cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euskal gramatika
Ahaiderik gabeko hizkuntza
Bakarrik egote horrek ez du esan nahi, jakina, ez duela inolako harremanik inguruko hizkuntzekin: hauek indoeuroparrak dira jatorriz, baina ez da holakorik gertatzen euskararekin. Hiztegi mailan, esate baterako, ehunka hitz hartu ditu euskarak latinetik, eta egunero hartzen ditu hitzak gaztelaniatik, frantsesetik edo ingelesetik. Egun ere gertatzen da hori. Batzuetan egitura osoak hartzen ditu, eta hartu izan ditu historian zehar: “orain etorri da” esaten badugu, adibidez, latinaren eraginak sortutako egitura da hori. Etengabe gertatzen dira holakoak, eta ez gara konturatu ere egiten gertatzen den horretaz. Horrekin batera, esan behar da euskarak dituen ezaugarri nagusi batzuk beste hizkuntza batzuetan ere ikus daitezkeela: esaten denean, adibidez, egitura zenbait baduela euskarak hungarieraz edo japonieraz ere aurki daitezkeenak, ez gara gezurrik esaten ari. Baina ezaugarri horiek ez dute inolako familia loturarik erakusten. Azken batean hizkuntza natural guztiek baliabide jakin batzuk erabiltzen dituzte: hots batzuk, sistema sintaktiko batzuk, hizkuntza osatzen duten elementuen arteko lotura batzuk… eta hori hola izanik, ez da harritzekoa batere, ezaugarri horiek han-hemenka errepikatzea.
Egoera hau, euskararen bakartze hau esan nahi dugu, aski berezia da, baina ez da euskararekin bakarrik gertatzen, bai baitira munduan beste zenbait hizkuntza, euskara bezain isolatu ageri direnak, familiarik gabeak. Europan ere: suomiera (finlandiera), hungariera eta Kaukaso aldeko hizkuntzak ere ez dira indoeuroparrak. Arruntean munduko hizkuntzak familiaka sailkatzen dira, taldeka. Hizkuntzen arteko erlazioen berri dokumentu historikoek ematen dute, konparazio sistemek, zeharkako datuek… horietaz baliatzen dira filologoak hizkuntzen arteko erlazio eta harremanen berri emateko orduan. Hola, hizkuntza erromanikoak, adibidez, latinetik sortu direla esaten dugu. Horregatik deitzen ditugu latin hizkuntzak. Bada lekukotasun asko testuetan hori hala gertatu dela baieztatzeko.
1991-1992ko Georgiako estatu-kolpea
Oposizio armatua iristea
Alde bakoitzean 1.000-3.000 soldadurekin, lehen borroka militarrak urrian izan ziren, telebista publikoaren egoitzaren inguruan. Oposizioa, berriz, eraikina kontrolatzen saiatu zen, Gamsakhurdiaren erregimenaren amaiera iragarriko zuen mezua emititzeko. Sobietar agintariak, oraindik Tbilisi inguruan zeudenak, barne-kaosa erabili zuten bi aldeei armak saltzeko, egoera okertzeko. Aurkari politikoen atxiloketa handien ondoren, gobernu zentralak garaipen arinak izan zituen, eta Kitovani eta bere tropak hiriburutik alde egin zuten. Hiriaren inguruan geratu ziren abendura arte. Bakea behin behinean itzuli zenez, Gamsakhurdiak alderdi politiko guztiak debekatu zituen azaroaren 5ean, Sakartvelo-Sakinphorm egunkaria itxi aurretik. Hilabete berean, Tedo Paatashvili eta Gela Txorgolashvili oposizioko liderren autoak lehertu ziren, Helsinki Watchek ekintza terrorista deitzen duen gertakaria.
Euskal gramatika
Euskara, pro-drop hizkuntza
Askotariko komunztadura izan da aipatu dugun azken bereizgarria eta batzuen ustez, bederen, beste ezaugarri tipologiko batekin lot daiteke, hots, pro-drop hizkuntza izatearekin, nahiz eta bi ezaugarriak ez diren nahitaez uztartzen. Pro-drop deitura pronoun dropping-en laburdura da, hots, izenordaina isiltzeko hizkuntza batzuek erakusten duten gaitasuna. Horrela nik hari liburuak ekarri dizkiot esaten dugu, baina berdin esan dezakegu, informaziorik galdu gabe, ekarri dizkiot. Esan, horrela esaten da gainera, gehienetan, baldin testuingurutik badakigu ekarri ditugun zer horiek liburuak direla ..
Beste hizkuntza batzuetan, isildu daitekeen izenordain bakarra subjektuarena baino ez da, eta halakoetan, subjektu isileko hizkuntzez hitz egiten dugu. Gaztelania edo katalana dira halako hizkuntzak. Adibidez, vengo tarde berandu nator esan daiteke yo ni pertsona izenordaina isilduz eta perpausa gramatikala da erabat, baina hortik aurrerako osagarri zuzena edo zehar osagarria ezin daitezke isildu. Adibidez, *traigo ‘dakart’ soila jasotzen duen perpausa ez da gramatikala da, hau da, dakardana agerian adierazi behar dugu pertsona izenordaina isildu gabe: lo traigo ‘dakart’. Beste hizkuntza batzuetan, aldiz, ezin daiteke subjektua ere isildu, eta ez bestelako argumenturik, noski. Hizkuntza erromanikoen artean hori gertatzen da frantsesez, adibidez, eta hizkuntza familia horretatik kanpo, ingelesez:
Muhammad Rafiq Tarar
Muhammad Rafiq Tarar (Mandi Bahauddin, 1929ko azaroaren 2a - Lahore, 2022ko martxoaren 7a) epaile eta politikaria izan zen. Pakistango 9. presidentea izan zen 1998tik 2001era.
Euskal gramatika
Euskara, pro-drop hizkuntza
Subjektu betegarri bat eman behar da perpaus gramatikala izango bada.
Aditz laguntzailea txandakatzea
Ikusten denez, asko dira euskarak dituen bereizgarriak: besteak beste, SOA hizkuntza da, hizkuntza ergatiboa, baita pro-drop hizkuntza ere. Horiek guztiak euskararen ezaugarriak dira, eta beste hizkuntza asko guztiz desberdinak dira puntu horietan. Hizkuntzen arteko desberdintasunak parametroen bidez azaltzen ditugu, parametroak baitira hizkuntzen arteko aldakortasun ardatzak: adibidez, hitz hurrenkeraren parametroari zor zaio euskara SOA hizkuntza izatea (buru-parametroa da bere izen teknikoa), ergatibotasunaren parametroari hizkuntza ergatiboa izatea, pro-drop parametroari pro-drop izatea. Alabaina, aldakortasunaren parametroak ez dira nahikoa izan hizkuntzen alderdi bereizgarriak azaltzeko, eta parametro horietatik kanpo bilatu behar ditugu euskarak eta beste hizkuntza batzuek erakusten dituzten zenbait ezaugarri berezi. Horietako bat da, adibidez, aditz laguntzailea txandakatzea.
Bereizgarri horietaz (eta gainerakoez ere), ez gara jabetu ere egiten, baina esanguratsua da euskara beste hizkuntza batzuekin alderatzen dugunean. Ikus ondoko perpaus hauek, esate baterako:
Izatez, bi perpaus ditugu hor, aditz iragangaitzekoa lehena (etorri) eta iragankorrekoa bigarrena (galdu), eta aditz mota bakoitzarekin aditz laguntzaile bat edo bestea darabilgu: izan laguntzailea etorri aditz iragangaitzarekin eta *edun laguntzailea galdu aditz iragankorrarekin. Ohartzen garenez, *edun laguntzaileari aurretik izartxoa jartzen zaio, ez delako berez dagoen-dagoenean, forma horrekin, ager daitekeen aditza, izan ager daitekeen bezala (etxean izan da / *arazoa edun du): datu morfologikoen arabera berreraikitako forma da. Beraz, izan/*edun aditz laguntzaileen artean hautatzen du euskarak, aditz nagusia eta perpausa nolakoa den:
Kontura gaitezen, zer adierazi nahi dugun argi uzteko, ez dela hori gertatzen gaztelaniaz, adibidez:
Labrus
Labrus Labridae familiako arrain generoa da. Jatorrian ekialdeko Ozeano Atlantikokoa bada ere Mediterraneora eta Itsaso Beltzera ere hedatu da.
Euskal gramatika
Aditz laguntzailea txandakatzea
Adibidez, gustatu aditz psikologikoa dugu lehen perpausean, datibo eta absolutibo argumentuak hautatzen dituena, eta zait adizkian ikus daitekeenez, izan bera da aditz laguntzailea, nahiz eta datibo komunztadura ere biltzen duen. Eman aditz iragankor datibodunarekin (ditrantsitibo ere deituak), berriz, dizut adizkia dago. Adizki horretan ez dugu morfologikoki agerian *edun-en aditz erroa, hots, -u-, dut forma datibo komunztadurarik gabean ez bezala. Alabaina, printzipioz *edun bera dela uste izan dute gramatikari batzuek. Beste batzuek, aldiz, kontuan izanik euskalkien arabera deutsut, dautzut, derautzut, deizüt… bezalako adizkiak erabiltzen direla, -i- horretan (dizut) aditz baten erroa ikusi dute. Zernahi gisaz aditz laguntzailearen hautaketa, hemen ikusten den gisan, zabaldu egiten da datiboa gaineratzen duten egituretara ere. Azkenik, hautaketa hori are konplexuagoa gertatzen da: izan eta *edun aditz laguntzaile iragangaitz eta iragankorraz gain, *edin eta *ezan aditz laguntzaileak ere erabiltzen baitira euskaraz, denbora eta modua zein den, geroago xehetasunez azalduko dugun bezala.
Italierak ere bereizten ditu aditz laguntzaileak, eta banaketa hori antzematen da baita aditza inakusatiboa edo inergatiboa denean ere, euskararen antzera:
Muhammad Rafiq Tarar
Lahoreko Auzitegian eta Pakistango Auzitegi Gorenean epailea izan zen. 65 urterekin, epailetza utzi eta politikan hasi zen.
Euskal gramatika
Aditz laguntzailea txandakatzea
Beste hizkuntza batzuek, ordea, ez dute halako aditz laguntzaile hautaketarik erakusten: hori gertatzen da txekieraz edo bulgarieraz, adibidez, eslabiar hizkuntzen arteko bi aipatzeagatik.
Muhammad Rafiq Tarar
Pakistango Liga Musulmaneko kide izan zen eta 1997an herrialdeko presidente hautatu zuten. 1998ko urtarrilean egin zuen karguaren zina, oposizioaren kritikekin, erabaki judizialengatik. Gobernu-sistema erdi presidentzialista izatetik parlamentari izatera aldatu zuen.
Euskal gramatika
Aditz laguntzailea txandakatzea
Ondoko bi perpaus hauek dira, orain arte esana kontuan hartzen badugu, euskararen egitura arruntenak:
Iragangaitza lehenbizikoa, iragankorra bigarrena. Aditz laguntzailea izan da lehenbizikoan, eta edun bigarrenean. Aditz laguntzaileez ari garenez, aipa ditzagun beste zenbait kasu, non ikus baitaiteke laguntzailearen aldaketa hori beste egitura batzuetan.
Muhammad Rafiq Tarar
1999ko Pervez Musharrafen estatu-kolpea jasan zuen eta 2001eko ekainean dimititu behar izan zuen.
1991-1992ko Georgiako estatu-kolpea
Oposizio armatua iristea
Abenduaren 19an, Tengiz Kitovanik ultimatuma eskaini zion Zviad Gamsakhurdiari, eta berehala dimisioa eskatu zion. Baina azken horrek ezetz esan zuen, Murman Omanidze Kanpo Arazoetako ministroak berak kritikatu zuena
Euskal gramatika
Aditz laguntzailea txandakatzea
Dakigun gisan, hala ere, euskal literaturan, batez ere ipar-ekialdeko idazleen lanetan, badira euskaraz beste hizkuntzetako pasibo “arruntak” bezalakoak:
Beste hauek ere parekoak dira:
Egitura hori duten perpausak ikus daitezke testuetan, batez ere testu klasikoetan, esan bezala, baina aise gutxiago hizkera mintzatuan. Ez dute gramatikarien artean izen ona izan holako egiturek, eta hizkuntza kalkotzat hartuak izan dira. Bestetik, Jainkoa deabruagatik tentatua izan zen gisako perpausak, itxuraz pasiboen beste aldaera bat, geroago ikusiko dira.
Egitura pasiboak haien kideak diren egitura aktiboekin daude harremanetan:
Bi esaldi horiek esanahi bera dute, baina egituraz ezberdinak dira. Egitura aktiboan bi argumentu daude, subjektua eta osagarria; aldiz, egitura pasiboan, lehengo osagarria, hots, Jainkoa oraingo subjektua da eta lehengo subjektua, deabruak, forma aldetik aukerakoa den (eta hortaz, isil daitekeen) adjuntu bat izatera igaro da. Kontuan izan behar dugu, esaten dugunaz jabetzeko, argumentuak (subjektua, osagarria eta zehar osagarria) perpauseko partaide nagusiak direla eta adjuntuak, ordea, sintaktikoki periferikoak. Esan nahi baita, aditzek ezinbestean eskatzen dituztela argumentu batzuk beren sare tematikoan: “norbait” etortzen da, “norbaitek” “norbaiti” “zerbait” erosten dio, “norbaitek” “norbait” tentatzen du, eta abar. Hori zehaztea ezinbestekoa dute etorri, erosi eta tentatu aditzek. Baina aditz horiek ez dute eskatzen “gaur” erostea edo etortzea edo tentatzea, “honenbestean” erostea, “diruarekin” edo beste zerbaitekin tentatzea, “norbaiten laguntzarekin” edo ez tentatzea, eta abar. Aditzek sare estu batean inguratzen dituzte beren argumentuak. Ordea, sare estu horretatik kanpo daude adjuntu deitzen ditugun sintagmak: gaur, adiskidearekin, goizik, hamar eurotan, deabruaz… Horregatik, azkeneko horiek, muineko partaideak ez direnez, isil daitezke edo besterik gabe ez dute zertan agertu.
Pasiboen multzo honetan bada beste egitura bat ere aski deigarria:
Aurrekoak bezalakoa da:
Komunztadura eta sintagmen kokapena berdina da: badugu subjektu bat (etxe hau), izan aditza (da), komunztadura arrunta (etxe hau handia da esaten dugunean bezala), baina orain bada argumentu bat ergatiboan, berari legokiokeen laguntzailerik gabe: ergatiboak edun eskatzen du, baina hor izan dugu. Ohart gaitezen etxe hau deabruak egina da edo etxe hau deabruak egina du, bietara esaten dugula. Ez gara hemen barneko egituraz ari: segur aski ere, egitura diferenteak daude hor perpausean, egitura konplexuak nolanahi ere, Trask-ek (1980:301), Brettschneider-ek (1979: 371-384), eta Wilbur-ek (1979) esan duten gisan, hori ere azalduko da. Hemen aditz laguntzailearen aldaketen berri eman nahi dugu, ez besterik. Eta, ikusten denez, aditz laguntzaile desberdinak ditugu.
Ez dira horietan bukatzen eredu hedatuenetik (iragangaitz/iragankor arruntak) urruntzen diren egiturak. Badira etorri naiz/etorria naiz bezalakoak, eta ikusi ditut/ikusiak ditut bezalako bereizketak. Baina perpaus horien egitura edozein dela ere, ez da hor aditz laguntzailea aldatzen, eta ez ditugu, hortaz, hemen azalduko. Ez da gauza bera gertatzen, ordea, beste bikote honekin:
Hor bai, aditza aldatu egin da. Rebuschik (1984:437-448) antipasibo deitu zituen holako egiturak, 1972an Silverstein-ek (1972) proposatutakoari jarraiki.
Hor aldaketa bat gertatu da, baina aldaketa hori ez da pasiboetan gertatzen dena bezalakoa. Horregatik deitu zitzaien “antipasibo” egitura hauei, pentsatzekoa da. Gero euskal gramatikariek ere terminologia hori erabili dute (EGLU 20012:18, lekuko, edo Zabala 2003: 431). Baina handik urte batzuetara Rudolf de Rijk irakasleak kritika egin zion Rebuschiri, kontzeptu hori beste zerbaitetarako –itxuraz antzekoa, ez ordea, edukiz–, proposatu baitzuen Silversteinek. De Rijkek egitura parapasiboak deitzen ditu holakoak: gauza asko ikusia naiz. Egiazko antipasiboak txuktxieraz eta maiar hizkuntzetan aurki daitezke.
Baina gauza asko ikusia naiz bezalakoak ez badira antipasiboak, badira, hala ere, egitura antipasiboak euskaraz? Bai, R. De Rijken ustez (2008: 766-769). De Rijkek dioenez, (Ortiz de Urbina 1989: 203, 15. oinoharra) izan zen lehenbiziko ikertzailea egitura hauek zuzen kokatu zituena. Holako egitura gutxi ditugu, egia da. Segur aski aditz iragankorretatik sortuak dira, baina prozesua ez da emankorra. Antipasiboak dira baliatu aditzarekin sortutakoak, adibidez:
Aditz hori erabili izan da historian, eta gaur ere Iparraldeko euskalkietan, aditz iragankor arrunta bezala:
Badirudi egitura iragankor arrunt horretatik sortzen dela liburu horretaz baliatuko dira egitura antipasiboa. Antipasiboak gertatzen dira beste aditz batzuekin ere:
Baina prozesua ez da egun emankorra, eta ezin da esan hortaz egungo euskaran egitura antipasibo hauek sistematikoki aditz iragankorretatik sortzen direla. Ikusten denez, hauetan guztietan ere gertatzen da aditz laguntzailearen aldaketa.
SOA hizkuntza
Euskararen oinarrizko ordena, ez markatua, alegia, SOA da :
Horrek ez du esan nahi euskal perpaus guztiak, hitz egitean, ordena horretan ematen ditugula. Inondik ere ez. Baina esan daiteke badirela argumentu batzuk (argumentu sintaktikoak, hizkuntzaren prozesamenduak ematen dizkigunak, eta abar) hori onartzera makurtzen gaituztenak. Horretan ere bereizten da, argi eta garbi, inguruko hizkuntzetatik (gaztelania, frantsesa, ingelesa... SAO baitira oro har. Honek badu eragina hizkuntzaren prozesamendu kontuetan. Informazio honetaz “Hitz ordenaren kanonikotasuna eta buru parametroa” izeneko atalean ikus daiteke.
Denak dira euskara, eta horiek bezala, hemen ezarri nahi ditugun hurrenkera guztiak (Goenaga 1978).
Hala ere, lehenbiziko hurrenkera (gazte horrek auto berria erosi du) naturalago bezala sentitzen du hiztunak. Ez da kontua bigarrena (auto berria erosi du gazte horrek), adibidez, ezin dela erabili, arazorik gabe erabiltzen ahal baitugu. Baina badirudi bigarren hurrenkera horretan zerbait bereziagoa adierazi nahi dugula, zerbait markatuagoa. Ez gara zerbait neutroa kontatzen ari (zer gertatu da gaur?), baizik galdera bereziago bati erantzuten (zer erosi du gazte horrek?). Bigarren hurrenkera horrek badu bere gainean lehenbizikoak ez duen informazio gehigarri bat. Lehenbizikoarena, SOA, hurrenkera ez-markatua dela esaten dugu. Egia da hemen perpaus sinpleez ari garela, eta gauzak ez direla hain garbi perpausak luzatu eta mendeko perpausak ere erabiltzen ditugunean:
Esaldi hori baino naturalago erabiltzen dugu beste hau, osagarri luzea aditzaren eskuin aldera eramanez (Mujika, 2002: 51):
Ikus dezagun beste perpaus hau: zuk gizonari sagarra kendu diozu. Hori ere, aurrekoan bezala, modurik neutroenean eman dugu, nahiz bestelako hurrenkera asko onartzen dituen, denak gramatikalak, aldi bakoitzean dagokien erara molda daitezkeenak. Perpaus hori beste baten barnean txerta dezakegu, perpaus erlatibo baten barnean, esaterako:
Hor ez da hain erraza bururatzen zaizkigun hurrenkera guztiak erabiltzea. Ezin dugu esan, adibidez;
Perpaus erlatiboetako sintagmak ezin ditugu nolanahi jarri, eta hurrenkera batzuk bakarrik onartzen dituzte, ez besteak. Perpaus horretan, esate baterako, aditzak amaieran joan behar du:
Hizkuntza ergatiboa
Euskararen beste bereizgarri bat, eta euskaldunen arreta ez ezik, kanpoko hizkuntzalariena ere jaso duena ergatibotasuna da. Izan ere euskara hizkuntza ergatiboa da eta auzoko hizkuntzak, frantsesa eta gaztelania, adibidez, hizkuntza akusatiboak dira. Hizkuntza bat ergatiboa den edo jakiteko, bere kasu sistemari begiratzen diogu eta sistema hori nola atontzen den ikusten dugu.
“Jon etorri da” eta “Jonek Mikel ikusi du” perpausetan, subjektuak marka desberdinak erakusten ditu, ondoko hizkuntzetan gertatzen ez den bezala. Eta, gainera, batzuetan objektuaren morfologiak bat egiten du subjektuarekin ere: “Mikel etorri da”, “Mikel ikusi dut”. Munduan badira, jakina, beste hizkuntza ergatibo asko “nominatibo-akusatibo” motako hizkuntza ez-ergatiboak kopuruz errazago aurkitzen badira ere. Hizkuntza ergatiboak dira “diyrbala” eta beste hizkuntza batzuk Australian. “Pastunera” eta “hindiera” ere, ergatiboak dira eta Kaukasoko hizkuntza gehienak ere. “Navajoa” eta “Maia” hizkuntzak ergatiboak dira eta Iparraldeko “Inuit” hizkuntzaren dialektoak. Beraz, euskararen ezaugarri hau nabarmena izanik ere, ez da euskararena bakarrik eta beste toki horietan ere aurkitzen ahal da. Beraz, ergatibitateaz jardungo dugu, hori baita, esan bezala, euskararen ezaugarri nagusienetako bat.
Jo dezagun bi perpaus hauek ditugula:
Lehen perpausean, etorri aditza dugu eta bigarrenean ikusi, eta bi perpausetako subjektuak desberdinki markatzen dira: batean zu forma dugu eta bestean zuk. Bada, zu pertsona izenordainari gaineratu zaion -k marka morfologikoa kasu marka bat da eta ergatibo esaten zaio. Aldiz, lehen perpauseko zu pertsona izenordainak zero kasu marka duela esan ohi da eta kasu honi absolutibo esaten zaio. Euskara bezalako hizkuntza ergatiboetan, perpauseko subjektuak kasu marka bat edo bestea jasotzen du, aditza zein den: etorri edo beste aditz iragangaitz izanez gero, orduan subjektuak absolutiboa jasotzen du; aldiz, ikusi edo halako beste aditz iragankor bat izanez gero, orduan subjektuak ergatiboa erakusten du. Labur esanda, ergatiboa den hizkuntza batean, subjektuak bi kasu erakusten ditu (ergatiboa edo absolutiboa), nolakoa den aditza. Baina ez da hori bakarrik gertatzen: bi kasu horietatik bat, hots, absolutiboa, aditz iragankorreko osagarriari ere ezartzen zaio: nik zu ikusi zaitut.
Halako kasu sistema duen hizkuntzari ergatibo deritzo. Euskararekin alderatzen badugu, tipologikoki bestelako kasu sistema dute gaztelaniak edo frantsesak, subjektuak beti markatzen baitituzte kasu marka berarekin, nominatibo kasua deritzanarekin, eta osagarria beste batekin: akusatibo deritzanarekin. Egia da hizkuntza hauek galdu dituztela neurri handi batean kasua adierazten duten marka morfologikoak, baina batzuetan, pertsona izenordainetan bereziki, geratzen dira aztarna batzuk: yo he venido / je suis venu; yo te he visto / je t’ai vu. Bietan subjektua (batean iragangaitza, bestean iragankorra) berdin markatua: yo eta je. Aldiz, (tu) me has visto / tu m’as vu esaten dugu, eta hor ageri da akusatiboaren seinale zaharra: me (izan ditzakeen aldaera fonologikoekin, jakina).
Arrazoi horregatik, beharbada, hobe litzateke latinera jotzea, hobeki ikusten baita arazoa:
Latina bezalako hizkuntza batean mota bateko aditzen subjektuen eta beste motakoen artean ez da bereizketarik egiten: bata zein bestea nominatiboan. Euskaraz, batzuen subjektua eta besteen objektua berdintzen dira, biak absolutiboan. Beraz, espainieraz, frantsesez, ingelesez… subjektua nominatiboan doa (lehen pertsona denean: yo, je, I), eta osagarri zuzena akusatiboan (me). Euskaraz, subjektua absolutiboan edo ergatiboan (ni, nik), eta osagarri zuzena absolutiboan (ni). Noski, latina bezalako hizkuntza batean hori aise nabarmenago gelditzen da: ego video te (‘nik zu ikusten zaitut’), ego venio (‘ni nator’).
Beste ohar bat egitea ere komeni da hemen: deskribatzen ari garen fenomeno honek aditzean ere badu isla. Dakigunez, aditz laguntzaileak kasu ergatibo, absolutibo eta datiboarekin (azken hau ez beti) egiten dituen komunztadura-markak biltzen ditu morfologian. Hola, eman dizkiet entzuten badugu, badakigu dizkiet horrek perpausaren gaineko informazio asko ematen digula:
Informazio hori guztia aditz laguntzailearen morfologian bildua da. Horregatik diogu deskribatzen ari garen fenomenoak baduela isla aditzean: 'ni etorri naiz; nik egin dut'. Baina zuk ni ikusi nauzu. Hor ere deskribatu dugun paralelismo bera ageri da, aditzaren morfologian. Berehala itzuliko gara kontu honetara.
Ergatibotasunaren gaiak askotariko gertakariak erakusten ditu eta guk hemen oinarri-oinarrizkoa baino ez dugu jaso. Alabaina, gako nagusiak behintzat aipatu ditugu:
Hala ere, konfigurazio hori (iragangaitza ⇒ subjektu absolutiboa; iragankorra ⇒ subjektu ergatiboa-objektu absolutiboa) ez da beti horrela gertatzen euskal sintaxian. Batzuetan hautsi egiten da, eta euskarak, zenbait agerralditan, ez du konfigurazio ergatibo kanonikoa erakusten. Jo ditzagun adibide hauek:
Argumentu kopuruaren aldetik, biak pareko dira. Alta, eskiatu aditzak ergatiboa eskatzen du daukan argumentu bakarrean, ez absolutiboa. Aditz hori (eskiatu) berria da, baina aditz klasiko batzuekin ere gertatzen da zenbaitetan holako zerbait:
Egon eta eskiatu aditzek argumentu bana dute, iragangaitzekin gertatzen den gisan, eta hortaz, biak iragangaiztzat hartu behar ditugu. Geroago xehekiago azalduko bada ere, aditzen “argumentu” esaten diegu aditzek duten sare semantikoan ageri diren osagaiei. Sare semantiko horiek eredu jakin bati jarraiki eratzen dira arruntean. Esate baterako, etorri aditzak norbait etortzea eskatzen du, bestela ez luke zentzurik: izeba etorri da. Argumentu hori beharrezkoa du. Ikusi aditzak norbaitek zerbait ikustea eskatzen du eta, beraz, aditz horren sare tematikoan (edo tematikoan, esanahi bera dute bi terminoek azalpen honetan) bi argumentu daudela esaten dugu: norbait eta zerbait, adibidez, alabak aita ikusi du. Era berean, eman aditzak bi argumentu eska ditzake, esanahia nolakoa duen: ikertzaileak hitzaldia eman zuen. Edo hiru, ezinbestean: 'Itziarrek musu eman dio alabari'. Horiek dira, esan dezagun, aditzen sare arruntenak, sare horietan parekotasuna baitago, gainera, kasu markekin: argumentu bat bada, kasu absolutiboa ageri da (izeba), bi badira kasu ergatiboan eta absolutiboan doaz (alabak, aita).
Baina aditz guztiek ez diote eredu horri segitzen, eta argumentuen eta kasuen arteko parekotasun hori hautsia gelditzen da zenbaitetan. Batzuetan, aditz batek eskatzen dituen bi argumentuak ez ditugu kasu ergatiboan eta absolutiboan ikusten: txokolatea gustatzen zait esaldian bi argumentu ageri dira (gustatu aditzak zerbait eta norbaiti gustatzea eskatzen du ezinbestean), baina bi argumentu horiek ez daude kasu ergatiboan eta absolutiboan, espero genezakeen gisan, baizik absolutiboan eta datiboan. Iritzi eta eutsi modukoek ergatiboa eta datiboa eskatzen dute, nahiz aditz laguntzailea dio sailekoa duten. Bada, goian aipatu eskiatu eta jardun ere sail horretakoak dira, argumentu bakarra izanik ez baitoa argumentu hori kasu absolutiboan, baizik ergatiboan (jardun aditzaren kasuan, aukeran, ergatiboan nahiz absolutiboan). Inoiz “deponente” ere deitu izan zaie holako aditzei euskal gramatiketan. Dimititu eta iraun ere tankera berekoak dira:
Ageri den argumentu bakar hori batzuetan agentea da (eskiatu), beste batzuetan esperimentatzailea (sufritu, pairatu) eta beste batzuetan ikusmena, usaimena edo entzumena estimulatzen duen gertakari batekin lotzen da :
1991-1992ko Georgiako estatu-kolpea
Oposizio armatua iristea
1991ko abenduaren 20an, Tbilisira itzuli zen Tengiz Kitovani. Han, tropak Mkhedrioniarrekin eta Merabilera Kostava elkarteko miliziarekin bateratu zituen. Hurrengo egunean, Sobietar Batasuna ofizialki desegin zen, eta Georgiak ez zuen Estatu Independenteen Erkidegoarekin bat egin nahi. Zviad Gamsakhurdia Parlamentuko eraikinaren sotoan zegoen.
Hiriburura iritsi ondoren, Kitovanik hau iragarri zuen: "Ez dugu aktiboki borrokatzen [Gamsakhurdia], diktadura pertsonalaren izaera autoritarioari buruzko nazioarteko iritzia argi ez zegoen bitartean. Orain egiten ari garena ez da kolpe militar bat, diktadura bat botatzea baizik, ordena demokratiko bat ezartzeko".
Lehen eguna
Kitovani Tbilisira iritsi bezain laster, borroka-planak jarri ziren martxan.' Guardia Nazionala eta gobernu-agintariak Legebiltzarraren eraikinaren barruan sendotzen ziren bitartean, Tengiz Sigua Tbilisi hotelaren kargu hartu zuen, Rustaveli etorbidean, Parlamentutik 250 metro baino gutxiagora, eta eraikina izendatu zuten oposizioaren egoitza militar. Abenduaren 21ean, Mkhedrioniko komandante Otar Litanishvilik hiriburuaren mapa zehatza aurkeztu zuen, eta buruzagi militarrek hurrengo erasoak planifikatu zituzten. Tengiz Kitovani izango zen Parlamentuko hurrengo erasoaren buru, eta eraikineko azpiegitura ondoen ezagutzen zuena, Guardia Nazionaleko buru izan zenetik.
Oposizioa abenduaren 21etik 22rako gauean prestatu zen, neurri handi batean. Giorgi Arveladze, Mkhedrioniko (eta etorkizuneko Ekonomia Ministroa) ofiziala, Legebiltzarraren inguruak ikuskatzera bidali zuten, gobernuaren tropen kokapena baieztatzeko. Laster, Rustaveli etorbidea blokeatuta zegoen jendearengandik, eta bi aldeek autobusak eta ibilgailu armatuak erabilti zituzten Tbilisiko kale ezagunena isolatzeko. 01:00ak aldera, Gia Karashvilik, Tetri Artsivi ("White Eagle") izeneko 80 bat gizoneko milizia zuzentzen zuenak, Tskhinvalin utzi zuen bere postua, Hegoaldeko Osetiako gatazkan hiriko auzo georgiarrak defendatzen dituen lekuan, eta barrikadak ezarri iztuen Toriara doan autobide nagusian.
Abenduaren 22ko goizean, Sandro Bregadze diputatu ohiaren lekukoen testigantzaren arabera, Siguak agindu zuen bere guardia pertsonala, Murtaz Shaluahsvili zerbitzu sekretu sobietarreko ofizial ohia buru zena, Alexandrov parkean (gaur egun apirilaren 9ko parkea deitzen zaio) jar zedila, Parlamentura joateko. Kashveti Eliza bi kanpalekuen arteko indargetzailetzat hartuta, gobernu-agintariek Tamaz Vashadze Tblisiko alkatea eta Avtandil Rtskhiladze diputatua bidali zituzten azken aldiz liskarrak hasi baino lehen negoziazio-misio batean, baina biak bahitu zituzten Siguaren indarrek.
07:30 inguruan, Murtaz Shualashvilik Legebiltzarraren aurkako lehen sutea antolatu zuen eta Karkarashvilik lau kohete jaurti zituen Legebiltzarraren eraikinean, bi asteko indarkeria inauguratuz. New York Times egunkariaren albiste baten arabera, oposizioak ez zuenonartzen lehen erasoaren erantzukizuna. Abenduaren 22an, bi aldeek koheteak, granadak eta arma automatikoak erabili zituzten beren artean borrokatzeko. Kashveti Eliza, oposizioko soldaduak zituena, gobernu-indarren jomuga bihurtu zen. Gamsakhurdiaren etxea, "Colchis Bell" ezizenaz ezaguna, su hartu zuen, baina familia, kolpea eman bitartean, gobernuaren babespean zegoen. Legebiltzarraren eraikina erabat isolatuta zegoen, batez ere Gamsakhurdiren bunkerrera daramaten komunikazio-kable guztiak moztu zirelako, eta, handik, presidenteak hilabete batzuk lehenago agindu zuen murrizketa, Otar Khatiashvili Segurtasun Nazionaleko aholkulariaren aholkupean. Khatiashvili oposizioarekin elkartu zen borrokaren lehen egunean; Phelix Tkebutxava Komunikazio Ministroa, berriz, formalki zegoena gobernuaren barruan, baina buruzagi kolpistekin ari zen lanean, Parlamentuko telefono-lineak moztean.
Egunean zehar, matxinatuek bitan lortu zuten Parlamentuan sartzea, baina gobernu-indarrek atzera eginarazi zieten bi aldiz, negoziazioa eskatu aurretik. Azken horrek huts egin zuen, eta borroka berriro hasi zen; Sigua, berriz, Gamsakhurdiarekin jarri zen harremanetan, eta esan zion:" "Zure akatsak ez dira gehiago gertatuko. Aspaldi dimititu behar zenuen. Hobe bandera zuriarekin ateratzea edo denak zaintzea".
Besik Kutateladze defentsa-ministroa Zviad Gamsakhurdiak bidali zuen berriro oposizioarekin negoziatzeko, baina presidenteari traizio egin zion, oposizioarekin bat egin zuen eta telebistaz zuzenean aitortu zuen Gamsakhurdiari dimititzeko eta indarkeriaren atzean errudun guztiak zigortzeko eskatuz. Kutateladze gero helikoptero bat hartu zuen eta Siguak eta Tengiz Kitovanik Zugdidira bidali zuten, Georgiako mendebaldean, Gamsakhurdiaren aldeko indarrak sor ez daitezen. Tamaz Ninua, Kanpo Gaietako ministrordea, oposizioarekin ere bat egin zuen.
Arratsaldean, Ilia II.ak, Georgiako Eliza Ortodoxoaren Patriarkak, Rustaveli etorbidean agertu zen, eta bi aldeei bakea agintzeko eskatu zien, eta, aldi berean, gatazkan neutrala zela adieraziz. Jarrera hori gogor kritikatuko zuten Gamsakhurdiaren jarraitzaile batzuek. Gauean, Gamsakhurdia, bere bunkerrean familiarekin egon ondoren, nazioari zuzendu zitzaion, bere indarrek oposizioko tropak garaitu zituztela sinetsaraziz eta uko egingo ez ziola hitz emanez. Zazpi eta 17 lagun artean hil ziren borrokaren lehen egunean.
Eskalada eta nazioarteko erreakzioak
Gatazka areagotu egin zen abenduaren 23an, Parlamentuaren aurkako eraso zuzen berri batean. Eraso hori goizean antolatu zen, baina Guardia Nazionalak atzerarazi zuen. Egunez, Tbilisiko Novo Alexeyevka aireportuaren alde batetik bestera mugitu zen presidentearen hegazkina, eta horrek zurrumurruak sorrarazi zituen Gamsakhurdiatik irteteari buruz. Gobernuak, ordea, ukatu egin zituen zurrumurru horiek, mugimendua segurtasun-xedeekin egiten zela ziurtatuz, eta, aldi berean, oposizioko soldaduekiko zalantzazko abantaila iragartzen zuen. Aireportua eta irrati eta telebista kate guztiak itxita zeuden. Bien bitartean, Errusiako telebistak ibilgailu armatuen irudiak eman zituen, suziri-jaurtitzaileekin, Parlamentuaren eraikinera apuntatuta, egituraren aurkako bigarren erasoa hasi aurretik. Tengiz Siguak berak zuzentzen zuen, eta berehalako garaipena iragarri zuen.
Abenduaren 23ko bigarren erasoaren ondorioz, presidentetza-indarrek aldi baterako garaipena lortu zuten, baina Georgiako Arte Museoak, Parlamentuko kalearen beste aldean, su hartu zuen. Errusiako TASS prentsa-agentziak gertaerari buruz idatzi zuen pertsona batzuk museoan harrapatuta zeudela esanez, eta suhiltzaileek, berriz, ez zutela sarbiderik kalea blokeatuta zegoelako. Gamsakhurdiak Tbilisiko Guardia Nazionala berriro deitu zuen, oposizioko barrikadetan barrena hiritik kanpo hausten saiatzeko, eta, hartara, Hegoaldeko Osetian militarren presentziarekin amaitu zuen.
New York Times en arabera, indarkeria areagotu egin zen abenduaren 24an, eta Parlamentuaren eta Tbilisiko Telebista Dorrearen (Rustaveli etorbidetik bi kilometro mendebaldera) aurkako misilen hotsak hiriburuaren erdigunean entzun ziren bitartean, egoerak okerrera egin zuen eta Amerietako Estatu Batuetako Estatu Departamentuak bere lehen oharra argiratatu zuen gaiari buruz.
Hain zuzen, Ameriketako Estatu Batuek, Kanadak eta Iranek Georgiaren independentzia onartu zuten abenduaren 25ean, eta, ondoren, Brasil, Kuba, Thailandia eta India abenduaren 26an, Vietnam, Bielorrusia, Egipto, Aljeria eta Txina abenduaren 27an, Jordania eta Kroazia abenduaren 30ean, eta Pakistan abenduaren 31n. Denboraldi horretan, Omanidze Moskun dago, Boris Jeltsin errusiar presidentearen laguntza negoziatzeko, baina Jeltsinek uko egin zion Georgiako funtzionarioarekin biltzeari, Hegoaldeko Osetian giza eskubideen urraketak aipatuz.
Melanonus gracilis
Melanonus gracilis Melanonus generoko animalia da. Arrainen barruko Melanonidae familian sailkatzen da.
Grandisonia brevis
Grandisonia brevis Grandisonia generoko animalia da. Anfibioen barruko Indotyphlidae familian sailkatuta dago, Gymnophiona ordenan.
Euskal gramatika
Hizkuntza ergatiboa
Holako asko euskaraz egin aditzaz baliaturik ematen ditugu: ulu egin, intziri egin…
Horregatik diogu aditz horiek ez diotela eredu arruntari segitzen eta, goian aipatu konfigurazio hedatuenekin erkatuz gero, oso konfigurazio diferenteak eratzen dituztela. Hori gertatzea ezustekoa da hizkuntza ergatibo batean. Izan ere, euskara hizkuntza ergatiboa izanik, printzipioz espero genezake lehen perpausean dagoen konfigurazio bera egotea baita bigarrenean ere, hots, *zu Piriniotan eskiatu zara bezalako zerbait gramatikala izatea, baina, jakina denez, prpaus hori ez da gramatikala. Eta horren antzeko zerbait gertatzen da jardun aditzarekin, nahiz egia den aditz honek bi konfigurazioak onartzen dituela: hamaikak arte jardun zuten/ziren lanean. Badira, hortaz, absolutibodun intrantsitiboak (gehienak) eta ergatibodun intrantsitiboak (gutxiago). Hola deituko ditugu.
Beharbada horregatik sortu dira ohitura eta erabilera desberdinak zenbait aditzen inguruan: dantzatu, esate baterako. Aditz hori zu Pirinioetan egon zara esaldiko eredu berarekin erabili izan da gehienbat tradizioan: dantzatu naiz eredukoa da, iragangaitz arrunta, alegia. Hola erabili izan da euskalki guztietan. Nahiz badiren eskiatu-ren ereduari segitzen dioten idazleen adibideak ere: Jaunaren aurrean dantzatuko dut; ez duela dantzatzen zortzikoan gaizki; dantza ezazu eta horien pareko zenbait ageri dira literatura klasikoan. Eta gaurkoan ez dira falta: denek dantzatu dugu musika horretan… baina adibide gehienak laguntzaile gisa izan hartzen dutenen eredukoak dira, edo bestela konfigurazio iragankor arruntekoak, subjektua eta osagarri esplizituarekin: aurreskua dantzatu zuen. Horren antzekoa da borrokatu aditza ere. Literaturako adibide gehienak egon eredukoak dira: arratsalde osoan borrokatu da, baina ezin izan du konpondu; etsaien kontra borrokatzen ziren, eta abar. Gaurko literaturan borrokatzen dute, borrokatzen zutenek ez zekiten… bezalakoak nahiko arruntak dira. Horretan eskiatu-ren ereduari segitzen diote.
Itzul gaitezen berriz ere egon eta eskiatu aditzetara eta ikus dezagun diferentziak zertan diren. Lehenean, egon aditzaren argumentu bakarrak (zu) kasu absolutiboa du. Oso bestela, bigarrenean, eskiatu aditzaren subjektuak kasu ergatiboa erakusten baitu, perpausean osagarri zuzenik ez dagoen arren. Diferentziak ez dira kasu absolutibo eta ergatiboen banaketara mugatzen eta dagokien komunztadurara ere zabaltzen dira, adizkiaren morfologiara. Izan ere, lehen perpausean, subjektu komunztadura z- aurrizkiaren bitartez gauzatzen da ('zu… egon zara) eta bigarrenean, -zu atzizkiaren bidez ('zuk… eskiatzen duzu). Horretaz gain, izan eta *edun aditz laguntzaileen arteko banaketa dago bi perpausen artean, eta bigarren perpausean ageri den laguntzailea da aditz iragankor arrunt batekin, ikusi aditzarekin adibidez, hautatzen dugun bera. Beraz, argumentu bakarra (hortaz, iragangaitza), baina kasu desberdina (absolutiboa batean, ergatiboa bestean). Horregatik esan dugu lehenago konfigurazioa hausten dela holakoetan. Iragangaitzen eta iragankorren subjektuak berdin markatzen dituzten hizkuntzak akusatiboak dira: yo (subj)… iragangaitza; yo (subj) / me (obj) iragankorra. Aldiz, hizkuntza ergatiboen ezaugarria da subjektuaren marka desberdina izatea aditz iragangaitzetan eta aditz iragankorretan: Mikel etorri da / Mikelek Jone agurtu du. Baina ikusten ari garen adibide hauetan iragangaitzen subjektua da aldatzen dena: Jone etorri da / Jonek eskiatu du.
Aditzen arteko bereizketa mota hauek beste hizkuntza askotan ere gertatzen dira. Hori kontuan izanik, hizkuntzalariek perpaus iragangaitz mota nagusi bi bereizten dituzte:
Euskaldunentzat guztiz nahasia gertatzen da terminologia hori, berehala ikusiko den gisan. Iragangaitzetan ageri den argumentu bakar horrek duen rol tematikoan oinarritzen dute hizkuntzalariek bereizketa. Ikus ditzagun perpaus hauek:
Bietan harreman semantiko antzekoa da edalontzia eta hautsi-ren artean, batean subjektua eta bestean objektua bada ere. Bietan, nolabait esateko, edalontzia argumentua gaia edo jasalea (pazientea) da. Hori dela eta, aditz iragaintzen artean bi mota bereizten dira: ageri den argumentu bakar hori prozesuaren egilea izan daiteke (Miren mintzatu da) edo beste zerbait, ez, nolanahi ere, egilea (Miren gaixotu da). Horri deitzen diogu rol tematiko desberdinak ezartzea.
Bada, hizkuntzalariek ikusi dute rol tematiko desberdinak ezartzeaz gain, iragangaitzetan sortzen diren bi multzo horiek propietate sintaktiko eta morfologiko diferenteak dituztela, nahiko modu koherentean ageri direnak hainbeste hizkuntzatan. Eta hortik sortu dira bi multzoak: inakusatiboak eta inergatiboak. Inakusatiboek argumentu bakarra dute, eta jasalea edo gaia ere deitzen da. Eta hor sartzen dira Jon gaixotu da bezalakoak. Aldiz, inergatiboen argumentua egilea da, eta multzo horretakoak dira Jonek eskiatu du bezalakoak. Honek sortzen du lehenbiziko zailtasuna euskaldunentzat, zail egiten baitzaigu ergatiboa agerian duen Jonek eskiatu du bezalako bati inergatibo deitzea. Egokiago da, hortaz, euskararen kasuan, ergatibodun iragangaitzak deitzea ‘inergatibo’ direlakoei eta absolutibodun iragangaitzak deitzea, berriz, ‘inakusatiboei’, gorago proposatu dugun gisan. Hori dela eta, baliokideak dira, gure terminologian inakusatiboak eta absolutibodun iragangaitzak batetik, eta inergatibo edo ergatibodun iragangaitzak, bestetik.
Desberdintasun gehiago ere badira: kasu absolutiboa/inakusatiboa/jasalea eta kasu ergatiboa/inergatiboa/egilea ez datoz beti bat. Hola, Miren gaixotu da perpausa inakusatiboa baldin bada ere, Miren mintzatu da inergatiboa litzateke, bi perpausetan rol tematikoa aski desberdina baita: jasalea batean, egilea bestean (Miren mintzatu da, eta Mirenek hitz egin du aski parekoak dira, bietan eragilea da argumentua). Eta alderantziz ere gauza bera gertatzen da: Jonek eskiatu du inergatiboa bada ere, Jonek sufritu du esaten badugu ez da hor borondatezko egilerik, subjektu gisa dagoen argumentuak hartzen duen rol tematikoa esperimentatzailearena baita, esan bezala.
Esan dezagun, hortaz, eta laburtuz, euskaraz baditugula perpaus iragankorrak (irakasleak eskola eman du), alde batetik, eta iragangaitzak (irakaslea gaixotu da), bestetik. Orobat, iragangaitzen artean baditugu absolutibodun iragangaitzak (neska esnatu da), eta ergatibodun iragangaitzak (neskak eskiatu du). Sailkapen hau ez dator bat ez orain arte euskal gramatikek (EGLU barne) egin duten sailkapenarekin, ez eta hizkuntzalari askok egin duten inakusatiboen eta inergatiboen arteko sailkapenarekin. Utz dezagun kontua oraingoz hemen, beste nonbait hobeki azaltzeko kontu hau.
Hizkuntza eranskaria
Euskara hizkuntza postpositiboa da. Honekin esan nahi dugu euskarak, inguruko hizkuntzek ez bezala, postposizioen bidez osatzen dituela sintagma batzuk, eta ez preposizioen bidez. Postposizio horietako batzuk postposizio itsatsiak dira, eta “deklinabidea” osatzen dutela esan ohi da, nahiz ez den egia hori, euskaraz ez baita deklinabiderik. Egia da batzuetan hitz laburrak behar direla zerbaiti izena emateko, baina “deklinabide” hitza ez da batere egokia, hala ageri baldin bada ere gramatika guztietan. Zer desberdintasun dago “etxean” eta “etxe ondoan” sintagmen artean. Badira batzuk, baina puntu honi dagokionez hau esan daiteke: “etxean” horretan postposizio itsatsi bat ikusten dugula (“-n”), artikuluaren ondotik. Postposizio hori ez da beregaina, ezin dugu bakarrik erabili, eta zerbaiti lotua ageriko da, baina aurreko izena beti bere osotasunean mantentzen da, aldatu gabe (deklinabidea duten hizkuntzetan izen horrek forma desberdinak hartzen ditu kasuen arabera). Bigarren sintagman, “etxe ondoan” sintagman, alegia, beste postposizio bat ageri da, “ondo-an”, baina hori postposizio askea da, eta ez itsatsia. Postposizio horrek badu berak ere bere postposizio itsatsia (“etxe ondotik” edo “etxe ondora” esan daiteke, besteak beste), eta marka gabeko izena gobernatzen du (kontuan hartu ez dela hori postposizio guztiekin berdin gertatzen (“etxetik hurbil”, ez “*etxe hurbil”, adibidez). Beraz, horixe da esan nahi dena: postposizioak ikusten ditugu euskaraz, postposizio itsatsiak eta postposizio askeak, guztiz paraleloak. Eta ez dago deklinabiderik, kontuak erraztearren “kasuez” mintzatuko bagara ere
Hizkuntza postpositiboa dela diogu, eta hori erakusteko adibide batzuk eman ditugu izenarekin lotuak. Hala ere, postposizioaren kontu hori ez da hor amaitzen, eta sintaxian ere ikus daiteke, perpausaren hitzen ordenean, esate baterako: oinarrizko hurrenkeran, aditzarekin bukatzen dugu perpausa, jakina denez. Hori ikusten da ondoko ezaugarrian.
Hizkuntzak era askotakoak dira, baina tipologoek hizkuntza bakartzaileak, malgukariak eta eranskariak bereizten dituzte, haien arteko bereizketak egitea anitzetan aski zaila baldin bada ere. Hizkuntza bakartzaileek (txinera estandarra, vietnamiera, hizkuntza austronesioak, eta abar) joera dute forma bakarreko hitzak erabiltzeko, eta ez dute, horregatik, hitz eratorpen edo elkarketa prozesu asko erabiltzen. Beste hizkuntza batzuk malgukariak dira. Latina da hor kasu argia. Izenekin, adibidez, hau gertatzen da: dominus, domini, dominorum… Ikusten denez, izenaren oinarrizko erroak deklinabideko kasuen markak hartzen ditu, izenaren itxura aldatuz: dominus da nominatiboa, baina gero domini ageri da, edo domino, eta gainerako kasu guztiak, nahiz domin- horrek ez duen berezko izaerarik hiztegian hitz laxo gisan. Hizkuntza horiek dute benetako deklinabidea. Beste hizkuntza batzuk, euskara tarteko, eranskariak dira: hizkiak (artikulua, pluralgilea, eta abar) gaineratzen zaizkio hitzari (adiskide-a), eta azkenean postposizioak eransten zaizkio aurreko sintagmari (adiskidea-rentzat). Latinez ez bezala, hizkuntza hauek hiztegiko hitz bat hartzen dute oinarri, bere osotasunean (horregatik diogu euskaraz ez dela deklinabiderik, ikus beherago), eta hitzaren itxura aldatu gabe, kasu markak nahiz postposizioak eransten dizkiote hitzak osatzen duen sintagmari: adiskidea, adiskidearen, adiskidearentzat, eta abar. Izenekin, adjektiboekin eta izenordainekin gertatzen da hori. Gaztelania eta frantsesa ere hizkuntza malgukaritzat hartzen dira.
Euskara gaztelaniarekin eta frantsesarekin erkatzen badugu, euskara, beste biak ez bezala, postposizionala dela esaten dugu (preposizioen ordez postposizioak ditu), eta eranskaria (postposizio hauek hitzari gaineratzen zaizkio). Hola, andre hitza hartzen badugu, artikuluarekin andrea egiten du, eta postposizioarekin andrearentzat, edo andrearekin. Postposizio horiek guztiak izenaren ondoren idazten ditugu, izenarekin (edo dagokion sintagmarekin) elkarturik. Gaztelaniaz edo frantsesez elementu horiek guztiak aurretik jartzen ditugu, bereiz idatziak: mujer, la mujer, de la mujer, con la mujer; femme, la femme, de la femme, avec la femme. Euskarak erabiltzen dituen elementuak baliokideak dira baina eskuinaldean kokatzen ditugu eta, gainera, itsatsiak. Horrek guztiak hitz hurrenkerarekin ere badu zerikusia, jakina. Hori da euskara inguruko hizkuntzetatik bereizten duen ezaugarrietako bat.
Sintagmek burua azkenean
Postposizioak eransten zaizkio sintagma osatzen duen azken hitzari (etxe ederrean, mendi gainean dagoen herrira'…). Postposizioak gobernatzen du sintagma eskuin aldetik, eta gauza bera gertatzen da postposizio askeekin ere: eskuinetik gobernatzen dute aurreko sintagma (maldan behera') eta, aldi berean, batzuetan postposizio aske horrek berorrek postposizio itsatsiak ere hartzen ahal ditu (etxe ondotik') .
1991-1992ko Georgiako estatu-kolpea
Eskalada eta nazioarteko erreakzioak
Tbilisiren inguruko blokeoa handitu ahala, Tengiz Siguak eta Tengiz Kitovanik bake-proposamena egin zioten Gamsakhurdiari abenduaren 24an. Planak gobernu kideak jarrera seguruan tratatzea proposatzen zuen, lehendakariak berehala dimisioa ematearen truke. Estatuko buruak eskaintza hori baztertu zuen. Egunaren amaieran, nazioarteko txosten batzuen arabera, 23 eta 50 hildako eta 168 eta 200 zauritu bitarte zeuden. Errusiako telebistak biktimen gorpuak erakutsi zituen. Abenduaren 25ean, hildako kopurua 30-80 inguru igo zen, Ameriketako Estatu Batuetako komunikabideen arabera.
Urte berria
18 orrialdeko txostena Gamsakhurdiko Lehendakaritzari buruzko informazio-iturri bakarra zen Mendebaldeko zirkulu askoren artean. Argitalpenak gaitzetsi egiten zituen Gobernuak oposizioaren aurka egindako jazarpen politikoak, Mkhedrioni kideen atxiloketak, Hego Osetian izandako borroka etnikoa, eta haren narratiba gelditu zuen 1991ko azaroaren 22an. Prentsaurreko batean, HRWko ordezkariek jakinarazi zuten "ez zeudela prest oposizio desantolatuaren giza eskubideekiko konpromisoa ebaluatzeko". Rachel Denber txostenaren egile nagusiak oposizioaren militarizazioa onartu zuen AEBn egindako elkarrizketa batean, eta azpimarratu zuen "oposizioaren zati handi batek oinarrizko eskubideak errespetatzen dituela".
Abenduaren 28an, argi geratu zen gobernu-indarrek kontrol guztia galdu zutela lehendakaritzako bunkerretik kanpo, eta Tengiz Kitovanik, Mkhedrioni destakamendu baten ondoren, KGBk Gldani auzoan zuen sobietar bulego zaharra hartu zuen, non oposizioko zenbait buru kartzelan baitzeuden. Zortzi preso askatu eta Rustaveli etorbidera eraman zituzten borrokalariak adoretzeko; besteak beste, Giorgi Txanturia, Giorgi Khaindrava eta Jaba Ioseliani Mkhedrioniko burua. Azken horrek miliziaren kontrola berreskuratu zuen eta Txanturiak gerra zibilak Gamsakhurdia dimisiora arte jarraitu behar zuela jakinarazi zuen. Bidean, Kitovani tropek garrantzi estrategikoko zenbait eraikin erre zituzten, besteak beste, Georgiako Banku Nazionala eta Barne Ministerioa. Horren ondorioz, sobietar garaiko gobernu-artxiboen ia 210.000 dokumentu (edo guztizkoaren %80) suntsitu zituzten.