cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana de Castro Osório
Jaiotza eta familia
Ana de Castro Osório Mangualden jaio zen, 1872ko ekainaren 18an. Aita João Baptista de Castro (1845-1920) zuen, bibliofilo, notario eta magistratu entzutetsua, Eucísian (Alfândega da Fé) jaioa, eta ama Mariana Adelaide Osório de Castro Cabral de Albuquerque Moor Quintins (1842-1917), ekintzaile feminista, São Jorge de Arroios-ekoa (Lisboa). Bere amaren gurasoak José Osório de Castro Cabral de Albuquerque (1799-1857) teniente jenerala, Macauko gobernadorea, eta Ana Doroteia Moore Quintius, holandar nazionalitatekoa, ziren. Ana de Castroren aitak, Coimbrakounibertsitatean ikasten ari zela, "Questões Jurídicas" (1868) liburua argitaratu zuen, eta 1911n Carolina Beatriz Ângelok hautesle-erroldako zerrendetan sartzeko egindako eskaera epaitu eta onartu zuen, eta horri esker, Ângelo Portugalen botoa eman zuen lehen emakumea izan zen. Anak, alaba gazteena izanik, hiru neba izan zituen: Alberto Osório de Castro (1868-1946), epaile, masoi eta poeta; João Osório de Castro (1869-1939), epaile eta idazlea,  eta Jerónimo Osório de Castro (1871-1935), komandante eta Gerra Handiko Borrokalarien Ligako presidentea. Zenbait loba ospetsu ere izan zituen: Jerónimo Pereira Osório de Castro (1902-1957) ingeniari eta enpresaburu industriala; Jerónimo de Melo Osório de Castro (1910-1976) albaitari, irakasle eta idazlea; João Osório de Castro (1926-2007) antzerkigile eta idazlea, eta António Osório, Abokatuen Elkargoko presidente ohia eta poeta (1933-).
Ibilbide profesionala eta literarioa
1895ean, Setúbalen bizi zela, kazetaritzan jarduteko interes handia adierazi zuen, eta bere lehen artikuluak eta kronikak argitaratzen hasi zen "Mala da Europa" aldizkarian. Tomás Ribeiro politikari, poeta eta idazle ultra-erromantiko portugaldarrak, Branca de Gonta Colaço poetaren eta etorkizuneko aktibismoan kide izango zuenaren aitak, publikoki goraipatu zituen bere lanak.
His Dark Materials (telesaila)
Sinopsia
Istorioa mundu alternatibo batean girotuta dago: gizaki bakoitzak animalia bat dauka lagun, eta animalia horretan adierazten da norbere arima. Fantasiazko mundu horrek estilo viktoriarra dauka. Lyra neska protagonista umezurtza da, eta Oxforden (Erresuma Batua) bizi da, Jordan Collegeko irakasleekin. Sekretu arriskutsu bat deskubrituko du neskak. Desagertutako lagun baten bila abiatzen denean, hainbat abentura bizi izango ditu. Haur lapurtuen trama bat dago tartean.
Ana de Castro Osório
Ibilbide profesionala eta literarioa
Urte batzuk geroago, XX. mendearen hasierako urteetan, errepublikanismoaren eta emakumeen eskubideen aldeko borrokan engaiaturik zegoela eta Portugalgo mugimendu feminista sustatzeko xedearekin, kolaborazioak egiten hasi zen zenbait aldizkaritan. Hasieran, Maria Olga de Moraes Sarmento da Silveira idazle eta hizlari portugaldarrak eta Manuel João da Silveirak, bere senarrak, sorturiko "A Sociedade Futura" aldizkarian idatzi zuen. Ondoren, "Jornal dos Pequeninos " aldizkarian eta "A Mulher e a Criança" Portugalgo Emakumeen Liga Errepublikanoaren (LRMP) hilabetekarian;  eta handik gutxira, Setubalgo "O Radical" egunkarian, non, 1910etik 1911ra, protagonismo handia izango zuen bere lanei esker. Setúbalgo Eskola Liberalaren sortzailea izan zen eta baita egoitza bere etxean bertan, Lisboan, zuen Lusitânia Editora Limitadarena ere. Haren bitartez, Camilo Pessanha poeta sinbolistaren poesia eta obra sustatu eta zabaldu zituen. Ana de Castrok, bere izenaz gain, hainbat ezizen erabili zituen bere lanak sinatzeko, haien artean, Ann Moore eta Ana Doroteia Moore, amaren aldeko amonaren omenez.
Kazetaritza-lanez gain, Ana de Castro Osório bestelako lanak ere hasi zen idazten 1898tik aurrera, hala nola, lan didaktikoak, erromantzeak, eleberriak eta umeentzako ipuin eta antzezlanak. Azken horien artean, 18 liburukiko "Para as Crianças" (1897 - 1935) bilduma aipatu behar da, Portugalgo haur literaturaren sortzaile nagusien artean toki garrantzitsua eman baitzion.
Ezkontza
Ana de Castro Osório,1898ko martxoaren 10ean, 25 urte zituela, Francisco Paulino Gomes de Oliveirarekin (1864-1914) ezkondu zen Setúbalgo Nossa Senhora da Anunciada parroki elizan. Gomes de Oliveira, Paulino de Oliveira izenez ezaguna, poeta, publizista eta Portugalgo Alderdi Errepublikanoko kidea zen. Urte batzuk lehenago, baina, Ana de Castrok Camilo Pessanha poetaren ezkontza-proposamenari gogor uko egin zion, bien arteko adiskidetasunak 1926an hil zen arte iraun bazuen ere.
Masoia
Mendearen hasieran, 1907an, Ana de Castro Grande Oriente Lusitanoko kide egin zen eta emakumeak besterik onartzen ez zuen Humanidade Logian integratu zen. Izen masoniko sinboliko gisa Leonor Fonseca Pimentel goitizena hartu zuen, "Napoliko portugaldarra" izenez ezagutzen zen XVIII. mendeko iraultzaile portugaldarraren omenez.
Aktibismo errepublikanoa eta feminismoa
Europan giro politiko eta soziala gero eta ezegonkorragoa zen mende hasierako garai hartan, Ana de Osório Castro bere ahaleginak errepublikaren kausan eta gizonen eta emakumeen eskubideen berdintasunaren aldeko borrokan bideratzen hasi zen, ideal horiek, askotan, bere literatur lanetan islatu zirelarik. Horrela bada, De Osório Portugalgo ekintzaile feminista aitzindaririk ezagunenetako bat bihurtu zen.
1905ean, Lisboara bizitzera joan zenean, "Às Mulheres Portuguesas" Portugalgo lehen manifestu feminista idatzi zuen, eta handik gutxira Grupo Português dos Estudos Feministas taldean sartu zen. 1908an António José de Almeida politikari errepublikanoaren laguntzarekin, Liga Republicana das Mulheres Portuguesas (LRMP) erakunde eta elkarte politikoa sortu zuen garaiko Portugalgo zenbait emakume entzutesurekin batera, haien artean, Carolina Beatriz Ângelo eta Adelaide Cabete mediku eta sufragista, besteak beste. LRMP erakundeak Lisboako Rua dos Castelinhos 6. zenbakiko 2. solairuan izan zuen egoitza.
Garai oparo hartan, idazle eta aktibista portugaldarrak izaera politiko eta sozialeko hainbat lan eta artikulu argitaratu zituen. Idazkiotan, beste gai batzuen artean, emakumearen boto emateko, hezkuntza jasotzeko edo lan duina izateko eskubideari buruz idatzi zuen, eta baita abandonu edo alarguntza kasuetan emakumeen independentzia ekonomikoaren garrantziari buruz ere. Horrez gain, "A Bem da Pátria" izeneko esku-orriak idatzi eta banatu zituen dohainik. Haietan, hezkuntzaz eta higieneaz hainbat aholku eta orientabide azaltzen ziren ama gazteei zuzenduta.
Portugalgo Lehen Errepublika garaian (1910-1926), Errepublika ezarri eta berehala, Ana de Castro Afonso Costa Justizia Ministroarekin elkarlanean aritu zen dibortzio legea prestatzen. De Castroren ustez, "dibortzio legea ez da beharrezkoa bananduta egonda euren patua eskrupulurik gabe jarraitzen dutenak bereizteko, baizik eta espetxeraturik daudenak askatzeko". Legearen onarpena, 1910eko azaroaren 3an, Portugalgo mugimendu feministen lorpen nagusietako bat izan zen.
Hilabete batzuk geroago, Liga Republicana das Mulheres Portuguesas-en barne-gatazkak gertatu ziren emakumeei botoa ematea ahalbidetuko zien Hauteskunde Kodearen berritzea zela eta. Ana de Castro Osóriok aurkeztutako proposamenaren arabera, emakumeek hainbat baldintza bete beharko zituzten botoa eman ahal izateko: zergak ordaintzea, adinez nagusi izatea eta, goi mailako heziketa izanik, elite intelektualeko kide izatea. Horren ondorioz, baina, emakumezkoen populazioaren zati handi bat analfabetoa izateagatik bazterturik geldituko zen. Maria Veleda militantea eta haren alde egin zuen fakzioa proposamen horren kontra agertu zirenez, De Castrok dimisioa eman zuen presidente kargutik. Horren ostean, Propaganda Feminista Elkartea sortu zuen, Carolina Beatriz Ângelo, Joana de Almeida Nogueira eta Rita Dantas Machadorekin batera, besteak beste.
Brasilgo urteak
1911n, Ana de Castrok Brasilera bidaiatu zuen bere senarra São Paulon kontsul izendatu zutenean. Han irakasle lanetan aritu zen eta hainbat liburu idatzi zituen, besteak beste, Brasilgo eta Portugalgo ikastetxeetan erabiliko ziren bi eskuliburu: "Lendo e Aprendiendo" eta "Lição de História". Hiru urte geroago, Paulino de Oliveira hil zen, 1914ko martxoaren 13an, tuberkulosiak jota.
Alargun geratu ondoren, Ana de Castro Osório Portugalera itzuli zen bere bi seme-alabekin, João de Castro Osório (1899-1970) eta José Osório de Oliveira (1900-1964). Familia Lisboan finkatu zen, hain zuzen, Rua do Arco do Limoeiro kalean, 17 zenbakiko lehen solairuan.
Funtzio publikoa
1916ko ekainean, António Maria da Silvak, Lan eta Gizarte Ongizate ministroak, eskatuta, Emakumeen Lan Teknikoen azpiikuskari kargua hartu zuen. Bere jardunean hainbat kritika eta salaketa jasan zituen, batez ere Adelaide Abrantes kazetariak, "A Voz" egunkarian, eginak. Abrantesek karguaren baliagarritasuna zalantzan jartzen zuen, bere ustez ministroak bere "alaba pontekoei" egin ohi zizkien mesedeetako bat besterik ez zelako. Kazetariak arpegiratzen zien ugazaben alde egitea eta benetan ez aplikatzea gobernuaren lan-arloko lege berriak, hala nola, jostunen arratsaldeak ezabatzeari zegokiona.
Azken urteak
Hurrengo urteetan, Ana de Castro Osóriok idazten jarraitu zuen, eta bai Portugalen, bai Brasilen idazle gisa lortutako ezagutza sendotu zuen. 1922an, herrialde horretara itzuli zen, Rio de Janeiron, São Paulon, Paranán eta Rio Grande do Sulen hitzaldi sorta bat emateko. Jardunaldi horien ostean, "A Grande Aliança" (1924) idatzi zuen eta O Corymbo egunkari feministaren kolaboratzaile egin zen.
Portugalgo Lehen Errepublikaren amaieran, bere herriaren egoera politikoaz etsia hartuta, esku-hartze publikoa murriztu zuen. Handik aurrera, Cruzada das Mulheres Portuguesas elkarteko jardunean eta bere idazle lanean baino ez zuen bere gogoa jarriko.
Heriotza
Lisboako Cemitério do Alto de São João hilerrian dago lurperaturik, 4814 zenbakiko familiaren hilobian. Haren hileta-elizkizunean arlo ezberdinetako pertsonaiek parte hartu zuten, besteak beste, Regina Quintanilhak, Fernanda de Castrok, Maria Veledak, João de Barrosek, António Sérgiok, Aquilino Ribeirok, José Rodrigues Miguéisek eta Hernâni Cidadek.
Literatura-lanak
Bere literatur-obra erraldoiak berrogeita hamar titulu baino gehiago biltzen ditu eta saiakera, eleberria eta narrazio laburrak hartzen ditu barne. Hauek dira lan aipagarri batzuk: "Em Tempo de Guerra" (1918), "A Verdadeira Mãe" (1925), "Viagens Aventuosas de Felicio e Felizarda" (1923), "A Grande Aliança" (1924), "Mundo Novo" (1927), "A Capela das Rosas" (1931), "O Príncipe das Maçãs de Oiro" (1935) eta "Histórias Maravilhosas da Tradição Popular Portuguesa" (2 liburuki, 1952an bakarrik bildua); halaber, kolaboratu zuen hainbat aldizkari garrantzitsu ere aipatu behar dira, hala nola: "A Ave azul" (1899-1900), "Branco e Negro" (1896-1898), "Brasil-Portugal" (1899). - 1914), "A Leitura" (1894-1896), "Serões" (1901-1911), "A Farça " (1909-1910) eta "Terra Portuguesa" ( 1916) -1927).
Lan horiez gain, eta Portugalgo haur literaturaren sortzaile titulua merezi izateaz gain, kontuan hartzekoa da herrialdeko ahozko tradizioko ipuin bilduma zabal eta trinkoa osatu eta Grimm anaien eta haur literaturako beste egile atzerritar askoren hainbat ipuinen itzulpen eta argitalpenak egin izana.
Azkenik, Ana de Castro Osóriori zor zaio Camilo Pessanha- ren liburu bakarraren — "Clepsydra"— konpilatzea, edizioa egitea eta 1920an argitaratzea, berak sortu zuen Lusitânia argitaletxean.
Luis Gatica (aktorea)
Luis Antonio Gatica Mercado (Mexiko Hiria, Mexiko, 1961eko otsailaren 25a) mexikar aktorea da, Lucho Gatica txiletar abeslariaren eta Mapita Cortés aktore puertorrikarraren semea. Alfredo Gatica aktore lankidearen osaba da.
Biografia
1961eko otsailaren 25ean jaio zen Mexiko Hirian, Mexikon, Lucho Gatica txiletar abeslariaren eta Puerto Ricoko Mapita Cortés aktorearen semea.
1983an, Televisako Prestakuntza Zentroan sartu zen, 2.500 pertsona baino gehiagorekin entzunaldi bat egin ondoren eta irakasle aipagarrienetako batzuk izan ondoren, hala nola Héctor Mendoza, Sergio Jiménez, Joseph Olehowski, Martha Zabaleta eta Humberto Treviño, besteak beste. Beraz, gaur egun aktore polifazetikoa da, telebistan, zineman, antzerkian eta musikan sartu dena.
Telenobeletan parte hartu du, besteak beste, La Fiera, Marimar, La Torch On, La Lie, Sin Sin Conceived eta Niña Amada Mía, batzuk aipatzearren.
Pontotoc konderria (Oklahoma)
Pontotoc konderria (Pontotoc County) Oklahomako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ada da. 2010eko zentsuaren arabera 37,492 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Luis Gatica (aktorea)
Biografia
Arlo zinematografikoan, besteak beste, El Salvador (1984), Comando suicida eta Cuenta saldada (2000) lanetan aritu da.
Pontotoc konderria (Oklahoma)
Geografia
Pontotoc konderriak 187,832 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,241 ura dira. Beste 186,592 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 19,96 da.
Siegfried Lenz
Siegfried Lenz (Lyck, Ekialdeko Prusia, 1926ko martxoaren 17a – Hanburgo, Alemania, 2014ko urriaren 7a) alemaniar idazle eta kazetaria izan zen. Eleberriak, kontakizunak eta saiakerak idatzi zituen, bai eta antzerki-lanak ere irratirako eta antzokietarako. 1999. urtean Goethe Saria eman zioten. Bere lanik ezagunena Die Deutschstunde (1968, Alemanezko ikasgaia) da.
Pontotoc konderria (Oklahoma)
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 37,492 pertsonetatik 27,496 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 1,523 dira. 879 beltzak edo afroamerikarrak. 6,331 amerikar natiboak ziren eta 17 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 244 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 12 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 2,513 pertsonek kokatzen zuten.
Siegfried Lenz
Bizitza
Siegfried Lenz Lycken jaio zen, Ekialdeko Prusian, gaur eguneko Poloniako Elk hirian. Aita aduanako funtzionarioa zuen, eta gazterik hil zitzaion; amak Lycketik alde egin zuen alaba hartuta, derrigorrezko hezkuntza amaitu berri zuen semea amonarekin utzita.
Luis Gatica (aktorea)
Biografia
2002an Big Brother VIP etxeko maizterretako bat izan zen.
Siegfried Lenz
Soldadu
Armadarako sarbidea ematen zuten bigarren hezkuntzako ikasketak bukatuta, Bigarren Mundu Gerraren amaieran (1943) Alemaniaren Itsas Armadara (Kriegsmarine) bidali zuten.
Luis Gatica (aktorea)
Biografia
2004an, bere ibilbideko paper garrantzitsuenetako bat egin zuen, Rubí telenobelan 'Cayetano'ri bizia emanez.
Siegfried Lenz
Soldadu
2007ko ekainean lehenengoz argitara emandako dokumentuen arabera, badirudi 1944ko apirilaren 20an Alemaniako Langile Alderdi Nazionalsozialistan (NSDAP) izena eman zuela, Alemaniako beste hainbat autore eta pertsona ezagunekin batera, hala nola Dieter Hildebrandt eta Martin Walser. Alabaina, Lenzek gerora adierazi zuen Alderdiarekiko bat-egite kolektibo batean sartu zutela, bera jakitun egon gabe. Bigarren Mundu Gerra amaitu eta gutxira, Danimarkara ihes egin zuen; harrapatu egin zuten, eta denbora labur batez preso izan zuten Schleswig-Holstein-en. Gero, itzultzaile jardun zuen armada britainiarrarentzat.
Ikasle, bekadun eta erredaktore
Gerra amaitu zenean, Filosofia, Ingelesa eta Literaturaren Historia ikasi zituen Hamburgeko Unibertsitatean. Ikasketak amaitu aurretik, bekadun gisa lanean hasi zen Die Welt egunkarian, eta, azkenean, ikasketak bertan behera utzi zituen. 1950 eta 1951 bitartean erredaktore-lana egin zuen egunkari horretan; han ezagutu zuen Liselotte, gerora bere emaztea izango zena.
Azken urteak
2014ko udaberrian, bere artxibategi pertsonala Literatura Alemanaren Marbach Artxibategiari utziko ziola jakinarazi zuen. Hilabete berean, irabazi asmorik gabeko fundazio bat sortu zuen Hamburgeko Barmbek barrutian, bere lana aztertzea helburu izango zuena; 2014tik aurrera, fundazio horrek Siegfried Lenz Saria ematen du.
2014ko urriaren 7an hil zen, Hamburgen, 88 urterekin.
Hil ondoren, 1951n idatzitako Der Überläufer eleberria argitaratu zuten lehen aldiz. Bere gauzen artean aurkitu zuten; izan ere, ezinezkoa izango litzateke gerra hotzaren garaian argitaratzea, Alemaniako armadatik ihes egin eta Sobietar Batasunarenarekin bat egiten duen soldatu bati buruzkoa baita.
Lana
Askoren ustez, Siedfried Lenz nazionalsozialismoak alemaniarren artean eragindako samina literaturan hobekien islatu duen idazleetako bat da. Bere eleberri gehienetan heroismoa, erruduntasuna, betebeharraren eskakizunak eta gizakien halabehar tragikoa lantzen ditu; adibidez, Es waren Habichte in der Luft (1951, Aztoreak zebiltzan zeruan), So zärtlich war Suleyken (1955, Zein ederra zen Suleyken!) eta Die Deutschstunde (1968, Alemanezko ikasgaia) lanetan, beste batzuen artean. Bere eleberri kafkiano laburretan ere atzera begirako analisi berbera erabiltzen du sarritan. Antzerki-lanak ere idatzi zituen: Zeit der Schuldlosen (1961, Errugabeen garaia); Aurpegia (1963); Toldi inspektorea; Galera (1991) eta Proba akustikoa (1993). XX. mendearen azken urteetan, Alemaniako irrati eta telebistako kazetari iruzkingile zorrotza bilakatu zen.
Luis Gatica (aktorea)
Biografia
2005 eta 2007 artean El numero de la muerte, Testigo protegido, Perros de la noche, Amor Xtremo eta Gangs de la mafia bezalako filmak egin zituen.
2005ean Vecinos komedia programako aktore taldean parte hartzera gonbidatzen dute.
2006an, Código postal gazte-telenobelan aktore taldean sartu zen.
2007an Objetos perdidos umorezko programan eta El Pantera telesailean jardun zuen.
2008an La rosa de Guadalupeko atal batean parte hartu zuen.
2008an ere, zinemagintzara itzuli zen, eta bere ibilbideari lau film gehitu zizkion: La suburban de las monjas, Spam, Mexican bloodbath eta Un día en el banco.
2012ko Miguel Indurain Sari Nagusia
'''XXIII. Miguel Indurain Sari Nagusia' (XLIV. Nafarroako Foru Erkidegoko Saria eta VIII. Lizarrako Udala Saria'') 2012ko martxoaren 31n Lizarran egindako txirrindularitza lasterketa izan zen, 179,3 kilometroko luzera zuena.
UCIk 1.HC mailan sailkatu zuen. 11 taldek eta 111 txirrindularik hartu zuten parte, 85k bukatu zutelarik.
Daniel Morenok irabazi zuen, Mikel Landa menderatuz. Mendiko sailkapena Julián Sánchez Pimientak, sprint bereziena Haritz Orbek, tarteko helmugena José Luis Canok, taldeena Katusha Teamek eta nafarrena Egoi Martínezek irabazi zuten
Hawaiiar izotz-edari
Hawaiiar izotz-edaria (shave ice edo ice shave ingelesez) izotzez eta ziropaz egindako hawaiiar ohiko postrea da. Postre hau oso ezaguna da Hawaiin eta Estatu Batuetan, eta bertatik munduko beste leku batzuetara esportatu da. Hawaiiar izotz-edariaren antzekoa da Japoniako kakigōri postrea, prozesu parekoa duena. AEBn egiten diren bestelako izotz-edariak ez bezala, Hawaiiar izotz-edarian ez da izotza suntsitzen egiten, baizik eta birrindu. Ingelesez lehenengoari crush deitzen diote, eta Hawaiikoari shave.
Izotz-edaria, normalki, paperezko kono batean edo plastikozko tarrina batean eskaintzen da, eta ziropaz gain, badira betse aukera batzuk gainean botatzeko, hala nola izozkia, azuki babak edo esne kondentsatua. Ohiko zaporeak guaiaba, anana, koko-esnea, marakuia, li hing mui, litxia, kiwia edo mangoa dira.
Niza
Niza (frantsesez Nice, okzitanieraz Niça, italieraz Nizza edo Nizza Marittima) Frantziako hego-ekialdean eta Okzitanian dagoen kostaldeko hiria da, Itsas Alpeetako departamenduko hiriburua dena. Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean eta zehazki Côte d'Azur izeneko ingurunean kokatuta dago, Italiatik hurbil, turismoa delarik jardun ekonomiko nagusietakoa.
347.100 biztanle zituen 1999an eta 343.629 2012an, Frantzia osoko bosgarren hiririk populatuena izanda.
Kirolak
Bestela, OGC Nice hiriko futbol talde nagusia da, 1950eko hamarkadan batik bat arrakastatsua izandakoa.
Herri eta hiri senidetuak
Niza ondorengo herri eta hiriekin senidetuta dago:
51. Oscar Sariak
51. Oscar Sarien ekitaldia 1979ko apirilaren 9an Los Angeleseko Dorothy Chandler Pavilion aretoan egin zuten 1978. urtean zinemagintzan egindako lanik onenak saritzeko. Aurkezlea Johnny Carson izan zen eta Estatu Batuetan ABC telebistak eman zuen.
Izendapen eta Sariak
Garaileak letra lodian agertzen dira.
Jo Goyeneche
José Ignacio Goyeneche, Jo Goyeneche izenarekin ezaguna (La Plata, Buenos Aires probintzia, Argentina, 1979ko uztailaren 13a) Argentinako rock abeslaria eta konpositorea da, Valentín y los Volcanes izeneko indie rock eta rock alternatiboko taldeko ahots, gitarrista eta konpositore nagusia izateagatik ezaguna, 2009tik gaur egunera arte.
Biografia
La Plata hirian jaio zen, Jorge Goyeneche idazlearen eta Genoveva Ruiz de Arcaute poetaren semea, biak Revista Humor aldizkariko partaide aktiboak. Arte Ederretako Batxilergoan musika ikasi zuen.
Letrak
Komunikabide askok bat egiten dute rock poeta gazte garrantzitsuenetako bat izendatzean. 2015ean poeta gisa parte hartzeko deitu egin zioten kulturako eta politikako pertsonaia nabarmenekin batera, hala nola Horacio González, Eugenio Raúl Zaffaroni, María Isabel Chorobik de Mariani eta Liliana Herrero, Giza Eskubideen eta Demokraziaren Nazioarteko Eguneko argazki erakusketan, Buenos Aires probintziako Arartekoaren Bulegoak antolatuta.
Saint-Julien-du-Sault
Saint-Julien-du-Sault Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Julien-du-Sault udalerrian erroldatutako biztanleak 2.353 ziren. Familiak 1.004 ziren, horien artean 344 pertsona bakarrekoak ziren (120 bakarrik bizi ziren gizonak eta 224 bakarrik bizi ziren emakumeak), 328 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 252 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 80 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.279 etxebizitza zeuden, 1.023 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 96 bigarren erresidentzia ziren eta 159 hutsik zeuden. 1.083 etxeak ziren eta 190 apartamentuak ziren. 1.023 etxebizitza nagusietatik 701 bere jabearen bizilekua ziren, 299 alokairuan okupaturik zeuden eta 24 doan lagata zeuden; 10 etxek gela bat zuten, 97 etxek bi zituzten, 268 etxek hiru zituzten, 277 etxek lau zituzten eta 372 etxek bost zituzten. 584 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 495 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 340 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Poillé-sur-Vègre
Biztanleria
2007an Poillé-sur-Vègre udalerrian erroldatutako biztanleak 660 ziren. Familiak 246 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 73 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 101 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Villar de los Navarrosko gudua
Villar de los Navarrosko gudua 1837ko abuztuaren 24a karlisten garaipena liberalen gainean izan zen. Gudua Villar de los Navarros herrian, Zaragozako probintzian, gertatu zen, Lehen Karlistaldian, Errege espedizioa izeneko kanpaina militarraren barruan. Garaipenak karlistei Madril gainean heltzeko bidea eta gerra irabazteko aukera zutela eman zien.
Saint-Julien-du-Sault
Diru sarrerak
2009an Saint-Julien-du-Sault udalerrian 1.039 unitate fiskal zeuden, 2.316,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.505 euro zen.
Poillé-sur-Vègre
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Saint-Julien-du-Sault
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 132 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 15 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 15 eraikuntza enpresak ziren, 28 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 9 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 7 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 11 zerbitzu enpresak ziren, 14 administrazio publikoko enpresak ziren eta 9 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Poillé-sur-Vègre
Etxebizitza
2007an 293 etxebizitza zeuden, 249 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 21 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 286 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 249 etxebizitza nagusietatik 196 bere jabearen bizilekua ziren, 50 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 9 etxek bi gela zituzten, 31 etxek hiru zituzten, 67 etxek lau zituzten eta 142 etxek bost zituzten. 174 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 88 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 146 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Saint-Julien-du-Sault
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 35 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 banku bulegoak, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 3 igeltseroak, 1 margolaria, 4 zurginak, 1 iturgina, 3 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 3 ile apaindegiak, 3 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
Poillé-sur-Vègre
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Saint-Julien-du-Sault
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 13 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 1 arropa denda zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
Poillé-sur-Vègre
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 405 ziren, horien artean 329 aktiboak ziren eta 76 inaktiboak ziren. 329 pertsona aktiboetatik 309 lanean zeuden (161 gizon eta 148 emakume) eta 20 langabezian zeuden (12 gizon eta 8 emakume). 76 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Saint-Julien-du-Sault
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Julien-du-Sault udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 840 hektarea erabiltzen.
Poillé-sur-Vègre
Diru sarrerak
2009an Poillé-sur-Vègre udalerrian 242 unitate fiskal zeuden, 653,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.627 euro zen.
Villar de los Navarrosko gudua
Aurrekariak
Karlos Maria Isidro Borboikoak Errege espedizioa antolatu zuen Espainian zehar. Azken helburuak Madril hartzea eta Elisabet II.a Borboikoa tronutik kentzea ziren. Erregina orduan zazpi urte zituen. 1837ko maiatzaren 15ean espedizioa Lizarratik atera zen; 11000 soldadu eta 1200 zaldun ziren. Ekainan Kataluniara heldu ziren eta han laguntza gehiago bildu zuten. Oztopo ugari gainditu ondoren, espedizioak Ebro ibaia igaro zuen eta Cabrera buru karlistarekin bildu zen. Abuztuaren hasieran, 18000 soldadu baino gehiagorekin, espedizioak Madrilgo bidea hartu zuen. Karlistak Aragoian zehar igarotzen ari zirenean Marcelino Oraá general liberalak karlistei eraso egitea erabaki zuen.
Saint-Julien-du-Sault
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Poillé-sur-Vègre
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Villar de los Navarrosko gudua
Gudua
Abuztuaren 23an, 12.500 karlista, Karlos Maria Isidro Borboikoaren beraren agindupean, Villar de los Navarros herrira heldu ziren. 24an, José de Buerens liberalak haien aurkako eraso hasi zuen. Karlistek, zuten nagusitasuna ikusita, erantzun zuten. Isabelinoen zaldunderariaren erasoa erantzun ondoren, liberalak inguratu zituzten. Buerens kontraerasoa saiatu zen baina haien gidak lurraldea ez zuen ondo ezagutzen eta liberalak amildegi batera eraman zituen. Han karlistek erabat harrapatu zituzten. Karlistek ezkerreko hegaletik eraso egin zuten garaipena erabat lortuz. Bizirik atera ziren Elizabet erreginaren aldekoek Herrera de los Navarrosen eta Belchiten babesa hartu zuten. Ondoren Karlos Mariak Madrilgo bidean jarraitu zuen, handik aurrera oztoporik gabe.
Saint-Julien-du-Sault
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Poillé-sur-Vègre
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 margolaria, 1 zurgina eta 1 ile apaindegia.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Poillé-sur-Vègre udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Paue
Paue (okzitanieraz eta Pau, ahoskatua) Pirinio Atlantikoak departamenduko hiriburua da, hau da, Ipar Euskal Herria hartzen duen departamenduaren burua. 1464 tik aurrera Bearnoko hiriburua ere bada. Gertuko beste 13 udalerrirekin batera, Paue-Pirinioak herri elkargoa sortu zuen.
83.903 biztanle zituen 2006an eta 6 kantonamendutako burua da. 1972an sortutako Paueko eta Aturrialdeko Unibertsitateak bertan du egoitza nagusia eta, beraz, bere biztanleen artean ikasle asko bizi dira. 1,8 km dituen Boulevard des Pyrénées karrikak Paueko gaztelutik Beaumont parkera doa eta mendien ikuspegi ederra du. Alphonse de Lamartine borgoinar poetak honela esan zuen: "Pauek munduko ikuspegi ederrena du lurretik, Napolik itsasotik duen moduan."
Toponimia
Izenaren jatorria ezezaguna da. Tradizioak pal hitzetik zetorrela zioen, gazteluaren zuresietatik ekarria. Ikerketa modernoen arabera, haitzaren aurreindoeuropar hitza pal edo bal izan zen eta teoriak bat egiten du hiriaren mendien arteko kokapenarekin. Bada beste hipotesi bat, euskararen bidez, erraz asko azaltzen duena nondik datorren Pau hitza: euskaraz planus latinezko hitzetik lau eta pau geratu dira, p edo l letra galduta. Hortaz, hipotesi horren arabera, Pau toponimoak lau edo lautada hitzekin du zerikusia, azken batean lautada zabal batean dagoelako kokaturik. Edonola ere, XII. mendeko iturrietan jada egungo izena erabiltzen zuten. Bertokoen jentilizioa pauetar da, palois frantsesez. Urbis palladium et gentis dute goiburua.
Geografia
Paue Ozeano Atlantikotik 100 kilometrotara eta Pirinioetatik 50 kilometrotara dago. Bere kokapena guztiz estrategikoa da Espainiarako bidean dago eta. Hiria 200 metroko altueran dago eta Paueko uhaitzaren harana du kontrolpean. Ibaia, mendiko elurra urtzen denean uhaitza dena, Gavarnieko zirkuan du iturburua. 175 kilometroko ibilbidea egin ondoren, Aturriko ibaiadar bilakatzen da. Antzinako artzainen ibilbidea egun GR 65 ibilbidea da.
Eskualdeko beste ibaiak Luy de Béarn, Luyren ibaiadarra; Ousse; Paueko uhaitzaren ibaiadarra den Oussouet eta Luy de Béarnen ibaiadarra den Uzan dira.
TGVren burdinbideak hiria zeharkatzen du, Parisetik Baiona edo Tolosarantz bere bidean. A64 autobidea ekialderantz doa eta 2010eko abenduan inauguratu zuten A65 Bordele eta Dordoinarantz.
Paueko funikularra hirigunetik eta Boulevard des Pyrénées karrikatik tren-geltokiraino doa. Herriko autobusak 13 linea ditu eta Société des transports de l'agglomération paloise (STAP) elkarteak kudeatzen du.
Klima
Bertoko klima ozeanikoa da, negu epelak eta uda ez oso beroak dituena.
Historia
Napoleon III.ak gaztelua eta hiri zaharberritu zituen, Biarritzen moduko Belle Époque arkitekturaren ideiak jarraituz. Orduko hiriak nazioarteko biztanleria erakarri zuen, adibidez, Abraham Lincoln hil zenean, bere alarguna zen Mary Todd Lincolnek bertan eman zituen bere bizitzaren azken urteak.
Britianiarrek Paue eta bere klima gustukoa zituen lehendik, izan ere Wellingtonek 1814an jadanik hiria bisitatu zuen. . Horri esker bertan, kontinente osoko lehenengo 18 zuloko golf-zelaia eraiki zuten.
Hizkuntzak
Bearneraren aldeko elkarte guztiek L'Ostau Bearnés izeneko erakundea sortu zuten. Hirian Paulina izeneko calandreta edo eskola elebiduna dute, 90 ikasle dituena.
Ekonomia
1950eko hamarkadatik 1990eko hamarkada arte, Paueko ekonomiaren osagai nagusiak gertuko Lacqen topaturiko gas naturala eta sulfuroak ziren. Egungo Bearnoko industria nagusiak petrolio, industria aeroespaziala (Turbomeca helikopteroak), turismo eta nekazaritza dira. Pauen Elf Aquitaine enpresa jaio zen, egun Total korporazioan dagoena. Halliburtonek egoitza bat du Pauen.
Gastronomia
Pauek Frantziako hego-mendebaldeko eta Bearnoko berezitasun gastronomikoak eskaintzen ditu. Hauen artean garbura, ahate-urinekoa edo usoa ospetsuak dira. Eskualdeko ardoak (Juranson, Bearno, Madiran edo Pacherenc) aspalditik ekoizten dituzte bere ingurumarian. Gozokien artean, Coucougnettes du Vert Galant (2000. urtean Frantziako bonboirik onena izendatua ) edo Pirinioetako gozopila (gâteau des Pyrénées) aipatu behar dugu.
Alde zaharretan (Château, Hédas) hainbat jantoki daude eta baita gauez kopa bat hartzeko lekuak ere (Orphelines karrikan edo Pirinioetako bulebarrean).
Hiri senidetuak
Paue ondorengo hiriekin senidetuta dago:
Kirola
Gaur egun Élan béarnais Pau-Lacq-Orthez (ÉBPLO) izena duen saskibaloi taldeak (hainbatetan Euroliga txapelketan Pau-Orthez izenez ezagutua izan denak) hiri horretan egoitza du eta historikoki Franziako talde onenen artean dago. Palais des Sports de Pau polikiroldegian jolasten du eta 1984an Korać Kopa irabazi zuen.
Herriko errugbi taldeak Section Paloise du izena eta Frantziako errugbi txapelketako lehen mailan (TOP14) dabil. Imanol Hariñordoki baionarra bertan aritu zen bost urtez. Pau FC futbol taldea, berriz, Frantziako laugarren mailan dabil.
1930 etik aurrera, Frantziako Tourrak hainbat aldiz bisitatu du hiria baina agian Paueko Automobilismo Sari Nagusia ospetsuagoa da, hiriko kaleetatik barrena doan hiri zirkuitua dela eta.
Hedabideak
Eskualdeko hiru egunkari nagusiak Sud-Ouest taldearenak dira:
Saint-Germain-Laval
Saint-Germain-Laval leku batzuetako izena da; deitura ere bihurtua da.
Saltash
, 'Essa', Ingalaterrako Kornualles konderriko udalerri eta parrokia zibil bat da. Tamar ibaiaren ertzean dago, Kornualles eta Devon konderrien arteko mugan.
Vorvik
Vorvik 2005eko José Antonio Vitoria nafar zinema zuzendariaren thrillerra da, Guillermo Galvánen De las cenizas eleberrian oinarrituta.
Sinopsia
Hamazortzi urteko Sofíak aitaren laborategi biogenetikoa jarauntsiko du eta bere heriotzaren kausaren bila aritzen dela, sekretu handi bat topatuko du.
Le Perchay
Le Perchay Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 188 etxebizitza zeuden, 178 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 170 etxeak ziren eta 18 apartamentuak ziren. 178 etxebizitza nagusietatik 131 bere jabearen bizilekua ziren, 46 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 10 etxek bi zituzten, 25 etxek hiru zituzten, 39 etxek lau zituzten eta 103 etxek bost zituzten. 132 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 101 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 354 ziren, horien artean 278 aktiboak ziren eta 76 inaktiboak ziren. 278 pertsona aktiboetatik 261 lanean zeuden (139 gizon eta 122 emakume) eta 17 langabezian zeuden (9 gizon eta 8 emakume). 76 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 43 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Perchay udalerrian 191 unitate fiskal zeuden, 548,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.249 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Le Perchay udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 153 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ocynectes modestus
Ocynectes modestus Ocynectes generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.
Notropis buchanani
Notropis buchanani Notropis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Laneko jazarpen
Laneko jazarpena laneko jazarpen psikologikoa edo mobbinga langile baten edo gehiagoren osotasun psikologikoaren aurkako portaera umiliagarria etengabe errepikatuz egiten den erasoa da; langile horientzat, gehienetan, ondorio kaltegarriak eragiten ditu bai maila pertsonalean bai profesionalean. Abusu psikologiko hori sistematikoki eta behin eta berriz gertatzen da denbora luzez, asteetan, hilabeteetan eta baita urteetan ere, eta, batzuetan, ustekabeko istripuak eta eraso fisikoak ere gehitzen zaizkio, kasu larrienetan. Denboran oso luzea den jazarpen-egoera batek, gaixotasun edo arazo psikologikoez gain, muturreko egoeretan biktimaren suizidioa eragin dezake. 2003an aktiboan zeuden langileen artean, %10-15-ek pairatzen zuten.
Pseudotolithus moorii
Pseudotolithus moorii Pseudotolithus generoko animalia da. Arrainen barruko Sciaenidae familian sailkatzen da.
Fessenheim-le-Bas
Fessenheim-le-Bas Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Bazar (denda)
Bazarra, batzuetan merkekari ere deitua, askotariko gauzak saltzen diren denda da. Denetariko produktuak (etxerako apaingarriak, erremintak, jostailuak, arropak etab.) saltzen ditu, normalean merke ere.
Euskal Herrian 1990eko hamarkadatik ugaldu ziren, bereziki txinatar etorkinek jarrita. Horregatik, txino, txino-denda edo txinatar denda esaten zaie sarri euskaraz.
Fessenheim-le-Bas
Biztanleria
2007an Fessenheim-le-Bas udalerrian erroldatutako biztanleak 488 ziren. Familiak 150 ziren, horien artean 14 pertsona bakarrekoak ziren (14 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 14 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 95 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 9 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 153 etxebizitza zeuden, 150 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 2 hutsik zeuden. 118 etxeak ziren eta 35 apartamentuak ziren. 150 etxebizitza nagusietatik 132 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 12 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 93 etxek bost zituzten. 142 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 50 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 94 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 317 ziren, horien artean 255 aktiboak ziren eta 62 inaktiboak ziren. 255 pertsona aktiboetatik 251 lanean zeuden (122 gizon eta 129 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 62 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 35 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fessenheim-le-Bas udalerrian 158 unitate fiskal zeuden, 494,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 22.416 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Fessenheim-le-Bas udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 588 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Teresópolis
Teresópolis Brasilgo udalerri bat da, Rio de Janeiroko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Malinasko katedrala
UNESCOk 1999. urtean bere kanpandorrea Gizateriaren Ondare izendatu zuen.
Zita Hanrot
Zita Hanrot (Marseilla, - ) frantziar aktorea da, zineman eta telebistan ibilitakoa.
Tetuango geltokia
Tetuan Bartzelonako metroaren geltoki bat da, Bartzelona udalerriko Eixample barrutian dago.
Geltokia 1995en inauguratu zen.
Žítková
Žítková Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 172 biztanle ditu eta 6.8 kilometro koadroko azalera. Uherské Hradištěko barrutian dago.
Llanera de Ranes
Llanera de Ranes Valentziako Erkidegoko udalerria da, Costera eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.107 biztanle zituen.
Poecile sclateri
Poecile sclateri Poecile generoko animalia da. Hegaztien barruko Paridae familian sailkatua dago.
Montfa (Tarn)
Biztanleria
2007an Montfa udalerrian erroldatutako biztanleak 329 ziren. Familiak 122 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 43 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 55 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 141 etxebizitza zeuden, 123 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 139 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 123 etxebizitza nagusietatik 109 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 28 etxek lau zituzten eta 85 etxek bost zituzten. 114 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 40 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 80 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 212 ziren, horien artean 165 aktiboak ziren eta 47 inaktiboak ziren. 165 pertsona aktiboetatik 149 lanean zeuden (78 gizon eta 71 emakume) eta 16 langabezian zeuden (9 gizon eta 7 emakume). 47 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Montfa udalerrian 137 unitate fiskal zeuden, 370 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.553,5 euro zen.
Stratton (Kornualles)
Stratton, 'Strasnedh', Ingalaterrako Kornualles konderriko udalerri bat da.
Montfa (Tarn)
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra kirol-denda bat zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Staunton piezak
Nathaniel Cook kazetariak diseinatu omen zituen, eta izena Howard Staunton xakelariaren omenez daramate. Lehenbiziko 500 pieza-sailak Staunton berak sinatuak eta zenbatuak izan ziren.
Hugo Argüelles
Hugo Argüelles (Veracruz, 1932ko urtarrilaren 16a - Mexiko Hiria, 2003ko abenduaren 24a) mexikar idazle eta antzerkigilea izan zen.
Medikuntza ikasi zuen bost urtez Mexikoko Unibertsitate Nazional Autonomoan, eta arte dramatikoa hiru urtez Arte Ederretako Institutu Nazionaleko Antzerki Eskolan. Gaztelaniazko irakaslea izan zen Mexikoko Unibertsitate Autonomoan. Arte dramatikoko irakaslea izan zen, eta Arte Ederretako hainbat eskola sortu zituen Mexikon. 1979an literatura dramatikoko lantegia sortu zuen. 1982an urteko idazlerik onenaren saria eman zioten El ritual de la salamandra (Arrubioaren erritua) lanagatik. Hainbat filmetako gidoiak ere egin ditu, besteak beste, La primavera de los escorpiones (Eskorpioien uda), Las pirañas aman en cuaresma (Pirainak garizuman maitatzen dute), Las figuras de arena (Hondarrezko irudiak), Los amantes fríos (Maitale hotzak) eta One way (Bide bat). Idatzi dituen lanen artean aipagarriak ditu: Los prodigiosos (Miragarriak), Los cuervos están de luto (Beleek lutoan daude), El velorio en turno (Gaubeila-txanda), Doña Macabra (telebista-saioa), El ritual de la Salamandra (1982, Arrubioaren erritua), Los amores criminales de las vampiras morales (1983, Banpiro moralen amodio kriminalak), Los caracoles amorosos (1988, Barakuilu maitatiak), Trilogía Musical (1994, Musika trilogia).
Ristella rurkii
Ristella rurkii Ristella generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Rickenbach (Zürich)
Rickenbach Suitzako udalerria da. Zürich kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Arleta
Arleta Esteribar udalerriko etxalde bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Iruñerria eskualdeko Ibarrak azpieskualdean.
biztanle zituen.
Bertako biztanleak arletarrak dira.
Izena
Arleta toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:
Geografia
Arleta Esteriberran dago, Zabaldika eta Olloki herriaren artean.
Ingurune naturala eta klima
Esteribarko udalerriaren azalera handia dela eta, klima alde handiak daude Esteribar iparraldearen eta hegoaldearen artean. Hala, udalerria klima kontinentalaren eta klima atlantikoaren mugan kokatzen da. Ezaugarri kontinental mediterraneoak ekialdean nabarmentzen dira, eta ezaugarri atlantikoak, berriz, mendebaldean. Urteko batez besteko tenperatura 8 °C eta 12 °C bitartekoa da, eta prezipitazioak 1 000 eta 1 600 mm bitartekoak. Urteroko egun euritsuak 120 - 140 inguru izaten dira.
Pagoak eta pinu basatiek udalerriaren basoen %68 hartzen dute. Horrez gain, haritzak eta gaztainondoak daude ibarreko gunerik lauenetan. Birlandatutako basoen azalera 128 hektareakoa da, eta batez ere pinu beltz austriarra erabiliz egin zen XIX. mendetik aurrera. Pagoak ugariagoak dira udalerriaren iparraldeko gune menditsuenetan.