cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Une mousse de Biscaye
Doinua
Kantuaren doinua ere gorde da. Agirietako notazio musikaletan oinarritua, eta baita ere abestian oinarritutako meza batzuetan, François-Auguste Gevaert musikologo belgiarrak 1875eko lan batean argitaratu zuen abestiaren musika-konposizio bat, gaur egunean antzinako musikako emanaldietan jo ohi dena. Doinuaren jatorriaz, Aita Donostiak uste zuen Gaztelako musikako tradizioarekin bat datorrela (nahiz eta frantsesezko kantua izan).
Lehen errenazimenduko Josquin des Prez konposagileak meza bat osatu zuen kantuaren doinua oinarri hartuta, eta izen berari eutsiz, gaia hain profanoa izan arren.
Hitzak
Une mousse de Biscaye L'autre jour pres ung moulin Vint a moi sans dire gaire Moy hurtant sur mon chemin Blanche comme un parchemin Je la baise a mon aise Et me dist sans faire noise: «Soaz, soaz ordonarequin» Je luy dis que de Biscaye J'estoys son prochain voisin: «Mecton nous pres ceste haie En l'ombre soubz l'aubepin: La parlerons a butin; Faictes tout a ma requeste» Lors feist signe de la teste: «Soaz, soaz ordonarequin» ...Par mon serment, vecy raige: Ce n'est Françoys ne latin: Parlez moy aultre langaige Et laissez votre bisquayn. Mectons no besongne a fin, Parlons d'amours, je vous prie. Lors me dist, n'en doubtez mye: «Soaz, soaz ordonarequin». Avoir n'en puez aultre chose, Par ma foy, a ce matin, Fors baiser a bouche close Et la main sur le tetin. ...Adieu, petit musequin, A Dieu soyez, ma popine. Lors me dit la biscuayne: «Soaz, soaz ordonarequin»
Oedalechilus labiosus
Oedalechilus labiosus Oedalechilus generoko animalia da. Arrainen barruko Mugilidae familian sailkatzen da.
Inozentzio IV.a
Inozentzio IV.a (Genova, 1195 inguru - † Napoli, 1254ko abenduaren 7a) Eliza Katolikoaren 180. Aita Santua izan zen 1243 eta 1254 urteen bitartean.
Sagittarius
Sagittarius (latinezko plural eta genitiboa: Sagittarii) izan daiteke:
Sphiggurus pruinosus
Sphiggurus pruinosus Sphiggurus generoko animalia da. Karraskarien barruko Erethizontinae azpifamilia eta Erethizontidae familian sailkatuta dago.
Nitra
Nitra (hungarieraz: Nyitra) mendebaldeko Eslovakiako hiria da, Nitra eskualdeko hiriburua. Zobor mendiaren oinetan dago, Nitra ibaiaren haranean. 100,47 kilometro koadroko eremua du, eta 2011n 78.916 biztanle zituen. Eslovakiako hiririk zaharrena da, Bratislavarekin batera, IX. mendea baino lehenago sortu baitzen.
Émondeville
Émondeville Frantziako udalerria da, Mantxa (departamendua)Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Émondeville udalerrian erroldatutako biztanleak 332 ziren. Familiak 120 ziren, horien artean 33 pertsona bakarrekoak ziren (25 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 29 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 54 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 190 ziren, horien artean 148 aktiboak ziren eta 42 inaktiboak ziren. 148 pertsona aktiboetatik 136 lanean zeuden (79 gizon eta 57 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 42 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Émondeville udalerrian 128 unitate fiskal zeuden, 352,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.848 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
Bordești
Bordești Errumaniako udalerri bat da, Vrancea konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Émondeville
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Émondeville udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 474 hektarea erabiltzen.
Mexikoko Iraultza
Mexikoko Iraultza Mexikon 1910eko azaroaren 20an Francisco I. Madero buru zela Porfirio Díaz lehendakari autokrataren aurka egindako matxinadarekin hasi zen gatazka armatua da. Hamaika urtean, 900.000 bat pertsona hil zirela kalkulatu da.
XX. mendean, Porfirio Díaz jeneralaren diktadura kontserbadore gogorraren pean geratu zen Mexiko; horrez gainera, nekazarien egoera guztiz tamalgarria zen lehendik ere, gutxi batzuen esku baitzeuden lurrak. Egoera horri eman zitzaion erantzunari esaten zaio Mexikoko iraultza: historialari gehientsuenen ustez, 1910 eta 1928-29 urteen artean gertatu zen, eta gizarte sektore guztiz desberdinak izan zituen protagonista. Lurrarengatiko borroka izan zen iraultzaren eragile nagusietako bat, baina garrantzitsuak izan ziren askatasunaren eta erreforma demokratikoen aldeko borrokak ere.
1911n nazio osoko nekazariak Pancho Villa eta Pascual Orozcoren, eta Emiliano Zapataren gidaritzapean matxinatu egin ziren. Díaz diktadoreak aginpidea utzi behar izan zuen eta hurrengo hauteskundeetan Madero hautatu zuten lehendakari. Erreformak ordea ez ziren gauzatu, eta Villa, Orozco eta Zapata hari oldartu zitzaizkion. 1913an Victoriano Huerta jeneralak estatu kolpe bat eman eta Madero hilarazi zuen. Iraultzaileek bat egin zuten Huerta aginpidetik kentzeko (1914), baina handik gutxira elkarren kontra hasi ziren borrokan; Villak eta Zapatak, elkar harturik, Venustiano Carranzari aurre egin zioten, baina hark, Alvaro Obregónen laguntzarekin, menderatu zituen. 1917an Carranzak konstituzio aurrerakoi bat egin zuen: herritarren eskubideei, lanari eta lurraren jabegoari buruzko erreforma, irakaskuntzaren sekularizazioa, ondasunen nazionalizazioa. Erreforma, ordea, ez zen gauzatzen, eta Zapata berriro matxinatu zen, baina 1919an hil zuten. 1920ko hauteskundeetan Obregón hautatu zuten lehendakari (1920-24), eta iraultza armatua amaitutzat jo zen.
Dena dela, ez dago adostasunik ea noiz bukatu zen iraultza hura. Iturri batzuek diote iraultzaren bukaera 1917an izan zela, Mexikoko Konstituzioa aldarrikatzean;  beste batzuek, 1920an, Adolfo de la Huertaren lehendakaritzarekin, edo 1924an, Plutarco Elías Callesen lehendakaritzarekin. Bada baita iraultzak 1940ko hamarkadaraino iraun zuela uste duenik ere.
Aurrekariak: Porfirioren diktadura (1876-1911) eta lurraren arazoa
1876an Porfirio Díaz jeneralak (1830- 1915) hartu zuen aginpidea. Porfirio Díaz militar profesionala zen, eta Benito Juárezek Maximilianoren eta inbasore frantsesen gobernuaren kontra antolatutako borrokan nabarmendu zen. Díazek, Juárezen gobernualdiko urteetan nagusi izan ziren gerrilla mugimenduak eta bandolerismoa desagerrarazteko asmoz, diktadura gogor baten aldera eraman zuen bere gobernua, nahiz eta gorde zuen, apaingarri gisa, konstituzioak bermaturiko bozketa, etengabe faltsutua.
Solomon Sakuragawa
Solomon Sakuragawa (櫻川 ソロモン) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako JEF United Chiba.
Mexikoko Iraultza
Aurrekariak: Porfirioren diktadura (1876-1911) eta lurraren arazoa
Porfirioren diktadurak 35 urte iraun zuen; Mexikoren egitura ekonomikoa modernoagotu zuen, Estatu Batuetako kapitalismoaren laguntzarekin batetik, eta bestetik, zilar meategi berrien aurkikuntzari eta lurpeko petrolioaren ustiakuntzari esker. Herriaren masa handiena, ordea, oparotasun horretatik kanpo geratu zen, atzerriko kapitalarentzat bakarrik izan baitzen onuragarri –batez ere petrolioan eta burdinbideetan inbertitzen zuten Estatu Batuetako kapitalarentzat eta kapital anglo-saxoiarentzat–, eta Mexikoko talde sozial pribilegiatuentzat.
Horrez gainera, Díazen diktadurak lurjabeen alde egin zuen; haien aldeko legeak egin zituen, eta era horretan are larriagotu zen nekazari apalen egoera lehendik ere latza.
1910eko erroldaren arabera, Mexikoko biztanleak, guztira, 15 milioi lagun pasa ziren; % 80 nekazariak ziren. Erroldan ondasundun gisa ageri ziren 840 lagun ziren, besterik ez, lur gehienen jabe; haien jabetzen eremua, batez beste, 100.000 hektareakoa zen. Latifundioa zen Mexikoko arazo nagusia; halaxe zen XIX. mendean, eta halaxe jarraitu zuen hurrengo mendean ere.
Alferrekoak izan ziren nekazaritza berriztatu eta kolonien garaiko jabetza handiak desagerrarazteko Benito Juárezek egin zituen ahaleginak; 1856ko desamortizazio zibil eta elizakoak, jabetza txikien sorrera bultzatu beharrean, kreole pribilegiatuenei lagundu zien, eta nekazariak berriz auzo lurrez (ejidos) gabetu zituen. Horrela bada, latifundismoa sendotu egin zen. Arazoa are larriagotu zuten 1875 eta 1883ko kolonizazio legeek, atzerritar kolonoak erakartzeko egin baitziren, lugorriak lan zitezen. Helburu hori iristeko konpainia bereziak sortu ziren, zenbait lurjabe aberatsez osatuak, eta haiexek jabetu ziren lur gehienez, 49.000.000 hektareaz (Mexikoko lurren laurdena). Lur haietan sartu ziren, bestalde, legez kanpo, herri indigenen lurrak eta jabetza txikiak, horiek ezin baitzuten ezer egin lurjabeen alde agertzen ziren epaileen aurrean. Lurjabe eta ejidoetako jabe txikiak, milaka, peoi gisa joan behar izan zuten arrantxoetara, soldata guztiz urrien truke, edo miseria gorrian geratu bestela.
Horrez gainera, Porfirioren diktaduraren urteetan inoiz ez bezala egin zuten gora laborantza gaien prezioek, eta horrek areagotu egin zuen gizarte klase apalen egoera larria.
Porfirioren erregimena kritikatzen zutenen artean, sektore moderatuenean, iparraldeko gizon aberats bat gailendu zen, Francisco Madero, Porfirio Díaz berriz hautatzearen kontra eta benetako bozketen alde herriz herri kanpaina egiten ibili zena. Maderoren arrakastarekin larritu egin ziren agintariak, eta, 1910ean, hauteskunde kanpaina bete-betean zela, atxilotu egin zuten, herria matxinadara bultzatzen zuelako salaketapean. Fidantza ordaindu, eta Estatu Batuetan hartu zuen babesa; handik antolatu zuen diktadorearen aurkako hurrengo kanpaina. Horrelaxe hasi zen iraultza prozesu luze baten lehen aldia, ezaugarri izan zituena, batetik, nekazarien protagonismoa eta, bestetik, nekazaritza erreformaren aldeko errebindikazio mugimenduaren zapalkuntza sistematikoa, aginpidera iristen ziren guztiek bideratua, Maderok aurrena, eta Huertak eta Carranzak gero.
Maderoren iraultza (1910-1913)
Maderok erbestetik antolatu zuen altxamenduak berehala lortu zuen Mexiko osoko nekazarien atxikimendua, nekazaritza erreforma egiteko –lurjabe txikiei lurra itzultzeko– eta indigenak babesteko aginduek erakarrita. Bi lider gailendu ziren haien artean, herriak benetako mito bihurtu zituenak: Pancho Villa iparraldean eta Emiliano Zapata hegoaldean. Haien mugimendu iraultzaileak independenteak izan ziren, eta oso une jakinetan baino ez zuten bat egin.
Maderoren eta nekazarien matxinadaren indarraren ondorioz, azkenean, Díaz diktadoreak lehendakaritza utzi eta erbestera joan behar izan zuen (1911). Madero, hiriburuan arrakastaz sartu eta bozketak egin ondoren, lehendakari hautatu zuten. Berehala izan zituen arazoak, bere gobernuaren moderazioaren eta nekazaritza erreforma erabateko baten eskaeraren artean sortu ziren tirabirak zirela-eta; erreforma hori «Ayalaren egitaraua» zeritzanean proposatzen zen, eta haren banderapean berriz matxinatu zen Zapata, ez baitzuen bere armada desegin nahi lurrak banatzen ez ziren arte.
Egonkortasunik gabeko egoera horretan, Estatu Batuen esku sartzeak eta Porfirioren erregimenera itzultzeko saioek larriagotuta, Victoriano Huerta jeneralak, Maderoren armadako batek, estatu kolpea jo, Madero hil eta lehendakaritza beretu zuen.
St Andrews
St Andrews, 'S. Andrea(s)', 'Cill Rìmhinn' eta 'Saunt Aundraes', Eskozia ekialdeko udalerria da, Fife eskualdean dagoena. 2011ko erroldaren arabera 16.870 biztanle ditu. Erdi Aroko eraikin garrantzitsuak baditu ere gaur egun bertako golf zelai historikoarengatik (St Andrewsko Old Course) eta St Andrews unibertsitatearengatik da ezaguna.
Etimologia
Lurralde honen izenik zaharrena Mucrois da, "basurdearen burua". K.o. 370 urtean monasterio bat eraiki zen bertan eta Cennrígmonaid izena hartu zuen, "erregearen txilarraren penintsula". Hau aldatuz joan zen eta hortik sortu zen oraingo gaelerazko izena den Cill Rìmhinn.
St Andrews izena San Andres apostoluaren hezurrak bertan dauden kondairari zor dio.
Mexikoko Iraultza
Huertaren diktadura (1913-1914)
Victoriano Huertaren diktadura oso laburra izan zen, haren politikagintza desegokia (gogor zapaldu zuen kontrako oro, eta gogortasun horren ondorioz berriz elkartu ziren indar iraultzaile guztiak) eta Estatu Batuen jarrera zirela-eta. Woodrow Wilson lehendakariak, internazionalismo demokratikoaren idealak bultzatuta, ez zuen Huertaren gobernua onartu nahi izan; hauteskunde prozesu bat zabaltzea eskatu zuen, eta beste herrialdeetan presioa egin zuen, erregimen berria berrets ez zezaten. Ezbehar diplomatiko batek (Huertak marine talde bat atxilotu zuen Tampicon), eta horrekin batera diktadorea alemanekin elkartu ahal izateak, Estatu Batuetako armada Veracruzen lehorreratzea ekarri zuen (1913). Aldi berean, Cohauilako lurjabe aberats bat, Venustiano Carranza, matxinatu zen, eta «Guadalupeko egitaraua» aldarrikatu zuen «konstituzioaren errestaurazioa» lortzeko. Herri osora zabaldu ziren matxinada armatuak: Pancho Villa Chihuahuan matxinatu zen, Alvaro Obregón –lurjabe mestizo bat– Sonoran, eta Emiliano Zapata hegoaldean.
St Andrews
Historia
Lehenengo biztanleek Tay eta Eden ibaiertzak populatu zituzten mesolitikoan, k.a. 5.000 eta 10.000 artean. K.a. 4.500 urte inguruan nekazaritza iritsi zen eta basoak soiltzen hasi ziren.
K.o. VIII mendean Óengus I errege piktoak monasterio bat eraiki zuen bertan, eta hasieratik San Andres apostoluaren hezurrak bertan zeudela esan izan zen. 906 urtean apezpikuaren egoitza bihurtu zen.
Mexikoko Iraultza
Huertaren diktadura (1913-1914)
Antiklerikalismoa izan zen aldi hartako ezaugarri nagusietako bat; Mexikoko Iraultza guztiaren ezaugarria ere izan zen, Erromatar Eliza Katolikoak diktaduren eta aberatsen alde egin baitzuen, eta herriak zigortu egin zuen. Matxinada haiek Huertaren erregimenaren amaiera ekarri zuten: diktadoreak uko egin zion lehendakaritzari, eta haren ordez, Carranzak hartu zuen, aldi baterako.
Carranzaren lehendakaritza eta nekazari mugimenduaren zapalkuntza (1914-1917)
Huertak lehendakaritza utzi ondoren, aldi nahasi bat etorri zen, talde iraultzaileak zatikatu egin baitziren berriz ere (Aguascalientesko Konbentzioa), eta berriz hasi zen borroka armatua. Pancho Villak eta Emiliano Zapatak hiriburuan sartzea lortu zuten, baina laster gailendu zitzaizkien Venustiano Carranzaren osteak, Estatu Batuek babestuta, hasieran Villari lagundu zioten arren. Villak traiziotzat hartu zuen hura, eta sarraldiak egin zituen mugaz bestaldean eta hegoaldeko hirietan.
St Andrews
Historia
Gaur egungo herria 1140 aldean hasi zen eratzen Roberto apezpikuak zuen L-itxurako jauregiaren inguruan eta 1160an St Andrewseko katedrala eta 1200an St Andrewseko gaztelua eraiki ziren. Hurrengo mendeetan St Andrews katedrala Eskoziako erromesaldien erdigunea izan zen, Europako garrantzitsuenetakoa ere bai, eta herri oso kosmopolita bihurtu zen. 1559ko Eskoziako Erlijio Erreformaren ondoren gainbehera iritsi zitzaion. XV mendean sortu zen St Andrews Unibertsitatea garrantzitsua bera ere Perthera aldatzekotan ere izan ziren.
XVIII mendean herria oraindik gainbehera larrian zegoen baina bultzada berria golfaren bidetik iritsi zen. Honek ekarritako onura ekonomikoari esker herria harresietatik haratago zabaltzen hasi zen kale eta etxe berriak eraikiz.
Mexikoko Iraultza
Carranzaren lehendakaritza eta nekazari mugimenduaren zapalkuntza (1914-1917)
Woodrow Wilsonek, orduan, Villaren kontrako zigor ekinaldiak baimendu zituen, Carranzari haren berri eman gabe, eta haiek tentsio diplomatiko larria eragin zuten, hainbeste non Lehen Mundu Gerran Alemaniaren alde egitera bultzatu zuen Mexikoko gobernua. Izan ere, Estatu Batuek gerra horretan neutraltasuna galtzeko arrazoietako bat Zimmermann telegrama delakoaren aurkikuntza (1917-01-01) izan zen; hartan, aginduak ematen zizkion Alemaniak bere Mexikoko enbaxadoreari, Estatu Batuekiko gerra piztuko balitz, aliantza bat proposa ziezaion mexikar gobernuari, Texas, Mexiko Berria eta Kalifornia berreskuratzearen truke.
Mexiko demokraziarantz (1917-1929)
Venustiano Carranzaren gobernuak konstituzio berri bat onartu zuen (1917), sistema demokratiko bat ezartzen zuena –teorian–, eta errepublikako lehendakarialdiak lau urtera mugatzen zituena. Pixkana-pixkana indarra galdu zuen nekazarien mugimenduak, eta herriak berreraikuntzari heldu zion, erreforma sozialeko egitarau baten bidez: nekazaritza erreforma, irakaskuntzaren sekularizatzea, langileen eskubideak bermatzea, eta abar. Estatu Batuen eragin ekonomikoa –petrolioaren kontzesioen eta jabetzen bidez– indartu egin zen.
Urbinoko Dukerria
Urbinoko Dukerria Italiar penintsulako estatu burujabea izan zen 1443-1631 bitartean; egungo Italiako Markak eskualdearen iparraldeko zatia hartzen zuen.
Hopliteccopsis
Hopliteccopsis Tortricidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa Hopliteccopsis amemorpha da.
Urbinoko Dukerria
Sorrera
Urbinoko dukerria 1443an sortu zen, Eugenio IV.a aita santuak Oddantonio II.a Montefeltrokoa Urbinoko duke izendatu zuenean, estatu berriaren hiriburu bihurtu zen hiria eta Italiako Pizkundeko erdiguneetako bat izan zena.
Mexikoko Iraultza
Mexiko demokraziarantz (1917-1929)
Baina lehendakaritzan ondorengo izateko barne borrokek eragotzi egiten zuten egonkortasun politikoa, lehendakarigaien hilketarekin amaitzen baitziren behin eta berriz: Alvaro Obregón Carranzaren kontra altxa zenean ez zela haren ondorengo izango jakin zuenean, hil egin zuten; Obregónekin (lehendakari 1920- 1924 urteetan), gauza bera egiten saiatu zen Adolfo de la Huerta, baina huts egin zuen, eta Plutarco Elías Calles izendatu zuten lehendakari (1924-1928). Antiklerikalismo gogor batek markatu zuen haren politika –1926an berriz ere odoleztatu zen herria, Erromatar Eliza Katolikoaren aldekoen («cristeros») eta kontrakoen («camisas rojas») arteko gatazkekin–, eta orobat nekazaritza erreformarako egitasmoen gelditzeak; izan ere, ez zen erreforma benetan gauzatu Lázaro Cárdenasen agintaldi arte (20 milioi hektarea lur banatu ziren agintaldi horretan (1934-1940).
Urbinoko Dukerria
Mugak
Sortu zen garaian, Urbinoko dukerriak ekialdean Adriatikoarekin, mendebaldean Florentziako Errepublikarekin eta gainontzeko tokietan Aita Santuen Lurraldearekin muga egiten zuen.
Historia laburra
Aita santuaren izendapenak, ordurarte Urbinoko konderria zena, 1213an sortua, dukerri bihurtu zuen, Montefeltro familiak gobernatua.
Estatua, ondoren, Della Roveretarren kontrolpera pasa zen, eta azkenik 1631n Aita Santuen Lurraldeari erantsi zuen Urbano VIII.a aita santuak, Urbinoko Legazioa ezarri zuena.
Viktoria Erresuma Batukoa
Viktoria (1819ko maiatzaren 24 - 1901eko urtarrilaren 22a), Britainia Handiko eta Irlandako Erresuma Batuko erregina izan zen 1837tik 1901 era arte, eta Indiako lehen enperatriza, 1876tik eta 1901era arte. Haren erreginaldiak 64 urte iraun zuen; hots, Erresuma Batuko bigarren erreginaldirik luzeena. Haren erreginaldiari maiz Viktoriar Aroa deritzo.
Viktoriaren aita Eduardo Kent and Strathearn-ekoa zen, Jurgi III.a Erresuma Batukoaren laugarren semea. 1802an, Eduardo hil ostean, Viktoria bere ama Viktoria Saxonia-Cobourg-Saafeld-ekoaren zaintza hertsiaren pean geratu zen. 18 urterekin erregina izendatu zuten, bere osaba guztiak seme-alaba bizirik gabe hil ziren eta. Garai horretan Erresuma Batua monarkia konstituzional bat zen, eta errege edo erreginak zuzeneko botere politiko txikia zuen. Maila pribatuan, gobernuaren eta ministroen erabakiak baldintzatzen saiatu zen. Maila publikoan, moralitatearen estandar zorrotzen ikono nazional gisa hartzen da.
Viktoria bere lehengusu Alberto Saxonia-Coburg eta Gothakoarekin ezkondu zen 1840an. Euren bederatzi seme alabek kontinente osoko errege familia eta nobleekin egin zituzten ezkontzak. Horregatik, "Europaren amona" ezizena eman izan zaio. Albertoren heriotzaren ostean, 1861ean, Viktoria dolu egoera batean sartu zen eta agerpen publikoei uko egin zien. Haren itxialdia zela eta, errepublikanismoa indartu zen. Hala ere, haren agintaldiaren bukaeran popularitatea irabazten joan zen. Haren Urrezko Jubileoa eta Diamantezkoa ospakizun publikorako garaiak izan ziren.
Haren erreginaldiak 63 urte iraun zuen, garai horretararte egondako erregealdirik nahiz erreginaldirik luzeena. Horrek Erresuma Batuko historian aro bat izendatzea ekarri zuen: Viktoriar Aroa. Haren agintaldian Industri Iraultzaren garapen nagusia suertatu zen, zeinak herrialdea ekonomikoki, teknologikoki eta sozialki eraldatu baitzuen. Urte horietan, halaber, Britainiar Inperioa izugarri hedatu zen eta bere gailurrera iritsi. Hori guztia zela eta, garaiko botere handiena bilakatu zen Erresuma Batua. Hannover Etxeko azken britainiar monarka izan zen, haren seme Eduardo VII.a Erresuma Batukoak Saxonia-Coburg eta Gotha etxeko lerroa eraman baitzuen, aitak bezala.
Viktoria erregina Euskal Herrian
1889ko martxoaren 7tik apirilaren 27ra arte, Viktoria erreginak egonaldia egin zuen Biarritzen, Villa La Rochefoucauld etxean.
Biarritzen zegoelarik, martxoaren 27an egunbeteko bisita egin zuen Donostiara, eta bertan Maria Kristina Austriakoak egin zion harrera. Aiete jauregian bazkaldu zuten eta, gero, Donostiako udaletxera joan ziren bi erreginak, eta bertatik Konstituzio plazan eskaini zieten aurreskua ikusi zuten.
Batrachoides surinamensis
Batrachoides surinamensis Batrachoides generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Batrachoididae familian.
Incilius cycladen
Incilius cycladen Incilius generoko animalia da. Anfibioen barruko Bufonidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Cryptophaps poecilorrhoa
Cryptophaps poecilorrhoa Cryptophaps generoko animalia da. Hegaztien barruko Columbidae familian sailkatua dago.
Chaerephon plicatus
Chaerephon plicatus Chaerephon generoko animalia da. Chiropteraren barruko Molossinae azpifamilia eta Molossidae familian sailkatuta dago
Capricornus
Capricornus izan daiteke:
Glen Nevis
Glen Nevis (Gleann Nibheis) Eskoziako Highland eremuko Lochaber barrutian dagoen glen edo haran bat da, bere oinetan udalerria dago. Hegoaldea Mamores mendikatea du eta iparraldean Britainiar Uharteetako mendirik garaienak: Ben Nevis, Càrn Mòr Dearg, Aonach Mòr eta Aonach Beag. Bestalde, Eskoziako hiru ur-jauzi garaienetako baten kokalekua ere bada, bertan Allt Coire a'Mhail errekako urak Nevis ibaiari batzen zaizkio. Azpian arroila ikusgarria dago.
Píšť (Pelhřimoveko barrutia)
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1523 urtean egin zen.
Briaroaks (Texas)
Briaroaks Texasko hiri bat da. Johnson konderrian kokatua dago. 2010ean 492 biztanle zituen, 2.77 kilometro koadrotan banatuta.
Paramugil georgii
Paramugil georgii Paramugil generoko animalia da. Arrainen barruko Mugilidae familian sailkatzen da.
Arkitektura paleokristau
Arkitektura paleokristaua, kristautasunaren eraginez Erromatar Inperioaren amaieran (313 – 527) eman zen arkitektura erlijiosoa da.
Kokapena
Konstantino enperadoreak 313. urtean Milango Ediktuan kristautasuna baimendu zuenean, hasi zen kristau erlijioarentzat zuzenduta zeuden eraikuntzen eraiketa. Arkitektura paleokristaua Erroma ekialdera zein mendebaldera hedatu zen.
527. urtean, Justiniano Ekialdeko Erromako enperadore izendatua izan zenean, arkitektura bizantziarra heldu zen.
Hastapenak
Milango Ediktua gertatu arte (K.o. 313), kristautasuna debekatuta zegoen, beraz, errituak ezkutuan egiten ziren. Hala ere beren errituak aurrera eramateko eraikinak behar zituzten:
Zabalkuntza
Milango Ediktuaren ondoren Kristautasunak ez du ezkutatu beharrik, eta jendetza ugari gehitzen zaio. Honen ondorio, erlijioak dituen beharretarako eraikin ezberdin berriak behar dira. 395. urtean Tesalonikako Ediktua sinatzean eta kristautasuna ofizial bihurtu zenean, kristau erakin monumentalak sortuko dira. Jendetza handia biltzen zuen erlijio honek tamaina handiko eraikinak behar zituen bere gurtza aurrera eramateko.
Ezaugarriak
Garrantzi handia jaso zuen tenpluen barne espazioak, jendea biltzeko eginak zirelako. Tenplu kristau guztiek funtzio berekoak ziren arren, forma askotariko arkitektura eman zen. Hala ere, gehien errepikatu zen forma, dinteldun basilikan oinarrituz ematen zena da.
Mendebaldekoa
Apaizen kokalekua absidean egokitu zen. Bertatik sarrerako ateraino eraikuntza guztia luzeran zeharkatzen duen simetria ardatza markatzen da. Basilikari, simetria ardatzari jarraipen emanez, sarrera atari bat atxiki zitzaion. Atari honen albo batean nartexa erantsi zen, eta bertan bataiorako pila kokatzen zen.
Basilikak hazi ziren, eta solairu bat gehitu zitzaien, matroneoa edo tribuna. Erdiko nabea, ardatza markatzen zuen, eta altuagoa zen, eta bertan ezarri zituzten leihoak argia sar zedin, termetan gertatzen zen bezala.
Kanpo apaingarririk gabeko eraikuntzak ziren, baina oso bestelako zen barneko aldea, ornamentuz kargatuak. Eraikuntzak, sinbologiaz beterikoak ziren: hamabi zutabe izan ohi zituzten eraikuntza hauek, apostolu kopuru bera; hiru leiho nagusi izan ohi zituzten, hirutasunean oinarrituta.
Ekialdea
Ardatz longitudinalaren indarra gutxitzen da eredu ezberdinak landuz.
Alexandro IV.a
Alexandro IV.a (Jenne, ? - † Viterbo, 1261eko maiatzaren 25a) Eliza Katolikoaren 181. Aita Santua izan zen 1254 eta 1261 urteen bitartean.
Vârteșcoiu
Vârteșcoiu Errumaniako udalerri bat da, Vrancea konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Herriak
Udalerrian honako herriak daude:
Gemologia
Gemologia harribitxien identifikazio, analisi, eta ebaluazioan oinarritzen den mineralogiaren adar bat da, mineralogia geologiaren adar bat izanik. Gemologiaren eginkizun nagusi bat harribitxiak beraien imitazio eta bertsio sintetikoetatik desberdintzeko metodo eta prozedura zorrotz batzuk ematea da. Prozedura hauen artean instrumentu eta aparatu desberdinek egiten duten neurketa kontuan hartu ahal ditzakegu (adibidez neurketa kristalografikoak, fotometrikoak, mikroskopia, espektroskopia, etab.).
Gemologoak hainbat diziplina ezagutu behar ditu: kristalografia, optika, matematikak, kristalokimika, kimika analitikoa eta harribitxien sintesi eta imitazioa, besteak beste.
Historia
Harribitxie n lehen datazioa duela 100.000 urtekoa da, Afrikako Hegoaldean hain zuzen ere.
Gizakiak betidanik erabili izan ditu harribitxiak; duela urte askotik du harribitxi handi, disdiratsu eta bitxienganako miresmena. Betidanik gizartearen gorenean zeuden pertsonek eduki izan dituzte hauek, behean zeudenengandik bereizteko. Antzinako Egipton adibidez, Faraoiak eta klase altuko pertsonak harribitxi eta metal preziatu askorekin lurperatzen ziren.
Gemologiako lehen testu zientifikoak Egiptoarrek idatziak izan ziren. Hauetan harribitxiak eta gemak imitatzeko errezetak biltzen zituzten Antzinako Egiptoko Alkimistek.
Bestetik, ekialdeko kulturan ere, Txinan zehazki, harribitxi eta gemek garrantzia handia izan zuten. Txinatarrek duela askotik erabili izan dute Jadea, hainbat helburu eta erabilera izanik: estetikoa, erlijiosoa naiz laikoa.
Gemak eta Harribitxiak beste funtzio batzuk ere izan ditu historian zehar. Gemak diru funtzioa ere bete izan du antzinaroan. Gaur egun funtzio estetikoaz gain, funtzio telekomunikatzailea eta industriala betetzen ditu, besteak beste.
Harribitxien sailkapena
Harribitxiak hauen egituraren, gogortasunaren,errefrakzio ahalmenaren, pisu espezifikoaren eta beste propietate optiko batzuen arabera sailkatzen dira.
Gogortasuna
Harribitxi baten gogortasuna determinatzea prozedura gemologiko oso garrantzitsu bat da, honen arabera mineral edo gemaren iraunkortasuna determinatzen baita.
Egitura
Gemak duen barne antolaketaren da. Hau gemaren atomo eta ioien barne banaketaren araberakoa da.
Pisu espezifikoa
Harribitxi batek bere tamainarekin konparatuz duen pisu erlatiboa da. Hau neurtzeko, zehaztasun handia duen balantza bat erabiltzen da eta metodo hidrostatikoa erabiliz, harribitxiaren pisu espezifikoa determinatzen da.
Esfoliazioa
Esfoliazioa mineral batek bere egitura baino plano ahulagoetan hausteko duen joera da. Propietate oso garrantzitsua harribitxien lapidazioan. Harribitxi taillatuetan barneko pitzaduren orientazioarengatik ikusi daitezke.
Errefrakzio ahalmena
Harribitxi batek argia desbideratzeko duen ahalmena. Hauen errefrakzio ahalmenaren balorea errefrektometroa erabiliz lortzen da.
Kolorea
Gemak kanpotik duen kolorea. Hau gemak dituen inklusioen, barne antolaketa atomikoaren, eta eratze prozesuko baldintzen araberakoa da. Beste mineral batzuetan bezala, harribitxiak idiokromatikoak edo alokromatikoak izan daitezke, hau da, kolore bakar batetan bakarrik edo hainbat koloretan aurkitu daitezkeela harribitxiak. Adibidez, errubia idiokromatikoa da, kolore gorri-arrosan bakarrik aurkitzen delako; eta agata alokromatikoa da, kolore urdinekoak, gorrikoak, etab. aurkitu daitezkeelako.
Gardentasuna
Gardentasuna argiak gorputz edo objektu bat zeharkatzeko duen erraztasuna da. Mineral eta gemetan hauen tamianaren, lodieraren, hauek dituten forma tamaina eta konposaketaren araberakoa da. Argiak objektuak zeharkatzeko duen ahalmenaren arabera, objektuak hiru taldetan sailkatzen dira: gardenak, zeharrargiak, eta opakuak.
Harribitxien eratorria
Harribitxiek 3 jatorri garrantzitsu dituzte:
Harribitxien identifikazioa
Harribitxiak identifikatzea behar beharrezkoa da. Harribitxi bat identifikatzeko hainbat prozedura daude. Hauek, funtsean, gemen propietate fisiko kimiko eta optikoetan dute oinarria.
Gemen identifikaziorako erabiltzen diren metodo nagusiak hurrengoak dira: errefraktometria, pisu espezifikoaren neurketa, eta espektrografia:
Errefraktometria
Harribitxia identifikatzeko honek errefraktatzen duen argiaren azterketa egiten da. Material bakoitzak, eta ondorioz, gema bakoitzak, argia barrurantz islatzen duen angelu kritiko bat du. Angelu hori, errefraktometroaren bidez neur daiteke, horrela gema identifikatuz.
Pisu espezifikoaren neurketa
Dentsitate erlatibo bezala ere ezagutzen da. Hau gema bakoitzaren barne egitura molekularraren araberakoa da. Metodo hau funtsean, harribitxiak airean okupatzen duen bolumenaren eta uretan hartzen duenaren arteko konparaketa da. Honi metodo hidrostatikoa deritzo.
Espektrografia
Metodo honek prisma batek argia zuria koloreetan banatzen duen bezala funtzionatzen du. Argiak, prisma bat igarotzen duenean, hau kurbatu egiten da. Hemen printzipioa berdina da. Material bakoitzak bere argi-kurbadura du, eta honen arabera, harribitxiak identifikatu ditzakegu.
Harribitxiak dituen inklusioek ere identifikatzeko orduan lagundu egin dezakete.
Instrumentu gemologikoak
Gemologian hainbat instrumentu eta tresna erabiltzen dira gemak identifikatzeko eta desberdintzeko:
Jacopo Sansovino
Jacopo d'Antonio Sansovino, jaiotzako izena Jacopo Tatti (Florentzia, 1486ko uztailaren 2a – Venezia, 1570eko azaroaren 27a) Pizkunde garaiko italiar arkitekto, eskultore eta margolaria izan zen. Venezian egin zituen bere obra ezagunenak, San Marko plazaren inguruan.
Lake Sherwood (Kalifornia)
Lake Sherwood Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Ventura konderrian dago, Kalifornia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Gemologia
Instrumentu gemologikoak
Tratamendu ugari daude. Nagusienak hurrengoak dira:
Tratamendu termikoa
Beroa aplikatzen zaio gemari. Tratamendu honen bidez, harribitxiaren kolorea aldatu edo aldatu egiten da. Tratamendu gemologiko hau normalean behin betirako praktika da. Tratamendu termikoa praktikatzen zaien mineral nagusiak amatista, zirkonita, zafiroak, errubiak, eta kuartzo mota batzuk izan ohi dira.
Tindaketa
Material porotsuetan aplikatzen da normalean (agatak, jadeitak, koralak, turkesak...etab). Kalitate baxuko errubietan eta esmeraldetan ere erabili ohi da prozedura hau.
Jacopo Sansovino
Bizitza
Andrea Sansovinoren ikaslea izan zen, eta harenganako esker onez hartu zuen maisuaren izena. 1506. urtean Erroman hartu zuen bizilekua, eta Rafaelekin batera lan egin zuen (Baco, 1511-1514). Michelangeloren ereduei jarraituz Santa Maria di Monserrato elizako Santiago eskultura egin zuen. 1519an San Giovanni dei Fiorentini elizarako lehiaketa irabazi zuen; hala ere, baztertu egin zioten oin zentraleko eredua. 1527an, Erromako harpilatzearen ondoren, Veneziara joan zen. Erroman ikasitako erromatar ereduko arkitektura klasikoa eraman zuen hara. Hiri hartako lehen udal arkitekto bihurtu zen, eta 1529an hiriko obra guztietako arduradun nagusi egin zuten. Hiri hartako lehenengo lau lanak hauek izan ziren: San Marko Eskola Nagusiko aldare nagusia (1533 aldean), Miserikordiako Eskola berria (1532tik aurrera), San Francesco della Vigna eliza (1534tik aurrera) eta Corner Jauregia San Maurizion (1533tik aurrera).
Jacopo Sansovinoren bidez sartu zen Venezian, lehenengo aldiz, erromatar klasizismoaren arkitektura sintaxia, ordu arte bertako tradizioarekin zituzten konpromezuak gaindituaz. Veneziak hirigunea berritzea erabaki zuenean (San Marko plaza), Sansovinok koordinatu zuen hiriaren bihotzaren egitura herria. 1537tik aurrera berari agindu zitzaizkion hiriguneko eraikin nagusiak: San Marko liburutegia (1536-1554), Monedaren etxea eta kanpandorreko logia txikia (Loggetta del campanile, 1537-1540); eta horrez gainera, berak zehaztu zituen eraikin berrietarako irizpideak. San Marko plaza berrian orekan jarri zituen Sansovinik eraikin berrietan nagusi zen hizkuntza klasizista, batetik, eta, bestetik, Erdi Aroko eta Quattrocentoko eraikinak (San Marko, kanpandorrea, erlojuaren dorrea). Eskulturagile bikaina izan zen aldi berean: Campanileko estatuak, San Marko basilikako koruko Ebanjelistak eta sakristiako atea.
Gemologia
Inpreganzioa
Argizari eta plastikoekin egiten diren bainuak dira. Prozedura hau mineralak sendoago bilakatzeko burutzen da. Horretarako, uraren edo presio eta tenperatura egoerengatik sortutako inperfekzioak, argizariz edo plastikoz estaltzen dira.
Laser bidezko tratamendua
Tratamendu hau diamantean soilik erabiltzen da, inklusio ilunak ezabatzeko asmoz. Itxura hobetzen den arren, diamantean perforazio txikiak sortzen ditu, zailtasunik gabe lupa batekin ikusi ahal daitezkeenak.
Irradiazioa
Partikula erradiaktiboen bonbardaketan du funtsa prozedura honek. Ohikoena diamantean erabiltzea da, baina beste harribitxi batzuetan ere erabil daiteke praktika hau. Irradiazio erradiaktiboaren bidez, kolore ugari lortzen dira gure geman. Irradiazioa alikatu zaien diamanteak garestiagoak izan ohi dira, material espezializatua eta laborategi bereziak erabili behar direlako, horrela irradiaziorik ez lagatzeko behin praktika burutakoan.
Difusio termikoa
Tratamendu honetan, harribitxia bere kolorean aldaketak eragin ditzakeen sistema batean murgiltzen da eta tenperatura oso altuetara iritsi arte berotzen da (1800 °C-raino). Tratamendu honen bidez lortutako kolorea gainazaleko geruzan kontzentratua egon daiteke, detektatzeko erraza izanik (zafiroetan adibidez).
Presio eta tenperatura tratamendua
Diamantean bakarrik burutzen den praktika da, honen kolorea hobetzeko asmoz. Harribitxia presio eta tenperatura handietako baldintzan jartzen da, horrela inperfekzioak eta inklusioak gematik ezabatuz. Detektatzeko tratamendu oso zaila.
Harribitxien mozketa: Lapidazioa
Harribitxien mozketa, hauen aspektu fisikoak (kolorea, distira...) nabarmentzeko burutzen diren prozeduren multzoa da. Gema batean, bere ezaugarriak nabarmentzeko egiten diren prozesu multzoari lapidazio ere deritzo.
Historia
Antzinako Egipton hasi ziren lehen harribitxien mozketak, hauekin bitxiak sortzeko asmoz. Harribitxi eta gemen mozketa hobetzen joan da historian zehar. Lapidazio teknikak hobetzen joan ziren einean, forma berriak eta gemak mozteko modu berriak agertzen joan ziren.Gaur egun, gemen mozketa optikan eta materialen errefrakzio ahalmenean oinarritzen dira.
1919an, lapidazio teknika modernoen oinarria deskribatu zen lehenengo aldiz. Geometria optikoaren bitartez, argia gemaren goiko aldetik islatzeko kalkuluak burutu ziren, horrela harribitxiaren kolorea distira...etab. nabarmenduz. Metodo hau lehenengoz diamantean probatu zen.
Lapidazio prozesua
Lapidazio prozesua gemaren propietate fisiko eta optikoekin zuzenki erlazionatua dago. Harribitxiaren esfoliazioak, gogortasunak, errefrakzio ahalmenak...eta abarrek asko baldintzatzen dute honen mozketa eta lanketa.
Lapidazioa hiru prozedura nagusitan laburbiltzen da:
Mozketa
Lapidazioaren lehen zatia da. Mozketa prozesua hasi baino lehen, harribitxia gertutik aztertu behar da, honen propietateak, anomaliak eta abar kontuan hartuz. Gema behin behatu dugunean, tinta txinatarra erabiliz harribitxia moztuko den norabidea markatzen da harribitxian bertan. Ondoren mozketari hasiera ematen zaio. Mozketa burutzeko, gema egurrezko aparatu espezializatu batean jartzen da, eta altzairuz eginiko xafla batean finkatzen da. Gero, harribitxia zerra baten bidez mozten da. Zerrak diamantez eginiko zinta bat eta ur ponpa bat, berotzen denerako, ditu. Operazioa ondo burutu bada, harribitxia bitan banatuko da, honen esfoliazio planoaren arabera.
Deboilatzea
Operazioa makina konbinatu baten bitartez burutzen da. Makinak 4 disko errotatorio ditu, non bakoitzak operazio bat burutzen duen (findu, leundu eta biribildu). Disko ezberdinak honen leunketa ahalmenaren arabera, handienetik txikienera, harribitxiaren gainazala findua eta leuna utziz azkenik.
Leunket
Lapidazioaren azken prozesua da. Leunketaren bidez, aurreko prozesuan leundu eta findutako gainazalari distira ateratzen zaio. Horretarako olioz eta diamante hatsez estalita dagoen plater bat erabitzen da.
Harribitxien taillak
Bi tailla talde aurkitu daitezke:
Lourdes Oñederra
Miren Lourdes Oñederra Olaizola (Donostia, Gipuzkoa, 1958ko ekainaren 9a) euskal hizkuntzalaria (fonologian espezializatua), ikerlaria eta euskal idazlea da. Hispaniar Filologian lizentziatua eta Euskal Filologian doktorea, Euskal Herriko Unibertsitateko irakasle katedraduna da, eta euskaltzain oso izendatu zuten 2007ko azaroaren 30ean. Euskadi Literatura Saria jaso zuen 2000. urtean Eta emakumeak sugeari esan zion eleberriarekin.
Gemologia
Aspektu zientifikoak
Mineralogian, inklusio bat harri edo mineral baten barnean harrapatuta gelditu den edozein material da, eta determinatzaileak dira beraren identifikaziorako ia okasio guztietan. Honen bidez beraren genesia (sorrera), noizkoa eta ia naturalak edo sintetikoa den.
Lourdes Oñederra
Lanak
1987an "Palatizazioa euskaraz" izenburuko doktorego-tesia aurkeztu zuen EHUn Koldo Mitxelenaren zuzendaritzapean. Euskal komunitate zientifikoaren Inguma datu-basean, Lourdes Oñederrak sorturiko 50 lan baino gehiago bildu dira.
Gemologia
Aspektu zientifikoak
Gemologiak urteetan zehar modu desberdinetan garatu izan diren hainbat aspektu ditu. Meatokiak historikoki ustekabean aurkitu izan dira eta jakintza zientifikoa beraien ustiapenaren ondoren eman dira.
Europak harribitxiak erosten zituen kanpoko estatuei, meatoki hauen datuak bidaiari eta eta zientifikoek kontutatu zuten hainbat dokumentutan. Elezaharetan aipatuak izan dira. Adibidez, diamanteak, haran helezin batetik eratorriak zirela eta hartzeko txorien laguntza behar izaten zela kontatzen zen. Benetako kontaera bat Marco Polok egin zuen, Tavernier-ek jasoa (1675) Turkia, Persia eta Indiara bidaiatzen zegoela, non harribitxi asko eta Indiako Golkonda meategiak deskribatzen ziren.
Píšť (Opava barrutia)
Píšť Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 2.128 biztanle ditu eta 15,68 kilometro koadroko azalera. Opava barrutian dago.
Gemologia
Harribitxien propietate fisikoak
Pieza batek harribitxi bezala kalifikatzeko propietate hauek eduki behar ditu:
Harribitxiaren identifikazio eta balorazioan kolorea, distira eta purutasuna asko kontuan hartzen dira.
Píšť (Opava barrutia)
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1553 urtean egin zen.
Gemologia
Espainian
Gemologiari dagozkion ikasketak erregimin orokorrera atxikituta ez dauden goi mailako ikasketak dira. Ikasketa horiek gainditzen duen pertsonak dagokion espezialitatean gemologo izateko titulua lortzen du. Titulu hau unibertsitateko titulua + espezializazioaren baliokide da.
Gemologiako diploma hauekin, Espainian gemologo eta bitxigile bezala gauzatze profesionalak egiteko eskubidea ematen da, baita homologazioari ere.
Internazionala
Nazioarteko mailan, Gemological Institute of America (GIA) munduko campus eta laborategi gemologikorik garrantzitsuena da, 1931ean fundatu zenetik. Hemen genologiaren historiako harribitxi garrantzitsuenak aztertuak izan dira, eta honen papera ezinbestekoa izan da disziplina honen oinarrirako, baita balorazioak egiteko arau eta irizpide internazionalak erabakitzeko ere. "Gemologiako Harvard"-a bezala ere deitua izaten da.
Beste campus eta laborategi garrantzitsuak "HRD" eta "EGL" dira.
Orokorrean, gemologoa harribitxia baloratu ahal dituen titulatu profesionala da, laborategian azterketak eginez eta bere esperientziarekin harribitxi bat zertifikatu ahal duena.
Gemologoen eremu profesionalean, laborategi gemologikoak, bitxi-dendak, tailerrak, aduanak, enkante eta museo zentruak, etab. bereizi daitezke.
Mahiro Ano
Mahiro Ano (阿野 真拓) Japoniako futbolaria da.
Maisons-lès-Soulaines
Maisons-lès-Soulaines Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Mahiro Ano
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Tokyo Verdy.
Maisons-lès-Soulaines
Biztanleria
2007an Maisons-lès-Soulaines udalerrian erroldatutako biztanleak 76 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
27 2007an zeuden etxebizitza guztiak familien etxebizitza nagusiak ziren. 24 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 27 etxebizitza nagusietatik 19 bere jabearen bizilekua ziren, 7 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 4 etxek hitu gela zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 20 etxek bost zituzten. 23 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 15 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 12 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 42 ziren, horien artean 30 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 30 pertsona aktiboak lanean(16 gizon eta 14 emakume) zeuden.. 12 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.
2000. urtean Maisons-lès-Soulaines udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Fontaine-lès-Clercs
Fontaine-lès-Clercs Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 289 ziren. Familiak 108 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 56 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 112 etxebizitza zeuden, 107 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 112etxeak ziren. 107 etxebizitza nagusietatik 90 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 65 etxek bost zituzten. 82 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 55 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ben Hope
Ben Hope, 'Beinn Hòb', Eskoziako Highland eskualdearen ipar-mendebaldean dagoen mendi bat da, Sutherland barrutian. Munro mendi kategoriatik iparraldeena dagoena da. 927 metroko garaiera du.
Fontaine-lès-Clercs
Diru sarrerak
2009an Fontaine-lès-Clercs udalerrian 108 unitate fiskal zeuden, 297 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.349 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 2 finantziazio enpresak ziren.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Heinrich Quincke
Heinrich Irenaeus Quincke (Frankfurt an der Oder, 1842ko abuztuaren 26a - Frankfurt am Main, 1922ko maiatzaren 19a) alemaniar sendagilea izan zen. Odolaren zirkulazio-aparatuaren eritasunak eta hematologia aztertu zituen batez ere. Edema mota bat aurkitu zuen, haren izena duena (Quinckeren eritasuna, 1892), eta bizkarrezurreko muina ziztatu eta isurkaria atera zuen lehena izan zen.
Maze espetxeko ihesa
Honetan, Behin-behineko IRAko 38 presok 7 H-Bloketik ihes egitea lortu zuten. Espetxe zaindarietako bat bihotzeko baten ondorioz hil zen eta beste 20 zaurituak izan ziren, horietako bi tiroz, presoek espetxean kontrabando bidez lortutako pistolekin.
Sleepless in Seattle
Sleepless in Seattle (euskaraz Seattlen Lorik Egin Gabe) 1993ko Nora Ephron estatubatuar zinema zuzendari eta gidoigilearen amodiozko drama-komedia filma bat da. Tom Hanks eta Meg Ryan aktoreek antzeztu zuten.
Tom Hanks eta Meg Ryanek elkarrekin antzeztu zuten hiru filmeetako bigarrena da, besteak Joe Versus The Volcano (1990) eta You've Got Mail (1998) dira. Hasiera batean, filma honetako Annie Reed protagonistaren papera Julia Roberts eta Kim Basinger aktoreei eskeini omen zitzaien, baina biek ezezkoa eman zuten.
Argumentua
Annie (Meg Ryan) ezkontzera doan kazetari gazte bat da, baina gauero amodio harremanei buruzko irratsaio batean bere bihotza ukitu duen gizonezko alargun eta haur baten aita dena (Tom Hanks) nor ote den ikertu nahi du. Gaiarekin erabat obsesionatua, Annie bere nagusi Beckyren (Rosie O'Donnell) laguntzari esker Seattlera bidaiatu eta bertan bere ezkontzeko asmoa kolokan jarri duen ahotsaren jabea ezagutzen ahaleginduko da, horretarako irratian hasi zen istorio harrigarri hau Anniek asko miresten duen antzinako filma batean bilakatuz.