cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franklinen espedizio galdua
Artikoa Ikertzeko Fundazioaren espedizioa (2016)
HMS Terror eta HMS Erebus aurkitu izanak galdera berriak sortu ditu, zelako bidea egin zuten ontziek Gilen Erregearen Uhartearen iparraldean abandonatuak izan ondoren eta iritsi ote ziren naufragioaren lekura nabigatuz (eskifaia ontzietara itzuli zelako) edo jitoan, izotzak bultzatuta. Aintzat hartuta ontziak oso egoera onean daudela urpean, bada itxaropena barruan dokumentuak edo bestelako objektuak aurkituko ote diren, argia egingo dutenak ontzi horien azken bidaiaz.
Zientzia-ondorioak
FEFAPen landa-ikerketak, indusketak eta hilotzak hobitik ateratzea barne, hamar urte luzatu ziren. Gilen Erregearen Uhartean eta Beechey uhartean aurkitutako objektuen eta giza-hondakinen azterketen emaitzek erakutsi zuten Beechey uharteko hilobiratuak hil zirela pneumoniak, eta beharbada tuberkulosiak jota, Potten gaixotasunak iradoki bezala, berau Brainen aurkitua. Txosten toxikologikoek iradoki zuten berun-pozoitzeak ere lagunduko zuela heriotzetan. Marinel batzuen hezurretan aurkitutako aizto-ebakiak interpretatu ziren kanibalismoa ren aztarna gisa. Laburbilduz, ebidentziek iradoki zuten hotzak, goseak eta gaixotasunek, eskorbutoa, pneumonia eta tuberkulosia barne, ahaztu barik berun-pozoitzea, denek batera hil zituztela Franklinen gizonak.
Bestelako faktoreak
Franklinek aukeratu zuen igarobideak behartu zituen ontziak nabigatzera Gilen Erregearen Uharteko mendebal aldera, eta horrek sartu zituen Erebus eta Terror “zenbait izotz eremutan…zeinak udan beti ez baitziren garbitzen”. Aitzitik, uhartearen ekialdea jeneralean garbitu egiten da uda iristen denean, eta hori izan zen, hain zuzen, Roald Amundsen-ek erabili zuena Ipar-mendebaleko pasaia arrakastaz nabigatzeko.
Franklin espedizioa, zeina bi negu egin baitzituen Viktoria Estugunean blokeatuta, izatez itsasorako espedizioa zen, eta ez zegoen prestatuta lehorrean bidaiatzeko. Zenbait marinel abiatu ziren Erebus eta Terror ontzietatik hegoaldera, baina garraiatuta artikulu asko bat ere beharrezkoak ez zirenak Artikoan bizirik irauteko. McClintock-ek ikusi zituen objektu astun asko aurkitutako salbatxalupan, eta pentsatu zuen hura zela “alferrikako pisua pilatzea, ezertarako erabil ezin zitekeena, eta horrek seguruenik ahitu zuela eskifaia, pisu hura izotz gainean garraiatzerakoan”.
Kultura
Franklin espedizioa galdu ondoren, urteetan Viktoria garaiko hedabideek irudikatu zuten Franklin heroitzat, zeinak gidatu baitzituen beraren gizonak Ipar-mendebaleko pasaia bilatzera. Haren jaioterrian dagoen estatua batek dio: “Sir John Franklin - Ipar-mendebalko pasaiaren aurkitzailea”. Londresen eta Tasmanian dauden antzeko estatuek antzeko inskripzioak dauzkate. Nahiz eta eztabaida biziak izan ziren espedizioaren patuaz eta kanibalismoaren posibilitateaz, Franklinen irudiak ez zuen distirarik galdu publiko britainiarraren begietan. Fikzioaz ez besteko liburu asko idatzi dira espedizioaren inguruan, tartean Ken McGoogan-en bi liburu, Fatal Passage (Pasabide heriozkoa) eta Lady Franklin’s Revenge (Lady Franklinen mendekua).
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea (Gluaiseacht Ceannasachta na Dhá Chontae is Tríocha; 32 County Sovereignty Movement [32CSM]) Eireren batasunaren aldeko eta Erresuma Batuak Irlandako iparraldea uztearen aldeko antolakunde politiko errepublikazale irlandarra da. Higikundearen sortzaileek Behin-behineko Sinn Féin-en barruko 32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Batzorde (Coiste Ceannasachta na Dhá Chontae is Tríocha; 32 County Sovereignty Committee) izeneko azpi-taldearen kide izan ziren. Bernadette Sands McKevitt-ek sortu zuen antolakundea, Behin-behineko Sinn Féin-etik bereiziz, Mitchell Printzipioen inguruko desadostasunak zirela bide. Halandaze, Higikundeak bere burua disidentzia errepublikarraren barruan kokatzen du.
Franklinen espedizio galdua
Kultura
Urte dezente geroago, 2006 an, NOVA telebistak serie bat egin zuen espedizio galduaren inguruan, Artic Passage, eta 2007an dokumental bat egin zen telebistarako, izen honekin: Franklin’s Los Expedition (Franklinen espedizio galdua).
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea sarri Benetako IRAren adar politikotzat jo izan da , antolakunde biek beti ukatu izan dutela ere. Ez du hauteskundeetan esku hartzen, baina, presio-talde eran jarduten du Eireko usadiozko konderrietan zehar antolatutako sukurtsal edo cumainn-en bidez.
Franklinen espedizio galdua
Zelan agertu den fikzioan eta arteetan
1850 urtea ezkero gaur arte, Franklinen azken espedizioak lan asko inspiratu ditu literaturan. Lehena antzerki-lan bat izan zen, The Frozen Deep, Wilkie Collins-ek idatzia, Charles Dickens-en laguntzarekin. 1857an aurkeztu zen audientzia pribatuen aurrean Tavistock Housen, eta gero Royal Gallery of Illustration delakoan; orobat, antzezpen pribatu bat egin zen Viktoria erreginarentzat; azkenik, Manchester Trade Union Hall-en ere antzeztu zen. Franklinen heriotza zabaldu zenean 1859 an elegiak idatzi ziren, tartean bat Algernon Charles Swinburnek konposatua.
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea
Historia
Antolakundea 32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Baztorde legez irasi zuten, Finglasen (Dublin), 1997ko abenduaren 7an kideko ideiak zeuzkaten eiretar errepublikazaleen bilera batean. Bertan egondakoek Behin-behineko Sinn Féin-ek eta eta beste talde errepublikazale gailenek Eire-iparraldeko baketzean hartutako norabidearen aurka agertu ziren, hurrengo urtean Ostiral Santuko Hitzarmena eragin zuena. Aldi berean eta arrazoibide berari jarraituz, Benetako IRA Behin-behineko IRAtik bereizi zen, higikunde errepublikazalearen adar paramilitarrean ere zatiketa emanez.
Franklinen espedizio galdua
Zelan agertu den fikzioan eta arteetan
Franklinen azken espedizioan inspiratutako fizkiozko lanen artean, nabarmentzekoa da Jules Verne idazle frantziarraren Les Aventures du capitaine Hatteras (Hatteras kapitainaren abenturak), 1866 koa, non protagonista ahalegintzen den Franklinen urratsak jarraitzen, eta konturatzen den sumendi itzel batetik Ipar Polo osoa ikusten dela. Sten Nadolny nobelagile alemaniarrak Franklinen bizitza kontatzen du Die Entdeckung der Langsamkeit (Moteltasunaren aurkintza) nobelan, haren azken espedizioa gainetik aipatuta. Beste lan batzuk dira William T. Vollmann-en The Rifles (1994), John Wilsonen North With Franklin: The Journals of James Fitzjames (1999), eta Dan Simmons-en The Terror (2007), zeina 2018 an AMC kateak telesail bihurtu baitzuen, The Terror izenburuarekin. Rol-joko batek ere erabili du espedizio galduaren gaia, The Walker in the Wastes. Oraintsuago, Clive Cussler idazlearen Artic Drift nobelak jasotzen du Franklin espedizioa elementu nagusi gisa, eta Richard Flanagan-en Wanting (2009) lanak jasotzen ditu Franklinek egindakoak bai Tasmanian eta baita Artikoan ere. 2012 ko urtarrilaren 12an BBC 4 Irratiak Erebus irratsaioa eman zuen, Jo Shapcott poetaren lanean oinarrituta. Kassandra Alvaradoren The White Passage nobelak (2013) zientzia-fikzioa darabil espedizioaren istorio alternatibo bat eskaintzeko.
Pinturan ere, Franklinen espedizioa galdu izanak hainbat lan inspiratu zituen, bai AEB etan eta baita Britaina Handian ere. 1861ean Frederic Edwin Church-ek estalkia kendu zion The Icebergs izeneko margo-oihalari; urte hartan, Ingalaterrara bidali aurretik, bertan erakusteko, masta baten irudia gehitu zion margo-lanari, Franklinen omenez. 1864 an, Sir Edwin Landseer-en Man Proposes, God Disposes (Gizona dabil eta Jaunak darabil) lanak hautsak harrotu zituen urteroko Errege Akademiako erakusketan; garai hartan gustu txarrekotzat jo zen bertan agertzen ziren bi hartzen egoera, bat bandera batetik tiraka, bestea giza saihets batzuk jaten, baina irudiak gaur arte iraun du, espedizioaren azken zoritxarrekoaren irudi gisa. Era berean, espedizioak inspiratu zituen grabatu eta ilustrazio piloa, baita panoramak, dioramak eta irudi bidezko ikuskizunak.
Franklinen azken espedizioak, halaber, musika-lan ugari inspiratu zituen, Lady Franklin's Lament baladarekin hasita, zeina sortu baitzen 1850.eko hamarkadan, eta harrezkero dozenaka artistak grabatu baitute, tartean Martin Carthy, Pentangle, Sinéad O'Connor, Pearlfishers eta John Walsh. Beste abesti batzuk Franklinen figuran inspiratuak dira I'm Already There Fairport Convention taldearena eta Frozen Man, James Taylor-ena, azken hau Beattiek John Torringtonen hilotzari egindako argazkietan oinarrituta.
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea
Historia
1998ko Ostiral Santuko Hitzarmenei buruzko erreferendumen aurrean, Higikundeak lege-aukezte bat jarri zuen Nazio Batuen Erakundearekin, Eireren iparraldearen britaniarren jabetzari aurka eginez. 32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea erreferendumen aurka azaldu zen. 2005eko azaroan Eiretar Demokrazia, Batasunerako Eremua izeneko ekinbide politikoa aurkeztu zuen.
Franklinen espedizio galdua
Zelan agertu den fikzioan eta arteetan
Franklinen espedizio galduaren eragina Kanadako literaturan bereziki esanguratsua izan da. Gaur egun Franklinen gaineko baladarik ezagunenetakoen artean Northwest Passage (1981) dago, Stan Rogers Ontarioko abeslariarena, zeina izendatu baita Kanadako ereserki ez-ofizialtzat. Margaret Atwood idazle kanadarrak ere Franklinen espedizioaz hitz egin du, Kanadako mito moduko bat bailitzan: “kultura guztietan daude historiak, baina batzuk soilik kontatzen dira behin eta berriro, eta horiek iraun egiten dute… Kanadako literaturan, historia horietako bat Franklinen espedizioa da”.
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea
Historia
2014ko maiatzaren 24an Gary Donnelly, 32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundeko kidea, Derry eta Strabane-ko super-kontseilurako hautau zuten. 2014ko uztailean, Higikundearen ordezkaritza batek Kanadara bidaia egin zuen sei eguneko hitzaldi-bira batean esku hartzeko. Kanadara iristean, ordezkaritza atxilotu eta sarrera ukatu zioten.
Protestak
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundea Eireko eskumen-esparru bietan «badaezpadazko barneratzearen» aurka kexu agertu da. Horrez gain, Cobhen (Cork konderria) Ian Paisley Alderdi Demokratiko Unioistako agintari ohiaren aurka, Cork hiriaren giltzak jaso zituen John Major Britaniar Lehen Ministrari ohiaren aurka, Sir Hugh Orde buru zen Ipar Irlandako Polizia Zerbitzuaren (PSNI) Eireko Errepublikarako bisitaren aurka, Palestinaren okupazio israeldarraren aurka eta Iraken inbasio Anglo-Amerikarraren aurka kexu agertu izan dira.
2015ean antolakundeak Dundeen (Eskozia) agerraldia egin zuten Stephen Carroll-i, Eire-iparraldean eraildako lehen polizia-agentea PSNI sortu zenetik, tiro egiteagatik zigortutako gizonei elkartasuna adierazteko. Antolakundeak «Craigavon-go biak» errugabeak eta epai-akats baten biktima izan direla esaten du.
Eiretik at
32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundeak hein batean Eireko uhartetik kanpo ere jarduten du. Gaughan/Stagg Cumann-ak edo sukurtsalak Ingalaterra, Alba eta Gales beregain hartzen ditu. Gainera, Higikundeak elkarrekiko sustapeneko harreman eraginkorra dauka ezker iraultzaileko britainiar talde gutxi batzuekin, Sare Antifaxista barne. Berebat, Liverpool-en James Larkin Txirula Banda Errepublikazalea (1996an sortua) eta Albako Mendebaldeko Banden Aliantza (1979an sortua) –atal nagusia Glasgow-n finkatutako Parkhead Txirula Banda Errepublikazalea da– ere 32 Konderrien Burujabetzaren aldeko Higikundearen aldekoak dira. 2014tik aurrera, Benetako IRAk, Higikundearen ustezko adar paramilitarra, Britainia Handian atentatuak gauzatzeko saioetan esku hartu zuen, 1998tik burutzen den eiretar kanpainia errepublikazale disidentearen zati legez.
Franklinen espedizio galdua
Gehiago irakurri
<div style="-moz-column-width: 30em; -webkit-column-width: 30em; column-width: 30em;" class="refbegin columns references-column-width">
Eba Blanco
2015eko udal eta foru hauteskundeetan Amurrioko EH Bilduren alkategaia izan zen. 2016ko urriaren 21etik aurrera Eusko Legebiltzarreko mahaiburu-ordea eta legebiltzarkidea da.
Eusko Alkatasuna alderdiko kidea da, eta Pello Urizar rek kargua utzi ondoren, alderdiko lehendakari izateko aurkeztu zen 2019an.
Emmen (Suitza)
Emmen Suitzako udalerria da. Luzerna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Cyrtodactylus martini
Cyrtodactylus martini Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Ikus, gainera
Gekkonidae
Fruktosa
Fruktosa bere molekulan 6 karbono atomo dituen gluzidoa da (hexosa bat), fruta askotan eta eztian dagoena. Glukosarekin elkartzen denean sakarosa izeneko disakaridoa sortzen du, azukre arrunta hain zuzen ere.
Ezaugarriak
Glukosaren formula bera du baina egitura desberdina. Izan ere, glukosa aldosa bat da (COH taldea du lehenengo karbonoan) eta fruktosa zetosa bat (zetona taldea duelako).
Eskuineko irudian fruktosaren formula lineala ikus daiteke. Ur-disoluzioan, berriz, gluzido guztien antzera egituraz aldatzen du, molekula bereko zetona eta alkoholaren arteko erreakzioa dela eta. Horrela, molekula barnean hemizetal bat sortzen da, eta molekulak egitura ziklikoa hartzen du. Haworthen formularen bidez marrazten dira egitura zikliko hauek (beheko irudietan).
Apristurus nasutus
Apristurus nasutus Apristurus generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Fruktosa
Erabilerak
Sakarosa hidrolisatuz eta ondoren glukosa isomerizatuz lortzen da fruktosa. Metodo honekin artoaren jarabea egiten da pisuaren %42an fruktosa duena eta hau industrialki ekoizten da. Portzentai handiagoa duten jarabeak ere lortu izan dira, adibidez %55-ekoak edari freskagarriak egiteko. Fruktosak sakarosak baino 1'2 eta 1'8 aldiz gozotasun gehiago du baina fruktosaren indize gluzemikoa txikiagoa da. Konparazio batera sakarosaren indizea 68 da eta fruktosarena 24. Horren arrazoia da degradatzeko duen bide metabolikoa sakarosa edo glukosaren baino konplexuagoa dela. Diabetesa duten gaixoentzat egokia da beraz eta gozagarri edo edulkoratzaile gisa erabiltzen da.
Fruktosa askea ere azaltzen da naturan, mahats, sagar eta madarietan gehienbat, baina bereziki aipagarria da piku lehortuetan.
Sufrearen bakterio purpura
Sufrearen bakterio purpurak edo kromatialeak (Chromatiales ordena) fotosintesi bakteriarra burutzen duten bakterioak dira. Fotosintesi bakteriarra edo fotosintesi anoxigenikoa oxigenorik gabeko fotosintesia da, ingurugiro anaerobio batean burutzen dena. Fotosintesi horrek ez du oxigenoa sortzen, sufrea baizik:
CO2 + SH2 + argia → (CH2O)n + 2S
Fotosintesi honen elektroien emailea ez da ura, SH2 baizik. Horregatik sufrearen bakterio purpurak azido sulfhidrikoa (SH2) duten habitetan bizi dira: iturri sufretsuetan, adibidez. Ohikoak dira ere sulfhidrikoa eta argia duten lakuen eremu anoxikoetan. Oxigenorik gabeko habitat horiek beharrezkoak dira fotosintesi bakteriarra burutzeko.
Bakterio hauen beste ezaugarriak honako hauek dira:
Sufrearen bakterio purpurak bi familia handitan sailkatzen dira: Chromatiaceae eta Ectothiorhodospiraceae. Biek ala biek sufrea sortzen dute fotosintesi egiterakoan, baina lehenengoek sufrearen pikorrak bakterioaren barnean pilatzen dituzten bitartean, bigarrengoek ekoiztutako sufrea kanporatzen dute.
Sufrearen bakterio purpurak, zalantzarik gabe, oso zaharrak dira, eta Lur planetaren gainean agertu ziren lehenengo bizidunetakoak dira. Landareen fotosintesia agertu aurretik fotosintesi anoxigenikoa agertu zen, aintzinako Lurrean oxigenorik ez zegoelako eta molekula erreduzituak nagusi zirelako (SH2 tartean). Lehenengo bakterio fotosintetikoak, beraz, materia organikoa ekoizten hasi ziren, baina ez zuten oxigenorik askatzen. Hurrengo urrats ebolutiboa elektroi emaile gisa H2O erabiltzeko gai izan zitezkeen zelulen agerpena izan zen; zelula horiek, gaur egungo zianobakterioen antzekoak, ziur aski bakterio fotosintetikoetatik agertu ziren duela 2.500 milioi urte inguruan.
Aigremont (Yvelines)
Aigremont Frantziako udalerria da, Yvelines departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Aigremont udalerrian erroldatutako biztanleak 1.075 ziren. Familiak 371 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 105 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 190 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 382 etxebizitza zeuden, 370 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 11 hutsik zeuden. 356 etxeak ziren eta 24 apartamentuak ziren. 370 etxebizitza nagusietatik 308 bere jabearen bizilekua ziren, 57 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 13 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 39 etxek lau zituzten eta 290 etxek bost zituzten. 312 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 107 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 253 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 680 ziren, horien artean 440 aktiboak ziren eta 240 inaktiboak ziren. 440 pertsona aktiboetatik 411 lanean zeuden (254 gizon eta 157 emakume) eta 29 langabezian zeuden (9 gizon eta 20 emakume). 240 pertsona inaktiboetatik 56 erretiraturik zeuden, 90 ikasten zeuden eta 94 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Aigremont udalerrian 363 unitate fiskal zeuden, 1.109 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 39.386 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 32 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 10 zerbitzu enpresak ziren eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 2 eraikuntza enpresak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra brikolaje denda handi bat zen.
2000. urtean Aigremont udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Chantau
Chantau Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Chanteix udalerrian erroldatutako biztanleak 560 ziren. Familiak 230 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 83 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 83 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 324 etxebizitza zeuden, 238 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 48 bigarren erresidentzia ziren eta 39 hutsik zeuden. 321 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 238 etxebizitza nagusietatik 200 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 10 etxek bi gela zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 89 etxek lau zituzten eta 98 etxek bost zituzten. 175 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 91 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 127 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 323 ziren, horien artean 231 aktiboak ziren eta 92 inaktiboak ziren. 231 pertsona aktiboetatik 227 lanean zeuden (121 gizon eta 106 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 92 pertsona inaktiboetatik 50 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Chanteix udalerrian 234 unitate fiskal zeuden, 547,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.708 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 6 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 margolariak, 1 argiketaria eta 1 albaitaria.
2000. urtean Chanteix udalerrian 49 nekazaritza-ustiategi zeuden, 943 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Buddy Buddy
Buddy Buddy (euskaraz Motel Motel), 1981eko Billy Wilder austriar-estatubatuarrak zuzendutako komedia film bat da. L'emmerdeur (1973) filmaren berregokitzapena da, eta hura era berean Francis Veber frantziar idazlearen Le contrat (1971) antzezlanean oinarritua dago. Jack Lemmon, Walter Matthau, Paula Prentiss, Klaus Kinski, Dana Elcar, Miles Chapin, Ed Begley Jr. eta Michael Ensign aktoreek antzeztu zuten. Lalo Schifrinek soinu banda konposatu zuen.
Billy Wilderrek zuzendutako azken filma izan zen.
Argumentua
Trabucco (Walter Matthau) hiltzaile profesionala uharte paradisiako batera erretiratzear da, baina aurrez bere azken lana burutu beharko du: federalen kasu bateko hiru lekukoak hiltzea. Horretarako Kaliforniako Riverside udalerrian estrategikoki kokatutako Ramona Hotelean ostatu hartuko du, baina Victor Clooneyk (Jack Lemmon) hotel berdinean ostatu hartzean gauzak nahastu egingo dira, bere emazteak sexologo batengatik utzi berri duen lurjotako gizaseme atsekabetua. Baina Trabucco bere egitasmoa burutzear den unean, Victorrek bere logelan buruaz beste egiten saiatu eta dena galbidean jarriko du.
Takahiro Tasaki
Takahiro Tasaki (田崎 貴廣, 1977ko abenduaren 13a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Oita Trinita.
Neolestes torquatus
Neolestes torquatus Neolestes generoko animalia da. Hegaztien barruko Pycnonotidae familian sailkatua dago.
Grant konderria (Hego Dakota)
Grant konderria (Grant County) Hego Dakotako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Milbank da. 2010eko zentsuaren arabera 7,356 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Grant konderriak 178,071 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,575 ura dira. Beste 176,497 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 4,13 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 7,356 pertsonetatik 7,240 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 168 dira. 10 beltzak edo afroamerikarrak. 36 amerikar natiboak ziren eta 0 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 21 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 0 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 49 pertsonek kokatzen zuten.
Mercantourreko parke nazionala
Mercantourreko parke nazionala (Parc national du Mercantour) Frantziako Proventza Garaiko Alpeak eta Itsas Alpeak departamenduetan dagoen babestutako eremu bat da.
1979an eratu zuten eta harrezkero urtero 800.000 biztanle inguru izan ditu.
Tallone
, Korsikako iparraldeko udalerria da,  departamentuan dagoena. 2013ko erroldaren arabera, 0 biztanle ditu.
Agonges
Agonges Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Agonges udalerrian erroldatutako biztanleak 374 ziren. Familiak 136 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 37 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 58 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 158 etxebizitza zeuden, 142 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 152 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 142 etxebizitza nagusietatik 94 bere jabearen bizilekua ziren, 38 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 24 etxek hiru zituzten, 38 etxek lau zituzten eta 76 etxek bost zituzten. 101 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 60 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 69 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 221 ziren, horien artean 153 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 153 pertsona aktiboetatik 139 lanean zeuden (77 gizon eta 62 emakume) eta 14 langabezian zeuden (7 gizon eta 7 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Agonges udalerrian 127 unitate fiskal zeuden, 334,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.761 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren eta 6 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 argiketaria zen eta 2 jatetxeak.
2000. urtean Agonges udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.921 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Espainiako Defentsa Ministerioa
Espainiako Defentsa Ministerioa (Ministerio de Defensa) Gobernuko Presidentearen azpitik Espainiako defentsaz arduratzen den arduradun bakar eta gorena da. Hainbat armadez osatuta dagoenez, Defentsa Ministerioaren menpeko dauden Indar Armatuetan antolatzen dira. Egungo ministroa Margarita Robles sozialista da.
Funtzioak
1978ko Konstituzioaren arabera, Espainiako Erregea da armada guztien Komandante Nagusia eta bera da gerra aldarrikatu edo bakea egin dezakeena, hori bai, aurretik Diputatuen Kongresuaren baimenarekin. Ministerioaren ardurak hauek dira:
Antolaketa
Defentsa Ministerioaren antolaketa organikoa 1126/2008 Errege Dekretuan garatzen da:
Ticinella
Ticinella Rotaliporoidea superfamiliako generoetako bat da. Familiako ezaugarriak ditu eta gainera honako hauek:
Albiarretik Zenomaniarrera arte bizi izan ziren.
Urostrophus gallardoi
Urostrophus gallardoi Urostrophus generoko animalia da. Narrastien barruko Polychrotidae familian sailkatuta dago.
Bacúch
Bacúch Eslovakiako udalerri bat da, Breznoko barrutian kokatuta. 38,19 km²ko azalera du eta 952 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1274. urtekoa da.
Cyrtodactylus martinstolli
Cyrtodactylus martinstolli Cyrtodactylus generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Ikus, gainera
Gekkonidae
Norio Murata
Norio Murata (村田 教生, 1976ko otsailaren 7a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Apristurus parvipinnis
Apristurus parvipinnis Apristurus generoko animalia da. Arrainen barruko Scyliorhinidae familian sailkatzen da.
Probarbus labeamajor
Probarbus labeamajor Probarbus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Sarina Valentina
Alexis Sharp (Filadelfia, Ameriketako Estatu Batuak, 1988ko urriaren 8a), are ezagunagoa Sarina Valentina izen artistikoaz, estatubatuar emakumezko aktore pornografiko eta glamour modelo transgeneroa da.
14 urterekin emakumerako trantsizioa egiteari ekin zion.
2008an helduentzako argazki modelo amateur hasi zen. Ordutik hona modelo eta aktore transgenero erotikorik ezagunenetako bat bihurtu da. Hainbat film pornografikotan antzezle, sari ugari irabazi ditu.
Alice Pike Barney
Alice Pike Barney ( jaiotzean Alice Pike; 1857 -1931) urtarrilaren 14a n jaio zen Washington Hirian. Margolari ospetsua izan zen, eta bere hiria arteen erdigune bihurtzearen alde lan asko egin zuen.
Biografia
Aitak, Samuel Nathan Pike alemaniar judua k, Magnolia markako whisky destilatzaile lanetan aberastu zen. Cincinnatiko (Ohio) artisten mezenas izan zen, eta Pike Opera Etxea eraiki zuen. Haren aita alemaniar judua zen eta ama frantses jatorriko herbeheretar kristaua. Aliceren ama, Ellen Miller Pike, Cincinnatiko epaile baten alaba izan zen. Lau seme-alaba izan zituzten, eta horietako gazteena zen Alice, aitaren kulturarekiko zaletasuna partekatzen zuen bakarra.
1866. urtean, familia New Yorkera joan zen bizitzera eta aitak Hogeita Hirugarren kaleko eta Zortzigarren etorbideko Grand Opera House izango zena eraiki zuen. Alice lau seme-alabetako gazteena zen, eta aitaren interes kulturalak guztiz partekatzen zituen bakarra. Txikitatik musikarako talentua agertu zuen, bai abesteko, bai pianoa jotzeko.
17 urte zituela Henry Morton Stanley esploratzaileari ezkon-hitza eman zion. Amaren ustez bikote desegokia zen adinaren arrakala zela eta, hamazazpi eta hogeita hamahiru urte zituzten hurrenez hurren, eta ezkondu baino lehen itxaroteko eskatu zieten.
1874an, senargaia Afrikan bi urteko espedizioan bidaiatzen ari zen bitartean, Albert Clifford Barney, Dayton-eko (Ohio) tren-bagoien fabrikatzaile aberats baten semea ezagutu eta harekin ezkondu zen. Bi alaba izan zituzten, biak idazleak: Natalie Clifford Barney, literatura aretoko anfitrioia, eta Laura Clifford Barney.
Avatar: The Way of Water
Avatar: The Way of Water 2022ko James Cameron kanadar zinema zuzendariaren zientzia-fikziozko filma da. Avatar filmaren jarraipena da.
Alice Pike Barney
Biografia
1882an, Barneytarren familiak uda New Yorkeko Long Beach hotelean eman zuten, non Oscar Wilde k Ameriketako Estatu Batuetako biran hitzaldi bat eman zuen. Wildek Alicekin eta bere alaba Natalierekin eguna hondartzan eman zuen, eta eragin handia izan zuen Natalieren bizitzako ibilbidean. Alice, senarra aurka izan arren, arte lanetan jarraituko zela erabaki zuen.
Avatar: The Way of Water
Argumentua
Hamarkada bat baino gehiago igaro da Avatarreko gertaeretatik, eta Sully familia bakean bizi da Pandorako basoan, Jake Sullyk eta Neytirik hiru seme-alaba izan baitituzte. Horrez gain, beste bi kide ere onartu dituzte familian. Euren zoriontasuna eta bakea, baina, zeruko gizonak itzultzen direnean amaituko da. Orduan, herria salbu mantentzeko eta beraiek bizirik jarraitzeko sakrifizio handia egitea erabakiko du familiak.
Alice Pike Barney
Biografia
1900. urtearen inguruan Bahá'í fedea aitortu zuen.
1911n, 53 urte zituela, 23 urteko Christian Hemmick-ekin ezkondu zen; ezkon-hitza emate horrek mundu osoko prentsaren arreta jaso zuen. 1920an dibortziatu ziren. Alice 1931an hil zen.
Paris
1887an, Parisera joan zen bi alabengandik hurbilago egoteko. Natalie eta Laura Les Ruches-en ikasten ari ziren, Marie Souvestre hezitzaile feministak sortutako frantses eskolan.
Parisen zegoela, Alice Carolus-Duranekin pintura ikasi zuen. 1896an Parisera itzuli zen, Laura bere alaba Frantziako ospitale batera eraman behar izan baitzuen haurtzaroan zauritutako hanketako mina tratatzeko, eta bere ikasketak Carolus-Duranekin berriz hasi zituen eta Claudio Castelucho Espainiako pintorearekin eskolak jaso zituen. James Abbott McNeill Whistler-ek akademia bat ireki zuenean, lehen ikasleetako bat izan zen. Han izandako formakuntza eragin handikoa izan zen Aliceren lanetan, nahiz eta Whistler-ek laster, irakaskuntzarako interesa galduta, eskola itxi zuen.
1899. urtean, Victor Hugo etorbideko bere etxean literatura areto bat antolatu zuen. Bere ohiko bisitarien artean Lucien Lévy-Dhurmer, John White Alexander eta Edmond Aman-Jean pintore sinbolistak zeuden; garai hartan Aliceren lana eragin sinbolista hasi zen erakusten.
Studio House
Natalie-k frantsesez poesia liburu bat idatzi zuenean, Quelques Portraits-Sonnets de Femmes, Barney-k ilustrazioak egin zituen. Ez zuen ulertu liburuaren maitasunaren olerkiak emakumeei zuzenduak zirela eta ez zuen ideiarik harentzat paratu ziren lau emakumeetatik hiru bere alabaren maitaleak zirela. Albert, "Safo-k Washington-en abesten du" izeneko egunkariaren ohar baten bidez ohartarazita, Parisera hurbildu zen azkar, non gainerako kopiak erosi eta suntsitu zituen, eta inprimatzeko plantxak suntsitu zituen, eta Alice eta Natalie Bar Harbor (Maine) herriko udako etxera itzultzeko behin eta berriro saiatu zen. Bere haserrea larriagotu egin zen bere lagunek The Washington Mirror-eko egunkari-zati batzuk erakutsi zizkionean. Washingtonek bere lehenengo Gizarte Erregistroa argitaratzeko zorian zenean, sozialki gero eta mailakatuagoa zegoen eta Alice-ren jatorriek, whisky destilatzaile baten alaba eta etorkin judu baten biloba izanik, gizarte-orrialdeetan iradokizun lausoen helburua egin zioten. Esamesak ez zuen Barney familiako egoera sozialean eraginik izango, baina Albertek hondamenditzat hartu zuen. Bere alkoholaren kontsumoa handitu egin zen, odol-presioa bezala eta bi hilabete geroago bihotzekoa izan zuen. Bere osasuna hondatu egin zen eta 1902an hil zen.
Alice Barney-k banakako erakusketak egin zituen hainbat galeriatan, hala nola, Corcoran arte-galerian. Geroago, gailu mekanikoak asmatu eta patentatu zituen, antzerki eta opera ugaritan idatzi eta antzeztu zuen, eta Washington Hiriko aretoak sustatzeko lan egin zuen. Bere pinturak gaur egun Smithsonian American Art Museum-eko bilduman daude.
Saint-Amans-Valtoret
Saint-Amans-Valtoret Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Amans-Valtoret udalerrian erroldatutako biztanleak 914 ziren. Familiak 399 ziren, horien artean 141 pertsona bakarrekoak ziren (73 bakarrik bizi ziren gizonak eta 68 bakarrik bizi ziren emakumeak), 137 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 105 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 538 etxebizitza zeuden, 421 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 108 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. 489 etxeak ziren eta 49 apartamentuak ziren. 421 etxebizitza nagusietatik 337 bere jabearen bizilekua ziren, 76 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 9 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 59 etxek hiru zituzten, 111 etxek lau zituzten eta 228 etxek bost zituzten. 307 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 169 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 199 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 553 ziren, horien artean 376 aktiboak ziren eta 177 inaktiboak ziren. 376 pertsona aktiboetatik 342 lanean zeuden (192 gizon eta 150 emakume) eta 34 langabezian zeuden (14 gizon eta 20 emakume). 177 pertsona inaktiboetatik 84 erretiraturik zeuden, 43 ikasten zeuden eta 50 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Amans-Valtoret udalerrian 419 unitate fiskal zeuden, 941,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.559 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 41 komertzioetatik, 6 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 margolaria, 2 zurginak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa eta 2 ile apaindegiak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Jaurgo
1-. Sarrera:
Jaurgoari dagokionean, esan dezakegu hein handi batean Behe Erdi Aro ko paisaia, egitura politikoen eta gizarte antolamendu berriaren oinarrian egongo dela elementu hau. Gerora ikusiko dugun moduan jaurgoa ez da beti modu jakin batean ulertua izan, hau da elementu honekin zuzenenan erlazionaturiko termino bati buruzko eztabaida historiografiko eta akademiko sakona egon da azken mendean zehar Feudalismoari buruz alegia. Bestalde badaude zenbait elementu, guztiok jaurgoarekin identifikatzen ditugunak: esate baterako, lurraldetasuna, jaunak, joputza, jaunaren jurisprudentzia egiteko gaitasuna, harreman feudobasaiatikoak etab. Oro har aipatu berri dugun hau historialari gehienek onartzen dute eta beraz ezinbestekoa ikusi dugu hezurdurari buruzko pintzelkadatxo hauek ematea, lanaren mamiari ekin aurretik. Baita ere sarrera honekin garbi utzi nahi dugu jarraian azalduko duguna ez dela egia absolutu bat, elementu honi buruz geuk dugun ikuspuntua baizik; beti ere iturri bibliografiko ugaritan eta hautaketa zorrotz batean oinarriturik.
2-. Feudalismoaren inguruko eztabaida historiografikoa:
Jaurgoarekin hasi aurretik beste termino bat definitu eta ikertu beharra ikusi dugu, Feudalismoa. Feudalismoa XI. mendetik XVIII. mendera arte indarrean izan zen sistema ekonomiko, sozial eta politikoa izango da, bere baitan hainbat elementu barnebiltzen dituena (horien artean jaurgoa). Historiografiak aro honekin izan duen arazo nagusia, Erdi Aroa ri buruzko ikerketak egiteko lehenengo saiakerak, justu sistema honen gainbehera testuinguruan eman izana da, Le Goff-ek dioen bezala. Honek Erdi Aro ari buruzko eta bere elementuen inguruko balorazio inpartzial, eskas eta bidegabeak dakarzki, berau ulertzeko oztopoak direlarik. Le Goff-en ustetan honen ondorio zuzenak dira azterketak ikusmira murriztu batekin eta helburu zehatz batekin gauzatzen direla eta ondorioz kontraesan latzak agertzen direla. Beraz eztabaida historiografikoan korronte bakoitzak gauza jakin batzuk defendituko ditu, ikerketa esparrua larriki murriztuaz. Baita ere gizartearen eboluzioak atzean utzi ditu antzinako gizarteak, harreman soziaak etab. izendatzen zituzten terminoak, egun horiei buruz hitz egiteko geuk ezagun ditugun terminoak erabiliko ditugularik (beste behin ere nahasmenera eta akatsak egitera garamatzan ahaztu ezinezko fenomenoa Le Goff-en hitzetan).
Ikuspegi marxistatik, ordea, gizartearen eboluzioaren fasetzat hartzen da; Gizarte tribala, esklabismoa, kapitalismoa eta azkenik sozialismoa. Ikuspegi hau negatiboegia izan delakotzat harturik G. Bois bezelako beste autore batzuen lanetan oinarriturik esan liteke feudalismoa produkzio indibidualaren hegemonia bezela ulertu daitekeela, betiere jaurgoaren presioa presente legokeelarik, orden politikoaren hertsaduraren bidez. Bi elementu ezberdintzen dira ondorioz; nekazalgoaren explotazioa eta explotazio horretatik lortutako  irabazien konfiskazioa, jaurgoaren hertsaduraren bidez. Elementu hauetaz gain, feudalismoaren beraren oinarria definitzeke geratzen da. Feudalismoak harreman jakin batzuen sistema sozial bat osatzen du, eta honen oinarri material eta fundamentala feudoa itzango litzateke. Hau hala izan da, feudoa Europan soilik eman den fenomenoa izan zen, hala Europaz kanpoko alusioak baztertuz. Era berean, Europa barruan kontu handiz bereiztu behar dira erregimen feudala (zeinak jaun eta basailuek sortutako elkar harremana ardazten duen) eta jaurgo erregimena (zeinak jaunen eta nekazarien arteko harremanen nondik norakoak ardazten dituen).
Feudalismoa ulertzeko ikuspuntu desberdinak egon dira XX. Mendean. Geuk, lanaren tipologia dela eta ez gara guztietan zentratuko. Historiografia Tradizionalak dioena, Annales-eko eskolak dioena azkenik Historiografia marxistak dioena hartuko ditugularik oinarri. Historiografia Tradizionalak Feudalismoari buruz duen ikuspuntua murriztua da, Le Goff-en ustetan. Feudalismoa erlazio feudo-basaiatiko moduan ulertzen zuten hau da indibiduoen arteko harreman pribatua bailitzan. Harreman pribatua zen heinean, kontratu batekin gauzatzen zen, erlazioa aldebikoa izanik eta honen inguruan zeremonia bat ezarrita zegoelarik. Kontratu bat den heinean, honen onuradunak hainbat betebehar izango zituen, hauek horren famatu bilakatu diren auxilium et consilium izanik. Horren truke basailuak jaunaren partetik hainbat onura jasoko zituen (gehienetan jaurgoa izanik truke elementua). Harreman feudo-basaiatiko hau jaun aske baten eta basailu aske baten artean gauzatzen da. Beraz laburbilduz eta hainbat lizentzia hartuz hau izango litzateke historiografia tradizionalak zihoena XX. mendean zehar. Korronte honi kontrajarririk edota hobeto esanda korronte hau barneratuko duten azalpen askoz ere konplexuagoak izango dira Annales-eko eskola eta materialismo historiko arenak. Hauek handikien arteko harreman hutsak aztertu beharrean eta feudalismoa feudalitatera mugatu beharrean, gizarte osoaren azterketa gauzatzen dute, ikerketa esparrua harreman sozio-politikoetan, produkzio sisteman eta ondorioz harreman sozialetan oinarrituko dutelarik. Marxistek produkzio sistemari eta menderakuntza harremanei berebiziko garrantzia emango diete (nekazal masa izugarriak, banakako ustiapen txikietan arituko zirelarik eta jaunek bortxaren bitartez nekazal ekoizpena bahituko dutelarik). Beraiek feudalismoa beraz sistema ekonomiko, sozial eta politiko moduan ikusiko dute. Le Goff-ek dioenaren arabera, egungo ekonomia eredu hartuta egin dira garaiko ekonomiaren inguruko ikerketak eta beraz lehen gizartearen eboluzioarekin eta termino modernoekin genuen arazo bera daukagu (ezin dugu egungo ekonomiaren mekanikekin garai horretakoa aztertu). Menderakuntzari dagokionez esan behar dugu batik bat, jaunek nekazariengan gauzatzen zuten indarkerian zuela oinarria, jaun bakoitzak bere klientela sare propioa izango duelarik.
Mutazionistek edota feudalismoaren ezartzea iraultza bat izan zela pentsatzen dutenek, hala nola Bonassiek, zera esaten dute, gizarte berri bat jaio zela diote, izan ere, lehen zerbitzari publikoak zirenek orain tokian tokiko boterea eskuratuko dute lurraren gaineko “pribatizazioa” emanik, non honen ondorioz, indarkeriaren areagotze bat emango zen, nekazariek ez zuten defentsarik izango eta jaunek horixe eskeiniko zioten beti ere diruaren edo hainbat motatako produktuen bidez, beraz, mutazionesten aburuz, honek gizarte berri bat ekarriko zuen, iraultza bat emanik, nekazalgoaren gaineko zapalkuntza areagotu eta morrontza sortzeak ere inflexio puntu bat ekarriko baitzuen garaiko gizartean. Hala ere, esan beharra dago iraultza hau ez zela Europa guztien kronologia berdinean eman, izan ere, lurralde batzuk aurreratuago joango ziren beste batzuek baino.
Kontinuisten aburuz ordea, feudalismoaren ezartzea ez zen iraultza bat edota inflexio puntu bat izango garaiko gizartean, aldaketa edo eboluzio sinple bat besterik ez baitzen izango. Kontinuisten dioten bezala, botere publikoaren ideia ez zen horrela izango, izan ere, hauen aburuz garaiotan ez zen botere publikorik emango eta horrez gain, eboluzionistek izango duten kritikarik handiena kontinuisten aldetik zera izango da, hauen aburuz ez zela gizarte feudalik eman, baizik eta feudalitatea eman zela, hots, basailutza harreman bat besterik ez zela eman esaten dute, beraz hori ez zen iraultza bat edo inflexio puntu bat izango, aldaketa edo eboluzio sinple bat besterik ez baitzen izango.
3-. Jaurgoen Ezaugarriak
Jaurgoa antolaketa administratibo orokor baten ikuspuntutik ikusita bi modutan bereiz daiteke: Banala edo jurisdikzionala eta territoriala.
Ermensee
Ermensee Suitzako udalerria da. Luzerna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
La Masia
La Masia FC Barcelona futbol taldeko behe-mailakoen akademia da, landetxe zahar katalana (masia). Bestalde talde honen harrobiaren ikurra ere bada; futbol jokalariak sortzeko lantegitzat ere jo ohi da.
Bartzelonako futbol taldeak bere etorkizuna ezarri zuen eraikin historikoa 1702an eraiki zen eta Camp Nou zelaitik hurbil kokatua dago.
La Masiak aurretiko historia bat ere badu. Taldeak berak bere webgunean aipatzen du: “Lehenbizi, la Masia eraikina Camp Nou zelaiaren eraikitzaile eta arkitektoen maketa gauzatzeko eta lan areto gisa erabiltzen zen lantegi modukoa zen, baita eraikitze lanekin zerikusia zuten bazkide eta goi-karguen bisiten abiapuntu gisa ere. Behin 1957ko irailaren 24an FC Barcelona taldearen estadioa inauguratu ondoren, la Masiak bere patua zein izango ote zen zain zegoelarik bere ateak itxi zituen. Enric Llaudeten agintealdian eraikin hau zaharberritu eta aldi berean taldearen egoitza nagusia izan zedin handitu egin zen, honela egoitza hau Via Laietana kaletik estadio berriaren albora mugituz. Egoitza ofizial berria 1966ko irailaren 26an inauguratu zen″.
1979an Josep Lluís Núñez presidentearen agintepean La Masia Barçako talentuzko gazteen egoitza bilakatzen da. Gauza askoren artean bere 610 metro karratuko azalerak (bi solairutan banatuta) sukalde handia, jangela, egongela zabala, liburutegia, klubaren administrazio sailak, eta etorkizun oparoko 60 gazteentzako logelak daude.
La Masiaren helburua FC Barcelona taldearen zerbitzuan egoteko beren jaiotetxe eta familiak laga dituzten gazteen talentua garatzea da. Klubak ikasketa edo hezkuntza akademikoa eskeintzen die, honela futbol profesionalerako jauzia eman dezaten. Talentua duten gazte hauetako asko Kataluniakoak dira, Espainiakoak ere badaude, baita beste herrialdeetakoak ere.
Ireki zenetik bertatik igaro diren 30 jokalari baino gehiagok FC Barcelonako lehen taldera iragatez lortu dute. Hauen artean futboleko izar hauek daude: Albert Ferrer, Luis Milla, Guillermo Amor, Josep Guardiola, Sergi Barjuan, Iván de la Peña, Carles Puyol, Xavi, Roger García, Óscar García, José Manuel Reina, Fernando Navarro, Víctor Valdés, Gabri, Andrés Iniesta, Sergio García, Cesc Fàbregas, Lionel Messi, Giovani dos Santos, Bojan Krkić, Gerard Piqué, Sergio Busquets eta Pedro.
Etorkizuna
XXI. mendeko Masia berria, gaur egungo Can Planesko Masia ordezkatuko duena, Joan Gamper Kirol Hirian kokatuko da, Sant Joan Despí udalerrian egongo den kirol instalazio multzo erraldoia izango dena.
Zortzi miloi eurotako aurrekontua eta 6.000 metro karratu baino gehiagoko azalera izango ditu. Altzarien eta ur tratamenduaren kostuak gehitzea falta da. Eraikitze lanak 2009ko apirilean esleituko dira eta aurreikusitako epeak bete ezkero egoitza berria 2010-2011 denboraldirako prest egonen litzateke.
Kanpo estekak
ברצלונה ב'