cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eva Perón
Gorespena
Ondorengoak dira talde horiek Evitaren irudia goraipatzeko ematen dituzten argudio nagusiak: Lehenik eta behin, lehen damak Eva Perón Fundazioaren buruzagitzapean egin zuen lan eskerga aipatzen da. Evitak berak sortu zuen elkarteak laguntza sozialetan eginiko ekarpena izugarria izan zen; batez ere, haur, zahar, ama ezkongabe, eta familiaren euskarri bakarra ziren emakumeei zuzendutako laguntzak ematen zituen, argentinar gizartean behar eta babesgabetasun maila handiena zuten taldeak baitziren. Hala, fundazioak ospitale, zahar-etxe eta eskolak eraiki zituen, eskola bekak eta etxebizitza izateko laguntzak banatu zituen, oporretako udalekuak antolatzen zituen, eta emakumearen irudia eta presentzia sustatu zuen arlo desberdinetan. Evitak egunero herritarrak jasotzen zituen, laguntza ematen zien, dirua, babesa, eta irtenbide bat eskaintzen zien. Bere bulegoko ateak zabal-zabalik zeuden goizez eta gauez. Horrela, langabeak laguntzen, babesgabeko emakumeei etorkizun bat eskaintzen, maila apaleko eskaleak musukatzen, eta gaixoak zaintzen zituen lehen dama berritasun handia bihurtu zen Argentinan, eta horrek herritarren mirespena ekarri zuen.
Azkenik, Evitaren irudia goraipatzeko arrazoien artean, bere bizimodua aipatzen da; batez ere, heriotza goiztiarra eta jatorri umila. Eva Perón (jaiotza izenez: Eva Ibarguren) ezkongabeko emakume baten alaba zen, Juan Duarte izeneko lurjabearen alaba ez-legitimoa. Egoera horrek asko baldintzatzen zuen haur baten bizimodua XX. mende hasierako Argentinan, eta jakina da kondizio horren eskutik mespretxu ugari jaso izan zituela. Horrek eta argentinar Panpan bizitako haurtzaro eta gaztaro txiroek eragin izugarria izan zuten Evaren bizitzan, beranduago Buenos Airesko oligarkia eta aberatsen aurka neurriak hartzera bultzatuko zutenak. Maila apaleko bizimodu horrek argentinar askoren egunerokoarekin bat egiten zuen. Gainera, ezaugarri honi Evitaren heriotza goiztiarra gehitu behar zaio: emakume gazte, eder eta boteretsu baten heriotza tragikoa. Herritarren bihotzak urratu zituen albisteak eta horrek Evitaren mitoa handitzera eraman zuen.
Mitoa
Muturreko gorespen honen barruan, gaur egun asko dira santu baten moduan gurtzen dutenak; izan ere, Eva Perón hil ondoren, Evitaren mitoak aurrera egiten jarraitu zuen. Bere irudiak zabalkuntza handia izan zuen, batik bat, argentinar gizarteko behartsuenen artean, eta Ama Birjinaren moduan irudikatzen zuten estanpa eta afixa ugari kaleratu ziren. Mirespen eta gurtza horrek asko gogaitu zuen Eliza Katolikoa, batez ere, Pio XII.ak Eva santu izendatzeko 23.000 eskaera jaso zituenean. Gainera, emakumea inguratzen zuen halo sakratuaren itzala are gehiago hedatu zen hurrengo hamarkadetako estatu-kolpe militarrek bere gorpua desagerrarazi eta peronismoari buruzko aipamen oro debekatu zutenean.
Julie M. Taylor kultura antropologoak, "Eva Perón: The Myths of a Woman" liburuan, Evitari zaion debozioa azaltzeko argigarriak iruditu zitzaizkion hiru ezaugarri nagusi bereiztu zituen: feminitatea, indar espiritual edota mistikoa, eta iraultza lidergoa. Hiru elementuek bat egiten zuten Eva Perónengan, botere handiko emakume bihurtu zutenak. Ezaugarri hauei laugarren bat ere gehitu zien Taylorrek: heriotza goiztiarra. Hain zuzen, antropologoaren ustetan, heriotzak jendearen irudimenean duen indarra oso ahaltsua da, are gehiago herrialde katolikoetan. Evitaren gorpu baltsamatuak galbideratu ezinak diren hainbat santu katolikorekin analogiak egiteko aukera ematen omen du. Bestetik, Fabienne Rousso-Lenoir artistaren hitzetan: ≪Latinoamerika osoan, beste emakume batek baino ez du lortu Eva Perónek herritarrengan piztu zuen horrebesteko emozio, debozio eta fedea, Guadalupeko Ama Birjinak. Etxe askotan, Evitaren irudia birjinaren irudiaren ondoan jarrita dago≫. Hala ere, bizi zen artean ere, bere kultua gobernutik bertatik zabaldua izan zen: Eva Perónen irudiak jartzen ziren eraikin publikoetan, La Razón de mi Vida liburu autobiografikoa eskoletako derrigorrezko irakurketa bihurtu zen, eta bere izen-abizenak eta jaiotza-datak erabiltzen ziren leku publikoak izendatzeko, besteak beste.
Antsoain
Udal hauteskundeak
Antsoaingo udalerria egun ezagutzen den bezala 1991n sortu zen, Antsoain Zendea hiru udalerritan banatu zenean. Kontzejuko burua Josetxo Arbizu (AMO, Acción Municipal Obrera) izan zen 1979tik 1983ra gero talde bereko Rosalía Etxeberriak hartu zuen kargua eta bera izan zen desanexioaren ostean udalerri berriko lehen alkatea.
Eva Perón
Mitoa
Zenbait pertsonak, ordea, iraultzaile izaera nabarmendu izan dute, eta hainbatetan Che Guevararen irudiarekin lotura sinbolikoa egin izan da, batik bat, gazte hil zirelako. Esate baterako, Tomás Eloy Martínez argentinar idazleak Evita ≪tangoaren errauskine eta Latinoamerikako loti ederra≫ zela esan zuen 1996ko elkarrizketa batean, eta Che Guevararekin batera herrialde askotako ezinbesteko ikur kulturala bihurtu zela. Cristina Fernándezek ere, Argentinako historian lehen aldiz hautatua izan den emakume presidenteak, Eva Perón Argentinako historian fenomeno bakarra izan zela aldarrikatu zuen eta bere belaunaldiko emakumeak berarekin zorretan zeudela pasioaren eta borrokarako grinaren eredu izan zelako. Hain zuzen ere, Eva Perón "Nazioaren Buruzagi Espiritual" titulua jaso duen Argentinako pertsona bakarra da, eta, gainera, Argentinaren Bigarren Mendeurrenaren 2010eko ospakizunetan, Evari "Bigarren Mendeurreneko Emakumea" izeneko omenaldia egin zioten. Lehen dama ohiaren omenez, gainera, estatua, busto eta plaka ugari ezarri dira herrialde osoan. Hala nola, 2011. urtean, Evitaren bi mural erraldoi jarri ziren peronismoaren garaian Lanaren Ministerioa izan zen eraikinaren aurrealdean, Buenos Airesen; artelanak Alejandro Marmok egin zituen. Bestetik, 2012ko uztailaren 26an, heriotzaren hirurogeigarren urteurrenaren omenez, 100 pesoko billeteak Evaren irudiarekin inprimatzen hasi ziren; Argentinako monetan agertzen den lehenengo emakumea bihurtu zen.
Azkenik, aipatezkoak dira Eva Peróni buruz kaleratu diren pelikulak, dokumentalak, abestiak, musikalak, antzezlanak, olerkiak eta eleberriak. Ezagunak dira Andrew Lloyd Webber musikariaren "Don't Cry for Me Argentina" ("Ez negarrik egin nigatik Argentina") abestia, nazioartean arrakasta handia izan duena, "Evita" musikala eta musikalean oinarritutako "Evita" filma, María Elena Walsh olerkariaren 1976ko "Eva" poema, eta José María Castiñeira de Dios idazlearen "Volveré y seré millones" ospetsua :
Antsoain
Udal hauteskundeak
2015eko udal hauteskundeen ondoren, Euskal Herria Bildu koalizioko Ander Andoni Oroz hautatu zuten alkate. Udalbatzak zituen 17 zinegotzietatik 11ren botoa jaso zuen: Euskal Herria Bildurenak, Izquierda-Ezkerra/Ansoain Puede koalizioarenak eta Geroa Bairenak.
Aurretik PSNko Antonio Gila Gila izan zen alkate zortzi urtez. 2007ko maiatzeko hauteskundeetan (orduan 13 zinegotzi aukeratu behar ziren) PSN izan zen bozkatuena, guztira bost zinegotzi eskuratuz; Nafarroa Baik, berriz, lau zinegotzi lortu zituen; UPNk bi zinegotzi eta Eusko Abertzale Ekintzak eta Nafarroako Ezker Batuak bana. 2011n udalerria 10.000 biztanletik gora izatera pasatu zenez udalbatza 17 zinegotzik osatu zuten. Gilak karguan errepikatu zuen PSN (6 zinegotzi) berriro ere zerrendarik bozkatuena izan zelako. Bilduk (4), NaBai 2011k (3) eta Izquierda-Ezkerrak (2) gehiengo alternatiboa osa zezaketen baina I-Ekoek abstentziora jo zuten.
Eva Perón
Gaitzespena
Bestalde, Evaren kontra agertzen diren herritarrak ere badaude; hauen artean, maila altuko argentinarrak, aberatsak, kontserbadoreak, talde antiperonistak (eskuindarrak eta komunistak ), eta hein handi batean, militarrak eta AEBetako gobernariak. Askorekin ezinikusia elkarrekikoa izan zen, hau da, Eva Perónen kritika nagusi eta sutsuenak, era berean, argentinar oligarkiarentzat, maila altuko herritarrentzat eta inperialismo yankiarentzat izan ziren.
Antsoain
Alkateak
Hauek izan dira Antsoaingo azken alkateak: a 1991. urtean Antsoain Antsoain Zendea tik banandu eta udalerri bihurtu zen.
Azpiegiturak
Iruña inguratzen duen PA-30 autobideak iparraldetik zeharkatzen du udalerria.
Tamara Karsavina
Argitalpenak
Hiru liburu idatzi zituen, eta frantsesa zein beste hizkuntzetara itzuli dira.
Antsoain
Garraioa
Udalerri honetan Eskualdeko Hiri Garraioaren 5 linea daude:
Carlos Salvador
Carlos Casimiro Salvador Armendáriz (Iruñea, 1966ko apirilaren 14a - ) Nafarroako politikari eta abokatua da. Espainiako Senatuko kide izan da VII. legealdian eta Espainiako Diputatuen Kongresuko kide izan da VIII, IX, X, XI eta XII. legegintzaldietan. Nafarroako Unibertsitatean ikasi zuen zuzenbidea eta bertan egina du enpresa zuzendaritza master bat.
Nafar Herriaren Batasuna alderdiko kidea da eta ezagunak dira euskara eta euskal abertzaletasunaren inguruan edo abortatzeko eskubidearen aurka dituen jarrerak.
Antsoain
Euskara
Nafarroako Foru Erkidegoko Gobernuak onartutako Euskararen Foru Legearen arabera, Antsoain eremu mistoko udalerria da. 2001eko erroldan, herritarren % 8,18k zekien euskaraz hitz egiten.
2009ko urtarriletik, Antsoaingo udalerriaren izen ofiziala Ansoain <> Antsoain da.
Kirola
Antsoainen Gazte Berriak izeneko kirol-taldea dago, jarduera asko bere baitan biltzen dituena: futbola, saskibaloia, judoa...
Jaiak eta ospakizunak
Antsoaingo jaiak irailaren hirugarren astean ospatzen dira: txupinazoaz ostegunean hasten dira, eta igandean, berriz, amaitu. Herriko patroiak San Cosme eta San Damian dira. Urtean zehar, denetariko jarduera eta ospakizunak antolatzen dira:
Leioa Kirol Elkartea 2018-2019
Entrenatzailea: Jon Ander Lambea (2017-Egun)
Eva Perón
Gaitzespena
Azkenik, peronismoak izan zuen kutunkeria ere leporatu izan zaio Eva Peróni, eta bere familia, anai-arrebak, koinatuak postu esanguratsuetan jartzeaz salatu izan dute.
Ehlers-Danlos-en sindrome
Ehlers-Danlos-en sindromea (EDS, ingelesezko siglen arabera) ehun konektiboa ahultzen duten asaldura heredagarrien multzoa da. Hainbat mota daude eta horietako gehienetan giltzadurak behar dena baino gehiago mugitzen dira (hipermugimendua).
Gene ezberdinen mutazioen bidez sor daiteke. Oraingoz, ez dauka tratamendurik. Baina, gaixotasun honen sintomak arinduak izan daitezke hainbat eraren bidez.
Sarrera anatomikoa
Ehun konektiboa edo konjuntiboa osatzen dute ehun organiko ezberdinek. Euren jatorri enbriologikoa mesenkima da, mesodermotik eratorria.
Euren funtzio nagusia organismoa eustea eta integratzea da. Honela, ehun konektiboak parte hartzen du organoak eta sistemak osatzen dituzten ehun ezberdinen kohesioan, zein banaketan. Aldi berean, egitura baskulonerbiosoetarako euskarria da.
Ehun konektiboa gorputz osoan zehar aurkitzen da eta bi motatan banatzen da:
Etiologia
Hainbat gene ezberdinetan gertatutako mutazioek eragiten dute sindrome hau.
Kasu batzuetan akats genetikoa ezezaguna da.
Mutazio hauek eragiten dute kolagenoaren edo kolagenoarekin erlazionatzen diren proteinen egitura, ekoizpena edo transformazioa aldatzea.
Kolagenoak egitura eta erresistentzia ematen die gorputz osoko ehun konektiboei. Eta proteina honetan akats bat egonez gero, arazoak sor daitezke azalean, hezurretan, odol-hodietan eta organoetan.
Motak
Momentu honetan 13 Ehlers-Danos sindrome mota ezagutzen dira:
Klinika
Pertsona batzuetan gaixotasuna era larrian (heriotza ekartzeraino), eta beste batzuetan era arinago batean adieraz daiteke. Sintoma nagusiak giltzadurekin eta azaleko arazoekin lotuta daude.
Hauek izan ohi dira sindromearen sintoma nagusiak:
Diagnostikoa
Diagnostikoa egiterako orduan, gehienetan giltzaduren gehiegizko flexibilitatea, azal hauskorra eta Ehlers-Danlos sindromedun aurrekari familiarrak izatea nahikoa izan ohi da.
Esplorazio batean balbula mitralaren prolapso bat aurki daiteke, hala nola periodontitisa (hortzoien inflamazioa), kornea deformatua.
Diagnostiko diferentziala egitean, Ehlers-Danlos naskularrean ematen da hesteen, umetokiaren eso begi-globoaren apurketa. Baina mota hau arraroa da.
Beste kasu batzuetan, odol-laginen inguruko analisi genetikoek diagnostikoa baieztatzen eta beste arazo posibleak baztertzen lagun dezakete.
Sindrome hau diagnostikatzeko hainbat froga ezberdin egiten dira, hala nola:
Tratamendua
Ez da existitzen tratamendurik gaixotasun honentzat, baina hainbat tratamenduk sintomak kontrolatzen eta etorkizuneko zailtasun posible handiagoak ekiditen lagun dezakete.
Sendagaiak
Medikuek hainbat sendagai gomendatu ohi dituzte mina eta presio arteriala kontrolatzeko:
Fisioterapia
Ehun konjuntibo ahuleko giltzadurek dislokatzeko joera izan ohi dute. Beraz, garrantzitsuak izango dira muskuluak indartu eta giltzadurak egonkortzeko ariketa fisikoak. Gainera, baliteke fisioterapeutak giltzaduren dislokazioak ekiditeko inmobilizazio gailu zehatzak gomendatzea.
Proloterapia
Soluzio salinoak eta bestelakoak artikualzioen tendoietan txertatzen dira hauek gogortzeko asmoz.
Kirugiak eta beste prozesu batzuk
Behin eta berriro errepikatutako dislokazioen ondorioz kaltetutako giltzadurak konpontzeko kirurgia gomenda daiteke. Hala ere, baliteke eragindako giltzadura guztiz ez konpontzea zirujiaren ondoren. Horretaz gain, odol-hodi edo organoen hausturen konponketarako ere erabil daiteke kirurgia.
Beste espezieetan
Ehlers-Danlos sindromea gizakietan ikusteaz gain, beste hainbat espezieetan ere ikusi da. Katu himalaiarre tan, katu domestiko ile motzetan eta zenbait ganadu tan heredagarria da.
Somnanbulismo
Somnanbulismoa edo lo-ibiltzea loaren nahasmendua da: pertsona, lo dagoela, inkontzienteki eta automatikoki higitzen da, eta, maiz, ohetik jaiki eta oinez hasten da. Lo sakonean zehar gertatzen den jokabidea da eta gehienetan pertsonak ekintza sinpleak (hala nola, ohetik altxa eta berriz ere sartu eta komunera joan) egitea sorrarazten badu ere, batzuetan ekintza konplexu, arriskutsu eta indarkeriazkoak (hala nola, sexu harremanak izan, hilketak) ere egin ditzake somnanbuluak.
Deweyville (Texas)
Deweyville Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Newton konderrian kokatuta dago, Texas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Belonoglanis brieni
Belonoglanis brieni Belonoglanis generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Amphiliidae familian.
Dendrelaphis lorentzi
Dendrelaphis lorentzi Dendrelaphis generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.
Urumeako Bandera
Urumeako Bandera Donostian, Urumea ibaiaren uretan Ur-Kirolak arraun taldeak antolatu ohi zuen estropada zen. Estropada bitxia zen, izan ere bandera bera jokatu aurretik parte hartzaileek sprint estropada bat jokatzen baitzuten.
1997an Ur-Kirolak Bandera izena zuen esgtropada berria natolatu zuen. Estropada eremua Kontxako uretara aldatu zen eta ohiko estropada bihurtu zen.
Tolypocladium ophioglossoides
Tolypocladium ophioglossoides Ophiocordycipitaceae familiako onddo espezie bat da. Jangarritasuna ezezaguna da.
Sinonimoak: Elaphocordyceps ophioglossoides, Cordyces parasitica, Clavaria parasitica, Cordyceps ophioglossoides.
Deskribapena
Haragia: Zuntzezkoa, hori kolorekoa, zaila, usainik eta zaporerik gabea.
D20
edo Ezpeleta - Dantxarinea errepidea Lapurdiko errepide bat da. Errepidea errepide departamendala eta  lotzen du.
Tankeen aurkako gerra
Tankeen aurkako gerra I. Mundu Gerran tankeak suntsitzeko teknologia eta taktikak garatu beharretik sortu zen. Entente Hirukoitzak lehen tankeak zabaldu zituenetik, 1916an, Alemaniako Inperioak tankeen aurkako lehen armak garatu zituen. Tankeen aurkako lehen arma fusil bat izan zen, Mauser 1918 T-Gewehr izenekoa, zeinak 13 mm-ko kartutxo bat jaurtitzen zuen, eta bala sendo batekin, garaiko tankeen armamentu mehean sartu eta motorra suntsitzeko edo barruan bat hiltzeko. 1939ko Bigarren Mundu Gerraren hasierako tankeen aurkako arma nagusienen artean, tanke gaineko pistola, tankeen aurkako kanoiak eta tankeen aurkako granadak eta lurreko erasorako hegazkinak zeuden.
D20
Errepidea 8,0 kilometrokoa da.
Tankeen aurkako gerra
Tankeen aurkako gerrak bilakaera azkarra izan zuen Bigarren Mundu Gerran, eta, horren ondorioz, infanteriako arma eramangarriak sartu ziren, hala nola Bazooka, tankeen aurkako borrokaren ingeniaritza, tankeen aurkako hegazkin espezializatuak eta tankeen aurkako pistola autopropultsatuak (tankeak suntsitzeko makinak). Sobietar Armada Gorriak eta Alemaniako Armadak tanke bidezko erasoei aurre egiteko metodoak garatu zituzten. Besteak beste, tankeen aurkako arma estatikoak hedatu zituzten, defentsa sakoneko posizioetan, tankeen aurkako oztopoek eta mina-soroek babestuta, eta tankeen aurkako erreserba mugikorrek eta lurreko erasorako hegazkinek lagunduta.
D20
Historia
Errepide hori bat dator Iruña eta Baiona arteko errepidearen trazadura zaharrarekin, Ezpeleta eta Ainhoa udalerrien artean.
Tankeen aurkako gerra
Gerra Hotzaren bidez, Estatu Batuek, Sobiet Batasunak eta beste herrialde batzuek gerra nuklearra egiteko aukera aztertu zuten. Aurreko teknologia ibilgailu blindatuak jaurtigaietatik eta kalte lehergarrietatik babesteko garatu zen bitartean, orain erradiazioa sortzeko aukera sortu zen. NATO ko herrialdeetan, ezer gutxi egin zen indar armatuak arma nuklear taktikoak erabili gabe erabiltzeko moduari buruzko doktrina bat zehazterakoan. Sobietarren eragin-eremuan, maniobra operatiboaren doktrina legala teorikoki aztertzen ari ziren ulertzeko nola erabil zitekeen tankeratutako indar bat arma nuklearren erabilera mugatuaren mehatxuarekin ere balizko europar gudu-zelaietan. Varsoviako Ituna maniobra-gerra konpontzera iritsi zen, tankeen aurkako armen kopurua izugarri handitzen zen bitartean. Hori lortzeko, Vasily Sokolovsky (1897 – 1968) bezalako teoriko militar sobietarrak konturatu ziren tankeen aurkako armek eraso-papera hartu behar zutela, Gerra Patriotiko Handiaren (1941 – 1945) ohiko defentsa-eginkizuna baino gehiago, mugikor bihurtu behar baitzuten. Horrek tankeen aurkako misil gidatuak garatzea ekarri zuen, nahiz eta antzeko diseinu-lanak egiten ari ziren Europa mendebaldean eta Estatu Batuetan.
Gerra Hotzeko bi aldeek tankeen aurkako arma arinaren erabilgarritasuna ere aitortu zuten, eta horrek infanteriako eskuadroiak erabilitako arma eramangarriak garatzea ekarri zuen, misil astunagoak tanke-destruktore espezializatuetan muntatzen ziren bitartean, horien artean tankeen aurkako helikoptero dedikatuak eta hegazkinetatik jaurtitako tankeen aurkako misil are astunagoak. Diseinatzaileek artilleriako munizioen barietate berriak ere garatu zituzten, erasorako jaurtigai gisa, eta jaurtigaiak, blindajearen aurkako bonbonekin eremuak betetzeko erabili zirenak. Helikopteroak ere erabil daitezke sakabanatutako tankeen kontrako minak azkar askatzeko.
1992an Gerra Hotza amaitu zenetik, tankeen eta beste ibilgailu blindatu batzuen aurkako mehatxu berri bakarrak, gerra asimetrikoan eta RPG-29 eta FGM-148 Javelin bezalako arma sistemetan erabiltzen diren eta armadura erreaktiboa edo maskorraren armadura gaindi dezaketen bat-bateko lehergailuak (IED) izan dira. Bi arma-sistema horiek tandem ojiba bat erabiltzen dute, non tandemaren ojiba-buruaren lehen faseak armadura erreaktiboa aktibatzen duen, eta tandemaren bigarren faseak maskorraren armadura garaitzen du tanke (HEAT) formako karga leherkor baten bidez.
Tolypocladium ophioglossoides
Jangarritasuna
Ezezaguna.
Abuztuaren 30
Abuztuaren 30a gregoriotar egutegiaren urteko berrehun eta berrogeita bigarren eguna da, 243.a bisurteetan. 123 egun falta dira urtea amaitzeko.
Tolypocladium ophioglossoides
Nahasketa arriskua
Cordyceps capitata delakoarekin nahas daiteke, Honek, koniferoen basoetan Elaphomyces hipogeo espezieak parasitatzen ditu. Honetan burua esferikoa da eta esporak askoz txikiagoak dira.
Abuztuaren 30
Kanpo estekak
Abuztuaren 29 | Urteko egutegi | Abuztuaren 31
Tankeen aurkako gerra
Tankeen mehatxua
Lehen tankeak mekanikoki oinarrizkoak ziren. 6 - 12 milimetroko (0,24tik 0,47ra) armadura lodiak sarrera eragozten zuen gehienetan arma txikien eta oskol zatien bidez. Hala ere, artilleriako falta batek edo mortero baten kolpeak ere erraz desaktiba edo suntsi zezakeen depositua: erregai-biltegia hautsiz gero, tankeko tripulazioa erraustu zezakeen. Kalibre handiko pistola bat behar taktikotzat hartu zen metrailadore posizioei eraso egiteko eta HEren munizioarekin tankeen katea erraz desaktiba zezaketen lubaki lerroetan aurkitutako infanteriako zelai zatiak garaitzeko. 57 mm QF 6 pounder Hotchkiss pistola arin bat krosko batetan igota lortu zen hori. Krosko eta pistetako ingeniaritza lurrak agintzen zuen neurri handi batean — lubaki zabalak zeharkatu beharrak —, nahiz eta lurreko presioaren eta ibilgailuen mekanikaren arteko harremana ez zen konpondu Bigarren Mundu Gerrara arte. Geroago, dorreak sartu zituzten tumulu ertain eta arinetan, aurreratzean segadetara erreakzionatzeko.
Drosera intermedia
Drosera intermedia droserazeoen familiako landare intsektujalea da. Europa eta Ipar Amerikako eskualde epel eta tropikaletan bizi da.
Tolypocladium ophioglossoides
Banaketa eremua
Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Mexiko, Costa Rica, Europa, Errusia, Japonia.
Tankeen aurkako gerra
Lehen mundu gerra
Tankea, 1916ko irailean Mendebaldeko Frontean agertu zenean, ezustekoa izan zen tropa alemaniarrentzat, baina ez Alemaniako Estatu Nagusiarentzat. Frantziako Armadaren Estatu Nagusia oso kritikoa izan zen Britainia Handiko Armadak Mark I motako ibilgailuekin zuen hasierako jarrerarekin, Frantziako probek erakutsi baitzuten ibilgailu blindatuak ez zirela oso fidagarriak. Uste zuten kopuru handiak erabili behar zirela ofentsiba bati eusteko, nahiz eta matxura mekanikoak edo ibilgailuak ezin eramanezko lur-sailetan hondatuta egon. Galera hauek, etsaien artilleriako suteekin batera, geroago abiarazleen % 70era iritsi ziren zenbait operaziotan. Tanke kopuru txikiak hedatzeak, beraz, aliatuek harriduraren elementua galtzea eragingo luke, alemanei kontraneurriak garatzeko aukera emanez.
Tankeen aurkako armak.
Alemaniako Armada zenez tankeen aurkako armak behar zituen indar bakarra, lehenik teknologia bideragarri bat garatu behar zuten ibilgailu blindatuari aurre egiteko. Teknologia horiek hiru munizio hartu zituzten: infanteriako gizonek granadak erabiltzea, tartean Geballte Ladung delakoa ("Bundled Charge"), aitzindariek elkarri lotutako hainbat makila-granadarena; tankeen aurkako karabina txikien aurkako fusilen lehen saiakerak, hala nola Mauser 1918 T-Gewehr bolt-akzioa (13 mm Mauser 1918 T-Gewehr; 3,7 cm TaK Rheinmetall, Räder-lafette 1916) tanke arin baten kontra [4 mm Mauser]; eta infanteriako infanteria eremu berezia (3,7 cm TaK Rheinmetall, Starrer Räder-1916).
Tankeen aurkako taktikak
Aliatuen tankeak agertu zirenean, Alemaniako armadak berehala sartu zituen tankeen aurkako defentsa-destakamendu berriak infanteriako dibisioetako batailoi aitzindarien barruan. Hasiera batean, 13 mm-ko kalibreko kanoi luzeko fusilak jaurti zituzten tiro solidoa emanez. Hala ere, hauek 2-3 errondaren ondoren izorratu egin ziren eta errebolber bat izan zuten, mekanismoagatik edo fusilagatik jasanezina. Banakako aitzindariek makil granadak erabili zituzten pistak suntsitzeko, baina horretarako beharrezkoa zen metrailadoreei laguntzea, lehenik aliatuen infanteria lerroa tankeetatik bereizteko, eta hori zaila izan zen. Beste taktika bat zen tankea alemanen trenbidetik harantzago erakartzea, aliatuen infanteria hurbildu bezain laster berriro ezarriz. Depositua 7,7 cm-ko dibisioko pistolekin konprometituta egongo zen. Pistolak desaktibatzen saiatuko ziren HE jaurtigai arruntekin (eta ondoren AP munizioarekin). Tanke desgaituetako tripulazioek amore ematen ez bazuten, su-jaurtigailuekin aritzen ziren, edo mortero bat jaurtitzen zuten hondatutako ibilgailuaren kontra, goiko aldean zuzeneko kolpea lortu arte, normalean barruko sutea eraginez. Azkenik, tankeen aurkako oztopoak prestatu ziren hurbilketa posibleetan, egungo kraterra sakonduz eta zabalduz, tankeen aurkako lubakiaren aitzindariak. Azkenean, 1917 hasieran, Rheinmetalleko 3,7 cm-ko TaK-a lehen lerrora amildu zen, eta eraginkorra izan zen tankeak suntsitzeko, nahiz eta altuera eta ibilbide mugatua izan.
Mundu Gerren arteko garapena
Lehen Mundu Gerraren ondorengo tankeen diseinuari eta erabilerari buruzko adostasun faltak ere eragina izan zuen tankeen aurkako neurrien garapenean. Hala ere, Versaillesko Itunak Alemania mugatzen zuenez bere ahalmen militarrean, eta Frantzia eta Britainia Handiarentzat beste erronkarik ez zegoenez, tankeen aurkako gerretan oso garapen txikia izan zen 30eko hamarkadara arte.
Gerren arteko garaia pentsamendu estrategikoak menderatzen zuen, muinean muga gotortuak zituena. Horien artean, ezaugarri naturalez osatutako oztopoak zeuden, hala nola zangak, errekak eta hiri-eremuak, edo eraikitako oztopoak, hala nola tankeen aurkako zangak, meatze-zelaiak, herensugearen hortzak edo enborreko hesiak. Pentsamendu estrategiko honen gailurra Maginot Lerroa zen, infanteriaz betetako lubakiak artilleriaz betetako bunkerrekin ordezten zituena, 37 edo 47 mm-ko tankeen aurkako kanoiak eta metrailadore parez eta 25 mm-ko tankeen aurkako pistolaz armatutako altzairuzko dorreak barne, nahiz eta Alemaniak debekatuta zuen tankeak ekoiztea. Eraikuntza, neurri batean, Hindenburgeko lerroarekin aliatuek izandako esperientzian oinarritu zen, Cambrai eta Saint Quentin kanaleko guduetan tankeen laguntzarekin hautsi zena, nahiz eta Alemaniako Agintea txundituago geratu zen kanadar tropek Kanaleko Nord kanaleko guduan lortutako ustekabearekin. Horrek eragina izan zuen haien plangintzan 1940an.
Artilleria hobetzea tankeen aurkako defentsarako irtenbiderik azkarrena izan zen, eta gerraosteko tankeen aurkako armen diseinurik goiztiarrenetako bat Frantziako 25 mm-ko Hotchkiss modeloa izan zen. Atelier de Puteaux 37 mm-ko arma bat ordezkatu nahi zuen, 1916an diseinatua metrailadore posizioak suntsitzeko. Rheinmetallek 37 mm-ko tankeen aurkako pistola baten diseinuari ekin zion 1924an, eta lehen kanoiak 1928an sortu ziren 3,7 cm-ko Pak L/45 gisa, [5] geroago Wehrmachteko zerbitzuan 3,7 cm-ko Pak 36 gisa hartuak. Espainiako Gerra Zibilean agertu zen, Suedian garatutako 37 mm-ko boforoak bezala, eta Bigarren Mundu Gerrako lehen borrokalari askok erabili zuten. Britainiar Armadak Ordenantzako QF 2 poteoa onartu zuen zerbitzurako. Sobietar Armada Gorriak, Errusiako Gerra Zibilaren ondoren, tankeen aurkako pistola bat bilatzen hasi zen Hotchkiss 37 mm L.33 tanke frantsesarekin, baina laster eguneratu zuen L.45 Model 1935eko abiadura handiagoan, eta gainera 3,7 cm PaK alemaniarraren kopia baimendu bat egin zuen.
Bigarren Mundu Gerra
Bigarren Mundu Gerra nola hasi zen jakiteak asko lagundu zuen tankeen aurkako gerraren garapena atzeratzen: etsipena eta harridura. Poloniari eraso ziotenean, Mendebaldean zituen aliatuek etsi egin zuten Wehrmacht-en erruz. Kanpaina hartan borrokari buruz atera zen informazio urriak ez zuen Frantzia, Britainia Handia edo SESB konbentzitu tankeen aurkako teknologia eta taktika hobetu beharraz. Maginot Lerroarekiko fidantzak eta Alemaniaren erasoaldiaren ondorengo ezusteak ez zuten denborarik utzi Mendebaldean dauden gaitasunak eta taktikak garatzeko. Britaniarrak geldialdi lerroak eta tankeen aurkako uharteak prestatzen ari ziren etsaien aurrerapenak moteltzeko eta eraso baten ibilbidea murrizteko. Hala ere, Armada Gorriak zorte handia izan zuen tankeen aurkako gerrarako hainbat asmo bikain zituelako, produkziorako azken fasean zeudenak, edo lehenago behar ez bezala baztertuak izan zirenak eta orain ekoizpenera amildu zitezkeenak. Armada Gorriko tankeen ontzidiaren eredu zaharrenak suntsitzeko erraztasun erlatiboa tankeen aurkako alemaniar armek, Espainian jada ikusitako taktikak erabiliz, Stavkak tankeen aurkako gerretan jarri zuen arreta, armada sobietarrak behin eta berriz inguratu zituztelako izuikarak jotako maniobra estrategikoen bidez. Bigarren Mundu Gerrako sobietar arma enblematiko nagusietatik, bi tankeen aurkako gerrarako bakarrik egin ziren, T-34 eta Ilyushin Il-2 Shturmovik. Lehena historiako tanke fabrikatuenetako bat izan zen, eta bigarrenak, "tanke hegalaria" izena hartu zuenak, gehien fabrikatutako aireontzietako bat izan zen. Gerran ikusi zen, halaber, tanke autopropultsatuaren suntsitzailea sortu zela eta ia berehala bertan behera utzi zela.
Hegazkina
Bi Mundu Gerren arteko gatazketan tankeak gutxitan erabiltzen zirenez, ez zen aireontzi edo taktika zehatzik garatu airetik aurre egiteko. Europako ia aireko indar guztiek hartu zuten irtenbide bat bonba-kargak erabiltzea izan zen bonba-hegazkin konbentzionalentzat, bonba txikiekin osatuak, bonbardaketetan dentsitate handiagoa lortzeko. Horrek eragin zuzena izan zuen tankearen goiko armadura meheagoan, eta, aldi berean, trenbidea eta gurpilak hondatzeko gaitasuna izan zuen, hurbileko eztandaren bidez.
Tankeak lotzeko gai izan zen lehen hegazkina Junkers Ju 87 "Stuka" izan zen, bonba helburutik gertu jartzeko urpekaritza-bonbardaketa erabiltzen. Frantziako eta Alemaniako borrokalari batzuk, 20 milimetroko kanoiarekin, gai izan ziren gerraosteko tankeen goiko armadura meheagoak lotzeko. Stukari ere kanoiak eman zizkioten armaduren aurkako papera egiteko, nahiz eta 1942an zaharkitua zegoen, eta Henschel Hs 129rekin elkartu zen, zeinak 30 mm (1,2 bider) MK 101 kanoia igo zuen fuselajearen azpian, eta Armada Gorriko Aire Armadak Ilyushin Il-2 sobietarra zelatatu zuen 23 mm-ko kanoi pare batez eta gidatu gabeko suziriez horniturik, baina pilotuak Alemaniako tankeetara hurbildu ahal izateko, oso altuera txikian, arma txikiekin, eta, oro har, su artifizialekin hornitu zituen. Il-2s-ek 2,5 kg-ko karga duten PTAB tankeen aurkako bonbak ere eraman ditzake.
1944ko Overlord operazioaren ondoren, Piper J-3 Cub hegal altuko hegazkin zibil arinaren bertsio militarra, L-4 Grasshopper delakoa, normalean lotura eta artilleria jaurtigailuetarako erabiltzen zena, armaduren aurkako paper arinean erabiltzen hasi ziren Estatu Batuetako Armadako artilleria espektakulu batzuk Frantzian zehar; hegazkin horiek bi edo lau bazoka-suziri jaurtigailuz hornituta zeuden, altxatzeko sokei lotuta, Alemaniako ibilgailu armatuen aurka. 1944ko udan, Ameriketako Estatu Batuetako Armadako Charles Carpenter maiorrak lortu zuen armaduraren aurkako papera bere gain hartzea L-4 Piper kulunkariarekin. Rosie Rocketer izeneko L-4ak, sei bazokaz armaturik, arrakasta handia izan zuen armajantziaren aurka, 1944ko irailaren 20an Arracourt-eko guduan izandako konpromiso batean, gutxienez lau ibilgailu armatu alemaniar lurrera bota baitzituen, aitzindari gisa.
Artileria zelaia
Zelaiko artilleria, sarritan, lurreko lehen borroka-besoa izan zen tropen kontzentrazioa detektatzen, non tankeak sartzen ziren artilleriako aireko begiraleen bidez, bai batzar-guneetan (erregaia hartzeko eta berrarmatzeko), bai borroka-eremura hurbiltzen ari ziren martxetan, bai tankeen unitatea erasorako prestatzen ari zenean. Artilleria konbentzionaleko jaurtigaiak oso eraginkorrak ziren tankearen goiko armadura meheagoaren kontra, baldin eta dentsitate egokian jaurtitzen baziren, tankeak kontzentratuta zeuden bitartean, eta jaurtigai indartsu batek zuzenean jotzen zuen. Jaurtigai ez sarkor batek ere tanke bat desaktiba lezake, shock dinamiko baten bidez, barruko armadura txikituz edo, besterik gabe, tankea irauliz. Are garrantzitsuagoa da tankeak desaktibatuta egotea trenbideetako eta gurpiletako kalteen ondorioz, eta haien ibilgailuak eta langileak hondatuta eta hilda egotea, unitateak epe luzeagoan borrokatzeko duen gaitasuna murriztuta. Tankeekin batera, normalean, infanteria zihoan kamioietan edo armadurarik ez zuten erdi-arakatutako ibilgailuetan; Zelaiko pistolak, Ordnance QF 25 poteoa kasu, arma-zulatzailez hornituak zeuden tanke etsaien konpromiso zuzenerako.
Tankeen aurkako armak
Tankeen aurkako kanoiak defentsa posizioetatik blindatutako ibilgailuak suntsitzeko kanoiak dira. Ibilgailuen armaduran sartzeko, kalibre txikiagoko jaurtigaiak jaurtitzen dituzte kanoi luzeagoetatik, artilleriako arma zelaiak baino muturreko abiadura handiagoa lortzeko, eta horietako asko ulugileak dira. Abiadura handiagoak, ibilbide lauagoko balistikak energia zinetiko terminala ematen dute helburu mugikor/estatikoaren armaduran sartzeko irismen eta ukipen-angelu jakin batean. Kanoi-luzera bere kalibrea baino 15 eta 25 aldiz luzeagoa zuen edozein artilleria-kanoik tankeen aurkako munizioa ere jaurti ahal izan zuen, Sobietar Batasuneko A-19a kasu.
Bigarren Mundu Gerraren aurretik, tankeen aurkako arma gutxik 50 mm baino gehiagoko kalibreak zituzten (edo behar zituzten). Mota honetako kanoien adibideak hauek dira: 37 mm alemaniarra, 37 mm amerikarra (1 bider 4 × 4 jeep) atoian eraman daitekeen pistolarik handiena, 25 mm eta 47 mm frantsesak, QF 2-pounder britainiarra (40 mm), 47 mm italiarrak eta 45 mm sobietarrak. Arma arin horiek guztiak gerra aurreko eta hasierako tanke gehienetan aurkitutako armadura mehean sar zitezkeen.
Bigarren Mundu Gerraren hasieran, arma horietako asko operatiboki erabiltzen ziren oraindik, arma arinen belaunaldi berriago batekin batera, WWIko kideen antz handia zutenak. Sobiet Batasuneko T-34 bitarteko ongi blindatuak eta KVko tanke astunak aurkitu ondoren, arma hauek ez ziren eraginkorrak armadura aldapatsuen aurka, 37 mm-ko pistola arin batekin, "tankeen ateko atea" (alemanez Panzeranklopfgerät) izenekoa, armaduran sartu gabe bere presentzia agertzeagatik.
Alemaniak tankeen aurkako arma indartsuagoak sartu zituen, batzuk gerra aurreko garapenaren lehen faseetan zeudenak. 1942. urtearen amaieran, alemaniarrek 50 mm-ko abiadura handiko diseinu bikaina zuten, Britainiar Armadak Ipar Afrikako Kanpainan sartutako eta geroago AEBetako Armadak onartutako QF 6-ari aurre egiten zioten bitartean. 1943an, Wehrmachtek are kalibre handiagoak hartu behar izan zituen ekialdeko frontean, 75 mm eta 88 mm kanoi ospetsuak. Armada Gorriak 45 mm-ko, 57 mm-ko eta 100 mm-ko kanoiak erabili zituen, eta helburu orokorreko 76,2 mm-ko eta 122 mm-ko kanoiak zabaldu zituen tankeen aurkako paperean. Normandiako inbasioaren garaian, britainiarrek QF 17 kalibreko (76 mm) kalibrea zuten, diseinua 6 potunder zerbitzuan hasi baino lehen hasi zena, oro har, tankeen aurkako pistola oso eraginkorra izan zena eta Sherman Panathinly tankean, Archer pistola autopropultsatuan eta SP Achilles 17 PDRan ere erabili zena.
Tankeen suntsitzaileak
Atoian eramandako kanoi-kanoiak gero eta handiagoak eta pisutsuagoak zirenez, gero eta mugigarriagoak eta maniobratzeko neketsuagoak ziren, eta gero eta arma-talde handiagoak behar izaten zituzten, eta hauek, sarritan, kanoia posizioan jarri behar izaten zuten artilleria eta/edo tanke astunen tiropean. Gerrak aurrera egin ahala, desabantaila honek, askotan, arma antitanikoa eta bere tripulazio trebatua galtzea edo suntsitzea ekarri zuen. Horrek bultzada eman zion "tankeen suntsitzaile" (TD) autopropultsatuaren garapenari. Zisternaren destruktorea, oro har, zisternaren diseinuen kroskoan oinarritzen zen, kaskoan integratutako pistola bat edo tanga konbentzional baten antzeko dorre guztiz birakari bat erabiliz. Autopropultsatutako (SP) AT pistola horiek infanteriari laguntzeko arma gisa erabili ziren lehenengo, atoian eramandako antitanoen ordez. Geroago, tankeen eskasia zela eta, TDek, batzuetan, lehenengoa ordezkatu zuten eraso operazio blindatuetan.
Ahoko (zaldia)
Ahokoa zaldi-azienden ahoan jartzen den burdinazko tresna da, eskuz gobernatu ahal izateko. Bertan aho-uhalak lotzen dira. Zaldiaren buruan sostengatzen da brida baten bidez, eta zaldizko batek erabilerarako aho-uhalak ditu elkartuta. Eskuarki, metalekoa edo material sintetikokoa da, eta ahoko hortzartekoan sostengatzen da hortzik ez dagoen tokian.
Tankeen aurkako gerra
Tankeen suntsitzaileak
Alemanek diseinatutako tankeen suntsitzaile goiztiarrek, Marder I.ak kasu, Frantziako edo Txekiako diseinuzko tankeen txasis arina erabili zuten, AT pistola bat instalatuz turretorik gabeko gainegitura blindatu baten zati gisa. Metodo honek pisua eta konbertsio-kostuak murrizten zituen. Sobietar Batasunak tankeen aurkako arma autopropultsatua edo tankeen suntsitzailea erabili zuen. Tanke-suntsitzaile mota horrek silueta murritz baten abantaila zuen, eta tripulazioak maizago egiten zuen tiro segada defilatuen posizioetatik. Diseinu horiek errazago eta azkarragoak ziren fabrikatzeko eta tripulazioaren babes ona eskaintzen zuten, nahiz eta dorre baten faltak pistolaren ibilbidea gradu batzuetara mugatzen zuen. Horrek esan nahi zuen TDa immobilizatzen bazen motorraren matxuraren edo arrastoaren kaltearen ondorioz, ezin zuela bere pistola biratu kontrako tankeei aurre egiteko, eta helburu erraza zela. Zaurgarritasun hori tankeen aurkako indarrek baliatu zuten. Gerrako azken orduetan, ez zen arraroa izan borrokaldi baten ondoren zelaian utzitako tanke suntsitzaile handi eta indartsuena ere aurkitzea, jaurtigai handi leherkor batek pistara edo frontera eraman baitzuen.
NGC 5766
NGC 5766 galaxia bat da, Libra konstelazioan. Ormond Stoneek aurkitu zuen n.
Tankeen aurkako gerra
Tankeen suntsitzaileak
AEBetako Armadak, gerra aurreko infanteriaren aldeko doktrinek, turrusta erabat birakariak zituzten tanke suntsitzaileak erabiltzen zituela azpimarratzen zuten, M4 Sherman tankeak baino armadura gutxiago zutenak, baina kanoi indartsuagoak zituztenak. Upel luzeko 76 mm-ko kanoi bat egokitu zen Shermanen M10 GMCra eta diseinu berriko M18 diseinuetara, M18a Bigarren Mundu Gerrako edozein motatako AFV amerikarra izan zelarik. Turroi birakariekin eta borrokarako maniobra onekin, TD amerikarren diseinuek, oro har, ondo funtzionatu zuten, nahiz eta euren armadura arina ez zetorren bat etsaien kanoi-tiroekin liskar bakar batean. Beste desabantaila bat dorre ireki eta babesgabea izan zen, eta artilleriako suteen ondorioz, laster sartu ziren armadura-estalki tolesgarriak. Gerraren amaieratik gertu, doktrina ofizialaren aldaketa baten ondorioz, bai tanke autopropultsatuaren suntsitzailea, bai atoian eramandako antitankearen pistola, AEBetako zerbitzuan erori ziren, gero eta gehiago, tanke konbentzionalek edo infanteria mailakoek ordezkatuta. Aldaketa hori gorabehera, M36 tankeen suntsitzaileak lanean jarraitu zuen, eta Koreako gerra bezain berandu erabili zuten borrokan.
Sunningdaleko Akordioa
Sunningdaleko Akordioa, botereak nazionalista irlandar eta leialista britainiarren artean banatzen zituen Ipar Irlandako exekutibo bat eta mugen arteko Irlandar Kontseilu bat sortzen saiatu zen akordio bat da. Akordio hau Zerbitzu Zibilen Eskolan (gaur egun Gobernuaren Eskola Nazionala) sinatu zen, Sunningdale, Berkshire-eko konderrian 1973ko abenduaren 9an. Unionisten oposizioak, biolentziak eta leialistek egindako greba orokor batek akordioaren porrota ekarri zuen 1974ko maiatzean.
Tankeen aurkako gerra
Tankeen suntsitzaileak
Hirugarren destruktorea, eta seguraski eraginkorrena, Jagdpanzer terminoa (alemanez) edo Samokhodnaya Ustanovka (sobietarrez) destruktorea izan zen. Gehienetan, pistola astun bat agertzen zen garai bateko edo oraingo tanke baten gainean, eta pistolak aurrerantz seinalatzen zuen, ibilbide mugatu batez. Casemate tankeen suntsitzaileek zisternen armadura kopuru bera izaten zuten. Dorretzarra kentzeak leku handiagoa ematen zion eskopeta handiago bat muntatu eta tripulazioari lekua uzteko. Tankeen suntsitzaile asko sortu ziren, edo helburu bikoitzeko ibilgailuak ziren, pistola autopropultsatuaren betebeharra zutenak, ezaugarri eta kokapen bereko asko (baina normalean ez guztiak) partekatzen dituztenak. Adibide batzuk dira Alemaniako Sturmgeschütz III – WW II-ko ibilgailu blindatu alemaniarra – eta sobietarren SU-100a, T-34 tankeen kroskoan eta drivetrainean oinarritua.
Niwot (Colorado)
Niwot Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Boulder konderrian kokatuta dago, Colorado estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Tankeen aurkako gerra
Fusilak
Bigarren Mundu Gerraren aurretik, tankeen aurkako fusilak sartu ziren armada batzuetan, infanteriari gelditzeko arma bat emateko tankeen eraso bati aurre egitean. Infanteriaren morala gordetzea zen asmoa, tanke bat garaitzeko moduko arma bat emanez. Tankeen aurkako fusilak 1930eko hamarkadan garatu ziren hainbat herrialdetan. WW2aren hasieran, tankeen aurkako fusil taldeek 500 metroko distantziatik bota zitzaketen tanke gehienak, eta arma eramangarri batekin egin, erraz ezkutatzeko moduan. Nahiz eta AT fusilaren errendimendua 1942an tanke ertain eta astunen armadura handiagoarekin ezeztatua izan, bideragarriak izaten jarraitu zuten ibilgailu arin blindatu eta blindatu gabeen aurka, eta zelaiko gotorlekuen kontra.
Adibide aipagarriak dira Lahti L-39 finlandiarra (frankotiratzaileen fusil gisa ere erabili zen Jarraipeneko Gerran), Japoniako 97 motako 20 mm-ko tankeen aurkako fusil automatikoa, Alemaniako Panzerbüchse 38, Panzerbüchse 39, Poloniako wz.35 eta Sobietar Batasuneko 14,5 mm-ko PTRD eta PTRS-41.
1943an, armada gehienek tankeen aurkako fusilak borrokarako eraginkortasunik ez zutela uste zuten, tanke berrien armadura trinkoagoetan sartzeko gaitasun txikiagoa zutelako: Britainiar Armadak 1942an utzi zituen, eta Wehrmachtek 1943an. Hala ere, tankeen aurkako fusila sobietar erabileran mantendu zen gatazkan zehar, tankeen aurkako defentsa sakonaren doktrinan izan zuen garrantziagatik, lehenik Moskuren defentsan eta berriro Kurskeko guduetan frogatua. Hau bereziki egia bihurtu zen gerran, Armada Gorriak ia etengabeko erasoaldia egin zuenean, eta tankeen aurkako defentsa hedapen sakonak erabili ziren Alemaniaren kontraeraso taktikoen aurkako aurrerapen operatiboen alboak babesteko. Infanteria blindatu arinagoaren eta laguntza-ibilgailuen aurka tiro eginez (adibidez, artilleriako traktoreak), tankeen aurkako fusilen unitateek infanteria sostengatzailea (panzergrenadierrak) eta artilleria tanke alemaniarretatik banatzen lagundu zuten, eta, horrela, tankeen aurkako kanoi ezkutuetatik distantzia laburrera gelditzera behartu zituzten tankeak, eta tiro egiteko arriskuan utzi zituzten tankeen aurkako kanoi handiago eta luzeagoetatik. Era berean, PTRS-41 karabina erdiautomatikoak erabili ziren frankotiratzeko, beste trazagailu batek kanoiaren bidez sua azkar doitzea ahalbidetzen baitzuen. Frankotiratzaile optikoaren eskopioak PTRS-41arekin probatu ziren arren, armak zehaztugabeak izan ziren distantziak frankotiratzeko (800 metro edo gehiago), eta errebolberra gehiegi eskopak eraginkortasunez erabiltzeko.
Suziriak eta formazko kargak
Arma arinak, eramangarriak eta tankeen aurkakoak ugaritu egin ziren Bigarren Mundu Gerran. Gehienak Munroe efektuan oinarritzen ziren, eta horrek eragin zuen lehergailu-forma handiko karga garatzea. Arma horiei antisistema leherkorra (HEAT) esaten zitzaien. Efektu suntsitzailea eztandaren energia zinetikoan oinarritzen da erabat, armadurari eragindako kaltearen gainean borobilaren abiadura balistikoan baino gehiago. Efektua ere kontzentratua zegoen, eta armadura gehiago sar zitezkeen lehergai kopuru jakin batean. Lehen HEAT errondak fusilen granadak izan ziren, baina laster sartu ziren banaketa-sistema hobeak: PIAT britainiarra masail-morteroaren antzera propultsatua izan zen, tailfinen batzarrean zegoen bolbora-karga batekin, AEBetako Bazokak eta Alemaniako Panzerschreckek suziriak erabili zituzten, eta Alemaniako Panzerfaust erreboterik gabeko pistola txiki bat izan zen. HEAT ojiba indar handiagoz erabili zen kalibreko arma txikiagoei botere handiagoa emateko, hala nola, bestela mugatutako 37 mm-ko PAk pistola alemanak Stielgranate 41 izeneko oskol handi bati tiro egiteko, upelaren gainean zegoena, bertan behera baino gehiago, Panzerschreck kanoiak lor zezakeena baino irismen handiagoan.
Gerraren ondoren, infanteriako tankeen aurkako armen ikerketak aurrera jarraitu zuen, diseinatzaile gehienek bi helburu nagusi zituztela: lehenik, tankeen aurkako arma bat, gerraosteko tankeak eta borrokarako ibilgailuak modu gogorragoan garaitu ahal izango zituena, eta, bigarrenik, arma arina eta infanteriarako eramangarria.
Minak eta beste lehergai batzuk
Bonba itsaskorra ekoizpenean.
Granadak
Zatikatze erregularreko granadak ez ziren eraginkorrak tankeen aurka. Beraz, tankeen aurkako granadak garatu ziren. Hauek karga hutseko diseinuetatik (adibidez, 68 AT Grenade britainiarra) lehergai asko zeukaten beste batzuetara (73 Grenade britainiarra) zihoazen. Euren eraginkortasuna handitzeko, granada batzuk tankean itsasteko diseinatu ziren, itsasgarri baten bidez (bonba itsaskorra) edo iman batekin. Alemanek granada magnetiko bat erabili zuten, Hafthohlladung izenekoa, bermatzeko formazko kargak 90º-ko angelurik onenean tiro egingo ziola armadurari.
Bazen, halaber, Nebelhandgranate edo Blendkörper izeneko granada-mota berezi bat ere ("ke-eskuko granadak"), aire-hodi baten gainean zartatu eta depositua kez bete behar zuena, Bigarren Mundu Gerran bi aldeek oso erabilia. Molotov koktelek ere erabilera handia ikusi zuten, batez ere Neguko Gerran, tanke goiztiarrak (T-26, adibidez) oso ahulak baitziren haientzat, baina geroago tankeek botila bat behar izan zuten motorraren konpartimentuaren gainera zuzenean botatzeko, inolako eraginik izan ez zezan.
Oro har, tankeen aurkako armak jaurtitzen zituzten, hainbat eragozpen jasaten zituztenak. Berez laburra zen irismenaz gain, helburu zuhurrak behar zituzten eraginkorrak izateko, eta indar lehergarrian oinarritzen zirenak hain boteretsuak izaten ziren, ezen erabiltzaileak berehala babestu behar izaten baitzuen.
Gainera, eskuz jaurtitako granadekin, erasotzaileak tangara hurbildu behar zuenez, erasotzailea oso zaurgarria zen tanketik (normalean metrailadore bidez) edo infanteriatik (zaldizkoak edo zaldizkoak) kontraerasorako, tankearekin batera. Hala ere, erasotzailea lurretik oso behera egongo balitz, eta tanketik oso gertu, adibidez 30 oin (10 metro edo gutxiago), ezinezkoa izango litzateke tankeko tripulazioak erasotzailea ikustea.
Taktikak
Tankeen aurkako taktikak azkar garatu ziren gerran zehar, baina bide ezberdinetatik armada ezberdinetan, aurre egin beharreko mehatxuetan eta sortu ahal izan zituzten teknologietan oinarrituta. Oso garapen txikia gertatu zen Erresuma Batuan, 1940an eskuragarri zeuden armak egokiak iruditu zitzaizkielako Italiako eta Alemaniako tankeak erakartzeko Ipar Afrikako kanpaina gehienetan. Bere esperientziak, beraz, ez zuen eraginik izan AEBetako Armadaren tankeen aurkako doktrinan 1944ra arte. 1941etik aurrera, tankeen aurkako alemaniar taktikak azkar garatu ziren, ordura arte ezezagunak ziren tanke sobietarren diseinuekin harrituta geratu zirelako, teknologia berriak eta taktika berriak sartzera behartuz. Era berean, Armada Gorriak erronka berri bati aurre egin behar izan zion tankeen aurkako borrokan, tankeen flota gehiena eta tankeen aurkako kanoien zati handi bat galdu ondoren.
Gerra garaian, tankeen aurkako taktikak, neurri handi batean, tropen jarrera erasokor edo defentsiboarekin integratu ziren, normalean infanteriakoak. Tankeen aurkako taktika gehienak dauden arma eta arma sistemen irismenaren araberakoak dira. Hauek honela banatzen dira:
Hegazkin bonbaketariak eta artilleria.
Lurreko erasorako hegazkinak eta artilleria, MRLak barne.
Tankeen aurkako pistola astunak eta morteroak
Tankeen aurkako armak eta tankeak defentsan.