cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Labar-artea
Formen berezitasuna
Lehen aur­kikun­tza honen ondoren, Jesus Altunak beste bi bisonte aur­kitu zituen kobazuloaren leizean: beraietan ikus daiteke, gorputz zati ba­tzuk galduak badira ere, artistak animaliaren gorpu­tzeko zatirik lodienean margo gorria erabil­tzen zuela eta, margoa zenbait puntutan desagertu bada ere, marra gogor batek egoki zehazten duela bere silueta. Bestalde, beste lekuetan bezala, gorputz zati ba­tzuk zehazteko hai­tzaren koskak erabil­tzen zirela ikus daiteke hemen.
Animalien anatomia marraz­kietan, bere gorpuz­kera berdin-berdina egitearen ahalegina an­tzematen da, aldiz, beste batzuetan zenbait trazutan baizik ez da tema­tzen, egun estilo espresionista esan dezakegunarekin. Zenbait gradutan azal­tzen den estiloaren azpimarratze hori, bisonteen marraz­kietan erabil­tzen da batez ere, marradura trinko batez ilajea iradoki­tzeko. Honetaz aparte, zabalerako marradura teknika erabil­tzen da eta haren gainean margoturik animalia. Zabalerako marradura, gainean jarriko zaion animalia hobeto egoki­tzeko erabiliko den haitz-oinarri soil bat baino gehiago izaten da askotan; izan ere, irudiaren modela­tzea hobe­tzeko eginkizuna baitu, gainera. Ignazio Barandiaranek eta A. Beltranek, eduki­tze, ehiza­tze edo sun­tsitze zeinu­tzat jo daitez­keela proposa­tzen dute, zalan­tza artean bada ere.
Egiletasunak, estiloak eta kronologiak
Al­txerriri buruz egiten duen azter­keta zorro­tzean –Apellanizek dio– grabatuetan, onarturiko teknika eta adieraz­pen-moduaren bolada oso era berezian sentitzen da, Kantabriako an­tzinako Madeleine aldiko graba­tzaile eta “marra­tzaileen” aldetik. Al­txerriko formula ez dator bat beste inongo moduekin; horregatik pentsatzen da Euskal Herrian bertako talderen batenak direla, guztiz.
Gure ustez, XX. mendeko gizaki garen aldetik eta estetikako zein arte sormenez­ko ezagueraren berezitasunak eta “artearen historiaurrearenak” onar­tzen dituen kultur oinordeko izanik, ezin ditugu duten balioaren neurrian estimatu gabe utzi santutegi handi honetako apainketan jardun ziren hainbat artista, edo hainbat esku, “identifika­tzeko” eta sailka­tzeko Apellaniz maisuak egin dituen ahaleginak, eta haren ondorioei jarraikiz, ezta beste santutegiekiko ahaidetasunak bila­tzen eta kronologikoki ordena­tzen saiatu gabe utzi ere. Baina, era berean, labar-artearen ezagutza har­tzeko, galderak egin behar dira ahalegin hauen eraginkortasunari buruz, betiere, talde izaeraz­ko adieraz­penak izanik, oso zorro­tza zen kultur esparruaren arauek behartuta, gainera. Az­ken batean, ondorio orokor gisa, –Apellanizek dio– “leku desberdinetan lan egin duten bi giza talde desberdinek apaindua dela Al­txerriko kobazuloa. Banaka hartu diren guneen harmonia ikusita, badirudi taldeen arteko irudien desberdintasunak ez direla denboraren iragaite arazoak, maisu bakoi­tzaren nahierazkoak baizik”.
Al­txerrin dagoen aztarnategia Solutre-Madeleine aldiari dagokiola dirudi, eta, ba­tzuen ustez, irudiak An­tzina eta Erdi-Madeleine aldian kokatu behar­ko lirateke; baina, haien estilistika astiro aztertu ondoren, Juan M Apellaniz zuhurragoa da eta Solutre aldia eta An­tzinako Madeleine aldia kanpoan uztea eta “sail­kapen tradizionaletako Madeleine aldiko IV.,V. eta VI.eko (H. Breuil) data­ ziurragoa dela deri­tzo.
Dena dela, Al­txerriko irudiek badute Santimamiñekoekin ahaidetasunik, eta beren estiloa iparraldeko labar-arte piriniotarrarekin gehiago uztar­tzen da Asturias eta Santanderkoekin baino.
Ekain
Euskal Herriko Paleolitoko labar-artearen aur­kikun­tzarik garran­tziz­koena da Ekaingo kobazuloan 1969an azaldurikoa, Debako udalerrian dagokiolarik ere, Zestoatik gertu dagoena. Zulo estu batetik sartu eta arrastan joan behar izan zuten aur­ki­tzaileek hogeiren bat metro, nabarmenki goraka egiten zuen barnebide batera iri­tsi arte. Zutik jarrita, gero eta zabalagoa eta ederragoa zen kobazulo batetik igaro ahal izan zuten. Harridura gero etorri zen. Benetako santutegi bat zen, ugari ziren zaldiak mul­tzoan eta beste irudi-sail luze bat marrazturik. Jarraian egin ziren indusketetan santutegi hartako ezagutza –erlijio eta arte mailako al­txorra– harrigarriro areagotu zuten. Irudiak eta maisuak. Ekaingo irudiak bikainak dira. Multzo zoragarriak. Horma zati bat, zaldirik gehiena dituena, Leroi-Gourhanek “Kuaternario aldi osoko zaldi talderik bikainena” dela aitortu du, inola ere, jada ezagunak ziren Altamira, Niaux eta Lascauxkoen edertasunaren bekai­tzik izateko inolako arrazoirik gabeak. “Ekaingo irudiak, Niaux eta Altamirakoen garai berekoak izanik, gu­txi gorabehera, franko-kantauriar artearen aldi klasikoaren gailurretako bat azal­tzen dute”.
Ekainen, zaldia da erdigunean azaltzen dena. Badira 33 zaldi irudi, 10 bisonte, 4 ahun­tza, 2 orein, 2 har­tza eta 2 arrain. Ikonoz­ko gorputzak perfekzio bikaineko adieraz­penak dira, baliabide urriez eginak, bestalde. Irudietako ba­tzuk koloreani­tzekoak dira. Beren estiloz, Erdi- eta Goi-Madeleine aldikoak dirudite. Ez zaigu beharrez­ko irudi­tzen Ekaingo irudi hauen egiturazko xehetasunak deskriba­tzen eta azter­tzen hastea, zeren eta ugari baitira mila hi­tzek baino gehiago adierazten duten koloretan argitaratu diren argazkiak. Juan M Apellaniz ar­keologoa saiatu da, Al­txerriko bezala, Ekaingo santutegi honetan esku hartu zuten “maisu desberdinen” iker­ketan. Horretarako hiru alderdi aztertu ditu: er­tzak mar­ka­tzeko modua, gorputz xehetasunak eta erabilitako teknika. Horrela iri­tsi da lau “zaldi maisu”, “bisonte maisu” bat eta “ahuntz eta arrain maisu” bat bereiztera, eta guztietan “batasun tekniko bat” badela ikusi du. Proposaturiko galderak. Badira, adierazita dauden irudietan, beren kokamenean eta zenbait xehetasunetan azalera­tzen diren hainbat galdera.
Beste baldin­tza bi­txietako bat zera da, alde batean eta bestean kokaturiko zaldi gehienak har­tzak dauden aldera begira daudela. Asmo berezirik gabeko edozein marraz­kilariren joera natural eta bat-batekoarekin kontrajarrian azal­tzen den xehetasun hau, oso kontuan hartu beharrez­koa da pintura hauen esanahia aur­kitzeko.
Adierazitako espezieen bestelako tratamendu da Leroin-Gourhanek ohartarazi zuen beste berezitasun bat. Berak, “gorpu­tzen modela­tzea –bel­tzez eta okrez eginikoa– eta bereiziki zaldien lepo eta burukoa, fintasunagatik nabarmen­tzen dela esaten du. Aldiz, bisonteak oso estilo egokian moldatuak izanagatik –Madeleine aldiko IV. eta IV. estiloa–, zaldiekin alderatuz gero zabarragoak dirudite; guztien arteko bat besterik ez dago okrez margoturik, besteak ia profilaren trazu bel­tz soilez mugatuak daude”.
Pintura hauen zen­tzua oraindik ere misterio­tsuagoa egiten duen eta kontutan har­tzeko beste xehetasun bat ehizatuaren eta adieraziaren artean alderan­tziz­ko propor­tzioa izatea da. Izan ere, aztarnategiko Madeleine maila beretan hezur aztarna ugarienak orein eta ahun­tzenak dira. Kobazuloko hormetan gehien adierazten zutena da gu­txien ehiza­tzen eta jaten zutena. “Ehizarako garaian Paleolitoko gizonaren gurariak eta ezagu­tzen zituen animaliak irudika­tzerakoan zituen interesak ez zetozen bat”. Beste hau ere kontuan har­tzekoa da: Ekaingo zaldi ba­tzuk azagaiaz eta mutur kirtendunez zaurituak agertzen dira, interpretazio totemiko bat egitea zailduz.
Ekaingo irudien eta Etxeberriko-Karbia­ko lanen artean ahaidetasun bat ikusten dela ohartarazi nahi da, bai espezien itxuragatik, bai zaldi-espeziearen ugaritasunagatik. Baina Ekain­go irudien kalitatea hain da goragokoa non, alderatuz gero, santutegi honek “ermita batekin alderaturiko katedrala” emango zukeen (J. Altuna).
369 Aeria
369 Aeria, asteroide gerrikoan aurkitutako 369. asteroidearen izena da. 1893ko uztailak 4an aurkitu zuen Alphonse Louis Nicolas Borrellyk Marsellatik.
60 kilometroko diametroa du.
Helen Porter
Helen Kemp Porter, jaiotzez Heln Archbold Broughton, (Farnham, Ingalaterra, 1899 ko azaroaren 10a –  Londres, 1987 ko abenduaren 7a) Britainia Handiko Inperial College Londoneko botanikoa izan zen. Royal Societyko kidea izan zen eta Imperial Collegeko lehen emakume-irakaslea. Bere tabako-instalazioetako polisakarido en metabolismoari buruzko ikerketak berritzaileak izan ziren. Kromatografia-teknologia berriak eta trazatzaile erradioaktiboak erabiltzen zituen lehen zientzialari britainiarretako bat izan zen.
Biografia
Porter Helen Archbold 1899an jaio zen, Farnham hirian (Surrey). Haren aita, George Archbold, eskola bateko zuzendaria zen, eta ama, Caroline Broughton, Belgikako abeslari profesionala. Familia Bristolera joan zen 1901ean, Porterrek bi urte zituenean. Haurtzaroan, giro viktoriar kontserbadorean hezi zuten etxean, irakurketa lortuz eta frantsesa eta ingelesa idatziz. Ahizpa nagusi bat zuen. Bere haurtzaroa eten egin zen lehen mundu-gerra ren hasieran, eta familia banandu egin zen; ama Londres era joan zen Gobernuaren sukalde nazionaletan lan egitera; eta aita Yorkshirera, beste eskola batean lan egitera. Porter eta ahizpa Surreyn geratu ziren, Clifton Neskatoen Institutoan. Lehen urteetan, luze bidaiatu zuen, Danubio ibaian piraguismoa egin zuen 1920an eta hainbat bidaia egin zituen Ekialde Ertaineko leku arkeologikoetara. 1937an, William George Porter medikuarekin ezkondu zen. Zenbait urtez ezkonduta egon ondoren, William Porter hil egin zen; hala ere, Helenek bere azken izenari eutsi zion helburu profesionaletarako. Hellen 1962an berriro ezkondu zen Arthur St George Huggett FRS FRSE irakaslearekin, bi ume zituen fisiologiako irakasle batekin. 1968an alargundu zen. Bere bizitzan, Porterrek brodatu finaren grina izan zuen, Bere lanak sarri argitalpen zientifiko garaikideetatik ateratako irudietan oinarritzen ziren. 1987 an 88 urte zituela hil zen.
Hezkuntza
Etxean goiz hezi ondoren, 1906 an Clifton Neskatoen Institutuan matrikulatu zen, sei urte zituela. 1917 an atera zen, irakasgai guztietan nota altuak lortuta. Hamahiru urte zituenean, eragin handiko irakasle bati esker interesatu zen zientzietan. Bedford Collegen matrikulatu zen, Londresko Unibertsitateko emakumeen filialean. Kimika, fisika eta matematika ikasi zituen, eta fisikan eta kimikan graduak irabazi zituen, biak ohorez. Eta, 1932 an, D.Sc. irabazi zuen. Londresko Unibertsitatean; eta Londres Imperial Collegen diploma jaso zuen. Biologian eta biokimikan egindako lana indartzeko, Birkbeck College eta Chelsea Polytechnical Collegen izan zen.
Karrera zientifikoa
Porterrek graduondo ikasketak Imperial College Londonen jarraitu zituen. Thorpe irakaslearen eta Martha Whiteleyek doktorearen laguntzarekin kimiko organikoen laborategian lan egin zuen. Thorpeko laborategiko lan horrek hainbat barbiturikoren eratorriak ekarri zituen. 1922 an, Cambridgeko Unibertsitatearekin lotutako Tenperatura Baxuko Ikerketen Estazioko ikasketa-taldearekin bat egin zuen, sagarrak hotzean biltegiratzeko orduan zuten hondatzea aztertzeko. Arazo horrek fruta-inportatzaileei eragiten zien. Porterren ikerketa-taldeak frutaren arnasketa aztertu zuen, eta haren konposatu organikoak aztertu zituen, batez ere azukreak, azido organikoak, almidoia, hemizelulosak eta pektinak. Porterren azterketa analisi kimiko sinplearekin hasi eta frutaren garapenean eta heldutasunean substantzia kimiko horiek duten zeregina aztertzeraino heldu zen; haren garraioa, sintesia eta metabolismoa ere ikertu zituen. 1931n, Porterrek eta haren taldeak arrakastaz ulertu zituzten erreakzio kimikoak sagarrak biltegiratzean, nahiz eta artean zergatia egiaztatu gabe egon.Urte hartan, eten egin zen ikerketaren finantziazioa, eta ikerketak amaitu egin ziren.
1931 urtera arte sagarrak aztertu zituen, ondoren, Porter biokimika ko hizlari kontratatu zuten Swanley Hortculturales Collegen. Porterrek Inperial College-ko Landare Fisiologiako Ikerketen Institutuarekin ere lan egin zuen, eta Rothamstead Experimentales laborategietan. Monokotiledoneo etan (bereziki garagar ra) karbohidratoen metabolismoa eta landarearen nutrizio mineralarekin duen erlazioa aztertu zituen. Alean bertan aurkitutako almidoien sintesia non zegoen aztertu zuen, eta herritarren uste ustela desakreditatu zuen, ez zuen uste karbohidratoak sintetizatu, landarearen zurtoinean biltegiratu, gero pikorrera eraman eta almidoi bihurtu zirenik. Porterrek eta haren ikerketa-taldeak, ordea, landarearen zurtoineko karbohidratoak beren bizi-zikloaren amaieran energiarako erabili zirela zehaztu zuten. Almidoia zuzenean sintetizatu zen pikorrean.
Bigarren mundu-gerra hasi zenean, Porter Rothamstead laborategietara joan zen, Imperial Collegek gerraren ahaleginean zuen ikuspegi berriaren ondorioz. 1947an, San Louis era, AEB ra joan zen urtebetez, Carl Ferdinand Cori eta Gerty Cori Nobel saridun biologoen laborategian ikertzeko. Han, almidoiaren sintesian eta deskonposizioan entzimek duten funtzioa aztertu zuen, eta glukogeno aren metabolismoan entzimak erabili zituen. Londresera itzuli ondoren, almidoiaren banakapena aztertu zuen 1948an eta 1949an. Urte hartan, Porterrek sei hilabete igaro zituen Bangorreko Unibertsitatean, eta han frogatu zuen almidoi fosforilasa entzima garagarrean egon dagoela.
1953an, Porter bere ikerketa-taldeko zuzendaria izan zen Imperial Collegen, Nuffield Fundazioaren diru-laguntzari esker. Bere taldeak kromatografiako teknika berritzaile eta trazatzaile erradioaktiboak erabili zituen landareen bide metabolikoak aztertzen jarraitzeko. Berak almidoiak eta glukosa erradioaktiboak sintetizatu eta esperimentuetan erabili zituen, metabolito fotosintetikoen mugimendua eta almidoia eta fruktosanoa eratzeko prozesua aztertzeko. Britainia Handian hori egin zuen lehen zientzialarietako bat. Lehen esperimentuetan ez bezala, bilaketa hori tabako-landareekin egin zen. Teknika berriak, autorradiografiarekin konbinatutakoak, utzi egin zituen ehun eta zelula bizidunetako prozesuak aztertzeko. 1956an, batez ere ikasketa horien ondorioz, Realeko kide hautatu zuten. 1957an, Porter Landareen Fisiologiako Institutuko zientzia-ofizial nagusi izatera bultzatu zuten, eta Botanika Sailean Entzimologiako Irakurle izendatu zuten. 1959an, Inperial College-ko Landareen Fisiologia Saileko zuzendaria izan zen, eta unibertsitateko lehen irakaslea. Biokimikako kredentzialak zituenez, 1962an Biokimika Elkarteko Batzorderako hautatu zuten Porter. Eta saileko zuzendari izatetik erretiratu zen, Gizartean espezializatutako zeregin-indarren sorreraren buru izan zen urte berean; eta Unibertsitateko Nekazaritza Ikasketen Kontseiluko bigarren idazkaria izan zen. Nekazaritzako Ikerketen Kontseiluaren Sozietateko ohoredun kide ere izendatu zuten. 1963an, Biokimika Elkarteko lehendakari izendatu zuten. Aulki horretan, aldizkariaren harpidetza- eta argitalpen-politiketan berrikuntzak sartu zituen. Ezarri zituen aldaketek gaur egun ere eragina dute gizartean. 1966an, Zientzia eta Teknologiako Inperial College-ko kide izendatu zutenean, ohoratu egin zuten. 1972an, Nekazaritzako Ikerketen Kontseiluko idazkari aholkulari izendatu zuten. Bere ibilbide luzean bakarrik edo lankidetzan hainbat aldizkaritan 39 paper egin zituen.
Ennis (Montana)
Ennis Montanako herri bat da. Madison konderrian kokatua dago. 2010ean 838 biztanle zituen, 2.01 kilometro koadrotan banatuta.
Carpeneto
Carpeneto Italiako udalerri bat da. Alessandriako probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Hingganita-(Y)
'''Hingganita-(Y)]] =
Carpeneto
Mugakideak
Carpenetok honako udalerri hauekin egiten du muga:
Hingganita-(Y)
silikato motako minerala da eta gadolinite subtaldearen kidea da.
Ezaugarriak
Hingganita-(Y) silikato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 6 - 7 da.
Despotismo Ilustratua
Despotismo ilustratua edota Absolutismo ilustratua XVIII. mendean Europan nagusitu zen gobernu mota da. Beraz, doktrina politiko bat da, Argien Garaiko (Ilustrazioa) filosofoen ideietatik sortua. Monarkia absolutuen eta Antzinako Erregimenaren barnean kokatuta dago. XVIII. mendearen erdialdean agertu zen despotismoaren aldaera bat da. Gobernu mota horretan: monarkek beren borondatea ezartzen zuten parlamentuak kontuan hartu gabe; eta aldi berean, Ilustrazioaren ideia filosofikoetan oinarritutako erreformak egiten zituzten administrazioa eta ekonomia arrazionalizatzeko.
Gobernu-mota hori esaldi batean labur daiteke: Dena herriarentzat, ezer ez herriaren bidez. Estatuaren ongizatea bilatzen zuen (edo, gutxienez, monarkek ongizatetzat ulertzen zutena), hau da, herritarren iritzia kontuan hartu gabe eta boteretsuek sortutako erreformak egitea.
Sistema politiko horrek mendeko azken urteetako krisia eragin zuen, Frantziako iraultza ekarri zuena.
Despotismo ilustratuaren ordezkari nagusiak
Despotismo ilustratu kontzeptuaren barruan hainbat gobernu bil daitezke: Karlos III.a Espainian, Pombalgo markesa Portugalen, Tanucci Napolin, Pedro Jose Toscanan, Frederiko II.a Handia Prusian, Maria Teresa eta Josef II.a Austrian, Katalina Handia Errusian. Prusian, Frederiko II.ak gizarte-ordenaren garrantzia azpimarratu zuen, eta, Frantziako Ilustrazioak eraginda, politika erreformazalea bultzatu zuen estatua hedatzeko.
Ekonomian emaitzak urriak izan ziren, nahiz eta estatuak zuzenean parte hartzen zuen alor horretan. Administrazioaren maila guztietan diziplina militarra ezarri zuen, beste erlijio ak onartu zituen eta hezkuntza gizarteratu zuen, baita emakumeen artean ere; hala ere, administrazio-maila bakoitzak bere zeregina zuen. Gizartearen egitura sendotzea zen berrikuntza horien guztien helburua.
Errusian, Katalina II.ak (1762-1796) hainbat eskubide eman zizkien nobleei, bere senarra Petri III.a erregetzatik botatzen laguntzeagatik: lurraren erabateko jabetza, justiziaren administrazioa, eta vodka egiteko eta saltzeko monopolioa. Zazpi Urteko gerraren ondoriozko finantza-arazoek behartu zuten Katalina II.a Eliza ortodoxoaren ondasunak hartzera (1764): komentuak eta jopuak kendu zizkion. Katalina II.a Montesquieuren tolerantziari buruzko ideiez baliatu zen. Herriaren zoriona eta hezkuntzaren sozializazioa ziren haren politika berritzailearen oinarriak. Nobleen eta zerbitzarien arteko harremanak gozatu nahi izan zituen. Volgako eta Doneko matxinadan, kosakoek, Pugatxev gidari zutela (1773-1774), morrontza ezeztatzea eta noblezia desagertzea eskatzen zuten. Eskakizun haien kontra, ordea, aristokraziaren eskubideak eta aristokratak estatuko burokrazian parte hartzea eskatzen zituen joera sortu zen (Nobleziaren Eskutitza, 1785). Austrian, Habsburgoko Maria Teresaren (1740-1780) eta Josef II.aren (1780-1790) erreinuen eta Kaunitz printze eta ministroaren gobernuaren helburu nagusiak zentralizazio-maila, justizia, hezkuntza eta kultura indartzea eta zergak gehitzea izan ziren. Austriako erreinua herri eta erlijio ugarik osatua zen: alemaniarrak, txekiarrak, eslovakiarrak, hungariarrak, italiarrak, kroaziarrak, esloveniarrak, poloniarrak, rusiniarrak, errumaniarrak, flandriarrak, eta katolikoak, juduak, kristau ortodoxoak eta protestanteak.
Monarkiaren erdigunea Austrian eta Bohemian zegoen. Estatu Kontseiluak (1760) gobernu-gai guztiak zentralizatzen zituen. Josef II.ak gobernadoreen mendeko barrutiak sortu zituen; bestalde, saiatu zen hamarrena ezeztatzen eta zergak aberastasun-mailaren araberakoak izan zitezen. Neurri haiek, ordea, ez zuten arrakastarik izan.
Zigor Kode berriak idatzi ziren (1770 eta 1787): sorginkeria- eta tortura-auziak ezeztatu ziren, eta heriotza-zigorrari mugak jarri zitzaizkion.
Lehen mailako hezkuntzan ere hainbat berrikuntza egin zituen: zientzia, teknika eta historia sartu zituen curriculumean. Estatuaren aginpidea Elizaren kontura indartu zen, apezpiku eta parrokoak funtzionario bihurtu baitziren. Tolerantziaren Agiri Orokorrak (1781) hainbat eskubide eman zizkien judu, luterotar eta kalbindarrei.
Portugalen, Josef I.ak eta haren ministro Pombaleko markesak ekonomia manufaktura eta merkataritzaren bidez indartzeko ahaleginak egin zituzten (konpainia monopolistak); jesuitei ondasunak kendu zizkieten.
Espainian, Karlos III.aren erreinaldian haren aurreko errege Filipe V.a Espainiakoaren erreinaldian proposatu ziren hainbat formula zehaztu ziren. Erreforma haien saioak Napoliko erreinuan (Italia) egin ziren, Karlos III.a errege zela (1739-1759); baina urriak izan ziren emaitzak. Campomanesek lan handia egin zuen herri-salatari gisa. Araba, Bizkaia, Gipuzkoa eta Nafarroan foru-sistema egoteak arras mugatzen zuen koroaren botere absolutua: ordezkaritza-erakundeak zituzten, zerga-sistemaren autonomia, babeserako sistema independentea, eta kontraforu- eta sobrekarta-eskubideak. Bestalde, lurralde haietako sistema Ingalaterrako sistema “parlamentarioaren” antzekoa zen, oro har.
Erreforma haiek monarkiaren zabalkundea oztopatzen zuten bide guztiak desagerrarazteko ziren, batez ere: aleen merkataritza liberalizatu zen (1765), gremioen eskubideei mugak jarri zitzaizkien, Ameriketarako merkataritza zuzena liberalizatu zen (1718) eta elkarte ekonomikoak bultzatu ziren.
Administrazioan egin ziren erreformak herrialdea zentralizatzeko izan ziren gehienbat; erakunde bereziak sortu ziren, pertsona bakar baten ardurapekoak (Aholku Idazkaritza). Erakunde haiek Estatu, Gerra, Justizia, Itsas Armada eta Indietako ministerioen balio bera zuten; hala ere, elkarteetan antolatutako erakundeak ez ziren erabat baztertu (Kontseiluak). Estatuko Goreneko Batzarra sortu zen (1787) eta erakunde guztiak, mota batekoak eta bestekoak, batzar hartan antolatzen ziren.
Igor Cvitanović
Igor Cvitanović ( edo ahoskatua; 1970eko azaroaren 1a - ) Kroaziako futbolari ohia da.
Pristurus
Pristurus Sphaerodactylidae familiako narrasti genero bat da. Afrika eta Itsaso Gorriaren inguruan dauden herrialdetan bizi dira.
Ribeyret
Ribeyret Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Alpe Garaiak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ribeyret udalerrian erroldatutako biztanleak 106 ziren. Familiak 52 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 80 etxebizitza zeuden, 50 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 63 etxeak ziren eta 17 apartamentuak ziren. 50 etxebizitza nagusietatik 42 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 21 etxek bost zituzten. 37 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 24 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 18 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 69 ziren, horien artean 36 aktiboak ziren eta 33 inaktiboak ziren. 36 pertsona aktiboetatik 34 lanean zeuden (19 gizon eta 15 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 33 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ribeyret udalerrian 51 unitate fiskal zeuden, 110,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.207 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2000. urtean Ribeyret udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 854 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tour-de-Faure
Tour-de-Faure Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Lot departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Tour-de-Faure udalerrian erroldatutako biztanleak 372 ziren. Familiak 147 ziren, horien artean 38 pertsona bakarrekoak ziren (11 bakarrik bizi ziren gizonak eta 27 bakarrik bizi ziren emakumeak), 49 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 45 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 15 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 252 etxebizitza zeuden, 153 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 73 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 244 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 153 etxebizitza nagusietatik 116 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 38 etxek lau zituzten eta 92 etxek bost zituzten. 128 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 68 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 74 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 224 ziren, horien artean 146 aktiboak ziren eta 78 inaktiboak ziren. 146 pertsona aktiboetatik 131 lanean zeuden (68 gizon eta 63 emakume) eta 15 langabezian zeuden (6 gizon eta 9 emakume). 78 pertsona inaktiboetatik 38 erretiraturik zeuden, 30 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Tour-de-Faure udalerrian 144 unitate fiskal zeuden, 324,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.383 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 35 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Takuya Mihashi
Takuya Mihashi (三橋 拓也, 1992ko martxoaren 6a - ) Japoniako futbolaria da.
Tour-de-Faure
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 12 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 3 margolariak, 1 zurgina, 1 iturgina eta 3 jatetxeak.
Takuya Mihashi
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Fujieda MYFC.
Tour-de-Faure
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 2 establezimendu komertzial guztiak okindegiak ziren.
2000. urtean Tour-de-Faure udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 126 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ruederbach
Ruederbach Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Ruederbach udalerrian erroldatutako biztanleak 328 ziren. Familiak 132 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 140 etxebizitza zeuden, 130 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 120 etxeak ziren eta 20 apartamentuak ziren. 130 etxebizitza nagusietatik 106 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 13 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 90 etxek bost zituzten. 114 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 40 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 78 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Hanna Neumann
Hanna Neumann, ezkongabetan Hanna von Caemmerer (Lankwitz, 1914ko otsailaren 12a - Otawa, 1971ko azaroaren 14a), matematikari alemaniarra izan zen, HNN luzapena deritzonaren eta bere izena daraman aieru baten egilea.
Ruederbach
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 197 ziren, horien artean 155 aktiboak ziren eta 42 inaktiboak ziren. 155 pertsona aktiboetatik 147 lanean zeuden (83 gizon eta 64 emakume) eta 8 langabezian zeuden (2 gizon eta 6 emakume). 42 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ruederbach udalerrian 133 unitate fiskal zeuden, 370 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.021 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
Hanna Neumann
Biografia
Lankwitzen jaio zen, gaur egun Berlinen (Alemania) dagoen herrixka batean. 1932an, Berlingo Unibertsitatean matrikulatu zen matematika ikasteko, eta lehen urtean senarra izango zena ezagutuko zuen, Bernhard Neumann matematikaria. Hala ere, haien arteko harremana hautsi egin zen nazismoaren gorakadarekinbatera. Bernhard judua zen eta Alemaniatik alde egin zuen Cambridgeko Unibertsitatean ikasten jarraitzeko (Erresuma Batua). Hanna, orduan, juduen lan akademikoaren suntsipenaren aurka borrokatzen ziren taldeetan sartu zen, eta horrek lan- eta ekonomia-arazoak ekarri zizkion.
Ruederbach
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra arropa denda bat zen.
Hanna Neumann
Biografia
Bere ikasketan 1931 urtean amaitu zituen eta Gotingako Unibertsitatean hasi zuen tesia, baina bi urte geroago, Ingalaterrara joan zen Bernhardekin elkartzeko, eta harekin harremanetan egon zen epistolar bidez. Urtebete geroago ezkondu ziren Cardiffen (1938).
Ruederbach
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Ruederbach udalerrian 18 nekazaritza-ustiategi zeuden, 215 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hanna Neumann
Biografia
Senar-emazte matematikariok Oxfordera joan ziren. Han, Hannak talde-teorian jarraitu zuen tesia, Olga Taussky-Todd algebristaren zuzendaritzapean, doktoregoa 1944an lortuz. 1940an, nazionalitate britainiarra eskuratzen dute eta unibertsitatean eskolak eman ditzake. 1963an, senar-emazteak Australiara joan ziren, eta Australiako Unibertsitate Nazionalean lortu zuten plaza irakasle titular gisa.
1957 urtean Hanna Neumannek taldeen teorian bere aierua esan zuen, eta Joel Friedmanek eta Igor Mineyevek modu independentean egiaztatu zuten 2011n.
Otawan hil zen garuneko aneurisma batetik, 1973an, hiri horretara hitzaldu batzuk ematera joan zelako.
10 doktoretza-tesi zuzendu zituen; baita Peter Michael Neumann matematikariaren ama izan zen.
Bere lanik ezagunena 1967an argitaratu zen Varieties of Groups da. Ohorezko oroimen australiar ugari jaso zituen.
Tak Wah Mak
Tak Wah Mak, (Txina, ) kanadar biologoa da. Hamabi urte zituela Hong Kongera aldatu zen familiarekin batera; aita negozio gizona zuen eta familia nahiko aberatsa zen. Wisconsingo Unibertsitatean eta Albertako Unibertsitatean egin zituen ikasketak; Albertan eskuratu zuen doktoregoa. 1970eko hamarraldian ikerketak egiten hasi zen Ontarioko Minbiziaren Institutuan, eta gaur egun Torontoko Unibertsitateko Immunologia katedraduna da, eta Torontoko Amgen Ikerketa Institutuko zuzendaria, besteak beste. Immunologiaren eta biologia molekularraren alorretan egin ditu lan aipagarrienak. Azken hamarraldian, eta ingeniaritza genetikoko teknikak erabiliz, Tak Makek eta bere ikerketa taldeak aurrerapen handiak egin dituzte gizakiaren immunologia sistemaren egitura eta funtzioak argitze aldera. Makek gizakiaren immunologia sistemako zelulen eta molekulen egitura eta funtzioak ikertu ditu, esan bezala, eta gorputzak eritasunaren aurrean nola jokatzen duen aztertu du. Gizakiaren immunitate sistemak behar bezala funtzionatzen ez duenean eritasun auto-immune batzuk sendatzeko modua ere ikertu du, adibidez diabetesa, esklerosi anizkuna, etab. 1983. urtean T-zelula hartzailearen genea aurkitu zuen, eta garrantzi handiko urratsa egin zuen horrela gizakiaren immunologia sistemaren alorrean.
370 Modestia
370 Modestia, asteroide gerrikoan aurkitutako 370. asteroidearen izena da. 1893ko uztailak 14an aurkitu zuen Auguste Charlois astronomo frantziarrak Nizatik.
Armadilo
Dasypodidae edo armadiloa ugaztun karedunez osatutako familia bat da (Chlamydophorus truncatus edo Chlamyphorus truncatus), Cingulata ordenaren barruan. Gorputzaren kanpoaldean, plakaz osaturiko oskol bat dute. Buztan luzea eta hanka motz eta iletsuak izaten dituzte, eta, aurreko hanketan, azkazal sendoak.
Le Breuil-Bernard
Le Breuil-Bernard Frantziako udalerria da, Deux-Sèvres departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Breuil-Bernard udalerrian erroldatutako biztanleak 454 ziren. Familiak 181 ziren, horien artean 37 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 78 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 54 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 195 etxebizitza zeuden, 179 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 192 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 179 etxebizitza nagusietatik 149 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 13 etxek bi zituzten, 27 etxek hiru zituzten, 48 etxek lau zituzten eta 90 etxek bost zituzten. 164 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 103 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 282 ziren, horien artean 231 aktiboak ziren eta 51 inaktiboak ziren. 231 pertsona aktiboetatik 220 lanean zeuden (115 gizon eta 105 emakume) eta 10 langabezian zeuden (5 gizon eta 5 emakume). 51 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2000. urtean Le Breuil-Bernard udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 704 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Aime
Aime Frantziako udalerria da, Savoia departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Emakumeen preserbatibo
Emakumeen preserbatiboa sexu bidezko gaixotasun infekziosoen transmisioa saihesteko edota nahi gabe haurdun ez geratzeko erabiltzen den zorro-itxurako babesa da, emakumeen sexu-organoak estaltzeko diseinatutakoa; poliuretanozkoa edo nitrilozkoa izan ohi da. Emakumeen preserbatiboa 1992an agertu zen Erresuma Batuan eta Estatu Batuetan, eta berehala zabaldu zen haren erabilera Europan eta mundu osoan. Emakume osasuntsuek erabili dezaketa, eta % 99koa da haren eraginkortasuna.
Aime
Biztanleria
2007an Aime udalerrian erroldatutako biztanleak 3.366 ziren. Familiak 1.443 ziren, horien artean 491 pertsona bakarrekoak ziren (231 bakarrik bizi ziren gizonak eta 260 bakarrik bizi ziren emakumeak), 377 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 466 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 109 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 3.508 etxebizitza zeuden, 1.461 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1.909 bigarren erresidentzia ziren eta 138 hutsik zeuden. 950 etxeak ziren eta 2.539 apartamentuak ziren. 1.461 etxebizitza nagusietatik 876 bere jabearen bizilekua ziren, 505 alokairuan okupaturik zeuden eta 80 doan lagata zeuden; 76 etxek gela bat zuten, 199 etxek bi zituzten, 323 etxek hiru zituzten, 390 etxek lau zituzten eta 473 etxek bost zituzten. 977 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 675 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 589 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.192 ziren, horien artean 1.730 aktiboak ziren eta 462 inaktiboak ziren. 1.730 pertsona aktiboetatik 1.674 lanean zeuden (885 gizon eta 789 emakume) eta 56 langabezian zeuden (22 gizon eta 34 emakume). 462 pertsona inaktiboetatik 163 erretiraturik zeuden, 166 ikasten zeuden eta 133 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Aime udalerrian 1.531 unitate fiskal zeuden, 3.569,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.398 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 578 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 11 janari enpresak ziren, 13 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 82 eraikuntza enpresak ziren, 64 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 21 garraio enpresak ziren, 60 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 14 finantziazio enpresak ziren, 24 higiezinen enpresak ziren, 38 zerbitzu enpresak ziren, 210 administrazio publikoko enpresak ziren eta 32 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 136 zerbitzu publikoetatik, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa zen, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 5 banku bulegoak, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 1 autoeskola, 14 igeltseroak, 15 margolariak, 25 zurginak, 9 iturginak, 5 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 8 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 36 jatetxeak, 5 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 43 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 2 120 m2 baino gehiagoko dendak, 3 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 7 okindegiak, 4 harategiak, 4 liburu dendak, 3 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 elektrotresna denda zen, 1 altzari denda zen, 11 kirol-dendak, 1 drogeria zen eta 3 lore-dendak ziren.
2000. urtean Aime udalerrian 34 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.830 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta 4 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Aime udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 426 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Teruo Abe
(japonieraz: 安部 輝雄) Japoniako futbolaria izan zen.
Ithycyphus miniatus
Ithycyphus miniatus Ithycyphus generoko animalia da. Narrastien barruko Lamprophiidae familian sailkatuta dago.
Eureka (Montana)
Eureka Montanako herri bat da. Lincoln konderrian kokatua dago. 2010ean 1,037 biztanle zituen, 2.63 kilometro koadrotan banatuta.
Australoheros angiru
Australoheros angiru Australoheros generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.
Koki Nakamura
Koki Nakamura (中村 宏輝, 1992ko maiatzaren 20a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Fujieda MYFC.
Chow Tai Fook Binhai Center
Chow Tai Fook Binhai Center (txinera sinplifikatuz: 周大福滨海中心) Txinako Herri Errepublikako Tianjin hirian eraikitzen ari den erabilera anitzeko etxeorratza da. Eraikuntza lanak 2013an hasi ziren eta 2016rako amaitzea aurrikusten da.
Eraikinak 530 metro eta 97 solairu izango ditu.
Mato Neretljak
Mato Neretljak (1979ko ekainaren 3a - ) Kroaziako futbolari ohia da.
Le Houlme
Le Houlme Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Joey King
Joey Lynn King (Los Angeles, 1999ko uztailaren 30a) aktore estatubatuarra da.
Biografia
1999ko Uztailaren 30rean jaio zen Los Angelesen, Kalifornia n. Bere aitonak Joseph izena zuenez, horrela izendatu zuten Joey. Bere amak Jamie izena du. Bi ahizpa nagusi ditu: Kelli King eta Hunter King. Bi horiek ere aktoreak dira.
2017-2018 urteen artean, Jacob Elordi izan zuen mutil-lagun gisa. 2019tik aurrera bere mutil-laguna Steven Piet da.
Karrera
Lau urte zituelarik hasi zen profesionalki lan egiten.
== Filmografia ==
Hemengo ta denetako
Hemengo ta denetako, Anje Duhalde euskal musikariaren abesti bat da. Hitzak Anje Duhaldek idatzi arren, doinua Jackson Browne estatubatuar kantautorearen abesti batena da.
1980ko Errobiaren hegitik diskoan argitaratu zuen. Aldiz, 1993ko Zuzenean diskoan Hemengo izenburupean berrargitaratu zuen.
Le Houlme
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Piranga ludoviciana
Piranga ludoviciana Piranga generoko animalia da. Hegaztien barruko Cardinalidae familian sailkatua dago.
Le Houlme
Etxebizitza
2007an 1.784 etxebizitza zeuden, 1.725 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 55 hutsik zeuden. 1.228 etxeak ziren eta 551 apartamentuak ziren. 1.725 etxebizitza nagusietatik 927 bere jabearen bizilekua ziren, 783 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 57 etxek gela bat zuten, 92 etxek bi zituzten, 405 etxek hiru zituzten, 530 etxek lau zituzten eta 642 etxek bost zituzten. 899 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 828 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 599 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.710 ziren, horien artean 1.965 aktiboak ziren eta 745 inaktiboak ziren. 1.965 pertsona aktiboetatik 1.792 lanean zeuden (929 gizon eta 863 emakume) eta 173 langabezian zeuden (69 gizon eta 104 emakume). 745 pertsona inaktiboetatik 266 erretiraturik zeuden, 248 ikasten zeuden eta 231 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Houlme udalerrian 1.687 unitate fiskal zeuden, 4.007,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.268 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 141 komertzioetatik, 5 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 13 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 23 eraikuntza enpresak ziren, 44 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 3 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 8 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 41 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 posta bulegoa, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 4 igeltseroak, 1 margolaria, 10 zurginak, 2 iturginak, 2 argiketariak, 2 ile apaindegiak, 3 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 3 tintoreriak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 15 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 3 okindegiak, 3 harategiak, 2 etxerako tresna dendak, 1 zapata-denda zen, 1 bitxi-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
Shunichi Kumai
(japonieraz: 熊井 俊一) Japoniako futbolaria izan zen.
Le Houlme
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Le Houlme udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Le Houlme udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 558 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zazpiko errugbia 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan
Zazpiko errugbia 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan 2021eko uztailaren 26tik 31ra bitartean jokatu zen, (Ajinomoto Stadiumean (japonieraz (味の素スタジアム, Ajinomoto Sutajiamu), Tokio Stadium ere izendatua), txapelketa moduan.
Moreno Argentin
Moreno Argentin (San Donà di Piave, 1960ko abenduak 17) Il furbo ezizenduna, italiar txirrindulari ohi bat da, profesionala 1980 eta 1994 artean, denbora horretan 86 garaipen lortuz.
Junior eta amateur mailako txirrindulari bezala bere herrialdeko errepideko txirrindularitza txapeldun izan zen, bi aldiz taldekako jazarpen probako txapeldun eta hiru aldiz taldekako erlojupeko txapeldun. Jada profesional bezala, beste bi aldiz izan zen Italiako txapeldun, 1983 eta 1989an.
San Giovenale eliza (Orvieto)
San Giovenale eliza Orvieton dago, Umbrian, Italian. Hasieran 1004an eraikia, XII. eta XIII. mendeetako fresko eta artefaktuak ditu. Orvieto-Todi elizbarruti katolikokoa da. Juvenal Narnikoa da izena ematen dion santua.
Moreno Argentin
Bereziki trebea zen mendi ertaineko probetan. Palmares handia du klasikei dagokienez, batez ere Europa erdialdean ospatzen zirenetan, Liège-Bastogne-Liège eta Flèche Wallone kasu. Bitxia bada ere, Milan-San Remo klasikoa ez da bere palmaresean agertzen, zenbait aldiz garaitu baitzuten, 1992ko edizioan bigarren eta 1982koan hirugarren izan zelarik.
San Giovenale eliza (Orvieto)
Historia
Eliza 1004. urtean eraiki zen, Jupiterri eskainitako antzinako tenplu etrusko baten lekuan ziurrenik, nahiz eta tartean Kristau-eliza primitibo bat ere egongo zen tokian, VI. mendetik aurrera. San Sabinori eskainitako beste eraikin erlijioso baten ondoan zegoen, desagertutako eraikin bat. Gaur egungo eliza 1004. urtean eraiki zen, inguru hartan aberatsak ziren hainbat familiaren laguntzarekin, eta 1028. urtean parrokia-eliza gisa dokumentatu zen. Aldare nagusiko inskripzio batek (GUIDO ABAS MCLXX) adierazten du 1170 zenbakiaz Ordine Guglielmino izeneko monjeen ordenako jabetza zela. Monjeak 1248an joan zirenean, parrokia-eliza bihurtu zen berriro. 1810-1860 urteen arteanFrantziskotarren komunitatearen eliza bat izan zen, baina gero elizbarrutira itzuli zen.
Arkitektura
Hasieran, estilo erromanikoan eraiki zuten eliza. Kanpandorre altuko dorre bat fatxada biluziaren ondoan dago. Abside erdizirkularra kendu egin zuten XIV. mendean, estilo gotikoaren ekialdeko muturreko luzapenak abside angeluzuzenean amaitu zirenean. Garai hartako ataripe erromanikoaren eta arku itsuen aztarnak daude oraindik. Alboko atean 1497. urtea du inskripzio batek. Eraikinaren behealdea jatorrizkoa den bitartean, goiko aldea 1825ean berreraiki zen.
NGC 260
NGC 260 galaxia espiral bat da, Andromeda konstelazioan. Heinrich Louis d'Arrestek aurkitu zuen n.