cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Organogintza Oñatin
Oñatiko organogileak
Domingo Garagalza Ugartondo (1729-1812). Lorenzo Arrazolaren anaiordea. 1759an Ana Maria Zabaleta Madinarekin ezkondu zen eta 6 seme-alaba izan zituzten. Semeetako batek (Manuel Xabier) Arantzazun ikasi zuen ta organojolea eta konpositorea izan zen. Bere aitarekin ere lan egin zuen, ta Oñatiko Parrokiko organojolea izan zen eta, behar bada, bera izan zen Jose Juan Santesteban musikari handiaren maisua, Jose Juan mutiko koskorra zela, 4 urtekin Donostiatik Oñatira etorri zenean (erreketaren ondorioz). Domingok organo berriak egin zituen Andoainen, Beasainen, Zegaman ta Bergarako klarisetan. Konponketa garrantzitsuak ere egin zituen, Haron, Oñatin, Tolosan, Donostiako inguruko herrietan, Loiolan, Asteasun, Aian eta Hondarribian. 1806. urtean, Manual de Ugarte bere suhiarekin Zaldibiko organo berria egin zuen.
Ariadna Gil
Ariadna Gil (Bartzelona, 1969ko urtarrilaren 23 - ) aktore kataluniarra da.
Organogintza Oñatin
Oñatiko organogileak
Manuel de Ugarte Balzategi (XIX.mendeko hasierakoa) eta Jose Maria Ugarte Garagalza (1793-1862). Aita ta semea. Manuel aita, Maria Jesus Garagalzarekin ezkondu zen, Domingoren alabarekin. Aitaginarrebarekin Zaldibiako organoa egin zuen, eta bere aldetik Debakoa eta  Eskoriatzakoa. Hainbat konponketa ere egin zituen. Jose Mari Ugarte semeak Usurbilgo organoa egin zuen.
Ariadna Gil
Sariak
Emakume aktore onenaren
Organogintza Oñatin
Ondorioak
Oñatin onganogintza-tailer bat egon zen jardunean (edo behar bada bat baino gehiago), bi mendetan zehar behintzat, hain zuzen ere XVII. mendeko bigarren erdialdetik, XIX. mendeko    erdialderaino. Aipatu ditugun organogile oñatiarren artetik bi lehenak kenduta, (Joseph de Echeberria eta Joseph de Gárate) beste guztien artean famili erlazio bat agertzen da. Egin zituzten organo berri guztiak kontuan hartzen baditugu pentsa dezakegu entzute eta ospe haundia izan zutela organero oñatiarrak.
Artikulu honen amaiera gisa aipatuko dut Tomas Lopez kartografoak, 1802. urtean argitaratu ez zen liburu batean idatzi zuena, Gipuzkoako herri bakoitzaren xehetasunak ematerakoan,  Oñatiri buruz, beste gauza askoren artean idatzi zuen "organero bikainen herria" zela.
Bibliografia
Artikulu hau idazteko erabili diren idazlanen egileak aipatzekoak dira: Jon Bagués, Martin Mendizabal,  Ladislao Gil, José Iturrate, Jose Maria Barrero Baladron eta Gerad A.C. De Graaf, Julián Zelaia, Aita Donostia, M.C.Rodriguez Suso, Sergio del Campo Olaso, Fernando Abaunza Martínez. Esker bereziak Jose Ramon Arrazolari.
Evgeny Kissin
Evgeny Kissin —Евгений Игоревич Кисин— (Mosku, 1971ko urriaren 10a) errusiar piano-jotzailea da. Ohi baino adimen handiagoko haurrentzako Gnessin Musika Eskolako ikasle izan zen. Sei urte zituela, Anna Pavlovna Kantorrekin hasi zen ikasten, eta hamabirekin Frédéric Chopinen pianorako bi kontzertuak jo zituen Moskuko Filarmonikarekin. Hala ere, Txaikovskiren pianorako ''1. kontzertua opus 23'' lanaren joaldiak egin zuen ospetsu batez ere -1987an, Herbert von Karajanen gidaritzapean eta Berlingo Filarmonikoarekin egindakoak-. Gero, kontzertu bat eman zuen Tokion, zuzenean grabatu zena: Kissin in Tokyo. 1990eko irailean egin zuen debuta Estatu Batuetan, New Yorkeko Filarmonikoarekin eta Zubin Mehtaren gidaritzapean: Chopinen ''Pianorako 1. kontzertua mi minorrean, opus 11'' jo zuen. Besteak beste, Haydn, Mozart, Rakhmaninov, Prokofiev eta Xostakovitxen kontzertuen grabazioak egin ditu Kissin: A Musical Portrait diskoan. Aipatutako musikari horien obrez gainera, Schumann, Liszt eta Beethovenenak ere baditu bere errepertorioan.
Festina lente
Festina lente «σπεῦδε βραδέως» grezieratik datorren latinezko esaldia da. Euskaraz literalki Arindu poliki litzateke. Berez, oximoron bat da. Dirudienez esaldi hau Augusto enperadoreak erabili zuen haren komandante baten ausknarketa faltaren aurrean. Suetonioren arabera Augustoren gustuko esaldia zen beste hau: «Lan on bat egin lortu nahi baldin baduzu poliki ibili», bestearen erabat aurkakoa. "Arindu poliki" esaldiarekin zera esan nahi du: zerbait egiteko premia handia baldin badugu, hobe dela poliki egitea eta ez azkar eta gaizki.
Bilboko Athletic Club 2017-2018
Entrenatzailea: Kuko Ziganda (2017-Egun)
Hamaikakoak
Konpetizio guztiak kontutan harturik, hamaikakoetan geheien agertu diren jokalariak.
Baretos
Baretos edo Baretetze (Vallée de Barétous; Vath de Varetons) Mendebaldeko Piriniotan dagoen ibarra da, Bearnoko hego-mendebaldean eta Pirinio Atlantikoak departamendu frantziarrean kokatutakoa.
Mendebaldean Zuberoa, ekialdean Aspe harana eta hegoaldean Erronkaribar (Nafarroa) mugakide ditu. Azken eskualde honekin historikoki hainbat ika-mika bizi izan ditu, XIV. mendetik eta Hiru behien zergaren bidez azienden auziak konpondu badituzte ere, gaur arte sinbolikoki egiten jarraitzen duten hitzarmena haren bidez.
Udalerriak
Sei udalerri hauek ibarra osatzen dute: Aramitze, Landa, Ereta, Arhantze, Inhasi eta Izorra.
1994ko Eurovision Abesti Lehiaketa
1994ko Eurovision Abesti Lehiaketa urtero ospatzen den Eurovision Abesti Lehiaketaren 39. edizioa izan zen. Dublingo Point Theatre aretoan ospatu zen, Irlandan, apirilaren 30ean. Aurkezleak Cynthia Ní Mhurchú eta Gerry Ryan izan ziren.
Garailea Irlandako Paul Harrington & Charlie McGettigan duoa izan zen, "Rock 'n' Roll Kids" kantuarekin. Irlandaren seigarren garaipena izan zen, eta hirugarrena jarraian. Irlandak garaipen kopuru errekorra hautsi zuen, eta lehen aldia izan zen herrialde batek jarraian hiru garaipen lortzen zituela.
Jugoslaviaren eta Ekialdeko Blokearen desegiteen ondoren, partaide izan nahi zuten herrialde kopuru handia kudeatzeko, aurreko edizioko azken zazpi sailkatuak urte batez lehiaketatik kanpo uztea erabaki zuen Europako Irrati-Telebista Batasunak. Italia eta Luxenburgok lehiaketari uko borondatez egin ziotenez, aurreko edizioko azken bost sailkatuak geratu ziren kanpoan (Belgika, Danimarka, Eslovenia, Israel, eta Turkia). Bestalde, Errumania, Errusia, Eslovakia, Estonia, Hungaria, Lituania eta Poloniak lehen agerpen ofiziala egin ahal izan zuten lehiaketan.
Riverdance
Artista partaideen emanaldien ondoren eta bozketak ezagutarazi aurretik, Riverdance irlandar dantzen ikuskizuna estreinatu zen eszenatokian (zazpi minutuko iraupenarekin), besteak beste Michael Flatley dantzariaren partaidetzarekin. Riverdancek oso harrera ona izan zuen, Point Theatre-ko ikuslegoak zutik txalo zaparrada batekin agurtu zuelarik. Lortutako arrakasta eta oihartzuna hurrengo urtean "Riverdance: The Show" ikuskizun propioa sortzeko abiapuntua izan zen, munduan zehar ikusi ahal izan zena. Eurovision lehiaketako ekitaldiarteko ospetsuena bezala jotzen da.
Le Vilhain
Le Vilhain Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Le Vilhain udalerrian erroldatutako biztanleak 267 ziren. Familiak 116 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 40 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 28 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 184 etxebizitza zeuden, 121 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 41 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 179 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 121 etxebizitza nagusietatik 96 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 11 etxek bi zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 42 etxek bost zituzten. 101 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 70 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 40 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 174 ziren, horien artean 119 aktiboak ziren eta 55 inaktiboak ziren. 119 pertsona aktiboetatik 106 lanean zeuden (61 gizon eta 45 emakume) eta 13 langabezian zeuden (8 gizon eta 5 emakume). 55 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Le Vilhain udalerrian 125 unitate fiskal zeuden, 283 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.847 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 1 zurgina, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
2000. urtean Le Vilhain udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.288 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Mombasa
Mombasa (arabieraz: منبعثة, Manbasa; swahiliz: Kisiwa Cha Mvita edo, laburturik, Mvita, "Gerren uhartea") Kenyako bigarren hiririk handiena eta Kostako probintziako hiriburua da. Herrialdearen hegoaldean dago, Nairobitik 440km hegoekialdera, Indiako ozeanoaren ertzean. 2009an metropoliak (Mombasa eta Kilindini) 939.370 biztanle zituen.
Deskribapena
Hiri zaharra uhartearen hegoekialdean dago, Tudor Creek-en bazterrean. 72 hektareako gune honetan, ehunka urtez, bertakoak (mijikendak eta swahiliak) eta arabiar, asiar, portugaldar eta britaniar jatorriko komunitateak bizi izan dira. Kale estuak dira eta eraikinek afrikar, arabiar eta portugaldar arkitekturaren eragina dute. 1997tik Gizateriaren ondare izateko proposaturik dago. Hiri zaharraren ondoan turismo erakargune garrantzitsuena den Fort Jesus dago, 2011n UNESCOk Gizateriaren ondare izendatu zuena.
Moi Nazioarteko Aireportuak zerbitzua ematen dio hiriari.
Historia
Arabiar merkatariek fundatu zuten Monbasa 750 aldean. 1498an Vasco da Gama portugaldar esploratzailea iritsi zen. XVI. mendean Portugaldarrek hiria okupatu zuten eta 1593 eta 1595 artean Fort Jesus gotorlekua eraiki zuten. Monbasa Indiarako bideko portu garrantzitsuenetako bat bilakatuz joan zen. 1638tik aurrera portugaldar kolonia izan zen, 1698an Omandarrek mendean hartu zuten arte. 1728-29an portugaldarrek portua konkistatu zuten, baina omandarrek laster egotzi zituzten. 1837an Zanzibarko sultanak anexionatu zuen. 1887an administrazioa Britainiar Inperioari eman zitzaion, Zanzibarko sultanaren protektoratu moduan. Ekialdeko Afrikako britaniar protektoratuaren hiriburua izan zen 1907 arte (izenez Zanzibarko sultanaren agindupean). 1963an Kenya independentean sartu zen.
2002ko azaroaren 28an bi atentatu gertatu ziren Monbasan. Israeldar turistak ostatatzen zituen hotel baten aurkako atentatu suizida batek 16 hildako eragin zituen (10 kenyar, 3 israeldar eta atentatu egileak). Lehentxeago bi lur-aire misil jaurti zituzten Arkia hegazkin konpainia israeldarraren Boeing 757 baten aurka, baina huts egin zuten. Atentatuen ardura Al-Kaida leporatu zitzaion.
Ekonomia
Monbasa merkataritza gune garrantzitsua da. Uhartearen eta kontinentearen artean dagoen Kilindini kaia Kenyako itsasportu handi bakarra eta Ekialdeko Afrikako garrantzitsuena da. Uganda, Ruanda eta Tanzaniako iparrekialdeko merkataritzaren zati handiena handik igarotzen da.
Kenyako itsasaldeko turismo gune nagusia da. Alde zaharra eta Fort Jesus bisitatzen diren arren, erakargarriena ez da hiria bera, hondartzak baizik: Nyali, Kenyatta, Bamburi eta Shanzu iparraldean eta Shelly, Tiwi eta Diani hegoaldean.
Industriari dagokionez petrolio findegi bat, ontziolak eta metalurgia, zementu, ongarri eta azukre fabrikak daude.
Klima
Monbasak klima tropikal euritsua du, Sabanako klima, uda lehorrarekin (As) Köppen klima sailkapenean. Hilabete lehorrenak urtarrila eta otsaila dira (negua hego hemisferioan) eta euritsuenak apirila eta maiatza.
Hiri senidetuak
Mombasa ondorengo 3 hiri estatubatuarrekin senidetuta dago :
2020 euskal musikan
Argitaratutako diskoak
Zerrenda honetako diskoak 2020ean argitaratu dira edo argitaratzeko programatuta daude.
Solarpunk
Solarpunk mugimendu soziopolitiko, literatura genero eta arte mugimendua da, etorkizuna nola izan litekeen aurreikusten duena, gizateriak egungo erronka nagusiak konpontzea helburu duena, iraunkortasun-arazoak azpimarratuz, hala nola klima-aldaketa eta kutsadurari aurre eginez. Solarpunk ildoak, literatura, arte ederrak, arkitektura, moda, musika, tatuajeak eta bideo-jokoak bezalako euskarri ugari erabiltzen ditu, steampunk eta cyberpunk mugimenduen antzera, baita barrokoa eta Art Nouveau eta inpresionismoa bezalako arte mugimendu finkatuagoetako erreferentziak ere.
Solarpunka teknologiaren garapenarekin oso lotuta dagoen arren, modu iraunkorrean bizitzeko teknologia baxuko moduak ere hartzen ditu kontuan, hala nola lorezaintza, psikologia positiboa eta DIY kultura.
Izenak dioen bezala, Solarpunkak punk ideologien alderdi asko ditu, besteak beste, berdintasunezkoa, humanismoa, antiautoritarismoa, kontsumismoaren aurkakoa, korporatibismoaren aurkakoa, gerraren aurkakoa, deskolonizazioa, arrazakeriaren aurkakoa, sexismoaren aurkakoa, animalien eskubideak, hazkuntzaren aurkakoa eta abar. Kultura askearen mugimenduaren, software librearen eta informazio askatasunaren alderdiak ere partekatzen ditu.
Solarpunk mugimendua Euskal Herrian
2020ko pandemiareren baitan Solarpunk mugimenduak lehen adierazpenak izan zituen Euskal Herrian:
Adriana Otaño
Bizitza
Adriana Otaño 1880an jaio zen Zizurkilen, Errekalde baserrian. Aita Jose Bernardo Otaño bertsolaria zuen eta ama Klara Inazia Odriozola Urbiztondo, Beizamakoa. Bederatzi anai-arrebetatik zazpigarrena zen; Plazida zuen ahizpa zaharrena. Inazio Bengoetxea Martiarenarekin ezkondu zen 1928an, eta Adunako Belen etxean bizi izan ziren. Baratza ederra izaten zuten bertan, baina aziendarik ez. Hegazti batzuk, untxi batzuk, ahuntz pare bat, besterik ez. Eta ukuiluan sagardo ederrak.
Teodoro Mujikak honela kontatu zion Antonio Zavalari: “Egun batez, hauxe galdetu nion:
– Adriana, zure aitak bai al zuen ohiturarik etxean edo familian bertsotan aritzeko?
''– Bai, mutil, bai. Gehienean bere semeren bat edo alabaren bat izaten zian lagun egiteko, eta bakarrik ere kantatzen zian harek, etxean edo familian. Ura hartarakoxea huan, eta hari etzitxion hori kentzerik”.''
Beraz, etxean bertsotan egiten zuten garai hartan, ez tabernan bakarrik. Eta etxean gizonak eta emakumeak aritzen ziren bertsotan. Haren bertsorik iritsi ez bazaigu ere, Adrianari esker dakizkigu bere familiako gizon bertsolari handien bertsorik intimoenak, bizitzako gorabeherei lotuen dauden bertsoak. Izan ere, bazuen bere ingurukoen bertso aleak hautatu eta gogoan hartzerakoan, kantatuak izan ziren bezala hartzeko nahia.
Senarra 1947ko hondar aldera hil zitzaion. Orduan Donostira joan zen, Anita ilobarengana. Baina berriz ere Adunara itzuli, eta bertan hil zen 1963ko maiatzaren 14an. Horrela du idatzia Antonio Zavalak Pedro Mari Otaño eta bere ingurua liburuan (13. orrian): ''“Adriana, Jose Bernardoren alaba. Ura bezin iturri oparorik ez nuala arkituko. Ala, bi edo iru bider bisitatu nuan. Izketaldi aietatik atera nuana liburu ontan arkituko du irakurleak. Bide-gurutze batean arkitu nintzan, ordea, une artantxe. Adriana onek larogei ta bi urte zituan. Pello Errotaren alaba Mikelak, berriz, larogei ta amairu. Noren oroipenak biltzen asiko nintzan? Zalantza ortan denborarik galdu gabe, zaarrenarengana jo nuan. Orrela osatu zan Pello Errotaren bizitza bere alabak kontatua liburua. Beste aldera artu izan bagendu, Jose Bernardo Otañoren bizitza bere alabak kontatua liburua izango genduan. Bitartean, ordea, Adrianari mundu ontatik joan bearra iritxi zitzaion. Mikelak, berriz, beste sei urteko bizitza izan zuan”''
Troika
Troika hitzak zenbait esanahia dauka.
Erreaktibo
Kimikan, erreaktiboa substratu batean erreakzio kimiko bat eragiteko edo hura gertatu den egiaztatzeko erabiltzen den konposatu kimikoa da.
Brasiliscincus
Brasiliscincus Scincidae familiako narrasti genero bat da. Brasilen bakarrik bizi dira.
Erreaktibo (argipena)
Erreaktibo terminoak adiera zenbai ditu:
Keiki Shimizu
Keiki Shimizu (清水 慶記, 1985eko abenduaren 10a - ) Japoniako futbolaria da.
Marguerite Durand (feminista)
Marguerite Charlotte Durand (Parisko 8. barrutia, 1864ko urtarrilaren 24a - Parisko 5. barrutia, 1936ko martxoaren 16a ) kazetari, aktore, politikari eta feminista frantsesa izan zen. La Fronde egunkaria sortu zuen.
Biografia
Marguerite Duranden ama Anna-Alexandrine Caroline Durand izan zen. Margueritek Parisko 9. barrutiko Henner kaleko Trinitarioen komentuan ikasi zuen.
1879an Kontserbatorioan sartu zen. Han, 1880an, komediako lehen saria lortu zuen. 1881eko irailaren 1ean Comédie Française-n sartu zen. Comédien gazte xaloaren eta aktore nagusiaren roletan espezializatu zen.
1888an eszena utzi eta Georges Laguerre abokatu eta diputatu boulangistarekin ezkondu zen. Hari esker, garaiko politika- eta kazetaritza-mundua ezagutzeko aukera izan zuen. Kazetari lanean hasi zen bere lehen artikuluak La Presse-n argitaratuz, Georges Laguerrek zuzentzen zuen eta propaganda boulagista zabaltzea xede zuen egunkarian. Laster, Margueritek erabateko grina sentituko zuen kazetaritzarekiko.
Allouville-Bellefosse
Allouville-Bellefosse Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Marguerite Durand (feminista)
Biografia
1891ko irailaren 30ean Boulanger jeneralak bere buruaz beste egin ondoren, alde batera utzi zuen boulangismoa. Bestalde, senarra utzi zuen, eta 1895eko maiatzaren 9an dibortziatu egin zen. Figaron hasi zen lanean, eta han sortu zuen Courrier saila.
Marguerite Durandek ume bat izan zuen Antonin Périvier-ekin Le Figaroko zuzendarietako batekin: Jacques, 1896ko abuztuaren 14an jaioa. Périvier haurra jaio berritan Margueriteri kentzen saiatu zen, amak legez onartu ez zuela argudiatuz. Berak legezko laguntza eskatu zion Georges Clemenceau-ri semea berreskuratzeko. Marguerite Durandek, Georges Harmoisekin batera, Asnièresko animalien hilerria fundatu zuen 1899an.
Allouville-Bellefosse
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 431 etxebizitza zeuden, 403 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 15 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 411 etxeak ziren eta 16 apartamentuak ziren. 403 etxebizitza nagusietatik 298 bere jabearen bizilekua ziren, 100 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 102 etxek lau zituzten eta 246 etxek bost zituzten. 312 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 146 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 211 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Marguerite Durand (feminista)
Hastapenak
1896ko apirilean, Le Figaro egunkariak Parisko Hôtel des sociétés savantes-en egin zen Nazioarteko Kongresu Feministaren berri ematera bidali zuen. Thilda Harlor kazetariari 1935ean adierazi zionez, berak ez zuen eskatu zioten Kongresuari buruzko artikulua idatzi nahi izan : "«Le Figarok, 1896an, kongresu feministari buruzko artikulu bat idazteko agindu zidan. Kongresuak jendearen arreta erakarri zuen, jasan zituen traba maltzurrak eta ikasleen isekak eta txistuak zirela medio. Beraz, Société savante-ra joan nintzen, bertan batzartu baitziren kongresua egiteko. Han harritu ninduten Maria Pognon lehendakariaren diskurtsoaren logikak, aldarrikapenen sendotasunak eta baita ekaitza menderatzeko eta eztabaidak zuzentzeko zuen maisutasunak ere. Le Figaro-rako artikulu kritikoa idazteari uko egin nion. Baina bururatu zitzaidan emakumeei borrokarako arma bat eskaintzea: egunkari bat. Emakumeen gaitasunak erakutsiko zituen egunkari bat; ez bakarrik zuzenean interesatzen zitzaiena, baizik eta kontu orokorrenak ere, eta horrela jardunean zegoen kazetariaren lana, eskaintzea»."Kongresu hark bere bizitza aldatuko zuen, orduan erabaki baitzuen emakumearen eskubideak defendatzea.
La Fronde egunkaria
Le Figaro 1896an utzi eta, hurrengo urtean, La Fronde sortu zuen, Parisko, Saint-Georges kaleko 14an; lehen zenbakia 1897ko abenduaren 9an agertu zen. Zuzendaritzan hasi eta erredakzioraino, tipografiatik igarota, La Fronde emakumeek bakarrik egindako egunkaria izan zen. Artikuluetan, emakumeaz gain, gaurkotasuna zuen edozein gai jorratzen zuten: politika, literatura, kirola, finantzak, etab. Marguerite Durandek eta haren kolaboratzaileek Dreyfus aferaz ere askotan idatzi zuten, kapitain judutarraren aldeko jarrera sendoa izan baitzuten. Zenbait gertaeraren berri eman ahal izateko, La Frondeko kazetariek, batzuetan, baimen bereziak lortu behar izaten zituzten; izan ere, emakumeek debekaturik zuten zenbait lekutan sartzea, hala nola Batzar Nazionalean edo Parisko Burtsan.
Egunkariak “Le Temps en jupons” zuen izenaren osagarria, eta, Durand-en hitzetan, “beste egunkariak bezalakoa zen… ez dibertigarriagoa”. Bere edukiaren oinarria erreportajeak ziren, gertaeraren behaketa eta zuzeneko testigantza. 1903 arte egunkaria izan zen, eta gero hilabetekaria 1905 arte. Kolaboratzaile asko izan zituen: Séverine, Daniel Lesueur, Pauline Kergomard, Marcelle Tinayre, Lucie Delarue-Mardrus, Clémence Royer, Jeanne Chauvin, Dorothea Klumpke, etab.
Marguerite Durandek, 1903an, L'Action egunkariaren sorreran ere parte hartu zuen Henry Bérenger La Dépêche de Toulouse-ko kazetariarekin eta Victor Charbonnel La Raison astekari antiklerikalaren zuzendari eta apaiz ohiarekin batera. Esperientziak, baina, 1905era arte baino ez zuen iraun, Marguerite Durandek arazoak izan baitzituen egunkariaren gainerako buruekin adostasuna lortzeko. La Fronde egunkari berriaren hileko gehigarria izan zen 1903ko urritik 1905eko martxora arte.
Durandek 1904. urtea Kode Zibilaren mendeurrena zela aprobetxatu zuen Napoleon Bonaparteren egintza salatzeko. 1904ko azaroaren 1eko La Fronden honela azaldu zuen bere xedea: "«Ez da Kodea madarikatu behar ez duen emakumerik, aberatsa edo pobrea, dama handia edo langile xumea; bere miserian edo bere ondasunetan, bere baitan, seme-alabetan, lanean edo atsekabean, ez da Kodearen erruz sufritu ez duen edo sufritu beharko ez duen emakumerik»."
Beste ekimen batzuk
1907an, emakumeen lanari buruzko kongresu bat antolatu zuen, eta horrez gain, Emakumeen Lanaren Bulegoa sortzen saiatu zen Clemenceauk 1906ko urrian lan-ministro izendatu zuen René Viviani adiskidearen laguntzarekin. Hala ere, behar adinako dirurik ez zutenez eta, gainera, CGT sindikatua proiektuaren aurka zegoenez, Bulegoak ezin izan zuen bere eginkizuna bete.
1909an, Les Nouvelles egunkari berriaren sorreran parte hartu zuen. Bestalde, emakumeen sufragioaren aldeko kanpainan inplikatu zen bereziki, eta aukeratzeko eta hautatua izateko eskubidea defendatu zuen. 1910eko apirilaren 24ko hauteskunde legegileetarako emakumez osaturiko hautagai-zerrendak antolatzeko ideia plazaratu zuen, eta Parisko 9. barrutian aurkeztu zen, baina Senako prefetak ez zuen hautagaitza onartu.
1914an, La Fronde berriro agertu zen, abuztuaren 17tik irailaren 3ra zenbait zenbaki argitaratu zirelarik. Bestalde, Marguerite Durandek, feminismoa eta bakezaletasuna hertsiki lotuta zeudela uste bazuen ere, gerra-ahaleginean parte hartzera bultzatu zituen emakumeak. Berak uste osoa zuen frontean zeuden gizonen erantzukizunak emakumeek beren gain hartzeak eskubide berriak ekarriko zizkiela. Armistizioan, baina, bere aurrikuspenak bete ez zirela ikusirik, desengainu handia hartu zuen. Etsipena, halaber, emakumeek umeak noiz izan libreki aukeratzeko eskubidea onartu ez izanagatik: abortua eta propaganda antikontzeptiboa debekatu egin ziren 1920ko uztailaren 31ko Legean. Era berean, alferrik aldarrikatu zuen emakumeentzako zerbitzu militar osagarri bat sortzea. Marguerite Durandek, Louise Bodinek bezala, Hélène Brion bakezale eta feminista defendatu zuen 1918ko martxoan, egin zituen “adierazpen derrotistengatik” jasan zuen epaiketa bitartean.
1922an, XIX. mendeko emakume ospetsuei buruzko erakusketa bat antolatu zuen, emakume kazetarientzako klub baten sorrera finantzatzeko dirua lortzeko, garai hartan Kazetarien Etxean sartzerik ez baitzuten. Séverine hil zenean, Pierrefonds-en etxe bat erosi zuen emakume kazetarien udako egoitza bihurtzeko.
1926ko maiatzetik 1928ko uztailera, La Fronde berriz argitaratzen saiatu zen, baina jada ez zen emakumeen proiektu esklusiboa (erredakzioa mistoa zen), ezpada Durand sartu berri zen Alderdi Errepublikano Sozialistaren bozeramailea. 1927an berriz ere saiatu zen politikan sartzen, Alderdi Errepublikano Sozialistarekin udal-hauteskundeetara aurkeztuta.
Emakumearen historiari buruzko dokumentazio-zentroa
1931n, emakumeen historiari buruz jasota zuen dokumentazio guztia Parisko herriari eman zion, eta hala sortu zen Frantziako Dokumentazio Feministaren lehen Bulegoa, 1936an hil zen arte bere borondatez zuzendu zuena. Hasieran, Marguerite-Durand liburutegia (BMD) Parisko 5. barrutiko udaletxean zegoen, eta 1989tik aurrera 13. barrutiko rue National-ean. BMD liburutegian Léopold Bernstammek egindako Marguerite Duranden busto bat dago.
Allouville-Bellefosse
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 680 ziren, horien artean 492 aktiboak ziren eta 188 inaktiboak ziren. 492 pertsona aktiboetatik 464 lanean zeuden (255 gizon eta 209 emakume) eta 28 langabezian zeuden (8 gizon eta 20 emakume). 188 pertsona inaktiboetatik 71 erretiraturik zeuden, 64 ikasten zeuden eta 53 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Allouville-Bellefosse udalerrian 451 unitate fiskal zeuden, 1.193 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.138 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 33 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 autoeskola, 2 zurginak, 2 iturginak, 1 argiketaria, 3 ile apaindegiak, 2 jatetxeak eta 1 higiezinen agentzia.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 2 harategiak eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Allouville-Bellefosse udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 935 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Saint-Jean-sur-Mayenne
Saint-Jean-sur-Mayenne Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Jean-sur-Mayenne udalerrian erroldatutako biztanleak 1.389 ziren. Familiak 491 ziren, horien artean 86 pertsona bakarrekoak ziren (39 bakarrik bizi ziren gizonak eta 47 bakarrik bizi ziren emakumeak), 149 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 248 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 557 etxebizitza zeuden, 492 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 37 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 541 etxeak ziren eta 17 apartamentuak ziren. 492 etxebizitza nagusietatik 403 bere jabearen bizilekua ziren, 85 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 16 etxek bi zituzten, 61 etxek hiru zituzten, 101 etxek lau zituzten eta 311 etxek bost zituzten. 372 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 164 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 305 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 905 ziren, horien artean 725 aktiboak ziren eta 180 inaktiboak ziren. 725 pertsona aktiboetatik 702 lanean zeuden (372 gizon eta 330 emakume) eta 24 langabezian zeuden (9 gizon eta 15 emakume). 180 pertsona inaktiboetatik 60 erretiraturik zeuden, 88 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Saint-Jean-sur-Mayenne udalerrian 518 unitate fiskal zeuden, 1.499 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.417 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 39 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 3 zurginak, 1 argiketaria eta 2 ile apaindegiak.
2000. urtean Saint-Jean-sur-Mayenne udalerrian 30 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.240 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola 1  eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1  zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Palmorrizko haizemaile
Palmorrizko haizemailea (jatorrizko japonieraz 芭蕉扇 edo Bashō sen ?) Dragoi Bola manga eta animeko objektu bat da.
Kondairak dioenez, behin haizemailea eraginda haize bortitza sortzen du, birritan eginda laino handia ekartzen du eta hirutan egundoko eurijasa.
Övertorneå udalerria
Övertorneå Suediako udalerria da. n kokatua dago. 2492,52 km² ditu eta 4,578 biztanle ditu.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Craíbas
Craíbas Brasilgo udalerri bat da, Alagoas estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sceloporus clarkii
Sceloporus clarkii Sceloporus generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
Éguilly
Éguilly Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Éguilly udalerrian erroldatutako biztanleak 64 ziren. Familiak 25 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 13 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 40 etxebizitza zeuden, 27 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 38 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 27 etxebizitza nagusietatik 19 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 10 etxek bost zituzten. 17 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 14 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 10 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Capitellum
Capitellum Scincidae familiako narrasti genero bat da. Antilletan bizi dira.
Éguilly
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 37 ziren, horien artean 30 aktiboak ziren eta 7 inaktiboak ziren. 30 pertsona aktiboetatik 25 lanean zeuden (14 gizon eta 11 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 7 pertsona inaktiboetatik 2 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 iturginak ziren eta 1 argiketaria.
2000. urtean Éguilly udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pirmin Zurbriggen
Pirmin Zurbriggen (Saas-Almagell, Valais, 1963ko otsailaren 4a) suitzar eskiatzaile ohia da, kirol honetako onenetakoa. 17 urterekin egin zuen debuta eta eskiko bost modalitateetan irabazi zuen lehen eskiatzailea izan zen. Lau aldiz irabazi zuen munduko kopa, bi domina olinpiko (txapeldun olinpikoa jaitsieran eta brontzezko domina eslalom erraldoian 1988an) eta bederatzi domina munduko txapelketetan (lau urrezko, lau zilarrezko eta brontzezko bat).
Turdus poliocephalus
Turdus poliocephalus Turdus generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Volgako atoilariak
Volgako atoilariak, Burlaki na Volge, Бурлаки на Волге, Ilia Repin errusiar margolariaren olio-pintura bat da. 1870-1873 artea margotua izan zen. Volga ibaiaren ibarretan gabarra bat atoian daramaten 11 gizonezko islatzen ditu, ziplo erortzear,ontziaren pisua eta eguraldi hotza jasanez.
Margonalak lan astun eta gizagabea salatzen du. Gizonek jarrera estoikoa eta onarpena erakusten duten arren, gizonak lurjota daude, eguzpikean lan ordu luze eta etengabeak burutzearen ondorioz zailduak eta azal beltzarana dutela, bakar bat bakarrik dago tente, margolanaren erdian, gazte, ilehorim azal zuri eta jarrera heroikoaz.
Ukondo
Ukondoa hurrengo gauzak izan daitezke:
Bryaninops erythrops
Bryaninops erythrops Bryaninops generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.
Eucinostomus jonesii
Eucinostomus jonesii Eucinostomus generoko animalia da. Arrainen barruko Gerreidae familian sailkatzen da.
Weyer (Alsazia)
Weyer Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Weyer udalerrian erroldatutako biztanleak 586 ziren. Familiak 217 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (22 bakarrik bizi ziren gizonak eta 22 bakarrik bizi ziren emakumeak), 65 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 86 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 22 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Etxebizitza
2007an 267 etxebizitza zeuden, 222 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 39 hutsik zeuden. 217 etxeak ziren eta 46 apartamentuak ziren. 222 etxebizitza nagusietatik 180 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 165 etxek bost zituzten. 198 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 68 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 126 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 384 ziren, horien artean 304 aktiboak ziren eta 80 inaktiboak ziren. 304 pertsona aktiboetatik 284 lanean zeuden (160 gizon eta 124 emakume) eta 19 langabezian zeuden (4 gizon eta 15 emakume). 80 pertsona inaktiboetatik 31 erretiraturik zeuden, 22 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Weyer udalerrian 227 unitate fiskal zeuden, 623,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.209 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 11 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen eta 2 zerbitzu enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 margolaria, 1 iturgina eta 2 jatetxeak.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Weyer udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden, 636 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ukondo (unitatea)
Ukondoa metroa baino lehenagoko luzera unitatea da. Kultur askok beretzat zuten eta leku gehienetan, eredua, ukondotik esku irekiaraino dagoen distantzia zen. Argi dago herrialde bakoitzean ereduaren neurria desberdina zela.
Ukondo egiptoarra
Antzinako Egiptoko neurria da eta 52,4 zentimetroko baliokidetasuna du.
Scy-Chazelles
Scy-Chazelles Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2007an 2.799 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Scy-Chazelles udalerrian erroldatutako biztanleak 2.799 ziren. Familiak 1.135 ziren, horien artean 340 pertsona bakarrekoak ziren (143 bakarrik bizi ziren gizonak eta 197 bakarrik bizi ziren emakumeak), 352 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 361 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 82 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.263 etxebizitza zeuden, 1.177 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 67 hutsik zeuden. 655 etxeak ziren eta 606 apartamentuak ziren. 1.177 etxebizitza nagusietatik 742 bere jabearen bizilekua ziren, 420 alokairuan okupaturik zeuden eta 15 doan lagata zeuden; 14 etxek gela bat zuten, 93 etxek bi zituzten, 234 etxek hiru zituzten, 248 etxek lau zituzten eta 588 etxek bost zituzten. 957 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 555 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 508 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Guapé
Guapé Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Scy-Chazelles
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.831 ziren, horien artean 1.377 aktiboak ziren eta 454 inaktiboak ziren. 1.377 pertsona aktiboetatik 1.293 lanean zeuden (651 gizon eta 642 emakume) eta 84 langabezian zeuden (35 gizon eta 49 emakume). 454 pertsona inaktiboetatik 171 erretiraturik zeuden, 160 ikasten zeuden eta 123 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Scy-Chazelles udalerrian 1.151 unitate fiskal zeuden, 2.681 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.075 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 166 komertzioetatik, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 23 eraikuntza enpresak ziren, 29 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 9 finantziazio enpresak ziren, 15 higiezinen enpresak ziren, 45 zerbitzu enpresak ziren, 20 administrazio publikoko enpresak ziren eta 11 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 45 zerbitzu publikoetatik, 2 banku bulegoak ziren, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 3 igeltseroak, 1 margolaria, 4 zurginak, 3 iturginak, 1 argiketaria, 3 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak, 12 aldi baterako lan enpresak, 1 jatetxe, 3 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 2 supermerkatuak, 1 brikolaje denda handia zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale zen.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Insyriated
Insyriated 2017ko Philippe Van Leeuw belgikar zinema zuzendariaren filma da.
Sinopsia
Oum Yazan hiru haurren ama da, eta etxea harrapatuta dago, setiopean dagoen hirian, Sirian. Babesleku bihurtu du etxea, bere familiarentzat eta auzokoentzat, gerratik libratzeko. Baina frankotiratzaileak patioetara tiro egiten dabiltza, eta lapurrak etxeetan sartzen ari dira. Eguneroko bizitzari eusten saiatuko da.
Šenkvice
Šenkvice Eslovakiako udalerri bat da, Pezinokeko barrutian kokatuta. 24,81 km²ko azalera du eta 4809 biztanle 2017ko datuen arabera.
La Paz (Hondurasko departamendua)
La Paz Hondurasko 18 departamenduetako bat da. Bere hiruburua La Paz da. 2.331 km²ko azalera du eta 2005eko kalkuluen arabera 173.731 biztanle bizi ziren.
Šenkvice
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1256. urtekoa da.
La Paz (Hondurasko departamendua)
Udalerriak
Departamendua 19 udalerritan banatzen da:
Pajala udalerria
Pajala Suediako udalerria da. n kokatua dago. 8050,71 km² ditu eta 6,180 biztanle ditu.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Turdus rubrocanus
Turdus rubrocanus Turdus generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.
Kanpazar
Kanpazar edo Kanpantzar Bizkaia eta Gipuzkoa probintzien artean dagoen mendatea da, 467 metroko altuera daukana.
Bidegurutzea
Arrasate eta Elorrio herriak batzen ditu. Halaber, mendate honetatik ateratzen da Elgetara doan errepidea eta Angiozar (Bergara) auzora doan bidea.
Udalatx azpian
Udalatx mendira (1.177 m) igo daiteke Kanpazarretik, gutxi gorabehera 1 ordu eta 45 minutuko ibilaldia eginez.
Gerra Zibila
1936ko iraila eta 1937ko apirila artean gerrako frontea ingurune honetan egon zen kokatua. Intxortetako guduan kokaleku estrategiko horietako bat izan zen.
Takuya Aoki
Takuya Aoki (青木 拓矢, 1989ko irailaren 16a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Omiya Ardija eta Urawa Reds.
Roke Aldabaldetreku
Roke Aldabaldetreku Saiz (Deba, 1947ko maiatzaren 19a) historian interesaturiko idazle eta ikertzailea. Hedabide desberdinetan kolaboratzailea, Debako historiari buruzko gaietan aditua da.
Lanak
Historia eta arkitekturari buruzko artikulu eta liburu ugariren egilea da.
Arrastiri (argipena)
Arrastiri hitza Ipar Euskal Herrian erabiltzen da bereziki, bi esanahi hauekin:
Ibiraci
Ibiraci Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sceloporus consobrinus
Sceloporus consobrinus Sceloporus generoko animalia da. Narrastien barruko Phrynosomatidae familian sailkatuta dago.
Haimps
Haimps Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Haimps udalerrian erroldatutako biztanleak 514 ziren. Familiak 198 ziren, horien artean 46 pertsona bakarrekoak ziren (25 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 80 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 59 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 13 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 249 etxebizitza zeuden, 204 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 249etxeak ziren. 204 etxebizitza nagusietatik 168 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 8 etxek bi zituzten, 31 etxek hiru zituzten, 48 etxek lau zituzten eta 114 etxek bost zituzten. 165 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 95 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 90 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak margolaria ziren.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Haimps udalerrian 31 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.224 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
La Celle-Dunoise
La Celle-Dunoise Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Creuse departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Celle-Dunoise udalerrian erroldatutako biztanleak 606 ziren. Familiak 292 ziren, horien artean 104 pertsona bakarrekoak ziren (56 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 124 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 64 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Grône
Grône Suitzako udalerria da. Valais kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
La Celle-Dunoise
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 561 etxebizitza zeuden, 300 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 167 bigarren erresidentzia ziren eta 94 hutsik zeuden. 545 etxeak ziren eta 13 apartamentuak ziren. 300 etxebizitza nagusietatik 248 bere jabearen bizilekua ziren, 38 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 17 etxek bi zituzten, 42 etxek hiru zituzten, 72 etxek lau zituzten eta 168 etxek bost zituzten. 221 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 151 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 130 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen: