cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arturo Sáenz de la Calzada
Biografia
Mexikon marrazki teknikoaren irakasle bezala hasi zen lanean eta erbesteratu espainiarrentzako zenbait proiektu egin zuen, esaterako Rafael Giménez Siles argitaratzailearentzat 'Librerías de Cristal' izeneko liburudenden diseinua. Jesús Martí arkitekto espainiarrarekin batera, bestetik, Vías y Obras enpresa eraikitzailea sortu zuen; enpresa honek, esaterako, Norvegiako eta Suediako enbaxadak egin zituen. 1950. hamarkadan enpresa hori utzi zuenproiektu desberdinak aurrera eramateko. Halaber, erbesteratutako beste arkitektoek titulua baliozkotzea ez zuten lortu eta, sarritan, Sáenz de la Calzadak haien proiektuak sinatu zituen. Arlo intelektualean Ultramar, Cuadernos de Bellas Artes eta Las Españas aldizkarietan idatzi zuen, Mexikoko Ateneo Espainiarra bultzatu zuen eta Errepublikaren Aldeko Batzordean hartu zuen parte.
1978an Madrilera itzuli zen baina, azkenik, Mexikora itzuli zen. Han hilko zen 2003. urtean.
Bilboko Athletic Club 2019-2020
Entrenatzailea: Gaizka Garitano (2018-Egun)
Estatistikak
Jokalariak guztira: 28
Denboraldiko Hamaikakoa
Konpetizio guztiak kontutan harturik, hamaikakoetan geheien agertu diren jokalariak.
Saint-Christophe (Tarn)
Saint-Christophe Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Christophe udalerrian erroldatutako biztanleak 126 ziren. Familiak 52 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 120 etxebizitza zeuden, 56 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 58 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 119etxeak ziren. 56 etxebizitza nagusietatik 49 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 30 etxek bost zituzten. 24 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 20 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Diru sarrerak
2009an Saint-Christophe udalerrian 53 unitate fiskal zeuden, 105 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 12.416 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Saint-Christophe udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 488 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hoffen
Hoffen Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Hoffen udalerrian erroldatutako biztanleak 1.205 ziren. Familiak 469 ziren, horien artean 118 pertsona bakarrekoak ziren (53 bakarrik bizi ziren gizonak eta 65 bakarrik bizi ziren emakumeak), 139 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 192 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 528 etxebizitza zeuden, 486 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 30 hutsik zeuden. 409 etxeak ziren eta 119 apartamentuak ziren. 486 etxebizitza nagusietatik 356 bere jabearen bizilekua ziren, 118 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 20 etxek bi zituzten, 77 etxek hiru zituzten, 98 etxek lau zituzten eta 285 etxek bost zituzten. 374 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 174 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 277 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 847 ziren, horien artean 697 aktiboak ziren eta 150 inaktiboak ziren. 697 pertsona aktiboetatik 652 lanean zeuden (371 gizon eta 281 emakume) eta 44 langabezian zeuden (22 gizon eta 22 emakume). 150 pertsona inaktiboetatik 52 erretiraturik zeuden, 41 ikasten zeuden eta 57 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Hoffen udalerrian 471 unitate fiskal zeuden, 1.194,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.733 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 47 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 16 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 4 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 17 zerbitzu publikoetatik, 3 igeltseroak ziren, 7 zurginak, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 4 jatetxeak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Hoffen udalerrian 46 nekazaritza-ustiategi zeuden, 540 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hilda Stevenson-Delhomme
Marie Hilda Stevenson-Delhomme (Mahé, Seychelleak, 1912ko martxoaren 8a - Frantzia, 2001eko urtarrilaren 4a) seychelletar politikaria eta medikua izan zen. Seychelleetako lehen emakumezko politikaria izan zen.
Bizitza
Hilda Stevenson 1912ko martxoaren 8an jaio zen.
Ondoren medikua izateko ikasketak egiteari ekin zion. Edinburgheko Kirurgialari Errege Unibertsitatean, Medikuen Errege Unibertsitatean eta Kirurgialarien Errege Unibertsitatean lizentziatu zen.
1939an Seychelleetara itzuli eta bost urtez aritu zen mediku-lanetan, baina 1944an Eskoziara itzuli zen ikasketa gehiago egiteko.
Bigarren Mundu Gerra amaitu bitarte Eskoziako hainbat ospitaletako larrialdi-zerbitzutan aritu zen lanean.
Raix
Raix Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Raix udalerrian erroldatutako biztanleak 148 ziren. Familiak 63 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 31 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Hilda Stevenson-Delhomme
Bizitza
2001eko urtarrilaren 4an hil zen Frantzian.
Raix
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 97 etxebizitza zeuden, 62 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 95 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 62 etxebizitza nagusietatik 54 bere jabearen bizilekua ziren eta 8 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 35 etxek bost zituzten. 42 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 26 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Raix udalerrian 63 unitate fiskal zeuden, 150 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.849,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen eta 3 eraikuntza enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 2 iturginak.
2000. urtean Raix udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 390 hektarea erabiltzen.
Serafin Uhagon
Serafin Pedro Mauricio Uhagon Bedia (Bilbo, 1845eko irailaren 22a – Madril, 1904ko maiatzaren 5a) entomologo eta bioespeleologo bizkaitarra izan zen, Espainia ko Historia Naturalaren Sozietatearen fundatzaileetako bat.
Datu biografikoak
Jatorri lapurtarreko familia batekoa (birraitona Guillermo Hazparne n jaioa zuen), 1856an Baiona ko ikastetxe batera joan zen; hortik Bordele ko Lizeo Inperialera, eta gero Baylis-House-ra (Ingalaterra).
Biologia ri buruz autodidakta izan zen: biologia ikasketa ofizialik egin ez zuen arren, Historia Naturala gustuko zuenez aitak (Pedro Pascual Uhagon Aretxaga ) gaiarekin lotutako liburuak erosten zizkion, ikasketetan izandako emaitza onen sari bezala.
1862an etxera itzuli zen, familiaren banku an lanean hasiz. 1894ean, burtsa ko artekari bezala lanean hasi zen, Madrileko Burtsaren Jauregian. Bizimodua bertan egin zuen, harik eta 1904an hil zen arte.
Entomologia
Zientzia akademikoarekin lehen kontaktua bankuan bertan izan zuen. Modu xelebrean izan zen: Laureano Pérez Arcas zoologia katedratikoa leihatilan zegoen, txeke bat kobratu nahian. Enplegatuak sinadura konprobatu beharra izan zuenean, Uhagon gaztea bertaratu zen, enplegatuari konprobazioa beharrezkoa ez zela esanez; berak Perez Arca ezagutzen zuela, eta hori nahikoa berme zela. Hortik adiskidetasuna sortu zen, eta aurrerantzean Perez Arcak bankari gaztea Guadarrama aldera egiten zituzten exkurtsioetara (askotan Ignacio Bolívar eta Francisco Martínez Sáez-ekin) eta bere etxean egiten zituzten bilera zientifikoetara gonbidatzen hasi zen. Bilera horietatik sortuko zen, 1871ean, Espainiako Historia Naturalaren Sozietatea; Uhagon 14 fundatzaileetako bat izan zen, diruzain karguarekin. Sozietatearen “Anales” aldizkariaren editorea ere izan zen.
Lagin bilketa asko egin zituen Espainian zehar: Guadarramaz hain, Kantabria n eta Badajoz en ibili zen. 1870eko hamarkada hasieran, George R. Crotch-ekin, Espainia iparraldean ibili zen, eta haiek jasotako laginak David Sharp ikerlariak estudiatu zituen; Reinosa n jasotako laginetan espezie berri bat aurkitu zuen, Adelops uhagoni izendatu zuena; eta Orobe mendiko (Altsasu) kobazulo batean jasotakoen artean beste bat, Speonomidius crotchi. Zuazon (Araba) ere bilketak egin zituen.
Bioespeleologia
Uhagon Euskal Herriko bioespeleologia ren aintzindarietako bat izan zen. Bizkaiko troglobioak ikertu zituen bereziki, bere lagunekin (Theodor Seebold, Eugene Simon, Joseph Laine, Carlos eta Eugenio Mazarredo, Charles Brisout...) hainbat koba miatu zituelarik. Esate baterako, 1876ean San Roque koban, Uzkorta mendian (Bilbo) izan zen. 1878ko udan beste kanpaina bat egin zuen, Uzkorta eta Urallaga (Galdames) bisitatuz. 1880an Serantes mendiko koban (Santurtzi) izan zen; baita Urallagan, Arenaza n (Galdames) eta Uzkortan ere.
Berak eta bere kideek jasotako laginak estudiatuz, 1881ean Uhagonek “Especies nuevas del género Bathyscia encontradas en Vizcaya” artikulua argitaratu zuen. Bertan hainbat espezie berri aurkeztu zituen: Bathyscia seeboldi, Bathyscia cantabrica, Bathyscia flaviobrigensis, Bathyscia filicornis eta Bathyscia filicornis seeboldi. Berak jasotakoez gain, beste bioespeleologoen laginak ere hartzen zituen, eta haien artean ere espezie berriak deskribatu zituen: hala nola Bathyscia mazarredoi eta Speonomus crotchi mazarredoi, Carlos Mazarredok Galarran (Arrasate) jasotako laginetatik.
Uhagonek esploratutako hainbat kobazuloren datuak Gabriel Puig y Larrazi eman zizkion, honek 1896an argitaratutako “Cavernas y simas de España” lanerako.
Ekoizpen zientifikoa
Uhagonen lehen idazlan zientifikoa Sharpen lanaren itzulpena izan zen, 1872an: “Descripciones de algunas especies nuevas de coleópteros” izenburuarekin. Amaieran “Adiciones al trabajo del señor Sharp” apendizea gehitu zion.
Azken lana, “Revisión de las especies españolas del género Zebrus”, bera hil ostean argitaratu zen. Alargunak bere liburutegia Espainiako Historia Naturalaren Sozietateari saldu zion; liburuon enkuadernazioan “S.U.” hizkiak dute oraindik. Bere bilduma entomologikoa René Oberthürrek (1852-1944) erosi zuen; eta gero, Oberthurrenarekin batera, Pariseko Historia Naturalaren Museora pasatu zen. Bere gutun zientifikoen bildumari dagokionez, Manuel semeak Espainiako Natura Zientzien Museo Nazionalera bidali zuen.
Eponimoak
Serafin Uhagonen omenez hainbat eponimo ezarri izan dira:
Ohoreak
Frantziako eta Belgika ko Entomologia Sozietateen kide izan zen. 1885ean Espainiako Historia Naturalaren Sozietatearen lehendakaria izan zen.
Irrati-estazio
Irrati-estazioa beharrezko azpiegitura da (mikrofonoak, kontrol-zentralak, anplifikadoreak, moduladoreak, antenak, erradiofonia-estudioak) audioa         (soinua) transmititu ahal izateko balio duena. Batzuetan metadatu erlazionatuekin, entzuleria zabalarengana iristeko irrati-uhinen bidez. Lurreko irrati-difusioan, lurreko irrati-estazio batek igortzen ditu irrati-uhinak; satelite bidezko irratian, berriz, satelite batek igortzen ditu lurreko orbitan. Edukia jasotzeko, entzuleak irrati-difusioko hargailu bat izan behar du (irratia). Estazioak, askotan, irrati komuneko formatu batean edukia ematen duen irrati sare batean afiliatuta daude, transmisioko edo aldi bereko transmisioko sindikazioan edo bietan. Irrati-estazioek hainbat modulazio-motarekin transmititzen dute: AM irrati-estazioek AM (anplitude modulatua) transmititzen dute, FM irrati-estazioek FM (frekuentzia modulatua) transmititzen dute, eta audio analogikoko estandar zaharragoak dira; irrati digitaleko estazio berrienek, berriz, audio digitaleko hainbat estandarretan transmititzen dute: DAB (audio digitalaren transmisioa), HD irratia, DRM (Digital Radio Mondiale). Telebista-transmisioa zerbitzu independentea da, eta irrati-maiztasunak ere erabiltzen ditu telebista-seinaleak (bideoa) transmititzeko.
Historia
Lehen irrati-estazioak irrati-telegrafiako sistemak ziren eta ez zuten audiorik igortzen. Audio-transmisioak posible izan zitezen, beharrezkoa izan zen detektatzeko eta anplifikatzeko gailu elektronikoak jartzea. Horretarako, balbula termoionikoa (huts-hodi moduko bat) 1904an asmatu zuen John Ambrose Fleming fisikari ingelesak. "Oszilazio-balbula" izeneko gailu bat garatu zuen (korrontea norabide bakar batean pasatzeko). Harizpi beroak, edo katodoak, elektroi termikoak igortzen zituen, eta horiek plakarantz isurtzen ziren tentsio altuagoan zegoenean. Geroago Fleming balbula bezala ezagutua, korronte alternoko artezgailu gisa eta irrati-uhin detektagailu gisa erabil zitekeen. Honek asko hobetu zuen irrati seinalea zuzentzen zuen kristal multzoa, kristal batean oinarritutako egoera solidoko diodo bat eta katuaren bibotea deiturikoa erabiliz. Hala ere, anplifikadore bat behar zen oraindik. Triodo (merkurio baporea kontrol-sareta batekin beteta) 1906ko martxoaren 4an sortu zuen Robert von Lieben austriarrak, hori alde batera utzita, 1906eko urriaren 25ean, Lee De Forestek hiru elementuko Audiona patentatu zituen. Hau 1912ra arte ez zen praktikan jarri, ikertzaileek anplifikazio-gaitasuna aitortu zuten arte.
Ferrolgo Renfe Aldiriak
Ferrolgo Renfe Aldiriak (galizieraz: Proximidades Ferrol) Espainiako Galiziako Ferrolgo eta Ortegal eskualdeetan dagoen aldiriko trenen sarea da. Sarea line bakarra osatzen du, Ferrol eta Ortigueira udalerrien arteko kostalde atlantikoa zeharkatzen du.
Renfe Feve marka komertzialaren pean jarduten du, Iberiar Penintsulako ADIFen menpeko zabalera metrikoko trenbide biltzen dituen Renfe Operadoraren barruan.
Historia
2013ko urtarrilaren 1ean, Ferrocarriles de Via Estrecha enpresa desagertu egin zen Renfe Operadora eta Administrador de Infraestructuras Ferroviarias konpainietan sartzeko. Horrela, lineak Renfe Feve markaren eta bigarrenaren azpiegituraren esku geratu ziren. Horrela, Ferrol eta Ortigueira arteko linea Ferrolgo Renfe Aldirien linea bihurtu zen, Renfe enpresaren menpe.
Ustiapena
Sarea Renfe Fevek ustiatzen du ADIFek kudeatutako trenbide eta geltokietan.
Arpheuilles-Saint-Priest
Arpheuilles-Saint-Priest Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Arpheuilles-Saint-Priest udalerrian erroldatutako biztanleak 333 ziren. Familiak 140 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 48 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 204 etxebizitza zeuden, 144 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 30 bigarren erresidentzia ziren eta 30 hutsik zeuden. 200 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 144 etxebizitza nagusietatik 128 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 10 etxek bi zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 68 etxek bost zituzten. 104 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 77 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 220 ziren, horien artean 155 aktiboak ziren eta 65 inaktiboak ziren. 155 pertsona aktiboetatik 145 lanean zeuden (82 gizon eta 63 emakume) eta 10 langabezian zeuden (3 gizon eta 7 emakume). 65 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Arpheuilles-Saint-Priest udalerrian 149 unitate fiskal zeuden, 347 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.749 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Irrati-estazio
Historia
1920 inguruan, balbulen teknologia hobetu egin zen, irrati-difusioa azkar bideragarria bihurtzen ari zen punturaino. Hala ere, transmisio bat izenda zitekeen audio-transmisio goiztiar bat 1906ko Eguberrien bezperan gerta zitekeen, Reginald Fessenden-ek gertatu ere, nahiz eta hori eztabaidatzen ari den. Nahiz eta lehenengo esperimentatzaileetako asko saiatu ziren irrati-telefonoetako gailuen antzeko sistemak sortzen, zeinen bidez bi zati bakarrik komunikatu behar ziren, beste batzuk saiatu ziren publiko zabalago bati transmititzen. Charles Herrold 1909an hasi zen Kalifornian transmititzen eta hurrengo urtean audioa zeraman.
Arpheuilles-Saint-Priest
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zizare zulo
Fisikan, zizare zulo edo Einstein-Rosen zubi bat, erlatibitate orokorraren ekuazioek deskribatutako espazio-denboraren ezaugarri topologiko hipotetiko bat da, funtsean espazioan eta denboran zehar garraiatzeko "laburbide" gisa jarduten duena. Zizare zulo batek gutxienez bi "mutur" ditu, hauek "eztarri" baten bidez lotuta daudelarik; eta materia mutur batetik bestera higitu daiteke eztarri honetatik igaroz. Gaur egun ez da oraindik frogatu espazio-denbora ezagunak honelako egiturak dauzkanik eta, horren ondorioz, posibilitate teoriko bat baino ez dira.
Irrati-estazio
Historia
Irratiak laster jarraitu zuen hezkuntzan, eta AEBetako unibertsitateek aurrera egin zuten. AEB Beren ikasketa-planetan irrati-difusioko ikastaroak gehitzen hasi ziren. Curry College en Milton, Massachusetts sartu irrati-difusioko lehen espezialitateetako bat 1932an, unibertsitatea WLOErekin elkartu zenean Bostonen, ikasleek programak transmiti zitzaten. 1931n, AEBetako etxe gehienek gutxienez irrati-hargailu bat zuten.
Zizare zulo
Hala ere, apar kuantikoaren teoriak adierazten duenaren arabera, partikula birtual energetikoek zizare zuloak sortzen dituzte, Planck luzeraren neurrikoak. Hain txikiak izanik, partikula subatomikoek ere ezin dituzte zizare zulo hauek zeharkatu eta, ondorioz, ez da inongo garraiorik gertatzen espazio-denboran.
Deskribapena
Zientzialariek ez dute egitura hauen frogarik aurkitu, baina erlatibitate generaleko ekuazioek zizare zuloak deskribatzen dituzte beren soluzioetan.
Irrati-estazio
Motak
Nielsen Audiok, lehen Arbitron bezala ezagutzen zenak, Estatu Batuetan egoitza duen eta irrati audientziei buruzko informazioa ematen duen enpresak, honela definitzen du "irrati estazio" bat: gobernuaren lizentzia duen AM edo FMko estazio bat; HD irrati estazio bat (lehen mailakoa edo zabalkunde anitzekoa); gobernuaren lizentzia duen estazio baten Internet transmisio bat; XM Satellite Radioren edo Sirius Satellite Radioren irrati satelitaleko kanaletako bat; edo, potentzialki, gobernuaren lizentziarik ez duen estazio bat.
Zizare zulo
Higidura superargitarra
Erlatibitate berezia lokalki bakarrik aplikatu daiteke. Zizare zuloek (existituko balira) teorikoki garraio superargitarra ahalbidetuko lukete, argiaren abiadura baino azkarrago, zizare zuloaren barnean abiadura hau gainditzen ez den bitartean. Zizare zulo batetik zehar igarotzerakoan, abiadurak azpiargitarrak dira (argiaren abiadura baino motelago). Espazioan zizare zulo batek konektaturik dauden bi puntuetatik pasatzen den gorputz batek denbora gutxiago beharko luke beste muturrera iristeko, zizare zulotik zehar ibiltzen ez den argi-izpi batek baino.
Irrati-estazio
Modulazio Anplitudea
AM sistemako transmisioak dira zaharrenak eta teknikoki lortzen errazenak. Frekuentzi banda nahikoa estua hartzen dute, baina parasito nahiz interferentzia ugari jasotzen dituzte. Uhin elektromagnetikoak sortzen dituen edozerk (lanpara fluoreszenteak, motore elektrikoak, automobilen instalazio elektrikoak, eta abarrek) eragiten dizkio interferentziak. Bestetik, emisoretik urrundu ahala ahuldu egiten dira. Dena den, AM-ko emisioa irrati-hargailuan entzuten da, baina parasitoz betea.Horrez gain, AM sisteman parasitorik egon ezta ere, hargailuetan berriz osatzen den soinuak 50 eta 6.000 Hz bitarteko frekuentziak bakarrik ditu, eta giza entzumenak 20 eta 20.000 Hz bitartekoak jasotzeko ahalmena du. Batez ere soinuaren tonu altuak galtzen dira, beraz.
Zizare zulo
Higidura superargitarra
Honen adibide analogo bat paper bat erabiliz adierazi daiteke. Espazioaren hiru dimentsioak paperaren gainazalaren bi dimentsioetan adierazita daude, eta paperean bi puntu daude. Ohizko soluzioaren arabera bi puntuen arteko biderik motzena bien arteko lerro zuzena da, baina bide laburrago bat egon badago. Papera tolestu ezkero, ordea, bi puntuak elkarrengana gerturatuz; bide oraindik laburragoa lortzen da. Hori da zizare zulo baten analogia.
Irrati-estazio
Modulazio Anplitudea
AMko estazioak izan ziren garatu ziren lehen irrati-hedapeneko estazioak. AM anplitude-modulazioari dagokio, transmitituko den seinalearen anplitudeari erantzunez seinale eramailearen anplitudea aldatuz irrati-uhinak transmititzeko modu bati. Uhin ertaineko banda mundu osoan erabiltzen da AM irrati-hedapenerako. Europak ere uhin luzeko banda erabiltzen du. 1980ko hamarkadaren amaieran eta 1990ekoaren hasieran FMko estazioek zuten ospe gero eta handiagoari erantzunez, estazio iparamerikar batzuk AM estereo gisa transmititzen hasi ziren, nahiz eta horrek ez zuen inoiz ospea lortu eta oso hartzaile gutxi saldu ziren.
Seinalea ekaitz elektrikoen interferentziak (tximistak) eta beste interferentzia elektromagnetikoak (EMI) kontrolatzen du. . AM irrati-seinalea abantaila bat da detektatu daiteke (soinu bihurtu) ekipo sinple batekin. Seinale bat nahikoa indartsua bada, elikadura-iturririk ere ez da behar; elikadurarik gabeko kristalezko irrati-hargailu baten eraikuntza haurtzaroko proiektu komuna izan zen AM irrati-hedapenaren lehen hamarkadetan.
AM transmisioak Ipar Amerikako aire-uhinetan gertatzen dira, batez besteko uhin-maiztasunaren tartean, 525 eta 1,705 kHz artean (transmisio-banda estandarra). Banda 1990eko hamarkadan zabaldu zen, 1,605etik 1,705era bederatzi kanal gehituta. Kanalak 10 kHz-tik behin daude Ameriketan eta, oro har, 9 kHz-tik behin beste leku guztietan.
AM transmisioak ezin dira ionosferikoki hedatu egunez, ionosferaren D geruzan xurgapen handia dagoelako. Gainezka dauden kanalen ingurune batean, horrek esan nahi du maiztasun bat partekatzen duten eskualdeko kanalen potentzia murriztu egin behar dela gauez edo norabidez transmititu interferentziak saihesteko, eta horrek gaueko audientzia potentziala murrizten du. Estazio batzuek Ipar Amerikako beste estazio batzuekin partekatu gabeko maiztasunak dituzte; horiei kanal argiko estazioak deitzen zaie. Horietako asko herrialdeko zati handi batean entzun daitezke gauez. Gauean, xurgapena desagertu egiten da neurri handi batean, eta seinaleak askoz urrutiago dauden lekuetara bidaiatzea ahalbidetzen du, erreflexu ionosferikoen bidez. Hala ere, seinalea desagertzea larria izan daiteke gauean.
AM irrati-transmisoreek 15 kHz-rainoko audio-frekuentziak transmiti ditzakete (orain 10 kHz-ra mugatua AEBetan). AEB Interferentzia murrizteko diseinatutako FCC arauak direla eta), baina hartzaile gehienek 5 kHz edo gutxiagoko frekuentziak bakarrik erreproduzitu ditzakete. 1920ko hamarkadan AM transmisioa hasi zenean, horrek leialtasun egokia eman zien zeuden mikrofonoei, 78 rpm-ko grabazioei eta bozgorailuei. Ondoren, soinu-ekipoaren fideltasuna nabarmen hobetu zen, baina hargailuak ez. Hartzaileen banda-zabalera murrizteak fabrikazio-kostua murrizten du eta interferentziak izateko joera txikiagoa du. AMko estazioei ez zaie inoiz alboko kanalik esleitzen zerbitzugune berean. Horrek saihesten du bi estaziok sortutako alboko banda-potentziak elkarren artean eragitea. Bob Carverrek AMko sintonizadore estereo bat sortu zuen, hozkazko iragazketa erabiltzen duena, eta horrek frogatu zuen AMko transmisio batek FMko estazioei esleitutako 15 kHz-ko oinarrizko banda-zabalera lortu edo gainditu dezakeela, interferentzia objektiborik gabe. Hainbat urteren ondoren, sintonizadorea eten egin zen. Bob Carverrek konpainia utzi zuen eta Carver Corporationek gero ekoiztutako modeloen kopurua murriztu zuen ekoizpena erabat eten aurretik.
Uhin ertaineko bandetan ez ezik, uhin motzeko eta luzeko bandetan ere erabiltzen da anplitude modulatua (AM). Uhin laburra batez ere irrati nazionaletarako, nazioarteko propagandarako edo irrati-difusioko erakunde religoetarako erabiltzen da.
Modulazio Frekuentzia
FM edo frekuentzia modulatzen deneko sisteman, akats hauek konponduta geratzen dira. Hemen soinuak eragindako tentsio-aldaketen arabera uhinaren frekuentzia aldatzen da. Igortzen den uhinaren potentzia konstante mantentzen da eta parasitoen eragina jasan gabe errazago transmititzen dira seinaleak.
Gaur egun FM da soinua behar bezala entzuteko dagoen sistema bakarra, baina hargailuko sintonizadoreari eragitea aski da emisore ugariegi dagoela konturatzeko. FM-rako frekuentzi banda estua delako, emisoreak elkarrengandik oso hurbil egoten dira eta emisore batek ondokoari zaratak eragiten dizkio. Automobilez zoazenean adibidez, zaila da programa bat bidaia osoan (luze samarra bada) kalitate onean entzutea. Horretarako oraingo emisoreen potentzia handiagotu ala errepikagailu gehiago jarri beharko lirateke. Errepikagailuak ordea, frekuentzia horretan bertan emititu ezin duelako beste bat behar du, eta horrek lehendik oso beteta dagoen frekuentzi banda are gehiago asetzen du.
FM frekuentzia-modulazioari dagokio eta 88 eta 108 MHz bitarteko maiztasun-tartean gertatzen da, Japonian eta Errusian izan ezik. Errusiak, Sobietar Batasun ohiak bezala, 65,9 eta 74 MHz bitarteko maiztasunak erabiltzen ditu, munduko estandarraz gain. Japoniak 76 eta 90 MHz bitarteko maiztasun-banda erabiltzen du.
AEB etako jatorrizko FM irrati zerbitzua Yankee Network zen, New Ingalaterran kokatuta.21 eta 22 eta 23 bitartean. FM irrati erregularra 1939an hasi zen, baina ez zen mehatxu esanguratsua izan AM irrati hedapenaren industriarentzat. Hartzaile berezi baten erosketa eskatzen zuen. Erabilitako maiztasunak, 42-50 MHz, ez ziren gaur egun erabiltzen direnak. Gaur egungo maiztasunen aldaketa, 88 MHz-tik 108 MHz-ra, Bigarren Mundu Gerra amaitu ondoren hasi zen, eta neurri bateraino AMko irratiek ezarri zuten, orain mehatxu seriotzat jotzen zena geldiarazteko ahalegin gisa.
Banda berriaren FM irratia beheko solairutik hasi behar zen. Enpresa komertzial gisa, 1960ko hamarkadara arte audioaren zaleentzat gutxi erabiltzen zen bitarteko bat izaten jarraitu zuen. AMren urtarorik oparoenek, edo haien jabeek, FM lizentziak eskuratu zituzten eta, askotan, transmititu egiten dute.
Wimille
Wimille Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2007an 4.367 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Wimille udalerrian erroldatutako biztanleak 4.367 ziren. Familiak 1.601 ziren, horien artean 346 pertsona bakarrekoak ziren (104 bakarrik bizi ziren gizonak eta 242 bakarrik bizi ziren emakumeak), 430 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 659 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 166 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.733 etxebizitza zeuden, 1.612 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 73 bigarren erresidentzia ziren eta 49 hutsik zeuden. 1.421 etxeak ziren eta 306 apartamentuak ziren. 1.612 etxebizitza nagusietatik 1.038 bere jabearen bizilekua ziren, 552 alokairuan okupaturik zeuden eta 21 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 108 etxek bi zituzten, 179 etxek hiru zituzten, 405 etxek lau zituzten eta 917 etxek bost zituzten. 1.028 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 726 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 573 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.835 ziren, horien artean 1.922 aktiboak ziren eta 913 inaktiboak ziren. 1.922 pertsona aktiboetatik 1.629 lanean zeuden (904 gizon eta 725 emakume) eta 294 langabezian zeuden (158 gizon eta 136 emakume). 913 pertsona inaktiboetatik 211 erretiraturik zeuden, 353 ikasten zeuden eta 349 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Wimille udalerrian 1.601 unitate fiskal zeuden, 4.426,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.112 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 160 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 6 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 30 eraikuntza enpresak ziren, 36 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 10 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 10 finantziazio enpresak ziren, 7 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 21 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 44 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 4 margolariak, 9 zurginak, 6 iturginak, 6 eraikuntza enpresak, 4 ile apaindegiak, 6 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 1 kirol-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Wimille udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.625 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 3 osasun-ekipamenduak botika ziren.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Wimille udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 503 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cephaloscyllium pictum
Cephaloscyllium pictum Cephaloscyllium generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Ipar Atlantikoko Itunaren Erakundearen Idazkari orokorra
Ipar Atlantikoko Itunaren Erakundearen Idazkari orokorra NATOren zuzendaritza politikoa den Ipar Atlantikoko Kontseiluaren politikari nagusia da.
Idazkari orokorrak
NATO sortu zenetik hauek izan dira:
Idazkariorde orokorrak
Bere funtzio nagusia Idazkari orokorrari laguntzea da eta hori ez dagoenean, ordezkatzea. Halaber, goi mailako batzorde desberdinen burua da.
NATO sortu zenetik hauek izan dira:
Vallery
Vallery Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Vallery udalerrian erroldatutako biztanleak 483 ziren. Familiak 196 ziren, horien artean 45 pertsona bakarrekoak ziren (25 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 86 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 53 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 300 etxebizitza zeuden, 200 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 71 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 289 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 200 etxebizitza nagusietatik 176 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 7 etxek bi zituzten, 50 etxek hiru zituzten, 55 etxek lau zituzten eta 84 etxek bost zituzten. 165 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 96 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 90 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 307 ziren, horien artean 226 aktiboak ziren eta 81 inaktiboak ziren. 226 pertsona aktiboetatik 204 lanean zeuden (114 gizon eta 90 emakume) eta 21 langabezian zeuden (8 gizon eta 13 emakume). 81 pertsona inaktiboetatik 37 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Cynoglossus broadhursti
Cynoglossus broadhursti Cynoglossus generoko animalia da. Arrainen barruko Cynoglossidae familian sailkatzen da.
Saint-Paterne
Saint-Paterne Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 652 etxebizitza zeuden, 635 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 586 etxeak ziren eta 36 apartamentuak ziren. 635 etxebizitza nagusietatik 495 bere jabearen bizilekua ziren, 137 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 22 etxek gela bat zuten, 34 etxek bi zituzten, 52 etxek hiru zituzten, 205 etxek lau zituzten eta 322 etxek bost zituzten. 478 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 316 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 259 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.037 ziren, horien artean 760 aktiboak ziren eta 277 inaktiboak ziren. 760 pertsona aktiboetatik 715 lanean zeuden (398 gizon eta 317 emakume) eta 45 langabezian zeuden (24 gizon eta 21 emakume). 277 pertsona inaktiboetatik 140 erretiraturik zeuden, 78 ikasten zeuden eta 59 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Paterne udalerrian 610 unitate fiskal zeuden, 1.510 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.994 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 57 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 7 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 17 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 posta bulegoa, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 5 igeltseroak, 2 zurginak, 1 eraikuntza enpresa, 3 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Paterne udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
VAZ-2101
Lada Zhiguli/VAZ-2101 1969tik 2012ra AvtoVAZ marka errusia rrak ekoitzitako turismo automobila izan zen, Fiat auto enpresa italiarra ren diseinuan oinarrituta. Hasiera batean, 4 ateko bertsio bakar batean zegoen eskuragarri, eta, ondoren, familiaren bertsioa aurkeztu zen.
VAZ-2101 pisu gordina 955 kg-tik 1355 kg-ra bitartekoa da (aldaketaren arabera), hau da, adin eta klase horretako batez bestekoa baino % 16 arinagoa.
Historia
1966 ko abuztuaren 16 an, Kanpo Merkataritzako Sobiet Batasuneko enpresa, Fiat auto fabrikatzaile italiarrarekin lankidetza zientifiko eta teknikokoa zuena, Mosku n bildu zen, Sobietar Batasunean bidaiarientzako autoen tokiko garapenari 8 urterako argia emateko.
SESB en bere buruaz beste egiteko planta berritzaile bat eraikitzeko onartutako proiektuaren esparruan, behar diren lekualdatze teknologikoekin eta ekoizpeneko langileen trebakuntzarekin, lantegia martxan jartzea 1970 era arte baino ez litzateke gertatuko. 1966 ko udan, italiar autoarekin trebatu eta ohitu ziren lehen espezialista sobietarra k, esleitutako mandatuaren tamaina aditzera emateko: auto fidagarria, baina masentzako eskuragarria. Eredu horren probak Sobietar Batasuneko errepideetan arazo larriak argitzen joan ziren ekoizpen kostuekin, batez ere atzeko balazten balaztatze sistemarekin, hauek diskozkoak baitziren, Sobietar Batasunean homologatu ezinezko teknologia. Lurrarekiko distantzia txikiak eta motorrean eraztun-sistemarik ez egoteak are zailagoa egingo luke haren funtzionamendua lurrezko bideetan.
Lada Zhiguli/VAZ-2101 lehen auto serieko lehen sei autoak 1970 eko apirilaren 19 an jarriko ziren martxan, eta ekoizpen-lan nagusiak urte bereko abuztuan hasiko ziren. Urtea amaitu aurretik Tolyattin 21.530 "Zhigulis" inguru fabrikatu ziren, eta 1971 n kopuru hori 172.175 ibilgailuraino igo zen. VAZ-2101aren ekoizpen handiena 1973 an ikusi zen, 379.007 ale inguru fabrikatu zirenean. Togliatti instalazioak bere ahalmen maximo eta erabatekoan jardungo zuen 1974 tik.
Vallery
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 28 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 4 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Angelândia
Angelândia Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
VAZ-2101
Diseinua eta mekanika
Fiat-en ereduarekiko zertxobait desberdina zelako nabarmentzen zen. Fiat eredua erabat onartua zegoen, eta soluzio tekniko klasikoetatik abiatzen zen (atzeko trakzioa eta atzeko ardatz zurruna, malguki eta motelgailu koaxialak zituena), baina zenbait zatitan murrizketak zituen, baina zati horiek ez zioten jatorrizko ereduaren ospeari eragiten, eta, are gehiago, haren bereizgarri ere izan ziren, hala nola aurreko disko-balaztak, hasierako bertsioen aurreberokuntza-sistema edo gela osoko berogailua, besteak beste.
Errusia rako egokituko zen diseinu berrian, karrozeriaren lerroak aldatu egingo ziren, hau da, hiru bolumeneko lerro bat, oso karratua, baina akabera kromatu askorekin, "Errusia r erara" dotorezia ematen ziotenak. Hasierako motorra Fiat OHV motorra zen. Lau zilindro zituen, zuhaitz bakarrarekin, 1,197 litrorekin eta 60 CV-ko potentziarekin, eta eskuzko motako 4 aldaketako kaxa bati akoplatuta zihoan.
Motor hori Aurelio Lampredi italiarrak diseinatu zuen, eta garai hartarako prestazio onak (145 km/h) eta kontsumo onargarriak ahalbidetzen zituen. Bertsio familiarra (hilabete gutxi batzuk geroago aurkeztua), mekanikoki, sedanaren berdina zen, baina aldaketa-erlazio laburragoak zituen, eta horrek karga osoko azelerazioan laguntzen zion, nahiz eta bere gehieneko abiadura 5 km/h-ko mugara mugatzen zuen.
Sobietar ekoizpenean aldaketa tekniko asko egin ziren, hala nola motor birakariak, eta aldaketa estetiko                    "errusiarrak", hala nola aurreko eta atzeko parrilla berri bat, helduleku kromatuak; "Special" motakoak kasu, eta eredu horren aldaera guztiak, oinarrizko berlina eta familiaren kamioneta, kaltetu ziren, beste modelo batzuen oinarri ere izan zirenak.
Aldaketa nagusiek motorrei eragin zieten, haien potentzia batez beste 5 CV handitu baitzen bertsio guztietan, eta bertsio espezializatuei, berriz, familia-bertsioaren gainetik zeuden prestazioak zituztelako, eta, gainera, hobekuntzak egiten zituztelako bizitokiari eta eteteei dagokienez. Hori baino lehen, zirkulazioan zeuden beste auto moten eredu sobietarrak ur-hozgarriaren konpentsazio-andelean hornitzen ziren, eta haien erradiadoreak sarritan; urez betetakoak izoztuta agertzen ziren neguko denboraldian, eta, beraz, beharrezkoa zen "aipatutako deposituak berotzea" aparkaleku bakoitzaren aurrean. Gainera, VAZ-2101 eko kaleetan agertzeari esker, herritarrentzako zerbitzuguneen sare oso zabala sortuko zen, eta horrek, iritsi aurretik, arazo errepikakorra bihurtzen zuen; lehenik, mendebaldean zeudenak bezalako autozerbitzuen sareekin, eta ingeniariek emandako soluzioekin, motorraren diseinua hobetzen zutenak, horiek arinki konpontzen baitzituzten berotze-sistema bat gehituz, eta ura hozgarrizko hoztearekin ordeztuz.
Akaberak eta barrualdea
VAZ-2101 ean, plastiko zko barnealdeak erabili ziren lehen aldiz barruko gelaren dekorazioan; zuzeneko eguzki-argiari beldurrik ez izateko asmoz eginak. Horrela, VAZ lantegiak Sobietar Batasunera ekarri zituen teknologia berriak eta material berriak, orain arte ezezagunak Sobietar Batasuneko automotrizitate teknologian, ingeniaritza militarrean geldituta eta automobil baten erabiltzaileen beharrizan zibiletatik urrun.
Saulnay
Saulnay Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2007an 182 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saulnay udalerrian erroldatutako biztanleak 182 ziren. Familiak 88 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 143 etxebizitza zeuden, 86 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 45 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 140 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 86 etxebizitza nagusietatik 73 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 29 etxek lau zituzten eta 36 etxek bost zituzten. 56 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 34 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Vallery
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 iturgina, 2 ile apaindegiak, 1 jatetxe eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Vallery udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 996 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Araçaí
Araçaí Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Saulnay
Diru sarrerak
2009an Saulnay udalerrian 91 unitate fiskal zeuden, 188 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.684 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 1 jatetxe.
Chartrons
Chartrons Bordeleko auzoa da, Garonaren ezkerraldean. Izena bertan zegoen kartusiar komentuagatik datorkio eta lehenengo biztanleak XVII. mendean agertu ziren, hiriaren kanpoaldean bizi behar ziren ingeles, flandriar eta irlandar merkatariak hain zuzen ere.
Saulnay
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Saulnay udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.378 hektarea erabiltzen.
Oberkirch
Oberkirch Suitzako udalerria da. Luzerna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Xenopholis scalaris
Xenopholis scalaris Xenopholis generoko animalia da. Narrastien barruko Dipsadidae familian sailkatuta dago.
Saulnay
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Duh
Duh, Lagwagon taldearen estudioko lehen diska da eta 1992ko Ekainaren 20an kaleratua izan zen. Diska Westbeach Recorders estudioetan grabatua izan zen. Bertan, Bad Religion, NOFX edota Pennywise bezalako taldeak grabatu izan dute.
El Hefe, NOFX taldeko gitarjoleak diska honetan kolaboratu zuen.
Pointe du Lac (Parisko metroa)
Pointe du Lac Parisko metroaren geltokia da, Créteil udalerrian kokatuta dagoena.
Trashed
Trashed, Lagwagon taldearen estudioko bigarren diska da. 994ean Fat Wreck Chords zigiluak kaleratu zuen eta bertan, Van Morrisonen Brown Eyed Girgl abestiaren bertsio bat egiten dute.
Progne dominicensis
Progne dominicensis Progne generoko animalia da. Hegaztien barruko Hirundinidae familian sailkatua dago.