cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alesbes
Aro Modernoa
1588an afera bat gertatu zen Alesbesen eta Funesen artean. Aragoi ibaiko urek ibilgu berri bat ireki zuten, Alesbesko Labarca zalduaren zati bat isolatuz, eta horrela Funesko zatirantz geratu ziren. Legeak ezartzen zuenez, horrelako kasu batean, desegindako lurra herriarena izango zen, eta haren ondotik oilo bat eta haren txitak igaro ahal izango ziren. Funesekoek berehala egin zuten proba, baina Alesbeskoek ez zituzten eskubide horiek onartzen. Azkenean, Funesentzat geratu zen, Gorteak bidalitako Kaparrotsuko lizentziadunaren eta lekuko askoren aurrean proba egin ondoren, eta hegaztiak lasai igarotzea lortu zuten. Kasu honek bazituen aurrekariak, 1441ean Alesbesek lur batzuk bereganatu baitzituen leku berean, eskubide berberak argudiatuz.
Espainiako Ondorengotza Gerran, Nafarroa Garaiak leial eutsi zion Filipe V.a Borboikoari. Hala ere, Karlos VI.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoaren tropek 1710ean Erresumaren zati bat okupatu zuten, eta Alesbes ere mehatxupean egon zen. Urte horretako urriaren 19an Alesbesk Nafarroako Erresumako Aldundiari idatzi zion laguntza eskatuz, etsaiari oraindik amore eman ez zion merindadeko herri bakarra zela adieraziz. Urte horren amaieran, Melungo kondeak erregeordearen tropak bota zituen, eta Nafarroa osoa geratu zen Filipe V.aren alde.
Aro Garaikidea
Iberiar Penintsulako gerrapean, frantziarrek Alesbes gotortu zuten, Nafarroako beste herri batzuekin batera, Erresuma osoan zehar jarduten zuten gerrilarien partiden aurkako neurri gisa.
Lehen Karlistaldian, Tomas Zumalakarregi, bere tropekin, Alesbesen sartu zen 1834ko azaroaren 27an. Liberalak, beren familiekin batera, elizako dorrean babestu ziren, eta karlistek setiatu zuten. Errendizioaren ondoren, emakumeak eta haurrak jaitsi ahal izan ziren, eta senarrak, handik gutxira errenditu zirenak, fusilatu egin zituzten.
Herriaren gunerik zaharrena, gazteluaren inguruan, mendixka txiki batean dago, eta ziurrenik, Alesbes sortu zeneko defentsarako kokapenetik eratorria da. Bigarren fase batean, eliza, Foruen plaza, Espainia plaza eta Muro eta Gurutzadura Zabal kaleen arteko zabalgunea burutu zen. Hirugarren fasean, Gurutzadura Zabal kalearen eta burdinbidearen arteko kaleak eraiki ziren, aurrekoak baino zuzenagoak.
Burdinbidearen agerpenarekin, tren geltokia eraiki zen herrigunetik hurbil, eta horrekin batera, azpiegitura berri horren garrantziaz oharturik, herriko agintariek, trenbiderantz zabaldu zuten herria, kale eta etxebizitza berriak 1910. urtearen inguruan. Bestalde, 1925erako gaur egungo errepide zaharraren alboetan eraikitzen hasi zen, 1946. urtean eraikuntzek burdinbidearen beste aldea hartzen hasi zirelarik.
1960ko hamarkadatik aurrera, herriko hazkundea Patronatuko etxebizitza taldeetan oinarritu zen, herriaren hazkunde gehieneko guneak izanik.
Ekonomia
Erdi Aroan, Alesbesek, Fustiñana, Tutera, Cortes, Buñuel, Cabanillas, Melida, Zarrakaztelu, Kaparrotsu, Cadreita, Valtierra, Arguedas, Santakara, Martzilla, Faltzes, Azkoien, Funes, Milagro, Corella, Olibako monasterioa, eta Erronkariko ibaxa eta Zaraitzu ibarrekin batera, Bardeako Komunitatea osatu zuen, Bardeako lur amankomunak nekazaritzarako erabiltzeko asmoarekin.
Politika
Alesbesko udaletxea herrigunean dago. Udalbatza udalerriko alkateak eta hamar zinegotzik osatzen dute. Egungo alkatea Maria Carmen Segura Moreno da, Navarra Sumako hautagai gisa aurkeztu zena.
Foru hauteskundeak
Hauek dira Nafarroako Parlamenturako hauteskundeen azken bi deialdiak:
Udala
Udalaren egoitza eta udaletxea herrigunean dago.
Egungo banaketa
Alesbesko Udala zinegotzik eta alkateak osatzen dute, demokratikoki hautatuak. Alkatea Maria Carmen Segura Montero da, Navarra Suma zerrendakoa. Zinegotziak 10 daude:
Batzordeak
Alesbesko Udalan 11 batzorde ditu. Horietako bakoitzaren buruan hautetsi bat dago:
Alkateak
1979tik, Alesbesek 8 alkate izan ditu:
Garraioa
Condak Tutera eta Alesbes bitarteko linea dauka. Autobusak honako ibilbidea egiten du:
Euskara
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Alesbes ez-euskal-eremuan sailkatu zen.
Koldo Zuazok, 2010ean, Alesbes ez-euskal-eremuan sailkatu zen.
2022ko martxoan, Berdintasun eta Emakume Kontseilaritzak, Ezkerren Talde Independentearen eskuetan, hainbat kartel elebidun argitaratu zituen, gaztelaniaz eta euskaraz, baina Maria Carmen Segura Moreno Navarra Sumako alkateak kartel horiek kentzera behartu zuen, Alesbes eremu ez-euskaldunean zegoenez, ez baitzuten euskaraz egon behar. Gertaera horren ondoren, jakinarazi zen, halaber, alkateak Emakumearen Nazioarteko Eguna zela eta zenbait kartel kendu behar izan zituela, argitaratu aurretik, gaztelaniaz eta euskaraz ere bai.
Musika
Auroro taldeaz eta errondailaz gain, Alesbesek 2014an sortutako La Villafranquesa Banda Kultur Elkartea eta Fernando Calahorra Musika Eskola, 1992an sortua, osatzen du musikaren arloa.
Kirola
Alesbes Kirol Elkartea, Hirugarren Mailan militatzera iritsi zena, herriko futbol talde adierazgarria da. Bere partidak Campo del Palomarren jokatzen ditu. Herriko koloreak ditu: alkandora eta galtza beltzak. Armarrian, armarriaren arranoa eta CDA inizialak agertzen dira.
2016an maila autonomikora igo da, bi igoera jarraian lortuz. 2018an hirugarren mailara igo zen.
2005ean sortutako Club de Atletismo Villafranca ere badago.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Dudley
Dudley (ingelesez ahoskatua) Ingalaterraren erdialdeko hiri bat da, Wolverhamptondik hegoaldean dagoena.
West Midlandseko konderrikoa eta izen bereko eskualdekoa da. Black Country eskualdeko hiri nagusia da.
Hiriak 194.919 biztanle inguru zituen 2001ean. Meatze eta industria hiri garrantzitsua. Aipagarriak dira bertako gazteluko hondakinak (XIV-XVI. m.).
Sisargas uharteetako itsasargia
Sisargas uharteetako itsasargia, Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Sisargas uharteetan dagoen itsasargi bat da, Coruña probintziako kostaldeko Malpica de Bergantiños udalerrian. 1853an eraikia izan zen.
Maya Deren
Eleanora Derenkowsky, Maya Deren bezala ezagutua (Kiev, 1917ko maiatzaren 12agreg./apirilaren 29jul. - Nueva York, 1961eko urriaren 13a) Estatu Batuetan nazionalizatutako Ukraniar zinema zuzendaria, dantzaria, koreografoa, poeta eta idazlea izan zen. Zine esperimentalaren ekoizle garrantsitzuenetarikoa izan zen 40. hamarkadan. Bere filmak psikoanalisian eta surrealismoan oinarritzen ziren. Bere Meshes of the Afternoon obra XX. mendeko filme esperimental garrantsitzuenetarikotzat hartzen da.
Filmografia
Bere filmerik ospetzuena Meshes of the afternoon izan zen 1943an egina, zuzenduta garai hartan bere senarra zenarekin, Alexander Hammid. Filmean emakume egiten du protagonista, bera eta bere senarra antzeztu zuten.
Jean Giono
Jean Giono (Manosque, 1895eko martxoaren 30a - ibidem, 1970eko urriaren 8a edo 9a) frantses idazlea izan zen. Gerrako esperientziak Le grand troupeau (1931) eleberri naturalista idaztera eraman zuen era tragiko batean, eta gerraren kontrako jarrera hartzera geroagoko Refus d´obéissance (1937) izenekoan. Bere lanetan paisaia eta lurrarekiko lilura berezia agertzen ditu, gizarte modernoaren azaleko balioen kontra. Errealista eta bortitza izaki, bere estilo bat bilatu zuen, barrokoaren hurbilekoa. Bigarren Mundu Gerraren ondoren kartzelan egon zen Vichyko gobernuari laguntzeagatik. Beste lan batzuk: Triomphe de la vie (1941), Un roi sans divertissement (1947), Noé (1947), Le hussard sur le toit (1951).
Rebreuviette
Rebreuviette Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Rebreuviette udalerrian erroldatutako biztanleak 258 ziren. Familiak 100 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 140 etxebizitza zeuden, 99 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 31 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 131etxeak ziren. 99 etxebizitza nagusietatik 80 bere jabearen bizilekua ziren, 18 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 7 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 74 etxek bost zituzten. 90 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 49 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 40 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 154 ziren, horien artean 102 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 102 pertsona aktiboetatik 93 lanean zeuden (59 gizon eta 34 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 22 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Rebreuviette udalerrian 99 unitate fiskal zeuden, 274 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.307 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 argiketaria zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Rebreuviette udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 912 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NA-8604
NA-8604 edo Murillo el Frutoko zeharbidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-1240 nafar errepideko 15,60 kilometroan hasi eta NA-1240 errepidearen 16,92 kilometrora arte doa. Errepidea 0,85 kilometro luze da.
Josu Baez Mujika
Josu Baez Mujika (Idiazabal, Gipuzkoa, 1953 - Donostia, Gipuzkoa, 2022 ko martxoaren 25 a) euskal idazle eta poeta izan zen.
Ibilbidea
Idiazabalgo Arimasagasti baserrian jaio zen. Fraide ikastetxeetan ikasi zuen eta bertan piztu zitzaion idazteko grina. Ipuinak, bertsoak eta poemak idazten hasi zen.
Hasiera haietan bertso asko idatzi zituen, baina bertso sakonegiak eta tendentzia poetiko-metaforikokoak idazten zituenez, bertsogintza alde batera utzi eta poesia egiten hasi zen.
Bere poemetan landutako gaien artean daude baserritar eta kaletarren arteko dikotomia, aberriaren kezka, kezka soziala eta erlijiosoa ere. .
Auteco
Auteco (Auto Tecnica Colombiana SAren akronimoa) Kolonbiako motordun ibilgailuen fabrikatzailea da. Herrialdeko lehen motozikleta muntatzailea izan zen.
Historia
Auteco 1941eko irailaren 1ean sortu zen Medellinen. Hasieran ordezko piezak eta gasolina banatzen zituen.
1945ean Auteco Indian AEBko motorrak inportatzen hasi zen. Gero, Excelsior motorrak inportatzen joan zen, baita Nash, Renault eta Gravely- k ekoitzitako ibilgailuak ere.
1954an Autecok Kolonbian Lambretta scooterrak muntatzeko eta saltzeko eskubidea eskuratu zuen. Horiek geroago Itagüin, Antioquian, eraiki berri zuten lantegi batean muntatuko ziren, 1962an eraikia. Scooter hauek Auteco Lambretta marka zuten. Hainbat momentutan oinarrituta zeuden Li eta GP gametan, baita Servetas-en ere. Asko hibridoak ziren, orduan erabilgarri zeuden osagaien arabera. Ekoizpena eten egin zen 1970eko hamarkadan.
1972an Autecok negozio-lankidetza bat sortu zuen Kawasakirekin, bere motorrak lizentziapean eraikitzeko. Hori 1980ko hamarkadaren amaierako ekonomiaren atzerakadan zabaldu zen, sorgailu eta sega elektrikoak sartzeko.
Serbiako Erresuma (Erdi Aroa)
Serbiako Erresuma Erdi Aroko serbiar estatu bat izan zen, 1217tik aurrera zegoen garaian. 1345 arte. urteak. Garai bateko Serbiako Konderri Handia erresuma izatera igotzean sortu zen, eta erreinua Serbiar Inperio bihurtu arte egon zen. Erdialdeko ( Raška ) eremuez gain, kostaldeko eremuak ere barne hartzen zituen ( Zeta , Travunija , Zahumlje , Neretva Krajina ), eta denborarekin, estatuko lurraldea nabarmen hedatu zen hegoaldera, ekialderantz eta iparraldera. Herrialdea Nemanjić dinastiako erregeek gobernatu zuten.
Historia
Serbiako Erresumaren historiak Serbiako Konderri Handi ohiaren historian jarraitzen du, zeina nabarmen hazi zen Stefan Nemanja Prefektu Handiaren (1166-1196) Nemanjić dinastiaren sortzailearen garaian. 1196koa da. 1985ean, Stefan bigarren semea (azken hau Prvovenčani ) Rasen prefeturako tronu handiaren ondorengoa izan zen, Alexio III.a Bizantziar enperadorearen suhi gisa Sevastokrator titulu handia ere baitzuen. Aldi berean, Stefanen anaia zaharrenak Vukan, titulua zuen: Dalmazia eta Duklja erregea, botere partziala gauzatu zuen kostaldeko eremuetan., denboraren poderioz Stefani arrazoia eman zion errege- titulu egokia eskuratzearen auzia konpontzeko arrazoia , serbiar lurralde guztietan aplikatuko zena.
Auteco
Historia
1990eko hamarkadaren hasieran Autecok negozio-lankidetza osagarria osatu zuen Indiako Bajaj konpainiarekin eta scooterrak berriro sartu zituen Kolonbian. Auto rickshaw motogurdia saltzeko lizentzia ere lortu zuten.
Serbiako Erresuma (Erdi Aroa)
Stefan Prvovenčani
nu handiaren ondorengoa izan zen, Alexio III.a Bizantziar enperadorearen suhi gisa Sevastokrator titulu handia ere baitzuen. Aldi berean, Stefanen anaia zaharrenak Vukan, titulua zuen: Dalmazia eta Duklja erregea, botere partziala gauzatu zuen kostaldeko eremuetan., denboraren poderioz Stefani arrazoia eman zion errege- titulu egokia eskuratzearen auzia konpontzeko arrazoia , serbiar lurralde guztietan aplikatuko zena.
Stefan PrvovenčaniEditatu
Artikulu nagusia: Stefan Prvovenčani
Serbiar lurralde guztietan aplikatuko zen errege titulua lortzea ez zen errege-ospearen kontua bakarrik, askoz ere esanahi zabalagoa zuen, estatuaren estatusarekin zerikusia zuena. Veneziako Errepublika eta aldameneko Hungariako Erresuma sendotzeak Stefanek 1200. urtera eraman zuen. errege-koroa eskuratzen saiatu zen, bere anaia Vukanek garai hartan Inozentzio III.a Erromako Aita Santuak Bar-eko Artzapezpikutzaren aitortza ofiziala lortzea lortu baitzuen (1199), eta horrek Vukanen posizioa nabarmen indartu zuen.
Vukanen saiakera 1202. 1205ean, bere anaia Stefanengandik hartu zuen estatuko botere gorena bide armatuen bidez, behin-behineko arrakastarekin amaitu zen, baina Stefan boterera itzuli zen handik gutxira, zalantzarik gabe 1205aren hasiera baino lehen. urteak. Stefanen garaipena Vukanen aurka eta ondorengo anaien adiskidetzea 1208an. Serbiako gobernu zentrala indartu zuen Nemanjićek. Aipatutako anaien arteko gatazkak ere ondorio handi bat izan zuen, Hungariako Emerik erregeak Serbiako aukera irregularrak aprobetxatu baitzituen, 1202. urte inguruan bertan bereganatu baitzuen Serbiako errege titulua ( lat. Rex Serviae ), zeina bertan geratuko zena. hungariar agintarien titulua zabaldua, haien erreinuak erori arte.
Prvovencanik laguntza politiko garrantzitsua lortu zuen mendebaldean, Anna Dandola ezkonduz, Rainer Dandola veneziar dukeordearen alaba eta Enrico Dandola ospetsuaren biloba, zeinaren konbentzituta gurutzatuek Konstantinopla harrapatu zuten 1204an. XIII.mendearen hasieran, Dandolo familiak eragin handia izan zuen, eta bertako kide bat, Jovan Dandolo, Dubrovnikeko dukea ere izan zen. 1215ean, Dubrovnikeko udalerriak oso aldeko akordioa egin zuen, lehenik eta behin, Serbiako prefetarekin. Ez da ezagutzen Jovan printzeak ezkontzan zenbat parte izan zuen.
mendearen erdialdean Andrija Dandolo doge veneziarrak bere Chronica per extensum descripta-n jaso zuen. Gertaera hori Pietro Zjani dogearen (1205-1229) erregealdiko hamabigarren urtean kokatzen du, hau da, 1216ko abuztuaren 5etik 1217ko abuztuaren 5era bitartean, eta idatzi zuen: "Era berean, Stefan, Raška eta Serbiako jauna, prefet handia deitzen ziotena , Henrik Dandol doge zenaren biloba emaztetzat hartu bezain laster, emakumearen konbentzimenduz zismari uko egin ondoren, errege titulua jaso zuen Aita Santuaren mandatari baten bidez, eta Kardinalaren legatuak horretarako bidali zuen, bere emaztearekin batera koroatu zuten". Nekez da Prvovenčani-k zintzoki uko egin zion ortodoxiari. Monje ortodoxo gisa lurperatu zuten Žičan.
Gainera, Lehen Koroatuaren garaitik eta lekutik hurbilago dauden beste iturri idatzi batzuek diote 1217ko abuztuaren amaierara arte ez zela koroatu. mendearen erdialdeko bere lan historiografikoan, Tom Spliteko artxidiakonoak 1217ko abuztuaren 28an, Hungariako errege Andres II.a Splitera iritsi zenean, bere armadaren zati baten irteerarekin amaitzen ziren gertaera batzuk deskribatzen ditu. Split-etik 1218an, eta horren ondoren idazten du: "Aldi berean, Serbiako jaunak edo Raška Stefan, prefeta handia deitzen ziotenak, mandatariak bidali zituen Erromako egoitzara eta Honorio apaiz nagusiari errege-koroa bat bidali zion . Bere gertukoeneko mandatari bat bidali zuen, eta etorri eta bere herrialdeko lehen errege gisa koroatu zuen.» Toma Splitaninek Serbiako ordezkaritza Erromara joan zela 1217ko abuztuaren 28an Lehen koroatuentzako errege koroa eskatzeko, edo data horretatik aurrera, ez du uzten koroatze-data hori baino lehen egin izanaren aukerarik, antza denez. ondoren idatzitako Andrije Dandolen kronikatik bakarrik.
Koroatzearen aurretik, Lehen Koroatuaren tituluak "Stefan prefektu handia, serbiar lurralde guztietako jaunordea" zioen. Izenburu hau 1200. urteko Hilandar foruan jaso zen, eta horren bidez Stefanek bere aitak monasterioari emandako pribilegioak berretsi zituen. Koroatzearen ondoren, Stefanek forua eman zion Žiči monasterioari (1217). Bertan, bere izenburuak honela dio: Stefan, Jainkoaren graziaz, Serbiar lurralde guztietako eta Itsasoetako errege eta autokrata ezkondu zen".
Prvovenčani 1219an jaiotzea lortu zuen Angelo familia boteretsuarekin, Epiroko despotismoa gobernatzen zuena. Nafpaktosko Jovan Apokavka metropolitarraren korrespondentziari esker, Radoslav eta Anna, Epiroko Teodoro despotaren alaba zaharrenaren ezkontzaren prestaketak ezagutuko ditugu. Prestaketak 1218an hasi ziren. Ezkontza urtebete geroago egin zen, 1219aren amaieran  . Bere bizitza amaitu baino lehen, Prvovencanik beste foru bat eman zion Žičari, eta errege-dotazio guztiak (Hilandar, Đurđeve Stupove, Studenica, Mileseva ) monasterioaren jurisdikziopean jarri zituen.). Radoslav, Prvovenčaniren seme zaharrena, oinordeko izendatu zuten bere aitaren bizitzan zehar. Gaixotasun labur baten ondoren, Prvovenčanog 1227ko irailaren 24an hil zen. Hil baino berehala, fraide egin zen. Simon izena hartu zuen. Studenicako monasterioan lurperatu zuten lehenik, baina gero bere anaia Savak bere aztarnak Žičara eraman zituen.
Stefan Radoslav
Serbiako errege berria Beloslava Asen Bulgariako enperadorearen alabarekin ezkondu zen. Vladislav osaba Savak koroatu zuen. Badirudi Stefan Lehen Koroatuaren seme gazteak printze parte gisa gobernatu zuela tronura iritsi aurretik. 1220. urterako, Mileševa monasterioa eraiki zuen, eta apainketa horretan Sava artzapezpikuak parte hartu zezakeen. Stefan Vladislavren erregealdiaren hasieran, Dubrovnikekiko harremanak ez ziren onak izan. Serbiako erregeak Dubrovnikeko jendeari presioa egin zion Radoslav berari uzteko. Radoslavek Bosniako debekura jo zuen laguntza eske Matej Ninoslav. Hala ere, Dubrovnik utzi behar izan zuen, eta horrekin batera gerrarako prestatzen ari zen serbiar erregea. Durrësen errefuxiatu zen, non, ustez, bere emaztea Annarekin banandu zen. Bere osaba Savak gonbidatuta, Radoslav Serbiara itzuli zen eta 1235ean hil zen Jovan fraide gisa. Sava hurrengo urtean bertan hil zen, 1236an, Bulgariako hiriburuan, Ekialdeko Patriarkatuetara beste bidaia batetik itzultzean. Domentianek dioenez, bulgariarrek bere gorpua gorde nahi zuten, lehen Berrogei Martirien elizan lurperatu zutena. Vladislav bere aitaginarrebarengana joan zen Savaren gorpua eske. Jovan azkenean berarekin ezagutzera atera zen. Savaren gorpua Serbiara itzuli zuten, eta Milesevako jada prestatutako hilobi batean jarri zuten. Vladislavek forua eman zion Dubrovniki 1235ean. Dubrovnikek bere lurraldean serbiar erregearen aurkariak ez onartzeko konpromisoa hartu zuen, eta serbiar erregeak, horren truke, hiriaren aurreko pribilegioak berretsi zituen. Garai hartan, Serbiako edo Dubrovnik estatuko buruzagitza aldaketa gertatzen zenean akordioak berrestea ohitura bihurtu zen.
1237an, Vladislav bere armadarekin joan behar izan zuen bere herrialdearen mendebaldeko muturrera, Cetina ibaira. Okasioa Koloman duke hungariarra Hum eskualdean sartzea izan zen, zeina Toljen II.a serbiar erregearen basailu eta Miroslav Zavidović Stefan Nemanjaren anaia zenaren ondorengoa zen. Bosnian zehar arrakastaz sartu ondoren, Kolomanek Toljen printzearen lurraldea inbaditu zuen. Vladislaven armadaren presentziak hungariarren incursio gehiago eragotzi zituen. Oraingo hartan, aliantza bat egin zen Serbiako Erresumaren eta Spliten artean.
mendearen berrogeigarren hamarkadaren hasieran, tatariarrek Ekialdeko Europa inbaditu zuten. Poloniak, Silesiak, Errusiak, Hungariak sufritu zuten, eta mongoliarrak Adriatiko itsasora iritsi ziren Bela Hungariako erregearen atzetik. Itzultzean, Serbia eta Bulgariatik igaro ziren eta 1243an, Batu Khanen gidaritzapean, Urrezko Horda sortu zuten. Mongolen inbasioa baino lehen, Bulgariako Joan enperadorea hil zen. Coloman I Asen bere seme ezgaiak hartu zuen oinordekoa. Vladislavek bere laguntza galdu zuen Bulgarian eta 1241ean tronutik bota zuten. Bere anaia txikia Urošek hartu zuen oinordekoa. Vladislavek Serbian jarraitu zuen bizitzen. 1269 inguruan hil zen, eta bere dotazioan, Mileševi, lurperatu zuten.
Stefan Uroš I
Vladislavek forua eman zion Dubrovniki 1235ean. Dubrovnikek bere lurraldean serbiar erregearen aurkariak ez onartzeko konpromisoa hartu zuen, eta serbiar erregeak, horren truke, hiriaren aurreko pribilegioak berretsi zituen. Garai hartan, Serbiako edo Dubrovnik estatuko buruzagitza aldaketa gertatzen zenean akordioak berrestea ohitura bihurtu zen.
1237an, Vladislav bere armadarekin joan behar izan zuen bere herrialdearen mendebaldeko muturrera, Cetina ibaira. Okasioa Koloman duke hungariarra Hum eskualdean sartzea izan zen, zeina Toljen II.a serbiar erregearen basailu eta Miroslav Zavidović Stefan Nemanjaren anaia zenaren ondorengoa zen. Bosnian zehar arrakastaz sartu ondoren, Kolomanek Toljen printzearen lurraldea inbaditu zuen. Vladislaven armadaren presentziak hungariarren incursio gehiago eragotzi zituen. Oraingo hartan, aliantza bat egin zen Serbiako Erresumaren eta Spliten artean.
mendearen berrogeigarren hamarkadaren hasieran, tatariarrek Ekialdeko Europa inbaditu zuten. Poloniak, Silesiak, Errusiak, Hungariak sufritu zuten, eta mongoliarrak Adriatiko itsasora iritsi ziren Bela Hungariako erregearen atzetik. Itzultzean, Serbia eta Bulgariatik igaro ziren eta 1243an, Batu Khanen gidaritzapean, Urrezko Horda sortu zuten. Mongolen inbasioa baino lehen, Bulgariako Joan enperadorea hil zen. Coloman I Asen bere seme ezgaiak hartu zuen oinordekoa. Vladislavek bere laguntza galdu zuen Bulgarian eta 1241ean tronutik bota zuten. Bere anaia txikia Urošek hartu zuen oinordekoa. Vladislavek Serbian jarraitu zuen bizitzen. 1269 inguruan hil zen, eta bere dotazioan, Mileševi, lurperatu zuten.
Stefan Uros-en erregealdiaren hasiera Alemaniako meatzariak, saxoiak, Serbiara iritsi ziren. Saxoiak Serbiara iritsi izanaren arrazoia ez da ezagutzen. Bi teoria daude: Erdelj -eko mongoliarren presioaren ondorioz, Serbian errefuxiatu zirela errege serbiarren oniritziarekin, edo Uroš erregeak berak gonbidatuta etorri zirela, elkarren arteko interes ekonomikoek erakarrita. Saxoiek serbiarrek ezagutzen ez zituzten burdinazkoak ez diren metalak prozesatzeko teknika berriak ekartzen dituzte. Saxoiak aipatzen dituen lehen iturri historikoa Uroš-ek Brskori 1254ko forua da. Saxoiek erregea nobleziatik independizatzea ahalbidetu zuten, mertzenarioen indarrak mantendu ahal zituelako.
XIII.mendeko berrogeigarren hamarkadaren amaieran, Dubrovnik eta Bar Artzapezpikutegien arteko gatazka berritu zen. Bar-eko artzapezpikua Giovanni Plano Carpini-k ordezkatu zuen. Urtebete lehenago, Bosniako Elizbarruti Katolikoa Dubrovnikeko Artzapezpikuaren jurisdikziotik kanpo geratu zen eta Kalokako Artzapezpikuaren menpe zegoen. Horregatik, Dubrovnik saiatu zen 1215az geroztik Bar Artzapezpikutegiaren menpe dauden elizbarruti katoliko serbiarrak bere jurisdikzio elizapean jartzen. Gatazka Bar-eko Artzapezpikutzaren alde ebatzi zen, baina Giovannik artzapezpiku aulkira erretiratu behar izan zuen. ordezkatu zuen. Uroš-ek Bar-eko Artzapezpikuari laguntza eman zion gatazkan eta Dubrovnikeko inguruak suntsitu zituen. Dubrovnikek aliantza bat egiten du Migel II.a Asen Bulgariako enperadorearekinekialdetik Serbiari erasotzeko prestatzen ari zena. Radoslav, Humeko dukea, Andrijeren semea eta Miroslav printzearen ondorengoa ere koalizioan sartu zen. Bulgariako armadak Serbiari eraso zion 1254an. Hala ere, erasoak ez zuen arrakastarik izan eta ez zuen Urošen jarrera astindu. Dubrovnik-ek bakea egin zuen Serbiako erregearekin. Gerra amaitu ostean iturrietan aipatzen ez zen Radoslav printzeari txarren atera zitzaion. Bere zatiko printzerria Serbiako Erresumari erantsi zitzaion. Era berean, garai berean, Urošek Vukanen oinordekoek, Stefan, Dimitrije eta Mladenek gobernatzen zituzten lurraldeak, estatuari erantsi zizkion.
Uroš Epiroko despotismoaren eta Nizeako inperioaren arteko gerran esku hartu zuen, Migel II.a Angelo Epiroko despotari lagunduz. 1000 soldadu bidali zizkion (1258). Serbiar armadak Mazedoniako iparraldea okupatu zuen Skopjekin. Hala ere, koalizioa garaitu zen Pelagoniako guduan (1259), eta bi urte geroago Mikel Paleologok Konstantinopla konkistatu zuen, eta horrek Latindar Inperioaren existentziari amaiera eman zion (1204-1261).
XIII. mendeko hirurogeita hamarreko hamarkadaren hasieran, Urošen seme gaztearen Milutin eta Anna printzesa bizantziarraren artean ezkontza bat osatzeko saiakera izan zen, Mikel Enperadorearen eta bere emaztea Teodoraren alaba. Georgije Pahimerrek arrakastarik gabeko negoziazioak deskribatzen ditu, eta ondoren, Uroš-ek Anjouko Karlosekin aliantza bat egin zuen, Bizantziar enperadorearen aurkari nagusia. 1274ko Lyongo kontzilioan, Mihailok serbiar eliza autozefaloaren existentziaren legezkotasuna eztabaidatu zuen. Hala ere, Urošek ez zuen Bizantzioren aurkako gerra bat burutzea lortu. 1274an, Dubrovnik-en aurkako gerra gidatu zuen. Uroš erregearen azken ekintza politiko ezaguna da.
Stefan Dragutin
biar erregeen eta artzapezpikuen bizitzan, Uroš eta bere seme Dragutinen arteko gerra zibila deskribatzen du. Gerra lehertu zen Urošek bere semeari lurralde zati bat administratzeko uko egiteagatik, eta 1268an egingo zuela agindu zuen. Gerra 1276an Gatačko Poljeko guduan Uroš porrotarekin amaitu zen. Uroš Hum eskualdera erretiratzen da, non fraide bihurtu zen. Simon fraide gisa hil zen 1277an.
Stefan DragutinEditatu
Artikulu nagusia: Stefan Dragutin
Srem erresuma
Bruselako Europar Auzoa
Bruselako Europar Auzoa Belgikako Brusela hiriburuan Europar Batasuneko erakundeen egoitzak kokatuak dauden guneak jasotzen duen izendapen ez ofiziala da. Eremu hau, Brusela parkea, Cinquantenaire parkea eta Leopold parkeak osatzen duten hirukiaren barnean dago. Europako Batzordea eta Europar Batasuneko Kontseilua eremu honen bihotzean daude, Schuman geltokia eta Schuman biribilgunetik hurbil, Rue de la Loi etorbidean. Europako Parlamentua, Brusela-Luxenburgo geltokiaren parean dago, Luxenburgo plazatik hurbil.
Serbiako Erresuma (Erdi Aroa)
Stefan DragutinEditatu
Boterera heldu ondoren, Dragutin erregeak bere amari Jelenari eman zion printzerriko zati bat kudeatzeko. Jelenak Zeta, Trebinje eta Plav eta Gornji Ibar inguruko inguruak jaso zituen, eta horregatik barkatu zion semeari bere aita boteretik kentzea. Seguruenik, Dragutinen anaia txikiak Milutinek ere lurren zati bat jaso zuen kudeaketarako. Dragutinen erregealdia Dubrovnik-ekin harreman onak izan zituen, aitarekin gatazkan. Dragutinek foru bat eman zion Dubrovnikeko jendeari, non, iturrietan lehen aldiz, Vlasteličići jauntxo txiki gisa aipatzen diren Serbiako estatuan. Bere aitak bezala, Dragutinek ez zuen harreman onik izan Bizantziorekin. DefekzioaKotanicarenserbiarren sartzean parte hartzen du, bizantziar probintziak arpilatuz. Hala ere, mugako gatazka txiki horiez gain, ez zen Bizantziorekin borroka handirik izan. Serbia 1281ean Orvieton sortu zen Anjouko Karlosek zuzendutako bizantziarren aurkako koalizioan sartu zen. Bulgariako rift dinastiko borroka  .
Danilo Dragutinen Jelečatik gertu dagoen zalditik erori zela irudikatu zuen Jainkoaren zigorra, bere aita tronutik botatzeagatik. Dragutinen lesioa larria izan zen. Herrialdea kudeatzea eragotzi zion luzaroan. Erregeak bere zalditik erortzea baliatu zuen bere anaia txikiaren Milutin abdikatzeko. Benetako arrazoia agintariek Dragutinen hungariarren aldeko politikarekin zuten atsekabea izan zen. Vlastelak Bizantziorekin gerra bat nahi zuen eta bertan bere lurraldeak zabalduko zituen. 1281ean, Dragutinek kanpaina bat egin zuen, non Serbiako armada Ser-era sartu zen. Hala ere, hurrengo urtean gerraren jarraipena espero zuen jaunak, eta Dragutin zaurituak ezin izan zuen armada gidatu. Daniloz gain, Dragutinen erorketa ere lekuko da 1308an Serbiako estatuaren egoera deskribatzen zuen bidaia-koaderno bat idatzi zuen fraide anonimo batek, baita historialari bizantziar batek ere.Georgije Pahimer artzapezpikua  .
Tronuaren lagapena Deževako kontzilioan egin zen 1282an. Milutinek errege boterearen sinboloak ere jaso zituen anaiarengandik: urrea, jantzi inperialak, armak eta zaldi bat. Dezhevsk Kontseiluaren xedapenen arabera, Milutinek bere bizitza osorako tronuan jarraituko zuen. Dragutinen semeetako bat izango zen, ziurrenik Vladislav. Dragutinek berak lurralde zabalak jaso zituen Serbiako Erresumaren iparraldean, Rudniketik Trebinjerako eremua barne. 1284an, Jelisaveta Kumanka amaginarrebarengandik Mačvanska eta Usor - Solako Banovina jaso zuen. Dragutinen herrialdea atzerriko iturrietan " Srem-eko Erresuma " bezala ezagutzen da.
Stefan Milutin
Milutinen garaipena tatariarren aurka, Anastas JovanovBere erregealdiko lehen urtean, Milutinek Bizantzioren aurkako kanpaina bat egin zuen eta bertan Gornji eta Donji Polog, Ovče Polje , Zletovo eta Pijanec konkistatu zituen. Migel VIII.a Bizantziar enperadoreak Serbiaren aurkako kanpainarako prestaketak egiten ditu. Bizantziar familia aristokratikoek horretara bultzatu zuten eta serbiarren aurretik ihes egin zuten Konstantinoplara. Hala ere, enperadorea prestaketak amaitu baino lehen hil zen. 1283ko udaberri hasieran, enperadore berriak, Andronikos II. Paleologoak, armada bat bidali zuen Serbiara. Hala ere, ez zuen pertsonalki erasoan parte hartu. Armada, batez ere, mertzenario tatariar destakamenduek osatzen zuten. Daniloren arabera, talde handiago bat tatariarren destakamendu handiagoaDriman hil zen, eta ondoren kanpaina amaitu zen. Urte bereko udazkenean, Milutinek Strumica eta Ser eskualdea suntsitu zuen eta Sveta Gora eta Egeo itsasoko kostaldera iritsi zen Hristopoljeraino. Dragutinen destakamenduek ere parte hartu zuten gerran. Milutinek Poreč, Kičevo eta Debar okupatu zituen. Milutin gerran zegoen 1282-4an. nabarmen zabaldu zuen Serbiako Erresuma hegoalderantz  .
XIII. mendeko azken hamarkadaren hasieran, Milutin eta Dragutinen armadek elkarrekin okupatu zituzten Kučevo eta Braničevo, ordura arte Drman eta Kudelin kuman agintari erdi-independenteek gobernatzen zituztenak. Braničevo Serbiako estatuaren parte izan zen lehen aldiz. Srem erreinuari atxikita zegoen. Braničevoren konkistak Vidingo Šishman printzearen erreakzioa eragin zuen, Mongol Khan Nogaiaren basailu batek. Šishmanen indarrak Pećera iritsi ziren. Kontraeraso batean, Milutinek Shishmanen hiriburua hartu zuen eta Dragoš jaunaren alabarekin ezkontzera behartu zuen. Shishmanen semea Milutinen Anna alabarekin ezkonduta dago. Khan Nogai mongoliarra Serbiaren aurkako erasorako prestatzen ari zen. Milutinek erasoari aurrea hartu zion bakea eskatuz eta bahituak bidaliz, bere seme Stefan barne  . 1296an, serbiar erregeak Durrës hartu zuen eta, ondorioz, bizantziar espedizio berri bat eragin zuen. Greziako armada Mihailo Glavas jeneral ospetsuak zuzendu zuen. Glavasen erasoa erabateko porrotarekin amaitu zen, eta ondoren buruzagi militarrak berak enperadoreari bakea egitea proposatu zion. Theodore Metohits Serbiako erregearekin izandako negoziazioak eta bakearen amaiera deskribatzen ditu. Andronikosek lehen aldiz erregeari bere arreba Eudokia eskaini zion emazte gisa. Hala ere, ez zuen jada hiru (edo lau) aldiz ezkondu zen serbiar erregearen berri entzun nahi izan. Hori dela eta, Milutina bizantziar enperadoreak bere alaba, bost urteko Simonida, seinalatu zuen. Ohridako Makarije artzapezpikuak egin zuen ezkontza. Bizantziorekin adiskidetzeak, Simonidesekin ezkontzak koroatua, arrakasta handia suposatzen du Milutinen politikan. Honekin, Mazedonian konkistatutako lurraldeak legeztatzea lortu zuen, Serbiari dote gisa erantsi zitzaizkionak. Bere foruetako batean, Milutinek berak idazten duenez, "Skopje, Ovčepolje, Pološka, ​​​​Debar eta beste lurralde batzuk ezpatarekin hartu zituen eta gero Andronikos enperadore greziar autokrataren suhia bihurtu zen". Bizantziorekiko aliantzak oposizio handia izan zuen Serbian. Lehenik eta behin, Jelena erregearen ama eta Dragutin erregearen anaia aliantzaren aurka zeuden. Bizantziarrek Milutini bere ama Jelena ezkontzara joateko eskatu zioten. Hala ere, erregeak bere adinaren eta bidaiaren luzeraren arabera justifikatu zuen. Dragutinen jarrera ondorengo gertakarietatik eta Georgios Pahimer idazle bizantziarraren oharretatik ondoriozta daiteke.nork dio Andronikok bere suhiari aliatuen laguntza eman ziola, eta horrek Dragutinek aurreikusitako erasoa alde batera utzi behar izan zuen.
Milutin eta Dragutin (1301-1311) arteko gerraren kausak gutxi ezagutzen dira. Dubrovnikek Kotor erasotu zuen 1301ean Veneziako Errepublikaren laguntzaz. Kotorrek setioari eutsi zion, eta mendeku gisa, Milutinek ( Genova, Bizantzio eta Kotor koalizioko kidea ) Dubrovnik erasotu zuen, penintsulako lotura guztiak moztuz. Dubrovnik-eko dukea Mljetera erretiratzen da eta 1301eko abuztuan bakea amaitu zen, zeinaren arabera aurreko egoera Dubrovnikentzako 4.000 bakoitzeko gerra-indemnizazio batekin ezarri zen. Gutunarekin, Milutinek Dubrovnikeko merkatarien eskubideak berresten ditu Serbian. Gutunak Rudnik ere aipatzen du, hau da, hiri hau jada Milutin-en eskuetan zegoela (1301eko iraila). Bosniako gerra Serbiako gerra zibilarekin lotuta dago. Pavle BribirskiSerbiako gatazkak aprobetxatu eta herrialdean sakondu zuen, Onogosteraino. 1299an, Bosniako zati handi bat konkistatu zuen eta "Bosniako jaun" titulua hartu zuen, bere anaia Mladen I.a debeku gisa ordezkatuz. 1302an, Mladen Ban Stefan II Kotromanić- ekin gerran zegoen Bosnian. 1304. urtea baino lehen, foru batean, Hum eskualdeko jaun titulua darama. Hala ere, ez dago Mladen Bribirskiren benetako boterearen arrastorik Hum-en. Haren ordez, Nelipčić familiako Konstantino printzea agertzen da, Behe ​​Neretva, Ston eta Nevesinje eremuak gobernatzen dituena. Paulek gerra bat eramaten du Milutinekin. Serbiako erregeak bere semea harrapatu zuen. 1306 inguruan, Pavle eta Milutinek bakeak egin zituzten. Pavle Humska lurretik alde egin zuen, eta Milutinek Mladen askatu zuen. Mladen II.a, harrapatu zuen.
erregearen anaia, Balduino II.a latindar enperadorearen bilobarekin ezkondu zen eta, horrela, latindar erregearen titulua jaso zuen dote gisa. Bizantzioren aurkako gerra prestatzen hasi zen Latindar Inperioa berrezartzeko. Bizantzioren aurka ere Filipe Tarentokoa zegoen, 1305ean Durres okupatu zuen Balkanetako Angevin lurraldeen jabea. Milutinek Filiporekin bilera bat antolatu zuen 1305ean Skadarreko apezpikuaren bitartez. Aldi berean, serbiar erregeak mandatariak bidali zituen Parisera, Karlos Valoisekoarekin Bizantzioren aurka aliantza bat negoziatzeko. Frantziako gobernuak dominikar bat bidali zuenfraide serbiar estatuko egoera ikertzeko. Fraide anonimoaren sinpatiak Dragutinen (Angebinoekin erlazionatuta zegoen) alde baziren ere, Karlos Valoiskoak ez omen zion kasu handirik egin txosten horri, eta 1308an Milutinen mandatariekin aliantza bat egin zuen, bermatuz. Bizantziotik irabazi zituen lurraldeak. Milutinek erlijio katoliko erromatar bihurtzeko eta bere alaba Tsarica (Zorica) Karlen semearekin ezkonduko zela agindu zuen. Klemente V.a Aita Santuak Milutinen fidatzen zen eta hainbat orrialdetan idatzi zuen apaizek Milutin erromatar katoliko federa bihurtzea ezarri behar zutela. Bere aliatu berriei konfiantza emanez, Milutinek 1308an Bizantziar Inperioari eraso zion, bere armada Tesalonikara eramanez. Melik-en menpeko Catalinako mertzenarioen zati bat bere alde joan zen (1000 zalditeria eta 500 infanteria). Thessalonikek erasotik defendatu zuen, etaMelik Milutin-en aurka altxatu zen. Milutinek menderatu eta exekutatu egin zuen. Mendebaldean aldaketa bat dago. Klemente Aita Santua Avignonera joan zen 1309an, eta Charles Valois Erromatar Inperio Santuaren koroaren inguruko gatazketan sartu zen , eta Alemaniako koroa lortzeko arrakastarik gabeko saiakeraren ostean, Frantziako gatazketan ere. 1309an, Aita Santuak Veneziako Errepublika madarikatu zuen, Milutin bere alboan irabazi zuena. Milutin eta Mendebaldearen arteko aliantza hautsi egin zen. Veneziarrek Balkanetako angebinoen aurka gerra egiteko konbentzitu zuten Milutin. Albaniako erregea deitzen diote, lehen aldiz Serbiako agintarien tituluan sartzen dena. Milutin Andronikosera itzuli zen eta Gallipoliko Hsalilen destakamendu mertzenarioa garaitzen lagundu zion. Trukean, Andronicus Hilandaru daherri bat eman zuen. Milutin eta Hsalilen gerra Balkanetako penintsulan turkiarren eta serbiarren arteko lehen gatazka historikoa da. Hala ere, ez zen bakarra izan. 1313an, Milutinek Serbiar armadaren destakamendu sendo bat bidali zuen Asia Txikira Novak Grebostrek Duke Handiaren gidaritzapean, greziar agindupean ez zegoen baina bizantziar aliatu gisa independenteki borrokatu zen.
Milutinek Mendebaldekoekin izandako negoziazioek, beraz, ez zuten Andronikosekiko harremanetan eragin. Momentu horretan, Bizantzio otomandarrekin gerran zegoen, Asia Txikira Katalina konpainiako gudari mertzenarioak ekarriz, laster beren enpresaburuen aurka egin eta greziarren lapurreta egiten hasi ziren. Sveta Gora eta Hilandar ere izan ziren jomugan. Milutin Hilandarra zaindu zuen. Nemanjina zaharra zegoen tokian eliza berri bat eraiki zuen, Hilandarren inguruan harresiak eta bi pirga eraiki zituen, horietako batek eliza itsasotik piraten erasoetatik defenditzen zuen. Hiru urteko Katalinaren erasoetan (1307-1310) Hilandarren sufrimenduak jaso zituen orduko monasterioko administratzaileak, geroago Danilo artzapezpikuak. Katalinak mendebaldera erretiratzen dira, Atenasko Dukerrira iristen dira Tesalia eta Epiro bidez.non, denbora laburrean dukea zerbitzatu ondoren, haren aurka egin eta Kefisen garaitu zuten (1311), eta ondoren dukerria hartu zuten. Hala, Serbiarako arriskua behin-behinean kendu zen. Tesaliara itzuli zen, Turkopoleko mertzenarioen destakamendu bat Catalinasengandik banandu zen eta, Melikusen agindupean, Milutinek bere zerbitzura kontratatu zuen.
1310ean Milutinek Andronikosen laguntza bidali zuenean (Hsalil borrokatzeko), Dragutinek eraso egin zion. Vlastela Dragutinen albora joan zen, eta Milutin posizio zail batetik salbatu zuen elizgizonak, Dragutinek Mendebaldearekin zuen loturaz kontuz. Orduko kleroaren buruzagia Danilo biografoa zen, orduan Banjako apezpikua. Milutinek bere esku utzi zion dirua gorde zezan. Danilok turkiar, tatariar eta osetiarren destakamendu mertzenarioak erreklutatzeko erabili zuen. Kleroak gatazkaren areagotzearen beldur zen eta bakea bultzatu zuen. Nikodemo abade hilandarra Konstantinoplara joan zen bi erregeen izenean aholku eske. Enperadoreak eta patriarkak bakea bukatzea proposatu zuten, eta estatuko batzarrean burutu zen. Bakea Banjska monasterioaren eraikuntza eta Svetostephanska Chrysovulja ospetsuaren argitalpenarekin sinbolizatzen zen., 1313 eta 1316 artean igaro zen. Gerra zibilak ez zuen lurralde aldaketarik ekarri  .
Milutinen seme zaharrenak, Stefan, izan zuen gerra amaitu ondoren kezkatzeko arrazoirik handiena. Gerra garaian bere aitaren gogokoena zen, eta Deževeko Kontseiluaren xedapenetara itzultzea ez zitzaion komeni. 1306an, Stefan jarri zuten Zeta eta errege titulua zuten kostaldeko eremuen buru. Momentu horretan, 30 urte baino gehiago zituen eta sendo errotuta Zetan. Bere familiarekin, emaztearekin eta bi semeekin bizi zen: Dušan eta Dušic. Horrez gain, Milutinek Anna Terterrekin izandako ezkontza ez-legitimoan jaio zen, eta horrek bere posizioa are gehiago ahuldu zuen. Simonidaren ama Irina ere tronuaren alde borrokatu zen, bere seme Dimitrirentzat bermatu nahi izan zuen.azken finean Serbian bizitzeari uko egin zion. Vlastelak Stefan konbentzitu zuen bere aitaren aurka matxinada bat egiteko, bestela desobedituko zuela mehatxatuz. Milutinek Zeta okupatu zuen bere armadarekin; Stefan Bojanaren gainetik erretiratu zen. Aitarekin negoziazioetan sartu zen. Skopje ondoan elkartu ziren, Stefanen bizilekua zegoen tokian. Milutinek bere semea kateatzeko agindu zuen. Stefan Skopjera eraman zuten eta partzialki itsututa zegoen. Konstantinoplako gortera bidali zuten, eta zazpi urte eman zituen Andronikos enperadorearekin. Bere aita hil baino berehala itzuli zen Serbiara. Milutinek, elizaren konbentzimenduarekin, bere semeari Budimlja parrokiako administrazioa eman zion. Urte berean (1314), Milutin eta Dragutin arteko harremanen krisia gertatu zen. Jelena erregina 1314ko otsailaren 8an hil zen, eta Dragutin ez zen pertsonalki hiletara etorri, baina hara bidali zuen enbaxada. Beranduago bere amaren hilobira etorri eta bere anaia ezagutu zuen Pauni, Kosovon.
1316ko udaberrian Dragutinen heriotzak eten zuen bake aldi laburra. Hil aurretik, Dragutin erregea fraide bihurtu zen eta Teoktisto izena hartu zuen. Horren aurretik, bere seme Vladislavri eman zion boterea parlamentuan. Halako batean, Dragutin hil eta gutxira, Milutinek Vladislav espetxeratu zuen eta bere domeinua hartu zuen. Handik XIV.mendearen amaierara arte, Dragutinen lurrak eztabaida-hezur bihurtu ziren Serbia eta Hungariaren arteko harremanetan. 1316 eta 1318 artean, Milutinek gerra egin zuen Dubrovnikekin. 1317an tregua amaitu zen, eta Milutinek 4.000 pertsona baino gehiagoko omenaldia ordaintzea onartu zuen. Gerra hau amaitu bezain laster, gerra piztu zen Mladen II.a Bribir-arekin (1318ko ekaina). Ezezaguna da gerraren nondik norakoak. Hurrengo urteko ekainean, Aita Santuak gutunak bidali zizkien Albaniako hainbat nobleri Raško errege zismatikoaren boterea kentzeko. Aita Santuaren erabaki honek Milutinek Filipe Tarenaren aurka egin zuen eraso-politikak eragin zuen Dragutinekin gerra zibila amaitu ondoren. Milutin-en aurka koalizioa sortu zen. Milutinen aurkaririk indartsuena izan zenKarlo Robert, Hungariako erregea, 1319ko udazkenean Sava zeharkatu eta Macva okupatu zuena, Kolubara haranean barneratuz. Hungariako armada gaurko Valjevotik iparraldera iritsi zen. Dragutinen estatuaren muina Hungariarren menpe zegoen. Hungaria erretiratu eta gutxira, Milutinek lurraldeak berreskuratu zituen, eta neguko hilabeteetan, 1320. urtearen hasieran, Karlo Robertek bere kanpaina hasi zuen berriro eta Mačva eta Dragutin estatuko beste hiri batzuk hartu zituen. Milutinek ezin izan zuen Cumans-en armada mertzenarioa erabili Androniko II.ak orduantxe eskatu zielako harengana itzultzeko. Androniko eta bere bilobaren artean Bizantzioko gerra zibilaren lehen aldia Milutinoren esku-hartzerik gabe igaro zen. 1322an gerra berriro hasi zenean, jada hilda zegoen Milutin.
Stefan Dečanski
Dajilo Hum apezpikuaren ustetan, Milutinek bere seme Stefan Bizantziotik itzultzeko baimena eman zion 1321ean. Budimljako administrazio eremua esleitu zion. Milutinek ez zuen kontuan hartu bere seme zaharrena Konstantin, garai batean Humeko gobernadorea izan zena, bereziki baliotsutzat, bere oinordeko izendatu baitzuen Stefan erbesteratu ondoren bakarrik. Konstantino Simonides eta Milutinarekin batera margotu zuten Gračanican. Stefanen erbestearen ondoren Zetako gobernadore izan zen. Shkoderren errege izendatu zuten. Bere dirua asmatu zuen. Aitaren heriotzaren berri izan bezain laster, Stefanek iragarri zuen San Nikolasek ikusmena berreskuratu zuela. Erreleboa hartzeko prestatzen ari zen. Konstantinori boterea partekatzea eskaini zion, baina azken honek ez zuen ados jarri. Bere jatorri eslaviarra, sendatze miragarria eta martirioak jende gehiena irabazi zuen. Elizak Konstantino abandonatu zuen. Epifania egunean, Nikodim artzapezpikuak Stefan koroatu zuen errege gisa, eta Dušanek errege gazte gisa. Konstantino garaitu eta guduan harrapatu zuten. Sasi-artekariak modu basatian hil zutela idatzi du. Idatzitakoa da Estebenek Konstantinoren besoak ziriekin zulatu eta erditik moztu zituela, eta bere burezurra kopa gisa erabili zuela, Krum agintari bulgariarrak burezurrarekin egin zuen bezala IX.Bizantziar enperadorearena  .
Mihailo Sisman 1324an iritsi zen boterera. Badirudi Dečanski eta Vladislaven arteko gerran, Vladislavi lagundu ziola, eta horrek serbiar erregea mandatariak bidaltzera behartu zuen. 1325ean, Šishmanek bere lehen emaztea, Anna Neda, Milutin erregearen alaba kendu zuen eta Andronikoren arrebarekin ezkondu zen. Hala ere, denbora batez Andronikos Gaztearekin gerran egon zen. Serbiarrekin talka egin zuen Vardar haranean hedatu zirelako. Bizantziorekiko gerraren arrazoia Prosek serbiarren jabetza izan zen, Mihailo Asen bizantziar gobernadoreak, bestela bulgariarra, eskuetan utzi baitzuen. Andronikosek tatariarrak eta beste mertzenario batzuk kontratatu zituen 1330ean, eta Jovan Bessarabo Valakiako printzearekin aliantza bat egin zuen serbiarren aurka. Serbiarrek mertzenarioak ere eskuratu zituzten. Grigorak 1000 zelta aipatzen ditu, eta Cantakuzin 300 Alaman. 1330eko maiatzean, Stefanek veneziarrei bere lurren bidez Bulgariarekin merkataritza egitea debekatu zien. Estebanek Bulgariako gortean zuen enbaxadak ez zuen arrakastarik lortu.