. 618 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 588 etxebizitza nagusietatik 481 bere jabearen bizilekua ziren, 95 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 18 etxek bi zituzten, 59 etxek hiru zituzten, 143 etxek lau zituzten eta 367 etxek bost zituzten. 427 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 252 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 243 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Saint-Germain-du-Bel-Air
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gendarmeriako geltokia
Gendarmeria (euskaraz: Jendarmeria) Okzitaniako autobus geltoki bat da, Tarnose udalerrian kokatuta dagoena.
Saint-Germain-du-Bel-Air
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gendarmeriako geltokia
Geltokia 2021eko apirilaren 26an ireki zen.
Historia
Geltokia 2021eko apirilaren 26an ireki zen jendearentzat, Tram'Busaren linearen trazatuaren zati gisa.
Rumilly-en-Cambrésis
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 979 ziren, horien artean 687 aktiboak ziren eta 292 inaktiboak ziren. 687 pertsona aktiboetatik 605 lanean zeuden (348 gizon eta 257 emakume) eta 82 langabezian zeuden (37 gizon eta 45 emakume). 292 pertsona inaktiboetatik 86 erretiraturik zeuden, 92 ikasten zeuden eta 114 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rumilly-en-Cambrésis udalerrian 573 unitate fiskal zeuden, 1.455,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.691 euro zen.
Rhamdia foina
Rhamdia foina Rhamdia generoko animalia da. Arrainen barruko Heptapteridae familian sailkatzen da.
Rumilly-en-Cambrésis
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 34 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 autoeskola, 1 zurgina, 3 iturginak eta 1 ile apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Rumilly-en-Cambrésis udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 490 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta anbulantzia 1  bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dai Okada
Dai Okada (岡田 大, 1985eko urtarrilaren 4a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Fukushima United FC.
Nová Baňa
Nová Baňa Eslovakiako udalerri bat da, Žarnovicako barrutian kokatuta. 61,26 km²ko azalera du eta 7415 biztanle 2017ko datuen arabera.
Dipsochelys grandidieri
Dipsochelys grandidieri Dipsochelys generoko animalia da. Narrastien barruko Testudinidae familian sailkatuta dago.
Anplifikadore elektroniko
Funtzionamendu moduak
Anplifikadore elektronikoak zirkuitu elektroniko mota bat edo zirkuitu horren etapa bat adieraz dezake. Bere funtzioa da korrontearen intentsitatea, tentsioa edo bere sarreran aplikatzen zaion seinalearen potentzia handitzea eta, horrela, irteeran seinale areagotua lortzen da. Potentzia anplifikatzeko kanpoko elikatze-iturri batetik lortu behar da energia. Irteeraren eta sarrera tentsioaren, korrontearen edo potentziaren arteko erlazioa irabazia da. Anplifikadore batek, definizioz, batasuna baino irabazi gehiago du  (irabazia batasuna baino txikiagoa bada, gailua indargetzailea da).
Ezaugarriak
Anplifikadoreak pasiboki egin dezake bere funtzioa, korrontearen eta tentsioaren arteko erlazioa aldatuz edo potentzia konstante mantenduz; edo modu aktiboan, elikatze-iturri batetik potentzia hartuz eta seinalearen potentzia handituz anplifikadorearen irteeran, normalean seinalearen forma mantenduz, baina anplitude handiagoa emanez.
Anplifikadorearen sarreraren eta irteeraren arteko harremana sarrera-seinalearen maiztasunaren arabera adieraz daiteke. Horri transferentzia-funtzio esaten zaio, eta horrek maiztasun bakoitzerako haren irabazia adierazten du. Ohikoa da anplifikadore batek maiztasun-tarte jakin batean linealki jardutea, eta horrek esan nahi du bere irabazia konstantea dela edozein sarrera-zabalerarako.
Anplifikadore horien osagai nagusia, elementu aktiboa deritzona, huts-hodi bat edo transistore bat izan daiteke. Huts-balbulak oraindik ere erabiltzen dira audiorako bereziki diseinatutako anplifikadore batzuetan, musika-estilo batzuetan maiztasunean duten erantzuna hobesten denean, edo irrati-maiztasuneko potentzia handiko anplifikadoreetan. Transistoreak elektronika modernoaren oinarria dira. Horiekin zirkuitu konplexuagoak diseinatzen dira; hala nola, anplifikadore operazionalak, eta horiek, aldi berean, beste batzuetan erabiltzen dira; hala nola, instrumentazio-anplifikadoreetan.
Anplifikadorearen ezaugarri batzuk parametro hauen bidez ematen dira:
Berrelikadura negatiboa
Berrelikadura negatiboa anplifikadore moderno gehienetan erabiltzen den teknika bat da banda-zabalera eta distortsioa hobetzeko edota kontrola irabazteko ere. Berrelikadura negatiboko anplifikadore batean irteeraren zati bat berriro elikatzen da eta kontrako fasean dagoen sarrerari gehitzen zaio, sarreratik kenduz. Efektu nagusia sistemaren irabazia murriztea da. Hala eta guztiz ere, anplifikadoreak sartutako nahi gabeko seinale guztiak, esaterako distortsioa, atzera elikatzen dira. Jatorrizko sarreraren parte ez direnez, kontrako fasean sartzen dira, sarreratik kenduz. Horrela, berrelikadura negatiboak linealtasun eza, distortsioa eta anplifikadoreak eragindako beste errore batzuk ere murrizten ditu. Teknika hau bereziki erabiltzen da anplifikadore operazionaletan (op-amp).
Berrelikadura negatiboa aplika daiteke anplifikadore baten fase bakoitzean gailu aktiboen funtzionamendu-puntua egonkortzeko, tentsioaren elikatze-iturriaren edo gailuaren ezaugarrien aldaketa txikien aurka.
A mota
A motako anplifikadoreak, askotan, hiru irteerako transistoreak izaten dira, terminal bat elikatze-iturrira eta bestea kargara zuzenean konektatuta. Sarrera-seinalerik ez dagoenean, korrontea zuzenean joaten da elikadura-iturriaren negatibotik positibora, eta potentzia kontsumituz, erabilgarria izan gabe.
B mota
B motako anplifikadoreek ia intentsitate nulua dute haien transistoreetan, zirkuituaren sarreran seinalerik ez dagoenean. Horrek polarizatzen ditu transistoreak kondukzio eremuan sar daitezen eta, beraz, kontsumoa txikiagoa da A klasean baino, nahiz eta kalitatea zertxobait txikiagoa izan uhina transmititzeko modua dela eta. Sistema telefonikoetan, segurtasun-transmisore eramangarrietan eta abisu-sistemetan erabiltzen da, baina ez audioan.
C mota
C motako anplifikadoreak B motakoen antzekoak dira kontzeptualki, irteera etapak karga zuzenaren mutur batean kokatzen baitu bere lan-puntua, zero polarizazio-korrontearekin. Hala ere, atseden-egoera (seinalerik gabe) korronte handiko saturazio-eremuan dago; hau da, karga-zuzenaren beste muturrean.
«C» motako anplifikadorea «RF» motakoa baino ez da. Tanke-zirkuitu bat erabiltzen du «karga» gisa. Anplifikadore honen ezaugarri nagusia da elementu aktiboak bere sarreran aplikatutako seinale senoidal batetik 180º baino gutxiago garraitzen duela. Hau da, seinalearen zati bat bakarrik anplifikatzen du.
AB mota
AB motako anplifikadoreek polarizazio txiki konstante bat jasotzen dute sarreran, seinalearen existentziatik aparte. Audioan klaserik ohikoena da, errendimendu eta kalitate handia baitu. Seinale handiekin B klasearen antzera jokatzen dute, baina seinale txikiekin ez dute B klaseko zerotik gurutzatzeko distortsiorik.
Irteerako bi transistore dituzte, B motakoek bezalakoak, baina horiek ez bezala, polarizazio-korronte handia dute oinarrizko terminalen eta elikadura-iturriaren artean, baina ez da A motakoetan bezain altua. Korronte libre hori gurutzatze distortsioarekin lotutako linealtasun eza zuzentzeko behar den balio handienera mugatzen da, transistoreak kondukzioaren ertzean kokatzeko maila doi batekin. Baliabide horrek Q puntua mozketa eta kondukzio eremuaren arteko mugan kokatzera behartzen du.
Fowler (Kalifornia)
Fowler Kaliforniako hiri bat da. Fresno konderrian kokatua dago. 2010ean 5,570 biztanle zituen, 6.6 kilometro koadrotan banatuta.
Anplifikadore elektroniko
D mota
D motako anplifikadoreek energia-errendimendu handia dute, kasu batzuetan % 95etik gorakoa (teorian % 90 eta % 100 artekoa), eta horrek bero-disipadoreen beharrezko azalera murrizten du eta, beraz, zirkuituaren tamaina eta pisu orokorra.
Nahiz eta lehen gailu eramangarrietara edo subwoofer-etara mugatzen ziren (zeinetan distortsioa edo banda-zabalera faktore erabakigarriak ez ziren), teknologia modernoagoarekin D motako anplifikadoreak existitzen dira maiztasun-banda osorako, AB motakoen antzeko distortsio-mailekin.
Beste mota batzuk
E, G eta H motak ez daude estandarizatuta A eta B moten antzera. Zirkuitu klasikoen aldaketak dira, elikadura-tentsioaren aldaketaren araberakoak, une bakoitzean potentzia-transistoreetan energia-disipazioa minimizatzeko, sarrera-seinalearen arabera.
Aldabrachelys gigantea
Aldabrachelys gigantea edo Seychelletako dortoka erraldoia bere generoko animalia bakarra da. Narrastien barruko Testudinidae familian sailkatuta dago.
Testudinidoen familiako dortoka mota handi honek 1,5 m luze egin daitekeena. Itxuraz Galapagoetako dortoka erraldoiaren antzeko samarra da. 100 urte eta gehiago bizi daiteke. Seychelle eta Aldabra uharteetan bizi da.
Bastia Mondovì
Bastia Mondovì Italiako udalerri bat da. Cuneoko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Bastia Mondovìk honako udalerri hauekin egiten du muga:
Tour Aurore
Tour Aurore (euskaraz: "Aurore dorrea"), Frantziako Courbevoie hiriko La Défense finantza barrutian dagoen bulego eraikin bat da. Jatorrizko etxeorratza 1971an eraiki zen eta 110 metro zituen.
Fatxadaren egituran bertikalitatearen alde hartzen zuten beste dorre askok ez bezala, Aurore dorreak egitura horizontala du. Solairu bakoitzean, kristalek banda jarraia osatzen dute eraikinaren perimetro osoan, eta horrek ikuspegi guztiz panoramikoa ahalbidetzen du.
Allianzek okupatzen du.
Lachamp (Lozère)
Lachamp Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lozère departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Lachamp udalerrian erroldatutako biztanleak 175 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 141 etxebizitza zeuden, 72 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 31 hutsik zeuden. 127 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 72 etxebizitza nagusietatik 60 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 35 etxek bost zituzten. 53 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 33 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 101 ziren, horien artean 77 aktiboak ziren eta 24 inaktiboak ziren. 77 pertsona aktiboetatik 73 lanean zeuden (38 gizon eta 35 emakume) eta 4 langabezian zeuden (3 gizon eta 1 emakume). 24 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 8 erauzte enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Lachamp udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.284 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Battifollo
Battifollo Italiako udalerri bat da. Cuneoko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Battifollok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Emirates Stadium
Emirates Stadium (Emirates estadioa) Ingalaterrako London hiriburuko Islington barrutian dagoen futbol zelaia da. Old Trafford mitikoa eta Wembley Stadium ultramodernoaren ondoren Ingalaterrako futbol zelarik handiena da eta London hiriko bigarrena. Emirates estadioa Londoneko iparraldean dago, Islington barrutiko Ashburton Grove auzoan, Highbury Stadium futbol zelaitik oso hurbil. Bere jabea Arsenal Football Club talde ospetsua da eta bere etxeko partidak bertan jokatzen ditu. 60.355 ikusleentzako eserlekuak ditu.
Londresko burtsa
Londresko Burtsa (London Stock Exchange-LSE) Ingalaterrako Londres hiriburuan dagoen baloreen burtsa da. 1801ean fundatu zuten, eta gaur egun munduko akzio burtsa handienetako bat da. Haren baloreetako asko nazioartekoak dira, baina britainiar konpainien balore ugari ere baditu. Haren gaur egungo instalazioak Paternoster Square plazan daude, San Paulo katedraletik hurbil.
Piedratajada
Piedratajada (aragoieraz Piedratallada) Zaragozako probintziako udalerria da, Aragoin, Espainia. 2008an 156 biztanle zituen 39,5 kilometro koadroko azaleran. Cinco Villas eskualdean dago.
Mont-près-Chambord
Mont-près-Chambord Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Mont-près-Chambord udalerrian erroldatutako biztanleak 3.242 ziren. Familiak 1.273 ziren, horien artean 268 pertsona bakarrekoak ziren (96 bakarrik bizi ziren gizonak eta 172 bakarrik bizi ziren emakumeak), 464 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 453 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 88 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.401 etxebizitza zeuden, 1.290 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 67 hutsik zeuden. 1.290 etxeak ziren eta 102 apartamentuak ziren. 1.290 etxebizitza nagusietatik 1.051 bere jabearen bizilekua ziren, 217 alokairuan okupaturik zeuden eta 22 doan lagata zeuden; 9 etxek gela bat zuten, 57 etxek bi zituzten, 174 etxek hiru zituzten, 369 etxek lau zituzten eta 681 etxek bost zituzten. 1.065 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 494 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 713 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.178 ziren, horien artean 1.660 aktiboak ziren eta 518 inaktiboak ziren. 1.660 pertsona aktiboetatik 1.560 lanean zeuden (822 gizon eta 738 emakume) eta 100 langabezian zeuden (46 gizon eta 54 emakume). 518 pertsona inaktiboetatik 229 erretiraturik zeuden, 175 ikasten zeuden eta 114 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Mont-près-Chambord udalerrian 1.330 unitate fiskal zeuden, 3.364,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.942 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 128 komertzioetatik, 4 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 10 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 27 eraikuntza enpresak ziren, 31 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 9 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 16 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 40 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 7 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 3 igeltseroak, 7 margolariak, 3 zurginak, 6 iturginak, 2 argiketariak, 3 ile apaindegiak, 3 jatetxeak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 9 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 2 harategiak, 2 drogeria eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Mont-près-Chambord udalerrian 30 nekazaritza-ustiategi zeuden, 338 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Glaukosferita
Glaukosferita karbonato motako minerala da eta rosasite taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Glaukosferita karbonato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3 - 4 da.
Ingeles lorategi
Ingeles lorategia XVIII. mendearen hasieran Ingalaterran sorturiko lorategi-estilo bat da, geroago Europa osoan lorategi-estilo nagusi gisa hedatu zena, frantses lorategiari gaina hartuz.
Ezaugarriak
Ingeles lorategiak natura idealizatu bat eraikitzen du, maiz Claude Lorraine eta Nicolas Poussin pintoreen paisaietan inspiratua. Lorategi-estilo honetan aurkitu ohi diren elementuak dira laku bat, gorabehera leunak egiten dituzten malda apaleko belardi zabalak, tenplu klasikoen itxurako eraikuntzak, zubitxoak eta bestelako elementu arkitektonikoak, landa-paisaia idiliko bat eskaintzeko asmoz diseinatuak.
XVIII. mendera arte, Ingalaterra lorategi-estilo frantsesaren eraginpean egon zen. Estilo hori izugarri formala, egituratua, simetrikoa eta geometrikoa zen, eta natura domestikatu bat eskaintzea zuen helburu. Estilo horrekiko erreakzio modura, bestelako estetika bat nagusitu zen, lehentasuna ematen ziona naturaren berraurkikunde bati, bere alderdi basati eta poetikoari erreparatuta. Helburua jadanik ez zen natura kontrolatzea, baizik eta naturaz gozatzea.
Ingeles lorategiaren antolaera irregularra, lorategi frantsesaren erregulartasunari, forma artifizialei eta simetriei hain kontrajarria, askatasunaren aldeko aldarrikapen gisa ere ulertzen da, Frantziako Iraultzaren bidetik, monarkia absolutuarengandiko askapen gisa.
Bestalde, industrializazioari ekiten ari zitzaion garai hartan, lantegietako zurruntasunen aurkako erreakzio gisa ere hartu ohi da forma irregularrak nagusi dituen lorategi-estilo hau.
Ingeles lorategian garrantzi handikoa da pintoresko kontzeptua. Izenak berak aditzera ematen duenez, kontzeptu hau lotuta dago pinturarekin; alegia, margolanekin. Izan ere, ingeles lorategiak zeharkatzen dituzten bidexka bihurgunetsu eta kiribilduak antolatu ohi dira halako moduan non ibiltariari aukera ematen baitiote elementu natural deigarri bat (eta, beraz, margolari bati bere koadroan irudikatzeko modukoa irudituko litzaiokeena) ondo ikusteko: zuhaitz arraro bat, edo kolore bereziko hostoak dituena, urmael bat, belaze bat, erreka bat, amildegi bat, eta abar. Bideak antolatuta daude ibiltariari elementu horien ikuspegirik gozagarriena eskaintzeko moduan. Eta ikuspegi hori lantzen da margolan bateko arau berberei jarraituz: bolumenak orekatzea bilatuz, koloreen eta landareen barietatea eta bat etortzea...
Ingeles lorategia horrelako ikuspegiak eskaintzen dituzten behatokien arabera antolatuta dagoenez, lorategi-estilo honen diseinatzaileek, lurzoruaren ezaugarriak "zuzendu", "egokitu" edo "txukundu" egin beharrean, ezaugarri horiei etekina ateratzen diete. Horrela, erliebe handiko puntuak behatoki bihurtzen dituzte, eta hondoraturiko tokiak, kobazulo.
Ingeles lorategian, helburua da ibiltaria askatasunez mugitzea alde batera eta bestera, "eguraste poetiko" batean; horregatik, ez dago lerro zuzeneko etorbiderik, ibiltariaren nondik-norakoa gidatzen duenik; aitzitik, bideak bihurgunetsuak dira, eta sorpresari eta toki ezberdinen deskubrimenduari ere garrantzia eta zeresana ematen zaio.
Lorategi-estilo honek ibiltariari toki itxi bat ez, baizik eta paisaia ireki bat eskaini nahi dio. Paisaia lantzen da. Natura imitatzen da.
Urtaroaren eta eguneko unearen arabera, ingeles lorategiak sentsazio eta ikuspegi ezberdinak eskaintzen ditu. Elementuen metamorfosiaren ondorioz, etengabe berritzen ari den tokia da lorategia.