cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laika
Entrenamendua
Sobietar Batasunak eta Estatu Batuek bizirik zeuden animaliak hegaldi azpiborbitaletan jaurti izan zituzten Sputnik 2 orbitan jarri aurretik.​ Sputnik 2aren hegaldirako, hiru txakur entrenatu ziren: Albina, Mushka eta Laika.​ Vladimir Yazdovsky eta Oleg Gazenko zientzialari sobietarrak izan ziren txakur horiek entrenatu zituzten arduradunak.
Txakurrak Sputnik 2 espazio-ontziaren kabina txikian sartu ahal izateko, gero eta eremu mugatuagoetan egon behar izaten zuten, batzuetan 20 egun arterainoko egonaldietan. Konfinamendu luze horien erruz, txakurrek pixa egiteari eta libratzeri utzi zioten. Horrek txakurrengan ezegonkortasuna sortu zuen eta haien osasunaren narriadura orokorra eragin zuen. Txakurrei emandako libragarriek haien egoera hobetu ez zutenez, erabilgarria zen bakarra entrenamendu denboraldi luzeak edukitzea zela ondorioztatu zuten ikerlariek. Geroago, suziriaren aireratzea simulatzen zuten zentrifugatzaileetan eta espazio-ontziaren zaratak simulatzen zituzten makinetan sartu zituzten txakurrak. Horrek bihotzaren bultzada bikoiztea eta presio arteriala 30-65 torr igotzea eragin zuen. Gainera, espazioan haien janaria izango zen nutrizio altuko gel bat jateko entrenatuak izan ziren txakurrak. Martxan jarri aurretik, zientzialarietako batek bere seme-alabekin jolastera eraman zuen Laika. Sovietarren medikuntza espazialaren historia batzen duen liburu batean, Vladimir Yazdozvsky zientzialariak hau idatzi zuen: “Beragatik zerbait ona egin nahi nuen, bizitzeko denbora gutxi gelditzen zitzaion eta”.
Hegaldi aurreko prestakuntza
Turatameko kosmodromotik gertu zegoen lurreratze-pista txikiegia zenez, txakurrek eta tripulazioak Tashkent hirira bidaiatu behar izan zuten Tu-104 hegazkin batean. Bertatik, ll-14 hegazkin arin eta txikiago batek eraman zituen Turatamera. Heldu zirenean txakurrek entremanenduarekin jarraitu zuten eta kapsuletan sartu zituzten, elikadura sistemara ohitu ahal izateko.
NASA ren dokumentuen arabera, Laika sateliteko kapsulan 1957ko urriaren 31n sartu zuten, misioa hasi baino hiru egun lehenago. Urteko sasoi horretan, jaurtiketa tokian tenperaturak ikaragarri baxuak ziren. Horregatik, kapsula bero mantentzeko, berogailu bati lotutako tutu malgu bat erabili zuten. Misioari hasiera eman aurretik, bi begiralek Laika zaintzeko ardura izan zuten. Aireratu baino lehen, 1957 ko azaroaren 3 an, Laikaren ilajea etano l soluzio batekin garbitu zuten, eta haren bizi-funtzioen jarraipena egiteko sentsoreak ipini behar zizkioten gorputz-atalak iodoz margotu.
Kapsula prestatu zuen teknikarietako batek aireratzearen aurretik honakoa adierazi zuen: "Laika kapsulan sartu eta gero eta atea itxi aurretik, muturrean muxu eman genion eta bidai ona opa egin genion, hegalditik bizirik itzuliko ez zela jakinda”.
Misioa
Aireratzearen ordu zehatza iturri batetik bestera aldatzen da; aipatutakoak Moskuko 05:30:42 edo 7:22 orduetan gertatu zela diote. Aireratzea eta gero abiadurarik handiena hartu zuenean, Laikaren ohiko arnasketa erritmoa hiru aldiz handiagoa izatetik lau aldiz handiagoa izatera pasa zen, eta bihotz-maiztasuna minutuko 103 izatetik 240 izatera. Orbitan zegoelarik, Sputnik 2ren punta konikoa arrakastaz askatu zen. Nabearen beste sekzioa ("Blok A") ez zen askatu eta horrek kontrol termikoko sistemaren behar bezalako funtzionamendua oztopatu zuen. Isolamendu termikoaren ataletako bat askatu egin zen; horri esker kapsularen barrualdeak 40 °C-ko tenperatura hartu zuen. Hiru orduz mikrograbitatean egon ondoren, Laikaren taupadak minutuko 102 ziren ; bihotz-maiztasunaren jaitsierak entrenamenduko saiakeretan baino hiru aldiz denbora gehiago hartu zuen, txakurraren estres maila baxuaren adierazgarri. Hasierako datu telemetrikoen arabera, Laika urduri egon arren, jaten ari zen. Bizi-datuen transmisioa aireratu eta bost eta zazpi ordu artean eten zen.
Sobietar zientzialariek Laikak hamar egunen buruan kontsumituko zuen pozoitutako janariarekin sakrifikatzea antolatu zuten. Urte askoz, Sobietar Batasunak Laikaren heriotzari buruz azalpen kontraesankorrak eman zituen, batzuetan bateriek huts egin zutenean txakurra oxigeno ezagatik hil zela edo besteetan eutanasia jaso zuela esanez. 1999an, sobietar iturriek Laikak gutxienez lau egunez bizirik iraun zuela baieztatu zuten eta ondoren, ontziaren gainberotzearen ondorioz bizia galdu zuela. 2002ko urrian, Dimitri Malashenkovek, Sputnik 2aren jaurtiketan parte hartu zuen zientzialariak, Laika aireratzetik bost eta zazpi ordu artean pasata hil zela ezagutarazi zuen, estresaren eta ontziaren gainberotzearen ondorioz. Houstonen Espazioko Mundu Kongresuan aurkeztu zuen artikulu baten arabera:
<<Ia ezinezkoa izan zen tenperaturaren kontrol fidagarri bat sortzea hain denbora gutxian.>>
Sputnik 2ak Lurra 2.570 aldiz orbitatu zuen 163 egunez. Ontzia atmosferan sartzean desintegratu zen, 1958ko apirilaren 14an.
Eztabaida
Estatu Batuen eta Sobietar Batasunaren espazioko lasterketaren opakotasuna zela eta, esperimentuaren eztabaida etikoak hein handi batean denbora batez jorratu gabe egon ziren. 1957ko prentsa kezkatuago zegoen esperimentuak izandako eragina ikuspuntu politiko batetik erakusteagatik. Aldi berean, Laikaren osasuna arazo txikiagoa bihurtu ziren.
Animalien eskubideak babesten dituzten hainbat taldek sobietar enbaxadaren aurrean egin zuten protesta. Beste batzuk New Yorken manifestatu ziren Nazio Batuen Erakundearen aurrean. Hainbat zientzialari estatubatuarrek, ordea, laguntza eskaini zieten haien sobietar kideei, behintzat Laikaren heriotzaren berri eman baino lehen.
Sobietar batasunean eztabaida gutxiago zegoen. Ez komunikabideek, ez hurrengo urteetako liburuek ezta jendeak ere ez zuen eztabaidan ipini txakur bat espaziora bidaltzeko erabakia. 1988. urtean, erregimen sobietarraren desagerpenaren ostean, Oleg Gazenko-k, Laika espaziora bidaltzeko lan egin zuen zientzielarietako batek, bere atsekabea adierazi zuen txakurra hiltzen uzteagatik:"«Gero eta denbora gehiago pasa, gero eta gehiago damutzen naiz gertatutakoaz. Ez genuen horrelakorik egin behar… eta misio honetatik ez genuen animaliaren heriotza justifikatzeko adina ikasi gainera.»Oleg Gazenko, animaliak espazioratzeko programaren zientzialari nagusietako bat eta Laikaren entrenatzailea."Zentsura politikoko kontuak zirela eta, Varsoviako ituna sinatu zuten beste herrialde batzuetan zailagoa zen programa espazial sobietarraren aurkako protesta irekia aldarrikatzea. Dena den, kritika nabarigarriak egon ziren zientzialari poloniarren artean. "Kto, Kiedy, Dlaczego" zientzia-aldizkari poloniarrean, 1958an argitaratua, Sputnik 2-aren misioa aipatu zen. Astronautikari buruzko atalean, Krzysztof Boruń-ek Laika lur gainazalera bizirik ez ekartzea gauza “tamalgarria” zela adierazi zuen, eta “dudarik gabe, zientziarentzako galera handia”.
Laikaren omenez, haren estatua eta plaka bat dago kosmonauten entrenamendudu zentro errusiarrean, Izarren Hirian.
Txakurren parte hartzea zuten hurrengo misio espazialak haiek berriz lurrera ekartzeko diseinatuko ziren. Beste misio espazial sobietar batean hilko ziren txakur bakarrak Pchyolka eta Mushka izan ziren. Sputnik 6 satelitea intentzionalki lehergailu batekin lehertarazi zuten haren itzuleran, kapsula beste herrialdeetako potentziek azter ez zezaten, satelitea atmosferara berriz sartzean norabideak kontrola galdu zuen eta, 1960ko abenduaren 1ean.
Laika herri-kulturan
Laikaren bidaiek munduko txakur famatuenetako bat bihurtu zuten hura. 1997an plaka bat jarri zen Zviozdni gorodok-en (Izarren hiria euskaraz) hildako kosmonauten omenez. Laika plakaren izkin batean irudikatzen da, kosmonauta baten hanka artean zelatan. 1964ko Moskuko  Pokorítelyam kósmosa oroigarrian (Espazioaren konkistatzaileen monumentua euskaraz) zizelkatuta ageri diren pertsonaia guztien artean Laika eta Lenin dira izenaz ezagutu daitezkeen bakarrak. Zenbait herrialdetan Laika txakurraren irudiarekin zigiluak sortu ziren, haren hegaldia ospatu nahian. Txokolate- eta zigarro-markak haren oroimenez izendatu izan dira eta, gaur egun oraindik, Laikaren oroigarri-bilduma handiak agertzen dira enkanteetan.
2005eko martxoaren 9an Mars Exploration Rover misioaren kontrolatzaileek Marteko lur eremu bati Laika izena jarri zioten, nahiz eta ez modu ofizialean. Vostok kraterretik hurbil aurki dezakegu, Meridiani Planumen.
Hainbat literatura-obratan agertu izan da Laika, zientzia-fikziozkoak gehienak, eta baita fantasiazkoak ere. Hauetan haren erreskate edo biziraupenari buruz hitz egin da maiz. Julian May-ren Intervention eleberrian Laika estralurtarrek erreskatatzen dutela kontatzen da. Jeanette Wintersonen Weight eleberrian Atlasek, Greziako titanak, orbitan aurkitzen du haren kapsula eta txakurra adoptatzen du. Doctor Who telesailean haren hiletaren istorioa kontatzen da. Flash Gordon komikiaren kapitulu batean txakur-itxurako ilargiko estralurtar arraza batek salbatzen du Laika.
Itziarren Semeak
Itziarren Semeak, 2006an Mungian (Bizkaia) sortutako Ska taldea da. Jebi Job, Manex eta Ibon izan ziren taldea sortu zutenak. Baina sortu eta gutxira Kue, Irkus eta Asier batu zitzaizkien. Negu Gorriak, Tijuana in Blue, Baldin Bada eta Hertzainak bezalako taldeak izan dira eragin musikalik garbienak.
Lehen kontzertua, Mungiako Ingule Gazte Asanbladaren eskutik eman zuten 2007ko Apirilean. Hortik aurrera, Euskal Herriko herri ezberdinetan egon dira kontzertuak ematen.
2008ko Ekainan, Ondarruko Santos Records estudioan beraien lehen diska grabatu zuten, Ander Muted teknikari lanetan izan zutelarik.
Kanpo Loturak
🇪🇺 Taldearen Myspacea
🇪🇺 MusikHerria diskoetxearen webgunea
web orria: http://www.itziarrensemeak.com/web/
Old Brookville (New York)
Old Brookville  New York estatuko herri bat da. Nassau konderrian kokatua dago. 2010ean 2,134 biztanle zituen, 10.36 kilometro koadrotan banatuta.
Ḷḷuna
Mugak
Eskualde hauek mugatzen dute: Asturiasko Lenako kontseilua (iparraldetik); Leongo Babia eta Omaña eskualde tradizionalak (mendebaldetik); Gordón, Los Argüellos eta Alba eskualde tradizionalak (ekialdetik); eta Tierras de Ordás (hegoaldetik)
Udalerriak
Eskualde tradizionala honako udalerriek osatzen dute:
Hidrologia
Luna ibaiak ipar-mendebaldetik hego-ekialdera zeharkatzen du eta eskualdeari izena ematen diona da.
1950-60ko hamarkadan urtegia eraikitzearen ondorioz eskualdea urez bete egin zen, beraz eskualde tradizionala bi zatitan banatuta dago.
Ana Agirre
Ana Agirre Zurutuza (Bilbo, Bizkaia, 1957ko uztailaren 24a -) EAJko euskal herritar politikaria. 2005etik 2009ra Eusko Jaurlaritzaren Industria, Merkataritza eta Turismoaren sailburua izan zen.
Biografia
Deustuko Unibertsitatean Zuzenbide ekonomikoan lizentziaduna. 1984tik Eusko Jaurlaritzarentzat jarduten du EAJ alderdiarekin.
Pablo de Olavide Unibertsitatea
Pablo de Olavide Unibertsitatea (Universidad Pablo de Olavide) Andaluziako unibertsitate publikoa da, Dos Hermanasen, Sevillan eta Alcalá de Guadaíran campusak dituena. 1997an sortua, unibertsitate publiko berrienetako bat da, eta 11.000 ikasle inguru ditu. Gradu, gradu bikoitz eta graduondokoen eskaintza nabarmentzen da hainbat alorretan, hala nola Zientzia Juridikoetan, Gizarte Zientzietan, Humanitateetan, Bioteknologian, Ingurumen Zientzietan, Kirolaren Zientzietan eta Informatikan.
Ana Lydia Vega
Biografia
Ana Lydia Vega, Coamoko Virgilio Vega eta Arroyo herriko María Santanaren alaba da. Jesusen Bihotzaren Akademian ikasi zuen.
Lehenengo olerkiak 7 urte zituenean egin zituen, eskolako urteetan. Eskolako ikasketak bukatu ostean, atzerriko hizkuntzen irakasle izan nahi zuenez, Puerto Ricoko Unibertsitatean Atzerriko Hizkuntzen Pedagogia ikasten hasi zen. Amarengandik zetorkion irakasle izateko nahia, ama eskola-maistra izan zen eta. 1968an graduatu eta txikitako lagun bati esker frantsesa hitz egiten zuenez, Frantziara joan zen bere ikasketekin jarraitzera. Parisko Unibertsitateko Frantses Literaturako titulazioa lortu zuen 1971n, eta unibertsitate bereko literaturako doktoretza 1978an.
Frantzian zegoen bitartean, bere bikotea, Robert, ezagutu zuen, eta berarekin alaba bat izan zuen: Lolita. Robert irakasle eta poeta zen eta alaba balet dantzaria izateaz gain, atzerriko hizkuntzak ikasi zituen.
Puerto Ricora itzuli zen bertako unibertsitatean Frantses literatura eta Karibeko ikaketak irakasteko. Garai honetan, Carmen Lugo Filippi ipuin-kontalaria eta Ruth Hernández irakaslea ezagutu zituen.
Ana Lydia Puerto Ricoko egoerari buruz idatzi eta gogoeta egiten duten idazleen belaunaldian jar genezake.
Literatur ibilbidea
Txikitako olerkiak idatzi ostean, nerabezaroan prosa, konposizioak, ipuinak eta eleberriak gustuko zituen. Garai horretan misterio eta erromantzezko 18 istorio idatzi zituen ingelesez baina oraindik argitaratu gabe daude.
Puerto Ricoko unibertsitatean lanean ari zela, 1981ean Carmen Lugo Filippi ipuin-kontalariarekin, Ruth Hernández irakaslearekin eta Frantzian ezagutu zuen Robert-ekin - Le français vécu frantsesa ikasteko eskuliburu ospetsua idatzi zuen. Urte horretan Carmen Lugo Filippi-rekin Vírgen y Mártires ipuin-liburua ere idatzi zuen. Liburu honetan, Puerto Ricoko testu kolonial eta matxistan eremu feminista aztertzen da. Hain handia izan zen liburu honen onarpena, ezen bigarren eta hirugarren liburu bat idaztera bultzatu baitzuen.
Bere hirugarren liburua, Pasión de historias y otras historias de pasión, 1987an argitaratua, Parisko Nazioarteko Juan Rulfo saria jaso zuen, eta 1988an Claridad egunkariko "Relevo" zutabean argitaratu ziren saiakuntzak idatzi zituen. Saiakera horiek herrialdeko zazpi idazleren saiakera-bilduman ageri dira: El tramo ancla.
Bere lan pedagogikoetan daude Aida Vilarrekin idatzitako Cahier de redaction eta Cahier de grammaire, eta, Quelques difficultés de traduction eta El machete de Ogún.
Bere literatura-lanagatik, bere jaioterriko eta nazioarteko goraipamenak zein sariak jaso ditu. Sentiberatasun positiboko emakumea da, beldurrezko eta detektibe-eleberriak irakurtzea gustatzen zaio. Zinema ere izugarri gustatzen zaio eta pasio hori idatzi zuen La gran fiesta filmaren gidoian nabarmena da.
Ez da erraza irakasle, idazle, ama, emazte, alaba, bizilagun izatea eta gizaki baten betebehar guztiak betetzea, baina lanbide horiek guztiek aberastu eta zoriontsu sentiarazten dute, behin bakarrik bizi garela pentsatzen du eta.
Publio Servilio Prisko
Publio Servilio Prisko Estrukto (latinez Publius Servilius Priscus Structus), erromatar kontsula izan zen K.a. 495ean Apio Klaudio Sabino Inregilenserekin, eta Servilia genseko lehen kontsula izan zen.
K.a. 495ean, Erromako azken erregea izan zen Tarkinio Superbo hil zen, Merkurioren tenplua eskaintzen diote jainko honi, eta kolono berriak eramaten dituzte Signiako koloniara, Tarkiniok sortu zuena.
Kontsulek, volskoen aurkako gerra arrakastarekin eraman zuten, eta euren hiriburua hartu zuten, Suesa Pomezia hiria. Priskok, beranduago, sabinarrak eta aurunkoak garaitu zituen. Patriziar eta plebeioen aurkako borroketan zorren legeari buruz, Priskok, azken hauen alde egiten du, eta plebeioen aldeko ediktu bat argitaratu zuen, baina, bere kidearen eta patriziar guztien oposizioagatik lagundu ezin izan zituenez, bi aldeekin etsaitua geratu zen.
Publio Servilio Prisko, K.a. 476an kontsul izango den Espurio Servilio Priskoren aitatzat eta K.a. 463an kargu hori beteko duen Publio Servilio Priskoren aitonatzat hartzen da.
Teofilo Guiard Larrauri
Teófilo Guiard Larrauri (Bilbo, 1876 - ib., 1946) bizkaitar historialaria izan zen. Adolfo Guiard margolariaren anaia gaztea.
Fours (Nièvre)
Fours Frantziako udalerria da, Nièvre departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Teofilo Guiard Larrauri
Salamancan eta Madrilen egin zituen Filosofia eta Letretako ikasketak. 1897. urtean Sabin Aranak sorturiko Baserritarra astekariko zuzendari izendatu zuten, eta 1912. urteaz geroztik Bilboko Historiako Akademiako kide, kronikari eta udal-artxibozaina izan zen. Bilboko historia aztertu zuen bere obretan: Historia de la Noble Villa de Bilbao (1905-1912, lau liburuki), Historia del Consulado y Casa de Contratación de Bilbao y del Comercio de la Villa (1913-1914, bi liburuki) eta ''La industria naval vizcaína. Anotaciones históricas y estadísticas'' (1917).
Fours (Nièvre)
Biztanleria
2007an Fours udalerrian erroldatutako biztanleak 758 ziren. Familiak 356 ziren, horien artean 124 pertsona bakarrekoak ziren (64 bakarrik bizi ziren gizonak eta 60 bakarrik bizi ziren emakumeak), 144 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 68 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 476 etxebizitza zeuden, 363 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 52 hutsik zeuden. 419 etxeak ziren eta 56 apartamentuak ziren. 363 etxebizitza nagusietatik 249 bere jabearen bizilekua ziren, 107 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 6 etxek gela bat zuten, 23 etxek bi zituzten, 97 etxek hiru zituzten, 106 etxek lau zituzten eta 131 etxek bost zituzten. 297 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 174 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 132 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Fours udalerrian 367 unitate fiskal zeuden, 713,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.620 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 38 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Henri Moissan
Ferdinand Frederick Henri Moissan (Paris, 1852ko irailaren 28a - ib., 1907eko otsailaren 20a) frantziar kimikaria izan zen.
Fluorra bakartu zuen, eta labe elektrikoa asmatu zuen, oxido metaliko asko ur ditzakeena. 1906an Kimikako Nobel saria hartu zuen.
JFET
Loturazko eremu-efektu transistorea —ingelesez:Junction Field-Effect Transistor, JFET— hiru terminaleko gailu elektroniko bat da eta elektronikoki kontrolatutako etengailu, anplifikadore edo tentsioren bidez kontrolatutako erresistentzia gisa erabil daiteke. Hiru terminal horiei atea (G), drainatzailea (D) eta iturria (S) deritze. JFET transistoreak, transistore bipolarrak ez bezala, tentsiorekin kontrolatuta denez, ez du polarizazio-korrontearik behar. Karga elektrikoa drainatzaile eta iturriaren artean dagoen N edo P motako arteka semikonduktorearen bidez doa. Alderantzizko tentsio elektriko bat aplikatzean sarrerako terminalean, arteka estutu egiten da eta erresistentzia gehiago suposatzen dio korronteari.
JFET transistorea N motako edo P motako arteka bat eduki daiteke. N motakoetan, atean jarritako tentsio elektrikoa negatiboa bada iturriarekiko, korrontea gutxitu egingo da. Era berean, hori gertatzeko P motakoetan, sarreran aplikatutako tentsioa positiba izan behar da. JFET transistoreak sarrerako inpedantzia handia du, 1010 ohm ingurukoa. Beraz, efektu baztergarria dauka atean konektatutako beste zirkuito eta osagai elektronikoekin konparatuta.
Historia
William Shockleyek eremu-efektu transistore baten patentea eskaera egin zuen lehen aldiz 1951n. Datorren urtean, George Clement Daceyek eta Ian Rossek, Bell Laborategietako bi langilek, arrakasta izan zuten gailu hori fabrikatzen eta patentearen eskaera egin zuten 1952ko urriaren 31n.
Estruktura
JFET transistorea material erdieroale batekin egindako arteka batez osatuta dago. Arteka hori karga elektriko positibo ugaritasunarekin (P motako arteka) edo negatiborekin (N motako arteka) dopatuta dago. Kontatku ohmikoak daude iturriaren (S), drainatzaileren (D) eta atearen (G) muturretan. N motakoetan, arteka iturritik drainatzailera doa bi P motako eremuen artean, PN lotura bat osatuz. P motako JFET transistoretan eremu horiek atzekoz aurrera jarrita daude.
Konparaketa beste transistoreekin
Giro-temperaturan, JFETaren ateko korrontea, MOSFETarena antzekoa da eta askoz txikiagoa transistore bipolarren entxufe-oinaren korrontearekin konparatuta. JFET transistorea irabazi handiagoa du MOSFET baino, baita keinu-hots gutxiago ere. Beraz, hots baxuko inpedantzia handiko anplifikadore operazionaletan erabiltzen dira.
Ekuazioak
[[Fitxategi:JFET n-channel en.svg|thumb|441x441px|Ezkerraldean: JFET transistorearen sarrerako grafika
Eskuinaldean: JFET transistorearen irteerako grafika. ]]
Sarrera-ekuazioak
Transistorearen sarrerako grafikaren bidez, JFET transistorearen funtzionamendua azaltzen duten espresio analitikoak ondoriozta daitezke. Beraz, espresio desberdinak daude funtzionamendu-zona bakoitzarako.
Kurba horretan dauden puntuak asetazun zonan dagoen ID korrontea eta VGS tentsioa adierazten dute. Aldi berean, kurba honen azpian dauden puntuak ohm-eremua adierazten dute.
Irteera-ekuazioak
Irteerako grafikoan JFETak korrontearen igaroa ahaltzen dituen bi egorea nabarmen daiteke. Hasieran, drainatzaileko korrontea eta tentsioa progresiboki handitzen dira. Kurba horren espresioa ondorengoa da:
K balioa honako espresioa adierazten du:
Beraz, ondorengoa suposa daiteke:
Ron erresistentziaren balioa formula honek adierazten du:
Zona horretan, transistorea Ron balioko erresistentzia baten truke ordezka daiteke. Geratzen den ID eta VDS arteko erlazio matematikoa Ohmen legearen bidez azter daiteke. Hori dela eta, zona horri ohm-eremua deritzo eta zona honetan zehazten duen VDs-ko balioa ondorengoa da:
JFETaren asetazun-korrontea, IDSAT :
Lei
Lei Nuoroko (Sardinia, Italia) udalerria da.
Megachile huascari
Megachile huascari erle espezie bat da, Megachile generoan eta Megachilidae familian.
Sonora (generoa)
Sonora Colubridae familiako narrasti genero bat da. Mexikoko iparraldean eta Ameriketako Estatu Batuetako hegoaldean bizi dira.
Saint-Pal-de-Senouire
Biztanleria
2007an Saint-Pal-de-Senouire udalerrian erroldatutako biztanleak 95 ziren. Familiak 51 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 23 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 45 ziren, horien artean 36 aktiboak ziren eta 9 inaktiboak ziren. 36 pertsona aktiboetatik 30 lanean zeuden (18 gizon eta 12 emakume) eta 6 langabezian zeuden (3 gizon eta 3 emakume). 9 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 informazio eta komunikazio enpresa zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Renzo Piano
Arkitekto familia baten jaio zen, aita, aitona eta osaba arkitektoak izanik. Ikasketak Florentzian eta Milanen egin zituen, 1964an diplomatu eskola politeknikoko arkitektura sailean eta aitarekin hasi zen lanean, gero Franco Albiniren gidaritzapean. 1965 eta 1970 artean Louis Kahn arkitektoarekin egin zuen lan Filadelfian (AEB), baita Z. S. Makowsky-rekin Londresen. Garai horretan ezagutu zuen Jean Prouvé, honen lagun min egin zelarik, bere lana modu handi batean influentziatuko duena. 1971 urtetik Richard Rogers arkitektoarekin (Piano & Rogers) lan egingo du eta 1977 urtetik Peter Rice arkitektoarekin (Piano & Rice), 1992an hil arte jarraitu zutelarik.
Pianok hiru arkitektura agentzia zuzentzen ditu gaur egun Renzo Piano Building Workshop izenpean: Genova, Berlin eta orain bizi den Parisen, non ehun bat arkitekto, laguntzaile, ingeniari eta espezialista biltzen dituen.
1990ean Kiotoko saria jaso zuen eta 1998 urtean Pritzker Saria.
Palm Shores (Florida)
Palm Shores Floridako herri bat da. Brevard konderrian kokatua dago. 2010ean 900 biztanle zituen, 1.3 kilometro koadrotan banatuta.
Gibraltar (Wisconsin)
Gibraltar Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Door konderrian dago, Wisconsin estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Andrena chlorogaster
Andrena chlorogaster erle espezie bat da, Andrena generoan eta Andrenidae familian.
Bryconops humeralis
Bryconops humeralis Bryconops generoko animalia da. Arrainen barruko Iguanodectidae familian sailkatzen da.
Loceri
Loceri Ogliastrako (Sardinia, Italia) udalerria da.
Ophisaurus ceroni
Ophisaurus ceroni Ophisaurus generoko animalia da. Narrastien barruko Anguidae familian sailkatuta dago.
Trematocara marginatum
Trematocara marginatum Trematocara generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Mannheimgo jauregia
Mannheimgo gaztelua (Mannheimer Schloss) Baden-Württemberg estatuko bigarren hiria den Mannheim hiriko gaztelua da. Sortu zenean Palatinatuko Printze-Hautesleen egoitza izan zen eta gaur egun Mannheimgo Unibertsitatea dago bertan.
Historia
1606an sortu zen Mannheim hiri gotortua zen, bertan Friedrichsburg gotorlekua baitzegoen, non noizean behin Palatinatuko Printze-Hautesleak egoten baitziren.
Gaur egungo jauregia XVIII mendekoa da. 1720an Karlos Felipek gortea zegoen Heidelbergeko hiritarrekin erlijio arazoak izan zituen eta Mannheimera etortzea erabaki zuen, hau Palatinatuko hiriburu bihurtuz. Berehala jauregi berri bat eraikitzeari ekin zion. 300.000 gulden kostatzekoa zen obrak azkenean bi milioitik gora kostatu zuen eta Palatinatua diru gabe geldituko zenaren beldur, lanak 1731ean amaitu beharrean 1760an bukatu ziren.
Mannheimgo Urrezko Aroa izan zen, gortan artea, musika eta zientziak nabarmen landu baitziren. Bertan izan ziren besteak beste Goethe eta Schiller idazleak eta Mozart konpositorea. 1778an ordea Karlos Teodorok Munichera joatea erabaki zuen, eta Mannheimen gainbehera etorri zen.
Bigarren Mundu Gerran oso bonbakatua izan zen. Hondarrak bota eta hiri moderno berria egitea ere pentsatu zen arren, azkenean jauregia berreraikitzea pentsatu zen. Gaur egun Mannheimgo unibertsitatearen egoitza nagusia da.
Antxon Ezeiza
Antxon Ezeiza Sansinenea (Donostia, 1935eko irailaren 14a - 2011ko azaroaren 15a, Donostia ) euskal zinema zuzendari, ekoizle eta gidoigilea zen.
Mannheimgo jauregia
Egitura
Jauregia estilo barrokoan eraikia dago. Aurrealdeak Mannheim hirirantz ematen du eta atzealdeak Rhin ibaira eta Ludwigshafen herrira. "U" itxura du, erdiko zatiak (Mittelbau) gela handi eta zabalak ditu, ekialdeko besoa (Ehrenhof Ost) mendebaldekoa (Ehrenhof West) baino luzeagoa da eta bertan daude Unibertsitateko bulegoak. Eraikinak Ehrenhof patioa inguratzen du.
Antxon Ezeiza
Maialen Belokik bere doktorego tesian Antxon Ezeizaren lan zinematografikoa eta ibilbide profesionala aztertu zituen Euskal Herriko Unibertsitatean. Ezeizaren ekarpena hari egokitu zaion testuinguru historiko, politiko, industrial eta kulturalean kokatzen du, eta, osagarri gisa, haren teoriak bere zinema-produkzioan noraino eta nola gauzatzen ziren aztertu zuen. Ildo horretan, garai hartako espainiar zinemako hiru mugarri garrantzitsu ikertu zituen: errealismo kritikoa edo dialektikoa, Espainiako Zinema Berria eta Euskal Zinema Nazionala. Horretan kokatuta, Ezeizaren bizi-esperientzia ere aztertu zuen, batez ere, politikarekin zuen harreman eta konpromiso estua; zinemagintzaren eta politikagintzaren artean ibili zen, eta, antza, Antonio hura Antxon bihurtu zen.
Bere aurkako boikota
Ke arteko egunak filma egin zuenean espainiar komunikabideen aldetik boikota jaso zuen. Izan ere, ideia abertzaleen alde agertu zen eta sekulako sorgin-ehiza hasi zuten beraren aurka, filma Donostiako Zinemaldian aurkeztu zuenean. Kritikari batzuek, filmaren zinemagintza-alderdi hutsak alde batera utzi, eta sekulako egurra eman zioten euskal zuzendariaren lanari, hark zeuzkan ideia politikoengatik soilik.
Petteri Orpo
Antti Petteri Orpo (Köyliö, Satakunta, 1969ko azaroaren 3a) finlandiar politikaria da. Finlandiako lehen ministroa da 2023ko ekainaren 20tik.
Koalizio Nazionalaren Alderdiko buruzagia da. Nekazaritza eta Baso ministroa (2014-2015), Barne ministroa (2015-2016), Finantza ministroa (2016-2019) eta lehen ministrordea (2017-2019) izan zen.
2019ko apirileko hauteskundeak irabazi zituen eta ekainean gobernua osatu zuen Finlandiako eskuin muturrarekin koalizio-gobernu baten buru.
Hylaeus longiceps
Hylaeus longiceps erle espezie bat da, Hylaeus generoan eta Colletidae familian.
Saint-Maurice-les-Brousses
Saint-Maurice-les-Brousses Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vienne Garaia departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Maurice-les-Brousses udalerrian erroldatutako biztanleak 787 ziren. Familiak 297 ziren, horien artean 49 pertsona bakarrekoak ziren (18 bakarrik bizi ziren gizonak eta 31 bakarrik bizi ziren emakumeak), 102 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 133 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 13 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 321 etxebizitza zeuden, 298 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 313 etxeak ziren eta 9 apartamentuak ziren. 298 etxebizitza nagusietatik 242 bere jabearen bizilekua ziren, 51 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 54 etxek hiru zituzten, 105 etxek lau zituzten eta 136 etxek bost zituzten. 277 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 101 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 183 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 503 ziren, horien artean 408 aktiboak ziren eta 95 inaktiboak ziren. 408 pertsona aktiboetatik 381 lanean zeuden (205 gizon eta 176 emakume) eta 28 langabezian zeuden (10 gizon eta 18 emakume). 95 pertsona inaktiboetatik 42 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Maurice-les-Brousses udalerrian 335 unitate fiskal zeuden, 926,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.657 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 31 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 igeltseroak, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2000. urtean Saint-Maurice-les-Brousses udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.005 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Champagne (Ardèche)
Champagne Frantziako udalerri bat da Ardeche departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Champagne udalerrian erroldatutako biztanleak 574 ziren. Familiak 201 ziren, horien artean 42 pertsona bakarrekoak ziren (19 bakarrik bizi ziren gizonak eta 23 bakarrik bizi ziren emakumeak), 70 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 70 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 19 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 230 etxebizitza zeuden, 208 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 223 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 208 etxebizitza nagusietatik 158 bere jabearen bizilekua ziren, 48 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 84 etxek lau zituzten eta 101 etxek bost zituzten. 173 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 83 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 109 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 336 ziren, horien artean 246 aktiboak ziren eta 90 inaktiboak ziren. 246 pertsona aktiboetatik 230 lanean zeuden (126 gizon eta 104 emakume) eta 17 langabezian zeuden (6 gizon eta 11 emakume). 90 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 29 ikasten zeuden eta 34 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Champagne udalerrian 213 unitate fiskal zeuden, 559,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.201 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 zurgina, 3 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Champagne udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 160 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Loculi
Loculi Nuoroko (Sardinia, Italia) udalerria da.
Gibson (Tennessee)
Gibson Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Gibson konderrian dago, Tennessee estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Saint-Martin-Curton
Saint-Martin-Curton Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot eta Garona departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Martin-Curton udalerrian erroldatutako biztanleak 271 ziren. Familiak 116 ziren, horien artean 35 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 19 bakarrik bizi ziren emakumeak), 50 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 31 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Spalerosophis
Spalerosophis Colubridae familiako narrasti genero bat da. Afrikako iparraldetik Indiara hedatzen dira.
Saint-Martin-Curton
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 171 ziren, horien artean 124 aktiboak ziren eta 47 inaktiboak ziren. 124 pertsona aktiboetatik 111 lanean zeuden (64 gizon eta 47 emakume) eta 14 langabezian zeuden (3 gizon eta 11 emakume). 47 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Martin-Curton udalerrian 130 unitate fiskal zeuden, 295 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.544 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra zapata-denda bat zen.
2000. urtean Saint-Martin-Curton udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 164 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Iberiar sugandila
Columbrete uharteetan Podarcis hispanicus atrata azpiespeziea endemikoa dago.
Saint-Martin-Curton
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NGC 2751
NGC 2751 galaxia espiral bat da, Cancer konstelazioan. Albert Marthek aurkitu zuen n.
Palm Springs (Florida)
Palm Springs Floridako herri bat da. Palm Beach konderrian kokatua dago. 2010ean 18,928 biztanle zituen, 4.3 kilometro koadrotan banatuta.
Rocky Graziano
Thomas Rocco Barbella (Brooklyn, New York, - New York, ), Rocky Graziano izengoitiz ezaguna, estatubatuar boxeolaria izan zen. Italiar etorkinen semea zen, eta New Yorkeko giro baztertuetan hezi zen. Hainbat aldiz kondenatu zuten, 1941ean Armadan sartu baino lehen. Han hasi zen gimnasiotara joaten, eta horri esker sartu zen boxeoaren munduan. Bere ibilbide profesionalak berehala egin zuen gora: 1947an munduko titulua irabazi zion Tony Zale txapeldunari, eta 1952 arte eutsi zion, Sugar Ray Robinsonen aurka galdu zuen arte. Oro har, 67 borrokaldi irabazi zituen, 6 galdu eta 10 baliogabetu egin zizkioten. Erretiroa hartu zuenean, dantzaleku bat ireki zuen. Bertan ere arrakasta handia lortu zuen, showman papera eginez. Bere bizitza zinemara eraman zuten: Somebody Up There Likes Me (1956) filmean Paul Newmanek egin zuen boxeolariarena, eta Rocky (1986) filmean, berriz, Sylvester Stallonek.
Dopasia hainanensis
Dopasia hainanensis Dopasia generoko animalia da. Narrastien barruko Anguidae familian sailkatuta dago.
Torre de' Busi
Torre de' Busi Italiako udalerri bat da. n kokatuta dago, eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Torre de' Busik honako udalerri hauekin egiten du muga:
Saint-Vaast-Dieppedalle
Saint-Vaast-Dieppedalle Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Vaast-Dieppedalle udalerrian erroldatutako biztanleak 338 ziren. Familiak 120 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 48 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 170 etxebizitza zeuden, 123 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 164etxeak ziren. 123 etxebizitza nagusietatik 94 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 33 etxek lau zituzten eta 74 etxek bost zituzten. 93 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 54 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 64 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 212 ziren, horien artean 146 aktiboak ziren eta 66 inaktiboak ziren. 146 pertsona aktiboetatik 130 lanean zeuden (78 gizon eta 52 emakume) eta 16 langabezian zeuden (6 gizon eta 10 emakume). 66 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Vaast-Dieppedalle udalerrian 135 unitate fiskal zeuden, 374 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.103 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
2000. urtean Saint-Vaast-Dieppedalle udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 966 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fotodetektagailu
Fotodetektagailu edo detektatagailu fotoniko bat, elektronikan, egoera solidoko sentsore bat da, eguzki-energia edo argia energia elektriko bihurtzen duena eta, eskuarki, korronte bat sortzen duena haren irteeran.
Energia jakin bateko fotoiek detektagailuen jotzeak eragiten du elektroiak balentzia-bandatik eroapen-bandara pasatzea.
Argi-transduktore gisa funtzionatzen dute, eta seinale elektriko bat ematen dute detektoreek duten gainazal sentikorrean gertatzen den erradiazio optikoari erantzuteko.
Fotodetektagailuak edozein komunikazio optikoko sistematan funtsezko osagaiak dira.
Motak
Detektagailu fotonikoen kategorian, hainbat gailu aurki ditzakegu. Horietako bakoitzak bere ezaugarriak izanen ditu.
Fotokondutorea
Fotocondutore edo fotorresistentzia erresistentzia elektrikoa aldatzen duen gailua da, bertara iristen den energia erradiatzailearen eraginpean egoteagatik. Sortzen duen erresistentzia aldatu egiten da gainazalean jotzen duen argiaren arabera. Orduan eta handiagoa gainazalean eragiten duen argi-intentsitatera, erresistentzia txikiagoa izango da, eta alderantziz, argi gutxiagoren ondorioa erresistentzia handiagoa.
Bryconops imitator
Bryconops imitator Bryconops generoko animalia da. Arrainen barruko Iguanodectidae familian sailkatzen da.
Fotodetektagailu
Fotodiodoa
Fotodiodoa argi ikusgaiarekiko edo infragorriarekiko sentikorra den erdieroalea da, fabrikatzeko erabiltzen den materialaren arabera espektro bati edo besteari erantzuren diolarik. Diodoek korronte-zirkulazioaren noranzko normala dute, polarizazio zuzena deritzona. Alde horretatik, diodoak korronte elektrikoa pasatzen uzten du, eta ia ez du uzten alderantzizko noranzkoan: hori da diodo baten funtzionamenduaren oinarria. Baina fotodiodoan, martxan dagoen korrontea (eta argiaren aldaketen arabera aldatzen dena) diodoaren xunturak onartutakoaren kontrako noranzkoan zirkulatzen duena da. Diodoa argiak kitzikatzen duenean, korrontearen zirkulazioa handitu egingo da.
Fotodiodoak erabiltzen diren adibide bat telebista bateko urrutiko agintearekin kanalez aldatzeko funtzioa da. Aginteak seinale infragorri bat bidaltzen du eta fotodiodoak jasotzen du.
Fototransistorea
Fototransistorea argiarekiko sentikorra den transistorea da, normalean argi infragorriarekiko sentikorra dena. Fototransistorea izan ohi da fotodiodoa baino sentikorragoa, transistorearen berezko irabazi-efektua dela-eta. Fototransistore eta transistore baten egituran dagoen alderik nabarmenena fototransistorearen kapsula da, erdigardena edo erabat gardena, eta, hala, argiarekiko sentikorra da.
Fototransistoreak kolektoreko korronte gehiago edo gutxiago eroaten du, bere xunturetan argi gehiago edo gutxiago jotzen duenean. Fototransistoreen bi bertsio daude: transmisiokoak eta islapenekoak.
Fotodiodoen kasuan bezala, fototransistoreak oso erantzun-denbora laburra du, argi-aldaketa oso azkarrei erantzuten die, baina emari horrek askoz korronte-aldaketa handiagoak eragiten ditu fotodiodoarekin alderatuta, azken honek ez baitu anplifikaziorik.
Fototransistoreak zinta irakurgailuetan, txartel zulatuetan, gertutasun sentsoreetan eta abarretan erabil daitezke.
Puertollanoko geltokia
Puertollano Gaztela-Mantxako Ciudad Realgo probintziako tren geltoki bat da, Puertollano udalerrian kokatuta dagoena.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Historia
1864ko abuztuaren 19an iritsi zen trenbidea Puertollanora, Ciudad Real eta Badajoz lotu nahi zituen linearen Ciudad Real-Puertollano tartea irekitzearekin batera. Ciudad Realdik Badajozerako Burdinbide Konpainia izan zen linearen bultzatzailea eta kudeatzailea 1880ko apirilaren 8ra arte, urte horretan Madriletik Zaragoza eta Alacanterako Burdinbide Konpainiak xurgatu zuen. 1941ean, Espainiako trenbidearen nazionalizazioak MZA desagertzea eta sortu berria zen RENFEn integratzea ekarri zuen.
1991n geltoki berri bat eraikitzen hasi zen Espainiar Estatuko abiadura handiko lehen lineari, Madril-Sevillari, zerbitzua emateko. Barrutia, urtebete beranduago inauguratu zen, bertan, trazatu berria eta ohiko trazatua sartuz. 2004ko abenduaren 31tik Renfe Operadorak dauden lineak ustiatzen ditu eta Administrador de Infraestructuras Ferroviarias da tren-instalazioen titularra, geltokia barne.
Geltokia
1992an eraikitako eraikina, soiltasun handiko adreiluz egindako bi pilare erraldoitan eta alboetako zenbait eranskinetan oinarritutako pabiloi nagusi batez osatutako esparrua da. Informazio-guneak, txartelak saltzeko makinak, komunak eta hainbat merkataritza-lokal ditu, besteak beste, kafetegia, opari-dendak eta autoak alokatzeko enpresak.
Nasetarako sarbidea, albo batekoa eta erdikoa, batez ere lurpeko pasabideei edo igogailuei esker egiten da, alboko nasa izan ezik, bertara zuzenean sar baitaiteke. Nazioarteko zabalerako lau bide (bi nasarako sarbiderik gabe) eta zabalera iberikoko hiru bide ditu.
Kanpoaldean hainbat aparkaleku ditu, baita taxien eta hiriko autobusen geltokiak ere.
Corbelin (Isère)
Corbelin Frantziako udalerri bat da, Isère departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Corbelin udalerrian erroldatutako biztanleak 2.039 ziren. Familiak 819 ziren, horien artean 218 pertsona bakarrekoak ziren (93 bakarrik bizi ziren gizonak eta 125 bakarrik bizi ziren emakumeak), 254 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 282 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 65 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: