cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristautasuna Euskal Herrian
Gerra eta gerraostea (1936-1949)
Mendebaldeko Euskal Herria Burgosko gobernuaren esku erori zenean, apaiz nazionalista askok, exekuzio laburtua zuten 18 fusilatuez gain, nolabaiteko ondorioak jasan zituzten Mugimendu Nazionala deritzonaren aurka egindako benetako edo irudimenezko jarduerengatik. Euskal apaizek idatzitako txosten batek garaipenaren ondorengo errepresioaren biktima izan ziren 715 apaizez hitz egiten zuen. Euskal apaizen talde handi baten argazki esanguratsu batek, Carmonako espetxean dagoen Julian Besteiro sozialista inguratuz, munduari bira emango lioke. Bitartean, ordena politiko berriaren garaian, Gasteizko elizbarrutia -Nafarroa Olaechea gotzaina buru zuela- Vatikanoak Javier Lauzurica, Valentziako gotzain laguntzailea, izendatzen zuen, administratzaile apostoliko gisa. Bertatik, Franco jenerala iritsi zen esatera: "Apezpiku bat dut Gasteizerako. Jainkoari buruz hitz egingo duen gizona da, Espainiari buruz hitz egingo duena ".
Eragin horien ondorioz, Francok apezpikuak aurkezteko pribilegioa berreskuratu zuen Egoitza Santutik, Juan Carlos I.ak uko egin zion arte; izan ere, 1943an, Carmelo Ballester paulak bere Leongo elizbarruti lasaia Gasteizko egoitzatik aldatu zuen. Ballester, beste bederatzi pregoilarirekin batera, lehen Gorte frankistetan eserita, euskal elizgizon eta elizgizonak erregimen berriari men egin eta harekin elkarlanean ari zirela zirudien. Baina komeni da aipatzea Euskal Herriko egoera orokorretik kanpoko ezer ez dagoela, non kontzientzia karlo-integrista eta bere kleroaren bokazio kontserbadorea gaiztotu egiten baitzen berrogeiko hamarkadako totalitarismo falangistarekin. 1944ko azaroaren 25eko gutun bera, Vatikanoari euskal apaizek zuzendua, frogatzera datorkigu. Gerrak eragindako harrapaketak salatzeaz gain, eskatzen zuten Estatuak Elizan duen ingerentzia oro arbuiatzea, kontsiderazio politikoengatik kargutik kendutako apaizak berrezartzea eta hizkuntza indigenen erabilera indarrean jartzea.
Dena den, Vatikanoaren inguruan Francoren makineria politiko-erlijiosoak indargabetu zuen salaketa-gutuna. 1949. urteak euskal katolizismoari ezusteko berriak ekarri zizkion. Izan ere, Gasteizko elizbarrutia sortu zenetik ehun urte bete ez zirenean, urte hartako azaroan, bulda pontifize batek Bizkaitik eta Gipuzkoatik banatzen zuen, bi egoitza berri eratzeko, Casimiro Morcillo bilbotarra eta Jaime Font Andreu donostiarra buru zirela, aldi berean José María Bueno Monreal aragoarra matrizeaz arduratzen zelarik. Pastoral izaerako arrazoiek, alde batetik, elizbarruti hau zatitzea aholkatu zuten, baita izaera historikokoak ere, hau da, probintzien muga zibilak eta eliz mugak bat etortzea. Baina, bestalde, Gasteizko egoitza boteretsua zatitzen zen, eta, horrela, bere seminarioaren amesgaiztoarekin amaitzen zen, tradizioz nazionalista izandakoa. Zatiketa horrek, baina, ez luke eragotziko euskal Elizak lan globala egitea Vatikanoak Ekuadorreko Ballesterretik esleitu zion misio eremu batean. "Ibaien misioa" deiturikoak, historikoki, bere garrantzia hartzen du, elizbarruti bakar bat ere ez baitzuen agindu Vatikanoak misio lurralderen bat korporatiboki artatzeko.
Paradoxikoak, 1960ko hamarkada
Luis Dadaglio iritsi zenean, 1967ko urrian, Madrilera nuntzio gisa, Vatikanoaren jarrera ofiziala askoz kontestazionarioagoa izango zen erregimen frankistarentzat, Riberi neutroarena eta Antoniutti kolaborazionistarena baino. Izan ere, Erromako Aita Santuak eta haien ereduak ere aldatu egin ziren. Eliza eta Estatuaren arteko eztiak pitzatuz joan ziren Pio XII.a hil zenetik, 1958ko urrian, Joan XXIII.a gozo bihurtutako Angel Jose Roncalli aita santuaren igoerarekin. Vatikanoko II. Kontzilioaren inaugurazioak, 1961ko urrian, beste edozein gertakizunek baino ondorio handiagoak izango zituen beharbada bizitza nazionalaren eremu guztietan. Aita Santu zaharraren "pacem in terris" entziklikak berak, hil baino bi hilabete lehenago aldarrikatuak, gutxiengo baten askapen izaera osoa hartuko luke hemen. Inoiz ez da gehiegi garestituko Ekintza Katolikoak eta haren adar espezializatuek (HOAC, VOJ, Joc, JACR) bide kritiko horietan izango duten garrantzia, 1961 baino lehen, bereziki Nafarroan. Euskal gotzainek atoiontzirik gabe babestuko dute Ekintza Katolikoko talde ezberdin horiek martxan jartzea, katoliko militante horiek erradikalizatu ahala haien jarrera izoztuz. Hirurogeiko hamarraldiak ilusio eta buruhauste berriak ekarriko zituen. Euskal Herriko 500 apaizek sinatutako dokumentua nabarmentzen da, Ignacio Larrañaga gotzain misiolariak Vatikanoko II. Kontzilioko Idazkaritzan aurkeztua.
Donostiako elizbarrutiak 1963an Sigüenzatik zetorren Lorenzo Bereciartuarekin gotzain berria jasotzen zuen bitartean, euskal apaizak gero eta interpelatuagoak sentitzen ziren egoera soziopolitiko berriaren aurrean. 1964tik aurrera, "Aberri Eguna" urtero ospatzeak pertsonaren eta herrien eskubideak gutxi errespetatzen zituen erregimenaren aurka egiteko aukerarik onena ematen zuen. Alde batetik, Gasteizko katedral zaharberrituaren inaugurazioak gotzainari bide ematen bazion Francori zerbitzatzeari utzi ez zion sektore handi baten esker on osoa adierazteko, beste alde batetik, militante katoliko konprometituenak talde hertsiki politikoetan nahastea. ETA-JARC topaketa erabakigarria izango da euskal erlijio-munduaren pixkanakako sekularizazioan, García de Cortazarrek dioenez. Horregatik, apezpikuek gero eta gutxiago inguratuta, euskal apaizek erresistentzia handieneko bideak aukeratuko dituzte beren konpromisoetan.
Derioko apaiztegiko 60 apaizen bigarren entzierroak, Gurpide gotzainaren dimisioa eskatzen duenak, dramatismo handiagoko kotak eskuratuko ditu, bere gotzain hilzorian dagoenak emandako "a divinis" etendurarekin, eta, ondoren, 1968ko azaroaren 18an hil zen apaiz itxialdi betean. Arazoa enbridatuko luke Jose Maria Cirarda Santanderko gotzainak, orain Vatikanoak izendatuta, zuzenean Bilboko administratzaile apostolikoak. Bereciartua egun beretan hil zen kointzidentzia hutsagatik, bere ibilbidean zehar Vatikanoko II. Bakarrik, heriotzaz gaixorik, eta ahuleziatik indarrak aterata, erregimen frankistaren harrapaketak salatzera iritsiko zen, salbuespen egoeraren aplikazioan. Aldi berean, Mateo Mugica — 1937ko Gutun Kolektiboa sinatu ez zuen gotzaina — Zarauzko erretiroan hil zen. 1947tik erbesteratua zeraman bere aberrian, "Cinnako gotzain" titulu xumearekin, Gasteizko dimisionarioa indarrez.
Diktaduraren gainbehera
Euskal Elizako gertakizunak halako moldez gertatuko ziren, non jada albiste izateari utziko baitzioten eta munduko aktiboenetako bat bihurtuko baitzuten. Bereciartuaren heriotzarekin Jacinto Argaya nafarra Donostiara joaten zen, euskal hierarkian beste talante irekiago bat baieztatuko zuena. 1968ko abuztuan, Gobernua eta Vatikanoa ados jarri ondoren, Zamorako "espetxe konkordarioa" inauguratu zen ehun elizgizon baino gehiagoren homiliak eta idazkiak itotzeko eta zigortzeko. Euskal kleroak, jada geldiezina, euskal mugimendu abertzale guztien estaldura zuen, ETArena barne. 1970eko amaieran 16 euskal abertzaleren aurkako Burgosko prozesuak espainiar apezpikua zatitu zuen. Bere osagaien artean, kontserbadoreenek, 23k, dokumentu batean, Elizak bertan eginiko edozein interferentzia gaitzesten zuten. Akusatuen artean bi apaiz zeudenez, gobernuak ateak itxita egin nahi zuen epaiketa, eta horren aurka agertu ziren Argaya eta Cirarda, ohar bateratuan, gobernuari gogoraraziz ETAren indarkeria ez ezik instituzionala ere bazegoela. Euskal literatura klerikalean balio-judizio horien erreferentzia etengabea izango litzateke gerora.
1971 amaitu zenean, Cirarda, Bizkaiko elizbarrutiaz Antonio Añoveros nafarra arduratu zen, baina ez bere apaizen protesta eta desonespenik gabe, bere sartze-homiliatik goarnizioak berehala inguratu zituenak, euskal herriaren zerbitzuari, justizia sozialaren sustapenari eta berataz gabetutako apaizen askatasunarekiko kezkari erreferentzia eginez. 1969tik aurrera, Arturo Tabera klaretiarra, Iruñeko artzapezpikua, kardinal aukeratua zen, eta 1972an, Vatikanoak, Argayaren bitartez, bere laguntzaile bezala Jose Maria Setien adimentsua jartzea lortu zuen, ondoren Donostiako egoitzaren titularra zena. Francoren aroa lau aldeetatik igarotzen zen heinean, Elizaren eta Estatuaren arteko egoera gatazkatsuena Añoveros gotzainak sortuko zuen, 1974ko otsailaren 24an Bizkaiko elizetan irakurritako homilia batean euskal herriaren "askatasun justua" ziurtatuko zuen "antolaketa soziopolitikoa" eskatzen zuenean.
Frankismo osteko krisia
Euskal Elizak, erregimenaren aurkako euskal borroka politikoan konprometituta, oso prezio altua ordaindu behar zuen bere beligerantziagatik. 1968tik aurrera, apaiz-sekularizazioak sarriago egiten ziren egunez egun. Espainia osoak bizi zuen seminarioak, nobizionatuak eta etxe erlijiosoak eraistea izango da, zalantzarik gabe, etorkizuneko euskal elizako ikertzailearentzat fenomeno liluragarrienetako bat. Frankismo osteko lehen urte hauetan, Eraren terrorismoaren aurrean begiak ixtea eta "bere ardurak bere gain" ez hartzea leporatuko zaio euskal hierarkiari. Baina euskal gotzainek, aspaldidanik, behin eta berriz eta zorrotz gaitzesten dute indarkeria oro: ordena publikoko indarrena eta ETAko kideena. Eusko Jaurlaritza 1980an eratu zen, eta euskal hierarkiak gogor areagotzen zituen terrorismoaren aurkako gaitzespenak; izan ere, adierazpen horiek gaizki interpretatu ohi dira, edo beste ikuspegi politiko batzuetatik desitxuratzen dira.
Euskal gotzainen edozein adierazpen bateratu edo isolatuk iritzi hauts handiak altxatuko ditu, ezberdinenak eta aurkitutakoak. Esate baterako, otsailaren 23ko estatu-kolpe akastuna eta, horren ondorioz, armadak Euskal Herrian duen presentzia indartua direla eta, euskal gotzainen adierazpena, Espainiako prentsaren zati handi batek, botere espiritualaren irentsi lotsagabetzat joko du politikarian. Antzeko algarabia politikoa pizten zuten berriro euskal gotzainek 1982ko uztailean, Prozesu Autonomikoa harmonizatzeko lege organikoaren proiektuaren inguruko pastoral bat argitaratzearekin batera. Esku sartze desegokiaren balizko salaketetatik aterata, euskal gotzainek aitortzen zuten ez zutela "inola ere LOAPAren alderdi tekniko eta juridikoetan sartu nahi". Adierazpen horren edo drogaren arazoari buruz emandakoaren aurkako kazetaritza-zalapartak, ia guztien aurka bezala, Elizak bere herriaren behar zehatzak sortzen dituen horiekiko konpromiso-izaera nabarmena erakusten du beste behin ere.
Zakurren txilibitu (politika)
Politikan, txakurrentzako txilibitua edo zakur-txilibitua —dog-whistle politics— bi zentzuko hizkera da, politikariek beren hautagaitzan publiko zabalago baten laguntza lortzeko erabiltzen dutena, nahi duten audientzia politikoa erakarriz, kontrako audientzien haserrerik eragin gabe. Ardi-artzaintzan erabiltzen diren txakurrentzako txilibitu ultrasonikoen antzera funtzionatzen du terminoak, eta giza entzumenaren espektroan ez dauden baina artzain-txakurrentzat entzungarriak diren maiztasunak ematen ditu. Biztanleria gehienarentzat esanahi normalak dituen hizkuntza erabiltzen dute, baina esanahi inplizitu oso espezifikoa izan dezake zuzentzen diren azpitaldearentzat. Oposiziogileei arreta ez emateko erabiltzen dira, edo politikariei politikoki desegoki gisa etiketatzeko, eta, aldi berean, gai sentiberekin zerikusia duten eta oposizioan egon daitezkeen mezuak helarazteko.
Saint-Denis-d'Anjou
Biztanleria
2007an Saint-Denis-d'Anjou udalerrian erroldatutako biztanleak 1.477 ziren. Familiak 576 ziren, horien artean 140 pertsona bakarrekoak ziren (52 bakarrik bizi ziren gizonak eta 88 bakarrik bizi ziren emakumeak), 224 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 172 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 40 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 690 etxebizitza zeuden, 581 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 67 hutsik zeuden. 642 etxeak ziren eta 22 apartamentuak ziren. 581 etxebizitza nagusietatik 401 bere jabearen bizilekua ziren, 175 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 21 etxek bi zituzten, 110 etxek hiru zituzten, 179 etxek lau zituzten eta 270 etxek bost zituzten. 464 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 291 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 230 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 833 ziren, horien artean 643 aktiboak ziren eta 190 inaktiboak ziren. 643 pertsona aktiboetatik 592 lanean zeuden (333 gizon eta 259 emakume) eta 51 langabezian zeuden (21 gizon eta 30 emakume). 190 pertsona inaktiboetatik 86 erretiraturik zeuden, 54 ikasten zeuden eta 50 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Denis-d'Anjou udalerrian 598 unitate fiskal zeuden, 1.446,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.072 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 55 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 13 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 2 zurginak, 4 iturginak, 1 argiketaria eta 1 ile apaindegia.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Saint-Denis-d'Anjou udalerrian 72 nekazaritza-ustiategi zeuden, 3.315 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta anbulantzia 1  bat zegoen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Surahammar udalerria
Surahammar Suediako udalerria da. n kokatua dago. 368,99 km² ditu eta 10,020 biztanle ditu.
Pseudoacontias
Pseudoacontias Scincidae familiako narrasti genero bat da. Madagaskarren bizi dira.
Fukutaro Shino
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Mito HollyHock.
Adolfus africanus
Adolfus africanus Adolfus generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.
Bostekoa emate
Bostekoa ematea (high five) bi pertsonak egindako ospakizun keinu bat da, non bakoitzak bere eskua altxatzen duen bestearen eskuan zaplada bat emateko, normalean elkar asebetetzeko edo norbait zoriontzeko. Keinua egiteko nahia adierazteko " bota/eman bostekoa!" edo "ekarzu bosteko hori!" esamoldea erabiltzen dugu non "bost" hitzak eskuko hatzei erreferentzia egiten dien. Keinu estandarraz gain, aldaera asko daude.
Bere jatorriari buruzko hainbat istorio daude.
Catharine Trotter
Catharine Trotter Cockburn (1679ko abuztuaren 16a - 1749ko maiatzaren 11) ingeles eleberrigile, dramaturgo eta filosofo bat izan zen.
Trotteren lanak hainbat gai jorratzen ditu, besteak beste, beharra, espazioaren infinitua eta substantzia, baina gai moraletan zentratzen da gahien bat. Printzipio moralak berezkoak ez zirela uste zuen, gizabanako bakoitzak aurki ditzakeela Jainkoak emandako arrazoimenaren ahalmenaren bitartez. 1702an, bere lehen lan filosofiko nagusia argitaratu zuen, A Defense of Mr. Lock's [sic. ] Giza ulermenari buruzko saiakera. John Locke oso pozik zegoen defentsa honekin, eta dirua eta liburuak oparitu zizkion bere apologista gazteari Elizabeth Burnet -en bitartez, Trotterren "Defentsa"ren berri eman ziona.
Bere lanak William Warburtonen arreta erakarri zuen, eta hark bere azken filosofia-lanaren hitzaurrea egin zuen. Thomas Birch biografoaren eskaera ere izan zuen bere lanen bilduma osatzen laguntzeko eta proiektua onartu zuen, baina lana inprimatu baino lehen hil zen. Birch hil ondorengo bi liburukiko bilduma bat argitaratu zuen The Works of Mrs. Catharine Cockburn, Theological, Moral, Dramatic, and Poetical 1751. urtean. Hein handi batean, testu honen bitartez ezagutu izan da Trotter-en lana.
Hasierako bizitza eta hezkuntza
Catharine Trotter Londresen jaio zen 1674ko abuztuaren 16an edo 1679an. Bi gurasoak eskoziarrak ziren. Aita, David Trotter kapitaina, kommodore bat zen Marina Errealean, horri esker Karlos II eta York-eko dukearekin harremana izatera iritsi zen. Trotter kapitainak Tangeren eraispenean lagundu zuen 1683an, eta, ondoren, Turkiako konpainiako merkataritza-ontzien konboira bidali zuten. Izurriteak jota hil zen Alexandrettan (Iscanderoon), 1684. urtearen hasieran, eta gertakari horrek alarguna eta alabak egoera zailean utzi zituen. Ama Sarah Bellenden zuen, Lord Bellenden, Lauderdaleko dukearen eta Pertheko kondearen ahaide hurbila.
Trotter protestante hazi zen, baina gaztetan eliza erromatar katolikora bihurtu zen.
Karlos II.aren erregealdiaren geldialdi laburrean, Mrs. Trotter-ek Almirantazgoaren pentsioa izan zuen, eta Ana erreginak urtean 20 £ko hobaria egiten zion. Uste da alargunak senarraren anaiaren eta bere lehengusu handi eta aberatsen laguntza ere jaso zuela, bere aitarik gabeko bi alabak hezi ahal izateko. Ahizpa zaharrena, Inglis medikuarekin ezkondu zen, bere kanpainetan Marlborough-eko dukearekin joan zen medikuarekin, eta armadako mediku nagusi bihurtu zen.
Catharine, gazteena, hasieratik nabarmendu zen bere adimen jakintsuagatik, ezagutzak eskuratzeko erraztasunagatik, idazkeraren artea bere buruari irakasteko zuen abileziagatik eta bertso garaikidea egiteagatik zuen atseginagatik. Bere heziketaz ez da ezer jasotzen, baina "Bustoei buruzko olerkia"-n egindako aipamenaren arabera, arina eta arrunta izan zela ondoriozta daiteke. Ezerk, ordea, ezin zuen gelditu haren informazio-nahi irrika; eta jasandako oztopoek, ahaleginerako pizgarriak izan ziren. Gogotsu irakurtzen zuen, eta asko gustatzen zitzaion idaztea; Irudimen-lanek, haren arreta lortu zuten, eta arrazoitze-ahalmenak garatu ahala, filosofia, moralari eta erlijioari buruzko lanak idazten hasi zen. Bere kabuz ikasi zuen frantses hizkuntza, eta, lagun baten laguntzarekin, latina eskuratu zuen.
Hasierako ekoizpenak
1696an, ospetsu egin zen Delarivier Manley eta Mary Pixekin batera The Female Wits lan anonimoan satirizatua izan zelako. Bertan, Trotter goititu egin zuten "Kalista, ikasitako hizkuntzen itxura egiten duen eta kritikari izena hartzen duen emakumea" irudipean. Hurrengo urtean, Trotterrek bertso osagarri batzuk zuzendu zizkion William Congreveri Novia de Duelori buruz, eta hala sortu edo indartu zuen bere literatura-prozeduretan hartutako interesa. Gerora argitaratu ziren gutunak erakusten du aldez aurretik ezagunak zirela.
1698an, Lincoln's-Dji-Fields antzoki berrian antzeztu zen bigarren tragedia eta, seguruenik, antzezlanik onena, Fatal Friendship. Gero, Galesko printzesari dedikazio batekin inprimatu zen, eta Trotter idazle dramatiko gisa zuen ospea ezartzeaz gain, bertso osagarri ugari gehitu zituen, bere boteretsuen, modaren eta lagun bikainen kopurua handitu zuena.
Fatal friendship baino lehen, bertso eulogisten talde asko dira, autoreari zuzenduak; P. Harman-en bat, hitzaurrea ere idatzi zuena; idazle anonimo batena, seguru asko Lady Sarah Piers; eta beste bat, John Hughes dramaturgoak idatzia, “agertokiko erreformatzaileen lehena” izan zena. Hizkuntza laua da eta ez du eragin askorik, baina, batzuetan, berrezarkuntzan sartutako lagunarteko modaren ondoren, hitz laburtuek deformatzen dute. Argumentua arrunta da, baina oso konplexua, eta egoera dramatiko onak sortzen ditu. Ondorioan ateratako morala hau da: “Inork ez du bere indarra ezagutzen, argituenek beren buruaz fidatzen ikasten dute, eta ez dute uste hain seguruak ez diren garaipenak izateko beldurrez; gure arriskurik handiena seguruak garenean da.” Tragedia hori, garai hartako kritikari garaikideek Trotterren konposizio dramatiko hoberentzat hartu zuten.
1701. urtearen hasieran, Love at a Loss, or Most Votes carry it komedia Teatro Realen antzeztu zen, eta urte bereko maiatzean argitaratu zen, Lady Piersen laguntzarekin. Geroago, urte berean, hirugarren tragedia, The Unhappy Penitent, Drury Lane-n antzeztu zen, eta abuztuan argitaratu zen, Lord Halifax-en eta bertso sorta baten bidez, Lady Piers-en eskutik, aurrez finkatuta eta izena emanda, “A la gran Sra. Catherine Trotter”. 1701ean, Defence of Mr. Locke’s Essay of Human Understanding idatzi zuen, eta 1702ko maiatzean argitaratu zen. Locke eta Lady Mashamen adiskidetasun pertsonala lortu zuen horrekin, eta, haien bidez, pertsona ospetsu asko ezagutu zituen, besteak beste, Peter King jauna, orduan abokatua eta diputatua, Lockeren ama-iloba zena.
Eliza Katoliko Erromatarra
1701etik 1708an ezkondu zen arte, Catherine Trotterrek korrespondentzia erregularra izan zuen Kemnayko George Burnet, Esq. lagunarekin. Periodoaren zatirik handienean, atzerriko lurretan bidaiatu zuen, batez ere Berlingo eta Hanoverko gorteetan.
1704an, Trotterrek Marlborougheko dukeak Blenheimeko batailan lortutako garaipenari buruzko poema bat idatzi zuen, heroiak eta bere familiak asko onartu zutenez, inprimatu egin zena. Garai hartan, Marlborough familiaren interes boteretsuaren bidez, koroaren pentsio bat lortzeko itxaropena zuen, zeinaren zerbitzu luzeek eta aitak bere errege eta herrialdearen kausan izandako galerek eskubide onargarri bat eman zioten. Hau, ordea, ezin izan zuen lortu eta eskupeko bakarra jaso zuen. Ramilieseko batailaren ondoren, 1706an, Marlborougheko dukearen laudoriozko beste poema bat ekoitzi zuen, eta, bietan, bere ospea lortu zuten onenen artean sailkatu ziren bere bertsoak. Urte berean, Gustavus Ericson de Vertot-en kontakizunean oinarritutako Suediako iraultza izeneko bere tragedia Haymarket-eko Queen 's Theatre-n antzeztu zen; eta ondoren, Lady Harriet Godolphin-i, duke handiaren alaba zaharrenari, egindako eskaintza batekin inprimatu zen.
Bere ahizpa, Inglis anderea, Salisburyn bizi zen eta amak han ematen zuen denboraren zati handi bat, beraz horrek Catherine hiri horretara bisita luzeak egitera bultzatu zuen, batzuetan hamabost hilabetez luzatzen zirenak. Baina bere bizilekurik gustukoena "Mr. Finney 's, Beaufort Buildings on the Strand' s"-en zen, non ostatu pribatuetan, etxeko mugarik eta haur txikien lanik gabe, literatur zereginetan lan egin zezakeen. Salisburyko egonaldien ondorioz, Gilbert Burnet apezpikuarekin eta bere hirugarren emazte Elizabeth ekin harremanak izan zituen. Burnet andereak diru-sarrera independente handiak zituen, eta Trotterrengatik interesatu zen 1709an hil zen arte.
Ingalaterrako elizara itzulera
Trotterren buruan, Jainkoarekiko betebeharraren sentimendua eta mundua eraberritu eta onbideratzeko nahia ziren nagusi beti, baina bere bizitzako aldi ezberdinetan helburu hori modu ezberdinetan gauzatzeko bideak erabili zituen. 1707an, azterketa zorrotz, gogoeta sakon, eta otoitz sutsuen ondoren, Erromako fede katolikoari uko egin eta Two Letters concerning a Guide in Controversies idatzi eta argitaratu zuen, Burnet apezpikuaren prefazio batek aurrez finkatuta. Lehenengo gutuna Bennet apaizari bidali zitzaion, eta bigarrena Harman jaunari, jaso zuen erantzun baten erantzun gisa. Fede-aldaketarako argudio sendoak, argiak eta arrazoituak eman zituen. Ingalaterrako Elizaren fede ortodoxoari ez zion inolako eskrupulurik eragin.
Antonin Personnaz
Antonin Emile Gérard Jean Personnaz (Baiona, - ib., ) lapurtar arte bildumagile eta argazkilaria izan zen. Inpresionisten laguna, argazki autokromoak atera zituen.
Catharine Trotter
Idatzizko etenaldia
Cockburnek bere maitasuna aitortu, proposatu eta onartu egin zuen. 1708an Ingalaterrako elizan agindu sakratuak hartu zituen, Trotterrekin ezkondu zen, Naylandeko Donatiba jaso zuen, Colchester ondoan, eta Londresen utzi zuen emaztegaia bere aferak antolatzeko eta altzariak erosteko. Ekainean pastoral-kargua lortu zuen, eta urte bereko udazkenean eman zion ongietorria bere etxe berrira..
Denboraren poderioz, Cockburn-ek elizako kuratoa onartu zuen St. Dunstan, Fleet-street. Londresera itzuli zen familiarekin, eta han bizi izan ziren 1714. urtera arte, Ana erreginaren heriotza gertatu arte. George I.a erregearen atxikimenduari buruz egin behar zen abjurazio zinak eskrupuluak piztu zituen Cockburn-en gogoan, eta ez zuen hartu nahi izan, nahiz eta erregetzaren eta errege familiaren aldeko otoitz publikoak kontzienteki eskaini. Ondorioz, elizako enplegua galdu zuen eta egoera oso pobrean gelditu zen familia. Hurrengo hamabi urteetan, Chancery Laneko Akademiako ikasleei latina irakasten jarraitu zuen, eta Catherinek etxeko lanak bere gain hartu zituen, jostetan eta era guztietako eskulanetan aritu zen arduraz..
Idazketara itzulera
1708. urtetik 1724. urtera, Trotterrek ez zuen ezer argitaratu. Azken urte honetan, bere "Carta a la Dra. Holdsworth" idatzi eta bidali ondoren, eta erantzun landua eta polemikoa jaso ondoren, bere "Gutuna" argitaratu zuen 1727ko urtarrilean. Winch Holdsworth-ek publikoki erantzun zuen, eta Trotterrek erreplika trebe bat idatzi zuen; baina liburu-saltzaileak ez zeuden prest erantzukizuna bere gain hartzeko: "Vindication of Mr. Locke’s Christian Principles from the injurious imputations of Dr. Holdsworth", eskuizkribuan egon zen harik eta jasotako lanen artean argitaratu zen arte.
Bertsoan egindako produkziorik onena "A Poem, occasioned by the Busts set up in the Queen’s Hermitage, designed to be presented with a book in vindication of Mr. Locke, which was to have been inscribed to Her Majesty" izan zen. Bere garaiko belaunaldietako metafisiko trebeenek Lockeri buruz asko esan eta idatzi duten arren, galde daiteke ea norbaitek Trotterrek baino egiazkoago interpretatu ote duen inoiz.
1726an, Cockburnek, abjurazio Zina hartzea George I.aren igoerari aurre egiteko,komenigarria zela pentsatu zuen. Hurrengo urtean Aberdeeneko San Pablo kaperarako izendatu zuten. Han, familiarekin egon zen, eta emazteak agur esan beha izan zion Londresi urte hartan, bere garaipen eta froga askoren eszenatoki.
1732an, Aberdeenen bizi zela, "Verses occasionesd by the Busts in the Queen's Hermitage" idatzi zuen, eta zaldunen aldizkarian inprimatu zen 1737ko maiatzerako. 1743ko abuztuan, Betebehar Moralaren eta Betebeharraren Fundazioari buruzko eztabaidan zenbait idazleri buruzko iruzkinak argitaratu ziren "The History of the Wirks if the Learned" izeneko seriean. "Behaketa" horiek ondo hartu ziren, mirespen handia eragin zuten.
Rutherford-en "Essay on the Nature and Obligations of Virtue", 1744an agertu zen, bere adimen aktiboa berriro piztu zuen eztabaida publikoak, eta 1747ko apirilean, berriz, "Remarks upon the Principles and Reasonings of Dr. Rutherford’s Essay on the Nature and Obligations of Virtue, in Vindication of the contrary Principles and Beasonings enforced in the Writings of the late Dr. Samuel Clarke", Warburton apezpikuaren hitzaurre batekin argitaratu ziren. Lan trebe honek lortutako ospe apartak, lagun batzuek Trotterren lan guztiak berrargitaratzeko harpidetza bat egiteko ideia proposatu zuten, egileak berak argitaratzeko eta editatzeko konpromisoa hartu zuena. Ezin kontrolatuzko zirkunstantziek eragotzi egin zuten erabat exekutatzea.
"Caliope's Directions how to Deserve and Disguish the Muse's Inspirations" izenburuko bertso batzuetan, Trotterren zentzu sendo eta argia argi eta garbi agertzen da poesia tragiko, komiko eta satirikoaren usadioen definizioan. Jakina, Calliope bezala, heroiak eta elokuentzia orokorra zituen buru, eta ez zatekeen egokia izango beste edozein bertso mota jorratzea. Lerro batzuen aipuak estilo hau erakusten du:
“Let none presume the hallowed way to tread
By other than the noblest motives led :
If for a sordid gain, or glittering fame,
To please without instructing be your aim,
To lower means your grovelling thoughts confine,
Unworthy of an art that’s all divine.”
Trotterren idazteko etenaldi luzea -hamasei urtetik hemezortzira- jendeak seinalatu zuen, baita idazketari berriro ekitea ere. Beren lanei buruzko iruzkingileek beren hitzak itzuli zituzten gai honen lehen zatiari buruz, eta arrazoirik gabeko inferentzia atera zuten. Ulertu behar da urte haietan Trotterrek liburu berri gutxi irakurri zituela, baina, zalantzarik gabe, Biblia, Shakespeare eta Miltonen, Bacon jaunaren, Cudworthen eta Cumberland gotzainaren lanak izan zituen. Bere idazki polemikoen laburpenek bere estiloa erakusten dute.
Bere ilobari idatzitako gutun batean, “Long Horseley, 1748ko irailaren 29an”, esan zuen Trotterrek:
Interesgarria da Trotterrek Mons garaikide guztien artean ospetsuenari buruz duen iritzia ezagutzea, Bishop Butler. Gutun bidez, Arbuthnot-i, Aberdeen-en 1738an idatzia, honela dio:
Ondorengo kartetan, Cockburnek behin eta berriz aipatu zuen Butler apezpikua bere idatzien balioaren zentzu are sakonagoan.
Bizitza pertsonala
Ilobaren ondorengo gutunetan, Arbuthnot andrea, Trotterrek askotan aipatzen du bere “seme ona”, ama zoriontsu baten gogobetetasunarekin. 1743an, alaba bat hil zen; eta 1749ko urtarrilean, senarrak ere hil zen. Shock larri horren azpian, bere osasun ahularen ondorioz, Trotter Longhorsley-n hil zen, Morpeth-etik hurbil, 1749ko maiatzaren 11n. Bera Longhorsley-n lurperatu zuten senarrarekin eta alaba txikienarekin, eta haren hilobian perpaus bat inskribatu zuten, Esaera zaharrak xxxi. 31 -tik hartua “Let their own works praise them in the gates.”
Legatua
Behin bakarrik izen ona izan arren, Trotterren ospea etengabe jaitsi da azken hiru mendeetan, eta azken bi hamarkadetan kritikari feministen ahaleginek, hala nola Anne Kelleyk, iluntasunetik atera dute. Esan liteke haren ospearen zaletasuna haren bizitzan oso goiz eta are gutxiago helduaroan lan ugari idatzi izanaren ondorioa dela. Bestela esanda, bere karrera oso prekarizatua izan zen, eta bere garaiko literatoek (bereziki gizonek) bere gaztetasuna eta edertasuna hartu zuten ardatz, bere lanaren kontura. Zenbait historialari literariok nolabaiteko obsesioa egozten diote bere lan filosofikoan enfasi iraunkor bati, bere sorkuntza-idazkeraren kontura (batez ere Thomas Birch biografoak, idazlanaren bi liburukiko bilduma batean lan bakarra sartu baitzuen, eta ez zituen Olindaren abenturak aipatu). Trebea izan arren, haren filosofia-idazkiak deribatu gisa baztertu ziren batzuetan, batez ere Lockeren saiakeraren alde egitean, eta hori ez litzateke lagungarria izango haren izen ona ulertzeko.
Trotterren idazketa dramatikoan interes akademikoaren zati handi bat genero-ikasketetan oinarritzen da orain. Hain zuzen, Trotter bera jabetzen zen bere generoak ezartzen zizkion mugez, eta, askotan, protesta idatziz egin zuen. Bai Trotterren literatura-lanak, non emakumeak baitira nagusi ekintzan, bai haien bizitza pertsonala, kritika feministarentzat gai aberatsa dira.
Bathygobius hongkongensis
Bathygobius hongkongensis Bathygobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Cruz Gallastegi
Cruz Ángel Gallastegi Unamuno (Bergara, - Pontevedra,   ) ingeniari agronomoa, landareen genetikalaria eta albaitaria izan zen, aitzindaria Europan arto hibridoekin esperimentatzen. Bere garaiko figura ezinbestekoa izan zen genetika aurreratu, instituzionalizatu eta sozializatzeko. Lan handia egin zuen Galiziako nekazaritza hobetu eta modernizatzeko.
Europako eta AEBetako unibertsitate gorenetan espezializatu zen landareen genetikan, munduko espezialista onenekin ikasita. AEBetatik bueltan Galizian ezarri zen, hantxe zuzendu zuen-eta Galiziako Misio Biologikoa, laborategi bat aitzindaria izan zena Europan laboreen hibridazioan.
1924 an, 33 urte zituela, Elisa Fraiz y Tafall izeneko andrearekin ezkondu zen Santiagon, zeinekin bi seme-alaba izan zituen: Lourdes eta Juan Antonio. Galiziaren kultur susperraldia bilatu zuen. Horrela, Ikasketa Galegoen Mintegiko bazkide izan zen. Baita Labor Galegista kultura elkarteko kide. Halaber, parte hartu zuen Partido Galeguista alderdiaren zenbait ekitalditan.
1939 an Misioa CSICen eskuetara pasatu zen, Consejo Superior de Investigaciones Científicas delakora. Gerra Zibilaren ostean hainbat arazo izan zituen. Batetik, nolabaiteko jazarpen politikoa nozitu zuen, batez ere prentsa falangistaren aldetik, Errepublika garaian kargu inportante bat bete zuelako Nekazaritza Ministerioan, eta baita kausa galegistarekiko erakutsi zuen sinpatia eta hurbiltasunagatik. Gainera, bere sorkuntza kutunetako bat, Hazi Produktoreen Sindikatua, desagertu egin zen sindikatu bertikalak ezarri bezain laster. Bestetik, garai hartako ingeniari agronomo ezagunenen gutxiespena eta eraso korporatibistak jaso zituen. Nahiz eta Alemanian Ingeniaritza Agonomoa ikasi, ez zuen lortu Espainian titulua konbalidatzea. Albaitariek, ostera, bai konbalidatu zioten. Azkenik, aurre egin behar izan zien arazo ekonomikoei, izan ere, garai hartan irabazten zuen soldata urria ez zen nahikoa mantentzeko emaztea eta bi seme-alabak, zeinak Santiagon bizi baitziren, emaztearen gurasoen etxean. Horrek guztiak ia depresiora eraman zuen. 1949 an, Misioan dimisioa eman, eta Valladolidera joan zen, Sardón del Duero herrira, eta bertan zuzendari teknikoa izan zen haziak saltzen zituen Prodes S.A. enpresan. Han lau urte egin zituen, oso pozik, baina enpresaren egoera finantzarioa ez zen ona, eta Misiora itzuli zen. Urte haietan urdaileko minbizia agertu zitzaion, baina lan inportanteak publikatu zituen.
Herribide
Herribide Espainiako Alderdien Legea onartu ondoren Urretxun sorturiko plataforma ezkertiar eta abertzalearen izena da. 2003an sortu zen Udal Hauteskundeetan aurkezteko, baina Espainiako Audientzia Nazionalak legez kanpo utzi eta partehartzea debekatu zion, Batasunaren ondorengoa zela argudiatuz.
Plataformak zenbat boto lortu zituen jakitea ezinezkoa da, baliogabetu zirelako. Dena den, baliogabeko botoak zenbatuta gutxi gora-beherako kalkulua egin liteke; horrela, 2003ko hauteskundeetan 720 izan ziren boto nuluak, emandako botoen %17,07.
Cruz Gallastegi
Pontevedran hil zen, 1960 ko ekainaren 7an. Gaur egun Galiziako Misio Biologikoak 12 hektareako lur-sail bat dauka, Pontevedrako Diputazioak CSIC erakundeari utzia, hiru eraikinekin: Pazo de Gandarón, Cruz Gallastegi eta Miguel Odriozola, bakoitza bere laborategiekin. Bergarak, Gallastegiren jaioterriak, kale bat eskaini dio. Baita Santiago de Compostela eta Pontevedra hiriek ere.
Europan
Aita nekazaritza-zale amorratua zen, eta bidali zuen Cruz semea Limoges hirira, Frantziara, han fruta-arbolen mintegi batean lan egitera. Bertan bi urte eginda, diploma bat jaso zuen Lorezaintzan eta Fruitu-Arbolazaintzan.
Handik Alemaniara joan zen, Hohenheimeko Nekazaritzako Goi Eskolara, Stuttgart ondoan, eta bertan lau urte eginda, diploma bat jaso zuen agronomo baten baliokidea.
AEBetan
1915 ean soldadutza egin zuen Donostian, eta hurrengo urtean herrialde nordikoak bisitatu zituen. 1917 ko amaieran AEBetara joan zen, aurrez denboraldi bat eginda Galizian.
Antton Haramboure
Antton Haramboure (Baiona, ) lapurtar igerilaria da, Tolosa Okzitaniako Dauphins du TOEC taldean dabilena. 2010eko Europako Igeriketa Txapelketan brontzezko domina lortu zuen 4 × 200 proban.
Cruz Gallastegi
AEBetan
Jakitun Gallastegik zelako interesa zuen landareen genetikan, Juan López Suárez zientzialariak eraman zuen gazte euskalduna Thomas H. Morgan bisitatzera, genetikalari ezaguna, eta geroago Nobel sariduna. Hark bideratu zuen Gallastegi Bussey erakundera, Harvard Unibertsitatean, bertan ikas zezan Edward E. East eta William E. Castle espezialistekin. Erakunde hartan urtebete baino gutxiago egin zuen, baina bertan ezagutu zuen Donald F. Jones graduatu berria, zeinekin harreman sendo eta iraunkorra izango baitzuen.
1918 an Connecticut-era joan zen, bertako Nekazaritza Esperimentaleko Estaziora, Jones han baitzebilen lanean. Beka bati esker, han hainbat ikerketa egin zituen artoaren hibridazioaz Jones-ekin eta E.H. Jenkins zuzendariarekin.
1919 an Kimika Analitikoa ikasi zuen Browning irakaslearekin, berau Yale Unibertsitatekoa, eta Landareen Patologia Whetzel irakaslearekin, berau Cornell Unibertsitatekoa. Azken unibertsitate horretan ikerketa genetikoak egin zituen gariarekin, Love irakasleak lagunduta. Uda hartan Connecticut-era itzuli zen, berriro Jones-ekin.
1920 an Mexikora joan zen, eta bertan bere osaba bat bisitatu, 1921 a arte.
Galiziako Misio Biologikoa
AEBetatik bueltan, Gallastegi A Coruñan lehorreratu zen, handik Bergarara itzultzeko asmoz. Trena ere hartu zuen Bergarara joateko, baina, txiripaz, Monforteko tren geltokian Juan López Suárezekin topo egin, eta hark gonbidatu zuen Galiziako Misio Biologikoa (GMB) zuzentzera, erakunde bat sortu berria “ikertzeko Galizian dauden arazo biologikoak, nekazaritzakoak eta industrialak”. Santiago Ramón y Cajal, José Castillejo zientzialariek animatuta, Gallastegik onartu egin zuen proposamena. Harrezkero, Cruz Gallastegiren bizitza erabat aldatu zen, aurrerantzean Galizian garatuko zen-eta.
Santiago de Compostelan
1921 eko apirilaren 1ean Gallastegi Santiagora iritsi eta ezarri zen Albaitaritza Eskolan. Bertan ortu bat zeukan, hektarea erdikoa, eta hantxe hasi zen laboreak hibridatzen. Europan hura izan zen bigarren laborategia, horrelako lanak egiten zituena.
Misioaren lehen aldi hartan, laborategiaren lanik handiena izan zen artoaren linea puruak lortzea, gero hibridatuak izateko. Aztertu ziren Galiziako artoaren 46 barietate eta AEBetako 26. Aldi hartan, Gallastegi etengabe zegoen harremanetan Maiscoltorako Estazioarekin, Bergamon, Italian, eta Conneticut-ekoarekin, non segitzen zuen lanean Jones haren lagunak. Ikastaroak ere antolatu zituen Misioan, esate baterako mendelismoaz eratu zuena, tokiko ikertzaile gazteak formatzeko.
1923 albaitari titulua lortu zuen, eta era horretan goi titulazio bat izan zuen, Espainian onartua. Urte berean baina, Espainiako Armada geratu zen Galiziako Misio Biologikoak Santiagon zeukan eraikinarekin. Ondorioz, Gallastegiren ikerketak kolokan geratu ziren.
Pontevedran
1927 an Misioaren material guztia Pontevedrara aldatu zen, hasieran Diputazioaren eraikin batean, eta urtebete geroago Salcedoko jauregian, Carballeira de Gandaróngo Pazoan, 10 hektarea lurrekin, Pontevedrako eta Ourenseko diputazioen laguntzarekin.
Pontevedrako diputatu nagusiarekin izan zituen gorabeherak tarteko, Gallastegik birritan eman zuen dimisioa Misioko zuzendari gisa, eta gestioak egin zituen, antza, Gipuzkoako nekazaritza zerbitzuetan lan egiteko.
Gallastegi Ikasketa Galegoen Mintegiko bazkide izan zen. Baita Labor Galegista kultura elkarteko kide. Halaber, parte hartu zuen Partido Galeguista alderdiaren zenbait ekitalditan. Hala ere, alderdi gehienek babesten zuten Misioaren lana, zeinak 1931-36 urteen artean urtero 100.000 bat pezeta jasotzen baitzituen.
Hazi Produktoreen Sindikatua
1930 ean Hazi Produktoreen Sindikatua sortu zuen Galiziako Misio Biologikoak, Suediako Hazien Konpainia Orokorraren ereduari jarraituz, Gallastegik ondo ezagutzen zuena. Sindikatuaren bidez, Gallastegik eta GMBk nahi zuten Galiziako nekazariei helarazi Misioan lortutako hobekuntza genetikoak, artoaren hazi berriak banatuta.
Beste horrenbeste egin zuten patatarekin. Etengabeko frogak egin zituzten inportaturiko barietateekin edo Espainiatik jasotakoekin, helburu batekin: izurriteen kontrako sendoenak lortzea. Esperimentu haien ondorioz, mildiuaren kontrako barietate sendoak lortu ziren, produktiboak eta kalitatekoak.
Horrekin batera, Hazi Produktoreen Sindikatua saiatu zen Large White arrazako txerria zabaltzen. Sail bat sortu zen sindikatuan, txerri horiek hazteko, eta hor txerrien jabeak ere bazkide ziren. Halaber, sindikatuak lan handia egin zuen pentsuak eta beste produktu batzuk banatzen.
Baina, batez ere, lan izugarria egin zuen berrikuntza teknikoak zabaltzen doako buletin baten bidez, zeinaren 29 zenbaki banatu baitziren. Bertan, dibulgazio artikuluak irakur zitezkeen lurra lantzeko metodoez, izurrite eta gaixotasunez, ganaduen ernaltze, hautatze eta elikatzeaz, besteak beste.
Gerra Zibilaren ondoren, Hazi Produktoreen Sindikatua desagertu egin zen, frankismoak sortutako sindikatu bertikalaren mesedetan.
Nazioarteko kongresuak
1925 ean parte hartu zuen Lugon Ekonomia Galegoari buruzko Lehen Kongresuan, eta 1926 an Pontevedrako III. Nekazari Kongresuan, bertan Galiziako abelzaintzaz hitz eginez. 1927 an Berlinen izan zen, Genetikari buruzko V. Nazioarteko kongresuan parte hartzen. Eta 1934 an Erroman eta Milanen, Esnetegien gaineko X. Mundu Kongresuan, Espainiako Nekazaritza Ministerioa ordezkatzen.
Frankismoa
1939an Misioa CSICen eskuetara pasatu zen, Consejo Superior de Investigaciones Científicas delakora. Gerra Zibilaren ostean hainbat arazo izan zituen. Batetik, nolabaiteko jazarpen politikoa nozitu zuen, Errapublika garaian kargu inportante bat bete zuelako Nekazaritza Ministerioan, eta baita kausa galegistarekiko erakutsi zuen sinpatia eta hurbiltasunagatik. Gainera, bere sorkuntza kutunetako bat, Hazi Produzitzaileen Sindikatua, desagertu egin zen sindikatu bertikalak ezarri bezain laster. Bestetik, garai hartako ingeniari agronomo ezagunenen gutxiespena eta eraso korporatibistak jaso zituen. Nahiz eta Alemanian Ingeniaritza Agonomoa ikasi zuen, ez zuen lortu Espainian titulua konbalidatzea. Albaitariek, ostera, bai konbalidatu zioten. Azkenik, aurre egin behar izan zien arrazoi ekonomikoei, izan ere, garai hartan irabazten zuen soldata urria ez zen nahikoa mantentzeko emaztea eta bi seme-alabak, zeinak Santiagon bizi baitziren, emaztearen gurasoen etxean.
Horrek guztiak ia depresiora eraman zuen. 1949an, Misioan dimisioa eman, eta Valladolidera joan zen, Sardón del Duero herrira, eta bertan zuzendari teknikoa izan zen haziak saltzen zituen Prodes S.A. enpresan. Han lau urte egin zituen, oso pozik, baina enpresaren egoera finantzarioa ez zen ona, eta Misiora itzuli zen.
Urte haietan urdaileko minbizia agertu zitzaion. 1958 an El Campo Gallego liburua kaleratu zuen. Urte berean, Revista Económica de Galicia aldizkariak ikusi zuen argia, zeinaren Zuzendaritza Kontseiluko kide baitzen Gallastegi.
Bere bizitzako azken aldian denboraldi luzeak igaro zituen Retuertako abadian, Valladoliden. Badirudi denboraldi haietan bultzatu eta aholkatu zuela Vega Sicilia upeldegia berritu zitzan lurrak eta ardoa egiteko teknikak.
Cruz Gallastegi Pontevedran hil zen, 1960ko ekainaren 7an. Haren jaioterriak, Bergarak, kale bat eskaini zion. Baita Santiago de Compostela eta Pontevedra hiriek ere.
Aitortza
1962an Galiziako Ekonomia-aldizkariak, zeinaren sortzailetako bat izan baitzen, ale berezi bat eskaini zion, “Homenaje a Gallastegui” lerroburuarekin.
Varennes (Tarn eta Garona)
Varennes Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn eta Garona departamenduan dago, Midi-Pyrénées eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Cruz Gallastegi
Aitortza
Bergara, Pontevedra eta Santiago de Compostela hiriek kale bana eskaini zioten.
Galiziako Misio Biologikoa, gaur
Gaur egun Galiziako Misio Biologikoak 12 hektareako lur-sail bat dauka, Pontevedrako Diputazioak CSIC erakundeari utzia, hiru eraikinekin: Pazo de Gandarón, Cruz Gallastegi eta Miguel Odriozola, bakoitza bere laborategiekin. Misioaren helburua hasierakoa da: ”jakintza sortzea zelako prozesu genetiko behar diren uztak hobetzeko, jakintza hori komunitate zientifikoari eta sektoreari transmititzeko”.
Varennes (Tarn eta Garona)
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 222 etxebizitza zeuden, 196 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 213 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 196 etxebizitza nagusietatik 152 bere jabearen bizilekua ziren, 33 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 53 etxek lau zituzten eta 121 etxek bost zituzten. 159 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 65 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 124 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 342 ziren, horien artean 278 aktiboak ziren eta 64 inaktiboak ziren. 278 pertsona aktiboetatik 253 lanean zeuden (136 gizon eta 117 emakume) eta 26 langabezian zeuden (16 gizon eta 10 emakume). 64 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Varennes udalerrian 204 unitate fiskal zeuden, 560 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.448 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Zoothera machiki
Zoothera machiki Zoothera generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Varennes (Tarn eta Garona)
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Varennes udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 825 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pygomeles
Pygomeles Scincidae familiako narrasti genero bat da. Madagaskarren bizi dira.
Luís Domingues
Luís Domingues Brasilgo udalerri bat da, Maranhão estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Vlkas
Vlkas Eslovakiako udalerri bat da, Nové Zámkyko barrutian kokatuta. 6,70 km²ko azalera du eta 325 biztanle 2017ko datuen arabera.