cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Achille Luchaire
Jakitun frantses haren lan erraldoiari esker eta hartan oinarrituta eraiki da antzinako Akitaniako inskripzioetako hizkuntza euskararekin zuzenean lotuta dagoelako hipotesia, oso epe laburrean bata bestearen ondotik kaleratu ziren bi lanetan: Les origines linguistiques de l'Aquitaine (1877) eta Étude sur les idiomes Pyrénées de la région française (1879). Bidenabar, euskara eta gaskoieraren artean dauden paralelo eta antzekotasun fonetikoetan oinarrituta, euskarak gaskoieraren sorreran izan zezakeen eraginaz ere ohartzeko gauza izan zen lanotan.
Pytilia afra
Pytilia afra Pytilia generoko animalia da. Hegaztien barruko Estrildidae familian sailkatua dago.
Trilobiticeras
ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Jurasikoan bizi ziren. , hau da, orain dela 200 milioi urtetik 145 milioi urtera gutxi gorabehera.
Pinales
Pinales Pinopsida klasearen barnean dagoen landare-ordena bat da.
Familiak
Pinaceae
Araucariaceae
Podocarpaceae
Sciadopityaceae
Cupressaceae
Microgobius erectus
Microgobius erectus Microgobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Royal Air Force
Royal Air Force (RAF) (euskaraz [Erresuma Batuko] Aireko Errege Armada) Erresuma Batuko aireko armada da. Munduko aireko armada independente guztien artetik zaharrena, 1918ko apirilaren 1ean sortu baitzuten.
1.114 hegazkin ditu (2010) eta, 2009tik aurrera, 44.300 erregularreko indarra du, eta 2500 borondatezko. Hegazkinen eta langileriaren geihengoa Erresuma Batuan daude, baina beste guztiak operazioetan daude (nagusiki Afganistan eta Ekialde Hurbila) edo atzerriko egonaldi luzetako baseetan (Ascension Irletan, Canadan]], Cyprusen, Diego Garcian, Gibraltaren, Falkland uharteetan eta Alemanian).
Misioa
RAFen misioa Erresuma Batuko defentsa ministerioaren (MoD) helburuak bermatzea da, direla "Erresuma batuko eta itsasoz bestaldeko lurraldeen segurtasuna eta defentsa bermatzea, espezialki terrorismoaren kontra, Gobernuaren atzerri politikei laguntzeko, espezialki bakea eta segurtasun nazionalean beharrezkoa den ahalmena ematea."
Eraketa eta historia goiztiarra (1918-1939)
RAF 1918ko apirilaren 1ean sortu zen Aireko Errege Gorputzaren eta Itsasoko Aireko Errege Zerbitzuaren fusioarekin. Aireko Errege Gorputza Errege Ingeniarien dibisio bat zen, Britainiar Armadaren kontrolpean. Bi unitateak fusionatzeko eta indar armatu independente bat sortzeko erabakia Lehen Mundu Gerrako gertaerei aurre egiteko erantzuna izan zen. Gerra hartan aire bidezko boterea erabakigarria zela erakutsi zuen lehen aldiz. Aireko Errege Indar sortu berria boteretsuena izan zen bere garaian, 20.000 aireontzi zituen, eta gerra arteko garaia nahiko baketsua izan zen RAFentzat, Britainiar Inperioan garrantzi gutxiko ekintzetan parte hartuz. RAFek Afganistanen eman zuen zerbitzua, non lehenengo aldiz egin zen hiritarren ebakuazioa 1928an. 1936 urtean, RAF agintaritzaren berrantolaketaren ondorioz, Borroka Agintaritza (Fighter Command), Bonbardaketa Agintaritza (Bomber Command) eta Kostaldeko Agintaritza (Coastal Command) sortu ziren. Itsasoko Aireko sekzioa RAFetik banandu eta Flotaren Aireko Arma (Fleet Air Arm) deitzera igaro zen, Errege Armadaren menpe.
Bigarren Mundu Gerra (1939-1945)
RAFek hazkunde azkarra izan zuen Alemania Naziaren aurkako gerrak eztanda egin zuenean 1939an. Honela, Britainia Handiaren aireko tripulazioak Nazio Mankomunitatean (Commonwealth-ean alegia) entrenatu ziren Commonwealth-aren Aireko Entrenamendu Planean zehar eta eskuadroi osoak, hala nola hamarna mila soldadu bidali ziren komisio zerbitzua betetzera Commonwealth-eko beste herrialdetako airezko indar armatuetan. Soldadu hauekin beste hainbat soldaduk bat egin zuten, horietako asko Europar kontinentean naziek okupaturiko herrialdetatik ihes egin zutenak.
RAF existitzearen arrazoia definitu zuen uneetariko bat Ingalaterrako Batailan eman zen. 1940ko udan, RAFek Luftwafferen erasoaldiak egotzi zituen, agian inoizko aireko kanpaina luze eta korapilatsuena izan zen hartan. Lorpen horrek nabariki atzeratu zituen alemaniarren planak Ingalaterra inbaditzeko (Itsas Lehoi Operazioa) eta Bigarren Mundu Gerraren bilakaera eraldatzea posible egin zuen; ingelesen ahalegin militarra -Ardatzaren potentzien aurka- jarrai zedin posible egin zuen, Sobietar Batasunak eta Estatu Batuak gerran parte hartzea erabaki zuten arte, orduan indar-oreka Aliatuen alde hautsi baitzen.
RAFen esfortzu handiena gerran zehar Alemaniaren aurkako bonbardaketa estrategikoaren kanpaina izan zen. 1942ko maiatzak 31tik aurrera, RAFen Bonbardaketa Agintaritza eskala handiko gau-erasoaldiak zuzentzeko gai izan zen. 1000 hegazkin arte ere inplikatu zituen, zeinetatik asko lau motorretako bonbaketari astun berriak ziren. Gerraren azken hilabeteetan zehar, Alemaniako hirien aurkako erasoen etikaren inguruan eztabaida handia dago; adibideetako bat Dresdeko Bonbardaketa dugu.
Materako katedrala
Materako katedrala (Duomo di Matera edo Cattedrale di Santa Maria della Bruna e di Sant 'Eustachio) Italiako Matera hiriko katedral katolikoa da. Andre Maria Birjinari eskainia dago, Madonna della Bruna eta Santa Eustakio izendatuta. Lehenago, Matera herriko gotzainen egoitza, geroago artzapezpikuak izango zena, gaur egun Matera-Irsinako artxidiozesiaren katedrala da.
Royal Air Force
Gerra Hotza (1945-1990)
Bigarren Mundu Gerraren ondoren, RAF beste berrantolaketaren mende egon zen; batik bat, aireko gerraren aurrerapen teknologikoen ondorioz ehiza-hegazkinak eta erreakzio bonbaketariak sortu baitziren. Britainiarrek arma nuklearrak garatu eta gero, RAFeko V bonbaketarien eskuadroiek disuasioko armategi nuklearraren garraioaren erantzukizuna bereganatu zuten, Errege Armadaren Polaris motako itsaspekoak garatzen ziren bezala. 1968an Polaris itsaspekoak martxan jarri zirenetik, RAFen funtzio nuklear-estrategikoa maila taktikora murriztu zen, WE177 grabitate lehergailuen erabileraz. Funtzio taktikoa V bonbaketariek jarraitu zuten 80ko hamarkada hasieratik, 1998 urtera arte Tornado GR1 ehiza-bonbaketariengatik.
Materako katedrala
Historia
Katedrala apuliar erromaniko estiloan eraiki zen XIII. mendean, Matera hiriko punturik garaiena osatzen duen gailurrean, eta bi Sassi mendiak banatzen ditu, antzinako San Eustakio Elizaren tokian, hiriaren babeslea zena. Eraikuntza 1203an hasi zen, Inozentzio III.a aita santuak Matera artxidiozesi mailara igo zuen urtean, Acerenzarekin batera, Acerenza eta Materako artxidiozesia bezala, eta 1270ean amaitu zen.
Royal Air Force
Gerra Hotza (1945-1990)
RAFen funtzio nagusia Gerra Hotzean Europaren defentsa izan zen, Sobietar Batasunaren eraso potentzialen aurka. Britainiar Inperioaren gainbeherarekin, mundu mailako operazioen irismena murriztu zen eta Ekialde Urruneko RAF 1971ko urriaren 31an disolbatu zen.
Materako katedrala
Historia
Jatorrizko ardura Santa Maria di Materari eskaini zitzaion, gaur egungo notario-dokumentu batean agertzen denez. Ondoren, 1318ko testamentu baten ebidentziari buruz, Santa Maria dell 'Episkopio izena jarri zitzaion, eta 1389tik, Aita Santuak (garai hartan Materako artzapezpikua zena) Bisitazioaren jaia ezarri zuenetik, Santa Maria della Brunari dedikatu zitzaion, hau ere hiriaren babeslea zelarik. Azkenik, 1627tik aurrera, Fabrizio Antinori monsinoreak, Materako artzapezpikuak, Madonna della Bruna eta San Eustakiori eskaini zien katedrala.
Royal Air Force
Gerra Hotza (1945-1990)
Aurrekoa gorabehera, RAFek borrokaldi askotan hartu zuen parte Gerra Hotzean zehar. RAFen eginbeharra Koreako Gerran txikiagoa izan zen, zeinetan ontzi flotatzaileak parte hartu zuten. 1956ko Suezko Krisialdia, halere, RAF parte hartzeko aukera izan zen. Orduko operazioetarako, Zipre eta Maltan basea zuten hegazkinak erabili zituen. 60 hamarkada hasieran, Malasia-Indonesia gatazkak (Konfrontasi) RAF hegazkinen erabilera eskatu zuen, baina diplomazia eraginkorrari eta alde bietako gertaera batzuen ignorantzia selektiboari esker, gatazkak ez zuen erabateko gerran bukatu
Materako katedrala
Eraikina
Mendebaldeko frontean, hamasei izpiko arrosetoia eta ezkerrean 52 metroko kanpandorrea dira nagusi. Katedralak gurutze latindar formako oinplanoa du eta hiru habearte ditu.
Royal Air Force
Gerra Hotza (1945-1990)
1982ko Malvinetako Gerran Ejerzitoak eta Armadak hartu zuten parte nagusiki, izan ere, bataila lurraldea RAF hegazkinen eragin eremutik kanpo aurkitzen zen. Hala ere, RAF hegazkinak Ascension uhartean hegazkinak zabaldu ziren eta Armadaren hegazkin-ontzian. Misio garrantzitsuenak gatazka honetan “Black Buck” erasoaldiak izan ziren, Ascension Uhartean basea zuten Avro Vulcan hegazkinez baliatuz. Edonola ere, RAFek beste hainbat zerbitzu eman zituen gatazkan zehar egin beharreko ahalegin logistiko ikaragarrian, Malvina Uharteetako helikopteroen bitartez, HMS Hermes hegazkin-ontzitik hegaz egiten zuten Harrier GR3en bidez eta itsas-patruilako hegazkinak, hegazkin zisterna flotarekin.
Materako katedrala
Eraikina
Barrualdean, bizantziar estiloko fresko bat dago, Madonna della Bruna eta Haurra irudikatzen dituena; Materako San Joanen erlikiak (hemen 1830ean lekualdatuak ); absidean zizelkatutako egurrezko korua; Pesebre baten talde eskultoriko bat (1534, Jaiotzaren eszena), Altobello Persiok zizelkatua; Anuntzioko kapera Zaharberritze lanetan.
Royal Air Force
1990tik gaur egunera arte
1991an, RAFeko 100 hegazkinek Golkoko Gerran hartu zuten parte. Gatazka hori zedarri izan zen RAF historian zehar, izan ere, RAFek lehen aldiz erabili zuen zehaztasunez gidatutako munizioak kantitate adierazgarrian. Geroago, 1999an, Kosovoko Gerraren ondorioz RAF Europan zabaldu zen Bigarren Mundu Gerratik. Afganistango inbasioan, 2001ean, RAFek Estatu Batuei laguntza eman zion, zisterna eta errekonozimendu hegazkinez hornituz.
Irak-eko inbasioan, RAFek eskala handiko zabaltzea burutu zuen Estatu Batuetako Aireko Armadaren mesedetan. RAFen galera bakarrak istripuen eta alde bereko erasoen ondorioz eman ziren, RAFeko Tornado bat Patriot misil estatubatuar batengatik suntsitua izan zenean, alegia.
Talka, eraso eta laguntza ofentsiboa
<Gallery> File:Eurofighter-NellisAFB-2008.jpg|Eurofighter Typhoon FGR4 File:Tornado GR4s, 617 Squadron 2006.jpg|Tornado GR4 File:RAF Harrier GR9.JPG|Harrier GR9
Antiaireko defentsa eta oharpen goiztiarreko hegazkinak
<Gallery> File:Typhoon f2 zj910 arp.jpg|Eurofighter Typhoon F2 File:Tornado f3 ze887 kemble arp.jpg|Tornado F3 File:Boeing.e3-d.sentry.takeoff.arp.jpg|Sentry AEW1
Natividad Álvarez
Natividad Álvarez, artistikoki La Bilbainita, bezala ezaguna (Barakaldo, Bizkaia, 1900 - Gordexola, Bizkaia, 1924ko otsailaren 15a). Askotariko ikuskizunetan ospetsu egin zen, batez ere kriskitinak jotzen eta dantzatzen. 23 urte zituelarik, haren lehen semea jaiotzerakoan, hil egin zen.
Biografia
Gurasoak Burgostik etorritakoak, Bilboko San Francisco kaleko Salón Vizcayaren anbigura eramaten zuten. Horri esker txiki-txikitatik espektakuluaren mundua ezagutu zuen. Haren dantzatzeko nahiak ikusita ikasteko hamabi urtez Madrilera bidali zuten. Lehen aktuazioa Bartzelonan izan zen, Poliorama antzokian, 1913an. Hogeigarren hamarkadaren hasieran Londresen sarritan dantzatu zuen, baita Parisen ere. Uda garaian Kantabrian ere arrakasta izaten zuen.
1914an Joaquín Sorolla margolari valentziarrak Sevillan ikusi zuen "La Bilbainita" dantzan eta 3 urte geroago kuadro batean betikotu zuen.
Hogei urte zituelarik Jose Antonio Aretxabala Hurtado de Mendoza ezagutu zuen eta maitemindu egin ziren. Gizona familia indiano ezagun batekoa zen, Kubako Ron Arechavala ezagunaren sortzaileak. Harengantik espektakulu mundua utzi zuen. Zoritxarrez, neska 23 urte zituelarik, lehen semea erditzerakoan, hil egin zen.
Gordexolako hilerrian eman zioten lurra.
Sphenomorphus melanopogon
Sphenomorphus melanopogon Sphenomorphus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Bourville
Bourville Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 151 etxebizitza zeuden, 110 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 35 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 149 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 110 etxebizitza nagusietatik 58 bere jabearen bizilekua ziren, 49 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 38 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 88 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 48 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 47 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 195 ziren, horien artean 131 aktiboak ziren eta 64 inaktiboak ziren. 131 pertsona aktiboetatik 119 lanean zeuden (69 gizon eta 50 emakume) eta 12 langabezian zeuden (6 gizon eta 6 emakume). 64 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bourville udalerrian 112 unitate fiskal zeuden, 306 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.135 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 4 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.
2000. urtean Bourville udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 582 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Wiesviller
Wiesviller Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Dessenheim
Dessenheim Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Wiesviller
Biztanleria
2007an Wiesviller udalerrian erroldatutako biztanleak 1.033 ziren. Familiak 416 ziren, horien artean 84 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 60 bakarrik bizi ziren emakumeak), 168 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 152 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Dessenheim
Biztanleria
2007an Dessenheim udalerrian erroldatutako biztanleak 1.169 ziren. Familiak 413 ziren, horien artean 66 pertsona bakarrekoak ziren (41 bakarrik bizi ziren gizonak eta 25 bakarrik bizi ziren emakumeak), 127 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 200 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Wiesviller
Etxebizitza
2007an 435 etxebizitza zeuden, 417 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 18 hutsik zeuden. 368 etxeak ziren eta 67 apartamentuak ziren. 417 etxebizitza nagusietatik 348 bere jabearen bizilekua ziren, 58 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 12 etxek bi zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 73 etxek lau zituzten eta 299 etxek bost zituzten. 387 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 140 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 242 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Dessenheim
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 444 etxebizitza zeuden, 418 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 398 etxeak ziren eta 42 apartamentuak ziren. 418 etxebizitza nagusietatik 334 bere jabearen bizilekua ziren, 71 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 9 etxek bi gela zituzten, 51 etxek hiru zituzten, 77 etxek lau zituzten eta 281 etxek bost zituzten. 366 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 129 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 270 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 784 ziren, horien artean 605 aktiboak ziren eta 179 inaktiboak ziren. 605 pertsona aktiboetatik 560 lanean zeuden (321 gizon eta 239 emakume) eta 44 langabezian zeuden (17 gizon eta 27 emakume). 179 pertsona inaktiboetatik 49 erretiraturik zeuden, 51 ikasten zeuden eta 79 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Wiesviller
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Dessenheim
Diru sarrerak
2009an Dessenheim udalerrian 438 unitate fiskal zeuden, 1.229,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.176 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 30 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 4 margolariak, 2 zurginak, 2 argiketariak eta 1 ile apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Dessenheim udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.387 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra osasun-zentro zen.
Wiesviller
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 705 ziren, horien artean 513 aktiboak ziren eta 192 inaktiboak ziren. 513 pertsona aktiboetatik 481 lanean zeuden (254 gizon eta 227 emakume) eta 32 langabezian zeuden (11 gizon eta 21 emakume). 192 pertsona inaktiboetatik 74 erretiraturik zeuden, 50 ikasten zeuden eta 68 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Dessenheim
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Wiesviller
Diru sarrerak
2009an Wiesviller udalerrian 409 unitate fiskal zeuden, 1.043,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.434 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 18 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 igeltseroa, 1 iturgina, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 2 okindegiak ziren.
2000. urtean Wiesviller udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 528 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Chagang
Chagang (자강도, Chagang-do) Ipar Koreako ipar-mendebaldeko probintzia da. 16.613 kilometro koadroko eremua hartzen du, eta 1.299.830 biztanle zituen 2008an. Hiriburua Kanggye da.
Juilly (Côte-d'Or)
Juilly Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Pytilia melba
Pytilia melba Pytilia generoko animalia da. Hegaztien barruko Estrildidae familian sailkatua dago.
Juilly (Côte-d'Or)
Biztanleria
2007an Juilly udalerrian erroldatutako biztanleak 51 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 23 etxebizitza zeuden, 22 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 1 bigarren erresidentzia bat zen. Etxebizitza guzti hauek 23etxeak ziren. 22 etxebizitza nagusietatik 21 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 6 etxek hiru zituzten, 9 etxek lau zituzten eta 6 etxek bost zituzten. 10 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 11 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 7 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa batena zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 iturgina.
2000. urtean Juilly udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Konstantinopla
Konstantinopla (Κωνσταντινούπολις) oraingo Istanbul hiriaren antzinako izena da, IV. mendeko Konstantino erromatar enperadoretik datorkiona. Honen aurretik Bizantzio izena izan zuen.
Konstantino
324 urtean Konstantino I Handiak Lizinio ko-enperadore erromatarra garaitu zuen, Erromatar Inperioko gizonik boteretsuena bilakatuz. Bizantzio bere hiriburu bihurtzea erabaki zuen, horretarako hiria edertu eta babesteko lanak hasi zituelarik, 40.000 langiletik gora erabiliz, gehienak esklabo godoak.
Sei urtetako lanen ondoren, 330ko maiatzaren 11 aldera, Konstantino hiria inauguratu zuen, 40 egunetako erritu tradizionalen bidez. Hiriak 30.000 biztanle zituen orduan. Mende bat geroago 300.000tik gora izango zituen.
Hiria Erroma Berri bezala berrizendatua izan zen, baina Konstantinopla bezala egin zen ezaguna, eta Erromaren itxurarekin izan zen eraikia, foru, kapitolio eta senatuarekin.
Konstantino ez zituen jada zeuden tenpluak eraitsi, are gehiago, jentilentzat eta kristauentzat tenplu berriak eraiki zituen. Bere agintaldian gurutziltzatzea, gladiadoreen borrokak eta dibortzioa kendu zituen, eta ohitura kristauei jarraituz, austeritate sexual handiagoa ezarri zuen. Santa Sofiaren, Santa Ireneren eta Apostolu Santuen elizak eraiki zituen (azken honetan izan zen hilobiratua). Kristautasunari laguntza guzti hau eman arren, ez zen inoiz kristautzat hartu bere burua, hilzoria zegoenean bakarrik izan zen bataiatua.
Erroma Berria inperioko beste hirien lepo izan zen edertua, zeinei artelanik ederrenak ostu zitzaizkien. Foroan Apoloren estatua handi bat ezarri zen, Konstantinok burua kendu eta berearen kopia bat ezarrarazi zuelarik. Alexandria, Efeso eta batez ere Atenasetik eskulturak, zutabeak, mosaikoak, obeliskoak... ekarriak izan ziren.
Hiriak hipodromo bat zuen, 50.000 pertsona sar zitekeena eta festa herrikoien eta jeneralen omenaldien guna bihurtu zena. Gaur egun, hipodromoa Istanbulen erdiguneko plaza bat bakarrik da, pistaren erdian zeuden bi obeliskoak soilik geratzen direlarik.
Konstantino hiltzea, Erromatar Inperioaren banaketa nabaria zen. Hala ere, hau ez zen gauzatu 395 urtean bere ondorengo Teodosio hil arte, zeinak Inperioa bitan banatu zuen: mendebaldeko zatia, hiriburutzat Erroma zuena, bere seme Honoriori eman zitzaion, eta ekialdekoa hiriburutzat Konstantinopla zuena, bere beste seme Arkadiori. Mendebaldeko inperioak ez bezala, zeinak berehala gainbehera egin zuen, Bizantziar Inperioak beste mila urtez mantendu zen.
Eraikuntzak
Hauek dira oraindik Istanbulen ikusgai diren bizantziar eraikuntzak:
Isaac Makwala
Isaac Makwala (1985eko irailaren 24a) Botswanako esprinter bat da, 400 metroetan espezializatua. 2018an Commonwealth Jokoetan urrezko domina lortu zuen. Titulu kontinentalak ere irabazi ditu, 2015eko Afrikako Jokoetan eta bi aldiz Atletismoko Afrikako Txapelketan (2012, 2014). Bere herrialdea ordezkatu du 2016ko Udako Olinpiar Jokoetan, hiru aldiz Commonwealtheko Jokoetan eta bost aldiz Atletismoko Munduko Txapelketan (2007, 2009, 2013, 2015, 2017). Botswanako 4 × 400 metroko errelebo taldearekin brontzezko domina irabazi du 2020ko Tokioko Olinpiar Jokoetan, zilarrezko domina 2017ko IAAF Munduko Erreleboetan eta hainbat domina Afrikako Joko eta Txapelketetan.
2015eko uztailaren 5ean La Chaux-de-Fonds-en egin zuen 43.72ko denborarik onena Afrikako errekor kontinentala ezarriz eta 8. postuan kokatu zen denbora guztietako zerrendan, amerikar ez den bigarren azkarrena. 20s azpiko 200 metroko korrikalaria ere bada.
2017ko uztailaren 14an, Isaac Makwala historiako lehen gizona izan zen 200m 20s azpitik eta 400m 44s azpitik korritu zuena egun berean, 43,92 400ean,eta gero 19,77 (+0,0) 200ean. 2 ordu eta 20 minutuko aldearekin Atletismo Madrilgo Topaketan.
2017ko Munduko Txapelketan 400 metroko finalerako sailkatu zen, lasterketatik erretiratu aurretik, gaixotasunagatik. Ondoren, 200 metroko finalerako sailkatu zen, eta seigarren seigarren sailkatu zen.
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan 400 metroko proban aritu zen, finalean 7. postuan geratu zen.
Bezerros
Bezerros Brasilgo udalerri bat da, Pernambuco estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Teira dugesii
Teira dugesii Teira generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.
Microgobius gulosus
Microgobius gulosus Microgobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Spinammatoceras
Spinammatoceras ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Jurasikoan bizi ziren. , hau da, orain dela 200 milioi urtetik 145 milioi urtera gutxi gorabehera.
Eschenburg
Eschenburg Alemaniako udalerria da. Hessen estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Romegoux
Romegoux Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Romegoux udalerrian erroldatutako biztanleak 612 ziren. Familiak 236 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 88 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 300 etxebizitza zeuden, 243 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 28 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 289 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 243 etxebizitza nagusietatik 204 bere jabearen bizilekua ziren, 33 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 30 etxek hiru zituzten, 67 etxek lau zituzten eta 135 etxek bost zituzten. 198 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 103 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 123 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 369 ziren, horien artean 264 aktiboak ziren eta 105 inaktiboak ziren. 264 pertsona aktiboetatik 238 lanean zeuden (130 gizon eta 108 emakume) eta 26 langabezian zeuden (6 gizon eta 20 emakume). 105 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 30 ikasten zeuden eta 41 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Romegoux udalerrian 245 unitate fiskal zeuden, 602 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.469 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 5 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 margolariak eta 2 zurginak.
2000. urtean Romegoux udalerrian 28 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.024 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Sardosko Gerra
Saint-Sardosko Gerra gatazka armatu laburra izan zen, 1324an gertatutakoa Ingalaterrako eta Frantziako erresumen artean. Frantziak garaipen garbia lortu zuen eta, horrek, zeharka, Eduardo II.a Ingalaterrakoa tronugabetzea ekarri zuen. Ehun Urteko Gerra ren aurrekaria ere bada.
Aurrekariak
Eduardo II.a Ingalaterrako erregea eta Akitaniako dukea izan zen estutze hori gehien nozitu zuenetakoa. Akitaniako dukea izanik, Gaskonia gobernatzen zuen Frantziako erregearen basailu gisa, Angevinar Inperioak kontinentean izandako azken zatia baitzen. Frantziako erregeek zati hori ere bere egin nahi zuten, eta, hortaz, irrikaz hartzen zuten eskua dukearen eta haren subjektuen arteko gatazketan.
Gatazkak eta negoziazioak
Gatazka horietako bat Saint-Sardos herri txikian gertatu zen. Herria Akitaniako dukearen jurisdikziopean zegoen, baina han kokatutako beneditar prioretxearen etxe nagusia, Sarlateko abadetxea, aldiz, jurisdikzio horretatik kanpo. 1318an, abadeak eskatu zion Parlamentuari Saint-Sardos dukearen jurisdikziotik kanpo uzteko eta proposatu zuen han bastida bat eraikitzea. 1322ko abenduan, Parlamentuak abadearen alde erabaki zuen. 1323ko urrian, erregearen ordezkari batek Saint-Sardosera ailegatu eta Frantziako erregearen armarria altxatu zuen taket baten gainean.
Bertako lurjabeek ez zuten ongi hartu. Uste zuten bastida berriak beren menpeko nekazariak erakarriko zituela eta, hortaz, irabaziak galduko zituztela. Erregearen ordezkaria ailegatu eta biharamunean, Montpezateko jaunak Saint-Sardos arpilatu zuen. Su eman zion herriari eta ordezkaria taketean urkatu zuen. Gaskoniako seneskala, Ingalaterrako erregearen ofizial gorena, bi egun lehenago bildua zen Monpezateko jaunarekin. Frantziak leporatu zion krimena baimendu izana.
Eduardo II.ak nahikoa lan zuen Ingalaterran, eta ez zuen krisi diplomatikorik sortu nahi Frantziarekin. Bost aste baino gehiago iragan ziren gertatutakoaren berri izan baino lehen, eta, jakin bezain laster, gutun bat igorri zuen, errugabea zela aldarrikatuz eta erruduna kausitu eta zigortzeko aginduz. Bitartean, Parisen, batzorde bat eratu zen gertatutakoa ikertzeko. Gaskoniako seneskalari dei egin zitzaion, baina hark uko egin zion agertzeari. 1323ko abenduan, Eduardo II.ak Parlamentuan zuen ordezkari nagusia atzeman eta atxilotu zuten.
Ingalaterrako enbaxadoreak Karlos IV.a Frantziakoarekin elkartu ziren Limogesen. Erregeak Eduardo II.aren desenkusa onartu zuen, baina ez seneskalarena ez Montpezatena. Agindu zuen bi horiek eta Gaskoniako beste ofizial batzuk bere aurrean ager zitezela 1324ko urtarrilean, baina bakar bat ere ez zen azaldu. Otsailean, legez kanpokotzat jo zituzten, eta Koroak bereganatu zituen haien jabetzak. Tolosako eta Périgueuxko frantziar seneskalei manatu zitzaien Akitaniako dukerrian sartzeko eta Montpezateko gaztelua indarrez hartzeko. Baina manua ezin zen gauzatu, Eduardo II.ak Montpezateko jaunari agindu baitzion gaztelua defendatzeko bere izenean.
Ingelesak saiatu ziren prozedura luzatzen amore eman gabe. Apirilean enbaxada bat joan zen Frantziara bake hitzarmena negoziatzeko, ahal bazen. Baina Karlos IV.ak armadari agindu zion ekainean Moissacen biltzeko, Akitaniako mugan. Enbaxadoreek harrera hotza jaso zuten Parisen. Hastapenean promes egin zuten Montpezat errendituko zela eta Eduardo II.a uztailaren 1era joanen zela Amiensera basailu-jaurespena egitera. Baina Bordelera joan zirenean, jakin zuten Karlos IV.aren jarrerak gaitzidura sortu zuela Akitaniako nobleziaren artean. Enbaxadoreek, orduan, erabaki zuten buru egitea. Frantziako ofizialak esku hutsik itzuli ziren.
Enbaxada berri bat igorri zen, Aymer de Valence buru. Haren helburua zen Karlos IV.a gogatzea jaurespena atzeratzeko, Montpezat errenditzearen truke. Alabaina, Amienseko bidean, Aymer de Valence hil zen bihotzekoak jota. Enbaxada ailegatu orduko, Karlos IV.ak galdutzat deklaratu zuen dukerria.
Gerra
1324an, erregearen osaba zen Karlos Valoiskoak Akitania inbaditu zuen. Ingelesek defentsa kaxkarra zuten: gotorleku ugarik gizon gutxi zituzten, eta zenbaitek bat ere ez. Zenbait nobleren laguntzarekin (hala nola, Foixko kondea eta Albreteko jauna) eta 7.000 gizonekin, Karlos Valoiskoak erraz asko irabazi zuen gerra sei astean. Hiri gehienak segituan errenditu ziren. Montpezat lehendabiziko egunetan hartu eta eraitsi zuten. Erresistentziarik handiena Kenteko kondeak erakutsi zuen La Réolen, baina irailaren 22an errenditu zuen.
Menia bat hitzartu zen, eta alde bakoitzak sei hilabetez eutsiko zion bereari. Frantziak armada prestatu zuen menia bukatzen zenerako: aramada biltzekoa zen 1325eko maiatzean eta bi adarreko erasoa prestatu zen, batak Saintes hartzeko eta besteak Bordele. Nolanahi ere, Karlos IV.ak ezagutzera eman zuen dukerri osoa ez zuela galdutzat joko Eduardo II.ak Agenais eskualdea lagatzen bazion eta jaurespena egiten bazion dukerriko gainerakoarengatik.
Gerra ondokoa
Gerrak oihartzun handia izan zuen Ingalaterrako politikan. Negoziatzera erregina joan zen, Elisabet Frantziakoa, Frantziako erregearen arreba. Semea eraman zuen berarekin (Eduardo III.a izatekoa zena), zeinari aitak Akitania eta Ponthieuko konderria utzi baitzizkion. Menia berriak xedatu bezala, printzeak jaurespena egin zion Karlos IV.ari 1325eko irailaren 24an.
Gero, Ingalaterrara itzuli beharrean, Elisabet anaiaren gortean gelditu zen. Han, Eduardoaren aurka zeuden noble batzuekin bildu zen, eta akaso hasi zen amodio harreman batean Roger Mortimerrekin. Elisabet eta bere segizioa 1326ko uztailean abiatu zen Hainautera, non mertzenarioak errekrutatu zituen. Irailean, Ingalaterrara iritsi zen haren armada txikiarekin. Txikia izanik ere, Ingalaterrako baroi gehienek bat egin zuten armada harekin. Erregea eta haren kutuna, Hugo le Despenser, atzeman zituzten. Despenser segituan exekutatu zuten, eta Parlamentuak tronugabetu zuen erregea. 1327ko urtarrilean, Eduardo printzea errege izendatu zuten, Eduardo III.a izenarekin.
Martxoaren 31n bake hitzarmen bat sinatu zuen Karlos IV.arekin. Hari esker, Ingalaterraren esku gelditu ziren Akitanian zituzten lur gehienak, Agenais kenduta. Klausula horrek nahigabea sortu zuen Ingalaterrako baroien artean, eta 1337an Ehun Urteko Gerra piztuko zuten motiboetako bat izan zen.
La Bernerie-en-Retz
La Bernerie-en-Retz bretainiako udalerria da. Administratiboki Frantziako Loira Atlantikoa departamenduan dago, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Bernerie-en-Retz udalerrian erroldatutako biztanleak 2.512 ziren. Familiak 1.136 ziren, horien artean 400 pertsona bakarrekoak ziren (139 bakarrik bizi ziren gizonak eta 261 bakarrik bizi ziren emakumeak), 424 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 215 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 97 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 3.417 etxebizitza zeuden, 1.165 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2.154 bigarren erresidentzia ziren eta 98 hutsik zeuden. 2.777 etxeak ziren eta 254 apartamentuak ziren. 1.165 etxebizitza nagusietatik 885 bere jabearen bizilekua ziren, 256 alokairuan okupaturik zeuden eta 24 doan lagata zeuden; 19 etxek gela bat zuten, 114 etxek bi zituzten, 285 etxek hiru zituzten, 345 etxek lau zituzten eta 402 etxek bost zituzten. 839 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 633 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 357 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.395 ziren, horien artean 881 aktiboak ziren eta 514 inaktiboak ziren. 881 pertsona aktiboetatik 774 lanean zeuden (401 gizon eta 373 emakume) eta 107 langabezian zeuden (45 gizon eta 62 emakume). 514 pertsona inaktiboetatik 273 erretiraturik zeuden, 100 ikasten zeuden eta 141 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Bernerie-en-Retz udalerrian 1.272 unitate fiskal zeuden, 2.614,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.564 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 146 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 18 eraikuntza enpresak ziren, 31 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 27 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 12 higiezinen enpresak ziren, 11 zerbitzu enpresak ziren, 22 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2019ko Poloniako Itzulia
2019ko Poloniako Itzulia txirrindularitza itzuli honen 76. edizioa izan zen. 2019ko abuztuaren 3 eta 9 artean egin zuten, 7 etapatan 1.036,2 kilometroko ibilbidea eginez. Krakovia hirian hasi eta Bukowina Tatrzańskan amaitu zen.
La Bernerie-en-Retz
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 47 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 3 igeltseroak, 5 margolariak, 1 zurgina, 4 iturginak, 3 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 17 jatetxeak eta 6 higiezinen agentziak.
2019ko Poloniako Itzulia
4. etapa
Bjorg Lambrecht aurreko etapako istripu batean hil zenez, etapa bertan behera utzi zuten.
La Bernerie-en-Retz
Ekonomia jarduerak
2000. urtean La Bernerie-en-Retz udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Edna O'Brien
Edna O'Brien (Tuamgraney, Clareko konderria, 1930eko abenduaren 15a) irlandar eleberrigilea da.
Farmaziako ikasketak egin zituen, eta farmazialari gisa lan egin zuen hasieran. 1960an argitaratu zuen lehenengo eleberria: The Country Girls, trilogia bateko lehenengoa. Trilogia osatu zuten beste bi liburuak Girl with Green Eyes (1962) eta Girls in Their Married Bliss (1964) dira. Eleberri horietan esperientzia berriak eta bizitzaren gozo-mikatzak probatzera ausartzen diren emakumeen gorabeherak kontatzen dira. Lan horien ondoren ere, Edna O'Brienek emakumeen barne-gatazkez eta gizon eta emakumeen arteko hartu-emanez eta arazoez idazten jarraitu zuen. Lan horien artean aipagarrienetako bat Night (1972) da, insomnioak jota dagoen emakume baten gau bateko bakarrizketa.
Bestalde, ipuin bilduma batzuk ere idatzi ditu, hala nola Mrs Reinhardt and Other Stories (1978), Returning (1982) eta Lantern Slides (1990). Beste lan batzuk: Time and Tide (1992), House of Splendid Isolation (1994), Down by the River (1996), Wild Decembers (1999), In the Forest (2002), The Light of Evening (2006), Byron (2009).
Euskaraz
Landa aldeko neskak (The Country Girls), 1960an argiratatua, (2022an Gema Lopez Las Herasek itzulia). Erein eta Igela. ISBN 978-84-91096-79-5.
Saint-Hilaire-le-Château
Saint-Hilaire-le-Château Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Creuse departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Hilaire-le-Château udalerrian erroldatutako biztanleak 273 ziren. Familiak 128 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 221 etxebizitza zeuden, 125 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 35 hutsik zeuden. 216 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 125 etxebizitza nagusietatik 91 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 6 etxek bi gela zituzten, 21 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 68 etxek bost zituzten. 92 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 61 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 48 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Frei Miguelinho
Frei Miguelinho Brasilgo udalerri bat da, Pernambuco estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Saint-Hilaire-le-Château
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 166 ziren, horien artean 117 aktiboak ziren eta 49 inaktiboak ziren. 117 pertsona aktiboetatik 105 lanean zeuden (62 gizon eta 43 emakume) eta 12 langabezian zeuden (6 gizon eta 6 emakume). 49 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Hilaire-le-Château udalerrian 126 unitate fiskal zeuden, 272 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.942 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 1 margolaria eta 1 zurgina.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Saint-Hilaire-le-Château udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.246 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Dubovce
Dubovce Eslovakiako udalerri bat da, Skalicako barrutian kokatuta. 8,46 km²ko azalera du eta 644 biztanle 2017ko datuen arabera.
Microgobius meeki
Microgobius meeki Microgobius generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Staufenia
Staufenia ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Jurasikoan bizi ziren. , hau da, orain dela 200 milioi urtetik 145 milioi urtera gutxi gorabehera.
Amadina erythrocephala
Amadina erythrocephala Amadina generoko animalia da. Hegaztien barruko Estrildidae familian sailkatua dago.
Scelarcis perspicillata
Scelarsis perspicillata bere generoko animalia bakarra da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.
Limón (Costa Rica)
Limón edo Puerto Limón Costa Ricako hiria da, Limón probintziako hiriburua. Karibe itsasoaren ertzean dago, San Josetik 152 kilometro ekialdera. Herrialdeko portu nagusia da. 2011n 96.314 biztanle zituen.
Faycelles
Biztanleria
2007an Faycelles udalerrian erroldatutako biztanleak 617 ziren. Familiak 255 ziren, horien artean 66 pertsona bakarrekoak ziren (37 bakarrik bizi ziren gizonak eta 29 bakarrik bizi ziren emakumeak), 95 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 82 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 385 etxebizitza zeuden, 271 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 88 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 356 etxeak ziren eta 24 apartamentuak ziren. 271 etxebizitza nagusietatik 226 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 13 etxek bi zituzten, 47 etxek hiru zituzten, 83 etxek lau zituzten eta 125 etxek bost zituzten. 209 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 110 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 143 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 362 ziren, horien artean 282 aktiboak ziren eta 80 inaktiboak ziren. 282 pertsona aktiboetatik 269 lanean zeuden (146 gizon eta 123 emakume) eta 13 langabezian zeuden (7 gizon eta 6 emakume). 80 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Faycelles udalerrian 271 unitate fiskal zeuden, 609,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.576 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 23 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak eta 2 jatetxeak.
2000. urtean Faycelles udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 492 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Limón (Costa Rica)
Klima
Klima ekuatoriala dauka, Af Köppen klima sailkapenaren arabera.
Teius suquiensis
Teius suquiensis Teius generoko animalia da. Narrastien barruko Teiidae familian sailkatuta dago.
Tangará (Rio Grande do Norte)
Tangará Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Thisted
Thisted Danimarkako udalerri bat da, Ipar Jutlandia eskualdean dagoena. Era berean, udalerriko herrigune nagusiaren izena da ere. 1.101,65 km2ko eremua du eta 2010ean 45.297 biztanle zituen.
Photonectes mirabilis
Photonectes mirabilis Photonectes generoko animalia da. Arrainen barruko Stomiidae familian sailkatzen da.
Wogamusin
Wogamusin papua hizkuntza bat da Papua Ginea Berriko Ekialdeko Sepik probintzian, Ambunti distrituko 4 herrixkatan erabiltzen zena. 700 pertsona inguruk erabili zuten 1998. urtean.
Feldatal
Feldatal Alemaniako udalerria da. Hessen estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.