cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Varennes-sur-Fouzon
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 403 ziren, horien artean 284 aktiboak ziren eta 119 inaktiboak ziren. 284 pertsona aktiboetatik 250 lanean zeuden (130 gizon eta 120 emakume) eta 33 langabezian zeuden (18 gizon eta 15 emakume). 119 pertsona inaktiboetatik 62 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 23 komertzioetatik, 4 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 2 igeltseroak, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 eraikuntza enpresak eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Varennes-sur-Fouzon udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.090 hektarea erabiltzen.
Bilboko Athletic Klubaren historia
Futbola Bilbora jokalari talde bik eraman zuten, biek Erresuma Batuarekin lotura zutenak: altzairugintza eta itsas-merkataritzan aritu eta Bilboko Ingelesen Landan jokatu ohi zuten britainiar langileak eta Erresuma Batuko eskoletatik itzulitako euskal ikasleak. 1890eko hamarkadaren hasieran langileek Bilbao Football Club izeneko taldean sortu zuten. Tartean 1898an Zamacois Gimnasio inguruan zebiltzan ikasleek Athletic Club sortu zuten. 1901ean Bilboko Cafe Garcia eginiko biltzar batean estatutuak onartuak izan ziren.
Varennes-sur-Fouzon
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bilboko Athletic Klubaren historia
1902an Bilboko klub biek elkartu eta Bizcaya izeneko taldea sortu zuten, lehendabiziko Espainiako Futbol Errege Kopan parte hartzeko. Garaipena lortu zuten finalean FC Barcelona mendean hartu eta gero. 1903an klub biek bat egin zuten eta Athletic Club de Bilbao izena jarri zioten klub berriari. Urte berean, Madrilen zeuden euskal ikasle talde batek Athletic Club de Madrid sortu zuen, gero Atlético Madrid izango zena. Klubaren jaiotze datak eztabaida piztu izan du futbol historialarien artean: klubak berak 1898. urtea dela esaten du, beste batzuek 1901. urtea aukeratzen dute eta gainontzekoek, berriz, 1903. urtearen alde egiten dute.
Errege Kopa
Klubaren lehendabiziko garaipenak sorberria zen Espainiako Futbol Errege Kopa lehiaketan izan ziren. 1902an Bizcayak lortutako garaipenaren ondoren, sorberria zen Athleticek berriro 1903an irabazi zuen. 1904an garaipena lortu zuten aurkaria zuten Club Español de Madrid partidara agertu ez zelako. 1907an Bizcaya izena berpiztu zuten Union Vizcaino taldearekin elkartea sortuz. Lehiaketa berriro 1911n, eta hirutan segidan, 1914 eta 1916 artean, irabazi zituen. Orduko izarra Pichichi golegilea zen, 1913ko abuztuaren 21ean San Mameseko irekieran lehendabiziko gola eta 1915eko finalean hat-trick lortu zituena. Bere omenez egungo Ligako golegile nagusiak Pichichi Saria lortzen du.
Liga hasiberria
1920ko hamarkadako euskal klub nagusiak Athletic Club, Real Unión, Getxoko Arenas eta Real Sociedad ziren. Laukote honek 1928an Espainiako futbol liga txapelketa sortu zuten. 1930ean Deportivo Alaves igo ondoren, Lehen Mailako hamar klubetako bostak euskaldunak ziren. Orduan gaztelaniaz "Con cantera y afición, no hace falta importación" (euskaraz: "Harrobia eta zaleekin, inportazioa ez da beharrezkoa") esateari ekin zioten, Athleticek bere filosofiaren lema izango zuena.
Onddo-kapelua
1921ean Fred Pentland izeneko entrenatzaile berri bat etorri zen Racing Santander taldetik. 1923an Athleticek Errege Kopan garaipena lortu zuen, modu iraultzaile erabiliz gainera: pase laburra. 1927an Athletic utzi eta Athletic Madrid, Real Oviedo eta Espainiaren entrenatzailea izan zen. 1929an Bilbora itzuli eta Athleticek Liga/Errege Kopa dobletea egin zuen bitan, 1930 eta 1931an hain zuzen ere. Klubak lau aldiz segidan irabazi zuen Errege Kopa 1930 eta 1933 artean eta Liga 1932 eta 1933an. 1931an Athleticek bere garaipen luzeena lortu zuen, FC Barcelona 12-1 irabaziz.
Atlético Bilbao
1941an kluba izenaz aldatu behar zuten, Francisco Francok agindutako dekretu baten arabera, gaztelaniazkoak ez ziren izenak galarazita zeuden eta horrela klubari Atlético Bilbao izena jarri zioten. Urte berean klubeko historiako golegile nagusiak bere debuta egin zuen: Telmo Zarraonandia, hurrengo hamahiru denboraldietan 294 golak lortuko zituena. 1950/51 denboraldiko bere 38 golak oraindik Ligako errekorra badira. 1943an Athleticek Liga/Copa del Generalísimo doblete egin zuen berriro eta 1944 eta 1945ean Errege Kopa irabazi.
1950eko hamarkadaren hasieran Athletic Clubeko aurrealdea ospetsua izan zen: Zarra, Panizo, Rafa Iriondo, Venancio eta Gaintzak osatua. Aurrelari hauei esker klubak beste Copa del Generalísimo lortu zuen 1950ean. Ferdinand Daučík entrenatzaile berriaren heltzeak klubeko garaipenak handitu zuen: 1956an beste doblete bat eta 1955 eta 1958 Copa del Generalísimo bi lortuz. 1956an klubak Europako Kopan debuta egin zuen, historiako Manchester Uniteden talderik onenetariko batek menderatua izana.
1970eko hamarkada
1970eko hamarkadan Athleticek ez zuen arrakasta berreskuratu, hamar urtez Errege Kopa bakarra lortu baitzuen, 1973an hain zuzen ere. 1975eko abenduan, Real Sociedaden aurkako partida batean, Iribar eta Errealeko kapitaina zen Inaxio Kortabarriak ikurrina atera eta zelaiaren erdigunean kokatu zuten. Hauxe zen ikurrinaren lehendabiziko agerpen publikoa Francoren heriotzaren ondoren.
1977an Athletic UEFA Kopako finalera ailegatu zen, kanpoan lortutako golei ezker Juventusek menderatua izana. Hamarkada honetan ere Athletic Bilbao jatorrizko izena berreskuratu zuen.
Hanan Al Hroub
Hanan Al Hroub 1972an Betleem eko Dheisheh-ko errefuxiatu eremuan jaiotako irakasle palestinar ra da eta indarkeria egoeretan murgilduta bizi diren umeekin egiten du lan. 2016 an Varkey Fundazioaren Global Teacher Prize saria jaso zuen, hezkuntza ren nobel saritzat hartu ohi den errekonozimendua.
Bilboko Athletic Klubaren historia
1980ko hamarkada
1981ean Athleticek Javier Clemente sinatu zuen entrenatzaile gisa. Honek laster osatu zuen historiako talderik onenetariko bat, Urkiaga, De Andres, Urtubi, Argote edo Zubizarreta bezalako harrobiko jokalari gazteak Dani edo Goikoetxea bezalako beteranoekin uztartuz. Bere lehendabiziko denboraldian, Clementek Ligako laugarren postua lortu zuen. 1983an klubak Liga bat eta 1984an beste Liga/Errege Kopa dobletea lortu zituen. 1985 eta 1986an Athleticek 3.a eta 4.a hurrenez hurren bukatu zuen txapelketa. Clementeren estilo oldarkor, defentsa eta eraginkortasuna bultzatu zituen.
Hanan Al Hroub
Ibilbidea
Hanan Al Hroub Dheishehen hazi zen, Betleemeko kanpoaldean dagoen errefuxiatu eremuan. Lehen ikasketak burutu zituen Ekialde Hurbileko Palestinar Iheslariei Laguntzeko Nazio Batuen Agentzia ren (UNRWA) eskola batean. Bigarren intifada garaian Al-Quds unibertsitate irekian itzultzaile izateko ingelesa ikasketak burutzen ari zen. Bere seme-alabek senarrarekin etxerako bidean bizitako tiroketa bortitz baten ondorioz umeek trauma psikologikoak garatu zituzten.
Bilboko Athletic Klubaren historia
1980ko hamarkada
Ordutik Athleticek ez du garaipen handirik izan. Jose Angel Iribar, Howard Kendall, Jupp Heynckes edo Javier Irureta bezalako entrenatzaileek ezin izan dute garaipenak lortu.
Hanan Al Hroub
Ibilbidea
Halako egoerak bizi dituzten umeei laguntzeko irakasle aditurik ez zegoela ikustean, bere ikasketak aldatzeko eta lehen hezkuntza n espezializatzeko erabakia hartu zuen. Ramalla h-n Al-Bireh auzoko Samiha Jalil eskolako 6-10 urteko umeen irakaslea da.
Bilboko Athletic Klubaren historia
1990eko hamarkada
Clemente ondorengo entrenatzaile arrakastatsuena Luis Fernández izan zen, 1996an sinatuta. 1998an Ligan bigarrena izan zen, Champions League parte hartzeko sailkatuz. Fernandezek harrobiaren ikuspegi zabalaren onurak izan zuen: Athleticen jokatzeko ez zen beharrezkoa Euskal Herrian jaioa izan baizik eta Euskal Herrian hezia izatea. Horrela Salamancan jaiotako Patxi Ferreira edo Brasilen jaiotako Biurrun debutatu zuten. Roberto López Ufarte edo Benjamín, ostera, guraso euskaldunak izanda ere, ez ziren aukeratuak.
Hanan Al Hroub
Ibilbidea
Metodo propioa garatu du ikasleek errespetu an eta konfiantza n oinarrituriko harremanak garatu ahal izateko eta bizitzako alderdi guztietako indarkeria baztertuz. Liburu bat idatzi du: We Play, We Learn (Jolasten dugu, Ikasten dugu).
Bilboko Athletic Klubaren historia
1990eko hamarkada
Klubak beste harrobian hezitako jokalariak, euskal harrobikoak ez baziren ere, fitxatu zituen. Horrela Bixente Lizarazu (klubeko lehendabiziko iparraldeko jokalaria) Ismael Urzaiz edo José Mari fitxatu zituen. Politika berri honek 1995ean eztabaida sortu zuen Athleticek Real Sociedadetik Joseba Etxeberria fitxatu zuenean. Jokalari hauek, Rafael Alkorta, Julen Guerrero edo Patxi Ferreira bezalako Athleticen harrobiko jokalariekin batera 1998ko arrakasta lortu zuten.
Hanan Al Hroub
Sariak eta errekonozimenduak
2016an Varkey Fundazioaren Global Teacher Prize saria jaso zuen. Sari honek errekonozimenduaz gain, hamar urtez urtero 100.000$ diru-laguntza du. Saria bildu zueneko hitzaldian dirua mundu osoko ikasle eta irakasleak garatzen laguntzeko erabiltzeko asmoa adierazi zuen.
Bilboko Athletic Klubaren historia
2000ko hamarkada
Hala ere, klubak bazituen berri pozgarriak ere: alde batetik, 2002an sinatutako itun bati esker, emakumezkoen taldea sortu zuen, lau liga irabazi dituena; bestetik, harrobiak jokalari inportateak ere sortu ditu, tartean Yeste, Amorebieta, Iraola edo Llorente.
2010eko hamarkada
Joaquín Caparrós sevillarra Athletic entrenatzen hasi zenetik taldearen emaitza juxtuak alde batetara utzi eta Ligan eta Kopan paper ona egitera ohitu da. 2009ko Errege Kopako finala izan zen inflexio-puntua. Bertan Athleticek Bartzelonaren aurka galdu bazuen ere zaletuak ilusionatzen hasi ziren eta taldearen mailan jauzia egon zen. Hurrengo urtean UEFA Europa League jokatu zuen emaitza onik lortu ez bazuen ere. 2010-11 denboraldian Liga bikaina egin zuen eta 6. sailkatzea lortu zuen, berriz ere Europan jokatzeko aukera eskuratuz.
Hauteskundeetan Josu Urrutia lekittarra bihurtu zen lehendakari eta honek Marcelo Bielsa argentinarra ekarri zuen. Bielsaren eskutik Athletic joko ikusgarria egiten hasi zen, eta hasieran jokalariei ohitzea kostatu bazitzaien ere denboraldi zoragarria egin zuen, Errege Kopako eta UEFA Europa Leagueko finalak jokatzera iritsi baitzen. Hurrengo urtea oso gorabeheratsua izan du, futbolaz haratagoko arazoek taldearen giroan eta jokoan eragina izan dute eta denboraldi oso grisa egin du.
Gekko hokouensis
Gekko hokouensis Gekko generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.
Três Forquilhas
Três Forquilhas Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Metynnis fasciatus
Metynnis fasciatus Metynnis generoko animalia da. Arrainen barruko Serrasalmidae familian sailkatzen da.
Luteranismo
Luteranismoa Martin Luterok aldeztutako mugimendu erlijioso protestantea da. Haren ideien arabera, Jainkoak ez gaitu gure ekintza onak ala txarrengatik epaitzen, gure fedeagatik baizik.
Luterok fedearen alde hasi zuen ikuspuntua justifikazioaren kontzeptuan oinarritzen da: salbamenerako merituen eta santuen bitartekaritzaren teoria erromatar guztia ezeztatzen zuen. Luteranismoak Aita Santuaren autoritatea eta lehentasuna baztertzen ditu. Horregatik Apaizgo Unibertsala defendatzen du: sinisdun bakoitza bere buruaren apaiz da, bakoitzak Biblia bere erara irakur eta interpreta dezakeelako.
Luteroren dotrina
Hasiera batean, dotrina berririk eratzeko asmorik ez bazuen ere, Wittenbergeko katedralean iltzatutako tesietan bertan ere, errua Jainkoak berak baino ezin duela barkatu —sola fede— argudiatzen zuen eta, apaizaren absoluzioa erabilgarria izanda ere, ez zela ezinbestekoa. Orobat, hierarkiak ez zeukan Garbitokiko zigorrik arintzeko eskumenik.
Izan ere, Luterok gizakiaren eta Jainkoaren arteko elkarrizketa zuzena azpimarratzen zuen. Horrela, lehendabizikoz, Elizaren eta apaizteriaren bitartekari-papera ahultzen zen. Bataiatutako orok apaiza izateko gaitasuna duela defendatu zuen. Bigarrenik, Biblia (salbaziorako iturri bakarra —sola scriptura—, usadioa baztertzen baitzuen) edonork irakur eta interpreta zezakeen, eta ez bakarrik apaizek. Eta hirugarrenik, Elizaren zazpi sakramentuak hirutara laburtu zituen, Biblian oinarri dutenetara, hain zuzen: eukaristia, penitentzia mota batzuk eta bataioa.
Hedapena Alemanian
Luteroren 95 tesien zabalkundeak hautsa harrotu zuen berehala. Mainzko apezpikuak eta domingotarrek, Inkisizioaren arduradunek, berehala salatu zuten Lutero. Erroman, nolanahi ere, besteak beste Maximiliano I.a enperadorearen heriotza zela eta, erantzuna 1520ra arte atzeratu zen. Leon X.a Aita Santuak, bulda baten bidez, hirurogei egunetan atzera egin ezean, eskumikatuko zuela adierazi zuen, baina Wittenbergeko unibertsitateko irakasle eta ikasleen aurrean, Luterok bulda erre zuen.
Karlos V.a enperadore berriak Wormseko dieta deitu zuen 1521ean, Luterori berriro eskatzeko atzera egin zezan. Ezezkoak haustura berretsi zuen. Ordurako, Alemaniako humanista ugari bat eginda zeuden Luteroren dotrinarekin, tartean Ulrich Utten eta Filip Melanchton (azken horrek dotrina egituratu zuen). Zenbait artistak (Durer, Holbein) eta hiritarrek ere bat egin zuten Erreformarekin. Hurrengo urteetan hainbat hiritan eta printzerritan Luteroren dotrina onartu zen. Iparraldeko Europan, gero eta handiagoa zen kontzientzia nazionalari esker ere erakargarriagoak suertatu ziren Luteroren irakaspenak. Izan ere, Aita Santua salatu zuen politikan eskua sartzeagatik. Gainera, noblezia babestu zuen Luterok 1525eko Nekazarien Matxinada bertan behera uzteko eta Elizaren lurra bereganatzeko.
Wormseko dietaren ostean enperadoreak Lutero Inperiotik kanporatu bazuen ere, gezurrezko zelata batean Wartburgeko ɡaztelura eraman zuten Lutero, babesa ematearren. Bertan sei hilabete eman zituen haren lan nagusietako batzuk idazten. Ondoren, Wittenbergera joan zen, harik eta Eislebenera, bere jatorrizko hirira hain zuzen ere, itzuli zen, eta bertan 1546an hil.
Innenheim
Innenheim Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Innenheim udalerrian erroldatutako biztanleak 1.031 ziren. Familiak 382 ziren, horien artean 64 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 129 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 181 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 420 etxebizitza zeuden, 387 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 396 etxeak ziren eta 23 apartamentuak ziren. 387 etxebizitza nagusietatik 337 bere jabearen bizilekua ziren, 37 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 10 etxek bi zituzten, 52 etxek hiru zituzten, 78 etxek lau zituzten eta 243 etxek bost zituzten. 343 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 144 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 210 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 648 ziren, horien artean 486 aktiboak ziren eta 162 inaktiboak ziren. 486 pertsona aktiboetatik 460 lanean zeuden (244 gizon eta 216 emakume) eta 26 langabezian zeuden (10 gizon eta 16 emakume). 162 pertsona inaktiboetatik 71 erretiraturik zeuden, 48 ikasten zeuden eta 43 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Innenheim udalerrian 418 unitate fiskal zeuden, 1.123,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.620 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 argiketariak, 1 jatetxe eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Cosnac
Cosnac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cosnac udalerrian erroldatutako biztanleak 2.824 ziren. Familiak 1.035 ziren, horien artean 155 pertsona bakarrekoak ziren (73 bakarrik bizi ziren gizonak eta 82 bakarrik bizi ziren emakumeak), 384 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 459 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.920 ziren, horien artean 1.411 aktiboak ziren eta 509 inaktiboak ziren. 1.411 pertsona aktiboetatik 1.333 lanean zeuden (706 gizon eta 627 emakume) eta 78 langabezian zeuden (29 gizon eta 49 emakume). 509 pertsona inaktiboetatik 197 erretiraturik zeuden, 192 ikasten zeuden eta 120 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 81 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 3 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 24 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 13 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 27 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 3 igeltseroak, 8 margolariak, 3 zurginak, 4 iturginak, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 1 jatetxe eta 1 higiezinen agentzia.
2000. urtean Cosnac udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 468 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Diane von Fürstenberg
Diane von Fürstenberg, Diane Simone Michelle Halfin (Brusela, 1946ko abenduaren 31) belgiar-estatubatuar moda diseinatzailea da, bere soineko gurutzatu (wrap dress) ospetsuengatik ezaguna.
Jaiotza eta hezkuntza
Diane Simone Michelle Halfin Bruselan goi-erdi mailako familia judu batean jaio zen. Bere aitak, Leon Halfin, errusiar herritarra, Bigarren Mundu Gerra Suitzan eman zuen eta ama Liliane Nahmias, greziarra, Holokaustotik bizirik atera zen eta Dianeren hezkuntzan funtsezko pertsonaia izan zen. 12 urte zituela egoitza-eskolara bidali zuten, geroago 15 urterekin Oxfordshire ikastetxean sartu zen. 1965ean Madrilera bidaiatu zen gaztelania ikastera. Suitzara bueltan Suitzako Genevako Unibertsitatean hasi zituen ekonomia ikasketak.
Ezkontzak
Unibertsitatean, 18 urte zituela, ezagutu zuen Egon von Fürstenberg, alemaniar printze baten eta bere lehen emaztearen, Fiat automobilen fortunaren oinordekoaren, seme nagusia. Bikotea 1969an ezkondu zen azkenean. Hiru urte geroago dibortziatu egin ziren. Garai hartan bi seme-alaba izan zituzten, Alexandre printzea —ezkontzatik sei hilabetera jaioa— eta Tatiana printzesa, biak New Yorken jaiotakoak. Gaur egun Diane von Fürstenberg-ek lau biloba ditu, horien artean Talita von Fürstenberg.
2001ean, Barry Diller komunikazioko magnatuarekin ezkondu zen, eta harekin harreman erromantikoa izan zuen 1970etik.
Karrera
Fürstenbergek behin azaldu zuen moduan, “Egonen emaztea izango nintzela jakin nuenean, karrera hastea erabaki nuen. Asmoak zituen norbait izan nahi nuen, eta ez printze batekin ezkontzen den neska arrunt bat. Bere asmoa zen, besteak beste, bere soldata irabaztea eta emakume langilea izatearen independentzia erakustea. 1970ean, eta dolarreko aurrekontuarekin, emakumezkoen arropa diseinatzen hasi zen. Bere senarra ere diseinatzaile bihurtuko zen, bere ibilbideari urte batzuk geroago hasita, 1974an.
Fürstenberg eta bere senarra 70. hamarkadako glamourraren benetako isla izan ziren: haien bizimodu exotikoa Salvador Dalí- tik Windsorreko Dukeetaraino joaten ziren festa eta galekin txandakatzen zen. Bikotea New York Magazinearen azala izan zen ondorengo izenburupean: "Dena duen bikotea. Nahikoa al da dena?". Bikotea azkenean dibortziatu zen, adiskidetasunez, 1973an.
Bere ospea 1973an soineko gurutzatua —ingelesez wrap dress izenarekin ezaguna— sortzeari esker hasi zen garatzen. Fürstenbergen sorkuntzak eragin handia izan zuen emakumeen modan. Gaur egun, lehen soineko horietako bat New Yorkeko Metropolitan Museum of Art- en dago. Jantzien Institutuan ikus daiteke. Soinekoa modako merkatuan sartu zen kasualitatez, Fürstenberg-ek Diana Vreeland Vogueko editoreari wrap-dressaren aitzindaria izango zen jantzia erakutsi zion unean. Urte horretan bertan New Yorkeko Moda Astean parte hartzera gonbidatu zuten, non soinekoa lehen aldiz pasarelan agertu zen.
Fürstenberg moda negozioaren barruan, kosmetika eta osagarrien lerroa ere aurki dezakezu. 1975ean "Tatiana" lurrina jarri zuen salgai, bere alabaren izenarekin. Gainera, bere negozioa zabaltzeko, bere izena eta inizialak erregistratu zituen eta produktu berriak atera zituen, hala nola kosmetikoak, poltsak eta eguzkitako betaurrekoak. Hurrengo urtean, 1976an, wrap dressaren salmenten kopuruak jada 5 milioi izan ziren.
1983an, Beecham Group Ltd. talde farmazeutiko britainiarrarekin kontratua sinatu zuen. Markaren arrakastak eta bere negozioaren hedapenak Estatu Batuetako emakumeek zuzentzen duten negozio onenen artean Top 10 postua lortu zuen 4 urtez.
1985ean, Fürstenbergek Paris, Frantzia, hirira joatea erabaki zuen. 80ko hamarkadaren amaieran jakinarazi zen hamarkada osoan DVF lineako produktuek mila milioi dolar baino gehiagoko irabaziak lortu zituztela. Parisen bost urte eman eta bere enpresa sasoi betean egon ondoren, Fürstenberg AEBetara itzuli zen.
1993an, Lowell Nesbitt artista estatubatuarra hil ondoren, Fürstenberg-ek bere estudioa eta egoitza West 38 kaleko 389. zenbakian erosi zituen. Etxea, eraberritu aurretik, New Yorkeko poliziaren zaldien ukuilu gisa funtzionatzen zuen, hortik bere hedadura handia. 70. eta 80. hamarkadetan topagunea bilakatu zen, gela desberdinez gain, igerileku estalia, ganbara eta leiho handiez gozatzeko. Jabe ohiak The Old Stable (zalditegi zaharra) izenarekin izendatutako eraikin horretatik Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Robert Indiana, Jasper Johns, Robert Motherwell, Larry Rivers eta James Rosenquist esaterako pertsona eta artista ospetsuak pasatu ziren. Fürstenbergek lan-estudio eta egoitza gisa erabili zuen eraikina 2000. urte hasieran eraitsi zuten arte. Geroago eraikin moderno eta altuagoa eraiki zen. Gaur egun, New Yorkeko Washington kaleko 874. zenbakian dagoen DVF estudioan lan egiten du. Bere lana batez ere goi mailako (high-end) arropa lerroak sortzera bideratzen da, hau da, prezio altukoak eta aukerako leku batzuetan soilik saltzeko, esaterako, Bergdorf Goodman, Nordstrom, Saks Bosgarren etorbidea eta Neiman Marcus.
1997an, moda merkatura aktiboki itzuli zen, goi mailako joskintzako lerroa salgai jarriz. Bere memoriak, Diane: A Signature Life (Simon & Schuster; 1998) argitaratu zituen.
2005ean, CFDAk (Council of Fashion Designers of America "Amerikako Moda Diseinatzaileen Kontseiluak") Fürstenberg-i bere saria eman zion diseinatzaile gisa egindako ibilbidean izandako lorpen guztiak aitortzeko. Hurrengo urtean, 2006an, CFDAko presidente izendatu zuten. Urte berean burututako beste proiektu batzuk T-Mobile markarentzako mugikor telefono baten diseinua eta Project Runway programa amerikarraren hainbat ataletan epaimahai gisa agertzea izan ziren.
Bai bere lanean bai bizitza pertsonalean, "von" erabiltzen du bere abizenean "zu" -ren ordez, Europatik kanpo hain ohikoa ez dena. Bere abizenaren inguruko beste xehetasun anekdotiko bat da normalean publizitate kanpainetan eta logotipoetan dieresirik gabe agertzen dela normalean, nahiz eta bere karreraren hasieran –90eko hamarkadara arte– beti idazten zuela.
Jon Ander Garcia Alberro
Jon Ander Garcia Alberro (Zumaia, Gipuzkoa, 1977ko maiatzaren 19a) euskal sortzailea da. Ikur eta sistema grafiko sortzaile, diseinatzaile grafikoa da eta bigara sorkuntza lantaldeko kidea da Itziar Aranbururekin batera.
Ibilbidea
Arte plastikoetan egindako ibilbide eta gero, urte batzuk daramatza web diseinua eta sistema grafikoen garapenaren ikerketan, hezkuntza eta gizarte eraldaketarako sormen prozesuak garatzeko helburuarekin.
Arte Ederretan lizentziatua (UPV-EHU) eta Bartzelonan Arte eta Gizarte postgradoan diplomatua (UAB).
Egun, Diseinu Grafiko irakaslea Usandizaga BHIn, Publizitate Grafikako Goi Mailako Heziketa Ziklo batetan. Bertan, benetazko Diseinu Grafiko proiektu bidez eta ikasketa zerbitzu kontzeptuaren barnean, gizarteari ekarpen bat gauzatzea bilatzen du.
Symphurus luzonensis
Symphurus luzonensis Symphurus generoko animalia da. Arrainen barruko Cynoglossidae familian sailkatzen da.
Rabindranath Tagore
Rabindranath Tagore (রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর, Robindronath Thakur jaioa, (Kalkuta, India, 1861ko maiatzaren 7a - Kalkuta, India, 1941ko abuztuaren 7a), Bhanu Singha Thakur (Bhonita) idazle izenarekin ere ezaguna da. Era berean, hainbat ezizen erabili zituen, Gurudev, Kabiguru, eta Biswakabi. Indiako azpi-kontinenteko poeta, musikari, artista, ayurveda-ikerlaria eta jakintsua izan zen.  Bengala ko literatura eta musika birmoldatu zituen, baita Indiako artea ere, testuinguru modernismo an XIX. mende bukaeran eta XX. mende hasieran. Gitanjaliren "bertso sakon sentikorra, freskoa eta ederraren” egilea, 1913an Literaturako Nobel Saria irabazi zuen lehen ez europarra izan zen.  Tagoreren abesti poetikoak espiritualak eta merkurialtzat jotzen ziren, baina hala ere, bere "prosa dotorea eta poesia magikoa" denbora askoan ezezagunak izan ziren Bengalatik kanpo. Batzuetan "Bengalako bardo a" ezizenaz izendatzen dute.
Tagore Kalkutako brahmo hindua zen, Burdwan eta Jessore barruti etan agintariak izandako arbasoekin, zortzi urte zituenean hasi zen poesia idazten. Lehen olerki esanguratsuak hamasei urterekin argitaratu zituen Bhānusiṃha ("Eguzki lehoia") ezizenarekin, literatura kritikoek aspaldi galdutako klasiko gisa hartu zituztenak. 1877. urterako, lehenengo ipuin eta dramaturgia lanak argitaratuak zituen, bere benetako izenarekin. Humanista, unibertsalista, internazionalista eta nazionaliste n aurkako sutsua izanik, britainiar legea salatu zuen, Britainia Handia rekiko independentzia defendatuz. Bengalako pizkunde aren adierazle, margolan ak, zirriborroak eta bozetoak, ehunka testu eta bi mila abestitik gora biltzen zituen kanon zabala osatu zuen. Berak sortutako Visva-Bharati Unibertsitatean gordetzen da ondare a.
Tagorek bengalera hizkuntza modernizatu zuen, forma klasiko zurrunak baztertuz eta hizkuntza estrukturei aurre eginez. Bere eleberri ak, ipuin ak, abesti ak, dantza-drama k eta saiakera k gai politiko eta pertsonalak izan zituzten hizpide. Gitanjali (Abesti ofrendak), Gora (Aurpegi polita) eta Ghare-Baire (Etxea eta mundua) dira idazlan ezagunenak, eta bere olerkiak, ipuinak eta eleberriak txalotuak izan ziren, baita kritikatuak ere, zuten lirismo agatik, solaskidetzagatik, naturaltasunagatik eta kontenplazio joeragatik. Bi naziok bere konposizioak aukeratu zituzten himno nazional bezala: India ko Jana Gana Mana eta Bangladesh eko Amar Shonar Bangla. Halaber, Sri Lanka ko himno nazionala bere lanetan inspiratuta dago.
Bizitza
Tagoretarren jatorrizko abizena Kushari zen. Rarhi Brahmins ziren, mendebaldeko Bengala ko barrutian zegoen Kush izeneko herrixka batekoak.
Gaztaroa: 1861-1878
Bizirik iraun zuten hamahiru haurren arteko gazteena, Tagore 1861eko maiatzaren 7an jaio zen, Kalkuta ko Jorasango jauregian. Gurasoak Debendranath Tagore (1817-1905) eta Sarada Devi (1830-1875) izan ziren. Tagore gehienbat zerbitzariek hezi zuten, ama haurtzaroan hil baitzitzaion, eta aitak berriz etengabe bidaiatzen baitzuen. Tagore familia Bengalako berpizkunde aren abangoardian zegoen. Literatura aldizkari ak argitaratzen zituzten, eta sarri antolatzen zituzten antzerki emanaldi ak eta Bengalako eta mendebaldeko musika klasikoen kontzertu ak. Tagoreren aitak Dhrupadeko musikari profesionalak gonbidatzen zituen etxera, haurrei India ko musika klasikoa irakasteko.
Tagoretarren anaia zaharrena, Dwijendranath, filosofo eta olerkaria izan zen. Beste anaia bat, Satyendranath, Indiako Zerbitzu Zibilerako izendatutako lehen indiar ra izan zen, aurreko denak europar rak izan ziren bitartean. Jyotirindranath, beste anaia bat, musikaria, musikagilea eta antzerkigilea izan zen. Bere arreba Swarnakumari eleberrigilea izan zen. Jyotirindranathen emaztea Kadambari Devi, Tagore baino pixka bat zaharragoa, lagun maitagarria eta eragin indartsua izan zen. Ezustean bere buruaz beste egin zuenean 1884an, ezkondu eta gutxira, urte luzez egon zen sakon asaldatuta.
Tagorek neurri handi batean ikasgela n eskolatzea ekidin zuen. Nahiago izaten zuen familiako jauregi an barrena ibili edo gertuko Bolpur eta Panihatiko inguruak bisitatu. Bere anaia Hemendranathen tutoretzan zegoen fisikoki gogortzeko, Ganges ibaian igeri eginaz edo mendira joanaz, eta gimnasia, judo zein borroka praktikatuz. Marrazkigintza, anatomia, geografia eta historia, literatura, matematika, sanskrito a eta ingelesa ikasi zituen. Azken hau gutxien estimatzen zuen ikasgaia zen. Tagorek heziketa formala gaitzetsi zuen, eta egun bakarra iraun zuen hiriko Presidentearen Eskolan. Urte batzuk geroago esan zuen irakaskuntza egokiak ez dituela gauzak azaltzen; irakaskuntza egokiak jakin-mina pizten duela.
Upanayanaren (haurtzaroko erritu a) ondoren, hamaika urte zituela, Tagorek eta bere aitak Kalkuta utzi zuten 1873ko otsailean, hainbat hilabetez Indian zehar ibiltzeko. Aitaren Santiniketango jabetzak eta Amritsar bisitatu zituzten, Dalhousi en kokatutako “Himalaia ko muinoko estazio”ra iritsi aurretik. Han Tagorek biografia k irakurtzen zituen, historia, astronomia, zientzia modernoa eta sanskritoa ikasi zituen, baita Kālida ren poesia klasikoa aztertu ere. Amritsarren egon ziren hilabeteko egonaldian, aita eta semea sarri joaten ziren Urrezko Tenplu ra, eta bertan abesten ziren gurbani eta nanak bani abesti eztiak izugarrizko eragina izan zuten bere baitan. "Nire oroitzapenak" (1912) liburuan, sarri aipatzen du ordukoa. Hona adibide bat: "Amritsarreko urrezko tenplua amets bat bezala itzultzen zait. Goiz askotan aita lagundu dut aintzira ren erdian dagoen Sikhen Gurudarbar horretara. Han abesti sakratu ak etengabe entzuten dira. Nire aitak, fededunen artean eserita, zenbaitetan ahotsa gehituko zion laudorio aren ereserki ari, eta jendetzak ilusioz ikusten zuen ezezaguna beren debozioekin bat egiten. Eta berriro itzuliko ginen azukre-kristalen eskaintza santifikatuekin eta beste gozoki batzuekin.”
Shelaidaha: 1878–1901
Ingeles ez, irlandar rez eta eskoziar rez sortutako folk doinu biziek harrituta utzi zuten Tagore. 1880an, Bengalara titulurik gabe itzuli zen, Europa ko nobedadeak Brahmo tradizioekin bateratzea erabakita, bakoitzari onena ateraz. Bengalan egonkortu ondoren, Tagorek aldiro-aldiro olerkiak, ipuinak eta eleberriak argitaratzen zituen. Hauek Bengala barnean eragin handia izan arren, arreta nazional urria jaso zuten. 1883an 10 urteko Mrinalini Devirekin ezkondu zen, garai hartako ohiko praktikari jarraituz. Bost seme-alaba izan zituzten, horietatik bi haurtzaroan zendu zirenak.
1890. urtean, Tagore bere arbaso engandik jasotako ondasun zabalak kudeatzen hasi zen Shelaidahan (gaur egun Bangladesh ko eskualdea). Emaztea eta seme-alabak 1898an aldatu ziren bertara bizitzera. Tagorek bere lan ezagunenen artean dagoen Manasi (1890) olerki liburua argitaratu zuen. Bestalde, Zamindar Babu bezala, Padma ibaia gurutzatu zuen luxuzko familiako itsasontzi an. Bidenabar, baserritar maizterrei errenta sinboliko ak kobratu ondoren, bedeinkatu egiten zituen, eta hauek otordu apalekin ohoratzen zuten, inoiz arroz lehorra eta esne garratz arekin.
1891-1895 garaian izan zuen ekoizpen handiena; hiru liburutan bildutako Galpaguchchha-ko 84 istorioen erdiak baino gehiago idatziz. Istorioak ironiaz eta larritasunez aztertzen zuten Bengalako idealizatutako landan zegoen txirotasun a.
Santiniketan: 1901–1932
1901ean Tagore Santiniketanera joan zen marmolaz jositako otoitz aretoa duen monasterio bat sortzera, Mandir izenekoa. Eskola esperimentala zen, zuhaitzekin, lorategiekin eta liburutegi batekin. Han bere emaztea eta semeetako bi hil zitzaizkion. Aita 1905ean zendu zen. Herentziagatik eta Tripura ko Maharaja rengandik hileroko ordainketak jaso zituen, eta hainbat diru sarrera izan zituen bere familiaren bitxiak eta Puri itsas ondoko bungalow a saldu zirelako. Eta baita 2.000 rupia jaso zituen orduan, saldutako liburuen eskubide engatik. Bengalako eta atzerriko irakurleak irabazi zituen; "Naivedya" (1901) eta "Kheya" (1906) liburuak argitaratu zituen, eta poemak bertso librera itzultzen zituen.
1919an, Anjuman-e-Islamiako presidentea zen Syed Abdul Majidek gonbidatu zuen lehen aldiz Sylhe t bisitatzera. Ekitaldiak 5000 pertsona baino gehiago erakarri zituen.
1921ean, Tagorek eta Leonard Elmhirst nekazaritzako ekonomialari ak "Landa Berreraikuntzarako Institutua" sortu zuten Surul herrian, Ashramwetik gertu. Mundu mailako emaileen, funtzionarioen eta jakintsuen laguntza bilatu zuen, "ezagutza biziberritzeko" ezjakintasunaren txabole tatik. 1930eko hamarkadaren hasieran, ingurugiroa ren "kasta eta ukiezin”en kontzientzia anormala zuzentzen saiatu zen. Egoeraren aurka hitz egin zuen, Dalit ukiezinen heroiei olerkiak eta dramak idatzi zizkien, eta kanpaina egin zuen, arrakastaz, Guruvayoor tenplua Daliten izenean zabaltzeko.
Ilunabarreko urteak: 1932–1941
Tagoreren asmoak zientzia ra zabaldu ziren bere azken urteetan, 1937ko Visva-Parichay saiakera bilduman ageri den bezala. Lege zientifiko ekiko errespetua, eta biologia, fisika eta astronomia sartu zituen bere olerkigintzan, naturalismo zabala eta egiazkotasuna erakutsiz. Zientziaren prozesua saretu zuen, zientzialarien narrazioak hainbat istorioetan ehunduz, hala nola Se (1937), Tin Sangi (1940) eta Galpasalpa (1941). Bere azken bost urteak min kronikoak eta aldi luzeko bi gaixotasun ek markatu zuten. Hauek Tagorek 1937ko bukaeran konorte a galdu zuenean hasi ziren, eta ondorioz komatoso eta heriotzatik gertu egon zen denbora batez. Horrela gertatu zen 1940ko bukaeran antzeko birgaixotze batean, eta hortik ez zen sekula errekuperatu. Dena den, urte hauetako olerkigintza bere onenen artean dagoː "Lainoak flotatzen sartzen dira nire bizitzan, orain ez euririk edo euri ekaitzik ekartzeko, baizik eta kolorea gehitzeko nire ilunabarreko zeruari.- 292 bertsoa, 'Kaleko txoriak'."
Agonia luzeko epea Tagoreren heriotzarekin amaitu zen, 1941eko abuztuaren 7an, laurogei urte zituela. Berak eraikitako Jorasanko jauregiko goiko solairuan zendu zen. A. K. Senek, uztailaren 30ean honako azken poema hau jaso zuen: ''“Nire urtebetetze egunaren erdian galduta nago. Lagunak nahi ditut, haien ukitua, lurraren azken maitasunaz. Bizitzaren azken eskaintza hartuko dut, gizakiaren azken bedeinkapena hartuko dut. Gaur nire zakua hutsik dago. Eman beharreko nuen guztia eman dut. Zerbait jasotzen badut ordez, maitasun pixka bat, barkamen pixka bat, nirekin hartuko dut, hitzik gabeko amaierako jaialdira igarotzen den itsasontzia hartzen dudanean.”''
Bidaiak
1878 eta 1932 artean, Tagorek bost kontinente etako hogeita hamar herrialde baino gehiagotan jarri zuen oina. 1912an, itzulitako lanen zati bat Ingalaterra ra eraman ondoren, hainbat ospetsuren arreta jaso zuen, besteak beste, misiolari eta Gandhiren babestua zen Charles F. Andrews, poeta irlandarra William Butler Yeats, eta baita Ezra Pound, Robert Bridges, Ernest Rhys, Thomas Sturge Moore. Yeatsek Gitanjaliren ingelesezko itzulpenaren hitzaurrea idatzi zuen; eta Andrews Tagorekin egon zen Santiniketan. 1912ko azaroan, Tagore bira egiten ibili zen Estatu Batu etan eta Erresuma Batua n, eta Buttertongo Andrewsen kleroko lagunekin hartu zuen ostatu. 1916ko maiatzetik 1917ko apirilera arte, Japonia n eta Estatu Batuetan klaseak eman zituen. Nazionalismoa salatu zuen. "Nazionalismoa Indian" bere saiakera, mespretxatua eta goraipatua izan zen, era berean. Romain Rolland eta beste bakezale batzuek, miretsi egiten zuten.
Etxera itzuli eta gutxira, 63 urteko Tagorek Peru ko gobernuaren gonbidapena onartu zuen. Mexiko ra ere bidaiatu zuen. Gobernu bakoitzak, bisitak ospatzeko, 100.000 dolar agindu zion bere ikastetxerako. 1924ko azaroan Buenos Aires era iritsi zen, eta astebetera Tagore gaixo bat Villa Miralriora joan zen atseden hartzera, Victoria Ocamporen aginduz. 1925eko urtarrilean itzuli zen etxera. Hurrengo urteko maiatzean, Tagore Napoli ra iritsi zen; eta biharamunean Mussolini ezagutu zuen Erroma n. Haien hasierako harreman atsegina laster amaitu zen, Tagorek Il Duceren faxismoa aipatu zuenean. Baina aurretik goraipatu egin zuen: "Zalantzarik gabe, nortasun aparta du. Hain da kementsua bere burua, Michelangelo ren zizela ekartzen didala gogora." Faxismoaren "suzko bainuak" apaldu zuen "Italia ko arima hilezkorra ... argi motelaz jantzirik." Tagore 1926ko azaroan Hungaria ra iritsi zen, eta denbora bat igaro zuen Balatonfüred hirian, Balaton lakuaren ertzean zegoen bainuetxean, bihotzeko arazoetatik errekuperatzen. Zuhaitz bat landatu zuen, eta 1956an bere busto-estatua bat jarri zen bertan (India ko gobernuaren oparia, Rasithan Kashar artistaren lana, 2005ean berri batekin ordezkatua izan zena). 1957tik hona, laku-pasealekuak bere izena darama.
1927ko uztailean, Tagore eta bi lankidek lau hilabeteko bira hasi zuten hego-ekialdeko Asia bisitatuz. Bali, Java, Kuala Lumpur, Malacca, Penang, Siam eta Singapurr era joan ziren. Bidaien egunerokoa osatu zuten Jatri (1929) liburua argitaratuz. 1930 hasieran, Bengala utzi zuen ia urte osoan zehar Europa n eta Estatu Batue tan ibiltzeko. Britainia Handi ra itzuli zenean, bere margolanak Paris en eta Londres en erakusgai zeuden bitartean, Birmingham eko kuakeroen bizileku batean hartu zuen ostatu. Bere Oxford Hibbert hitzaldiak idatzi zituen, eta urteroko Londreseko kuakero en topaketan hitz egin zuen. Bertan, britainiarren eta indiarren arteko harremanei buruz mintzatuz, hurrengo bi urtetan behin eta berriz jorratuko zuen gaia, Tagorek "urruntzearen hutsune iluna" izan zuen hizpide. Aga Khan III.a bisitatu zuen, Dartington aretoan egon zen, Danimarka, Suitza eta Alemania bisitatu zituen 1930eko ekaina eta irailaren erdialdera, eta ondoren Sobiet Batasun era joan zen.
1932ko apirilean, persiar Hafez mistikoak intrigatuta, Reza Shah Pahlavi k ostatu eman zion. Beste hainbat bidaiatan, Tagore pertsonaia ezberdinekin egon zen, hala nola, Henri Bergson, Albert Einstein, Robert Frost, Thomas Mann, George Bernard Shaw, H.G. Wells eta Romain Rolland ekin. Pertsia ra, Irak era (1932an), eta Sri Lanka ra (1933an) egindako bisitek Tagoreren atzerri ko azken bira osatu zuten, eta komunismo aren, nazionalismo aren eta komunalismoaren aurkako iritziak sakondu besterik ez ziren egin. Indiako lehendakariorde M. Hamid Ansari esan zuen Rabindranath Tagorek erkidego en, gizarte en eta nazio en arteko hurbilketa kulturala predikatu zuela, jokabide liberal hau ohikoa bilakatu aurretik. Tagore bere garaikoa baino gizon aurreratuagoa zen. Iran era 1932an egin zuen bisitan honela idatzi zuen, "Asia ko herrialde bakoitzak bere arazo historikoak konponduko ditu bere indarraren, naturaren eta beharren arabera. Baina aurrera egiteko bidean bakoitzak eramango duen lanpara, bateratu egingo da guztien ezagutzaren izpia argiztatzeko."
''“Gure grinak eta nahiak menderakaitzak dira, baina gure izaerak elementu horiek osotasun harmoniatsu batean menperatzen ditu. Horrelako zerbait gertatzen da mundu fisikoan? Elementu menderakaitzak, dinamikoak dira bultzada indibidualarekin? Ba al dago printzipioren bat mundu fisikoan, elementuok menderatzen dituena, antolaketa ordenatuan ezarrriz?”'' Einstein ekin izandako elkarrizketan, 1930eko apirilaren 14an.
Lanak
Batez ere bere olerkigintza gatik ezaguna, baina Tagorek eleberri ak, saiakera k, ipuin ak, bidaien kronika k, drama k eta milaka abesti idatzi zituen. Tagoreren prosa aipatuz, bere kontakizun laburrak dira, ziurrenik, gehien nabarmentzen direnak. Eta bengalera hizkuntzan generoaren sorrera egozten zaio. Bere lanak maiz izaera erritmiko, baikor eta lirikoagatik ezagutzen dira. Horrelako istorioek gehienetan jende arruntaren bizitzan mailegatzen zituen. Tagoreren fikzio ezak, lanak historia, hizkuntzalaritza eta espiritualtasuna rekin lotu zituen. Autobiografia k idatzi zituen. Bere bidaien egunerokoa k, saiakera k eta hitzaldi ak hainbat liburukitan bildu ziren, besteak beste, Europa Jatrir Patro (Eskutitzak Europatik) eta Manusher Dhormo (Pertsonaren erlijioa). Einstein ekin izan zuen elkarrizketa laburra, "Oharra naturaren errealitatearen gainean", azken liburukiaren eranskin gisa jasotzen da. Tagoreren jaiotzaren 150. urtemugan, bere lanen gorputz osoaren (Kalanukromik Rabindra Rachanabali izenburuarekin) antologia argitaratzen ari dira bengaleraz, orden kronologikoan. Lan bakoitzaren bertsio guztiak biltzen ditu, laurogei bolumen inguru betez. 2011n, Harvard University Press Visva-Bharati Unibertsitatearekin lankidetzan aritu zen Funtsezko Tagore argitaratzeko. Bestalde, Tagoreren lanen antologia handiena ingelesez Fakrul Alamek eta Radha Chakravarthyk editatu zuten, eta bere jaiotzaren 150. urteurrena adierazi zuen.
Antzerkia
Tagorek dramarekin izandako esperientziak hamasei urte zituenean hasi ziren, bere anaia Jyotirindranathekin. Hogei urte betetakoan idatzi zuen lehen obra dramatikoa, "Valmiki Pratibha", jauregi an bertan antzeztua izan zena. Tagorek adierazi zuenez, bere lanek "sentimendua ren eta ez ekintzaren jolasa" artikulatu nahi zuten. 1890ean bere antzerkirik onenetzat jo izan den "Visarjan" izatzi zuen, "Rajarshiren" eleberriaren moldaketa bat. Jatorrizko bengalera hizkuntzan, lanok azpi-trama korapilatsuak eta bakarrizketa hedatuak jasotzen zituzten.
Geroago, Tagoreren dramek gai filosofi ko eta alegori ko gehiago erabili zituzten. Dak Ghar (Postetxea; 1912) antzezlanean adibidez, Amal umea bere mugalde hutsalak desafiatzen deskribatzen du, azkenean "lokartzen" ari dela, bere heriotza fisikoa iradokiz. Mugarik gabeko erakargarritasuna duen istorioa: Europa n kritika ezin hobeak jaso zituena. Dak Gharrek heriotza jorratu zuen, Tagoreren hitzetan, "aberastasun gordina eta egiaztatutako kredo en mundutik" "askatasun espirituala". Beste antzerki bat, Chandalika (Neska ukiezina), antzinako kondaira budista batean inspiratuta zegoen. Bertan Anandak, Gautama ko Buda ren jarraitzaileak, tribuko neska bati ura eskatzen dio. Raktakarabi ("Heriotzorri gorriak"), Yaksha puri- ko biztanleen agintea duen errege kleptokrata baten aurkako borroka alegorikoa da.
Ipuinak
Tagorek 1877. urtean hasi zuen bere ibilbidea, hamasei urte besterik ez zituenean, "Bhikharini"-rekin ("Emakume eskalea"). Honekin, Tagorek modu eraginkorrean asmatu zuen bengalera ko ipuin generoaren hizkuntza. 1891tik 1895era egindako lau urteak Tagoreren "Sadhana" aldia bezala ezagutzen da, Tagoreren aldizkari baten izena. Garai hau Tagoreren emankorrena izan zen, Galpaguchchharen hiru liburukietan bildutako istorioen erdiak baino gehiago egin zituelako. Bilduma osoan, laurogeita lau ipuin jasotzen dira. Horrelako kontakizunek normalean Tagoreren inguruko gogoetak erakusten dituzte, ideia moderno eta modazkoekin, eta buruko puzzle interesgarriak eginaz (bere adimena probatzea gustatzen zitzaion). Normalean, bere istorio goiztiarrek ("Sadhana" garaikoak adibidez) bizitasun eta berezkotasun oparoarekin lotu zituen. Ezaugarri horiek oso lotuta zeuden bizi izan zen herrietako bizimoduarekin, besteak beste, Patisar, Shajadpur eta Shilaida, Tagore familiak jabetza handiak kudeatzen zituelako bertan. Han, jende pobre eta arrunten bizitza ikusi zuen, eta ordura arte ez bezala India ko literatura n, era sakonean eta sentimenduz aztertzen aritu zen. Hain zuzen ere, "Kabuliwala" ("Kabuleko fruta saltzailea", 1892an argitaratua), "Kshudita Pashan" ("Harri gosetuak",1895eko abuztua) eta "Atithi" ("Iheslaria", 1895) ipuinetan, zapalduengan ardaztu zuen azterketa analitiko hori. "Galpaguchchhako" izenaz ezagutzen ziren beste ipuin asko, bere Sabuj Patra aldian izan ziren idatziak, 1914tik 1917ra. Tagorek editatu eta laguntzen zuen beste aldizkari baten izena hori bera zen.
Eleberriak
Tagorek zortzi eleberri eta lau kontakizun luze idatzi zituen, horien artean Chaturanga, Shesher Kobita, Char Odhay eta ''Noukadubi. Ghare Baire'' eleberrian (Etxea eta mundua), Nikhil protagonista ren zamindar idealistaren lenteen bidez, indiar nazionalismo a, terrorismoa eta erlijio grinak Swadeshi mugimenduan gaitzesten ditu. Tagoreren sentimendu gatazkatsuen adierazpen zintzoa zen, 1914ko depresio aren ondorioz sortua. Eleberriak musulman en eta indiar ren indarkeria azaltzen du, eta Nikhil zauritzen denean (ziurrenik heriotza-zauriak) amaitzen da.