cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sainte-Anastasie (Gard)
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
El último viaje de Robert Rylands
El último viaje de Robert Rylands, ingelesez Robert Rylands' Last Journey  (euskaraz Robert Rylandsen azken bidaia), 1996ko Gracia Querejeta espainiarrak zuzendutako drama film bat da. Javier Marías espainiar idazlearen Todas las almas (1989) eleberrian oinarritua dago. Ben Cross, William Franklyn, Gary Piquer eta Cathy Underwood aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Ingalaterra, Robert Rylands (William Franklyn) azken hamar urtez haren berririk izan ez den eta Oxfordera itzuli berri den 70 urte betetzear dagoen unibertsitateko irakasle eta arkeologo bat da. Gau oso batez poliziaren komisaldegian bere borondatezko lekukotasuna ematen igaroko du. Bere kontakizunak hainbat pertsonen arteko loturak ezarriko ditu: Jill ilegorria (Cathy Underwood), haren alaba Sue (Perdita Weeks), Ahira indiarra (Lalita Ahmed), Abraham Jones (Karl Collins) ikasle beltza, eta literatura ikastaro bat irakastera etorri den Juan Noguera espainiarra (Gary Piquer). Rylandsen adierazpenek Alfred Cromer-Blakerekin (Ben Cross) harreman intimoa eta iraunkorra duela agertaraziko du. Cromer-Blaken egunak jada amaitzear daudelako albisteak Robert Rylandsen azken bidaia bizipen emozional pertsonal batean bilakatuko dute.
Bréançon
Bréançon Frantziako udalerria da, Val-d'Oise departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bréançon udalerrian erroldatutako biztanleak 381 ziren. Familiak 130 ziren, horien artean 17 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 38 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 67 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 151 etxebizitza zeuden, 132 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 146 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 132 etxebizitza nagusietatik 105 bere jabearen bizilekua ziren, 25 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 3 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 90 etxek bost zituzten. 113 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 88 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 257 ziren, horien artean 201 aktiboak ziren eta 56 inaktiboak ziren. 201 pertsona aktiboetatik 187 lanean zeuden (99 gizon eta 88 emakume) eta 14 langabezian zeuden (4 gizon eta 10 emakume). 56 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 26 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bréançon udalerrian 125 unitate fiskal zeuden, 350,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 27.801 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 14 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 iturgina.
Arthroleptella
Arthroleptella anfibio genero bat da, Anura ordenaren barruko Pyxicephalidae familian sailkatua.
Bréançon
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Coregonus migratorius
Coregonus migratorius Coregonus generoko animalia da. Arrainen barruko Salmonidae familian sailkatzen da.
NA-7330
NA-7330 edo Deierriko Hiriberriko errepidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-120 nafar errepideko 15,06 kilometroan hasi eta Deierrin dagoen Hiriberri kontzejura arte doa. Errepidea 29,36 kilometro luze da.
Châtignac
Châtignac Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Châtignac udalerrian erroldatutako biztanleak 205 ziren. Familiak 84 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 97 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 96 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 84 etxebizitza nagusietatik 58 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 23 etxek lau zituzten eta 42 etxek bost zituzten. 63 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 41 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 37 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ox Taurusekoa
Ox Taurusekoa Masami Kurumadak idatzi eta marraztutako manga den Saint Seiya Next Dimensioneko pertsonaia bat da. Tauruseko urrezko zalduna da XVIII. mendeko Hadesen aurkako gerra santuan. Bere lehen agerraldia Next Dimensionek kontatzen duen istorioan Izô Kaprikorniokoaren ondoan da, urrezko zaldun bezala izendatu berriak diren Shion Ariesekoa eta Dohko Librakoa zigortzeko. Izan ere, istorioaren hasieran Dohko eta Shion euren kabuz joan ziren garaiko Hadesen gorpuztea izango zen Alone hiltzera. Horregatik, Oxek beldur apur bat eragin nahi die bi urrezko zaldun berriei bere Adar Handi teknika erabiliz, baina Izôk berari uzteko esaten dio, eta Exkalibur teknika erabiliz bi urrezko zaldun berrien azpiko lurra ebakitzen du. Handik apur batera, Suikyo Garudakoaren aurka borrokatu behar izaten du, azkenean honen esku hilez, Hadesen aurkako XVIII. mendeko gerra santuan hildako lehen urrezko zalduna delarik. Suikyoren esku hila izan ondoren, bere ondotik Ikki Fenixekoa igarotzen da, gorpua ikusten duena eta hil ondoren ere Tauruseko tenplua babesten jarraitzen duela nabaritzen duena.
Châtignac
Diru sarrerak
2009an Châtignac udalerrian 75 unitate fiskal zeuden, 179 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.381 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 argiketaria.
2000. urtean Châtignac udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 594 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Abschied von gestern
Abschied von gestern 1966ko Alexander Kluge alemaniar zinema zuzendariaren film dramatikoa da, Anita G. bere ipuinean oinarrituta.
Pedro Manuel Grazenea
Pedro Manuel Grazenea Etxaide (Elgorriaga, 1929 - Irun, 2017ko apirilaren 4a), izengoitiz Elgorriaga, nafar erremontaria izan zen. 32 urtez aritu zen profesionaletan, aitzinean beti.
Abschied von gestern
Sinopsia
Anita G. Ekialdeko Alemaniako neska etorkin gazteak arazoak ditu Mendebaldeko Alemanian bizitzeko.
Pedro Manuel Grazenea
Bizitza
Pedro Manuel Grazenea 1929an jaio zen Elgorriagan. Haurtzaroan esku-huska aritzen bazen ere, geroago Euskal Jaiko erremonte eskolan sartu, eta 1948ko apirilaren 16an egin zuen debut profesionala. 20 urte zituelarik, besoko lesioa izan zuen. Sendatu zelarik, Urumea pilotalekura aldatu, eta frontoi horretako aurrelari hoberena izan zen hamar urtez. Erretiratu ostean, Urumeako erremonte eskolako arduraduna izan zen. Gerora, masajista lanetan aritu zen 22 urtez Hernaniko Galarreta pilotalekuan. 2007an, omenaldi egin zioten Mutrikun.
15. taldeko elementu
IUPAC-en nomenklatura modernoan, '''15. taldeko elementua''' taula periodikoaren 15. seriean dagoen elementua da. Talde honi nitrogenoaren talde edo pniktogenoak ere deritzo.
Talde honetako elementuak hauek dira:
Talde honetako elementurik garrantzitsuena nitrogenoa da (N). Molekula diatomiko gisa, airearen osagai nagusia da.
Taldearen konposatu binarioei 'pniktido ere deitzen zaie. Izen hau grezieratik dator (πνίγειν, pnigein, ito esan nahi du). Era berean, taldeko bi elementu arruntenen (P eta N) izen mnemonikoa da.
Elementu hauek oso egonkorrak dira konposatuak sortzen dituztenean, lotura kobalente bikoitz eta hirukoitzak eratzen baitituzte. Hain zuzen, ezaugarri horixe da beren toxikotasuna eragiten duena, batez ere fosforoaren, artsenikoaren eta antimonioaren kasuan. Substantzia hauek gizakiaren gorputzeko elementu kimikoekin erreakzionatzen dutenean, gibelak prozesatu ezin ditzakeen erradikal aske sendoak eratzen dituzte eta gorputzean metatzen dira. Paradoxikoki, nitrogenoaren eta bismutoaren kasuan lotura sendo horiek dira beren toxikotasun txikiaren errudunak: hausteko zailak diren erreaktibotasun txikiko molekulak eratzen dituzte beste atomo batzuekin. Esaterako, N2 molekula atmosfera inerteak sortzeko erabiltzen da xenona edo beste edozein gas noble oso garestia denean.
Tianmen mendia
Tianmen mendia (門; Zeruko Atearen Mendia), Txinako Herri Errepublikako Hunan probintziako ipar ekialdeko Zhangjiajieko Baso Parke Nazionalean dagoen mendia da. Oso leku turistikoa da eta bertan arrisku kirolen proba asko burutu dira.
Tenplua
Tianmenshan tenplua gailurrean dago. Jatorrizko tenplua Tang dinastian zehar eraiki zen eta XX. mendearen lehen zatian suntsitua izan zen. 1949an, Txinako Iraultza Komunista bere amaiera gerturatu zenean, tenplu berri baten eraikuntza hasi zen, Tang dinastiaren arkitektura imitatuz. Tenpluak bi hektarea dituzten lorategien artean dago.
Erreka (Leitza)
Erreka Leitzako (Nafarroa) herrigunearen ingurualdean dagoen bost auzoetakoa da, baserri eremukoa.
Serches
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 296 ziren. Familiak 96 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 116 etxebizitza zeuden, 100 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 115 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 100 etxebizitza nagusietatik 87 bere jabearen bizilekua ziren eta 13 alokairuan okupaturik zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 11 etxek hiru zituzten, 24 etxek lau zituzten eta 62 etxek bost zituzten. 78 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 61 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 212 ziren, horien artean 160 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 160 pertsona aktiboetatik 145 lanean zeuden (83 gizon eta 62 emakume) eta 15 langabezian zeuden (9 gizon eta 6 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 25 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Serches udalerrian 105 unitate fiskal zeuden, 300,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.552 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Serches udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 875 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Snefru
Snefru edo Seneferu Egiptoko IV. dinastiako lehen faraoia izan zen, Egiptoko Inperio Zaharraren garaikoa, Jürgen von Beckerathen arabera, K.a. 2614tik K.a. 2579 arte gobernatu zuelarik. Snofru bezala ere ezagutzen da.
Seneferu deitua da Abidoseko Errege Zerrendan eta Saqqarakoan. Turingo Errege Kanonak, Senefer deitzen du, eta 24 urteko erregealdia ematen dio. Manetonek, Soris deitzen du, Sexto Julio Afrikanoren arabera Jurgi Sintzeloren bertsioan, eta 29 urteko erregealdia izan zuela dio. Herodotok, Rampsinitos deitzen du.
Palermoko Harrian, Nubia eta Libiaren aurka egin zituen kanpaina militarrak biltzen dira, erresumaren mugak ziurtatzeko egin zirenak.
Eraikuntzak
Snefruren erregealdian, errege hilobien eraikuntzak, aldaketa garrantzitsuak jasan zituen. Tenplua, sarrera eta gurtza lekuaren arteko banaketa sartu zen.
Meidumeko piramidea, beharbada, Hunyk hasi eta Snefruk amaituko zuen. 146x146 metroko oinarria eta 92 metroko altuera zuen, eta, hasiera batean, zortzi mailatako mastaba edo piramide mailakatu bezala diseinatu zen. Ondoren, mailen arteko espazioak osatu ziren harrizko blokeekin, piramide forma emateko, honela, lehen piramide klasiko monumentalean bihurtuz. Hil kamera, lehen aldiz, ez zen harkaitzean aurkitzen, piramidearen azpian, baizik eta eraikinean bertan.
Dahshurren, ehun metro inguruko altuerako bi piramide eraikiarazi zituen: Piramide Ukondotua, alboko zortzi aurpegirekin eraikia (lau trapezoide formakoak eta beste lau hiruki formakoak), eta, bestea, Piramide Gorria, piramide klasiko erakoa.
Ahmed Fakhryk, 1950eko hamarkadan, Piramide ukondotua, eraikuntzan zehar pitzadurak sortu zirelako utzia izan zenaren teoria proposatu zuen, inongo funtsik gabe, piramidea amaitua izan baitzen, gaur egun bisita daitekeelarik. Gainera, Snefruk, beste piramide bat eraikiarazi zuen, handik ehun metrora, Piramide Gorria, honen eraikuntzarako, aurrekoaren eraikuntzatik balio ez zuten milaka blokeak erabili izana zentzuzkoa delarik, ohiko praktika Egiptoren historian. Arrazoitzea, faraoi batek, piramide bat baino gehiago eraikiaraztearen ideia ez onartzean funtsatzen da, aditu askok, piramide hauek, hilobi monumental soilak direla uste baitute, beste inongo funtziorik gabe.
Bere garaiko testigutzak
Hiru piramide handi ematen zaizkio: Bat Meidumen eta beste biak Dahshurren.
Honako hauetan aipatzen da:
Nefertyren Profezia bezala ezagutzen den lan literarioa, bere erregealdian datatua dago.
Juan Subercaseaux Errázuriz
Juan Subercaseaux Errázuriz (*Santiago (Txile); 1896ko abuztuaren 26a - † Condoriaco, Coquimbo (Id.); 1942ko abuztuaren 9a), La Serenako artzapezpiku gisa hil zen Txileko apaiza.
Bizitza goiztiarra
Ramón Subercaseaux Vicuñaren (karrerako diplomatikoa eta Txileko Enbaxadore izan zen Egoitza Santuan bi hamarkada baino gehiagoan) eta Amalia Errázuriz Urmenetaren (idazlea, "Roma del alma" liburuaren egilea) semea izan zen. Beraz, haren anaiak Pedro Subercaseaux historialari eta pintore konnotatua, eta Luis Subercaseaux diplomatikoa eta atleta izan ziren.
Eta Francisco Valdés Subercaseaux gurgarria eta Gabriel Valdés Subercaseaux Txileko politikari nabarmena ere ilobatzat hartu zituen.
Juan fedearen balioetan hezi zuten, familia erabat katoliko batean, eta Txileko apaiz ospetsua izan zuen zuzendari espiritual: Miguel León Prado, San Migueleko parrokoa, urte batzuk geroago Linaresko elizbarrutiko lehen gotzaina izatera iritsiko zena. Juan Santiagoko jesuiten ikastetxe entzutetsuan izan zen, "San Ignazio", eta bertatik Santiagoko Seminario Nagusira joan zen zuzenean, heziketarekin jarraitzeko.
Sakulu (Leitza)
Sakulu Leitzako (Nafarroa) herrigunearen inguraldean dagoen bost auzoetakoa da, baserri eremukoa.
Juan Subercaseaux Errázuriz
Bizitza erlijiosoa
Juan Subercaseaux Errázuriz Txileko Santiagoko apaiz izan zen 1920ko apirilaren 3an.
Ikasketak Erroman
Apaiz ordenatu ondoren, Juan Subercaseaux-ek filosofia eta teologia ikasketak jarraitu zituen Erroman, hasiera batean Gregoriotar Pontifize-Unibertsitatean eta, geroago, Erromako Pontifical Collegio Pío Latino Americano- n eta " Accademia dei Nobili Ecclesiastici "-n (gaur egun " Elizako Akademia Pontifikala" deitzen dena), non Filosofia eta Teologian doktoretza lortu zuen.
Gotzaina
Linareseko (Txile) gotzain izendatu zuten 1935eko otsailaren 23an, eta Ettore Felici artzapezpikuak 1935eko apirilaren 28an eman zion gotzain. Urte horretako maiatzaren 12an apezpiku gisa jarri zuten Linaresen.
Elizbarruti horren buruan ia bost urte igaro ondoren, Artzapezpiku izendatu zuten eta 1940ko urtarrilaren 8an Txileko La Serena Artzapezpikutzara eraman zuten, urte hartako apirilaren 9an aipatutako artzapezpikutegian instalatuta.
Italiako Koroaren Agindua jaso zuen. Tragikoki hil zen 1942ko abuztuaren 9an Txileko Coquimbo probintziako (Condoriaco) meategi herrian gertatutako auto istripu batean.
Van Buren (Missouri)
Van Buren Missourieko herri bat da. Carter konderrian kokatua dago. 2010ean 819 biztanle zituen, 5.18 kilometro koadrotan banatuta.
Miroslav Mentel
Miroslav Mentel (1962ko abenduaren 2a - ) Eslovakiako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Urawa Reds.
Valley Park (Missouri)
Valley Park Missourieko hiri bat da. St. Louis konderrian kokatua dago. 2010ean 6,942 biztanle zituen, 9.84 kilometro koadrotan banatuta.
Vireolanius melitophrys
Vireolanius melitophrys Vireolanius generoko animalia da. Hegaztien barruko Vireonidae familian sailkatua dago.
Vicenta Lorca Romero
Vicenta Lorca Romero (izen osoa: Vicenta Jacoba María de la Concepción Carmen de la Santísima Trinidad) (Granada, 1870eko uztailaren 25a - Madril, 1959ko apirilaren 9a) XIX. mendeko maistra izan zen. Isabel Garcia Lorca irakasle eta idazlearen ama izan zen, baita Federico poetarena ere.
Haurtzaroa eta gaztaroa
Lorcako emakume ospetsua, Granadako Realejo auzoan jaio zen 1870eko uztailaren 25ean. Bere ama, Concepción Romero Lucena, Santa Fe-koa zen (Granada) eta aita, Vicente Lorca González, Vicenta jaio baino hilabete bat lehenago hil zen (1870-07-25); beraz, ama eta alaba amaren aitona-amonen mende egon behar izan zuten.
Bernardo Lorca amaren aitona hil zenean, 1883an, Granadako Recogidas izeneko kaleko Calderón ikastetxean sartu zen, gero Regina Mundi ikastetxea deiturikoan. Ikastetxe hori mojek zuzentzen zuten, eta neska umezurtzak eta baliabiderik gabeak hartzen zituzten, barnekoak zein kanpokoak, ikasteko aukera izan zezaten. Leku horretatik oso hurbil Tertziario Karmeldarrek babestutako Santa Maria Egipziarraren Beaterioa zegoen, 1956an eraitsi zutena, eta hango geletako batean Mariana Pineda Muñoz heroi granadarra egon zen 1831n. Horren inguruan kondaira ugari zebiltzan, eta, seguru asko, Vicentak horien berri izan zuen ikasle egondako urteetan. Urte batzuk geroago, 1927ko ekainaren 24an, Federico García Lorcak Margarita Xirguren antzerki-konpainiarekin eta Salvador Dalíren eszenografiarekin estreinatuko zuen, XIX. mendeko Espainian zaharberritze absolutistaren aurkako erresistentziaren irudi horren bizitzan oinarritutako obra homonimoa, hau da Maria Pineda, garrotean hil zuten emakumearen bizitzan.
Lehen eta bigarren hezkuntza bukatuta, Vicenta Lorcak 1888 eta 1890 bitartean egin zituen ikasketak Irakasle Eskola Normalean. 1890ean Lehen Hezkuntzako Maistra Titulua lortu zuen, eta bi urte geroago, 22 urte zituela, bere lehen destinoa lortu zuen, Fuente Vaquerosko (Granada) Neskatoen Eskolan maistra hasi baitzen. 1892an, herri horrek 1.491 biztanle besterik ez zituen."'22 urteko gaztea zen, txikia eta delikatua, begi ederrez betea. Aurpegian ilargi-konstelazioa zuena, lehen semeak jasoko zuena, izaera erreserbatu, adimentsu eta zuhurrekoa'. "1893ko urriaren 1ean hil zen Vicentaren ama, eta irakasle gaztea bakarrik geratu zen. Valderrubioko apaiza, Enrique García Palacios, bere babesle bihurtu zen orduan. Apaiz hori García Rodríguez familiarekin ahaidea zen eta sasoi hartan ezagutu zuen senarra.
Ezkontza eta ondorengoak
1897ko abuztuan Federico García Rodríguezekin ezkondu zen. Federico García Rodríguez Granadako Vega de Granadako finka eta laborantzako lursail batzuen jabe aberatsa zen. Haren lehen emaztea Matilde Palacios Ríos izan zen, 1894an hil zena. Fuente Vaquerosen, Vicenta Lorcak 1897ko abendura arte jardun zuen irakaskuntzan. Hile horretan, Federico García Lorca seme nagusia izango zenaren haurdunaldiarekin batera, irakasle izateari uko egin zion, eta 1898ko ekainaren 5ean jaio zen Federico. 1900ean jaio zen senar-emazteen bigarren semea, Luis, bi urte geroago hil zena. Ondoren, Francisco idazlea (1902-1976), Concha (1903-1956) eta Isabel irakasle eta idazlea (1909-2002).
Familia-bizitza
García Lorca familia lasai bizi zen Fuente Vaquerosen. Etxean nagusi zen giro lasaia Federicok hauxe aipatu zuen, Nire herria izeneko lanean: "'Ia ez zen eguzkia ateratzen, eta nik neuk sentitzen nituen etxeko lanen trajina eta gañanen oinetako sendoak patioan. Ametsen artean, ardiak beeka eta behien jetzi beroa hautematen nituen... Batzuetan, gona-zarata oso leuna. Gure ametsa maitasunez zaintzen zuen nire ama zen. Gero, aita gelan sartu, eta maitasunez musu ematen zigun, astiro eta arnasketa jasoz, esnatu nahi ez bagintu bezala…'.                                                                                                                                 Federico García Lorca"Granadara joan zirenean, 1905etik 1909ra bitartean,  Vicenta eta bere familia Valderrubion, Granada ibarreko herrixka txikian, senarrak lur batzuk zituen lekuan bizi izan zen. Hantxe, etxe horretan bizi zela, Federico eskolara joan zen, eta lehen antzoki ibiltaria ezagutu zuen, genero horrekiko interesa piztu zuena, etorkizuneko sormen-bokazioaren hazia. 1926ra arte, uda pasatzeko lekua ere izan zen. 1926tik aurrera, hauxe izan zen familiaren uda eta berrelkartzeko lekua 1936ra arte. 1909an, García Lorca senar-emazteek Granadan finkatu zuten beren bizilekua, seme-alabek bigarren mailako ikasketak jarrai zitzaten (gero Madrilera ere joan ziren arrazoi beragatik), eta 1925ean "Huerta de los Mudos" hartu zuten, "Huerta de San Vicente" izenarekin San Vicentaren omenez. Hantxe idatzi zituen Federicok bere obra garrantzitsuenetako batzuk: Romancero Gitano, Doña Rosita la soltera, Bodas de sangre, El público, etab.
Urtero, uztailaren 18an, San Federiko Eguna ospatzen zuten baratzean, aitaren eta seme nagusiaren onomastika zela eta. Hala ere, 1936ko urtean tragediaren leku bihurtu zen.
Kontrolik gabeko koadrilen erregistro bortitz eta jarraituen aurrean, Federico handik joan eta Luis Rosales poetaren lagunaren etxean babestu zen. Etxe horretan zegoela, abuztuaren 16an, Ramón Ruiz Alonso CEDAko diputatu ohiak gidatutako talde fakzioso batek atxilotu eta Gobernu Zibilera eraman zuen. Egun horretako goizaldean, Vicentak eta haren familiak zorigaiztoko albiste bat jaso zuten: Manuel Fernández Montesinos, Concha alabaren senarra, fusilatu egin zuten Granadako hilerriko tapia ondoan.
Bi egun geroago, bere semea, Federico hil zuten Víznar eta Alfacar elkartzen dituen sakanean.
Erbesteratzea
1936ko abuztuaren 18an Federico hil ondoren, Lorca familiak Espainia utzi eta New Yorkera joan zen 1940an. AEBn bizi ziren Gloria Giner de los Ríos Garcia eta Fernando de los Ríosek andra-gizonek hartu zituzten. Garai bateko adiskidetasuna zuten lagun, eta, denborarekin, Lorca familiarekin ahaidetu egin ziren Laura de los Ríos Giner alaba Francisco García Lorca idazlearekin ezkondu baitzen.
Espainiara itzultzea
Vicenta Lorca, bere seme-alabekin eta bilobekin batera, Espainiara itzuli zen 1951n. Madrilen finkatu zuen bere etxea eta ez zuen inoiz Granadara joan nahi izan. 1959ko apirilaren 9an hil zen eta Madrilgo San Justo Sakramentalaren hilerrian lurperatu zuten.
Ascaphus
Ascaphus anfibio genero bat da, Anura ordenaren barruko Ascaphidae familian sailkatua.
NA-7510
NA-7510 edo San Migel Aralarkoaren errepidea, Nafarroako herri errepidea da, NA-1300 nafar errepideko 13,30 kilometroan hasi eta Done Mikel Aralarkoaren santutegia arte doa. Errepidea 16,72 kilometro luze da.
Idoia Etxeberria Ikutza
Idoia Etxeberria Ikutza (Orio, Gipuzkoa, 1992ko urriaren 7a) harri-jasotzailea da. 2010, 2014 eta 2018ko Euskadiko harri-jasotze txapelketak bereganatu zituen.
Txapelketez gain 2011n 140 kiloko harria altxa zuen lehen emakumea izan zen. Ondorenera, bizkarrezurreko jaiotzetiko lesio baten erruz urtebetez harriak jasotzeari utzita egon ondoren, 2012an, harri-jasotzeari berriz helduta, 150 kilotara igo zuen emakumezkoen harri handien errekorra. 2016an errekor hau 164,4kg-tan ezarri zuen. Beste hainbat errekorren hartean, esku bakarrarekin inoiz emakume batek altxa duen harririk handienaren errekorra ere berea du, 2016an Idiazabalgo Igarondo pilotalekuan 118kg altxata. 2018 erdialdean, arazo fisikoak tarteko, harri-jasotze mundua uztea erabaki zuen.
Marcelo Morales
Marcelo Morales (1966ko urriaren 9a - ) Argentinako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Urawa Reds.
Cherokee konderria (Ipar Carolina)
Geografia
Cherokee konderriak 120,881 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,926 ura dira. Beste 117,955 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 22,7 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 27,444 pertsonetatik 26,029 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 688 dira. 327 beltzak edo afroamerikarrak. 336 amerikar natiboak ziren eta 8 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 131 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 3 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 610 pertsonek kokatzen zuten.
Pillow Talk (filma)
Pillow Talk 1959ko Michael Gordon estatubatuar zinema zuzendariaren amodiozko film komikoa da.
Taijiro Kurita
Taijiro Kurita (栗田 泰次郎, 1975eko martxoaren 3a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Kashima Antlers, Kyoto Purple Sanga, Consadole Sapporo, Shimizu S-Pulse, Yokohama FC eta Mito HollyHock.
Emilia Pardo Bazán
Emilia Pardo Bazán (Coruña, 1851ko irailaren 16a - Madril, 1921eko maiatzaren 12a) idazle, saiogile eta kazetari galiziarra izan zen. Familia noble batean jaio zen.
Naturalismo eta Errealismoaren mugimenduaren kidea izan zen. Egile erabat emankorra izan zen, kontuan hartuta 41 eleberri, 580 ipuin baino gehiago, ehundaka saio eta 7 drama eta 2 sukalde-liburu idatzi zituela, Los pazos de Ulloa lana guztien artean nabarmenetarikoa izanda. Feminismoaren inguruko bere planteamenduak plazaratu zituen, bere garaian oso jarrera aurrerakoia azalduz. Azpimarratu behar da Galiziako bi figura nagusietakoak emakumeak izatea ere bai, Rosalía de Castro eta bera hain zuzen ere.
Bere ekimen eta beste batzuenari esker, Real Academia Galega fundatu zuten 1906an, galiziera arautzeko eta bultzatzeko asmoaz. Hala ere, bere lan guztiak gaztelaniaz egin zituen.
Biografia
Emilia Pardo Bazán 1851ko irailaren 16an jaio zen A Coruña n. Jose Pardon Bazán eta Amalia de la Rúa Figueroa y Somozaren alaba bakarra izan zen. Irakaskuntza arretatsua jaso zuen.Txikitatik irakurle amorratua izan zen. Bederatzi urterekin bere lehenengo bertsoak konposatu zituen eta 15 urterekin “Un matrimonio del siglo XIX” deituriko bere lehen ipuina argitaratu zuen. 1979an bere lehenengo eleberria argitaratu zuen, “Pascual López”. Pedro Antonio de Alarcón eta Juan Valera ren irakurketak eragina izan zuten bere idazteko eran. “Un viaje de novios(1981)” eta “La tribuna(1882)”ekin naturalismoaren bidea hartu zuen.2 “Un viaje de novios” eleberrian Frantzia ra egindako bidai batean izan zituen pasadizoak kontatzen ditu. Eleberri horren hitzaurrean agerian geratzen da zer esan nahi duen naturalismoa Pardo Bazanentzat. Horrez gain, 1882 eta 1883 urteetan zehar naturalismoari buruzko artikulu sorta bat argitaratu zuen eta horrela korronte hau Espainia osoan ezagutzera eman zuen. Bere saiakeren artean azpimarratzekoak dira La revolución y la novela en Rusia (1887), Polémicas y estudios literarios (1892) eta La literatura francesa moderna (1910) Bere estilo naturalista erabat islatuta geratu zen “Los pazos de Ulloa(1886-1887)” bere lan nabarmenean. Bertan Galiziako landa eremuaren eta aristokraziaren dekadentzia irudikatzen du. Insolación (1889) eta Morriña (1889) ere bere estetika eta ideologia naturalistaren barruan sar daitezke. 1890ko hamarkadan, berriz, idealismoa eta sinbolismoa jorratu zituen, naturalismoa alde batera utziz. Eboluzio hori bere hurrengo lanetan agerian geratu zen: Una cristiana (1890), Cuentos escogidos (1891), Doña Milagros (1894), La quimera (1895), Memorias de un solterón (1896) Cuentos sacro-profanos (1899), La sirena negra (1908) eta Dulce dueño (1911), besteak beste.
Estiloa eta pentsaera
Eskola Frantzesean Jean de la Fontaine edo Jean Racine bezalako autore klasikoak ezagutu zituen. Beraien testuetan iraultza Frantziarraren baloreak ikasi zituen: Askatasuna, berdintasuna eta senidetasuna. Balore hauek influentzia handia izan zuten bere lanean eta bizitza ikusteko eran. Frantziar literatura erreferentzia handia izan zen berarentzat. Aurrerago, Europan zehar egindako bidaietan errealismo eta naturalismo korronte literarioak ezagutu zituen. Azken korronte honek errealitatea era zuzenean eta filtrorik gabe irudikatzen du, batez ere klase baxuen bizitza. Literatur estilo honek egoera gogorrenak irudikatzeko eta klase baxuek pairatzen zuten bidegabekeria sozialak salatzeko aukera ematen zuen. Pardo Bazanek estilo hau erabiliko du hainbat eleberrietan. Eleberriak idazteko garaian, Emiliak estilo kultua eta lagunartekoa menperatzen ditu eta erabiltzen ditu era errealista, zehatz eta sinesgarri batean. Hizkera kultua ulergarria da eta estilo poetikotik hurbil dago. Hizkera kolokialak errealitatea modu objektiboan irudikatzen laguntzen du. Bigarren hizkera hau erabilita, idazleak hizkera herrikoaren ezagutza handia duela demostratzen du. Pertsonaien deskribapen fisikoetan esanahiez beteriko kalifikatzaileak erabiltzen ditu, irakurketa erraztuz. Pardo Bazanek naturalismoari eta bere ordezkari esanguratsuenari(Emile Zola) buruzko artikulu sorta idatzi zuen. Artikulu hauek “La cuestión palpitante (1883)” lanean bildu ziren. Lan honek hautsak harrotu zituen espainiar gizartearen garai horietako balore katoliko eta kontserbadore ekin talka egiten zuelako. Idazlea beste idazle eta intelektualengandik oso kritikatua izan zen, baina berak ez zuen bere ideiez arnegatu. Bere idazkietan emakumearen burujabetza defendatu zuen. Emakumearen eskubidea ikastera, erabakitzera eta gizon baten menpe ez egotera defendatzen zuen. Bera bere bizitza pertsonalean bere ideien eredu izan zen. Hainbat ipuin eta eleberrietan indarkeria matxistaren gaia jorratu zuen.
Lorpenak
Maila soziala, kultural zein politikoan nabarmendu zen. Madrileko Ateneoko literatura ataleko lehen emakume presidentea izan zen eta 1916 urtean Unibertsitate zentralak hizkuntz neolatindar retan katedradun a izendatu zuen. Pardo Bazanek ez zuen inoiz lortu “Real Academia de la Lengua”ko kidea izendatua izatea. Garai horietan akademiako kideek emakumeen bazterketa defendatzen jarraitzen zuten.
Timarete
Timarete (Thamyris, Tamaris) K.a. V. mendeko greziar margolaria izan zen. Historiako lehen emakumezko margolari ezaguna da, eta aintzin aroko sei emakumezko artisten arteko bat.
Biografia
Greziar Inperioaren erdigunea zen Atenas hirian jaio zela uste da. Mikon gaztea margolari eta eskultorearen alaba zen. Plinio Zaharra idazleak dioenez "emakumezkoen eginbeharrei uko egin zien eta bere aitaren artea landu zuen". Arkelao I.a Mazedoniakoaren garaian, Efeson, Diana jainkosaren margolana egiteagatik bihurtu zen ezagun.
Ttu-ttuá
Ttu-ttuá aldizkari literario euskalduna izan zen, 1984 eta 1985 urteetan Bilbon argitaratu zena. Joanes Urkixo eta Laura Mintegi izan ziren bere bultzatzaile nagusiak.
Timarete
Biografia
Argizari eta tenperakin egin zuen lan, egurrezko paneletan erretratuak eta bodegoiak eginez. Pliniok bere Naturalis historia (k.o. 77) liburuan aipatu zuen aintzinako beste bost emakume artistarekin batera; Irene, Calypso, Aristarete, Iaia eta Olympias.
Ttu-ttuá
Gehien bat narrazioak, poemak eta atzerriko zenbait idazleren lanen itzulpenak agertzen ziren bertan. Guztira sei ale argitaratu ziren.
Kolaboratzaile nagusiak, sortzaileetaz gain, Imanol Goienaga, Iñaki Bernaola, I. Zubiria eta Antton Azkargorta izan ziren.
Joseph Heller
Joseph Heller (New York, 1923ko maiatzaren 1a - East Hampton, New York, 1999ko abenduaren 12a) estatubatuar idazlea izan zen. Judu jatorriko, Bigarren Mundu Gerran Ameriketako Estatu Batuetako Aire Armadan borrokatu zuen. Gerraren ondoren idazketa sortzailea irakatsi zuen unibertsitatean. Bere lanik ezagunena Catch-22 eleberria da. Bertan gerra eta burokrazia satirizatzen ditu. Bere izenburua hautu zentzugabe edo kontraesankor baten sinonimo bihurtu da.
Hudson Greene
Hudson Greene Jersey Cityko (Estatu Batuak) apartamentu gunea da. Bi dorrez osatuta dago, East Tower 77 Hudson Street-n, jabekidetzak direnak, eta West Tower 70 Greene Street-n, alokairuko apartamentuak. Biek 48 solairu dituzte eta 152 m-ko altuera. Dorreen eraikuntza 2006ko ekainaren 25ean hasi zen eta 2009an (77 Hudson) eta 2010ean (70 Greene) amaitu zen. Hudson kaleko 77. zenbakiko Ekialdeko Dorreak 420 egoitza ditu eta 1765 m-ko merkataritza-gunea kale mailan. Eraikina CetraRuddy arkitektura enpresak diseinatu zuen.
Eraikinen eraikuntzak hainbat arazo izan zituen. 2007ko urrian Mendebaldeko Dorrean izandako sute batek eraikuntza atzeratu zuen. Suteari aurre egitea zaila izan zen eraikuntzaren fasearen eta hodi publikoen egoeragatik. Bost hilabete geroago, 2008ko martxoan, eraikuntzako langile batek 14 solairu erori zen hil arte.
Eraikina Jersey City-ko itsasertza, biltegi eta tren barruti hondatutako eraikuntza-boom handiago baten parte da, hau bezalako dorre handi gisa berreraikitzen ari dena. "Jersey City-ko ederrenetako bat dela deskribatu da bere beira urdineko fatxadak, angelu bigunak eta beheko ataletako balkoi-proiekzioei esker".
Sariak eta ohoreak
Hainbat sari irabazi zituen, besteak beste:
Erasote
Erasote Leitzako (Nafarroa Garaia) herrigunearen ingurualdean dagoen bost auzoetakoa da, baserri eremukoa.
Vandalia (Missouri)
Vandalia Missourieko hiri bat da. Audrain konderrian kokatua dago. 2010ean 3,899 biztanle zituen, 5.81 kilometro koadrotan banatuta.
Mila Ximénez
Milagros Ximénez de Cisneros Rebollo (Sevilla, 1952ko maiatzaren 21a - Madril, 2021eko ekainaren 23a), ezagunagoa Mila Ximénez izenez, espainiar kazetaria, telebistako kolaboratzailea, idazlea eta bihotzeko prentsako pertsonaia izan zen.
Bizitza
Manuel Ximénez de Cisneros Muñoz de Leónen (1924-2008) eta Nicolasa Rebollo Burgueñoren (1926-2009) alaba, hiru neba-ahizpa zituen: Concepción (Concha), Manuel (Manolo) eta Encarnación (Nani). 1980ko hamarkadaren hasieran, Manuel Santana tenislariaren bikotekidea izan zen. Harreman horretan zegoela, Alba izeneko alabaz erditu zen 1984ko apirilaren 15ean. Santana eta biak zibiletik ezkondu ziren 1983ko otsailaren 9an, eta garai horretan bere senarraren abizena hartu zuen. 1986an elizatik ezkontzea planeatu bazuten ere, dibortziatu egin ziren. Hamarkada horreren amaieran, José Sacristán aktorearekin harremana hasi zuen.
1986ko otsailean hasita, urtebetez ABC egunkarian kolaboratu zuen, zeinean Café con Mila Santana izeneko asteroko atal baten ardura izan zuen. Bertan, Andrés Segovia, Antonio Mingote, Cayetana de Alba, Leonard Cohen, Plácido Domingo, Terenci Moix, elkarrizketak egiten ditu. Hainbat pertsonaia ezagun elkarrizketatu zituen, hala nola, Antonio Asensio, José María García, Miguel Bosé, Pedro Almodóvar, José María Ruiz-Mateos, Carmen Sevilla eta Boris Becker. Aurretik, tenis aldizkarietan kolaboratu zuen.
Jaime Peñafiel kazetariarekin La Revista (1984) argitalpenean elkarlanean hasi ondoren, 1985 eta 1987 bitartean Encarna Sánchezek zuzentzen zuen Directamente Encarna irratsaioan kolaboratu zuen Cadena COPE katean.
Hainbat urtetako etenaldiaren ondoren, 2000ko hamarkadaren hasieran jarduera profesionalera itzuli zen, telebistara. Telecinco telebista-katean kolaboratzaile hasi zen. Crónicas Marcianas (2004), TNT (2004-2007), A tu lado (2004-2007), La Noria (2007-2012), Sálvame (2009-2021) Deluxe (2009-2021), Abre los ojos... y mira (2013-2014) eta Supervivientes (2015) telebista saioetan aritu zen.
2016an Lecturas aldizkarian En el punto de Mila izeneko bloga idazten hasi zen astero. Urte berean, 2016ko Supervivientes reality showeko lehiakidea izan zen. 2019an Gran Hermano VIP reality showaren 7. edizioan parte hartu zuen.
Bi bilobaren amona zen, bere alaba Albaren aldetik: Alexander (2007) eta Victoria (2012).
2020ko ekainaren 16an, Milak Sálvame telebista saioan iragarri zuen biriketako minbizia zuela.
Cobitis taenia
Cobitis taenia Cobitis generoko animalia da. Arrainen barruko Cobitidae familian sailkatzen da.
GEZKI-Gizarte Ekonomia eta Zuzenbide Kooperatiboaren Institutua
GEZKI Institutua (edo Gizarte Ekonomia eta Zuzenbide Kooperatiboaren Institutua), diziplina arteko Unibertsitate-institutua da, 1986an UPV/EHUn sortu zena. Bere helburu nagusia Euskal Herrian nabarmena den Gizarte Ekonomiako eta mugimendu kooperatiboko erakundeen gaineko ezagutzan eta hedapenean sakontzea da. Lau jarduera-ardatzetan aritzen da: ikerkuntza, prestakuntza, hedapena eta interkooperazioa. Lantzen dituzten ikerketa-ildoak hauek dira:
Karlos Santamaria Zentroko ikerketa taldeen solairuan kokatzen da Institutuaren egoitza, Elhuyar Plaza 2, 20018 helbidean, Donostian.
Zuzendaritza-taldea Aitor Bengoetxea Alkorta eta Aitziber Etxezarreta Etxarri irakasleek osatzen zuten 2021ean.
Uruk Hai
Uruk Haiak, Tolkienen Eraztunen Jauna eleberrian agertzen diren orko talde bat da.
Literatura
Uruk Haiak, Eguzkiaren Hirugarren Aroan agertu ziren. Orkoen leinutik datoz, baina hauen bertsio hobetuak dira, Uruk Haiek, eguzkiaren argia, ohiko orkoek baino hobeto jasan baitezakete. Jatorrian, Sauronek sortu zituen, bere armadetako elite bezala. Minas Tirithen setioan, Sauronen armadak, Uruk Haiak zituen. Ithilienen konkistan ere parte hartu zuten, baita Osgiliathen suntsipenean ere. Sarumanek ere erabiltzen zituen bere armadan, baina arma eta armajantzi berriak eman zizkien eta arlo batzuetan hobetu zituen.
Bere egitura anatomikoa, orkoena baino, gizakien antzerakoagoa zen, baina bere altuera handiagoa zen, euren giharrak indartsuagoak ziren euren izaera propioagatik, eta bere burezurraren edukia, gizaki batena baino pixkat txikiagoa zen. Hala ere, bere zentzumenak, orko batenak bezalakoak ziren, usaimen eta entzumen oso garatuarekin, ikusmen urriarekin eta dastamen ia hutsal batekin, soilik, eta ez beti, pasatutakoa, fresko eta osasungarritik ezberdintzea ahalbidetzen ziena.
Euren larruazala, beltza da, toki batzuetan gorri ilunerantz aldatzen dena, euren odola oso trinkoa eta beltza da. Aurrez aurreko borrokan trebeak ziren eta orkoak baino adimentsuagoak zirenez, arku, balezta eta setio armak erabiltzen trebe bihurtu ziren, hauen funtzionamendua, inongo arazorik gabe ulertzen zutelarik.
Uruk Hai ezagunak
Uruk Hai ezagunen artean, Lurtz (soilik filmean agertzen da), Sarumanen esploratzaileen komandantea, Ugluk, Lurtz hil ondoren agintea hartzen duena, Vrasku, bigarren agintaria, Lugdush, Mauhur eta Shagrat daude, azken hau, Cirith Ungoleko gotorlekukoa
Esanahia
Uruk Hai izena, Uruk, Hizkuntza Beltzean orkoa esan nahi duena eta haiz osatua dago, pertsona esan nahi duena. Uruk Haik, beraz, orko-pertsona esan nahi du. Antzerako izen bat, Olog Hai da (trol-pertsona), eguneko argia jasan zezaketen bereziki krudel eta indartsuak ziren trol mota batendako erabilia.
Figuren in Tolkiens Welt Ork (Tolkien)
Oberreichenbach (Baden-Württemberg)
Oberreichenbach Alemaniako udalerria da. Baden-Württemberg estatuan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Gobio krymensis
Gobio krymensis Gobio generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Gothmog (orkoa)
Gothmog J. R. R. Tolkienen legendariumeko pertsonaia bat da, Erdialdeko Lurraldekoa. Baso Minas Morguleko ordezkari militar bat zen, Mordorreko armadaren bigarren agintaria Pelennorreko Zelaietako Guduan, Angmarreko Errege Sorgina edo Nazgûlen Jaunaren atzetik, eta, beraz, hau hil ondoren, Gothmogek hartu zuen agintaritza.
Gothmogek, gudura, tropa gehiago bidali zituen Osgiliathetik eta gudua, Mordorreko armadaren alde jartzea lortu zuen. Aragorn, korsarioen itsasontzietan laguntzarekin iritsi zenean, Gothmogen tropak garaituak izan ziren.
Egokitze zinematografikoa
Eraztunen Jauna:Erregearen Itzulera filmean, Gothmog arrosa koloreko orko bat da. Pelennorreko Zelaietako guduan, huargo bat muntatzen du. Filmean, Gothmog, guduko buruzagi nagusia da, Nazgûlen Jauna, munstro hegodunaren gainean baitzihoan. Filmean, orko bat da, baina Nazgûl bat izan zitekeela esaten da.
Asterophrys
Asterophrys anfibio genero bat da, Anura ordenaren barruko Microhylidae familian sailkatua.
Piano motako gainezkabideak
Fluxu libreko gainezkabideak itxiak baino sinpleagoak eta seguruagoak dira, baina forma tradizionalen fluxu espezifikoak isurketa-sakonera handiak eskatzen ditu eta, beraz, biltegiratze-galera handiak (100 x 109m3 mundu osoan) ditu. Fluxu askeko gainezkabide berri batek (piano motako gainezkabidea) fluxu espezifikoa lau aldiz edo gehiago handitu dezake, presa berri gehienen kostua nabarmen murriztu lezake eta, lehendik dauden presa askoren segurtasuna, biltegiratzea eta uholde-kontrolaren eraginkortasuna handitu prezio nahiko baxuekin.
Fluxu libreko gainezkabide gehienek forma estandarizatua dute (Creager presa), eta konkretuz egindako grabitate presa egituren gainean jartzen dira.
Bere eragozpena fluxu espezifiko baxua da, hau da, (m3/s/m-tan adierazita) 2,2 h 1.5 (h nappearen sakonera metrotan da). Ondorioz, nappearen gehieneko sakonerari dagokion biltegiratze biziaren galera ehuneko 20-tik 50-era bitartekoa izan daiteke, depositu itxi baten aldean. Baita uhateekin baino gainezkabide luzeagoak erabiltzen badira ere.
Beraz, oso onuragarria da fluxu espezifikoa ahalik eta gehien handitzea. Ondorioz, dozenaka gainezkabide diseinatu dira, hondo laua dutenak eta labirinto trapezoidaleko horma bertikala dutenak,  gainezkabidearen luzera baino askoz luzeagoa dena (sarritan lau aldiz). Oro har, Creager presa baten fluxu espezifikoa bikoizten dute.
Hormigoi armatuzko 1 edo 2 m3 behar dituzte emaria 1 m3/s-tan handitzeko, eta batez ere 10 m3/s/m tarteko emari espezifikoetarako erabili dira. Fluxu handietarako duen kostuaz gain, konponbide laberintiko tradizionalaren (horma bertikalak eta hondo laua) eragozpen nagusia konkretuzko grabitate presen ohiko sekzioen goialdean ezin direla erabili da, eta, gainera, eremu funtsean laua behar dute. Beraz, presa gutxi batzuetarako baino ezin da erabili. Hain zuzen, mila presa handietatik presa bakar baterako erabili ohi da.
Piano motako gainezkabideak jario libreko deskarga-gainezkabideak dira. Bere geometriak ebakuazio-ahalmen handiagoa ahalbidetzen du. Gainezkabide mota honi buruz egindako azterlanek bi helburu nagusi dituzte: deskarga-gainezkabide solido eta merkeak eraikitzea eta egitura zaharrenak indartzea. Horrek aukera ematen die ingeniariei hausten diren presen istripuak saihestea edo uholde bat dagoenean ura behar bezala eta modu kontrolatuan deskargatzeko gaitasunik ez duten presen istripuak saihestea.
Deskarga-gainezkabide mota honek berebiziko abantailak ditu. Lehenik eta behin, erraz instalatzen da han dauden egituretan, deskarga labirintikoko gainezkabide klasikoetan ez bezala. Gainera, goranzko eta beheranzko maldak txandakatzen dituen forma duenez, bi fluxu desberdin sor daitezke, ura malda batera edo bestera iristen den menpe. Urak, beheranzko maldan isurtzen denean, presaren hondo aldera doan zurrusta bat eratzen du, eta, goranzko malda batek lehen aldiz hartzen duenean, azpian dagoen zurrustarantz doan ur-lamina bat osatzen du. Fluxuaren banaketa honek, beraz, presa klasikoak baino modu eraginkorragoan moteltzen du erreka.
Piano motako gainezkabideen diseinua eta ezaugarriak
Piano motako gainezkabidea labirinto motako gainezkabideen eredu berezi bat da, inklinatuta dauden gainazal batzuen alternantziaz osatuta dagoena. Bata uraren fluxuaren norabidean eraikita, eta bestea kontrako norabidean. Malda horiek banatuta daude horma bertikal batengatik, gainezkabide osoa zeharkatzen duena honen geometria jarraituz. Goitik ikusita, zabalera bereko laukizuzen sail bat da. Egitura hau horma txikiago batek errematatzen du.
Piano motako gainezkabidea, orokorrean, presa baten irteeran erabiltzen da. Asmoa, uholde garaian, presa edo ibai batean dagoen ur kantitate handi batek sortutako presioari aurre egiteko bezain sendoa den eraikuntza bat edukitzea da. Gainera, urak gainezka egitean hauek ebakuatzeko ahalmena izan behar du, eta garestiegia ez izateko bezain sinplea izan behar da.
Hydrocoop-ek gainezkabide mota hau hainbat urtez aztertu egin du, 50 proba hidrauliko baino gehiagorekin. Azterlan honen helburua hurrengo ezaugarriak dituen egitura bat da:
Modeloaren atariko probak 1999an egin ziren Frantziako LNH laborategian (Electricité de Franceren jabetzakoa) eta 2002an Indiako Roorke Unibertsitatean eta Aljeriako Biskra Unibertsitatean. Jarraian, honako hauetan oinarritzen diren forma batzuk hautatu ziren:
Proba zehatz asko 2003an egin ziren Biskrako Unibertsitatean hautatutako forma batzuetan eta proba batzuk LNHn, oso kanal zabala erabiliz. Proba zehatz horiek fluxu-gehikuntzak optimizatzeko oinarria eman zuten, elementuen luzeraren, sakoneraren, zabaleraren eta formaren arteko erlazioen arabera, eta, bereziki, N erlazioaren arabera (hormen luzera/gainezkabidearen luzera). Hainbat hegalen inpaktua ere aztertu zen. Egiturazko diseinuari eta eraikuntza-instalazioei arreta berezia eskaini zien, irtenbide erakargarrienak hautatzeko.
Egun, luzetarako sekzio oso sinpleak hobetsi dira (litekeena da forma horiek fintzeak errentagarritasuna zertxobait hobetzea). Orain ikerketa gehiago egiten ari dira Txinan (IWHR Beijingen) eta Indian (Roorkeko Unibertsitatea), bi herrialde horietan PK gainezkabideak erabiltzeko aukera handiak baitaude. Datu hidraulikoak eta egiturazkoak jarraian ematen dira bi soluziorako:
Uholdeen aurreko gainezkabidea
Herrialde askotan, ezohiko uholdeak oso handiak izan daitezke, eta eskatzen den segurtasun-mailak gainezkabide berrien edukiera eta, beraz, kostua handitzen ditu, presaren kostu osoaren zati handi bat izan daitezkeenak. Ondo egokitutako arriskuen analisiak eta gainezkabideetarako irtenbide berriek nabarmen aurrezteko aukera eman dezakete.