cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tournon-Saint-Pierre
Etxebizitza
2007an 287 etxebizitza zeuden, 232 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 287etxeak ziren. 232 etxebizitza nagusietatik 171 bere jabearen bizilekua ziren, 54 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 24 etxek bi zituzten, 52 etxek hiru zituzten, 83 etxek lau zituzten eta 71 etxek bost zituzten. 176 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 102 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 91 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Monteils (Gard)
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 396 ziren, horien artean 309 aktiboak ziren eta 87 inaktiboak ziren. 309 pertsona aktiboetatik 265 lanean zeuden (152 gizon eta 113 emakume) eta 44 langabezian zeuden (16 gizon eta 28 emakume). 87 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 35 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Tournon-Saint-Pierre
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 321 ziren, horien artean 206 aktiboak ziren eta 115 inaktiboak ziren. 206 pertsona aktiboetatik 190 lanean zeuden (100 gizon eta 90 emakume) eta 16 langabezian zeuden (8 gizon eta 8 emakume). 115 pertsona inaktiboetatik 57 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Monteils (Gard)
Diru sarrerak
2009an Monteils udalerrian 219 unitate fiskal zeuden, 616,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.288 euro zen.
Tournon-Saint-Pierre
Diru sarrerak
2009an Tournon-Saint-Pierre udalerrian 233 unitate fiskal zeuden, 483,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.066 euro zen.
Monteils (Gard)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 11 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 autoeskola, 5 igeltseroak, 2 margolariak, 2 iturginak, 2 argiketariak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Monteils udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Tournon-Saint-Pierre
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 zurginak, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
Monteils (Gard)
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tournon-Saint-Pierre
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Tournon-Saint-Pierre udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 891 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Ryo Kubota (2001)
Ryo Kubota (窪田 稜) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Zweigen Kanazawa.
Urtarrilaren 22
Urtarrilaren 22a gregoriotar egutegiaren urteko hogeita bigarren eguna da. 343 egun falta dira urtea amaitzeko, 344 egun bisurteetan.
Kanpo estekak
Urtarrilaren 21 | Urteko egutegi | Urtarrilaren 23
Pyramides (Parisko metroa)
Pyramides Parisko metroaren geltokia da, Paris udalerriko 1. barrutian dagoena.
Geltokia 1916eko uztailaren 1ean ireki zen, Parisko metroaren paris 7linea inauguratzearekin batera.
Geltokia 1998eko urriaren 15an ireki zen, Parisko metroaren paris 14linea inauguratzearekin batera.
Fischerbach
Fischerbach Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Manis crassicaudata
Manis crassicaudata Manis generoko animalia da. Pholidota ordenaren barruko ugaztuna da. Manidae familian sailkatuta dago.
Seyresse
Seyresse Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Seyresse udalerrian erroldatutako biztanleak 769 ziren. Familiak 299 ziren, horien artean 54 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak eta 31 bakarrik bizi ziren emakumeak), 109 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 109 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 27 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Alquilados
Alquilados Euskal Telebistarako sortutako umorezko telesaila da. Kike Santiagok zuzendua, bere kapituluak ETB 2an eman zituzten.
Seyresse
Etxebizitza
2007an 316 etxebizitza zeuden, 303 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 310 etxeak ziren eta 6 apartamentuak ziren. 303 etxebizitza nagusietatik 237 bere jabearen bizilekua ziren, 63 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 36 etxek hiru zituzten, 83 etxek lau zituzten eta 180 etxek bost zituzten. 273 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 121 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 169 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Alquilados
Ez zuen arrakasta handirik izan.
Sinopsia
Aita espetxeratua izan ondoren, bi anai etxeko gelak alokatu behar izango dituzte. Gizon homosexual eta mutil-lagunarekin berriki utzi duen emakume elbarritua izango dituzte alokatuak.
Seyresse
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 493 ziren, horien artean 379 aktiboak ziren eta 114 inaktiboak ziren. 379 pertsona aktiboetatik 345 lanean zeuden (184 gizon eta 161 emakume) eta 34 langabezian zeuden (15 gizon eta 19 emakume). 114 pertsona inaktiboetatik 54 erretiraturik zeuden, 35 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Seyresse udalerrian 311 unitate fiskal zeuden, 793 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.936 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 20 komertzioetatik, 9 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 3 margolariak, 2 zurginak, 2 iturginak, 2 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Arrantxe
Arrantxe Lemoa udalerriko auzoa da. 2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 106 biztanle ditu.
Stichill
, Eskoziako herri eta parrokia zibil bat da, Scottish Borders eremu administratiboan.
Cynodonichthys weberi
Cynodonichthys weberi Cynodonichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Boulay-Moselle
Boulay-Moselle Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Boulay-Moselle udalerrian erroldatutako biztanleak 4.711 ziren. Familiak 1.868 ziren, horien artean 564 pertsona bakarrekoak ziren (292 bakarrik bizi ziren gizonak eta 272 bakarrik bizi ziren emakumeak), 496 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 604 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 204 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.103 ziren, horien artean 2.198 aktiboak ziren eta 905 inaktiboak ziren. 2.198 pertsona aktiboetatik 1.887 lanean zeuden (1.074 gizon eta 813 emakume) eta 311 langabezian zeuden (147 gizon eta 164 emakume). 905 pertsona inaktiboetatik 283 erretiraturik zeuden, 257 ikasten zeuden eta 365 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Boulay-Moselle udalerrian 1.948 unitate fiskal zeuden, 4.759,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.146 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 246 komertzioetatik, 10 erauzte enpresak ziren, 11 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 11 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 35 eraikuntza enpresak ziren, 68 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 15 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 11 finantziazio enpresak ziren, 14 higiezinen enpresak ziren, 18 zerbitzu enpresak ziren, 35 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 67 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 5 banku bulegoak, 1 funeraria, 9 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 3 autoeskolak, 1 igeltseroa, 5 margolariak, 4 zurginak, 5 iturginak, 5 argiketariak, 2 eraikuntza enpresak, 5 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 1 aldi baterako lan enpresa, 10 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak eta 3 apaindegiak.
2009an zeuden 36 establezimendu komertzialetatik, 5 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 8 okindegiak, 1 harategi zen, 1 liburu denda zen, 8 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 2 zapata-dendak, 2 elektrotresna dendak, 1 altzari denda zen, 1 lur eta paretak apaintzeko denda zen eta 4 lore-dendak ziren.
2000. urtean Boulay-Moselle udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 656 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat eta 2 botika zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Boulay-Moselle udalerrian1 Bigarren Hezkuntzako ikastetxea eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 627 ikasle zeuden eta lizeo teknologikoetan 289.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Javier Hormaza
Javier Hormaza Garai (Getxo, 1944ko azaroaren 29a) bizkaitar futbolari ohia da, aurrelari moduan aritzen zena.
Artigarvan
2001eko erroldaren arabera 603 biztanle zituen.
Fischingen (Baden-Württemberg)
Fischingen Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Rocourt-Saint-Martin
Rocourt-Saint-Martin Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 312 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 109 etxebizitza zeuden, 98 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 108etxeak ziren. 98 etxebizitza nagusietatik 91 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 2 etxek bi zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 62 etxek bost zituzten. 78 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 34 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 58 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 215 ziren, horien artean 165 aktiboak ziren eta 50 inaktiboak ziren. 165 pertsona aktiboetatik 151 lanean zeuden (79 gizon eta 72 emakume) eta 14 langabezian zeuden (10 gizon eta 4 emakume). 50 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rocourt-Saint-Martin udalerrian 97 unitate fiskal zeuden, 303,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.110 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 garraio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2000. urtean Rocourt-Saint-Martin udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 548 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Heteroclinus roseus
Heteroclinus roseus Heteroclinus generoko animalia da. Arrainen barruko Clinidae familian sailkatzen da.
Fontenouilles
Fontenouilles Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fontenouilles udalerrian erroldatutako biztanleak 204 ziren. Familiak 94 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 31 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 151 etxebizitza zeuden, 92 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 50 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 147etxeak ziren. 92 etxebizitza nagusietatik 76 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 34 etxek bost zituzten. 67 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 47 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 33 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 122 ziren, horien artean 88 aktiboak ziren eta 34 inaktiboak ziren. 88 pertsona aktiboetatik 80 lanean zeuden (43 gizon eta 37 emakume) eta 8 langabezian zeuden (1 gizon eta 7 emakume). 34 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fontenouilles udalerrian 104 unitate fiskal zeuden, 237 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.564 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 1 igeltseroa, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Fontenouilles udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.215 hektarea erabiltzen.
Platysteira laticincta
Platysteira laticincta Platysteira generoko animalia da. Hegaztien barruko Platysteiridae familian sailkatua dago.
Fontenouilles
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Émile Waldteufel
Charles Émile Lévy, Émile Waldteufel gisa ezagunagoa, (Estrasburgo, 1837ko abenduaren 9–Paris, 1915eko otsailaren 12), musikagile frantziarra izan zen. Musika kultua egin zuen, esaterako pianorako lanak (polkak eta balsak) baina baita herri musika ere.
Biografia
Waldteufel (alemanez: "basoko deabrua") Alsazian jaio zen, musikari juduen familia batean. Bere aitak, Louisek, orkestra zuen, eta bere anaia Léon oso musikari maitatua zen. Léon Parisko Kontserbatorioan biolin ikasle gisa sartu zenean, familia osoa hara joan zen bizitzera. Parisen Émile bizitza osoa igaroko zuen.
Pianoa Parisko Kontserbatorioan ikasi zuen 1853tik 1857ra. Bere ikaskideen artean Jules Massenet eta Georges Bizet, opera konpositore ospetsuak, izan ziren. Denbora horretan, aitaren orkestra ospetsuenetarikoa bihurtu zen eta ekitaldi garrantzitsuetara joaten zen maiz.
1874ko urrian Waldteufel-ek kontzertua eman zuen Galesko printze eta Erresuma Batuko etorkizuneko erregea izango zen Eduardoren aurrean. Printzea bere "Manolo" balsak liluratu zuen, eta hori nahikoa izan zen Waldteufelen musika Britainia Handian ezagutzera emateko.
Lan nagusiak
Askotan, pieza hauek oinarritzat hartuta, beste lanak sortu dira Europa osoan.
Cyprinion semiplotum
Cyprinion semiplotum Cyprinion generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Stirches
, Eskoziako Hawick herriko auzo bat da, Scottish Borders eremu administratiboan. Auzoko etxe gehienak 1973. urtetik aurrera eraiki ziren.
Stow of Wedale
, edo Stow bakarrik, Eskoziako herri bat da, Scottish Borders eremu administratiboan.
Giovanni Clunie
Giovanni Clunie (1994ko abenduaren 20a - ) Costa Ricako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Zweigen Kanazawa.
Kaltzifediol
Kaltzifediola, kaltzidiola, 25-hidroxikolekaltziferola edo 25-hidroxibitamina D3 (25(OH)D3 laburtua), gibelean D3 bitaminaren hidroxilazioaren bidez sortzen den prohormona da. Kaltzifediola, orduan, (25(OH)D-1α-hidroxilasa entzimaren eraginez) giltzurrunetan kaltzitriol (1,25-(OH)2D3) bihurtzen da, D bitaminaren forma aktiboa den hormona sekoesteroidea. Giltzurrunetan 24-hidroxikalazioaren eraginez 24-hidroxikaltzidiol ere bihur daiteke.
Barbezieux-Saint-Hilaire
Barbezieux-Saint-Hilaire Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Barbezieux-Saint-Hilaire udalerrian erroldatutako biztanleak 4.645 ziren. Familiak 2.149 ziren, horien artean 880 pertsona bakarrekoak ziren (375 bakarrik bizi ziren gizonak eta 505 bakarrik bizi ziren emakumeak), 642 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 424 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 203 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.501 etxebizitza zeuden, 2.182 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 64 bigarren erresidentzia ziren eta 255 hutsik zeuden. 1.716 etxeak ziren eta 778 apartamentuak ziren. 2.182 etxebizitza nagusietatik 1.116 bere jabearen bizilekua ziren, 993 alokairuan okupaturik zeuden eta 73 doan lagata zeuden; 82 etxek gela bat zuten, 201 etxek bi zituzten, 421 etxek hiru zituzten, 649 etxek lau zituzten eta 828 etxek bost zituzten. 1.316 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.187 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 622 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.802 ziren, horien artean 1.991 aktiboak ziren eta 811 inaktiboak ziren. 1.991 pertsona aktiboetatik 1.763 lanean zeuden (907 gizon eta 856 emakume) eta 228 langabezian zeuden (98 gizon eta 130 emakume). 811 pertsona inaktiboetatik 257 erretiraturik zeuden, 249 ikasten zeuden eta 305 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Barbezieux-Saint-Hilaire udalerrian 2.180 unitate fiskal zeuden, 4.639 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.562,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 378 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 9 janari enpresak ziren, 3 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 26 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 27 eraikuntza enpresak ziren, 117 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 22 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 22 finantziazio enpresak ziren, 20 higiezinen enpresak ziren, 34 zerbitzu enpresak ziren, 53 administrazio publikoko enpresak ziren eta 31 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 105 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 8 banku bulegoak, 3 funerariak, 17 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 2 autoeskolak, 8 igeltseroak, 2 margolariak, 6 zurginak, 2 iturginak, 4 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 12 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 3 aldi baterako lan enpresak, 17 jatetxeak, 8 higiezinen agentziak, 3 tintoreriak eta 2 apaindegiak.
2000. urtean Barbezieux-Saint-Hilaire udalerrian 56 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.435 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, tratamendu luzeetarako ospitale 1 bat, psikiatriko 1 bat, urgentzia zentro 1 bat, 4 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola, 3 lehen-hezkuntzako eskola eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Barbezieux-Saint-Hilaire udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta hezkuntza orokorreko lizeo bat zegoen. Bigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 590 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 504.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sengaritz
Sengaritz Ibargoiti ibarreko leku bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Pirinioaurrea eskualdean.
biztanle zituen.
Bertako biztanleak sengariztarark dira.
Izena
Sengaritz toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Geografia
Sengaritz Ibargoiti ibarran dago.
Inguru naturala eta kokapena
Ibargoiti udalerria Zangozako merindadearen ekialdean kokatzen da. NA-2420 errepideak eta A-21 autobiak ibar osoa zeharkatzen ditu. Iruñerriko gune metropolitarraren ekialdera dago. Udaletxea Idotzinen dago. Erliebe ertaingo ibarra da. Itzaga eta Izko mendien magalean dago, ibarbide emankor eta laua eratuz, eta, ondoren, mendilerro menditsu bat.
Klima eta landaredia
Ibargoitiko klimaren ezaugarriak, azpimediterraneo motakoak dira, uda garaiko lehortea, prezipitazio eskasak baina Nafarroa hegoaldean baino ugariagoak eta aldaketa termiko handia. Urteko batez besteko tenperatura 8 eta 12 gradu artekoa eta prezipitazioak 1000 eta 1400mm bitartekoak dira. Urteroko egun euritsuak 100-140 izaten dira.
Jatorrizko landareditik, erlikia batzuk baino ez dira geratzen Izko eta Itzaga mendilerroetan, eta gunerik euritsuenetan klima atlantikoari dagozkion zuhaitzak aurki daitezke (haritz eta pagoak), ameztiak gune lehorretan, eta birlandaturiko pinuak udalerri gehienean. Birlandaturiko pinuen azalera, Austriatik ekarritako pinu lariziarrekin egin zen eta XX. mendearen amaieran 450 hektarea ingurutan zeuden.
Estazio meteorologikoak
Ibargoitin dagoen Elo udalerrian (ibarraren parte da geografikoki, baina ez administratiboki), itsasoaren mailatik 528 metrora, Nafarroako Gobernuak 1929n jarritako estazio meteorologikoa dago..
Historia
Erdi Aroan zehar jaurerria izan zen, eta 1214an esaterako Narbona andreak, Martin Subizaren alargunak, bere alaba Teresari utzi zion. XIX. mende erdiko udal birmoldaketa egin arte, herria ibarreko diputatuak eta herritarren artean aukeratutako erregidore batek zuzentzen zuten.
XIX. mendearen amaieran, 800 errealgo zuzkidura zuen eskola zegoen Sengaritzen.
Demografia
biztanle zituen Sengaritzek.
Euskara
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Itzagaondoa sailkatu zen, hegoaldeko goi-nafarrera euskalkian, Pirinioaurreko Untzitibar eta Ibargoiti ibarrekin hitz egiten zena.
Koldo Zuazok, 2010ean, Itzagaondoa atzerakada-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen den.
Udalerri honetan hitz egiten den euskarak bere berezitasunak du. Horregatik sailkatzen da Pirinioaurrera azpieuskalkian. Euskara batuaren itzalean alfabetatutako hainbat euskaldun baden arren, Longidako mintzaira zaharrak hiztun gaberik dakite.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Syra Alonso
Syra María Alonso Brufau (A Coruña, 1899-Mexiko 1970) galiziar idazlea izan zen
Ibilbidea
A Coruñako burgesia komertzial bateko familiakoa izan zen.1920an Francisco Miguel artistar ezagutu eta bizitza konpartitzen hasi ziren Montparnasse, Paris (1923) eta Kubara bidaiatu zuten, 1926an Mexiko euforiko batean gelditu ziren arte. David Alfaro Siqueiros eta Blanca Luz Brum poetaren lagun egin ziren. Mexikon egon zen bitartean,Sergei Eisenstein zinemagilea ere ezagutu zuen.
Syrak hiru seme-alaba zituen Francisco Miguelekin. 1933ko azaroaren 10ean, bikotea bere seme-alabekin Cristóbal Colón baporean Galiziara itzuli ziren. Porto de Santa Cruzen (Oleiros) jarri zuten euren egoitza.Syrak "Casa da Felicidade" ( zorion etxea) izena jarri zion. 1936ko abuztuaren 3an, Guardia Zibilak Francisco Miguel atxilotu zuen erregimen militar kolpistaren aurka egitea leporatuta; urte bereko irailaren 28an fusilatu zuten. Bi urte geroago, Brufau eguneroko bat idazten hasi zen Galiziako egonaldia bere lerroetan bilduz, harik ere, 1942an, bere seme-alabekin Lisboatik Mexikora irtetea lortu zuen arte.
Actopánen bizi ondoren, Mexiko Hiriko eta Cuernavacako hainbat etxetan bizi izan zen. Azken urteak Mexiko hirian eman zituen, hezur-minbiziaren ondorioz hil zen arte.
Arraibi
Arraibi Lemoa udalerriko auzoa da. 2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 394 biztanle ditu.
María Jesús Uriz
María Jesús Uriz Lespe (Lizarra, ) nafar itsas-biologoa da, belakietan aditua. Nafarroako Unibertsitatean ikasi eta Bartzelonakoan doktoretza lortu zuen. Blanesko ikerketa-zentroan lan egin du eta hainbat artikulu argitaratu ditu.
Thiville
Thiville Frantziako udalerria da, Eure eta Loir departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Thiville udalerrian erroldatutako biztanleak 344 ziren. Familiak 148 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 64 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 186 etxebizitza zeuden, 147 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 186etxeak ziren. 147 etxebizitza nagusietatik 127 bere jabearen bizilekua ziren, 18 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 75 etxek bost zituzten. 111 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 65 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 69 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 218 ziren, horien artean 175 aktiboak ziren eta 43 inaktiboak ziren. 175 pertsona aktiboetatik 169 lanean zeuden (89 gizon eta 80 emakume) eta 6 langabezian zeuden (5 gizon eta 1 emakume). 43 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Thiville udalerrian 156 unitate fiskal zeuden, 385 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.976 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2000. urtean Thiville udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.694 hektarea erabiltzen.
Laztantxu eta Betargi
Laztantxu eta Betargi Seber Altuberen (1879-1963) eleberri bakarra da, Baionan, zentsuratik at, A. Lertxundi izengoitiarekin, 1957an plazaratu zuena. Liburuan Espainiako Gerra Zibilaren benetako gertaera batzuk azaltzen ditu, Arrasturi izeneko herri batean kokatuta, zalantzarik gabe Arrasate. Moldez eta edukiez oso liburu tradizionala eta eleberri bezala gutxi landua da, baina urte horietan gerraren inguruko gertaerak azaltzen dituen bakarrenetariko bat izan zen. Bigarren edizioa Juan San Martinen hitzaurrearekin plazaratu zen; haren iritziz eleberri hau "gure historiaren lekukotasuna" da.
Thiville
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ferrohogbomita-2N2S
Ferrohogbomita-2N2S mineral bat da eta högbomite taldearen kidea da.
Laztantxu eta Betargi
Argumentua
Laztantxu eta Betargi ezkonduberri zoriontsuak dira eta Arrasturin bizi dira. Gerra pizten denean frankistek Betargi harrapatu eta fusilatu zuten. Laztantxi Donostiara joango da senarraren berri izateko, lehen, eta gero gertatukoaz informazioa jasotzeko ondoren. Horren harira errepresioaren gertaera latzak eta izugarrikeriak ezagutuko ditugu.
Platysteira peltata
Platysteira peltata Platysteira generoko animalia da. Hegaztien barruko Platysteiridae familian sailkatua dago.
Pihen-lès-Guînes
Pihen-lès-Guînes Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Pihen-lès-Guînes udalerrian erroldatutako biztanleak 489 ziren. Familiak 168 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 80 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Takayuki Takayasu
Takayuki Takayasu (高安 孝幸) Japoniako futbolaria da.
Pihen-lès-Guînes
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 190 etxebizitza zeuden, 172 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 181 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 172 etxebizitza nagusietatik 138 bere jabearen bizilekua ziren, 33 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 5 etxek gela bat zuten, 1ek bi zituen, 16 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 116 etxek bost zituzten. 146 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 68 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 98 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 327 ziren, horien artean 252 aktiboak ziren eta 75 inaktiboak ziren. 252 pertsona aktiboetatik 221 lanean zeuden (124 gizon eta 97 emakume) eta 31 langabezian zeuden (19 gizon eta 12 emakume). 75 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pihen-lès-Guînes udalerrian 170 unitate fiskal zeuden, 478 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.164 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Jasokundeko Andre Mariaren eliza (Zuhatzu)
Jasokundeko Andre Mariaren eliza Itzagaondoko Zuhatzu lekuan XIII. mendeko kristiau eliza bat da, erromaniko estiloan.
Eraikina
Jasokundeko parrokiak bere jatorrizko eraikin erromanikoaren lekukoak gordetzen ditu, hala nola portada eta leihoak, bat kapitelak eta erdi-puntuko arkiboltak dituzten hiru zutabetxoz osatua, eta bestea XIII. mende hasierako ojiba-erromaniko trantsizioko estiloko arku trebolatuaz. Teilatu-hegalari eusten dioten irudiekin eta animaliekin ornatuta dauden hagaburutxoak nabarmentzen dira.
Ali al-Sistani
Ali al-Husayni al-Sistani Sayyid Ayatollah Handia (علي الحسيني السيستاني; ; Maxhad, Iran, 1930ko abuztuaren 4a - ), ezaguna Ayatollah Sistani izenarekin, Irakeko xiitar marja'rik influenteenetako bat da.
Katalina II.a Errusiakoa
Katalina II.a Errusiakoa edo Katalina Nagusia (Екатери́на II Вели́кая, Jekaterina II Velikaia, edo Екатери́на Алексе́евна, Jekaterina Alekseievna) (1729ko maiatzaren 2agreg./apirilaren 21ajul. - 1796ko azaroaren 17agreg./azaroaren 6ajul.) Errusiako enperatriza izan zen 34 urtez (1762ko ekainaren 28tik hil arte). Haren agintaldia despotismo onberaren adibideetako bat da.
Ali al-Sistani
Irakeko musulman xiiten lider espirituala dela esaten da, eta xiismoko klerikorik nagusienetako bat da. Munduko 500 musulmanik garrantzitsuenen zerrendan agertzen da 2009tik aurrera. Zerrenda horren azken edizioko 8 Maraji'etako bat da. 2005ean munduko 100 intelektual garrantzitsuenen zerrendan agertu zen. 2005ean eta 2014an Bakearen Nobel saria jasotzeko hautagaia izan zen, bere herrialdean bakea ezartzeko egindako ahaleginen ondorioz.
Katalina II.a Errusiakoa
Erregealdia
Katalina II.a Errusiakoaren erregealdian lortutako hedapen inperialak, lurralde handi berriak ekarri zizkion inperioari hegoaldean eta mendebaldean, bai eta barne gobernuaren sendotzea ere. 1768ko Otomandar Inperioaren aurkako Krimeako Gerraren ondoren, Kuchuk-Kainardsiko hitzarmenaren bidez, 1774an, Errusiak, Itsaso Beltzerako irteera zuzen bat lortu zuen, Krimeako Tartaroak, Otomandar Inperioarengandik independente zen estatu bihurtu ziren bitartean. 1783an, Katalina II.ak Krimea erantsi zuen, Otomandar Inperioaren aurkako 1777-1778ko Errusia-Turkia Gerraren ondoren, 1777an hasi zen gerra. Yasiko hitzarmenaren bidez, 1792an, Errusiaren lurralde domeinua handitu zen hego-ekialderantz, Dniester ibaira iristeraino. Hitzarmenaren baldintzek, Katalinaren balizko proiektu handiaren xedeak murriztu zituen, Europatik otomandarrak erabat kanporatzean eta, errusiar kontrolpean, Bizantziar Inperioa edo Ekialdeko Erromatar Inperioa berritzean zetzana. Otomandar Inperioa ez zen berriz Errusiarentzat mehatxua izan, alderantziz baizik, Balkanetan errusiar eraginaren gehikuntza onartzera derrigortuak geratu ziren.
Katalina II.aren erregealdian Errusiaren mendebalderanzko hedapenak, emaitza bezala, Poloniaren banaketa ekarri zuen. Polonia, tokiko potentzia izana zen XVI. eta XVII. mendeetan, baina XVIII. mendean larriki ahultzen hasi zen, bere aristokraziaren barnean etengabeko borrokak eta gorantza zihoan barne desordena erakutsiz; Poloniaren ahultzearen seinale argi bat, ondoan zituen herrialde boteretsuetako bakoitza, Errusia, Prusia eta Austria alegia, Poloniako tronuan bere hautagai propioa ezartzen saiatu zenean gertatu zen, Poloniako Oinordekotza Gerra eraginez, Europa osoa hartu zuena. 1772an, Errusia, Austria eta Prusia, poloniar lurraldearen toki ezberdinak eransteko akordio informal batetara iritsi ziren, akordio honen bidez, Errusiak, egungo Bielorrusia eta Livonia hartzen dituzten lurraldeak jaso zituelarik. Lehen banaketaren ondoren, Poloniak, erreforma egitarau zabal bat abiarazi zuen erregimen berri bat ezarri zuen, erreforma horien artean, konstituzio demokratiko bat zegoelarik, poloniar aristokraziaren alderdirik atzerakoienak asaldatu zituena, alderdi honek, aldi berean, Errusiari laguntza eskatu ziolarik. Aitzakia bezala, 1789ko Frantziar Iraultzaren ondorengo erradikaltasun liberalaren arriskua erabiliz, Austriak, Errusiak eta Prusiak, 1791ko poloniar konstituzioa abolitua izatea eskatu zuten, eta, 1793an, Poloniaren lurraldea are gehiago murriztu zen bere ondoko herrialdeen inbasio bateratu baten ondoren, bigarren banaketa eragin zuena. Oraingo honetan, Errusiak, Bielorrusiaren gehiengoa eta Dnieper ibaitik mendebaldera dagoen Ukrainaren zatia jaso zuen. 1793ko banaketak, matxinada nazionalista batetara eraman zuen Polonian errusiar eta prusiarren eraginaren aurka, 1795ean, aipaturiko herrialdeetako armadek garaitu zutena, urte horretan bertan, hirugarren banaketa eraginez. Oraindik independente mantentzen zen poloniar lurraldea, bi inbaditzaileen artean banatua izan zen. Ondorioz, Polonia, nazioarteko mapa politikotik desagertu zen.
Poloniaren lurraldearen zati bat bere inperioan barneratzeak, lur emankor berriz jabetzea esan nahi izan zuen arren, honek, Errusiar Inperioarentzat zailtasun berriak ere sortu zituen. Polonia estatu koltxoi bezala galtzean, Errusiak, ordutik aurrera, Prusia eta Austria bezalako potentzia handiekin muga banatu behar izan zuen, noizbait etsaiak izan zitezkeenak. Gainera, Errusiar Inperioa, lehen baino etniko eta heterogeneoago izatera iritsi zen, etnia kopuru handia bere baitan hartzean, ukrainarrak, bielorrusiarrak eta judutarrak esate baterako. Ukrainarrek eta bielorrusiarrek, horietatik gehienek, mirabe bezala lan egiten zutelarik poloniar domeinupean, euren egoera ez zuten askorik aldatu hasieran errusiar boterepean. Poloniarrek, tradizionalki katolikoak eta antzinako potentzia baten oinordekoak zirenak, euren independentzia ekonomiko eta kulturala galtzeari erresistitu egiten ziren, kontrolatzeko zaila zen herri bat zelarik, eta, XIX. mendean zehar, errusiarren aurka, huts egin zuten zenbait matxinada eginez. Errusiak, euren eskubideak kendu zizkien inperioko judutarrei 1742an, eta, ordutik aurrera, atzerriko herritzat hartu zituen. 1792ko urtarrilak 3ko dekretu batek, formalki hasi zuen ezartze latesiaren erregimena, honen bidez, judutarrek, soilik inperioaren zatirik mendebalderenekoenean bizitzen geratzeko baimena zutelarik, eta errusiar hirigune handietara hurbildu gabe. Honek, Inperioaren azken garaietan, indarkeria bidezko diskriminazioan endekatu zen antisemitismo garai bat abiarazi zuen. XVIII. mendearen amaieran, Errusiak, Dnieper ibaitik ekialdera zegoen Ukrainaren, lurralde baltiarren eta kosakoek populatutako zenbait guneren autonomia ere ezabatu zuen. Modu uniformean administraturiko inperio batean jarritako bere grinarekin (jatorriz alemaniarra zen arren) Katalinak, errusiartze politika baten oinarriak jarri zituen, bere erregealdiaren azken urteetan jada bultzatu zena, eta bere ondorengoek biziago exekutatuko zutena.
Historialariek, Katalinaren zintzotasuna eztabaidatu dute Ilustrazioaren monarka aipagarri bezala, baina gutxi izan dira, berak, gobernu zuzenduaren aktibismoan benetan sinetsi zuela zalantza egin dutenak, Inperioaren baliabideak muturreraino garatuz eta bere administrazioa eraginkorrago eginez. Hasieran, Katalina gobernuaren prozedurak arrazionaltzen saiatu zen, legeetan aldaketak eginez. 1767an, Katalinak, Batzorde Legegilea sortu zuen, nobleek, lurjabe handiek eta beste aristokrata batzuk osatua, Errusiako legeak kodetzeko. Batzordeak, lege kode berri bat egin ez zuen arren, Katalinaren Batzorderako Instrukzioak, errusiarren batzuk, mendebaldeko pentsamendu politiko eta legalera barneratu zituen.
1768 eta 1774 bitartean, Otomandar Inperioaren aurkako gerran, Errusiak, gizarte asaldapen handi bat jasan zuen Pugatxoven matxinadaren ondorioz. 1773an, Don ibaiaren inguruko kosako batek, Jemelian Pugatxov izenekoa, tronutik kendutako Petri III.a Errusiakoa erregea zela aldarrikatu zuen, Katalina enperatrizaren autoritatea arbuiatuz. Beste elkarte eta talde kosako batzuk, estatu zentralizatu errusiarraren talka sentitzen zuten zenbait etnia turkomandarrez gain eta Ural Mendietako langile industrial eta mirabetzatik ihes egiteko esperantza zuten nekazariekin batera, irismen masiboko matxinada batera elkartu ziren. Inperioaren erregimenaren ardura nagusia, garai horretan, Turkiaren aurkako gerra zen, eta horrek, Pugatxoven matxinoei, Volga ibaiaren arroan lurralde handi baten kontrola hartzea ahalbidetu zien, baina armada erregularrak, zorrozki garaitu zuen matxinada 1774an.
Pugachoven matxinadak, Katalinaren, Errusiako probintzia administrazioa berrantolatzeko erabakia bultzatu zuen. 1775ean, Errusia, probintzia eta barrutietan banatu zuen, biztanleriaren estatistiken arabera. Probintzia bakoitzari, hedatutako administrazio bat eman zitzaion, polizia destakamenduak eta justizia aparatu bat. Nobleek, gobernu zentralarentzako ezarritako denbora gainditu gabe zerbitzatu behar izan zuten, legeak hala baitzioen Petri I.a Errusiakoa Handiaren garaitik, eta horietako askok, paper esanguratsuak jaso zituzten probintzia gobernuak administratzen, ondorioz, autoritate inperialak, postu horiek, konfiantzazko aristokratei ematen zizkielarik, tsarrari men egiten ziotenak eta botere zentrala Inperioko zoko bakoitzera iristea ziurtatzen zutenak.
Katalinak, gizartea, ondo definitu eta estratifikatutako talde sozialetan ere antolatu zuen. 1785ean, herriko noble eta jaunentzako gutunak argitaratu zituen. Nobleziarentzako gutunak, nobleen askapena berretsi zuen derrigorrezko zerbitzuarekiko, eta eskubideak eman zizkion klase pribilegiatu eta errusiar autokraziaren zerbitzari bezala. Hirientzako gutuna, konplexuagoa zela frogatu zen, eta, azken batean, nobleentzako argitaratua baino akoz desegokiagoa. Ez zen argitaratu antzeko gutunik nekazarientzako, ezta mirabetzaren baldintzak hobetzeko ere.
Errusiaren "mendebaldetzea"k, jarraitu egin zuen Katalinaren erregealdian. Liburu eta egunkari kopuruaren handitze batek, eztabaida intelektualak eta Errusiar ilustrazioko kritika sozial propioa ere ekarri zituen. 1790ean, Aleksandr Nikolaievitx Radistxevek, bere San Petersburgotik Moskurako bidaia izeneko liburua argitaratu zuen, mirabetza sistemaren eta autokraziaren aurkako eraso gogorra. Katalina, jada Frantziar Iraultzagatik izutua, Radistxev atxilotarazi eta Siberiara bidali zuen. Radistxevek, beranduago, errusiar erradikalismoaren aita errekonozimendua jaso zuen.
Katalinak, Petri Handiaren politiketako asko garatzen amaitu zuen, eta XIX. mendeko hedapen inperialerako oinarriak finkatu zituen. Pavlovsk jauregia eraikiarazi zuen bere seme Pablorentzat, Errusiako Ondare Kulturaletako bat dena. Errusia, bere inguruko europar herrialdeekin, arlo militar, politiko eta diplomatikoan lehiatzeko gai zen herrialde bihurtu zen. Errusiako elitea, arlo kulturalean, kultuenetako bat bihurtzen amaitu zen, garaiko Erdialdeko eta Mendebaldeko Europako herrialdeetan gertatzen zen lez. Hala ere, gizartearen eta gobernu sistemaren antolakuntza, instituzio zentral handiak Katalinaren administrazio probintzialaren pean, xehe-mehe finkatutako estratu sozialetan banatutako gizarte bera izaten jarraitzen zuen, non, mugikortasun soziala zaila zen, Petri I.aren garaitik aurreikusi zen bezala, zentzu horretan, 1861eko mirabeen emantzipazioa arte aldaketarik gertatu ez zelarik, eta, kasuren batzuetan, monarkia 1917an erori zen arte. Katalinak, bultzada bat eman zuen Inperioa hegoalderantz heda zedin, Odesa, Itsaso Beltzeko merkataritza portu errusiar nagusi bezala ezartzea barne, XIX. mendeko ale merkataritzarako oinarri bezala balio zezan.
Guzti hau eginda ere, Petri I.ak eta Katalina II.ak eraiki zuten inperioak, funtsezko arazoei aurre egiten jarraitzen zuen. Europartutako elite txiki batek, ohiko errusiarren masak nahastua, Errusiaren historiaren, kulturaren eta nortasunaren esentziari berari buruzko galderak egin zituen. Errusiak, bere nagusitasun militarra, hertsaduraganako konfiantzagatik eta gorte inperialak zuzendutako ekonomiaganako konfiantzagatik lortu zuen, azken hau, oso primitiboa zena, eta, nagusiki, mirabetza sisteman oinarritua aktibitate ekonomiko primarioentzako, nekazaritza, meatzaritza eta abeltzaintza kasu. Errusiaren garapen ekonomikoa, ez zen XVIII. mendeko beharrak asetzeko adinakoa, oraindik, berriki gertatutako Iraultza Industrialak mendebaldeko herrialdeetan sortzen zuen eraldaketa mailatik oso urrun zegoen. Katalinaren errusiar gizartea estamentu korporatibo zurrunetan antolatzeko saiakerak, Frantziar Iraultzaren erronka berriari aurre egin zion, hiritartasun indibidual bat bultzatzen zuena. Lurralde azalerak, eta Errusiak, errusiarra ez zen geroz eta jende gehiago hartzeak, beranduagoko nazionalitateen arazorako etapa finkatu zuten. Azkenik, mirabetzaren eta autokrazia lehen aldiz zalantzan jartzeak argumentu moraletan, Estatua eta XIX. mendean nagusi izan zen intelektualtasunaren arteko gatazka iragarri zuen.
XIX. mendearen hasiera aldera, Errusiaren biztanleriak, baliabideek, nazioarteko diplomaziak eta indar militarrek, munduko herrialderik boteretsuenetako bat bihurtu zuten. Bere botereak, Europako kontuetan ekintza geroz eta aktiboagoa betetzea ahalbidetu zion. Paper honek, Inperioa, urte batzuk beranduago, Napoleonen aurkako gerra batzuetan parte hartzera eraman zuten, Errusiarentzat eta Europa osoarentzat ondorio oso handiak zituztenak. XVIII. mendean Ilustrazioa kartsuki onartu ondoren, Errusiako elitea, 1789tik erdialdeko eta mendebaldeko Europako liberalizazio joeren opositore aktibo bihurtu zen.
Mendebaldeko eragina bezala, autokraziaganako oposizioa hazten joan zen. Horren aurrean, erregimenak, polizia sekretu bat sortuz erreakzionatu zuen, baita Inperioaren barnean mugimendu edo aldaketa nazionalistaren baten alde egiten zuten pertsonen aktibitateak murrizteko zentsura ezarriz ere. Erregimenak, mirabeetan oinarritutako bere ekonomian konfiantza izaten jarraitzen zuen, klase altu, gobernu eta indar militarrentzako balio izateko tresna bezala.
Depeche Mode
Depeche Mode musika elektronikoko britainiar taldea da, Vince Clarke, Andrew Fletcher, Martin Gore eta David Gahanek 1980an sortu zutena. 1990ean argitaratutako Violator laneko Enjoy The Silence, Personal Jesus eta Policy of Truth doinuekin jo zuten goia.
Historia
Depeche Mode Ingalaterrako Basildon hirian (Essex) sortu zen 1980an. Lehenbiziko taldekideak honako hauek izan ziren: Dave Gahan (ahots nagusia), Martin Gore (teklatua, gitarra, ahotsak, musikagile nagusia 1981ez geroztik), Andrew Fletcher (teklatua) eta Vince Clarke (teklatua, musikagile nagusia 1980–81ean). Hurrengo urtean Speak & Spell diskoa kaleratu zuten, eta synth-pop mugimendu berriaren talde arrakastatsuenetakoa bilakatu zen, besteak beste Just can’t get enough kantuari esker.
Vince Clarkek, taldeko konpositore nagusiak, 1981ean utzi zuen taldea. Alan Wilderrek (teklatua, bateria) ordeztu zuen, eta Gorek ekin zion musika egiteari. Wilderrek 1995ean utzi zuen taldea, eta hirukote moduan jarraitu zuten harrezkero, Fletcher 2022an zendu arte.