cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mokane (Missouri)
Mokane Missourieko hiri bat da. Callaway konderrian kokatua dago. 2010ean 185 biztanle zituen, 0.76 kilometro koadrotan banatuta.
Lea konderria (Mexiko Berria)
Lea konderria (Lea County) Mexiko Berriko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Lovington da. 2010eko zentsuaren arabera 64,727 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Lea konderriak 1,138,093 kilometro koadro ditu. Horietatik 847 ura dira. Beste 1,137,246 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 5,69 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 64,727 pertsonetatik 60,908 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 33,063 dira. 2,399 beltzak edo afroamerikarrak. 468 amerikar natiboak ziren eta 18 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 302 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 51 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 581 pertsonek kokatzen zuten.
Lataseno
Lätäseno ibaia, Finlandiako Enontekiö udalerrian dagoen ibaia da. Iparraldeko mendietan sortu ondoren, Markkina herrixkan Könkämä ibaiarekin bat egiten du, Muonionjoki sortuz. Hau, hainbat kilometro ondoren, Tornio ibaian isurtzen da, Tornio hirian, Bothniako Golkoan hiltzeko.
Arrantza, oso zabaldua dagoen ekintza da ibai honetan.
Nobuhisa Isono
Nobuhisa Isono (磯野 修久, 1974ko urtarrilaren 8a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama Marinos eta Mito HollyHock.
Saint-Algis
Saint-Algis Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 156 ziren. Familiak 73 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 33 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 90 etxebizitza zeuden, 68 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 89etxeak ziren. 68 etxebizitza nagusietatik 57 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek bi gela zituzten, 7 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 37 etxek bost zituzten. 55 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 36 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 24 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 igeltseroa.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Harira
Harira (الحريرة al-ḥarīra, ⴰⵣⴽⵉⴼ azkif ) Marokoko zopa tradizionala da. Lehen platera da, baina mokadu arina den aldetik bakarrik ere jaten da. Aldakuntza ugari dituen platera da. Ramadanean baraua hausteko jaten den platera da, nahiz eta urte osoan zehar egin daiteke.
Hariraren oinarri-errezeta honako osagaiek osatzen dute eta aldatu egin daiteke eskualdeen arabera:
Limoi zukua, gatza eta erramerikua zerbitzatzeko garaian ere gehitu daitezke.
Mairie de Saint-Ouen (Parisko metroa)
Mairie de Saint-Ouen Parisko metroaren geltokia da, Saint-Ouen udalerrian kokatuta dagoena.
Geltokia 1952eko ekainaren 30an ireki zen, Parisko metroaren paris 13linea inauguratzearekin batera.
Geltokia 2020eko abenduaren 14an ireki zen, Parisko metroaren paris 14linea inauguratzearekin batera.
Hiroaki Kimura
Hiroaki Kimura (木村 浩昭, 1972ko otsailaren 26a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama Marinos.
Winchesterreko katedrala
Winchesterreko Trinitate Santuaren katedrala (ingelesez Cathedral Church of the Holy Trinity) Ingalaterrako Hampshire konderriko Winchester hirian dagoen katedral gotiko bat da. 1179an Walkelin artzapezpikuaren aginduz eraikitzen hasi eta 1093ko apirilaren 8an amaitu zen.
Krisztián Manhercz
Krisztián Péter Manhercz (Budapest, Hungaria, 1997ko otsailaren 6a), Hungariako waterpolo jokalaria da.
Hungariako selekzio nazionalarekin brontzezko domina olinpikoa, munduko txapeldunorde eta Europako txapeldun izan zen.
Junya Suzuki (1996)
Junya Suzuki (鈴木 準弥) Japoniako futbolaria da.
Krisztián Manhercz
Bere bizitza
1997ko Otsailaren 6an jaio zen Budapesten, eta, Pilisvörösvár-en bizi da bere familiarekin.
Junya Suzuki (1996)
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Fujieda MYFC.
Krisztián Manhercz
Bere bizitza
Lau urterekin ikasi zuen igeri egiten DSEn, eta, gero, Széchy SEn lehiatu zen. Bederatzi urte zituela, Gábor Csapó eta Tamás Faragó izena duen eskolan hasi zen waterpoloan jokatzen; ondoren, Vasasen jarraitu zuen. 2014tik 2017ra, Contitech Szeged Diapolo helduen taldean jokatu zuen; gero, Ferencvárosen urtebete eman zuen, eta horrekin Hungariako txapelketa irabazi zuen. 2018tik OSCren koloreekin aritzen da waterpoloan.
2012an, György Horkai buru duen gazteen taldeko kide izango da, eta, 2014an lehen aldiz, Tibor Benedek-ek selekzioaren helduen talderako egindako gonbidapena jasoko du.
2020an Europako txapeldun izan zen, eta, 2021ean, brontzezko domina olinpikoa irabazi zuen selekzioarekin.
Udako Olinpiar Jokoak
2016ko Udako Olinpiar Jokoetan, Greziarekin lehiatu zen taldeko kide izan zen, eta 5. postuan amaitu zuten.
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), brontzezko domina irabaziko du Hungariako taldearekin, Serbiaren (urrezkoa) eta Greziakoaren atzetik (brontzezkoa) sailkatuz. Hauek osatuko dute Hungariako taldea: Dániel Angyal, Balázs Erdélyi, Balázs Hárai, Norbert Hosnyánszky, Szilárd Jansik, Krisztián Manhercz, Tamás Mezei, Viktor Nagy, Mátyás Pásztor, Márton Vámos, Dénes Varga, Soma Vogel eta Gergő Zalánki-k.
Transilvaniako saxoi
Transilvaniako saxoiak (Siebenbürger Sachsen; Transilvaniako saxoieraz: Siweberjer Såksen; Sași ardeleni, sași transilvăneni; Erdélyi szászok) alemaniar etnikoak dira, XII. mendetik aurrera Transilvanian (Siebenbürgen) finkatu zirenak.
Hohenfels (Konstantza)
Hohenfels Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Transilvaniako saxoi
Transilvaniako saxoien populazioak behera egin du Bigarren Mundu Gerraz geroztik. Masan emigratu arren — batez ere Alemania aldera —, oraindik gutxiengo nabarmena osatzen dute Hungarian eta Errumanian. Emigrazio prozesuak Errumaniako erregimen komunistan jarraitu zuen, baita 1989an Ceaușescuren erregimena erori zenean ere, noiz gutxi gorabehera 500.000 inguruk Alemaniara ihes egin zutenean.
Herklotsichthys spilurus
Herklotsichthys spilurus Herklotsichthys generoko animalia da. Arrainen barruko Clupeidae familian sailkatzen da.
Larry Mullen Jr.
Lawrence Joseph "Larry" Mullen, Jr. (Dublin, 1961eko urriaren 31 -), musikari irlandarra da, U2 taldeko bateria-jotzailea.
Zagor
Zagorra harrian jatorria duen eta granulometria jarraia duen eraikuntzako materiala da, errepideen eraikuntzan erabiltzen dena batez ere, zoladuraren oinarri eta azpioinarri moduan. Harrobian edo naturan izan dezakete jatorria, zagor artifizial edo zagor naturalak izango ditugu beraz.
Macadama bezalako granulometria jarraituko materialek zituzten arazoak konpontzeko sortu ziren, trinkotasun handiagoa lortzen baituta zagorrekin.
Siping
Siping (txinera sinplifikatuz: 四平; pinyineraz: Sìpíng), Jilin probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 3.350.000 biztanle inguru dauzka 2007ko erroldaren arabera eta 14.382 kilometro koadroko azalera.
Zagor
Jatorria
Jatorriaren arabera honako zagor hauek bereiz daitezke:
Siping
Inguru naturala eta kokapena
Prefektura mailako Siping hiriaren mugakideak honakoak dira: Songyuan ipar-mendebaldean, Changchun ipar-ekialdean, Jilin Hiria ekialdean, Liaoyuan hego-ekialdean eta Liaoning probintzia hegoaldean.
Melanorivulus rossoi
Melanorivulus rossoi Melanorivulus generoko animalia da. Arrainen barruko Rivulidae familian sailkatzen da.
Zagor
Jatorria
Zagor artifizialak: Harrobian edo legardietan jatorria duten agregakinez daude osatuak; birrinketa prozesu jasaten dute azken hauek.
Erabilpena
Errepideen oinarri eta azpionarri gisa erabiltzen da batez ere:
Errepideak
Zagor artifizialak oinarri eta azpionarriak osatzeko erabiltzen dira, 20-30 cm dituzten geruzetan. Zagor artifizialak abantaila ezberdinak dituzte naturalen ondoan, helburu jakin batzuk betetzeko sortzen baitira.
Pauso hauek jarraitzen dira eraikuntzan:
Araudia
Espainian PG-3 Pliego de prescripciones técnicas generales para obras de carreteras y puentes arau teknikoak zehazten ditu material honek errepideen eraikuntza bete beharreko baldintzak.
Euskal Autonomia Erkidegoan, Euskal Autonomia Erkidegoko errepide-sareko bide-zoruak neurtzeko arauk ezartzen ditu errepideetan ezarri beharreko zagor geruzak.
Shinji Kobayashi (1963)
Shinji Kobayashi (小林 慎二, 1963ko urriaren 17a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kofu SC eta Yokohama Flügels.
Europako Nekazari Orientabide eta Garapenerako Funtsa
Europako Nekazari Orientabide eta Garapenerako Funtsa (EEGF) Europar Batasuneko funtsa da. Nekazaritza Politika Bateratuaren ordainketak barnean dituenez, Europar Batasunaren aurrekontuaren zati handi bat itzaltzen du. Europako Batzordeak eta estatu kideek kudeatzen dute.
J. L. Austin
John Langshaw Austin (Lancaster, 1911ko martxoaren 26a - Oxford, 1960ko otsailaren 8a) ingeles filosofoa izan zen.
Oxfordeko Balliol Collegen ikasi zuen. Hizkuntza klasikoak ikastea gogoko zuen. Bigarren Mundu Gerran, MI6an aritu zen, Erresuma Batuko inteligentzia-zerbitzuan.
Oxforden, 1952-1960 urte-bitartean, Filosofia Moraleko katedratiko izan zen. Oxford Eskolako filosofia analitikoaren izen nagusietako bat zen. Mintzaira arruntaren arauak aztertu zituen. Hari zor zaio hizkuntza ekintza kontzeptua.
Austinen lanak hura hil ondoren argitaratu ziren: How to do things with words (1962), Sense and sensibilia (1962). Austinentzat, Quinerentzat eta era oso desberdinean Wittgensteinentzat bezala, hizkuntzalaritzak eta semantikak teknikoki azterturiko mintzaira arrunt horren analisiak funtsezko garrantzia du filosofia eta logikarako.
Courcebœufs
Courcebœufs Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Courcebœufs udalerrian erroldatutako biztanleak 576 ziren. Familiak 212 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 56 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 249 etxebizitza zeuden, 210 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 11 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 241 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 210 etxebizitza nagusietatik 169 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 25 etxek bi zituzten, 44 etxek hiru zituzten, 62 etxek lau zituzten eta 78 etxek bost zituzten. 164 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 71 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 126 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 360 ziren, horien artean 283 aktiboak ziren eta 77 inaktiboak ziren. 283 pertsona aktiboetatik 268 lanean zeuden (149 gizon eta 119 emakume) eta 15 langabezian zeuden (4 gizon eta 11 emakume). 77 pertsona inaktiboetatik 29 erretiraturik zeuden, 27 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Courcebœufs udalerrian 220 unitate fiskal zeuden, 605 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.675 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 margolariak ziren eta 1 jatetxe.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Montero etxea
Montero etxea Bilboko eraikin modernista bat da.
Kokalekua
Indautxu auzoko Errekalde zumarkalearen 34. zenbakian dago.
Historia
1899-1901 artean Luis Aladrén eta Jean Batiste Darroquy arkitektoek diseinatu eta eraiki zuten.
Deskribapena
Etxebizitzaz osatutako eraikina, albo banatan atxekia, neurriz galanta, bi fatxadaduna, bata Colón de Larreategi kalera jotzen duena eta, bestea, Errekalde zumarkalera begiratzen duena, biak elkartzen diren tokian kale kantoia eginez. Sotoaz gainera, beheko solairua eta beste bost solairu ditu (azkena, zurezko kalostra luze batez osatua) eta, horrez gainera, ganbarez osatutako teilatu azpia.
Eraikinak estetika modernistari jarraitzen dio eta, ildo horretatik, haren ornamentazioa azpimarratu behar dugu. Montero Etxea eraikitzeko erabilitako materialak hauexek izan ziren: harri landua, adreilua, habeak eta burdinazko zein egurrezko zutabeak. Bi fatxadak eta txaflana, balkoiz eta miradorez osatutako bi ardatzen arabera daude antolatuta, bi kaleetako antolamenduak ezberdinak izanik. Eraikinean Errekalde Zumarkaletik sartzen da, giltzarri ikusgarri irtena eta alboetara apaingarri ugari dituen ate adintelatu batetik. Eraikinaren bertikaltasuna hautsita geratzen da forma ondulatuez, bai baoei dagokienez (balkoiak eta miradoreak), bai dekorazioari dagokionez eta, batez ere, bigarren eta hirugarren solairuetako kalostren bihurguneengatik. Apaingarri gisa erabilitako beste osagai interesgarri batzuk: mentsulak, harburuak, zuburuak, baoguneak eta kuxindura, azken hau beheko solairuan.
5. linea (Nantesko IAB)
'''Nantesko igarotze azkarreko autobusaren 5. linea''' (estilitzatua) sareko bi igarotze azkarreko autobus lineetako bat da. Lineak 16 geltoki eta 6 kilometro ditu guztira eta Gare Sudgo geltokia, Nantes udalerrian dagoena, Hangar à Bananesko geltokiarekin lotzen ditu, Nantes udalerrian.
2020ko otsailaren 27an inauguratu zen, Gare Sud eta Hangar à Bananes geltokien artean.
Historia
linearen arrakastaren ondoren eta ohiko autobusen C5 linearen saturazio progresiboa ikusita, Nantes Metropolak 2019ko ekainaren 7an iragarri zuen igarotze azkarreko autobus linea bihurtzeko izapideak hasiko zituela. Horretarako, lineako ibilgailu zaharrak erabiliko ziren, beste elektriko batzuekin ordeztu zirenak. Geltokietan mugikortasun urriko pertsonentzako banagailuak eta arrapalak ere jarri ziren. linea 2020ko otsailaren 27an inauguratu zen.
COVID-19 pandemian, gaueko zerbitzuetan Commerceraino egiten zen luzapena bertan behera uztea erabaki zen.
Disuasio-aparkalekuak
Gaur egun, ez dago disuasio-aparkalekuak lineko ibilbidean.
Ustiapena
Gaur egun, Semitan enpresak ustiatzen du linea.
Flota
Linean 20 ibilgailuk egiten dute lan guztira.
Tarifak
Linearen tarifikazioa Nantesko beste garraiobideen berdina da, eta garraio-titulu berberekin dago eskuragarri.
Villeau
Villeau Frantziako udalerria da, Eure eta Loir departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villeau udalerrian erroldatutako biztanleak 164 ziren. Familiak 61 ziren, horien artean 15 pertsona bakarrekoak ziren (15 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 15 bakarrik bizi ziren emakumeak), 19 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 79 etxebizitza zeuden, 63 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 79 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 63 etxebizitza nagusietatik 50 bere jabearen bizilekua ziren eta 13 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 13 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 24 etxek bost zituzten. 53 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 30 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 105 ziren, horien artean 85 aktiboak ziren eta 20 inaktiboak ziren. 85 pertsona aktiboetatik 80 lanean zeuden (43 gizon eta 37 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 20 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villeau udalerrian 64 unitate fiskal zeuden, 160 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.018 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
Harry Potter eta Suaren Kopa (filma)
Harry Potter eta Suaren Kopa (ingelesez Harry Potter and the Goblet of Fire) 2005eko Mike Newell britainiar zinema zuzendariak zuzendutako fantasiazko filma bat da. J. K. Rowling idazlearen Harry Potter eta Suaren Kopa eleberrian oinarritua dago. Daniel Radcliffe, Rupert Grint, Emma Watson, Michael Gambon, Ralph Fiennes, Brendan Gleeson, Gary Oldman, Miranda Richardson, Alan Rickman, Maggie Smith, Robert Pattinson, Clémence Poésy eta Stanislav Ianevski aktoreek antzeztu zuten.
Villeau
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Villeau udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Harry Potter eta Suaren Kopa (filma)
Argumentua
Udaldean, Munduko Quidditch Txapelketa ospatzen ari direla, Lord Voldemorten (Ralph Fiennes) antzinako jarraitzaileak ziren Heriojaleek txapelketaren egoitza erasotuko dute. Gertakari honek Voldemorten boterea oraindik guztiz desagertu ez dela adierazten du, honi Harryren (Daniel Radcliffe) amesgaiztoak gehitu ezkero, Lord Voldermortenen itzulera berehalakoa izango dela aurreiragartzen da.
Villeau
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Harry Potter eta Suaren Kopa (filma)
Argumentua
Hogwarts ikastetxea Hiru Aztin Txapelketaren egoitza bilakatuko da, Europako hiru magia eskolak elkar lehiatzen diren norgehiagoka, honetan eskola bakoitzeko ordezkari banak urte osoan zehar hiru proba gainditu beharko ditu. Halere, Barty Crouch Jr.-ek (Roger Lloyd-Pack) lehiaketan azpijokoa egin eta azkenean Harry berak ere parte har dezan derrigortuko du, araudiaren arabera adingabea izan eta hiru lehiakidek parte har dezaketen arren. Azken proba Lord Voldemort berpizteko azpijokoa besterik ez da, honela Harry harekin borrokatu eta bietako bat hil dadin.
Arsenio Iglesias
Arsenio Iglesias Pardo, ezizenez Arteixoko Aztia edota Arteixoko Axeria, (Arteixo, Coruñako probintzia, 1930eko abenduaren 24a - Coruña, 2023ko maiatzaren 5a) galiziar futbolari eta entrenatzaile bat izan zen.
Galiziako futbol selekzioaren entranzatzailea ere izan zen.
Naroa Intxausti
Naroa Intxausti Bolunburu (Bilbo, Bizkaia, 1981eko martxoaren 26a) opera kantari sopranoa da. 2003an operan hasi zen eta munduan zehar kontzertu-kantari preziatua da.
Biografia
Naroa Intxaustik piano eta kantu ikasketak egin zituen Bilboko "Juan Crisóstomo de Arriaga" Goi mailako Kontserbatorioan, Inmaculada Martinez irakasle izan zuelarik, kalifikazio bikainak lortuz. Era berean Ingelesa, Italiera eta Alemaniera (Hizkuntz Eskolako Goi Maila), EGA eta Frantsesa (Hizkuntz Eskolako Erdi Maila) ikasi zituen.
Ikasketak hobetzeko Master-Class-ak izan ditu Teresa Berganza, Carlos Álvarez, Ana Luisa Chova, Enedina Lloris, Isabel Rey, Ana Mª Sánchez, Alejandro Zabala, Miguel Zanetti, Dalton Baldwin, Giancarlo del Monaco, Emilio Sagi, eta abarrekin.
Lan ibilbidea
Bai opera, errepertorio sinfonikoa zein 'liederrak' (bakarrik eta pianoarekin) abesten ditu. Hainbat sari irabazi ditu Nazioarteko Lehiaketaetan 2000. urtean izan zen bere estreinaldia Misa de la Coronación izeneko lanarekin. Bestalde, opera estreinaldia 2003.ean izan zen, Bastian eta Bastiana izenekoarekin, Bastiana antzeztuz.
Handik aurrera, soprano lirikoko errepertorioko paper nagusiak interpretatu ditu. Hauen artean: Fidelio (Marzelline), Le Nozze di Figaro (Susanna, Barbarina), Agrippina (Poppea), La finta giardiniera (Sandrina), La Cenerentola (Clorinda), Der Freichütz (Ännchen), La Bohème (Musetta), Carmen (Frasquita), Acis and Galatea (Galatea), Victoria und ihr Husar (Lia San), Oberto (Imelda), Norma (Clotilde), Suor Angelica (Suor Genovieffa), Der ferne Klang (F. Schrecker), La Tabernera del Puerto (Marola), El Retablo de Maese Pedro (Trujamán), ''9. Sinfonie (Beethoven), Carmina Burana (Orff), Die Jahreszeiten (Haydn), Herminie (Arriaga), Réquiem (Fauré), Matthäus Passion, Kantate 51, Magnificat (Bach), Exsultate Iubilate, Regina Coeli 108, Regina Coeli 127'' (Mozart).
Zuzendari anitzekin egin du lan. Adibidez: Edmon Colomer, Adrian Leaper, Michael Güttler, Michael Hofstetter, Antoni Ros Marbà, Pedro Halffter, Christophe Rousset, Günter Neuhold, Marco Zambelli, Eduardo López Banzo edota Florian Ludwig. Baita honako eskena zuzendariekin ere: Giancarlo del Monaco, Peter Mussbach, Lluis Pasqual, Emilio Sagi, Nigel Lowery, Balázs Kovalik eta Calixto Bieito.
Orkestren artean halako hauekin lan egin du: Bilboko Orkestra Sinfonikoa, Vallés Orkestra Sinfonikoa, Espainiako Irrati eta Telebista Orkestra Sinfonikoa (RTVE), Sevillako Orkestra Sinfonikoa, Liceuko Orkestra Sinfonikoa, Balearretako Orkestra Sinfonikoa, Al Ayre Español, Deutsches Kammerorchester Berlin.
Besteak beste, antzoki hauetantxe aurkeztu ditu bere lanak: Gran Teatre del Liceu (Bartzelona), Berliner Philharmonie, Konzerthaus Berlin, Mecklenburgisches Staatstheaterren, Saarländisches Staatstheaterren edo Schwetzinger Festspielen, Teatro Maestranza (Sevilla), OLBE – ABAO, Euskalduna Jauregia (Bilbo), Palau de la Musica Catalana, Auditori (Bartzelona), Teatro Monumental (Madrid), Arriaga Antzokia (Bilbao), Baluarte Antzokia (Iruñea), Auditori de Palma de Mallorca, Castell del Bellver (Mallorca), Gayarre Antzokia (Iruña).
2012. urtetik 2016. urtera Naroa bakarlari iraunkorra da eta ,besteak beste, lan hauek egin ditu Stadttheater Gießen-en, Galatea (Acis e Galatea), Susanna (Le Nozze di Figaro), Donna Anna (Don Giovanni), Ännchen (Der Freischüder), Poppea (Agrippina), Ilia (Idomeneo), Berenguera (Riccardo I), Servilia (La Clemenza di Tito), Linda (Linda di Chamounix), Zulema (La Conquista di Granata) edo  Anna (La Dame blanche).
Oberto opera grabatu zuen, Michael Hofstetter zuzendari zela eta Oehms etxerako.
Irancy
Irancy Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Irancy udalerrian erroldatutako biztanleak 306 ziren. Familiak 160 ziren, horien artean 68 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 249 etxebizitza zeuden, 160 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 43 bigarren erresidentzia ziren eta 46 hutsik zeuden. 241 etxeak ziren eta 8 apartamentuak ziren. 160 etxebizitza nagusietatik 110 bere jabearen bizilekua ziren, 37 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 24 etxek bi zituzten, 40 etxek hiru zituzten, 49 etxek lau zituzten eta 44 etxek bost zituzten. 89 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 87 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 61 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Irancy udalerrian 159 unitate fiskal zeuden, 313 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.889 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2000. urtean Irancy udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 506 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bròsa
Bròsa Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Broze udalerrian erroldatutako biztanleak 104 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 55 ziren, horien artean 43 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 43 pertsona aktiboetatik 39 lanean zeuden (18 gizon eta 21 emakume) eta 4 langabezian zeuden (3 gizon eta 1 emakume). 12 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2000. urtean Broze udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 190 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Gatolandia 76
Gatolandia 76 Francisco Ibáñez kataluniar komikigilearen pertsonaiarik ezagunenak diren Mortadelo eta Filemonen abentura bat da. Kirol lehiaketa batean girotutako lehen abentura eta fikziozko herrialde baten gertatzen den bakarra da.
Argitalpen ibilbidea
Komikia 1972an (1972ko Municheko Olinpiar Jokoengatik) Mortadelo aldizkarian saildu zen, eta, hasiera batean, En la Olimpiada deitu zen, baina izena aldatu zitzaion Olinpiar Jokoei buruzko hurrengo komikiak izan ziren Moscú 80 (jatorrian Olimpiada de 1980), Los Ángeles 84, Seúl 88, Barcelona 92, Atlanta 96, Sydney 2000, Atenas 2004, Pekín 2008 eta Londres 2012rekin jarraipena mantentzeko.
Istorioa
Mortadelo eta Filemonek Gatolandia herrialdera joan behar dute, non Olinpiar Jokoak ospatuko diren, misio batekin: kirolarien artean infiltratzea eta Gatolandiaren etsai sutsua den Perrolandia herrialdeko agentea aurkitzen saiatzea, jokoak boikoteatu nahi dituena.
Mortadelo eta Filemon, euren misioa betetzeko kirolaritzat pasatzen dira, zenbait probatan parte hartuz. Espainiar ordezkaritzako kirolari bakarrak dira, jokoen itxiera desfilean ikus daitekeen bezala. Mortadelo da olinpiar suzia Espainiatik Gatolandiara eramateko eta pebeteroa pizteko arduraduna.
Aipamenak
Disko jaurtiketa proban Mortadelok Manolo Escobarren Mi carro diskoa jaurtitzen du, 1969an argitaratua eta komikia argitaratu zen garaian oso modan zegoena.
Kanpo estekak
Llista de còmics de Mortadel·lo i Filemó
Peru Askatzeko Espedizioa
Peru Askatzeko Espedizioa, 1820an, Txile ko gobernuak sortutako itsasoko eta lurreko indar militar bat izan zen, Rio de la Platako José de San Martín jeneral eta askatzailearen planaren zati bezala, Peruko Independentzia lortzeko, Hego Amerikako gobernu espainiarraren egoitza zena, eta, horrela, Hispanoamerikaren independentzia sendotzeko.
Cochrane ko itsas espedizioak espainiar itsas boterea suntsitu zuen, eta lehorreko armadak irailaren 8an lehorreratu ziren Paracasko badia n eta Arenales en Peruko mendilerrorako espedizioetan parte hartu zuten. San Martin jenerala iparralderantz doa lehenik, eta Limara gero, Peruko Independentzia aldarrikatuz. Espedizio armada, Valparaisotik zetorrena, Perun egongo zen 1824ko Callaoko matxinada zela eta desegin zen arte, eta gelditu ziren gudariak Peruko Armada tik sortutako unitate berriei gehituko zaizkie, Peruko Armada Batua Askatzailea sortuz.
Aurrekariak
1814an Txileko Kapitaintza Nagusia berriz konkistatu zuen espainiar koroak Rancaguako gudua ren ondoren, Patria Vieja izeneko garaiari amaiera emanez, non txiletar abertzaleek koloniaren patuak gobernatu zituzten eta espainiar erregimen kolonialari erreforma nabarmenak egin zizkioten. Gertaera honen ondoren, Txileko tropek, gobernuko pertsonaiekin batera, Mendozara ihes egin zuten, non Cuyo probintziako gobernadoreak José de San Martín hartu zituen, Kordoba probintzian egon zen bitartean, Espainiar Inperio ko hegoamerikar koloniak askatzeko plan bat sortu zuena. Plan hau, Txile inbaditzean zetzan, Rancaguan garaitua izan zen Txileko Armadaren eta Argentinako tropen gorpuzkiekin osatutako armada batekin, hau gauzatzeko, Cuyo probintziako gobernamendua ematea eskatu zuen. Txileren inbasio eta askapenaren ondoren, aliatuen armadak itsasoratuko zen Perura bidean, Espainiak eskualde hartan zuen presentzia desagerrarazteko, Latinoamerikako gainerako herrialdeen independentziarako mehatxu handia baitzen.
Ontzidia
Ozeano Barean hiru izarren pabiloiarekin nabigatu eta armada askatzailea Perura eramango zuen flota espainiar ontzien harrapaketen eta ontzi ingeles eta amerikarren erosketaren bidez eratu zen. Lehen gerraontzia Águila izeneko espainiar bergantina izan zen, 16 kanoikoa, Valparaisora engainatuta sartu zena Chacabucoko gudua ren ondoren, abertzaleek bandera errealistak flameatzen utzi zituztelako gotorlekuan. Harrapatu egin zuten eta Pueyrredón izena jarri zioten. Bere lehen misioan, Juan Fernandez uhartera bidali zuten, errealisten abertzale presoak erreskatatzera. Horien artean Manuel Blanco Encalada zegoen, ondoren ontzidiaren komandantea izango zena. Ondoren, José Antonio Álvarez Condarco k Londresen erositako 44 kanoiko Windham iritsi zen. Lautaro ospetsua izan zen. Bi itsasontzi hauekin, Maipuko garaipenaren ondoren, Esmeralda, Venganza eta Pezuelak osatutako espainiar flota jazarri zuten, Valparaiso blokeatu eta nabigazioa oztopatzen zuena eta portura iristen ziren ontzi neutralak erasotzen zituena.
1818ko apirilean, Lautaro eta Pueyrredon itsasontziak portutik irten ziren eta Esmeraldarekin borrokan hasi ziren. Borroka garrantzitsu baten ondoren, espainiar ontziak, bere abiadura handiagatik ihes egin ahal izan zuen, eta Talcahuano ra joan zen. Harrapatzerik izan ez bazen ere, ordutik aurrera Txileko itsas armada Valparaisoko kostaldean izan zen nagusi. Uztailean, Chacabuco izena hartu zuen korbeta estatubatuar bat erosi zen, eta, ondoren, Araucano izeneko beste bergantin estatubatuar bat. Abuztuan, 60 kanoiko itsasontzi garrantzitsu bat iritsi zen, Condarco k Londresen kontratatutakoa, San Martin izenekoa. Armadaren agintea Manuel Blanco Encaladari eman zitzaion. Abertzaleek, 1818ko amaieran, Ozeano Bareko errealisten aurka borroka zezakeen eskuadra bat zuten.
Bien bitartean, 1818ko maiatzean, Cadizko uhartetik Txilerako bidean itsasoratu zen, hamaika garraioko espedizio espainiar bat, 2000 soldadu zeramatzana, bi gerraontzik eskoltatuta, horietako bat Maria Isabel zen, 50 kanoikoa. Albistea Buenos Airesen ezagutu zuten Cadizeko gobernu argentinarreko agenteek uztailean. Pueyrredónek Lucy eta Intrépido bergantinak bidali zituen Txileko ontzidian sar zitezen. Abuztuan, Buenos Airesera iritsi zen Trinidad, Espainiako garraioetako bat, matxinatutako tripulazioarekin. Horrela, abertzaleek talde errealistaren bilgunea eta seinale-kodea ezagutu zituzten.
Espedizioko armada
Maipuren garaipenak, Perurako espedizio askatzailea eratzen hastea ahalbidetu zuen. Lehenik eta behin, eskuadra bat sortu behar zen, ondoren armada boteretsu bat antolatu eta hornitu, eta, azkenik, Perun beste batzuk altxatzeko armamentuak prestatu. Aldi berean, Txilen bizirauten zuten azken foku errealistak murriztu behar ziren, oraindik ere gogor eusten baitzioten. O'Higgins zuzendari gorena arduratu zen eskuadra prestatzeaz eta Txileko lurraldea baketzeaz. Eskuadra, neurri handi batean, Álvarez Condarco ren erosketekin eta Manuel Blanco Encalada almiranteak zenbait kruzerotan harrapatu zituen ontziekin sortu zen. Beste alde batetik, armada astiroago sortzen zen, baina San Martin jeneralaren irmotasun eta zorroztasunak, Txileko eta Rio de la Platako Probintzia Batuetako gobernuek, akordio bat sinatzera eraman zituen 1819ko otsailean, bere prestaketa irmo erabaki zuena. Bitartean, Cochrane almiranteak Ozeano Barean zehar zeharkaldi bat egin zuen, non zenbait ontzi eta tresna konkistatu zituen, eta, batez ere, espedizioa zeharkatu behar zuen itsasoan zuen nagusitasuna baieztatu zuen.
Probintzia Batuetako gerra zibilak San Martinen gerra lana zaildu zuen. Gobernuak, eusteko (joera baten ordezkari bezala), Andeetako Armada ko tropen laguntza eskatu zuen. Pueyrredónek eskatu zuen lehenik, eta José Rondeau k ondoren.
Azkenik, 1820ko otsailaren 1ean, Rio de la Platako Probintzia Batuetan, federalek, Francisco Ramírez buruzagi entrerriarra buru zutela, unitarioak garaitu zituzten Cepedako gudua n. Buruzagiak Kongresuaren desegitea eta Rondeauren ukoa ezarri zituen, direktorioari amaiera emanez. Honela, ez zegoen agintari nazional bakarra, eta probintzia bakoitzak gobernu autonomo bat zuen bere tropekin. Horren ondorioz, Argentinako gobernuak Txileko Gobernuaren aurrean Perurako espedizioari buruz hitzartutako betebeharretako batzuk ezin izan zituen bere gain hartu. Andeetako Armada egoera autonomo batean geratu zen, Probintzia Batuetako gobernuak sortua izan baitzen, eta, beraz, San Martinek uko egin zion bere ofizialen aurrean, 1820ko apirilaren 2an agintean berretsi zutenak. [...] después a la votación de los señores oficiales, que unánimemente convinieron en lo mismo; quedando, de consiguiente, sentado como base i principio que la autoridad que recibió el señor general para hacer la guerra a los españoles i adelantar la felicidad del pais no ha caducado ni puede caducar, porque su oríjen, que es la salud del pueblo, es inmudable [...]
Rancaguako Akta Ondorioz, Andeetako Armadak, Perurako espedizioan parte hartu zuen, indar autonomo bat bezala, egoera hau, Perun gobernu nazional bat ezarri arte mantendu zelarik.
Sinboloak
Txiletik iritsi zen Peruko Askatasunaren Espedizioaren estandarteak herrialde horretako kolore nazionalen hondoa du, baina hiru izarrekin, Peruko independentziaren aldeko aliantza batean konprometitutako hiru herrialdeak sinbolizatzen ditu eta honen irudikapena Limako Peruko Antropologia, Arkeologia eta Historiako Museo Nazionalean kontserbatzen da. Han, eszena batean, Numantzia batailoiaren martxari dagokion irudikapen piktorikoa ikus daiteke, zeinak kausa independentistarekiko leialtasuna bermatzen duen, San Martinek Guardiako Voltígeros Batailoi bezala berrizendatua izan zelarik.
Itsasontziak eta tripulazioa
Ontzidia 25 ontzik osatzen zuten (gehienak txiletarrak), horietatik 8 gerra ontziak eta 17 garraio ontziak zirelarik. Denek jaso zuten Txileko bandera mastan. Taldearen agintea Lord Thomas Alexander Cochrane almiranteorde eskoziarrak izan zuen.
Gerraontzien tripulazioa 1624 gizonek osatzen zuten:
Beste itsasontzi batzuk
Hurrengoak ontziak ere Espedizio askatzailearen eskuadra osatu zuten.
Armadaren osaera
Uztailaren 15eko egoeraren arabera, armadak 4642 gizon zituen: 4.000 txiletar eta 600 argentinar, gutxi gorabehera. Ofizialtasunaren %40 argentinarra zen. Itsas armada osatzeko soldaduak atera behar izan ziren, eta Valparaisoko portua babesteko 170 artilero inguru. Honekin, armada, 4118 soldadu eta 296 ofizialera murriztua geratu zen, bi dibisiotan banatuz, bata Txilekoa eta bestea Andeetakoa. 25 artilleria pieza zeuden. Indarraren osaera honako hau zen:
Batailoiei dagokienez, hauek izan ziren: Armadako jeneral nagusia José de San Martín jenerala zen, Txileko Armadako kapitain jeneral gradua zuena. Estatu nagusiko buruzagia zen Juan Gregorio de Las Heras jenerala. Intendentzia Juan Gregorio Lemosen ardurapean jarraitzen zuen, 1816tik betetzen zuen kargua; eta parkea, Luis Beltran sarjentu nagusiaren ardurapean zegoen, 1817an Andeetako mendilerroa zeharkatzean gidatu zuen fraide bera.
Hainbat egileren arabera, espedizio armadaren tamaina (kopururik onartuena Espejo I.tik dator):
Armadaren lehorreratzea Piscon
Coquimbo ren parean, "O 'Higgins" fragatak "Warrior" bergantin estatubatuarra harrapatu zuen, Joaquín de la Pezuela erregeordeak bidali zuena konboi abertzalea espiatzeko. Horrela, erregeordearen espioitza plana zapuztea eta lehorreratzearen arrakastarako beharrezko informazioa lortzea lortu zen. Ondoren, behin itsas zabalean zegoela, espedizioaren jeneral nagusiak, flotaren buruari, Trujillon lehorreratzeko asmoa zuela jakinarazi zion, Limatik iparraldera. Lord Almirantea, Liman aurrez aurreko eraso bat egitearen aldekoa, San Martin konbentzitzen saiatu zen, baina honek, azkenean, Lord jaunaren eskakizunetako bat baino ez zuen lortu, Peruko Paracas hondartzan lehorreratzea, Pisco hiritik gertu.
Azkenik, 1820ko irailaren 8ko goizean, Espedizio Armada Paracasko hondartzan lehorreratu zen, Pisco hiritik gertu. Lehorreratzeak orduak iraun zuen, hornidura eta tresna kopuru handi bat jaitsi behar izan baitzen. Lehorreratzearekin batera, zalditeriako tropel errealista batek, Manuel Quimper koronelaren agindupean zeuden 529 gizonez osatua, ihes egin zuen. San Martin jeneralak, zalditeria eta infanteriako batailoi bat lehorreratu eta bertan zubi buru bat ezartzeko agintzen du.
Arratsaldean, San Martin eta bere tropak garaile sartzen dira herrian eta herriak txalotu egiten ditu. Berehala, boluntarioak eskaintzen dira armadarentzat, hilabete batzuk lehenago Lord Cochranek Peruko portu guztietan ezkutuan eman zituen aldarrikapenak daramatzatenak.
Zeharbide
Zeharbidea herrigune bat zeharkatzen duen errepide zatia da, errepidearen bi herenetan gutxienez eraikin kontsolidatuak dituen eta aldeetako batean gutxienez kaleak dituena.
Peru Askatzeko Espedizioa
Armadaren lehorreratzea Piscon
San Martinek bere kuartel nagusia herriaren erdiguneko etxe batean ezartzen du eta berehala Peruko herriarentzako aldarrikapen bat idazten du."“San Martín. Cuartel general del Ejército Libertador en Pisco. Septiembre 8 de 1820." “Compatriotas: […]. El último virrey del Perú hace esfuerzos para prolongar su decrépita autoridad […]. El tiempo de la impostura y del engaño, de la opresión y de la fuerza está ya lejos de nosotros, y sólo existe la historia de las calamidades pasadas. Yo vengo a acabar de poner término a esa época de dolor y humillación. Este es el voto del Ejército Libertador”.
Proclama del Libertador y General en Jefe de la Expedición Libertadora del Perú José de San Martín#GGC11C 1820ko urriaren lehen egunetan, San Martinek Husar eta Dragoien erregimentuaren atal bat bidaltzea erabakitzen du, Ehiztarien Batailoi bihurtuta, garai hartako Teniente koronel Rufino Guidoren agindupean, Icaren barnealdera ihes egiten zuten tropa errealisten jazarpenean. Palpa inguruan harrapatu zituzten, urriaren 7an, eta han garatu zen borroka, azken finean, Armada Batuaren Suzko Bautismoa izango zena. Zauritu gutxi batzuk izan zituen errefriega, Manuel Quimper koronelaren soldaduek masiboki ihes egin zutenez, hauetako bi sekzio abertzaleei pasa zitzaizkienean amaitu zen. Borroka une erabakigarrira 12an iritsi zen Changuillo herrian, Peruko probintzia berean, eta herrietako borroka batean ere Aberriaren armek arrakasta izan zuten. Urte bereko azaroaren 20ko gauean, Thomas Cochrane k kolpe hilgarri bat eman zion Ozeano Bareko Errege Armadari Esmeralda fragata espainiarra harrapatuz.
Callaoko matxinada
1824an, Bolívarrek Perun egindako kanpainan, Andeetako erregimentuek Kolonbiako indarrak ordezkatu zituzten Callaoko gotorlekuen garnizioan.
1824ko otsailaren 7an, Rio de la Platako errejimenduko eta Andeetako 11. errejimenduko tropak, Damaso Moyanok gidatuak, 2000 soldadu matxinatu ziren euren buruzagiak preso hartuz, errazionamendu eta ordainketa faltagatik. Otsailaren 10ean, Espainiako pabiloia altxatu zuten Callao ibaiaren gotorlekuetan, eta Espainiako indarretara pasatu ziren, agintean Talavera batailoiko koronel bat uzten zutelarik, Jose Maria Casariego, Txileko kanpainetako beteranoa. Otsailaren 14an, zaldi gaineko granadarien bi eskuadroi, Orellanoren agindupean zeuden 200 zaldizko baino gehixeago, Cañetetik matxinadara batu ziren. Azkenik, Callaoko garnizioa, realzaleek, La Lealtad bezala berrizendatua izan zen, eta Moyano koronel izendatua. Hala ere, Ayacuchoko guduan, zaldi gaineko granadari eskuadroi bat egon zen Bolivarren armadarekin, 80 zaldizko inguru, eta, hau amaitzean, itzuli egin zituzten, 1825eko urtarrilaren 17an Buenos Airesera iritsiz. Callaoko matxinatuek armada errealistekin batera borrokatzen jarraitu zuten 1826an kapitulatu zuten arte.
So Kataoka
So Kataoka (片岡 爽) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Fujieda MYFC.
Erresuma Borrokalarien garaia
Txinako historiografian, Erresuma Borrokalarien garaia, k.a. V. mendean hasitako aroa izan zen, k.a. 221ean Qin dinastiak Txina batu zuen arte iraun zuena. Askok ekialdeko Zhou dinastiaren bigarren zatitzat hartzen dute, Udaberri eta Udazkenen garaiari jarraitu zuena. Azken garai honetan gertatu zen bezala, Zhouko erregeak enperadore txotxongilo moduan aritu zen. Aroaren izena, Zhan Guo Ce edo Erresuma Borrokalarien Estrategiak izeneko testutik dator, Han dinastiaren lehen urteetan bildu zutena. Erresuma Borrokalarien garaiaren hasiera data eztabaidagai dago. Sarri, k.a. 476. urtea aipatzen dute, Udaberri eta Udazkenen garaiko kronologiari jarraituz, baina, beste batzuetan, k.a. 403a hobesten dute, hau da, Jin estatuaren hiruketa data.
Erresuma Borrokalarien garaian, Txinan, burdinarekin egindako lanak ugaritu ziren, gerrako makinetan erabilitako brontzea metal nagusi bezala ordezkatuz. Chu (gaur egungo Sichuan) eta Yue (gaur egungo Zhejiang) bezalako eremuak, garai honetan txinatar esfera kulturaletara erakarriak izan ziren. Iparraldeko tribu nomadak eta beste estatuak urrun mantentzeko garai hartan estatuek eraikitako harresiak, Txinako Harresi Handiaren aitzindariak izan ziren. Filosofia ezberdinak, tartean konfuzianismoa, taoismoa, legismoa eta moismoa, Ehun Eskoletako Pentsamendua sortu zuten. Merkataritzak ere garrantzi handia hartu zuen, eta merkatari batzuek botere handia lortu zuten gobernu-politikan. Taktika militarrak ere aldatu egin ziren: Udaberri eta Udazkenetan ez bezala, Erresuma Bataiatzaileen garaian armada gehienek, infanteria eta zalditeriaren erabilera konbinatuaren alde egiten zuten, eta gurdiak, pixkanaka, desagertu ziren.
František Kupka
František Kupka (Opočno, Austria-Hungaria, 1871ko irailaren 23a - Puteaux, 1957ko ekainaren 24a) txekiar margolari eta artista grafikoa izan zen. Aitzindaria arte abstraktuaren lehen faseetan eta orfismoaren sortzaileetako bat izan zen.
1889tik 1892ra Pragako Arte Ederretako Akademian ikasi zuen. Han gai historiko eta aberkoiak margotu zituen. Vienako Arte Ederren Akademian gai alegoriko eta sinbolikoetara aldatu zen. Vienan teosofiarekin eta ekialdeko filosofiarekin erlazionatu zen. 1894ko udaberrian Parisen ezarri zen. Frantziako armadan boluntario gisa parte hartu zuen Lehen Mundu Gerran.
Parisen liburu eta posterren ilustratzaile eta egunkari eta aldizkarietarako marrazkilari gisa lan egin zuen. Manifestu futuristak txundituta, bere margolaritza gero eta abstraktuagoa bihurtu zen. 1931n Abstraction-Création taldearen sortzaileetako bat izan zen. Kolorearen teoriaz eta elkarte deskriptiboen koloreak askatzeaz interesatu zen.
Dún Dúchathair
Dún Dúchathair, Irlandako Aran uharteetako Inishmore uhartean dagoen eraztun gotorleku bat da, Galway konderrian. Higaduraren ondorioz, gaur egun itsasoruntz hedatzen den harrizko muino batean dago. Bere kanpoaldean harrizko horma handiak dauzka, 6 metro garai eta 5 metro zabal izatera ere iristen direnak, barnean aldiz, hainbat clochán etxolen hondakinak.
Lincoln konderria (Mexiko Berria)
Lincoln konderria (Lincoln County) Mexiko Berriko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Carrizozo da. 2010eko zentsuaren arabera 20,497 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Lincoln konderriak 1,251,303 kilometro koadro ditu. Horietatik 56 ura dira. Beste 1,251,247 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 1,64 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 20,497 pertsonetatik 19,710 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 6,110 dira. 74 beltzak edo afroamerikarrak. 407 amerikar natiboak ziren eta 5 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 67 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 24 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 210 pertsonek kokatzen zuten.
Quesques
Quesques Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Quesques udalerrian erroldatutako biztanleak 570 ziren. Familiak 192 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 80 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 80 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 232 etxebizitza zeuden, 205 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 231etxeak ziren. 205 etxebizitza nagusietatik 183 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 1ek bi zituen, 21 etxek hiru zituzten, 60 etxek lau zituzten eta 119 etxek bost zituzten. 150 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 93 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 97 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen: