cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anvéville
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Anvéville udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 376 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mutazio
Mutazio-genomikoak
Espezie diploide (2n) bat izanik, mutante genomiko euploide batek kromosoma multzo bakarra izan dezake(n). Horri monoploidea esaten zaio, eta, mutazioari, monoploidia. Hiru aldiz kromosoma gehiago ere izan ditzake (4n), baita gehiago ere; oro har, poliploideak dira
Egitura-mutazioak
Delezioa. Kromosoma zatiak galtzean datza. Galtzen diren zatiek gene kopuru handia badute, mutazioa patologikoa dela esan daiteke, baina baita hilgarria ere. Esate baterako, giza espeziearen 5. kromosomaren delezioaren ondorioz, “katu miauaren” sindromea sortzen da. Sindrome hori duten haurrek katuek egiten duten miauaren antzeko hotsak egiten dituzte eta mikrozefalia izaten dute.
Aspasmichthys alorensis
Aspasmichthys alorensis Aspasmichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Gobiesocidae familian sailkatzen da.
Mutazio
Egitura-mutazioak
Alderanzketa. Hau gertatzen denean, kromosoma zati batek 180 graduko bira egiten du, eta, horren ondorioz, zati horren gene sekuentzia alderantzikatua geratzen da kromosoma normalarekiko.
Sulina
Sulina Brasilgo udalerri bat da, Paraná estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Mutazio
Egitura-mutazioak
Bikoizketa. Kromosoma zati bat errepikatzearen ondorioz sortzen da bikoizketa; horrela, gene berdinen kopia egiten da.
Translokazioa. Kromosoma zati baten kokapena aldatzen denean gertatzen da: homologoak ez diren bi kromosomaren artean zatiak trukatzen direnean, edo kromosoma baten zati bat beste bati itsasten zaionean. Adibidez, giza espeziean, Filadelfia deitzen den kromosoma sortzen da: 22. kromosoma zati bat translokatzen da eta 9. kromosomaren beso laburrean azaltzen. Kromosoma hori leuzemia mieloide kronikoa duten gizabanakoen zenbait zelula somatikotan agertzen da. Translokazio bereziak hauek dira: bi kromosomaren fusioa, bakarra sortzeko; edo kromosoma baten fisioa bitan
Gene-mutazioak
Mutazio puntualak ere deitzen zaie. Genearen egitura edo konposizio kimikoa aldatzearen ondorioz sortzen dira, DNA bikoizketan gertatutako “akatsak” direla medio. Hauek dira, hain zuzen, mutazioak modu hertsian hartuta, gene baten alelo desberdinak egotearen erantzukizuna dutenak. Hain zuzen ere, ADNaren nukleotidoen sekuentzia aldatzen dute. Sekuentzia horretan nukleotido berri bat agertu edo gal daiteke, edo nukleotido batek beste bat ordezkatu dezake. Kasu hauetan guztietan mezu genetikoa aldatu egiten da, ADNaren kodoiak (baseen hirukoteak) aldatzen direlako.
Kodoiak aldatzean itzulpen prozesuan sortzen diren polipeptidoak ere aldatu egiten dira. Horrek aldaketa fenotipikoak ekar ditzake.
DNAn gertatutako aldaketa batzuek eragina izan dezakete polipeptidoen sintesian, eta beste batzuek ez. Itzulitako aminoazido sekuentzia batean, ordezkapenak aldaketarik eragiten ez badu, horri mutazio isila deitzen zaio.
Kate polipeptidiko batean, aminoazido bat beste bat ordezkatzen ari bada, horrek esan nahi du esanahidun kodon batek beste bat ordezkatu duela. Orduan, hori mutazio neutrala izan daiteke, aminoazidoaren mutazioak proteinaren funtzioa aldatzen ez badu, edo esanahi faltsuan egindako mutazioa, proteinaren funtzioa aldatzen baldin bada; beraz, mutazioa adierazi egiten da.
Esanahidun kodon bat esanahirik gabekoa bihurtzean, geldiune bat sortzen da; alegia, kate polipeptidikoan amaiera bat, eta kate hori bukatu gabe geldituko da. Hori esanahirik gabeko mutazioa da.
Delezio puntual batean, base bat edo hiruren multiploa ez den base kopuru baten adizioaren ondorioz, nukleotidoen sekuentzian erabateko aldaketa gertatzen da, irakurketa lerroa lekuz aldatu baita. Mutazioari jarraitzen dioten kodon guztiak aldatu egingo dira, eta, horren eraginez, esanahia gal dezakete
Mutazio-tasak
Gizakietan, mutazio tasa genomako eta belaunaldiko 50-90 novo mutaziokoa da, hau da, gizaki bakoitzak, bere gurasoengan ez zeuden 50-90 mutazio berri metatzen ditu. Zifra hori milaka gizaki hirukoteren sekuentziaren bidez ezarri da, hau da, bi guraso eta gutxienez seme edo alaba bat
RNA birusen genomak RNAn oinarritzen dira, eta ez DNAn. RNAren genoma birala kate bikoitzekoa (DNArena bezala) edo kate sinplekoa izan daiteke. Birus horietako batzuetan (kate sinpleko giza immunoeskasiaren birusa, adibidez), erreplikazioa berehala gertatzen da, eta ez dago genomaren zehaztasuna egiaztatzeko mekanismorik. Erroreetarako joera duen prozesu honek mutazioak eragin ohi ditu.
Gaixotasunen arrazoiak
DNAren eremu kodifikatzaile batean mutazio batek eragiten dituen aldaketek proteinen sekuentzian erroreak sor ditzakete, proteina partzialak edo guztiz ez-funtzionalak eragin ditzaketenak. Zelula batek behar bezala funtzionatzeko, leku eta une egokietan milaka proteinak funtzionatzearen baitan dago. Organismoan funtsezko egitekoa betetzen duen proteina bat mutazio bidez aldatzen duenean, gaixotasun bat sor daiteke.
Drosophila espezie ezberdinen arteko geneen konparazioari buruzko ikerketa batek dioenez, mutazio batek proteina bat aldatzen badu, litekeena da mutazioa kaltegarria izatea. Izan ere, aminoazidoen polimorfismoen %70 inguruk ondorio kaltegarriak ditu, eta gainerakoak neutroak edo ez oso onuragarriak dira. Mutazio batzuek gene baten DNAren oinarrien sekuentzia aldatzen dute, baina ez dute geneak sortutako proteina aldatzen.
Funtzioa kartzinogenesian
Bestalde, mutazio bat organismo baten zelula somatiko batean gerta daiteke. Mutazio horiek organismo beraren zelulen ondorengo guztietan egongo dira. Zelula somatikoen belaunaldietan zehar zenbait mutazio metatzea, zelula normaletik minbizi zelulara transformatzearen kausa nagusia da
Funtzio galerako mutazio heterozigotoak dituzten zelulek (genearen kopia zuzen bat eta mutatu bat dutenak) kopia ez mutatuarekin funtziona dezakete, kopia zuzenak somatikoki mutazioa jasan arte. Mutazio mota hori maiz gertatzen da organismo bizidunetan, baina zaila da horien tasa neurtzea. Tasa horren neurketa garrantzitsua da pertsonek minbizia garatzeko izan dezaketen abiadura iragartzeko
Unean uneko mutazioak DNAren erreplikazioan gertatzen diren berezko mutazioetatik sor daitezke. Mutazio-tasa mutagenoen arabera igo daiteke. Batetik, mutagenoak fisikoak izan daitezke: UV izpien erradiazioa, X izpiak edo muturreko beroa kasu. Bestetik, kimikoak: base pareak desplazatzen dituzten edo DNAren forma helikoidala aldatzen duten molekulak. Minbiziarekin lotutako mutagenoak sarritan aztertzen dira minbiziari eta horren prebentzioari buruz ikasteko.
Mutazio prioikoak
Prioiak proteinak dira eta ez dute material genetikorik. Hala ere, prioien erreplikazioa mutazioen eta hautespen naturalaren menpe dagoela frogatu da, beste erreplikazio forma batzuk bezala PRNP giza geneak proteina prioiko nagusia (PrP) kodetzen du, eta gaixotasunak sortu ditzaketen prioien mutazioen menpe dago.
Mutazio onuragarriak
Proteinen sekuentzietan aldaketak eragiten dituzten mutazioak organismo batentzat kaltegarriak izan daitezkeen arren, batzuetan efektua positiboa izan daiteke ingurune jakin batean. Mutazioak ahalbidetu dezake organismo mutanteak tentsio jakin batzuei aurre egitea organismo basatiek baino hobeto. Gainera, azkarrago produzitzea ere ahalbidetzen du. Kasu honetan, mutazio batek joera izango du populazio baten hautespen naturalaren bidez ohikoagoa bihurtzea.
Eragile mutagenoak
Berezko mutazioen frekuentzia oso txikia da. Hala ere, zenbait agente fisiko-kimikok frekuentzia hori areagotzen dute; eragile mutagenoak dira, eta mutazio induzituak sortzen dituzte. Hona hemen garrantzitsuenak:
Minbizia eta mutazioak
Minbiziak ez die jarraitzen zelulen ohiko hazkundea arautzen duten faktoreei, izan ere, oraindik ez ditugu oso ondo ezagutzen. Baldintza arruntetan, zelulak beharrezkoa denean baino ez dira ugaltzen; hau da, garapenean, eta, geroago, galdutako zelulen ordez berriak jartzeko ohiko berritze prozesuetan (azala, hesteetako mukosa) edo prozesu traumatikoen ondoren (istripuak, gaixotasunak). Zelulek kontrola galtzen dutenean, zelulak ugaldu egiten dira, pilatu eta tumore gaiztoa sortzen da. Tumoreak solidoak izan daitezke (bularretakoa, umetokikoa, prostatakoa, urdailekoa, biriketakoa, kolonekoa). Tumore gehienak zelulen klonak dira; alegia, tumore zelula bilakatu den zelula bakar baten ondorengoak. Tumore gaiztoak, ondoko ehunetara zabaltzeaz gain, organismoko beste leku batzuetara ere zabal daitezke; izan ere, zelula batzuk hasierako tumoretik banandu eta beste ehun batzuetara joan daitezke linfa eta odol sistemak baliatuz, eta ehun berrietan tumore sekundarioak sortu. Prozesu horri metastasia deitzen zaio
Bédeille (Pirinio Atlantikoak)
Bédeille Frantziako Pirinio Atlantikoak departamenduan dagoen udalerria da.
Mutazio
Minbizia eta mutazioak
Minbizi zelulen ezaugarriak:
Minbizia ez da hereditarioa, zelula somatikoak baitira mutazioak jasaten dituztenak, ez gametoak. Hala ere, minbizia garatzeko joera dago hainbat familiatan. Izan ere, mutazioa jasatean tumoreak eragiten dituzten gene bereziak (onkogeneak) dituzte haien multzo genetikoan.
Historia
Mutazionismoa hautespen natural bidezko eboluzioaren alternatiba bat da, Charles Darwinen 1859ko Espezieen jatorria liburua argitaratu aurretik nahiz ondoren izan diren alternatibetetako bat, alegia.
Darwinen aurretik, biologoek saltazionismoan sinesten zuten, jauzi ebolutibo handien aukeran hain zuzen ere, berehalako espeziazioa barne. Adibidez, 1822an Étienne Geoffroy Saint-Hilairek espezieak bat-bateko eraldaketen bidez osa zitezkeela argudiatu zuen, geroago makromutazioa deituko zitzaiona. Darwin saltazionismoaren aurka agertu zen, eboluzioan gradualismoa azpimarratu zuen, geologian bezala. 1864an Albert von Köllikerrek Geoffroyren teoria berpiztu zuen.
1902an, Hugo de Vries holandar botanikariak ikerketa batzuen emaitzak eman zituen ezagutzera: gau-lorea izeneko landarearekin Mendelen herentziari buruz egin zituen ikerketak  eta, oro har, espezie horren herentzia era ordenatuan eta aurreikusteko moduan gertatzen zela ohartu zen; ilarrarekin gertatzen zen bezala, alegia. Hala ere, tarteka, landarearen gurasoengan edo aurrekoetan azaltzen ez zen ezaugarriren bat nabaritzen zen. De Vriesen ustez, geneetan gertatzen ziren aldaketen ondorioz sortzen ziren ezaugarri haiek, eta aldatutako gene batean sortzen den ezaugarria gero haren ondorengoetara transmititzen da, herentziazko beste edozein ezaugarriren moduan. De Vriesek mutazioak deitu zien bat-batean gertatzen ziren aldaketa horiei, eta, aldaketa horiek dituzten organismoei, mutanteak
Hugo de Vries botanikari holandarra onagra bat margotzen, itxura batean forma berriak sortu zituen landarea, bere esperimentuetan mutazio handiak eginez, Thérèse Schwartze, 1918.
Ondorioz, XX. mendeko lehen hamarkadan, mutazionismoa edo, Vriesek zioen bezala, mutationstheorie, darwinismoaren arerio bihurtu zen, William Bateson, Thomas Hunt Morgan eta Reginald Punnett genetikariek denbora batez eman zioten babesarekin.
XX. mendearen erdialdean, sintesi modernoaren aldekoek Darwinen eboluzioaren kontrakotzat eta eskola biometrikoaren etsaitzat jo zituzten lehen mutazionistak. Eta horrek nahastu egin zuen mutazionismoaren ulermena. 1918 inguruan, Ronald Fisher matematikariaren lanarekin hasitako genetika eta hautespen naturalaren sintesi batek garaitu zuen mutazionismoa.[118][119][120][121]  Hala eta guztiz ere, Mendelen genetika eta hautespen naturala 1902an hasi zen jada bateratzen, Udny Yuleren artikulu batekin,[122] eta lan teoriko eta esperimentalekin garatu zen Europan eta Amerikan. Egoera eztabaidagarria izan arren, lehen mutazionistek 1918an jada onartua zuten hautespen naturala. Gainera, etengabeko aldakuntza ezaugarri berean eragina duten gene ugariren emaitza bezala azaltzen zuten, altuera adibidez.[119][120]
Mutazionismoa, darwinismoaren beste alternatiba batzuekin batera, hala nola, lamarckismoa eta ortogenesia, baztertu egin zuten biologo gehienek, mendeldar genetikak eta hautespen naturalak elkarrekin arazorik gabe lan egin zezaketela egiaztatzean. Mutazioak bere lekua hartu zuen hautespen naturalak funtziona zezan funtsezko aldakuntza genetikoaren iturri gisa. Hala eta guztiz ere, mutazionismoa ez zen erabat desagertu. 1940an, Richard Goldschmidtek berriro defendatu zuen espeziazioa makromutazio bidezko urrats bakar batean, horrela sortutako organismoak "munstro itxaropentsu" bezala deskribatuz[123][124]. 1987an, Masatoshi Neik modu eztabaidagarrian argudiatu zuen bilakaera, askotan, mutazioek mugatzen zutela.125 Biologo modernoek, Douglas J. Futuymak besteak beste, zera ondorioztatu zuten: aldakuntza handiek bultzatutako eboluzioari buruzko baieztapen guztiak Darwindar eboluzioaren bidez azal daitezkeela ondorioztatzen dute.[126]
Khous
Khous 2001. urtean Berriozarren (Nafarroa) 5 lagunek sortutako euskal musika taldea da.
Iruñeko maketarik gabeko taldeen lehiaketan parte hartu zuten eta bigarren saria lortu zuten. 2002an, Cortomanía 2002 film-laburren jaialdirako aurkeztu zen Anacrónica Moderna film laburraren soinu-bandak Khousen hiru abesti zekartzan. Film laburrak soinu-banda onenaren saria jaso zuen.
Ibilbidea
2004an Khousek El sótano estudioan grabatutako bere lehendabiziko maketa kaleratu zuen taldearen izenpean. Maketak arrakasta izan zuen eta Gipuzkoako zenbait gaztetxetan jotzeko aukera eskaini zien. 2005ean Euskadi Gaztea XV. maketa lehiaketa irabazi zuten.
2008ko otsailean, Iñaki Llarenak zuzendutako 4i estudioetan bere lehen diskoa ekoiztu zuten, Taupaden bidetik izenekoa eta Baga-biga diskoetxearen zigilupean.
2008ko ekainean Andres DJak taldea utzi zuen. 2009ko urtarrilean Khous taldeak jakinarazi zuen Raul bateriajoleak lan kontuengatik taldea uzten zuela eta Aritz bateriajole berria aurkeztu zuen.
2010ean Loturak (Malditodigital) haien bigarren lana aurkeztu zuten. Berriro Iñaki Llarenaren ekoizpenean, Realworld studios(UK)-etan grabatua, Drew Mazurek- en eskutik nahastuta eta Jacob Hansen-ek Masterizatua.
2011ean Taldea Villa de Bilbao-ko 23.edizioan finalera iritsi eta bigarren saria jasoko dute Euskal Herriko talde hoberena bezala geratuz.
2012an Eneko Lezak (baxujolea) taldeak utzi eta Luis Belmontek hartu zuen bere lekua.
2013 taldearen soinua gogortzen da Itsukeria (I/III) Geroaren hazia, haien trilogiaren lehenengo partea kaleratzearekin. Diska Aberin estudioetan grabatu, nahastu eta masterizatzen da.
2014ean Fedea(II/III) trilogiaren bigarren partea NX estudioetan grabatuko dute, beranduago Aberin estudioetan nahasia eta masterizatua izango dena.
2015ean Luisek (baxujoea) taldea utzi eta 2016an Hegoik hartuko du bere lekua.
2018an Geroaren haziak trilogiaren hirugarren eta azken atala Sinergia(III/III) kaleratzen dute Art Gates Records disketxearekin. Lan hau Aberi Estudioetan ekoiztu eta grabatuko dute.
Blue Jasmine
Blue Jasmine komedia dramatiko filma da, Woody Allenek idatzi eta zuzendurikoa. 2013ko uztailaren 26an eman zen aurreneko aldiz New York eta Los Angelesen, Espainian, ordea, urte bereko azaroaren 15ean.
Emakumezko aktore onenaren Oscar Saria (Cate Blanchett) eskuratu zuen.
Sinopsia
Blue Jasmine emakume baten istorioaz datza, Jasmine edo Jeanette izenekoa (Cate Blanchett), bere senarrak, zalantzazko finantzari dirudunak (Alec Baldwin), bere buruaz beste egin ostean porrotan aurkitzen dena. Suntsituta, Jasminek bere New Yorkeko luxuzko bizitza atzean utzi behar du San Frantziskora aldatu, eta bertan, bere ahizpa Gingerrekin (Sally Hawkins) bizitzeko, non bere bizimodua birplanteatu beharko duen.
Ekoizpena
2012an filmatu zen, New York eta San Frantziskon. Letty Aronson, Stephen Tenenbaum eta Edward Walson dira filmaren ekoizleak.
Clairavaux
Clairavaux Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Creuse departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Clairavaux udalerrian erroldatutako biztanleak 155 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 143 etxebizitza zeuden, 77 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 55 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 141 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 77 etxebizitza nagusietatik 69 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 14 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 37 etxek bost zituzten. 31 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 30 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Amphiglossus reticulatus
Amphiglossus reticulatus Amphiglossus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Clairavaux
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 90 ziren, horien artean 67 aktiboak ziren eta 23 inaktiboak ziren. 67 pertsona aktiboetatik 64 lanean zeuden (41 gizon eta 23 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 23 pertsona inaktiboetatik 13 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Chatrice White
Biografia
Chatrice Marie White Estatu Batuetan jaio zen. 9 urterekin hasi zen saskibaloian jolasten, eta gero Shelby-Rising City bigarren hezkuntzan. Banakako 20 eskola-record egin zituen (anotazioa, anotazioa/denboraldia, erreboteak, tapoiak, tapoiak/denboraldia). Eskolako atletismo taldean parte hartu zuen, Erreleboak 4 x 800 m-tan eta pisuaren eta diskoaren jaurtiketan.
Clairavaux
Diru sarrerak
2009an Clairavaux udalerrian 68 unitate fiskal zeuden, 128 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.207 euro zen.
1997ko Eurovision Abesti Lehiaketa
1997ko Eurovision Abesti Lehiaketa urtero ospatzen den Eurovision Abesti Lehiaketaren 42. edizioa izan zen. Dublingo Point Theatre aretoan ospatu zen, Irlandan, maiatzaren 3an. Aurkezleak Carrie Crowley eta Ronan Keating (Boyzone taldeko kide bezala ospetsua) izan ziren.
Clairavaux
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
1997ko Eurovision Abesti Lehiaketa
Garailea Erresuma Batuko Katrina and the Waves taldea izan zen, "Love Shine a Light" kantuarekin. Erresuma Batuaren bosgarren garaipena izan zen.
Chatrice White
Ibilbidea
AEBko pibota 2014tik 2016. urtera sortu zen Illinois-eko unibertsitatean, eta, ondoren, 2016. urtetik 2018.era, Floridako estatukoan, NCAAn lehiatzen. Garai guztietako erreboteen errekorra du, lehen urtekoa, Illinoisen. Eta errebote-errekorra Nebraskan. WNBAko Phoenix Mercuryekin prestaketa bat egin zuen.
1997ko Eurovision Abesti Lehiaketa
Hogeita bost herrialde izan ziren partaide. Italia hiru urteko eten baten ostean bueltatu zen. Aurreko edizioan finaletik kanpo geratu ziren lau herrialde ere itzuli ziren: Alemania, Danimarka, Errusia eta Hungaria. Israelek, ostera, ez bueltatzea erabaki zuen erabakitako data Memoria Eguna zelako Israelen. Bestalde, aurreko lau urteetan batezbesteko emaitza txarrenak zituzten hiru herrialdeak lehiaketatik kanpo uztea erabaki zuen Europako Irrati-Telebista Batasunak: Belgika, Eslovakia eta Finlandia.
Niní Marshall
Niní Marshall, jaiotzaz Marina Esther Traveso (Buenos Aires, 1903ko ekainaren 1a - ib., 1996ko martxoaren 18a) argentinar aktore, gidoilari eta komediantea izan zen.
Esplorazio
Esplorazioa bilaketa edo bidaiatze jarduera da, herri edo leku ezezagunak ezagutzeko. Esaterako, espazioaren esplorazioa, mineralen edo petrolioaren bilaketa. Informazio bilaketari ere aplikatzen zaio. Gizateriaren jatorritik esplorazioa izan arren, gailurra esplorazioaren Aroan lortu zuen, Europako marinelek mundu osoan zehar bidaiatu baitzuten lurralde, kultura eta erlijio berrien bila.
Prečín
Prečín Eslovakiako udalerri bat da, Považská Bystricako barrutian kokatuta. 17,63 km²ko azalera du eta 1488 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1385. urtekoa da.
1997ko Eurovision Abesti Lehiaketa
Lehen aldiz eta test bezala, bost herrialdek eman zituzten puntuak ikuslegoak erabaki zituen telefono bidezko botoa erabiliz, eta ez epaimahai batek. Alemania, Austria, Erresuma Batua, Suedia eta Suitzan erabili zen telefono bidezko botoa.
PixelFed
PixelFed edo Pixelfed software librean oinarritutako irudiak partekatzeko sistema federatu bat da, Activity Pub protokoloa erabiliz. Kanadako Daniel Supernault izeneko garatzaile batek 2018ko apirilaren erdialdean argitara eman zuen, Fediver softwarearekin bat egiteko. Irudiak Friendica, Mastodon, Nextcloud, Diaspora, PeerTube, Pleroma eta abarrekin partekatzeko aukera osoa ematen du. Software librea eta kode irekikoa denez, instantziak jar daitezke Fedibertsoan, modu federatuan instantziak konektatuz.
Niní Marshall
1930eko hamarkadan hasi zen erredaktore-lanetan Sintonia aldizkarian, 'Mitzy' ezizenarekin. Hainbat irratsaiotan hasi zen kantari, komediarako zituen dohainek aktore gisa parte hartzera eta Juan Carlos Thorryrekin bikote komiko bat osatzera eraman zuten arte. Gero eta ezagunagoa zen, eta Manuel Romerok aktore protagonista eta gidoilari gisa sartu zuen Mujeres que trabajan (1938) filman. 1939 eta 1940 artean, Romerok zuzendutako trilogia baten buru izan zen. Trilogia horretan, besteak beste, Diborcio en Montevideo, Casamiento en Buenos Aires eta Luna de miel en Río filmetan parte hartu zuen.
Laino ganbera
Argazkian ikusten den laino ganberan eremu magnetiko bertikal bat aplikatu da eta positibo eta negatiboki kargatutako partikulak aurkako norabidetan joaten dira. Partikula baten masa eta karga elektrikoaren arteko erlazioa eremu magnetiko batean barruan aztarna kizkurtuak uzten dituzte eta honetan oinarrituta, positroiaren aurkikuntza laino ganbera batekin egin zen. Hasiera batean positroien aztarna kizkurra dela eta, alderantziz mugitzen ziren elektroiak zirela pentsatu zen. Argazkian agertzen den positroia gora mugitzen doa (azpitik makurtua izanda) aztarnaren kurbadura handiagoa bai da argazkiaren azpiko partean.
Asmakuntza
Charles Thomson Rees Wilson (1869-1959), fisikari eskoziarrak, laino ganbera asmatu zuen. 1984an Ben Nevis bilerarako lanean zegoela Brocken espektroarekin topo egin zuen. Honetan oinarrituta hedapen ganberak egiten hasi zen lainoen formazio eta aire hezearen beste efektu optikoak aztertzeko. Zuzenean konturatu zen ganbera hauetan ioiak egon ezkero, ioien ingurunean ur ttanttak sortzen zirela (lurrina superkondentsatua dagoelako). Hau jakinda, 1911an laino ganbera hobetu bat aurkeztu zuen. Wilsonen jatorrizko ganbera barruko airea ur lurrinez saturaturik zegoen. Aire hau diafragma batekin hedatu daiteke, airea hoztuz eta ur lurrina kondentsatuz. Ionizatutako partikula bat ganberatik pasatzean, airezko partikulak ionizatu egiten ditu eta ionizatutako aire partikula hauetan ur ttanttak sortzen dira, jatorrizko ionizatutako partikularen aztarna ur ttanttak direla eta ikuskor direlarik. Wilsonek, Arthur Comptonekin batera Fisika Nobel saria lortu zuen 1927an laino ganberan egindako aurrerakuntzengatik. Ganbera hau pultsu ganbera bezala ere ezagutzen da, erabiltzeko egoerak aldakorrak direlako, hau da, partikula bakoitza pasatzen denean lurrina kondentsatu egin behar da.
Chatrice White
Hautaketa amerikarra
19 urtez azpikoen eta 20 urtez azpikoen kategorietan
199
199 (CC) asteartez hasitako bisurtea izan zen Juliotar egutegian, garaian erabiltzen zena.
Niní Marshall
Gizartearen behaketa zorrotza zela eta, bi pertsonaia enblematiko sortu zituen, Catita eta Cándida, XX. mendeko Europako etorkinen bi arketipo, eta haiekin parte hartu zuen film askotan. 1940ko hamarkadaren hasieran, Carmen (1943), Madame Sans Gene (1945) —ACCAko aktore komiko onenaren saria jaso zuen— eta Mosquita muerta (1946), denak Luis César Amadorik zuzenduta. 1943ko estatu-kolpearen ondoren, Mexikora erbesteratu zen Marshall, agintariek beren pertsonaiek erabilitako hizkuntza «hizkuntzaren deformaziotzat» hartu ondoren. Egoera berriro errepikatu zen 1950ko gertaera nahasi batean, Marshallek Juan Domingo Peronen gobernuan lan-eskaintzarik ez zuenean jaso.
Simplicissimus
Simplicissimus Patxo Telleriak 2019an sortutako antzezlan musikala da. Munduko bi gerren arteko Berlingo kabaret baten istorioa kontatzen du Alemania naziaren garaian kabareteko hiru komikoen gorabehera askoko bizitza beldurgarri, eder eta mingarriak kontatzen ditu, umorea eta tragedia uztartuz. Hiru komikoak hauek izan ziren: Werner Finck, Fritz Grunbaum eta Kurt Gerron. Azkeneko biak, bere umore kritiko eta ausartaren ondorioz, kontzentrazio-esparruetan gaseztatu zituzten.
Niní Marshall
Marshall 1980an erretiratu zen zinematik, Luis Sandrinirekin batera ¡Qué linda es mi familia! filmatu ondoren. 1985ean bere memoriak argitaratu zituen eta noizbehinka telebistan lan egiten jarraitu zuen 1988ra arte.
Bere bizitzako azken urteak omenaldiek markatu zituzten. Horien artean, aipagarriak dira 1989an «Hiritar ospetsua Buenos Airesen» izendatu izana eta 1992an Podesta saria irabazi izana. 1996an hil zenean, Argentinako artista garrantzitsu eta ezagunenetako bat zen Marshall. Gero, Tigre-n antzoki batek eta Puerto Madero-ko kale batek bere izena daramate aintzatespen gisa.
Laino ganbera
Beste ganbera batzuk
Wilsonen laion ganberaren alde txarretariko bat lurrin kondentsazio denbora tarteetan neurketak egiteko ezina da; lurrina kondentsatuta dagoen arte partikula ionizatuak aztarnarik ez dute utziko. Honi ebatsi nahian, Alexander Langsdorfek 1936an difusio laino ganbera garatu zuen. Ganbera hau erradiaziotarako konstanteki sentibera da, Wilsonen ganbera ez bezala. Langsdorfen ganberaren azpiko partea izoztutako karbono dioxidoa bezain hotz edo hotzago egon behar da. Bere fase trantsizio tenperaturen diferentzia dela eta, alkohol lurrina ere erabiltzen da.
Clairavaux
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 iturgina.
PixelFed
Batzuetan, Instagram-en alternatiba libre eta deszentralizatu bezala aurkeztu egin izan da.
Niní Marshall
Haurtzaroa eta gaztaroa
Marina Esther Traveso —gerora Niní Marshall izenarekin ezaguna— 1903ko ekainaren 1ean jaio zen, Buenos Airesko Caballito auzoan, Pedro Traveso eta María Ángela Pérezen (biak ere etorkin asturiarrak) seme-alabarik txikiena. Bi hilabete besterik ez zituela, aita hil egin zen, eta ezkontzako lau seme-alabak emaztearen ardurapean geratu ziren. Aita hil ondoren, familia Defensa kaleko 219. zenbakiko etxetzar batera joan zen —gero Hiriko Museora—, Monserrat auzoan, San Frantzisko elizaren parean, eta hantxe bizi izan zuen haurtzaroko zati bat. Lau urte zituela, Marina Juan José Paso eskolan inskribatu zuten, eta, han, antzezpenerako interesa erakutsi zuen, eta urtebete geroago lehen aurkezpena egin zuen Buenos Aireseko Asturiasko Zentroan.
Haurtzaroan, familia Montserrat eta Marina auzora joan zen, eta Espainiako dantzak, pintura, marrazketa, kantua, pianoa eta frantsesa, alemana eta ingelesa ikasten hasi zen. Los Arribeños del Norte izeneko haur talde baten buru ere izan zen, eta harekin antzerki lan txikiak egiten zituen osaba baten etxeko sotoan, entretenimendu gisa. Lehen mailako ikasketak amaitu ondoren, Señoritas Lizeo Nazionalaren 1. zenbakian jarraitu zituen ikasketak, eta hantxe hasi zen lehen pertsonaiak diseinatzen, irakasleen imitazioak, oro har. Marshallek, helduaroan, haurtzaro «zoriontsua» izan zuela esan zuen, eta haren herabetasunak bereizten zuen: "«Lotsa- lotsa eginda egoten nintzen, adibidez, ikasgai bat eman behar nuenean, edo zutik jarri irakasle bati zerbait esateko. Baina eskola-ordua amaitzen zenean, monigote bat nintzen, orain naizen bezala, pailazo bat. Ez nintzen oso ikasle ona izan. Benetan ez!»."Erakunde horretan jaso zuen batxilergoa 1921ean. Bigarren hezkuntza amaitzean, Filosofia eta Letretako ikasketak hasi zituen, eta eten egin zituen 1924an bera baino askoz zaharragoa zen errusiar jatorriko Alemanian hezitako Felipe Edelmann ingeniarekin ezkondu zenean. Harekin izan zuen bere alaba bakarra, Ángela Dora (1926-2022). La Pampan bizi zen orduan, eta Buenos Airesera itzuli zen alaba erditzera. Orduan, etxebizitza enbargatu zioten (senarraren ludopatiaren ondorioz). Ama 1926an bat-batean hil zenean, senarrarekin zuen harremana eskasten hasi zen eta dibortziatu egin ziren. Bere oroitzapenetan, Marshallek bere bizitzako etapa hori «hondamendi sentimental eta ekonomiko» gisa definitu zuen. Santa Fe Rosarioko Blanca ahizparen etxera joan zen aldi baterako, eta, ondoren, Buenos Airesera itzuli zen alaba txikiarekin, pentsio batean sartu eta lana bilatzeko.
Laino ganbera
Beste ganbera batzuk
Burbuila ganbera erabili ezkero, partikula azpiatomikoen aztarna superberotutako likido batean utzitako burbuilengatik ikusten da. Burbuila ganberak fisikoki laino ganberak baino handiagoak eraiki daitezke. Betegarria laino ganberakoa baino dentsoagoa denez, energia handiagoko partikulen aztarnak detektatzeko ere erabili daiteke. Hau dela eta, burbuila ganbera 1960ak geroztik partikulak detektatzeko aukeratutako ganbera bihurtu zen, laino ganbera ordezkatuz.
Simplicissimus
Patxo Telleriak bere lanetan ohikoa den umore absurdoa antzezlan honetan adierazpen-askatasunaren aldarri batekin lotzen du. Naziak boterera iritsi zirenean Berlingo kabaret-giroan aritzen zirenak progresistak, ezkertiarrak eta judutarrak ziren. Horietako gehienek alde egin zuten Hirugarren Reich-etik, baina bakan batzuk bertan geratu ziren. Nazionalsozialismoaren garaiko hiru pertsona errealen bizitzak biltzen ditu gidoiak, gaurko eguneko kezka batzuekin paralelismoa sortuta. Tartean Teatroak absurdora jotzeko duen zaletasuna presente dago, baita umorea kritika politikorako tresna gisa nola erabil daitekeen adibide bat ere. Susa argitaletxeak argitaratu zuen gidoia, Ganbila bildumako 2. liburua izan zen. 2019ko taularatzean Patxo Telleria eta Jokin Oregi izan ziren zuzendariak, Aitor Borobiaren laguntzarekin; aktoreak Patxo Telleria, Olatz Ganboa, Getari Etxegarai eta Adrian Garcia de los Ojos izan ziren. Adrian bera izan zen 12 abestien musika-egilea eta zuzeneko piano-jolea.
199
Erromatar Inperioan Anulino eta Frontonen urte gisa izendatu zen. Batzuetan 952 ab urbe condita ere erabiltzen zen. Anno Domini erabiltzen hasi zenean Erdi Aroan 199. urte izendatu zuten.
Clairavaux
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
PixelFed
Sistema PHP script programazio-lengoaian garatzen da eta Laravel frameworka erabiltzen du.
199
190eko hamarkadako azken urtea izan zen.
PixelFed
PixelFed-en argitaratutako irudiak edozein web orritan sar daitezke, kapsulatu edo txertatu daiteke. Moderazio-tresnak eta "stories" izeneko kontu batzuk ere baditu, eta, horiei esker, PixelFed instantzien edo jarduera mota horiek onartzen duen Activity Pub instantziaren arteko istorioak truka daitezke.
Kanpo estekak
Software librea izanik, oraindik ez dago euskaraz, baina badago euskal instantzia bat:
Niní Marshall
Kazetaritza eta irrati hastapenak
1933an, Delfín Ravinovich lagunak eskatuta, La Novela Semanal saioko erredaktore-lana lortu zuen, eta artikuluak idatzi zituen etxeko tresnak sustatzeko, hala nola General Electric enpresakoak. Beste argitalpenetako batzuk emakumeari eta gorputzarentzako zaintzari lotuta egon ziren. Bere lanak Sintonia aldizkarian jarraitu zuen, garai hartako aldizkari ezagunenetako batean, Antena eta Maribel aldizkariarekin batera. Marshallek, 'Mitzy' izengoitiaren azpian, uneko gaiei buruzko artikuluak idazten zituen, «Alfilerazos» izeneko atal batean. Atal horretan, bere umore garratzagatik eta ohar zorrotzengatik nabarmendu zen. Haren erredakzioek ospea hartu zuten berehala, eta bere lanari buruz hitz egin zuen: "Nire espezialitatea irratiko jendeari adarra jotzea zen. Umorezko orrialde bat nuen nire ardurapean, eta bertan nire komentarioak egiten nituen, nire 'tximinoekin' irudikatuz, marrazten ere defendatzen bainaiz. Joan, begiratu, idatzi eta marraztu egiten nuen. Hurbilketa horrek, gehi txikitan hartutako kantu-klaseek, bide eman zidaten nire ibilbide profesionalari ekiteko." 1934an, Sintoniako zuzendari baten iradokizunagatik, irrati-proba batean aurkeztu zen, eta «nazioarteko abeslari» izendatu zuten. Hilabete geroago, La voz del aire irrati-zikloan kantari gisa lehen aurkezpena egin zuen. Hiru hizkuntzatan kantatu zuen, eta zortzi hilabetez aritu zen lanean 'Ivonne D'arcy' ezizenarekin. Era berean, beste irrati batzuetan ere parte hartu zuen, hala nola Porteña, Municipal, Nacional, Belgrano eta Fenixen. Pipita Canok, El chalet de Pipita zikloaren gidariak (Broadcasting Municipal), komediarako zituen dohainak ikusi zituen, eta bere programan neskame baten rola egitea eskaini zion. Horrela diseinatu zuen Marshallek Cándida, neskame lan egiten zuen espainiar jatorriko emakume batean inspiratutako etxeko langilea. Marily Contreras biografoaren arabera, pertsonaia «emakume ezjakin, inuzente eta baldarra, baina maitagarria, zen, eta Niniren entzuleen artean samurtasun-kuota handia sortu zuen, pertsonaiak zekarren ontasun handiagatik». Karakterizazioa handituz joan zen, eta Roberto Llaurók, industrialari ezagun batek, El Mundo irratian bere xaboi-marka sustatzeko deitu zion. 1935ean irratiaren hasierak ez zuen garrantzi handirik izan, eta, horregatik, Marshallek bere gidoietan oinarritutako programa komiko bat egitea proposatu zuen. Hala ere, irratiko zuzendari Pablo Osvaldo Valdok atzera bota zuen proposamena, ez zela aktore ezaguna esanda eta emakumeek ez zutela libretorik idazten.
1936an, Marcelo Salcedo ezagutu zuen, enpresa bateko kontable paraguaiarra. Handik gutxira ezkondu zen harekin, eta behin betiko izen artistikoa diseinatu zuen. Haren abizena senarraren (Mar-Sal) izenaren eta abizenaren lehen silabak osatu zuen; ondoren, «h» bat eta «l» bat atxiki zizkion, eta, horren ondorioz, Marshall geratu zen. Marinita-Ninita-Niní izenaren deformazioa hautatu zuen, ordea. Hasieran, Encarnación Fernández, Pablo Palitos edo Delfina Fuentesekin kartela partekatu zuten zenbait irratik Lily Marshall, Niní Marschall edo Niní Marshal bezalako iragarkietan aurkeztu zuten, ahoskatzeak sortzen zien zailtasuna zela eta.
1937ko martxotik aurrera, bere aurkezpenekin batera Juan Carlos Thorry izan zen, eta harekin maiz lan egin zuen bere ibilbideko maila gorenean amaierara arte. Publizitateko erredaktore gisa izandako esperientziak eta sormenean izandako errendimendu handiak artista gisa profil berritzailea eman zioten berehala. Bikotearen arrakasta handitu egin zen audientzia-mailan, eta Marshallek ordu-erdiko tartea lortu zuen ordutegi zentralean. Irratiaren irteeretako batean, aktoreak bere jarraitzaile sutsuei behatu zien Thorryri autografoak eskatzeko makurtu egiten zirela, eta Catitaren pertsonaia sortu zuen. Cándidarekin batera, bere ezaugarririk enblematikoenak bihurtu ziren. Emilio Córdoba enpresaburuak, pertsonaia berriaren berri izan ondoren, La Piedad denda sustatzeko kontratatu zuen; handik aurrera, astean bi funtzio eskaini zizkioten Cándidari eta beste bi Catitari. Urte horretan egindako lanak Sintonia aldizkariak emandako «Irrati-sentsazioa» saria jaso zuen.
Zinemaren hastapenak
Nahiz eta ekipamendua artean prekarioa izan, zinema industria aktibo eta txiki gisa kokatzen hasi zen, eta horren inguruan artista eta zuzendariek gero eta ospe handiagoa zuten. Ikus-entzuleek zinemaren alde egin zuten, entretenitzeko modu gisa, beren irrati-idoloak pantailan ikusteko aukerarekin. 1938an, Manuel Romerok Marshalli deitu zion bere lehen filma grabatzeko. Hala ere, zuzendariak behin baino gehiagotan errepikatu behar izan zuen bere deia aktorearen gaitzespenaren aurrean; izan ere, aktoreak, bere hitzetan, beldurtu egiten zuen zinema, «ez baitzuen aurpegi zinematografikorik, eta jendea desengainatzeko beldur baitzen». Marshallek kamera-proba bat onartu zuen, eta, beldurrak uxatuta, irratiarekin zuen kontratua bertan behera utzi eta beste bat sinatu zuen Lumiton zinema-konpainiarekin. Mecha Ortiz aktoreak, elenkoko kideak, bere senideak, Roberto Marcelino Ortizek, Marshallekin filmatu zuela jakin zuenean, autografo bat lortzeko eskatu zion. Filmaren izenburua Mujeres que trabajan izan zen, eta aktoreak Catita-rena egin zuen dendako saltzaile baten rolean. Kritikak, oro har, positiboak izan ziren, eta Heraldo Cinematografikoak hauxe esan zuen:"«Hasierako eszenetan ahoskera onena ez bazen ere, horrek ez zuen azken emaitza lausotu»."Contreras-en arabera, "«garai hartako merkataritzan aritzen direnen 'pintura' ausarta da filma. Komikotasuna hizkuntzan soilik oinarritzen da»."Marshall, ordea, ez zegoen gustura bere lanarekin. Filmazioa amaitutakoan, aktorea Tandilera abiatu zen, Thorryrekin batera, eta, gero, Benito Juárez, Tres Arroyos, Coronel Dorrego, Bahía Blanca eta Coronel Pringlesen egon zen. Buenos Airesera itzuli ondoren, birak Santa Fe, Mendoza, Entre Ríos, Córdoba eta San Juanen jarraitu zuen.
1939an, berriz ere Lumitonek kontratatu zuen, eta Enrique Serranorekin batera Divorcio en Montevideo lanean izan zen protagonista, Romeroren zuzendaritzapean. Marshall laguntzaile izan zen argudioaren arabera, neska-lagunarengandik aldentzeko, mutil batek manikuragile batekin ezkondu, eta hilabete batzuk geroago dibortziatzeko ados jarri zen. Harremanak aurrera egitean, gazteak ulertu zuen emazte ohiarekin maitemindu zela eta berriro ezkontzeko bilatu zuen. Filma urtearen erdialdean estreinatu zen Monumental Zineman, eta arrakasta handia izan zuen. Domingo Di Núbila historialariak, bere liburuetako batean, hauxe argitaratu zuen: "«Niní Marshall-ek film bat egin zezakeela frogatzeaz gain, hirukoiztu ere egin zezakeela frogatu zen»."Urte horretan bertan, Cándida saioko pertsonaia zinemara eraman zuen lehen aldiz izen bereko film batean. Ordukoan, kritikak txarrak izan ziren; Radiolandia aldizkariak, adibidez, honelaxe definitu zuen argumentua: «Material primarioak, auditoriumean eragin zuzena duten leku komun batzuekin hornitua, interpretearen helburu komiko-sentimentaletarako balio du eta herri-eraginkortasuna du». Zully Moreno eta Pepe Biondi filmean aparteko paper bat lortzeko aurkeztu ziren pertsona askoren artean zeuden; urte batzuk geroago, bi pertsonaia garrantzitsu bihurtu ziren.
Ospea eta arrakasta komertziala
Marshallek pertsonaia berri bat aurkeztu zuen, Giovanina Regadiera kantari lirikoa, Orquesta de señoritas filmean. Harekin, Colón antzokian aurkezten ziren Bel cantoko jainkoak barregarri utzi zituen. Marily Contreras biografoa bat dator 1939-1941 urteetako ekoizpena «izugarria» zela esatean. Horrek nekea eragin zuen Marshall-en, eta, gainera, filmak irratian noizbehinkako aurkezpenekin txandakatzen zituen. Urtebete geroago, Amadorik polizia-generoan sartzea lortu zuen La mentirosa filmarekin, Ocean zineman estreinatua; eszenetako batean, bala batek zulatu zuen autoaren atzeko kristala, eta Marshallen pertsonaiak honako hauxe esan zuen: «Zer lastima, auto berri bat, eta dagoeneko apolitatzen ari da!». Enrique Santos Discépolok, garaiko konpositore garrantzitsuenetariko batek, Cándida, la mujer del año (1943) bere hurrengo proiektuan sartu zuen, astebete bakarrik iraun zuen kartelean eta porrot komertziala izan zen. Abel Posadasek honako hau aztertu zuen: "«Hay que educar a Niní (1940), Orquesta de señoritas (1941), La mentirosa (1942) eta La mujer sin cabeza (1947), ametsen ikuspegi erakargarria eskaintzen zuten, inposturaren mekanismotik abiatuta, Amadorik proposatutako entretenimenduaren hain bestelakoa!»."
Lehen superprodukzioak eta arazo politikoak
Marshallek berriro ekin zion parodiaren generoari, 1943an Carmen lanaren buru izateko deitzean. Carmen Georges Bizeten operan inspiratu zen, eta Argentinako zinemaren gai komiko baten zerbitzurako lehen superprodukziotzat hartu zen. Argumentuaren arabera, Carmenen jostun fanatiko batek buruan kolpea hartu ondoren Carmen zela uste zuen. Contrerasen arabera, filmak «opera ospetsu pixka bat, literatura pixka bat eta asmamen eta eromena» zituen. Eszenetako batean, Carmen pertsonaiak eskaileretan ibili behar zuen, eta, horregatik, zuzendariak akrobata bat kontratatzea proposatu zuen. Marshallek uko egin zion eta berak egin zuen eszena, moretoi batzuk eragin zizkiola. Antena aldizkariak adierazi zuenez, «Niní da Carmenen arima, eta ia esan daiteke film guztia bera dela». Hasierako arrakastaren ondorioz, filmak trilogia bat sortu zuen, eta Madame Sans Gene eta Mosquita muerta egon ziren; biak ere parodiara iraulitako pieza famatuetan oinarrituta.
Dezelerazio profesionala
1947an, Marshall irratira itzuli zen Uruguaira joan zenean, eta hainbat aurkezpen egin zituen Montevideoko Radio Carve-n. Buenos Airesen, Un lío de millones Astral Teatroan parte hartu zuen. Aktoreak gogo biziz hartu zuen proposamena, eta berak aukeratu zituen pertsonaiak egin zituen. Estreinaldiak ikusle-kopuru handia sortu zuen, eta poliziak lagundu behar izan zion artista bakoitzari automobiletik jaitsi eta antzerkiko atondora arazorik gabe iristen. Hala ere, lanak hilabete baino ez zuen iraun karteldegian, kontratuak ezarritako gutxieneko epea, eta kritikak autorea eta pieza suntsitu zituen; Marshall-ek gero esan zuen «autore klasikoak haiekin sartu ziren, eta ez zieten barkatu nik aukeratu izana. Gauza okerragoak ikusi dira».
Una mujer sin cabeza filmean, berriz ere Amadorik zuzendua, kritika onek ez zuten lortu aretoetan bi aste baino gehiago egotea. La Nación-ek hauxe argitaratu zuen: «Ikusleak berriro ikusi ahal izan zuen nola betetzen duen aktore honek eszenen interesa bere presentzia edo hitzarekin». Marshall berriro agertu zen ordubete baino gutxiagoko film batean, Buenos Aires canta izenekoan. Bertan, artista eta talde herrikoiak aurkezten ziren, besteak beste, Hugo del Carril eta Azucena Maizani. Han, Loli interpretatu eta Espainiako kanta herrikoi bat abestu zuen. Filmaren bertsio osoa desagertu egin zen, eta gaur egun ez dago kopiarik. Bertsio batzuek diote desarmatu egin zutela, musika-zatiak baitziren.
Haren hurrengo filma, Navidad de los pobres, 1947an estreinatu zen Monumental zineman, eta Catitaren itzulera ekarri zuen, sei urtez pantailatik kanpo egon ondoren. La Prensa-ren arabera, «Marshall, filmaren arima eta oinarri onena da». Arrakasta handia izan zuen filmak, eta ACCAko aktore komiko onenaren saria jaso zuen. Marshallek berriz ere antzerkiarekin zortea probatzea erabaki zuen, 1948an Pepe Arias-en Y Pepe volvió con música Casino Antzokian, Un lio de millones porrotetik bi urtera musikarekin itzuli baitzen. Aktoreek hiru emanaldi egin zituzten egunero, bi ikuskizunekin, eta kritika positiboak jaso zituzten, batez ere Marshall-ek, antzerkiaren munduan sendotzen saiatzen baitzen. Urte horretan bertan, Porteña de corazón filmatu zuen, eta berriro ere Augusto Codecárekin Catita a dúo-ren rola egin zuen. Di Núbilaren arabera, «denbora askoan Catitaren komediarik onena eta bizkorrena izan zen»; beste kritika batzuek, ostera, «Madame Sans Gene edo Cándida gizatasunera itzuli beharra» adierazi zuten.
Gobernu peronista eta debekua
Marshallek Manuel Romerorekin egindako azken lana 1949an gertatu zen Mujeres que bailan lanarekin, eta, arrakasta apala izan arren, kritikak alde batera utzi zituzten uneko gertaeren kronikek. Fanny Navarro, dramatik zetorren aktorea, elenkoko kideetako bat izan zen, eta haren protagonista lana nabarmendu zen, komunikabide gehienen arabera. Bere memorietan, Marshall-ek adierazi zuenez, «gure harremana oso adeitsua izan zen. Neska ederra zen, atsegina eta esanekoa lanean». Filmaren filmazioan, Navarro Juan Duarte (Eva Perónen neba) presidentearen idazkari pribatuarekin bizi zen. Marshall-en arabera, Navarrok behin eta berriz gonbidatu zuen Duarteren izenean, elkarrekin afaltzeko, «bere aktore gogokoena» zela esanez, baina aktoreak baztertu egin zituen proposamen guztiak, «kortesiaz baina hura ezagutzeko interes falta ezkutatu gabe».
Filma estreinatu eta hilabetera, Marshall New Yorkera abiatu zen, Carlos Montalbánek Puerto Rico antzokian kantatzeko kontratatua. Zazpi eguneko hasierako kontratua bi astera luzatu zen, eta hura amaitu ondoren, aktorea Mexikora joan zen, eta han bere lehen film mexikarra, Una gallega en México filmatzeko prest agertu zen, Julián Solerren zuzendaritzapean. Filmaketa El Patio gau-lokalean eta Casino Folliesen egindako aurkezpenekin tartekatu zen. Bere lanak urteko aktore onenaren saria jaso zuen, eta Antenak hauxe argitaratu zuen: «Mexikok aktore dramatiko bikain gisa topatu zuen Niní». Gidoiak aldatu egin ziren, Marshallen dohain dramatikoen eredua eman zuten bi eszenaren ondorioz, eta Soler-ek profil hori ustiatzeko egoera batzuk gehitzea erabaki zuen filmean,] geroago Venezuelan eta Kuban estreinatu zena. Peronismoan (1946-1955), zinearen munduko jarduera bizia izan zen, baina faboritismoaren eta zentsuraren baturak eragina izan zuen produkzioen kalitatean, ikuspegi ofizialari eragiten dion guztiari dagokionez. Zeluloide-eskasia eta industria zinematografikoaren gainbehera zela eta, proiektuek Estatuaren laguntza behar zuten. Oposizioari lotutako artisten zerrenda beltzen testuinguruan, errealizazioak nabarmen gutxituz eta film berriak gutxi banatuz, atzerriko ekoizleek aukera berriak eskaini zizkieten Argentinako irudiei. Hala, Mexikon filmatzeko proposamenak jasotzeaz gain, Marshalli Espainian filmatzeko deia egin zioten. Ni ez naiz Mata-Hari (1949), Benito Perojok zuzendutako Mata Hari espioiaren bizitzaren parodia.
Buenos Airesera itzulita, Ángel Mentastik Marshalli esan zion lanak bertan behera utzi behar zituela Eva Perón lehen damaren berariazko eskaera baten bidez. Bere memorietan, Marshallek esan zuen egoera horren aurrean Peron presidentearekin audientzia eskatzea erabaki zuela: "Arrazoi bila nabil, elkarrizketa bat eskatu nion nazioaren presidenteari, eta erantzun zidaten Gobernu Etxean jasoko ninduela, haren idazkari pribatu Juan Duartek, nire miresle ohiak! Hiru aldiz joan nintzen adostutako audientziara, eta lehenengo bietako batean ere ez ninduen hartu. Hirugarrenean... bi ordu lasaitzen eman ondoren, antesala zabal batean, inguruan beste jende asko zuela, Presidentearen idazkariaren idazkaria atera zen, eta oihu egin zuen ahots ozenez: «Andrea, Duarte jaunak esan du jai batean emagaldu jantzita Evaren ahizparena egin zenuenean.»"Argentinan lan egiteko ezintasuna zela eta, Marshallek erbesteratu egin behar izan zuen,Libertad Lamarque eta Arturo García Buhr bikoteek bezala. Ustelkeria-salaketengatik egindako ikerketa batean, Juan Duarte hilda aurkitu zuten 1953ko apirilean, ustezko suizidio batean. Iraultza Askatzailearen ondoren, debekuak berriro errepikatu ziren, ordukoan peronismoari lotutako artistekin, besteak beste, Fanny Navarro. Navarroren karrera pikutara joan zen 1955etik aurrera, eta hurrengo hamarkadan beste hiru film baino ez zituen filmatu. Garaiz aurretik hil zen 1971n, publikoak ahaztuta eta ingurune artistikotik urrun.