cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magescq
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.048 ziren, horien artean 775 aktiboak ziren eta 273 inaktiboak ziren. 775 pertsona aktiboetatik 709 lanean zeuden (389 gizon eta 320 emakume) eta 65 langabezian zeuden (30 gizon eta 35 emakume). 273 pertsona inaktiboetatik 93 erretiraturik zeuden, 59 ikasten zeuden eta 121 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Magescq udalerrian 713 unitate fiskal zeuden, 1.732 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.766 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 76 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresak ziren, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 15 eraikuntza enpresak ziren, 18 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 5 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren, 8 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 19 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 margolaria, 2 zurginak, 4 iturginak, 1 argiketaria, 2 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak, 1 jatetxe, 2 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2000. urtean Magescq udalerrian 33 nekazaritza-ustiategi zeuden, 777 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Erdi Aro Klasikoa
Erdi Aro Klasikoa, Erdi Aro Betea edo Tarteko Erdi Aroa Europako historian historialariek XI., XII. eta XIII. mendeei ematen dieten izena da. Goi eta Behe Erdi Aroaren artean kokatzen da, beraz.
Erdi Aroa Klasikoaren gako historikoa, dena den, populazio-ugaltzea izan zen: horrek, aurreko garaiaren aldean, aldaketa politiko eta sozial nabaria ekarri zuen. Hain zen handia gorakada hori, non, aditu batzuen arabera, 1250erako, Europa gain-populaturik zegoen, eta XIX. mendera arte ez ziren berriro populazio-maila horiek erdietsi. Behe Erdi Aroan, gosete, izurrite (batik bat, Izurrite Beltza) eta gerra zela medio, gorako joera hori eten zen.
XI. mendean, Alpeen iparraldean, jendea lurralde berrietan finkatzen hasi zen. Izan ere, Erdi Europako baso eta oihan itzelak mozteari ekin zitzaion, nekazaritzarako lurrak lor zitezen. Aldi berean, populazioa Frankoen Inperiotik kanpo irten zen, Elbaz haratago. Horrela, lurralde alemaniarrak hirukoiztu ziren. Ekialde Hurbilera migratu zuten europar ugarik, Gurutzadei esker. Iberiar Penintsulan, mairuei lurrak kendu ahala, hegoaldera jotzen zuen iparraldeko populazioak. Italiako hegoaldean ere, normadiarrek konkistak burutu zituzten.
Garai honetan, hainbat erresuma nabarmendu ziren, batez ere Frantzia eta Ingalaterra, baina Italiako hiri-estatuek ere paper garrantzitsua jokatu zuten. Eliza Katolikoak gerra-deia egin zuen, Lurralde Santuak turkiarren mendetik kentzeko. Aita Santua Germaniako Erromatar Inperio Sainduaren aurka ere borrokatu zen, bien artean nagusitasuna nork zuen. Arabiarrekiko hartu-emanei esker, Antzinateko kultura berriro estalgabetu zen, batik bat Antzinako Erromako legedia eta Aristotelesen lana, zeinek eragin handia izan zuen Tomas Akinokoa eta beste adituen gainean Eskolastika izeneko filosofia-eskola garatzean.
Europako susperraldia
Oro har, historialarien artean garai honen inguruan ikusmolde baikorragoa dago, aurreko eta ondorengo aroen aldean batez ere. Izan ere, Erdi Aro Klasikoan (Goi Erdi Aroa ere hainbatetan deituta) Europak bizitzako arlo gehienetan gora egin zuen. Hasteko eskandinaviarrak eta hungariarrak kristautu eta baketu ziren. Zenbait erresumak, Frantziakoak, Ingalaterrakoak, Gaztelakoak edo Aragoikoak, botere handia eskuratu zuten, estatuaren funtzionamendu garatuari esker. Mongolen inbasioak izan ezik, garai honetan Europak ez zuen kanpoko inbasiorik jasan behar.
Hala ere, ezaugarri behinena populazioaren handitzea izan zen, eta, lehengo mendeetan ez bezala, hiriak suspertzea eta zabalzea Europan zehar. Antzinaroko hiriak Mediterraneoaren inguruan kokatuta bazeuden, oraingo honetan Erdialdeko eta Iparraldeko Europan ere loratu ziren, itsasoz edo ibaiez elkarren artean lotuta. Epe honen amaierako, Parisek 200.000 biztanle inguru izanen zituen. Iparraldeko Italian zein Flandrian, hein batean edo bestean bere burua gobernatzen zuten hiriak izugarri handitu ziren, kontinente osoko ekonomia suspertuz. Itsaso Baltiko inguruko hiriak Hansan batu ziren, eta Italiako hiri-estatuek, Veneziak, Genoak edo Pisak esaterako, Mediterraneo osoan zehar zabaldu zuten merkatua.
Aro horretan, Europako zibilizazioa hedatu zen; gehienetan, era bortitzean. Iberiar Penintsulan eta Ekialde Hurbilean musulmanen kontra jo zen; baina kontinenteko ipar-ekialderaino ere Europako ezaugarri kulturalak iritsi ziren. Hor, Iparraldeko Gurutzadak eta erresuma kristauen aurrerapenak zirela eta, jatorrizko paganoak, baltiarrak eta finlandiarrak batik bat, europartu ziren.
Gatazkak
Kanpoko inbasioak amaitu arren, Europan barneko borrokek iraun egin zuten. Ingalaterran, normandiarren inbasioak (Hastingseko gudua, 1066) daniarren agintaldia amaiarazi zuen. Normandiako kontea Ingalaterrako errege bihurtzeak Frantziarekiko gatazkak areagotu zituen. Izan ere, Normandiako kontea izanik, de jure, Frantziako erregearen menpe zegoen Ingalaterrakoa, baina praktikan, boteretsuagoa zen, ezkontza-politika zela-eta, Frantziako mendebaldeko zati handia bere meneko baitzen (Angevinar Inperioa deitu zaio zonalde horri). Nolanahi ere, zenbait errege ahaltsuri esker —Filipe Augustori (1180-1223) esaterako—, Ingalaterra garaitu (Bouvinesko gudua, 1214) eta herrialdea Europako indartsuena bilakatu zen, hala nola Saint Louis (1226-1270) edo Filipe Ederraren (1285-1314) agintaldiekin. Ingalaterran, Joan Lurgabea erregeak Magna Carta eman behar izan zion nobleziari eta hainbat eskubide bermatu.
Karolingiar Inperioa amaituta, Frantziak bere bidera jo zuen Hughes Capet erregearen garaietatik. Ekialdeagoan, Germaniako Erromatar Inperio Santua osatu zen 962an, Oton I.aren eskutik. Kristautasunaren nagusiarengatik Aita Santuekiko gatazka hasi zen, inbestidurak nork izendatuko zituen gainean hain zuzen ere. Heinrich IV.a (1084-1106) eskumikatu zuten, eta bakea ez zen lortu Wormseko Hitzarmena adostu zen arte (1122). Hurrengo enperadoreek Italian ematen zuten denbora gehiena, eta tokian tokiko printze alemaniarrek boterea bereganatu zuten. Ekialdera hedatzen hasi ziren orduan, eslaviar paganoen eremuetara, hainbatetan Gurutzada deituta.
Musulmanen kontrako borroka ere ohikoa izan zen, batez ere Iberiar Penintsulan, Sizilian eta Ekialde Hurbilean. Iberiar Penintsulan, Erdi Aro Klasikoaren epean konkista gehiena egin zen: 1300erako Granadako erresumak baino ez zirauen aske, Portugal eta Aragoi erresumek bere errekonkista amaituta. Sizilia ere musulmanen menpean egon zen harik eta XI. mendean, Roger I.a buru zuen armada normandiar batek konkistatu zuen 1091rako.
Garai horretako beste ezaugarri behinenetakoa Gurutzadak izan ziren. Ezagunenak Lurralde Santuak askatzera Ekialde Hurbilera zihoazenak izan ziren, baina Iberiar Penintsulan, Itsaso Baltikoan edo heresien aurka ere gertatu ziren. Palestinari dagokionez, Urbano II.a Aita Santuak deituta hasi zen lehenengoa. Jerusalem 1099an hartu zuten, eta kristauen esku segitu zuen, 1187an Saladinok berriro hartu zuen arte. Europako errege nagusiek (Frantziakoak, Ingalaterrakoak eta enperadoreak) Hirugarren Gurutzada (1190) burutu bazuten ere, ezin izan zuten hiria berriz konkistatu. Laugarren Gurutzada jarri zen martxan 1202an, baina Konstantinopla arpilatzea baizik ez zen lortu. Geroztik beste gurutzada batzuk egin arren, ez zeukaten lehenengoen arrakasta lortu, eta, azkenean, kristauak Ekialde Hurbiletik bota zituzten musulmanek Acre hiria hartutakoan (1291).
Pentsamoldea
Aurreko mendeetan Antzinateko filosofia eta kultura islamdar munduan gorde eta sakondu zen. Mendebaldeko mundu kristauan monasterioetara mugatuta geratu zen. Al-Andalus eta Sizilia musulmanetik bildutakoa eta sortutakoa (zenbaki-sistema berria, algebrako aurrerapausoak...) kristauetara heldu zen. Honela, Aristotelesen lana eta zientzia islamdarra hain erruz itzuli ziren latinera non XII. mendeko Pizkundeaz mintzatu den.
Gainera, XI. mendetik aurrera Europa osoan zehar ikasteko toki berria, unibertsitatea, zabaldu zen. Hor, filosofia berria, eskolastizismoa, garatu zen, Antselmo Canterburykoak lehendabiziz eraginda (1033-1109). Enpirismoan oinarrituta, eskolastikoek uste zuten Eliza Katolikoaren dotrina ikasketa, arrazoi eta logikaren bidez bultzatu behar zela, platondar eta augustinar pentsamoldetik aldenduz eta Aristotelesengana hurbilduz. Eskolastiko nabarmenduak Tomas Akinokoa, Alberto Handia, Bonaventura, Abelardo edo Petri Lombardo izan ziren. Beste aldetik, Duns Scoto, Gilen Ockhamgoa, edo Bernardo Clairvauxkoa beste pentsalari nabariak ere izan ziren.
Filosofian ez ezik, artean (eskulturan, musikan eta arkitekturan batik bat) aurrerapauso handiak egin ziren. Garai horretan katedral franko eraiki ziren Europa osoan zehar, hasieran estilo erromanikoan eta geroago, gotikoan.
Kultura eta pentsamendua Elizari lotuta zeuden ezinbestez, eta ikusmolde berriek Elizaren barnean ere eragina izan zuten. Lehen monasterio-erreforma nagusia X. mendekoa izan zen: Cluny (909an sortua) monasterioaren bitartez jatorrizko diziplinetara itzultzen saiatu zen. Izan ere, bizitza zuzena izan ezean, monjeen zeregin garrantzitsuak —Jaingoikoari bertutetsuentzako mundu hobea eskatzea, alegia—, haien izatearen beraren arrazoiak, funtsa galtzen zuen. Zistertar erreforma (1098an sortuta) berriro saiatu zen jatorrizko diziplinara itzultzen klunitarrek bizkarra eman ziotelakoan.
Nolanahi ere, erreforma batzuek elizen mugak gainditzen zituzten. Waldotarrak eta humiliati gaitzetsi zituzten kalostrapeko bizitza ez onartzeagatik. Kataroek beren burua baizik ez zuten garbitzat jotzen. Eskeko ordenak, ordea, onartu zituzten Aita Santuek XIII. mendean, eta horrela, frantziskotarrak, domingotarrak, karmeldarrak eta agustindarrak sortu ziren, domingotarren kasuan, hein handi batean heresia horren aurka borrokatzeko.
Saint-Frajou
Saint-Frajou Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Garona Garaia departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Frajou udalerrian erroldatutako biztanleak 182 ziren. Familiak 76 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 132 etxebizitza zeuden, 81 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 41 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 126 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 81 etxebizitza nagusietatik 68 bere jabearen bizilekua ziren eta 13 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 11 etxek hiru zituzten, 21 etxek lau zituzten eta 48 etxek bost zituzten. 69 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 132 ziren, horien artean 80 aktiboak ziren eta 52 inaktiboak ziren. 80 pertsona aktiboetatik 68 lanean zeuden (39 gizon eta 29 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 52 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren eta 3 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren eta 1 zurgina.
2000. urtean Saint-Frajou udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.014 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Tokyo Skytree
Egiturak 634 metro ditu eta Guangzhouko telebista dorrea gainditu du munduko telebista dorrerik garaienaren postuan.
2011ko martxoaren 18an egiturak gorengo garaiera eskuratu zuen.
Bilakaera
Dorrearen lehen harria 2008ko uztailaren 14an jarri zen eta hilabete batzuk beranduago, 2009ko apirilean, egituraren zimendatze lanak burutu ziren. Urte bereko urrian, hasierako proiektua aldatu eta dorrearen garaiera 610 metrotik 634 metrora igo zen. Bien bitartean 2009. urtearen amaierarako dorreak 200 metroak gainditu zituen eta 2010eko otsailaren 16an 300 metroak ere gainditu zituen.
2010eko martxoaren 28an Tokyo Sky Tree dorrea, Japoniako egiturarik garaiena bihurtu zen, Tokioko telebista dorrearen 338 metroak gainditu eta gero. Urte bereko uztailean eraikuntzak jarraitu eta 400 metrora heldu zen. Urriaren 23an egitura nagusia eraikitzen amaitu eta dorrearen goialdeko antena jartzen hasi ziren. Abenduaren 1ean Taipei 101 etxe orratzaren 508 metroak gainditu zituen.
2011ko martxoaren 1ean Guangzhouko telebista dorrea (600 metro) gainditu zuen eta ordutik munduko telebista dorrerik garaiena da. Martxoaren 11n, Japonia ipar-ekialdea astindu zuen lurrikara bortitzaren ondoren, adituek eraikuntza lanak eta egitura aztertu baina ez zuten akatsik aurkitu eta eraikuntza lanek jarraitu zuten. Azkenik martxoaren 18an dorreak gorengo garaiera eskuratu zuen, 634 metro.
Maria Alaniakoa
María Alaniako, jaiotzaz Marha, georgieraz მართა (Georgia Erreinua, 1050 - Bizantziar Inperioa, 1118 ) bizantziar Inperioko enperatriza izan zen, Michael VII Doukas eta Nizeforo III.a Botaneiates enperadoreekin ezkontzeagatik.
Enperatriza izatea arrakasta adierazgarritzat hartu zen Georgian, erresuma bateratu berria baitzen. Bizantzioren antzeko eragin erregionala lortu zuen Maríaren/ Martharen ilobak, David IV erregeak, bizantziar titulua eramateari uko egin zionean. María izan zen XI. mendeko bizantziarra ez zen enperatriz bakarra.
Lehen urteak
Bagrat IV monarka georgiarraren alaba bat, Martha, 5 urte zituela, Konstantinoplara bidali zuten, 1056an Teodora Porfirogeneta enperatrizaren babespean bizantziar gortean ikasten jarraitzeko. Azken hori, ordea, urte horretan hil zen, eta Marta Georgiako etxera itzuli zen.
Lord Voldemort
Lord Voldemort Harry Potter liburuetan Harryren gurasoen hiltzailea da. Bere benetako izena Tom Narivoloz Riddle da, eta haren gurasoak gizaki normalak dira. Hogwartsen ikasi zuen izugarrizko nota onekin. Bera hiltzaile sutsua da eta jarraitzaile ugari ditu. Harryrekin arazoak izan zituenetik oso indargabetua ibili da baina berriro ere indarrez betea dator orain.
Maria Alaniakoa
Miguel VII.a Dukasen enperatriza
1065ean Miguel etorkizuneko enperadorearekin ezkondu zen, Konstantino X.a Dukasen semearekin, eta enperatriza bihurtu zen Miguel VII.a Dukas 1071n tronua hartu zuenean.
Mariaren lehen ezkontza tristetu zuen Miguelek Anatolian izan zuen turkiar selyuziden aurkako porrot militarrak eta monetaren debaluazioak ere. Horrek gero eta asegabetasun handiagoa eragin zuen, eta 1078ko estatu-kolpea eragin zuen, Miguel garaitu eta Nizeforo III.a Botaniates nahastu zuena. Miguelek monje sartu behar izan zuen Studiongo monasterioan, eta María Petrioneko monasterio batera joan zen bere seme Konstantinorekin, baina ez zen moja egin, ziur aski etorkizunean gorteko plan batzuk zituelako.
Nizefororen enperatriza
Nizeforo enperadore berriaren emaztea tronua hartu baino lehentxeago hil zen, eta berriro ezkontzeko asmoa iragarri zuen. Horrek lehia gogorra eragin zuen Konstantinoplako emakume ezkongabe guztien artean, baita María, Eudoki Makrembolitissa amaginarreba ohia eta haren alaba (Maríaren koinata) Zoeren artean ere. Enperadore berriak Eudokiarekin ezkontzeko asmoa izan zuen hasieran, baina Maríak Doukas aitaginarrebaren laguntza jaso zuen. Doukasek Nizeforo konbentzitu zuten, edertasunagatik eta Nizeforo erregela oztopa zezaketen etxeko seniderik gabeko emazte atzerritarra izateak zituen onurengatik. Gainera, mugimendu horrekin, Nizeforok baketu egin zitzakeen Doukas menderatuen leialak.
Maríaren lehen senarra, Michael, bizirik zegoenez, bera monje zenean ere, Eliza Ortodoxoak adulterotzat hartu zuen enperadore berriarekin zuen harremana, eta Maríaren jarraitzaile nagusietako batek, John Doukasek, ezkontza egiteari uko egin zion apaiz bat degradatu behar izan zuen eta 1078an bikotekidearekin ezkontzea erabaki zuen beste batekin ordezkatzea. Ezkontza-akordioaren zati gisa, Maríari hitz eman zitzaion bere seme Konstantino inperioaren oinordeko izendatuko zutela, baina Nizeforosek ez zuen bete promesa geroago. Hala ere, erregealdian, María eskuzabal tratatu zuten, eta lur eta jabetza izugarriak jaso zituen, Nizeforosek, George II.a Georgiako-ri, Maríaren nebari, Zesarren titulua, familia inperialarekin zituen lotura estuak aitortzeko.
María eta bigarren kolpe inperiala
Anna Komnene printzesak, Alexios Komnenos enperadorearen alabak, Maríaren zaintzapean zegoenak zera esan zuen:"Enperatrizak gortean eragin handia izan arren, ez zegoela batere gustura Nizeforosek Constantine semea jaraunsle izendatzeari uko egiten baitzion: '[Nizeforos] harentzat amaierara arte tronuan jarraituko zukeen, Maríaren semearen alde egin izan balu.. .enpreratrizak ere konfiantza handiagoa izango zuen harengan. Zaharra (Nizeforos) ez zen ohartu bidegabekeriaz eta bere planen eraginkortasunik ezaz, gaitza bere buruaren gainera zekarrela '."Alexios Komnenos jeneralak antolatutako konplot baten zati garrantzitsu bihurtu zen enperatriza. Haren maitalea omen zen. Alexios-ek tronutik abdikatzera behartu zuen Nizeforos, eta enperadore koroatu zuten 1081ean.
Alexiosen erresuma
Alexiosek Konstantino tronuaren oinordeko aldarrikatzea eragin zuen, eta, gero, Konstantinori hitz eman zion Anna Komnene alaba. Egoera hori erabat aldatu zen Alexiosek 1087. urtean Irene Doukaina enperatrizarekin seme bat izan zuenean, Juan II.a Komneno etorkizuneko enperadorea: Annak Konstantinorekin zuen konpromisoa hautsi egin zuen, Konstantinori jaraunsle izaera kendu zion eta Maríak monasterio batera erretiratu behar izan zuen.
Tronutik kendu ondoren eta monasterio batean egon ondoren, Mangana jauregian bizi izan zen María. Han, "ordezko gortea" antolatu zuen enperadorekidearen ama eta enperadorearen alaba zaharrenaren amaginarreba gisa. Ofizialki moja bat izan eta errezela erabili arren, trantsizio horrek alde txikia utzi zuen Maríaren bizimoduan, eta ohiko karitatezko jarduerekin jarraitu zuen, besteak beste, Ivirongo monasterio georgiarrari dohaintzak egiten Athos mendian, eta Kappatha izeneko komentua eraikitzen Jerusalemen. Maríak aberastasun handia zuen eta Manganako jauregiaren eta Hebdomongo monasterioaren jabea zen, Basilio II.a Bulgarotoktonoaren ehorzketa lekua. Literatura munduko askoren mezenas izan zen, besteak beste, Theophylactof Ohrid, gero Bulgariako artzapezpikua izan zena, eta John Petrici neoplatoniko georgiarra.
Alburnoides manyasensis
Alburnoides manyasensis Alburnoides generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Aphanotriccus audax
Aphanotriccus audax Aphanotriccus generoko animalia da. Hegaztien barruko Tyrannidae familian sailkatua dago.
Halimuraena shakai
Halimuraena shakai Halimuraena generoko animalia da. Arrainen barruko Pseudochromidae familian sailkatzen da.
Maria Alaniakoa
Alexiosen erresuma
Hala ere, Maríak gortean izan zuen eraginaren urteetan, Konstantinok koenperadore estatusa jaso zuen, Isaac Comneno (Antiokiako duke) enperadorearen anaia zaharrenak baino titulu altuagoa, eta Maríak segurtasun pertsonaleko bermea jaso zuen. Anna Komnene printzesa inperial gaztea zaintzea ere leporatu zioten Maríari. Hark asko maite zuen eta bere sekretu guztiak enperatriz ohiarekin partekatzen zituen.
Anna Komnenek Maríaren edertasuna deskribatu zuen Alexiad Erdi Aroko testu biografikoan. Maríari buruz hauxe idatzi zuen: "Behingoz, hari eustea lortu zuen, hau da, Michael Ducasen jalkipenaren ondoren, Nizeforus Botaniatesi ezkontzeko gomendatu ziotenean, bera beste herrialde batetik etorri baitzen eta ez baitzuen senide askorik enperadorea gogaitzeko, eta hark asko kontatu zion Botaniatesi bere edertasun pertsonal eta familiarrari buruz, eta askotan laudatu zuen. Eta, egia esan, altzifrea bezain mehea zen, haren azala elurra bezain zuria zen, eta aurpegia erronda-itxura perfektua ez zuen arren, haren azala udaberriko lore baten edo arrosa baten antzekoa zen. Eta zer hilgarrik deskriba lezake haren begien distira? Bekainak ongi markatuta eta urre kolorekoak zituen, eta begiak, berriz, urdinak. Pintore baten eskuak ondo imitatu zituen urtaroek ekarritako loreen koloreak, baina erregina horren edertasunak, graziaren distira eta modalen xarmak eta gozotasunak deskribapen eta arte guztia gainditu zuten. Apelesek, Pheidiasek eta eskultoreetako inork ez zuten inoiz hain estatua ederra sortu. Esaten zen Gorgonaren buruak harri bihurtzen zituela hura begiratzen zutenak, baina Erregina oinez ikusten edo ustekabean ezagutzen zuen edonork, aho zabalik geratu eta han geratuko zen, hitzik gabe, itxuraz gogoa eta asmamena lapurtu izan balitu bezala. Hainbesteko harmonia zegoen gorputz-adarretan eta ezaugarrietan, zatiekin eta zatiekin osotasunarekin duen harreman guztiz perfektua, gorputz hilgarri batean inoiz ikusi ez den bezala, estatua bizia zen, poza ederra maite zuten guztientzat. Hitz batean, planeta horretara jaitsi zen Maitasunaren isla zen.eskuinera|thumb|200x200px|Maria enperatrizak, orduan, Iviron monasterio georgiarra babestu zuen."
Azken urteak
Maríaren semea, Konstantino, 1096an hil eta gero, azkenean monasterio batera joan zen bizitzera, ustez georgiarrek eragin handia zuten eremu batera, Anatoliako ipar-ekialdera. Jaioterriko Georgian gurtu egiten zuten, eta horrek areagotu egin zituen Georgiako eta Bizantziako errege-erreginen arteko ezkontzak eta bi herrialdeen arteko loturak. Maríak ere eragin handia izan zuen emakume komneniarrentzat, iraganeko parte-hartze politikoarengatik eta karitatezko lanagatik liluratuta geratu baitziren.
Washtenaw konderria (Michigan)
Washtenaw konderria (Washtenaw County) Michiganko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Ann Arbor da. 2010eko zentsuaren arabera 344,791 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Washtenaw konderriak 187,106 kilometro koadro ditu. Horietatik 4,262 ura dira. Beste 182,844 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 184,28 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 344,791 pertsonetatik 262,535 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 13,860 dira. 43,152 beltzak edo afroamerikarrak. 976 amerikar natiboak ziren eta 118 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 27,005 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 846 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 10,159 pertsonek kokatzen zuten.
Armășești
Armășești Errumaniako udalerri bat da, Ialomița konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Zallako geltokia
Zalla Euskal Herriko Bizkaiko tren eta autobus geltoki bat da, Zalla udalerriko Mimetiz auzoan kokatuta dagoena.
Geltokia 1890eko abenduaren 5an ireki zen.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Historia
Kadagua ibaiaren arroan trenaren behin betiko proiektua Victor Txabarri, Manuel Allendesalazar, Enrique Aresti eta Ramón Bergé ingeniariek aurkeztu zuten 1888ko maiatzean. Urte bereko uztailean onartu zen. Burdinbidea onura publikokotzat jo zen, 99 urterako ustiapen batekin. Kadaguako Trenbidearen Konpainia 1888ko uztailaren 2an eratu zen kudeatzeko. Linea Zorrotzan abiatu behar zen, Bilbotik Portugaleterako burdinbideak auzo horretan zuen geltokian.
Burdinbidea 1890eko abenduaren 5an inauguratu zen. Urtean gutxienez 96 000 bidaiari garraiatzeko asmoa zuten, eta jarduerak hasi eta lau urte eskasera 219 504 bidaiari mugitzen zituzten. Geltoki hori burdinbidearen gainerakoarekin batera inauguratu zen 1890eko abenduaren 5an.
1972an FEVE eragileak trenbideen ustiapena bere esku hartu ondoren, 1975ean Bilbo-Leon eta Bilbo-Santander burdinbideak lotu zituen Arangurengo geltokian. Handik aurrera Leonetik zetozen trenek trenbide beretik heltzen dira Irauregira. Lutxanako eta Roblako saihesbideak zama-garraiorako trenentzako besterik ez ziren mantendu.
1994an Bilbo-Leon burdinbidea itxi ostean, trenek Balmasedako geltokira baino ez ziren heltzen. 2003an berriro ireki zen Bilbo-Leon burdinbidea, batipat Robla kotren turistiko zerbitzua ezartzeko, eta baita egunean zentzu bakoitzeko tren bat jartzeko.
Bilbo-Leon burdinbideari dagokionez, 2009an Galtzarako geralekura luzatuta, trenek aldiriko zerbitzua egiten dute Bilbora arte, eta tren bat ibiltzen da 30 minutuko maiztasunaz. Burdinbide hau, aipatutakoen artean guztiz elektrifikatuta dagoen bakarra da.
Geltokia
Geltokiak bi sarbide ditu, kaleko kotan, eta nasa aldaketa pasonibela gurutzatuz egiten da. Kanpoaldean doako aparkalekua dago.
Bragaçargues
Bragaçargues Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bragassargues udalerrian erroldatutako biztanleak 129 ziren. Familiak 50 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 21 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 21 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 73 etxebizitza zeuden, 51 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 20 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 64 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 51 etxebizitza nagusietatik 39 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 8 etxek hiru zituzten, 7 etxek lau zituzten eta 34 etxek bost zituzten. 42 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 20 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 30 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 93 ziren, horien artean 55 aktiboak ziren eta 38 inaktiboak ziren. 55 pertsona aktiboetatik 52 lanean zeuden (34 gizon eta 18 emakume) eta 3 langabezian zeuden (3 emakume eta 3 emakume). 38 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 13 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
Suchodol (Příbramgo barrutia)
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1361 urtean egin zen.
Bragaçargues
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 ile apaindegia.
2000. urtean Bragassargues udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 186 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Berthold Lubetkin
Berthold Lubetkin (Tbilisi, 1901eko abenduaren 14a - 1990eko urriaren 23a) ingeles arkitektoa izan zen, sortzez georgiarra.
Britainia Handiko mugimendu modernoaren arkitekto nagusitzat hartzen da, nahiz eta eraikuntza gutxi batzuk besterik ez zituen egin; horien artean, Londresko zooko pinguinoen igerilekuak (1934), indar sinboliko handia dute gaur egun, oraindik. Bere familiak ehundegiak zituen Errusian, eta hainbat urte egin zituen herrialde hartan. San Petersburgoko eta Moskuko lizeoetan ikasi zuen. Handik Berlina joan zen, eta ondoren, Parisa; Jean Ginsbergekin batera, hormigoi armatuzko etxe bat eraiki zuen, Parisko Versailles etorbidean. Garai horretan, Sobietar Batasuneko arkitektura-lehiaketetan parte hartu zuen. 1931n, Londresa joan zen bizitzera, eta han, Britainia Handiko alderdi komunistaren hurbileko Arkitekto eta Teknikarien Erakundean sartu zen, eta Tecton lantegia sortu zuen. 1932. urtetik aurrera, Tectonek hainbat erakin egin zituen Londresko zoorako. Etxebizitzak ere egin zituen. Lubetkinen bi eraikuntza izan ziren Britainia Handian funtzionalismoa indartu zutenak: 1934tik 1935era bitartean, Londresen berrogeita hemeretzi apartamentu egin zituen, Highpoint One eraikinean, Zigmund Gestetener industriarentzat; handik bi urtera, Highpoint Two eraikina osatu zen (1936-1938). Tecton elkartetik kanpo hiru urtez aritu zen Lubetkin, Peterlee hiriaren (Durham konderrian) plan orokorrean. Baina burokrazia arazoak izan zituen, eta lana bere horretan utzi behar izan zuen. Aldi batez ez zituen proiektu handietako enkarguak izan, kritika txarrak zirela-eta. Hala, animaliekin bizitzea erabaki zuen, eta hogei urte eman zituen zerriak hazten.
Logela Arlesen
Logela Arlesen (frantsesez: La Chambre à Arles; nederlanderaz: Slaapkamer te Arles) 1888an eta 1889an Vincent van Gogh margolariak egindako hiru olio-pintura antzekoei ematen zaien izena da. Haren gutunetan adierazi zuen hiru aldaera zeudela, elkarrengandik eskuineko margoengatik aise bereizten direnak. Egun, lehenengo aldaera Amsterdamgo Van Gogh Museoan dago, bigarrena Chicagoko Arte Institutuan eta hirugarren Parisko Orsay museoan.
Eskuineko aldean zegoen atea goiko solairura igotzeko eskaileretara ematen zuen eta ezkerreko ate batek, Gauguinentzat egindako gonbidatuen logelara. Logela honetan, aurreko horman leiho bat zegoen, eta honen azpian mahai txiki bat. Leiho honetatik La Place Lamartine parkea ikusten zen eta honen lorategi publikoak. Logela honen forma ez zen laukizuzena baizik eta trapezoidala, eta egurrez eginda dagoela dirudi. Ez ditu objektu askorik bere barruan (Ohe bat eskuineko aldean, eskegileku bat, bi ahulki, egurrezko mahai txiki bat eta zenbait margolan hormetatik eskegita).
Batailoi
Batailoi komandante bat buru duen gudari talde egituratua da. Kopurua herrialdez herrialde eta armadaz armada aldatzen da baina normalean 300 eta 800 soldadu artean, zenbait konpainiatan banaturik. Hitza italierazko jatorria du, non battaglione battaglia edo gudua hitzetik erakarri zuten.
Suchohrdly
Suchohrdly Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 1.353 biztanle ditu eta 13,67 kilometro koadroko azalera. Znojmoko barrutian dago.
Viéville-en-Haye
Viéville-en-Haye Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Suchohrdly
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1088 urtean egin zen.
Suchohrdly u Miroslavi
Suchohrdly u Miroslavi Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 489 biztanle ditu eta 7,82 kilometro koadroko azalera. Znojmoko barrutian dago.
Viéville-en-Haye
Biztanleria
2007an Viéville-en-Haye udalerrian erroldatutako biztanleak 164 ziren. Familiak 60 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Suchohrdly u Miroslavi
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1303 urtean egin zen.
Viéville-en-Haye
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 63 etxebizitza zeuden, 59 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 62 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 59 etxebizitza nagusietatik 54 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 1ek hiru zituen, 11 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 48 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 29 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 26 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Viéville-en-Haye udalerrian 61 unitate fiskal zeuden, 169 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.899 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 eraikuntza enpresa.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
Saint-Sever-Calvados
Saint-Sever-Calvados Frantziako udalerria da, Calvados departamenduan dagoena, Normandia Beherea eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Viéville-en-Haye
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Viéville-en-Haye udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 945 hektarea erabiltzen.
Saint-Sever-Calvados
Biztanleria
2007an Saint-Sever-Calvados udalerrian erroldatutako biztanleak 1.369 ziren. Familiak 560 ziren, horien artean 200 pertsona bakarrekoak ziren (68 bakarrik bizi ziren gizonak eta 132 bakarrik bizi ziren emakumeak), 216 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 120 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Viéville-en-Haye
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Sever-Calvados
Etxebizitza
2007an 689 etxebizitza zeuden, 567 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 53 bigarren erresidentzia ziren eta 69 hutsik zeuden. 650 etxeak ziren eta 36 apartamentuak ziren. 567 etxebizitza nagusietatik 317 bere jabearen bizilekua ziren, 236 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 8 etxek gela bat zuten, 49 etxek bi zituzten, 124 etxek hiru zituzten, 180 etxek lau zituzten eta 207 etxek bost zituzten. 415 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 291 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 161 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 725 ziren, horien artean 486 aktiboak ziren eta 239 inaktiboak ziren. 486 pertsona aktiboetatik 434 lanean zeuden (238 gizon eta 196 emakume) eta 53 langabezian zeuden (22 gizon eta 31 emakume). 239 pertsona inaktiboetatik 89 erretiraturik zeuden, 60 ikasten zeuden eta 90 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Sever-Calvados udalerrian 557 unitate fiskal zeuden, 1.192 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.741 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 25 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 4 banku bulegoak, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 1 margolaria, 1 zurgina, 2 iturginak, 1 argiketaria, 3 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 3 jatetxeak, 2 higiezinen agentziak eta 1 tintoreria.
2009an zeuden 12 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 3 harategiak, 2 arropa dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 elektrotresna denda zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Saint-Sever-Calvados udalerrian 38 nekazaritza-ustiategi zeuden, 462 hektarea erabiltzen.
Neomys teres
Neomys teres Neomys generoko animalia da. Lehen Insectivora edo Soricomorpha deitzen zen taldearen barruan daude. Gaur egun Lipotyphla deitzen den taldearen barruko Soricinae azpifamilia eta Soricidae familian sailkatuta dago.
Saint-Sever-Calvados
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1  eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an haur-eskola 1  eta lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen. Saint-Sever-Calvados udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 218 ikaslekin.
Lillers
Lillers Frantziako udalerria da, Pas-de-Calais departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Lillers udalerrian erroldatutako biztanleak 9.875 ziren. Familiak 3.905 ziren, horien artean 1.139 pertsona bakarrekoak ziren (352 bakarrik bizi ziren gizonak eta 787 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.125 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 1.280 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 361 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 4.371 etxebizitza zeuden, 4.013 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 34 bigarren erresidentzia ziren eta 323 hutsik zeuden. 3.735 etxeak ziren eta 543 apartamentuak ziren. 4.013 etxebizitza nagusietatik 2.300 bere jabearen bizilekua ziren, 1.610 alokairuan okupaturik zeuden eta 104 doan lagata zeuden; 97 etxek gela bat zuten, 187 etxek bi zituzten, 482 etxek hiru zituzten, 1.132 etxek lau zituzten eta 2.115 etxek bost zituzten. 2.442 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.867 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 1.239 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 6.380 ziren, horien artean 4.305 aktiboak ziren eta 2.075 inaktiboak ziren. 4.305 pertsona aktiboetatik 3.581 lanean zeuden (2.001 gizon eta 1.580 emakume) eta 724 langabezian zeuden (342 gizon eta 382 emakume). 2.075 pertsona inaktiboetatik 499 erretiraturik zeuden, 628 ikasten zeuden eta 948 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Lillers udalerrian 4.047 unitate fiskal zeuden, 9.939 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.467 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 370 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 15 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 17 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 29 eraikuntza enpresak ziren, 105 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 20 garraio enpresak ziren, 24 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 19 finantziazio enpresak ziren, 26 higiezinen enpresak ziren, 28 zerbitzu enpresak ziren, 44 administrazio publikoko enpresak ziren eta 39 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 90 zerbitzu publikoetatik, 1 poliziaren kaserna zen, 1 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoa, 1 lan bilaketa bulegoa, 1 jendarmeria, 1 posta bulegoa, 7 banku bulegoak, 2 funerariak, 10 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekuak, 2 autoeskolak, 2 igeltseroak, 3 margolariak, 7 zurginak, 6 iturginak, 4 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 14 ile apaindegiak, 3 albaitariak, 8 jatetxeak, 6 higiezinen agentziak, 2 tintoreriak eta 4 apaindegiak.
2009an zeuden 59 establezimendu komertzialetatik, 5 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 5 okindegiak, 9 harategiak, 17 arropa dendak, 2 etxerako tresna dendak, 4 zapata-dendak, 2 elektrotresna dendak, 4 altzari dendak, 1 drogeria zen, 2 bitxi-dendak eta 6 lore-dendak ziren.
2000. urtean Lillers udalerrian 37 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.128 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu luzeetarako ospitale 1, osasun-zentro 1 bat, 4 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 4 haur-eskola eta 6 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Lillers udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe, 1hezkuntza orokorreko lizeoa eta 1lizeo teknologikoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 943 ikasle zeuden, Hezkuntza orokorreko lizeoetan ez zegoen 702 eta lizeo teknologikoetan 320.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Haselbach (Turingia)
Haselbach Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
André Chastel
André Chastel (Paris, Frantzia, 1912ko azaroaren 15a - Neuilly-sur-Seine, Frantzia, 1990eko uztailaren 18a) idazle eta historialari frantsesa izan zen.
Biografia
1978. urtean Fables, formes, figures ("Fabulak, formak, figurak") artikulu-bilduma argitaratu zuen. 1975ean, Arte Ederretako Akademiako kide, eta 1980an Vicenzako Andrea Palladio Nazioarteko Arkitektura Zentroko lehendakari izan zen. Irakasle aritu zen, besteak beste, Sorbonan (1955-1970) eta Frantziako Eskolan (1970-1984). Horrez gainera, Chastel beti egon zen arkitektura- eta hirigintza-arazoekin arduratuta: Les Halles Parisko auzoko berrikuntza-lanetan talde bat osatu zuen, ikerketa bat egiteko, eta Chastel talde horretako koordinatzaile izan zen, hamar urtez. Hil ondoren argitaratu zen Chastelen Histoire générale de l´art français des origines au XIXesiècle (1993, "Frantziako artearen historia orokorra hasieratik XIX. mendera arte") lana.
Halimuraenoides isostigma
Halimuraenoides isostigma Halimuraenoides generoko animalia da. Arrainen barruko Pseudochromidae familian sailkatzen da.
Nesiotites similis
Nesiotites similis Nesiotites generoko animalia da. Lehen Insectivora edo Soricomorpha deitzen zen taldearen barruan daude. Gaur egun Lipotyphla deitzen den taldearen barruko Soricinae azpifamilia eta Soricidae familian sailkatuta dago.
Suchomasty
Suchomasty Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 469 biztanle ditu eta 7,24 kilometro koadroko azalera. Beroungo barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1500 urtean egin zen.
Bărbulești
Bărbulești Errumaniako udalerri bat da, Ialomița konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Bucu
Bucu Errumaniako udalerri bat da, Ialomița konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Maillas
Maillas Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Landak departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Maillas udalerrian erroldatutako biztanleak 114 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 91 etxebizitza zeuden, 53 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. 90 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 53 etxebizitza nagusietatik 28 bere jabearen bizilekua ziren eta 25 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 11 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 24 etxek bost zituzten. 51 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 18 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 30 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 74 ziren, horien artean 52 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 52 pertsona aktiboetatik 46 lanean zeuden (23 gizon eta 23 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 22 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Maillas udalerrian 48 unitate fiskal zeuden, 106 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.151,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.
2000. urtean Maillas udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
American Pie (filma)
Filmak izandako arrakastaren ondorioz zenbait sekuela grabatu zituzten.
Argumentua
Bost laguneko koadrila (Jim, Kevin, Oz, Finch eta Stifler) East Great Falls High institutuko azken urtean dago. Stifler izan ezik, graduazioa baino lehen birjintasuna galtzeko ituna egiten dute.
Teokrazia
Teokrazia, buruzagi politikoak eta buruzagi erlijiosoak bat datozten eta bertako erlijioak gobernuaren politikan eragin handia duen gobernu era edo sistema politiko bat da; normalean gobernuak jainkoaren izenean agintzen duela aldarrikatzen du.
Teokrazia mota desberdinak daude. Adibidez, botereak buruzagi sekular batek (enperadore batek, Cesar batek) eta buruzagi erlijioso batek (Aita Santu batek elkarbana dezakete. Teokrazia kleroak aplika dezake, zuzenean (Iranen bezala) edo zeharka (erregeen eskubide jainkotiarren bidez, adibidez).
Gaur egungo teokrazien artean Saudi Arabia, Iran eta Vatikanoa aurki daitezke.
Alburnoides namaki
Alburnoides namaki Alburnoides generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Vaux-le-Vicomte jauregia
Vaux le Viconte jauregia, Frantziako Maincy hiriaren alboan kokatuta dagoen jauregia da. XVII.mendeko estilo barrokoko du eta 1656an hasi zen eraikitzen eta 1661ean amaitu egin zuten. Luis XIV.ren finantzietarako arduradunak, Nicolás Fouquetek, garaiko artista hoberenak kontratatu zituen jauregi hau eraikitzeko: Luis Le Vau arkitektoa, Charles Le Brun margolaria eta André Le Nôtre paisajista.
Gaur egun, ondasun pribatu handiena da eta “Monument Historique” bezala izendatua dago.
Suchonice
Suchonice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 180 biztanle ditu eta 3,45 kilometro koadroko azalera. Olomouceko barrutian dago.
Vaux-le-Vicomte jauregia
Historia
1641eko otsailaren 1ean, Nicolás Fouquet (Kontseiluaren Estatuaren kontalaria) momentu horretan bere aitarengandik oinordetzat hartu zuen Vaux jaurerria eta bere jauregia. Geroago, Fouquet, Luis Le Vau arkitektoaz eta Michel Villedo kontratistaz fidatu zen Vaux jauregiaren eraikitze prozesua burutzeko.
Haßleben
Haßleben Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Vaux-le-Vicomte jauregia
Historia
Jauregia Creileko harri zuriz eraiki zen. 1657an igeltsero eta arotz lanekin amaitu zuten. Teilatua 1658an amaitu zen eta jauregiaren barruko aldea eraikitzen hasi ziren.
Suchonice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1545 urtean egin zen.
Vaux-le-Vicomte jauregia
Historia
1658ko urtarrilean, Charles Le Brun margolaria instalatu zen jauregian. 1660ko uztailaren 10ean, Luis XIV.ak eta Maria Teresak jauregian ostatu hartu zuten. 1661eko uztailaren 12an Fouquetek festa bat antolatu zuen.