cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna Pavlova
Anna Pavlovna Pavlova (Анна Павловна Павлова; San Petersburgo, 1881eko otsailaren 12a - Haga, 1931ko urtarrilaren 23a) errusiar ballet-dantzaria izan zen. Beltxargen aintzira balletagatik bereziki ezaguna.
Biografia
San Petesburgoko ospital militar batean jaio zen, bere aita, Matvey Pavlovich Pavlov, Preobrazhensky erregimenduan ari baitzen. Annak bi urte zituela hil zen. Batzuen ahotan, benetako aita beste bat zen, Lazar Polyakov bankaria, bere ama berarentzat egiten zuen lan eta.
1905ean, Beltxargen heriotzarekin arrakasta handia lortu zuen, Mikhail Fokin koreografoak berarentzat sortutako dantzarekin. Hortik aurrera, gorakada izan zuen, 1906an lehen dantzari izendatu zuten.
Antzerki inperialetako ballet guztietan dantzatu zuen, eta 1909. urtean Diaghileven konpainian sartu zen. 1910. urtean Nijinskirekin dantzatu zuen Parisen. 1910-1913 urteetan, Pavlovak Antzoki inperialetako denboraldietan dantza egin zuen, eta gainerako hilabeteetan atzerrian.
1913. urtean Errusiatik alde egin zuen. Lehen Mundu Gerra hasi zenean, Londresen osatu zuen konpainia; ondoren Estatu Batuetara jo zuen, eta bost urtez egon zen han. Gerra amaitu ondoren, Europara itzuli zen eta mundu osoan zehar ibili zen dantza egiten.
Aipagarriak dira, besteak beste, bakarlari gisa dantzatu zituen dantzak: Burduntzia; Kaliforniako mitxoleta; Gavotte; Christmas; eta Michel Fokinek bereziki Pavlovarentzat sortutako Beltxargaren heriotza. Anna Pavlova ez zen berrikuntzarik sartzen ahalegindu, baina dantza egiteko zuen modu berezi ederrak, giro eta sentipen berria eman zien ballet zaharrei.
La Gravelle
La Gravelle Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Gravelle udalerrian erroldatutako biztanleak 534 ziren. Familiak 200 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 88 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 231 etxebizitza zeuden, 201 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 218 etxeak ziren eta 10 apartamentuak ziren. 201 etxebizitza nagusietatik 134 bere jabearen bizilekua ziren, 64 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 6 etxek bi zituzten, 20 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 119 etxek bost zituzten. 153 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 68 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 112 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 331 ziren, horien artean 260 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 260 pertsona aktiboetatik 246 lanean zeuden (137 gizon eta 109 emakume) eta 14 langabezian zeuden (7 gizon eta 7 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 28 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an La Gravelle udalerrian 201 unitate fiskal zeuden, 543 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.712 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 22 komertzioetatik, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 1 iturgina eta 1 jatetxe.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen eta 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen.
2000. urtean La Gravelle udalerrian 12 nekazaritza-ustiategi zeuden, 336 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Morillas
Morillas Arabako Erriberagoitia udalerria osatzen duten herrietako bat da. 2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, 31 pertsona bizi ziren bertan.
Anchoa nasus
Anchoa nasus Anchoa generoko animalia da. Arrainen barruko Engraulidae familian sailkatzen da.
Joany Kane
Joany Kane (Massachusetts, AEB, XX. mendea) estatubatuar gidoilaria da. OTT streaming-plataformaren, Passionflix-en, ideia bururatu zitzaion, URLa lortu zuen, eta 2017an Tosca Musk-ekin eta Jina Panebiancorekin batera sortu zuen. 1991n idatzi zuen lehen gidoia. Ebook erromantikoak ere idazten ditu.
Bourcefranc-le-Chapus
Bourcefranc-le-Chapus Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Joany Kane
PassionFix
2015. urtean, Joany Kanek film erromantikoak elikatzeko streaming plataforma bidez ekoiztetxe bat sortzeko ideia izan zuen. 2016ko otsailean, Jina Panebianco eta Tosca Musk-i kontatu zien ideia. Urte eta erdian negozio plan bat sortu zuten, finantziazioa lortu zuten, egileekin komunikatu ziren, plataforma diseinatu, eraiki eta eduki-lizentziak negoziatu zituzten estudio handiekin. Eleberri erromantikoetan oinarritutako eduki originalak ere filmatu zituzten.
Bourcefranc-le-Chapus
Biztanleria
2007an Bourcefranc-le-Chapus udalerrian erroldatutako biztanleak 3.311 ziren. Familiak 1.522 ziren, horien artean 518 pertsona bakarrekoak ziren (233 bakarrik bizi ziren gizonak eta 285 bakarrik bizi ziren emakumeak), 581 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 320 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 103 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Joany Kane
PassionFix
Toscak Alessandra Torreren Hollywood Dirt, Sylvia Dayren Afterburn/Aftershock, Rachel van Dykenen The Matchmaker's Playbook, K. Brombergen Driven eta Jodi Ellen Malpas-en The Protection filmak zuzendu zituen plataformarako. 2017an, Tosca Musk-ek, Jina Panebianco produkzio-etxeak eta Joany Kane idazleak Passionflix streaming-plataforma sortu zuten. Pantailan gehien saltzen diren nobela erromantikoak ditu plataformak. Estatu Batuetan nobela erromantikoa fikziozko bigarren liburu-genero salduena zen. Tosca PassionFlix-eko CEO da. Dana Guerin, Patrick Cheung, Jason Calacanis, Bill Lee, Lyn eta Norman Lear inbertitzaileek (All in the Family eta telebistako beste klasiko batzuk ekoitzi zituzten) eta Kimbal Musk-ek, besteak beste, 4.75 milioi usd-ren inbertsioarekin sortu zuten Passionflix.
Bourcefranc-le-Chapus
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Joany Kane
PassionFix
Hasieran, streaming zerbitzua eskuragarri zegoen webgunean eta telebista adimendunerako aplikazioetan, hilean 5.99 USD ordainduta.
PassionFlix-en katalogoan, Amelie, Pride and Aurrediceren (Pride and Prejudice/ Orgullo eta aurreiritzia) 2005eko bertsioa, Moonstruck, Crown Affair, Clueless, Last Holiday, Overboard, BabyBoom, Roman Holiday, Strictly Ballroom, Love Story, Like Water for Chocolate (Txokolaterako ur gisa), Bride and Prejudice, Jane Eyre, Mansfield Park, Kate & Leopold, She’s All That, Sabrina y Wuthering Heights (Gailur ekaiztsuak). PassionFlix-ek ere ekoizten ditu bere filmak, milioi bat USD kostatu ohi direnak, ez baitute izarrik kontratatzen haiek interpretatzeko. Film edo telesail berri bat egiten dute bi hilabetean behin.
Zinema emakumeen ikuspegitik
Edukia zenbait kategoriatan antolatuta dago, hala nola 'zapiak eta izozkia', negarraldi ona behar dutenentzat, edo ‘Hutzpah And Hoohah’ ekintza handiagoetarako. Gainera, pikardia-termometro batek, ‘Barometer Of Naughtiness’ (BON), sexu-intentsitatea adierazten du batetik bostera. Passionflag-en helburua gizonen eta emakumeen arteko harreman positiboetan oinarritzen da, LGBTQ taldeetan, edozein arrazatako eta adinetako azpigenero erromantikoak barne. Ikuspuntua funtsean emakumezkoa da. Tosca Musk zuzendariaren iritziz:"‘Uste dut emakumeak munduari begiratzeko modu bakarra duela. Eta uste dut hemen zinemagile gisa emakumeari begira jartzeko aukera dugula. Film eta telesail gehienak gizonezkoen begirada mentalarekin eginak daude (nahita edo nahi gabe). Istorio hauek eta plataforma honek hori desegin edo aldatu nahi dute. Maitasuna gure ikuspegitik ikustea nahi dugu: konexioa, sentsualitatea eta komunikazioa hasteko.’"
Lanak
Besteak beste, lan hauek ditu:
Bourcefranc-le-Chapus
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.931 ziren, horien artean 1.314 aktiboak ziren eta 617 inaktiboak ziren. 1.314 pertsona aktiboetatik 1.149 lanean zeuden (605 gizon eta 544 emakume) eta 165 langabezian zeuden (79 gizon eta 86 emakume). 617 pertsona inaktiboetatik 293 erretiraturik zeuden, 147 ikasten zeuden eta 177 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Bourcefranc-le-Chapus udalerrian 1.563 unitate fiskal zeuden, 3.328,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.541 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 177 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 6 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 8 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 24 eraikuntza enpresak ziren, 58 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 7 garraio enpresak ziren, 14 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 6 finantziazio enpresak ziren, 9 higiezinen enpresak ziren, 15 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 10 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Enkhuizen
Enkhuizen Herbehereetako Ipar Holanda probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 18.186 biztanle zituen.
Bourcefranc-le-Chapus
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 51 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 banku bulegoak, 1 funeraria, 8 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 3 igeltseroak, 5 margolariak, 2 zurginak, 5 iturginak, 6 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 7 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 22 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 3 okindegiak, 4 harategiak, 6 arraindegiak, 2 liburu dendak, 2 altzari dendak, 1 lurrin-denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Bourcefranc-le-Chapus udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 325 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Bourcefranc-le-Chapus udalerrian hezkuntza orokorreko lizeo bat zegoen 399 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Argyripnus pharos
Argyripnus pharos Argyripnus generoko animalia da. Arrainen barruko Sternoptychidae familian sailkatzen da.
Reginópolis
Reginópolis Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Alejandro Calvo García
Alejandro Calvo García, ezizenez Jandro (Ordizia, Gipuzkoa, 1972ko urtarrilaren 1a), euskal futbol jokalari ohi bat da, erdilari postuan jokatzen zuena.
Futbolari ibilbidea
Errealaren gazte mailetan jokatu eta Beasain Kirol Elkartean nabarmendu zen. Bere ibilbide profesionala Eibar Kirol Elkartean hasi zuen, batzutan aurrelari bezala ere jokatuz. Espainiako futbol ligako bigarren mailan 2 denboralditan zehar 47 partidu jokatu eta 4 gol sartu zituen.
1996an, 24 urterekin, Ingalaterrako Scunthorpe United Football Club taldeak fitxatu zuen. 1999ko maiatzaren 29an, Leyton Orient Football Club taldearen aurka gola sartu eta Scunthorp Unitedek Ingalaterrako futbol ligako bigarren mailarako igoera lortu zuen.
Ondoren
Erretiroa hartu ondoren, Jandrok Iñigo Gurrutxaga kazetariarekin batera Scunthorpe taldean bizitako egunei buruzko "Scunthorpe hasta la muerte" ("Scunthorpe hil arte") liburua argitaratu zuen.
Boiga dightoni
Boiga dightoni Boiga generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Etxegarai etxeko garaia
Etxegarai etxeko garaia Nafarroa Garaiko Orbaizetan dagoen garai bat da, izen bereko etxearen alboan dagoena. Nafarroako kultura ondasun izendaturik dago. San Pedro kalean dago; Estankero etxeko garaia du alboan, eta Larraineta etxeko garaia ere hurbil du.
1991n Vianako Printzea Erakundeak berritu zuen. Zortzi zutabetxo ditu. Aurrealdean, garai batean izan zuen balkoi txiki baten arrastoak daude. Balkoitxoa galdu egin zen, zura usteldu egin zelako. .
Ur zubi
Ur zubia ibai, haran, trenbide edo errepideen moduko oztopoen gainetik ontziak garraiatzea ahalbidetzen duen ubide nabigagarria daraman zubi mota da. Oro har, itsasontzi txikien eta gabarren trafikoa soilik onartzen dute. Esklusak ontziak igo eta jaisteko erabili ohi dira.
Ur zubi bat akueduktu batetik ezberdina da, bigarrenak ura garraiatzeko xedea duelarik, lehenengoak ura nabigazio bide gisa soilik erabiltzen du. Akueduktuak antzinatik ezagutzen dira, ia hiriak jaio ziren momentu beretik. Ur zubiak askoz beranduago jaio ziren, XVII. mendean, ibaiko garraiorako ubide sareak garatzen hasi zirenean. Garrantzitsuenetako bat, 662 m luze dena, 1896an eraiki zen. Loira alboko ubidea Loira ibaia bera zeharka zezan.
Dechy
Dechy Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Dechy udalerrian erroldatutako biztanleak 5.041 ziren. Familiak 1.910 ziren, horien artean 502 pertsona bakarrekoak ziren (131 bakarrik bizi ziren gizonak eta 371 bakarrik bizi ziren emakumeak), 511 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 625 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 272 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 2.050 etxebizitza zeuden, 1.933 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 116 hutsik zeuden. 1.850 etxeak ziren eta 197 apartamentuak ziren. 1.933 etxebizitza nagusietatik 1.018 bere jabearen bizilekua ziren, 733 alokairuan okupaturik zeuden eta 182 doan lagata zeuden; 11 etxek gela bat zuten, 101 etxek bi zituzten, 198 etxek hiru zituzten, 626 etxek lau zituzten eta 996 etxek bost zituzten. 1.167 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 943 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 426 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 3.134 ziren, horien artean 1.943 aktiboak ziren eta 1.191 inaktiboak ziren. 1.943 pertsona aktiboetatik 1.548 lanean zeuden (883 gizon eta 665 emakume) eta 395 langabezian zeuden (206 gizon eta 189 emakume). 1.191 pertsona inaktiboetatik 229 erretiraturik zeuden, 400 ikasten zeuden eta 562 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Dechy udalerrian 1.977 unitate fiskal zeuden, 5.159,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.054 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 151 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 2 material elektrikoaren fabrikazioko enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 17 eraikuntza enpresak ziren, 43 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 10 garraio enpresak ziren, 7 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 6 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 30 administrazio publikoko enpresak ziren eta 20 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 38 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 2 autoeskolak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 zurginak, 5 iturginak, 2 argiketariak, 5 ile apaindegiak, 1 aldi baterako lan enpresa, 4 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia, 2 tintoreriak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 24 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 2 okindegiak, 1 harategi zen, 2 liburu dendak, 6 arropa dendak, 3 etxerako tresna dendak, 2 zapata-dendak, 2 altzari dendak, 1 drogeria zen eta 3 lore-dendak ziren.
2000. urtean Dechy udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 tratamendu laburretarako ospitale, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, psikiatriko 1 bat, urgentzia zentro 1 bat, amatasun-klinika 1 bat, osasun-zentro 1 bat, 2 botika eta 3 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen. Dechy udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 426 ikaslekin.
Dechy udalerriak goi-mailako hezkuntza ez unibertsitarioko osasun-formakuntzako zentro bat zuen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Zenbaki lehenen test
Zenbaki lehenen testa algoritmo bat da, n zenbakia emanik lehena den edo ez jakiteko erabiltzen dena.
Zenbaki lehenen testarekin n zenbakia konposatua dela dioen hipotesia egiaztatzea lortzen ez bada, lehena izango dela ondorioztatzen da, konfiantza-maila jakin batekin. Bereizi behar dira zenbaki lehenen testak emandako emaitzaren konfidantza-maila eta zenbaki lehenen froga (edo zenbaki lehenen egiazko testa) egitean lortutakoarena, azken hori froga izanik erantzuna erabateko segurtasun matematikoaz ematen delako.
Sarrera
Matematika Diskretuan badira ebazten oso zailak diren hainbat problema. Horietako bat zenbaki osoen faktorizazioaren problema da. Zenbaki lehenen testa eta zenbaki osoen faktorizazioa, biak ala biak aspalditik aztertuak izan diren problemak dira, baina ez dira nahastu behar; zenbaki oso baten faktorizazioaren problema oso konplexua da, eta oraindik ez da aurkitu hura denbora polinomikoan ebatziko duen prozedurarik.
Bestalde, badira matematikaren hainbat aplikazio faktorizazioaren probleman oinarritzen direnak. Kriptografia da arlo horietako bat, eta RSA zifratze-algoritmoa adibide argi bat. Halakoetan ausaz kalkulatutako zenbaki lehen oso handiak erabiltzeko beharra sortzen da; zenbaki lehen oso handi horiek kalkulatzeko, ondorengo algoritmoaren modukoak erabil daitezke:
Zenbaki lehenak: Euklidesetik Lukasera
Zenbaki osoen faktorizazioaren problema eta zenbaki bat emanda lehena den edo ez erabakitzearena oso antzinakoak dira. Zenbaki lehenen azterketari buruzko lehen erregistro historikoak Euklidesen garaikoak dira (K.a. III. mendea), nahiz eta zenbaki lehenak Pitagorasen (K.a. VI. mendea) garaian ere ezagutzen zirela pentsarazten duten aztarnak egon.
Pagny-lès-Goin
Pagny-lès-Goin Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Zenbaki lehenen test
Zenbaki lehenak: Euklidesetik Lukasera
Zenbaki lehenei buruzko lehen prozedura matematikoa Erastotenesen garaikoa da (K.a. II. mendea): Erastotenesen baheketa, oraindik ere lehen hezkuntzako eskoletan irakasten dena. Prozedura oso sinplea da eta emandako n zenbakia baino txikiagoak diren zenbaki lehenak lortzeko balio du. Hasteko, 1etik n-rako zenbaki osoekin zerrenda bat egiten da. Ondoren, zerrendako zenbakiak ezabatu egiten dira, zenbaki bikoitiak kendu, ondoren 3ren multiploak, ondoren 5arenak (5 delako 2 eta 3 zenbakien hurrengoa, bikoitiak eta 3ren multiploak kendu eta gero), etab. Gaur egun, algoritmo horren balioa historikoa da gehienbat, ongi funtzionatuagatik ere ez delako behar bezain eraginkorra.
Pagny-lès-Goin
Biztanleria
2007an Pagny-lès-Goin udalerrian erroldatutako biztanleak 202 ziren. Familiak 60 ziren, horien artean 9 pertsona bakarrekoak ziren (9 bakarrik bizi ziren gizonak), 17 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 34 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Zenbaki lehenen test
Zenbaki lehenak: Euklidesetik Lukasera
Prozedura horrek ez du balio emandako zenbaki jakin bat lehena den edo ez erabakitzeko, zenbaki lehenen zerrenda osatzeko baizik (infinitua izan daitekeena). Hala ere, prozedura horretan oinarrituz diseina daiteke zenbaki lehenen testaren problema ebatziko duen beste prozedura bat; ibn al-Banna matematikari arabiarrak hainbat hobekuntza proposatu zituen mende batzuk beranduago. Horrela, 1etik n-rako zenbakien zerrenda osatu, baheketaren prozedura aplikatu eta n zenbakia zerrendan ezabatu gabe mantendu bada, zenbakia lehena dela ondorioztatzen da. n zenbakia handia denean, prozeduraren kostu konputazionala oso altua da.
Pagny-lès-Goin
Etxebizitza
2007an 84 etxebizitza zeuden, 66 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 17 hutsik zeuden. 63 etxeak ziren eta 20 apartamentuak ziren. 66 etxebizitza nagusietatik 46 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 5 etxek hiru zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 52 etxek bost zituzten. 55 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 31 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Zenbaki lehenen test
Zenbaki lehenak: Euklidesetik Lukasera
Matematikan ohikoa den moduan, zenbaki lehenen problema ere arabiarren eskutik sartu zen Europa modernoan. Harrez geroztik, zenbait mende pasa behar izan ziren Fibonacci (edo Pisako Leonardo) matematikari italiarrak gaiari buruzko lehen idatziak eta ebazpena argitaratu zituen arte: n zenbakiak ez badu \sqrt{n} baino txikiagoa den zatitzaile lehenik, n lehena da. Algoritmo horren abantaila determinista izatea da; hau da, edozein zenbakitarako zehaztu dezake zenbaki hori lehena ote den. Hala ere, zenbaki handiak tratatzeko garaian motelegia da. Gaur egun metodoa saiakuntzazko zatiketa izenez ezagutzen da.
Zuhaitza eta etxeak
Zuhaitza eta etxeak , italieraz Albero e casa, 1919an Amedeo Modigliani margolari italiarrak egindako margolana da. Arte-lan honek duen berezitasun nagusia paisaia izatea da ezen Modiglianik batik-bat erretratuak egiten baitzituen.
Azterketa
Nahiz eta duen izenbura zuhaitzaren presentzia lan honetan ez da handiegia; gehiago herriaren ingurua nabarmentzen dela esango genuke. Berdea esan dezakegu nahiko baztertuta dagoela. Zuhaitzaren kasuan goiko adarren aldean ikus daiteke. Margolanean, bestetik, berdea atzealdean dugu begetazio txiki bat eta zuhaitzaren oinarrian, parterrea. Kolore nagusiak, beraz, urdinak, grisak eta arreak dira. Orokorrean, lanak lasaitasuna trasmititzen du, oreka. Ez dakigu zein den elementu nagusia, zuhaitza edo etxea. Bidearen kurban eserleku bat ikus daiteke eta, haruntzago, itxasoa.
Zenbaki lehenen test
Zenbaki lehenak: Euklidesetik Lukasera
Gerora hainbat matematikarik egin du lan zenbaki lehenekin. Aipatzea merezi duten matematikari klasikoetako batzuk honakoak dira: Pietro Antonio Cataldi (2^n-1 lehena bada, orduan n ere lehena da eta perfektua da), Marin Mersenne (haren omenez izendatuak izan ziren Mersenne-ren zenbaki lehenak), Pierre de Fermat (gaur egun zenbaki lehenen testerako teknika modernoetan funtsezkoa den emaitza lortu zuen zenbaki lehenei buruz: Fermat-en teorema txikia), Leonhard Euler (Fermat-ek egindako lanen ildotik segitu zuen), Legendre eta Gauss (zenbaki lehenen faktorizazioaren problemarekin egin zuten lan) eta Edouard Lucas (Mersenne-ren zenbaki lehenetarako emaitza aipagarriak lortu zituen).
Testa eta froga
Ingeniariaren ikuspuntutik gauzak ez dira zuriak edo beltzak. Horregatik, testaren eta frogaren (edo egiazko testaren) arteko ezberdintasuna ulertzea komeni da. Hona hemen bi kontzeptuen definizioak: Hau da, zenbaki lehenen testa n konposatua dela frogatzen saiatzen da eta lortzen ez duenean lehena dela ondorioztatzen du, konfiantza-maila jakin batekin; definizioz, zenbaki lehenen frogak (egiazko testak) baino konfiantza-maila txikiagoa du. Izan ere, zenbakia lehena denik ezin du frogatu erabateko segurtasun matematikoaz. Hortaz, bi ziurtasun-maila existitzen dira: zenbaki lehenen frogarena (ziurtasun matematikoa) eta zenbaki lehenen testarena (ziurtasun praktikoa).
Sasikodea
Zenbaki lehenen testerako algoritmo baten sasikodea da honakoa (oso handiak ez diren zenbakietarako egokia izan daiteke):
funtzioa lehena_da(n) baldin n ≤ 1 itzuli false bestela baldin n ≤ 3 itzuli true bestela baldin n mod 2 = 0 edo n mod 3 = 0 itzuli false i ← 5 bitartean i * i ≤ n egin baldin n mod i = 0 edo n mod (i + 2) = 0 itzuli false i ← i + 6 itzuli true
Barbour konderria (Mendebaldeko Virginia)
Barbour konderria (Barbour County) Mendebaldeko Virginiako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Philippi da. 2010eko zentsuaren arabera 16,589 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Barbour konderriak 88,798 kilometro koadro ditu. Horietatik 464 ura dira. Beste 88,334 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 18,68 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 16,589 pertsonetatik 16,101 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 96 dira. 120 beltzak edo afroamerikarrak. 91 amerikar natiboak ziren eta 3 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 34 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 6 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 234 pertsonek kokatzen zuten.
Cérilly (Côte-d'Or)
Cérilly Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cérilly udalerrian erroldatutako biztanleak 252 ziren. Familiak 107 ziren, horien artean 27 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 19 bakarrik bizi ziren emakumeak), 38 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 31 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 11 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Cérilly udalerrian 114 unitate fiskal zeuden, 264 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.176 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen eta 1 jatetxe.
2000. urtean Cérilly udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.694 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pagny-lès-Goin
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 128 ziren, horien artean 93 aktiboak ziren eta 35 inaktiboak ziren. 93 pertsona aktiboetatik 87 lanean zeuden (47 gizon eta 40 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 35 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pagny-lès-Goin udalerrian 81 unitate fiskal zeuden, 236,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.499 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 4 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 iturgina.
2000. urtean Pagny-lès-Goin udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 625 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Julien-Maumont
Saint-Julien-Maumont Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Julien-Maumont udalerrian erroldatutako biztanleak 160 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 36 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 113 etxebizitza zeuden, 72 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 109 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 72 etxebizitza nagusietatik 62 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 9 etxek hitu gela zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 36 etxek bost zituzten. 46 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 24 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 40 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Soraluze
Soraluze Gipuzkoako mendebaldeko udalerri bat da, Debabarrenekoa. 14,1 km² ditu, eta 0 biztanle zituen. urtean. Deba ibaiak herria erditik zeharkatzen du, ibaiak zeharkatzen duen Debabarreneko lehen herria da, eta itsas mailatik 110,38 metro gorago dago.
Bere sorreratik, 1343. urtetik, armagintzari lotutako herria izan da Soraluze. Hortik datorkio gaztelaniazko izenaren azken zatia, "de las Armas". Bertan eraiki zuten Erregeren Kanoi Fabrika, eta XX. mendearen erdialdean itxi zituen ateak.
Saint-Julien-Maumont
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Soraluze
Izena
Erdi Aroko gaztelaniazko Placencia eta Placencia de Soraluce forma haiek, Placencia de las Armas bihurtu ziren XV. mendearen bueltan, armagintzaren indarraren poderioz. XX. mendearen azken laurdenera arte Placencia de las Armas izan zen izen ofizial bakarra, baina gaur egunean izen ofizial bikoitza du herriak: Soraluze euskaraz eta Placencia de las Armas gaztelaniaz. Biak izen bakar luze gisa ere ageri dira batzuetan: Soraluze-Placencia de las Armas.
Herritarrek Plaentzia, Plazentzia, Plaentxia edo Plaentxi esan izan diote herriari euskaraz, 2005 arte. Orduan, Euskaltzaindiak euskara baturako ontzat ematen zuen forma herrikoi haietako bat: Plaentzia. Azkenean, baina, Euskaltzaindiak bere 140. arauan finkatua utzi du euskara zainduan Soraluze dela udalerriaren izena, eta ez besterik.
Saint-Julien-Maumont
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 83 ziren, horien artean 65 aktiboak ziren eta 18 inaktiboak ziren. 65 pertsona aktiboetatik 62 lanean zeuden (33 gizon eta 29 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 18 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 2 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Soraluze
Mugakideak
Soraluzek muga egiten du Debagoiena eskualdearekin, eta Urolako bailara ere mugakide du ekialdean. Gainera, herri hauekin egiten du muga: ipar eta ekialdean Elgoibarrekin, hegoaldean Bergararekin eta mendebaldean Eibarrekin. Iparraldean Maltzagan egiten du bat Elgoibar eta Eibarrekin. Ekialdean, Irukurutzeta mendian lotzen dira Azkoitia, Elgoibar, Bergara eta Soraluze.
Saint-Julien-Maumont
Diru sarrerak
2009an Saint-Julien-Maumont udalerrian 77 unitate fiskal zeuden, 170,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.432 euro zen.
Soraluze
Mugarriak
Soraluzeko barruti jurisdikzionala mugatzen duten puntuen deskribapena (antzina mugarriak zeuden eta gaur egun batzuk gordetzen dira) ondorengoa da:
Saint-Julien-Maumont
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 6 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
Soraluze
Mugarriak
Elgoibarrekin muga egiten duen tartea: Deba ibaiaren eskuineko ertza Madalzaga, Aginaga, Iturbe, Arnaizabal, Zabalekurutze, Arpoto, Kortazarko Haitzak, Urtiagaburu, Akelarre Tontorra, Pagomuneta, Otzo-Aldasoro, Idoi-Otzosoloalde, Idoi-Atxolinalde, Atxolin Gaina, Pago-bedeinkatua, Kurutzebakaraldea eta Kurutzebakar (Elgoibar, Bergara eta Soraluzeren mugarria).  Bergararekin muga egiten duen tartea: Kurutzebakar, Kurutzebakaraldea, Kurutzealdea, Aizpuruzabala, Azkonazulueta, Ozetagaña, Azkaiza, Bolu (aurreko puntu horretan Egotza erreka hasten da; horrek, Deba ibairaino egiten du muga, eta Boluko trenbide zaharraren plataforma zeharkatzen du), Deba ibaia, Mugarri, Mugarrietxetxoburua, Itzioegi, Unzeta azpi, Untzeta erdia, Untzeta, Untzetaiturri, Birgiña-iturri, Txaraitxi, Arteita, Lindaria, Sasibaltz, Sasibaltzbarrena, Zubitxo, Olabarri, Pagozabal, Aiardi eta Santutxo (Bergara, Eibar eta Soraluzeren mugarria).
Saint-Julien-Maumont
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 zurginak ziren, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
Soraluze
Mugarriak
Eibarrekin muga egiten duen tartea: Santutxo, Santutxozabala, Santutxo-Trangua, Pagomakur, Pagobedeinkatu, Igartuzelai, Illordogaña, Illordo, Etxetxoburu, Irureko Plazatxoa, Iruregaña, Zutxuegi eta Madalzagako Deba ibaiaren ezker ertza.
Saint-Julien-Maumont
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Julien-Maumont udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden, 120 hektarea erabiltzen.
Soraluze
Orografia
Soraluze bi mendiren artean kokatua dago, orografia malkartsuko gune batean, hain zuzen. Ipar eta ekialdean Mazelaegiko kordala dauka, eremu megalitikoa, Karakatetik hasi eta Elosuan bukatzen dena. Bertan Karakate, Atxolin, Irukurutzeta eta Kurutzebakar mendiak daude. Ibaiaren beste aldean, mendebaldean, Krabelin mendia daukagu. Elgetako mendietaraino iristen den kordala sortzen da bertan. Han, mendigainean, Gerra Zibilean erabilitako lubakiak daude. Mazelaegiko kordalak 700-900 metro inguruko garaiera du eta Krabelin inguruak, aldiz, 500-600 metro ingurukoa.
Hidrografia
Soraluzeren geografia eta izaera Deba ibaiak markatzen du, erditik zeharkatzen baitu, hegoaldetik iparrera itsasoranzko bidean, Olakosin eta Igarate artean.
Saint-Julien-Maumont
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Soraluze
Hidrografia
Deba ibaiak herri barrutik egiten du bere bidea. Aintzina ibaiak banantzen zituen alde banatan zeuden Erlaegi eta Soraluze izeneko guneak. Ibaiaren garrantzia handia izan da beti. Ez du alferrik ibaiaren ibilguak herriko kaleek baino azalera handiagoa. Mugarritik Sagar-Errekara bitartean dauden hiru kilometroetan, esate baterako, urak 120.000 m2 hartzen du.
Herriak ibaiarekin izan duen lotura estuaren seinale da ibaiaren zati bakoitzak izen ezberdina izatea. Horrela, ibaiaren goiko aldeari, Bergararekin mugan dagoen tokian hasten denari, “Hirukurutzeta” esaten zaio; ondoren datorrenari, Serafin Atxotegi auzunearen parekoari, “Aizkorak” esaten zaio; beheraxeago dagoenari “Olakosin” (Olako-osiña), bainurako lekua berau, ibaia garbi zegoenean behintzat; hurrena “Maxpe” dator, Oleako presaren azpiko aldean; aurrerago “Maala” ( Magdalenaren baselizagatik) eta, ondoren, “Errekaldeko-arpasuak” izenekoa.
Beherago, zubi nagusiaren parean edo, “Kolarra” izeneko tokia dago eta jarraian “Arrio-gain”. Ibaiaren bazterrean, sutegia eta etxea zeuzkan arabar armagile baten Arroiabe abizenaren kontrakzioz sortutako izena da "Arrio-gain". Hemendik presara arteko zatiak, kalebarreneko etxeen atzealdeak, “Etxazpe”dauka izena. Handik aurrera “Presapia” eta “Ugarrezia daude, harik eta dagoeneko desagertuta dauden “Gabolatzeko arpasuak” pasa eta “ibaizabal”esaten zaion tokira iritsi arte. Ibaiak bertan kañoi fabrikia egin aurretik zeukan zabalera handiagatik esaten zaio horrela azken honi. Azkenik Umilladerua, Olabarrena – garai bateko ola zaharraren lekuan eraikin berria egin dute oraintxe- eta Igarate daude, ibaiak Sagarraga errekarekin bat egiten duen tokian.
Ibaia zabal eta astiro dator. Lehentxeago aipatu dugun hiru kilometroko bidean presa ugarik eusten diote. Lehendabizikoa Olako presa da, XIX. mendearen lehendabiziko zatian eraikia, industria iraultzaren arrimoan. Zubi nagusia pasata dago presarik zaharrena, Plaza Zaharren eta Iturburuko pasealekuaren artean. Erdi aroan eraikitako presa honek Baltegieta kaleko Igaretako errotari zerbitzua ematen zion. Azkeneko presa Olabarrenakoa da; aspaldikoa hau ere, XVI. mendeko lehen erdikoa.
Ohikoan ibaiak dakarren urarentzako handiegia dirudi ibaiak daukan ibilguak. Tarteka, ordea, handitu egiten dira urak, bizkor handitzen gainera, orografia bihurria delako. Horregatik, zaila dirudi ibilguari zatirik jatea. Era berean, ibaiaren zabalera handi horrek, emariaren edo uraren gora-beherek eta presen eraginak irla modukoak sortu ditu hainbat tokitan, bertan pilatu direlako sedimentuak. Uharte moduko horiei “ugarreziak” esaten zaie euskaraz eta hauetan estimatuena eta jende gehienak erabiltzen duena presapean dagoena da. Ugarrezi horiek desagertu egin ziren duela urte batzuk, ibaia dragatu egin zelako. Berriro ere sortu egin dira, ordea, Igaretako errotako presapean dauden ur-korronteen eraginez.
Ibaiak ur ugari jasotzen du bi ertzetatik eta, oro har, iparretik hegorako norabidea dauka, tarte batzuetan, errekastoetan batez ere, norabidea ekialdetik mendebaldekoa baldin bada ere. Errekasto hauek Egotza, Keixeta, Olea, Iriarte edo Altun-erreka, Arrizabaleta, Armendi-erreka eta Intxusu dira eskuineko aldean eta Erlaeti-erreka eta Sagar-Erreka (Sagarraga-erreka, antzina) ezkerrekoan.
Geologia
Soraluzeko lurra aro Mesozoikoko materialez osatuta dago; aldi horrek 165 milioi urte ditu gutxi gora-behera. Material horien artean, itsaspeko erupzioetatik datozenak nabarmentzen dira, hala nola, kuxin-labak eta harri bolkaniko piroklastikoak, udalerriko toki gehienetan daudenak. Dena den, mendebaldean kareharri hareatsuak, margak eta margokararriak dira nagusi. Material horiek guztiak Goi-Kretazikokoak edo aro Mesozoikoaren azken aldikoak dira; beraz, horien gutxi gora-beherako antzinatasuna 65 milioi urtekoa da.
Hasieran aipatutako material bolkanikoa, Cenomanaldiaren etendura-garaian sortu zen, itsas arroan eman ziren erupzioen eraginez, eta, garai hartan, bertan murgilduta zegoen gaur egungo lurraldea. Bitartean, geologiako kronologiaren arabera, ia berehala, Maestrichtaldi-Danaldi erregresio-fasea sortu zen. Horrek itsasoko hondoak goratu egin zituen, eta aipatu margak eta kareharriak jalki ziren. Haiek osatu zuten, hain zuzen ere, Eozenoaren lehen geruza.
Oro har, bigarren mailako mugimendu horiek (Cenomanaldi - Maestrichtaldi - Danaldi e.a.) dira kantabriar arroa ildo txiki sekundariotan banatzearen eragileak; ildo horiek, hondoko tektonika epirogeniko batek sorturiko brindelen eraketarekin zerikusia dute, eta hondoko tektonika epirogeniko hori, bestalde, alpetar tektonika sortu aurreko presioen ondorio zen. Aipatu sumendietako material horietatik lehengaia edo harri ofitikoa sortu zen, antzinako edozein eraikuntza mota egiteko herrian erabili ohi zena, hala nola, Parroki Eliza, Udaletxea eta Abadetxea egiteko.
Material hori ugari izateak, geologi interesgune bat sortu du, hiritik San Andres auzoraino doan bidean, Argarate baserrirako pistaren sarrera dagoen tokian, hain zuzen ere. Leku horretan, egitura kuxindua duten harri bolkanikoen eredu bikainak daude urpeko erupzioetatik sorturiko laben ondorioz; laba horiek urarekin kontaktuan berehala hoztean, kanpoko zolda bat eratu zen, kuxin-forma duena, eta kuxin horien barnean, laba urtua zegoenez, zolda hori apurtzean, barruko laba kanporatu eta kuxin berri bat eratu zen. Horrela, bada, goialdea abonbatua eta behealdea irregularra eta pikuan duten kuxin-pilaketak eman ziren (pillow-lavas). Ebakidura horren laginak 20 eta 80 zentimetrokoak dira gutxi gorabehera. Kuxin horiek, bestalde, erdiko gune bat dute, hutsik edo kaltzio karbonatozko kristalez betea. Karbonato hori, solidotzean laban harrapaturik geratzen diren gas-burbuilek sorturiko hutsuneetan jalkitzen da. Kuxin batzuetan haustura-sistema bat ageri da, irregularki eta era erradialean antolatuta. Hori, erdigunerantz irekiago dago eta harria solidotzean eta hoztean kontrazioz sortua da.
Euskara
Soraluzeko euskara mendebaldeko euskalkia ren aldaera bat da, sortaldeko euskaren artean, Debaerdiko hizkera, hain zuzen. Deba eskualdeko hainbat herrik osatzen dute Debaerdiko hizkera: Bizkaiko Ermua eta Mallabia eta Gipuzkoa ko Antzuola, Bergara, Eibar, Elgeta eta Soraluze. Hauen artean aipatzekoa da Antzuolan eta Bergaran gainontzekoetan baino handiagoa izan dela euskara giputzaren eragina. Mallabiko hizkerari dagokionez, hauxe izan daiteke besteengandik gehien urruntzen dena. Mallabiak auzo asko ditu eta sakabanatuta, gainera. Hori dela eta, auzo bakoitzak hurbilago duen herriaren eragin nabarmena du (Berriz, Bolibar, Markina...). Debaerdiko hizkeren artean Mallabikoa da besteengandik gehien urruntzen dena, Durangalde ko hizkerekin zubi lana egiten du eta.
2016an herritarren %59,39 euskalduna zen.
Lehen aztarnak
Erromatarrek sortu zituzten administrazio-egitura zaharren arabera, gure eskualdea Kluniko "conventus" delakoan sartzen zen. Egitura horiek Erdi Aroan ere iraun zuten, batez ere elizmugapeetan, horregatik gure udalerria garai batean Durangoko artzapezgoaren menpe izan zen.
Bisigodoen inbasioa etorri zenean, baskoiek aurre egin zioten haien monarkiari eta, datu guztien arabera, badirudi aipatu administrazio-muga erromatarrak orduan aldatu zirela, eta eskualdea Cantabria izena hartu zuen lurralde bati lotuta geratu zela. Izen berri horren arrastoek Aro Modernora arte iraun zuten gure inguruan; gure arma-industriak, esate baterako, sarritan "Reales Fábricas de Armas de Cantabria" izena hartzen zuen. Geroago eta Goi Erdi Aroan zehar ere, eskualdea Arabako konderrian txertatu zen eta testuinguru horretan, Debabarrena itsasorako irteerarik hurbilena eta antzina Gipuzkoa zenaren muga izan zen; horregatik, XIV. mendean Elgoibar, Eibar eta Soraluzeri hiri gutunak eman zizkietenean, bere eskualdea Markina izen orokorraz ezagutzen zen. Lurralde-aldaketa etengabeak eta batean nafarren eta bestean gaztelarren agindupean egon zen konderri zabal hura, edukitzazko edo administrazio erakunde txikiko erregimen baten bidez gobernatu zen. Horrela bada, 1053ko diploma batean, Deba arroa ere barruan hartzen zuen Durangaldeko eskualdearen buru, Munio Sancho izeneko konde bat ageri da -"comite Munio Sançis in Turanko"- Gartzia nafar erregearen izenean -"regnante rege Garsea in Pampilona et in Najera et in Alaba et in Castella Vetula"-.
1135etik 1199ra bitartean, eskualdeak garai egonkor bat bizi izan zuen nafarren menpe, nahiz eta nafar eta gaztelar erregeen artean sortutako lurralde-gatazkak bizi-biziak izan, batez ere Santxo VI.aren eta Gaztelako Alfontso VII.aren artekoak eta baita bien ondorengoen artekoak ere. Horien ondorio izan zen 1179an erresuma bien arteko bake tratatua sinatu beharra eta, haren arabera, Durangoko edukitza edo probintzian kokaturiko Debabarreneko Markina ezarri zen mugatzat -"Insuper ego idem Adefonsus, rex Castelle, quitavi vobis Sancio, regi Navarre, el successoribus vestris, Alavam in perpetuum pro vestro regno, scilicet de Ichiar et de Durango, intus existentibus..."-. Aipatutako aldi horretan Ladron eta haren seme Vela konteak izan ziren erregeren izenean eskualdearen edukitza izan zutenak.
1200 urteko lehen egunetan, Gaztelako Alfontso VIII. ak Nafarroako erregek Araba, Gipuzkoa eta Bizkaiko lurraldeak Gaztelako koroan sartzea lortu zuen, Gasteiz setiatu zuenean. Horrek eskualdeari eragin zioten beste botere-harreman eta lurralde-zehaztapen batzuk ekarri zituen eta baita geroago, udalerria Gipuzkoako probintziaren barruan behin-betirako kokatzea ere. Horrela bada, Alfontso VIII.ak, 1212ko Navas de Tolosako gatazkan eskainitako zerbitzu bikainak saritzeko asmoz, Durangaldea eman zion Diego Lopez de Haro jaunari, bere Bizkaiko jaurerriari gehi ziezaion. Bitartean, Deba ibarra "inorena ere ez" bailitzan geratu zen bertako botereen jurisdikziopean: Elgoibarko Olasotarren jurisdikziopean Markina izendatutako gure eskualdea eta Oñatiko Gebara kondearenean aipatu ibaiaren goi-ibilgua.
Zenbait soraluzetarren adierazpenak jasotzen dituen 1594an Valladoliden argitaratutako liburu batek dioenez, 1165. urte inguruan Santxo VI.a Jakintsuak jurisdikzio honetako Iruren bizi zen bere senide bati egin zion bisita eta bere lurraldeak ikusteko baliatu zuen. Hortaz, berri honek adierazten duenez, XII. mendean bazegoen biztanleria sakabanaturik, oraindik zehaztu gabe zeuden muga jurisdikzionaletan.
Giza jardueraren hurrengo arrastoa Lizaso izeneko probintziako antzinako kronista batek ematen digu. Hark dioenez, 1207rako Soraluzen bazegoen eliza bat; beraz, inguruan giza asentamendurik izango zen, gero sortuko zen hirigunearen lehen hazia seguruenez. Eliza horri buruzko erreferentziak berriro 1263 eta 1297an ageri dira, Gaztelako errege-erreginek bere patronatutza Elgoibarko Olaso etxeko ahaide nagusiei berretsi ziela eta. Baina hiri-populaketa eta udal antolakuntza eraginkor baten lehen berria gorago aipatu dugun Valladoliden argitaratutako liburuak ematen digu; bertan adierazten denez, 1339. urtean Pedro Ruiz de Agirre zelakoa herriko alkate zen.Garai horretan Soraluze Markina izena hartzen zuen lurralde-batasunarekin bat eginda zegoen oraindik, hau da, egungo udalerriak ondoko Eibar eta Elgoibar hiriekin batera osatzen zuen batasunarekin. Durangaldeko edukitzatik kanpo geratu zen, berau, Durangaldea, XIII. mendearen lehen laurdenean Bizkaia nuklearrak bereganatu zuelako, gorago adierazi dugunez. Elgoibar eta Soraluze Markina yuso edo behekoan sartu ziren, Eibar, berriz, suso edo goikoan; hortaz, argi eta garbi egiaztatzen da herri hauek jatorriz Bizkaiko lurretan kokatutako boteregune politiko baten menpe zeudela.
Herriaren sorrera
Geroago, handik lau urtera, 1343ko urriaren 15ean, Gaztelako Alfontso XI.ak hiriaren konstituzioa ofizialdu zuen Algeciras en zegoela hiri-gutuna emanez. Badirudi, erregearen mesede hori bizilagun batzuen eskariz lortu zela, Beltran Velez de Gebara merino nagusiaren gidaritzapean Algecirasen musulmanen aurka borrokatzen ari zirenen eskariz, alegia.
Antzinako kronistek diotenez, pribilegio horrengatik -gaur egun galdua- erregek hiria fundatzea eta harresitzea eskatu zien Herlaegia eta Soraluzeko biztanleei. Logroñoko foruaren eskumenak eta zegozkien barrutiak eman zizkien eta horiekin batera Placencia izena ezarri.
Ez dira ezagutzen izen hori jartzeko arrazoiak, baina seguruenez, erregeren bihozberatasunetik etorriko zen, "ut placeat"etik; dena den, ez da ahaztu behar Alfontso XI.aren gortean "Erregeren Kontseilua"k, hau da, bere aholkulari talde txikiak batez ere garai hartan izan zuen eragina, mairuen aurkako kanpainak zirela eta lan ugari burutzen baitzuten. Testuinguru horretan, Extremadurako Placenciako (gaur egungo Plasencia) gotzain zen Benito jaunaren eragina handia zenez, baliteke hark bere gotzain-hiriaren izena ipini izatea.