cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soledad Bravo
1980ko hamarkadan, bere ibilbide artistikoa aldatu zuen, saltsaren generoan sartuz eta Willie Colónekin eta generoaren beste adierazle handi batzuekin New Yorken hiru album grabatuta. Bere errepertorio diskografikoaren barruan, 30 album gainditzen ditu eta 40 urte baino gehiagoko karrera artistikoa du. Bertan, gaztelaniaz hitz egiten duten konpositore emankorrenak eta era askotako generoak daude: protesta kanta, folklorea, saltsa, jazza, boleroa, arrantxera eta hiriko kanta garaikidea.
Hastapenak
Logroñon jaio zen, Espainian, eta haren familiak Venezuelara emigratu zuen 1950eko hamarkadaren hasieran. Soledad Bravok oinarrizko ikasketak Caracas hirian, ikasle-emanaldietan kantatzen zuen hirian, egin zituen. 1967an Venezuelako Unibertsitate Zentralean sartu zen, eta bertan Arkitektura Fakultateak antolatzen zituen arte jardueretan abestuz eta antzerki lanetan parte hartu zuen. Unibertsitatea berritzeko prozesuetan parte hartu zuen, garai hartan oso modan zeuden ideal «sozialistekin» bat eginez. Venezuelako Sofía Imber kazetariak ezagutu zuen han, eta egunero eta urtebetez Buenos Días izeneko goizeko telebista-programan parte hartzera gonbidatu zuen. Saio horri esker, Venezuelako ikus-entzule guztiek Soledad ezagutzeko aukera izan zuten.
Lehen disko-lanak
Bere karrera diskografikoa 1968an hasi zen, Soledad Bravo albuma Espainiako kantutegi herrikoiko 14 abesti birsortu eta grabatu zituenean Lehen lan horretan, Soledadek ahots pribilegiatua erakutsi zuen, eta, horri esker, arrakasta lortu zuen salmentetan, eta bere estiloa markatzen hasi zen, geroko grabazioetarako ateak ireki zizkion estiloa. Urtebete geroago, Promus diskoetxearekin bigarren diskoa, Soledad 1969, kaleratu zuen. Album horretan Latinoamerikako zenbait autoreren lanak jorratu zituen, besteak beste, Atahualpa Yupanqui, Alfredo Zitarrosa, Daniel Viglietti eta Violeta Parra. Bere hirugarren albuma 1970ean argitaratu zen, eta katalanetik zuzenean itzuli zuen Joan Manuel Serraten «Palabras de amor» gaiak zabaldu zuen.
«Soledad Bravo Vol. 4», 1972. urtean argitaratua, Violeta Parraren bi kanta,«Que dice el santo padre» eta «Volver a los decisiete», eta Juan Carlos Nuñezek musikalizatutako Aníbal Nazoa poeta venezuelarraren hiru abesti biltzen dituen albuma da. Horien artean, honako hauek nabarmentzen dira: «Punto y raya» eta «Canción de Toribio García».
1973an bere diskorik ezagunenetako bat argitaratu zuen, Canciones de la nueva Trova Cubana izenekoa. Soledad Bravok artean ezezagunak ziren bi kantautore ezagutarazi zituen, Pablo Milanés eta Silvio Rodríguez. Album horren moldaketak Arnoldo Nali Venezuelako orkestra-zuzendari konnotatuak egin zituen. Album hori Latinoamerikako, Espainiako eta Frantziako hainbat herrialdetan kaleratu zen, eta, era berean, garrantzi handia izan zuen Kuban, «Hasta siempre comandante» abestiarekin, Latinoamerika osoan ezaguna izatea lortu baitzuen.
Cantos de Venezuela 1974 da abeslari honen seigarren albuma. Venezuelako folklorearen gaiak jorratzen ditu, eta Otilio Galindezen «Mi tripón» eta «Caramba» dira nabarmenak. 1975ean, herri-borrokekin konprometitutako gaietara itzuli zen, eta Canto a la poesía de mis compañeros diskoa grabatu zuen; Mario Benedettiren bi poema eta Nicolás Guillénen beste bat musikalizatu zituen, eta «Coplas de la amapola» gaia konposatu zuen. Disko horretako Martín Micharvegas argentinarraren hiru abesti eta Silvio Rodríguezen «Santiago de Chile» kanta nabarmentzen dira.
Lan horrekin, Soledad Bravok mezu iraultzaile eta eduki sozialeko abesti-ziklo bat itxi zuen eta Promus eta Polydor diskoetxeekin zuen kontratua amaitu zuen. Zortzi urteko aldi batean (1968-1975), abeslariak zazpi estudio-album eta zuzeneko bat grabatu zituen; eta Venezuelako folkloreari eskainitako diskoa izan ezik, denak grabatu ziren artistak berak eta haren ahotsak egindako gitarraren akonpainamendu bakarrarekin.
Espainiako egotaldia hirurogeita hamarreko hamarkadaren bigarren erdian
Franco hil ondoren, Soledad Bravo urte batzuetan bizi izan zen Espainian, eta trantsizio garaiko kantari garrantzitsuenetako bat bihurtu zen. 1976an, Espainiako La Rábidako Herri Musikaren Jaialdian parte hartzera gonbidatu zuten, baita Manolo Sanlúcar gitarrista flamenkoaren telebista-saio batera ere. Arrakasta handia izan zuen, eta Espainian lau urte geratu zen. Espainiako agertokietan aurkeztu zen kantu hispanoko pertsonaia handiekin batera, hala nola Lluís Llach, Maria del Mar Bonet eta Manolo Sanlúcar.
Esklusibotasun-kontratua sinatu zuen Espainiako CBSrekin, eta, horretarako, 1976an Trova Cubanari eskainitako bigarren elepea grabatu zuen: Soledad Bravo 1976, Pablo Milanés eta Silvio Rodríguezen abestiekin; Ricard Mirallesen moldaketa eta zuzendaritzapean. 1977an, Erroman eta Madrilen, Rafael Albertirekin batera, erbesteko poemak zituen album bat grabatu zuen, haietako batzuk argitaratu gabeak. Bilduma horrek, Soledad Br–Rafael Alberti 1978, Parisko Charles Cros Diskoaren Akademia Frantses ospetsuak emandako Diskoaren Sari Nagusia lortu zuen.
1979an, Cantos de Venezuela 2 izeneko Venezuelako folklorearen kantuekin grabatu zuen bigarren albuma, baina Espainian Flor del cacero izenburua jarri zioten. Albuma Madrilen grabatu zuten Lilia Vera, Saúl Vera eta Cristobal Soto musikari venezuelarrek. Ondoren, Espainiako folklore juduari buruzko Cantos sefardíes 1980 albuma kaleratu zuen. Album horretan, Ricardo Mirallesen esku daude moldaketak, eta uneko senar zuen Antonio Sánchez García agertu zen produktore txiletar gisa. Azken hori bere gainerako diskoetan aritu da. OEAko La División Interamericana de Música delakoak Cantares de Venezuela argitaratu zuen, venezuelar kantuen antologia. Gerra zibilak suntsitutako Nikaragua berreraikitzeko utzi zituen artistak edizio berezi horren eskubide guztiak.
80ko hamarkada
1981ean amaitu zuen kontratua CBS Españarekin, eta Venezuelan jarri zen berriz ere. 1981ean, Boleros kaleratu zuen, genero horretako konpositore handien antologia, hala nola Álvaro Carrillo, María Grever, César Portillo de la Luz eta Agustín Lara, Madrilen grabatuak, Ricardo Mirallesekin batera.
Soledad Bravok leku nabarmena zuen jada Latinoamerikako kantari ezagunenen artean, gaztelaniazko musikan. Hala ere, 1982an izan zen benetan ospetsu, Musical lana Willie Colón ekoizlearekin eta New Yorkeko musikari-talde osoarekin, saltsa-musika latinoaren diskorik enblematikoenetako bat grabatu zuenean. Karibe izeneko albumak, Soledadek hautatutako errepertorioa eta garaiko moldaketa eta soinu berriena bildu zituen. Soledad Bravok landutako gaien artean, Silvio Rodríguezen «Son desangrado» eta Chico Buarqueren bost gai nabarmentzen dira. Album hori salmenta handiak izan zituen, saldutako 300.000 kopia izatera iritsi baitzen.
Urtebete geroago, New Yorken kokatutako musikari-talde batekin, Héctor Garrido, Jorge Dalto, Carlos Franzetti eta Paquito D’Rivera buru zirela, Mambembe saltsa latindarraren bigarren albuma grabatu zuen; aurreko albumaren oinordeko duina izan ziren metalen eta soken moldaketekin. Chico Buarqueren lau abesti, horien artean «Almanaque» eta «Mambembe» nabarmentzen direla, errepertorio baten buru dira. Errepertorio horretan «Santuen festa» eta «Lo que tenía que ser» ere aipatu behar dira, azken hori Brasilgo De Moraes/Jobim taldeek osatzen baitzuten. Urtebete geroago, New Yorken grabatutako albumen trilogia osatu zuen bere hamabosgarren estudio-albumarekin, Soledad Bravo 1985 izenekoa. Album horren estiloa ez zen aurreko biena bezalakoa; izan ere, tronboien, tronpeten eta soken soinutik aldentzen zen, latin-jazzean lerratzeko, non gitarrak, saxoa eta txirula instrumentu bakarlariak ziren. Ikuspuntu artistikotik, abeslariaren etapa arrakastatsuenaren amaiera zen, bere karrerako punturik gorena izan baitzen.
Trilogia arrakastatsuaren ondoren, Caracasen soinu-estudioetara itzuli zen. Venezuelako musikaririk onenak bildu zituen, Corazón de madera 1986 izeneko hurrengo albuma grabatzeko. Album horretan aurrekoaren oso antzekoa zen hiri-soinu garaikidea zuen, eta errepertorioaren hautaketak nazioarteko konpositore konnotarioengana jotzeko joera mantentdu zuen. Gai aipagarrienak hauexek dira: Chico Buarque-ren «Como mata la pena», Mandukaren «Para mi amado», Alejandro Lernerren «Todo a pulmón», eta Donato Poveda musikari kubatarraren bi gai: «San Francisco» eta «Corazón de madera».
Soledad Bravok estudioko hamasei album grabatu zituen hemezortzi urteko tarte batean, eta kanta-sorta zabala, bere ahotsaren zigiluak markatua. Lau urteko geldialdia egin zuen, tartean 1989an zuzeneko albuma kaleratu zuela.
90eko hamarkada
1990ean, estudioetara itzuli zen, eta boleroen eta arrantxeren albuma grabatu zuen Mexikon: Arrastrando la cobija 1990, Tecalitlaneko Mariachi Vargas lagun zuela. Bi urte geroago boleroen beste disko bat grabatu zuen: Con amor… Boleros 1992.
1994an, Soledad Bravok Karibeko musika latinora itzuli zen, erritmo-nahasketa batekin, eta, gainera, boleroak eta folklorea sartu zituen. Lan horretatik, «Ojos malignos» izan zen Venezuelako nobela baten hasiera abestia; album horrek urrezko eta platinozko diskoa lortu zuen, eta Venezuelako kritika aldeko izan zuen.
1997an, «Cuando hay amor» albuma argitaratu zuen, artista horren hogeigarrena. Yasmil Marrufo buru zuen musikari-talde batekin, Soledadek indarrean segitzen zuen, 13 musikagile konnotaturen abestiekin: Ballenatoak, boleroak, Karibeko erritmoak eta uneko hiri-musika. Ekoizpen horretatik gai hauek nabarmentzen dira: «Hay que ser del Caribe», Andrés Eloy Blanco poeta venezuelarraren «Angelitos negros» eta Violeta Parraren «Gracias a la vida» bonus track-a.
XXI. mendea
Mendea hasi eta lau urteren ondoren, bere album berria argitaratu zuen: Paloma Negra 2001. Kantutegi latinoamerikarreko gaiak jorratu zituen, gitarra eta ahotsa lagun zituela, eta bere hastapenak gogoratzen zituen. Silvio Rodríguezen bi abesti kantatu zituen: «Ojalá» eta «La maza», eta portugesez kantatutako bi gai ere jorratu zituen.
2002an album bat argitaratu zuen: Homenaje a Alfredo Zitarrosa eta 2003an: Canta a a Pablo Milanés Trova de amor, non kantautore kubatar horren kanta ezagunenak birsortu zituen, horietako asko bikotean kantatuak.
2007ko urrian, 40 urteko lanbidea ospatu zuen Venezuelako Unibertsitate Zentraleko Areto Nagusian egin zuen kontzertu batean. Areto horrek abeslari gisa sortu zuen, eta, harrezkero, hainbat kontzertu egin ditu Venezuelako hainbat hiritan.
2017. urteko martxoan, New Yorkeko Scandinavia Houseko kontzertuan aurkeztu zen lehen aldiz, eta urte bereko irailean beste kontzertu arrakastatsu bat egin zuen Houston hiriko Hobby Center for the Performing Arts-en, Texasen, Ameriketako Kultur Etxeak aurkeztuta.
2019ko urrian, bi kontzertu egin zituen Floridan, Estatu Batuetan. Orlando eta Miami hirietan, Canciones Del Alma izeneko kontzertu intimoa eman zuen, José Negroni maisuak pianoan lagunduta.
Bizitza pertsonala
Antonio Sánche z txiletarrarekin ezkonduta dago, eta Ana Sol da alaba.
Maurizio Biondo
Maurizio Biondo (1981eko maiatzaren 15a) italiako txirrindulari ohia da. 2007ko Nafarroako Itzulia irabazi zuen.
Palmaresa
2007 2009
Pieter Duyck
Pieter Duyck, (Izegem, 1982ko urtarrilaren 29a) Belgikako txirrindulari ohia da. Profesionaletan ez zuen garaipenik izan, baina Txuma Txirrindulari Klasika Internazional ean podiuma eskuratu zuen.
Palmaresa
2004 2005
Kashmir (musika taldea)
Kashmir, Danimarkako rock alternatibo musika talde bat da. 1991n Kopenhagen sortu zen Nirvana izenarekin.
Ibilbidea
1991. urtean Eistrup (gitarra eta ahotsa), Tunebjerg (baxua) eta Techau (bateria) Frederiksberg hiriko Kastanievejens Efterskole barnetegian elkartu eta heavy blues estiloko taldea sortu zuten, "Nirvana". Ostegun iluntzetan Ordrupeko Gimnasioan jotzen zuten. Urte haietan Estatu Batuetako Nirvana taldea mundu mailan ezagun bihurtu zenez danimarkarrek izena aldatzea erabaki zuten eta "Kashmir" hautatu zuten, Led Zeppelinen abesti batetik atera zuten izena. 1993an DM i Rock jaialdian bigarren postuan gelditu ziren eta orduan hasi ziren Danimarkan ezagun egiten.
2005ean No Balance Palace diskoa atera zuten. Kolaborazio handiak izan zituzten; Lou Reedek olerki bat errezitatu zuen "Black Building" kantuan eta David Bowiek "The Cynic" kantuan Eistrupekin batera abestu zuen.
Atsedenaldi baten ondoren 2010an zazpigarren diskoa atera zuten eta ondoren beste bi etorri ziren. 2017an taldeak jarduna eten zuen eta 2022an bira bati ekin diote, baina momentuz bertan behera utzi behar izan dute COVI-19aren eraginez.
Kosko-ziza zetatsu
Kosko-ziza zetatsua  (Volvariella bombycina, sinonimoa: Volvaria bombycina) Pluteaceae familiako onddo espezie bat da.
Balio gutxiko jangarria. Erraz ezagutu daiteke, bere habitatagatik, kapelaren kolore zuriagatik, orrien kolore arrosagatik eta bolba oso altua duelako.
Deskribapena
Kapela: 7 eta 20 cm arteko diametrokoa. Hasieran oboidea edo kanpai itxurakoa, gero ganbila zabalduagoa edo itxiagoa. Haragitsua, biguna, leun-iletsua, fibrilosoa, askotan metxa txiki zuriz edo horixkaz estalita.
Orriak: Estu, sabeldunak, libreak, ertzean koskekin, lehenengo zuriak, gero arrosa-gorrixkak.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zuria, betea, sendoa, ilegabea, irmoa. Bolba zabala, lodia, sendoa, altua, zaku formakoa, zurixka, okrez zikindua.
Haragia: Samurra, zuria, lodia erdian, mehea ertzean, zapore atseginekoa eta usain sendokoa, eta ez oso atsegina perretxikoa heltzen denean.
Etimologia: Volvariella terminoa Volvaria generoaren txikigarria da. Oinean bolba dutelako. Bombycina epitetoa latinetik dator, zeta-harra esan nahi duen "bombix" hitzetik. Bere apainduragatik.
Jangarritasuna
Jangarria.
Nahasketa arriskua
Zaila da nahastea.
Sasoia eta lekua
Udan eta udazkenean enbor zaharretan, motzondoetan, hostozabalen zuloguneetan: pagoak, haritzak, astigarrak, zumarrak. Zerrautsaren gainean. Urria.
Banaketa eremua
Ipar Amerika, Ipar Afrika, Afrika, Erdialdeko Amerika, Asia.
Jurgen van den Broeck
Jurgen van den Broeck (Herentals, 1983ko otsailaren 1a) belgikako txirrindulari ohia da.
Sailkapen orokorra Itzuli Handietan
—: ez zuen parte hartu UT: utzi, ez zuen amaitu
Danny Alaerts
Danny Alaerts (Aarschot, 1968ko irailaren 28a - Lovaina, 1991ko urriaren 10a), belgikako txirrindularia izan zen.
1991.urtean, Nafarroako Itzulia n bigarren izan zen eta profesionaletara pasa zen. Tamalez Lovainan hil zen, urte horretan bertan Haachten egin zuen lasterketan izan zuen istripu baten ondorioz
Palmaresa
1991
Casa Guipuzcoana (Aragua)
Casa Guipuzcoana museo historiko bat da Cagua hiriaren erdialdean, Aragua estatuan, Venezuelan. 1728an ezarri zen, eta herrialdeko erdialdeko merkataritza kontrolatzeko gunea zen. Eraikina 1986an Monumentu Historiko Nazional izendatu zuten. Egun Caguako Arte eta Historia museoa da.
Peter von Kant
Peter von Kant 2022ko François Ozon frantziar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Casa Guipuzcoana (Aragua)
Kokapena
Casa Guipuzcoana Bolívar kalean dago, Piar eta Caguako Ateneoaren arteko bidegurutzean.
Peter von Kant
Sinopsia
Peter Von Kant zuzendari arrakastatsu eta ospetsua bere laguntzaile Karlekin bizi da baina tratu txarrak eman eta humiliatu egiten du. Sidonie aktore handiari esker, Amir –jatorri apaleko gazte eder bat– ezagutu eta harekin maiteminduko da.
Arbitrismo
Arbitrismoa Monarkia Hispanikoan garatutako pentsamendu politiko eta ekonomikoaren korronteari ematen zaion izen generikoa da, batez ere Gaztelako Koroan, XVI. mendearen bigarren erdialdean eta XVII. mendean, intelektualki Salamancako Eskola deitutakoarekin lotuta. Arbitrismoa izen hori merezi duen lehen literatura ekonomikotzat har daiteke, aldi berean eta hein handi batean Europako beste nazio batzuetako merkantilismoaren aurrekaritzat, Frantzia eta Ingalaterra kasu.
Casa Guipuzcoana (Aragua)
Historia
Abandonatuta eta ahaztuta egon ondoren, Evelio Giuseppe bertako margolaria eta Rafael Herrádez bere ikaslearen ekimenez, Sótero Arteaga Miquelena bertako kronikariarekin batera 1977an berreskuratu zuten etxea.
Arbitrismo
Testuinguru historikoa
Arbitrista erregeari memoriala zuzentzen dioena da, halako edo hau eta beste erabakia har dezan eskatuz. Literatura memorialistikoaren ekoizpenak XVI. mendeko prezioen iraultzan ekonomia errealean gertatzen ari zenaren pareko inflazioa jasan zuen, eta XVII. mendeko krisiarekin areagotu egin zen, joera ekonomiko depresibo batean.
Baina haien artean pertsonaia argi asko zeudela arazoak zorrotz ikusten eta irtenbide egingarri batzuk aurreikusten jakin zutenak argi dago, nahiz eta horietako gehienetan arazo ekonomikoak faktore bakar batera murrizteak mugatzen duen haien ikuspegia, pentsamendu ekonomikoaren historiaren fase merkantilistari dagokion bezala. Batez ere Salamanca, Valladolid eta Toledo hirien inguruan zentratutako pentsamendu-eskola honetako figura garrantzitsuenak, besteak beste, Luis Ortiz, Sancho de Moncada, Tomás de Mercado eta Pedro Fernández de Navarrete dira. Gainbehera ekonomikoaren kontzientzia eta hori konpontzeko politika aktiboen beharra Olivares konde-dukearen politika ekonomikoaren oinarrian dago (moneta eta zerga erreformak, Batzar anitzen sorrera), eta horren porrotak inspiratzaile teorikoen izen ona galtzea ekarri zuen.
XVIII. mendean, Jean Orry edo Michel Ameloten kolbertismoaren eragin frantsesa iritsi ondoren, arbitrismoaren herentzia proiektismo ilustratua izenekora eraman zuten, gorentasun intelektual handiagoarekin, non esaterako Quesnayren fisiokraziatik (Ensenadako markesa bere katastro ospetsuarekin), Adam Smithen liberalismotik (Campomanes edo Jovellanos) edo Eugenio Larruga bezalako maila baxuko politikarien ideietatik hurbilago dauden pertsonak koka daitezkeen. Gero, jada XIX. mendean, erregenerazionismorekin zuen harreman intelektuala nabarmena izan zen.
XVI. eta XVII. mendeetako arbitristen zeregina gutxietsi egin zuten Espainiako historiografia ekonomikoak berak, Manuel Colmeiroren kasuan bezala. Hispanistak iritsi arte itxaron behar izan zuten bere aldarrikapenerako, batez ere Earl J. Hamiltonen obra agertu arte. Gerora, beste askok aztertu dituzte, atzerritarrek zein espainiarrek, hala nola Pierre Vilarrek, José Antonio Maravallek, Fabián Estapék eta abarrek.
Ángela Irene
Ángela Irene, jaiotzez Irene Ángela Gola (General Pico, La Pampa, Argentina, 1954ko ekainaren 3a), musika folklorikoko abeslaria da.
Biografia
Hamabi urte zituela, jazz-talde batean egin zuen debuta, beat kantatzeko. Gero, hainbat urtez abestu zuen inauterietan. 1975ean, Mercedes Sosak bultzatuta, Buenos Airesen kokatu zen kantu folklorikoan aritzeko. 1977an, Cosquingo Jaialdia irabazi zuenean, «Cruz de quebracho» (Francisco Amado Berra eta Miguel Ángel Gutiérrez) zamba interpretatu zuen.
1982an La cantora de Yala izeneko bigarren diskoa kaleratu zuen. Besteak beste, plakari izena ematen zion zamba (Cuchi Leguizamónen eta Manuel J. Castillaren lana) eta «La tonada jamás morirá» abestu zituen, Oscar Cacho Vallasek eta Ernesto Villavenciok disko horretarako konposatua. Aldi berean Eduardo Lagosekin eta Domingo Curarekin batera Así nos gusta ikuskizuna aurkeztu zuen. Laurogeiko hamarkadaren bigarren erdian Canción de caminantes ikuskizuna sortu zuen, Domingo Cura, Zamba Quipildor, Cacho Tirao eta Chiqui Pereyrarekin.
1990eko hamarkadako lehen urteetan, Ariel Ramírezen eta Félix Lunaren Mujeres argentinas lan kontzeptuala aurkeztu zuen Marián Farías Gómezekin batera, Mercedes Sosak 1969an grabatua eta Latinoamerika Emakumea ikuskizuna. 1993an Ángela Irene izenekoa agertu zen, bere hirugarren diskoa, ordukoan CD gisa. Haren gaien artean, Atahualpa Yupanquiren «Cachilo dormido» bertsioa nabarmendu zen.
2000ko hamarkadaren bigarren erdian, Pedro Aznarrekin batera kantatu eta grabatu zuen, Canal â bidez erregistratutako Ateneo Antzokiko aurkezpenetan lagunduz. 2008an, Soy izeneko album berria kaleratu zuen, Luis Salinas, Raúl Carnota, Domingo Cura eta Pedro Aznar musikariekin batera. Albumak 18 gai zituen («berriro grabatuko ez zuen zalantzarengatik»), eta Alejandro Carrizo, Nestor Soria eta Lucho Hoyosen «Lavandera chaguanca» abestiarekin hasi zen.
Musika estiloa
Ángela Irenek kantatzeko estilo bat du, «neurrikoa» eta «zaindua» gisa definitu dena, eta kantutegi bat, kanta folklorikoaren adierazpen moderno batzuen ezaugarri sentsual edo erotikoak saihestu nahi dituena. Afinazio-teknika zorrotz baten jabe da, eta, urteen poderioz, interpretazioari eta sentimenduari lehentasuna eman nahi izan die. Abeslari «konprometitua» da, 1970eko hamarkadan mundua aldatzea amesten zuen gaztetasunarekin, eta Latinoamerika herrialde handia da horretarako.
Malaspina espedizioa
Munduaren inguruko bidaia politiko-zientifikoa, Malaspina edo Malaspina-Bustamante Espedizioa izenez ezagunagoa, Alejandro Malaspina eta José de Bustamante y Guerraren omenez, Espainiako Koroak finantzatutako espedizioa izan zen Karlos IV.aren Ilustrazio garaian. Espedizioak 1789-1794 bitartean iraun zuen. Amerika osoko kostaldeetan ibili zen Buenos Airesetik Alaskara, Filipinetara eta Marianetara, Vavaora, Zelanda Berrira eta Australiara. 1794ko irailaren 21ean, espedizioa Espainiara itzuli zen, historia naturalari, kartografiari, etnografiari, astronomiari, hidrografiari, medikuntzari buruzko ezagutza-ondare izugarria sortu baitzuen —guztiak garrantzi geopolitiko handiko jakintza-adarrak—, bai eta lurralde horietako alde politikoei, ekonomikoei eta sozialei buruz ere. Funts gehienak Amerikako Museoan, Madrilgo Untzi Museoan, Itsas Armadako Errege Behatokian, Madrikgo Errege Lorategi Botanikoan eta Espainiako Natura Zientzien Museo Nazionalean gordetzen dira. Gaur egun, historialarien eta biologoen aztergai izaten jarraitzen dute.
Moonage Daydream (filma)
Moonage Daydream 2022ko Brett Morgen estatubatuar zinema zuzendariaren film dokumentala da.
Sinopsia
Gure garaiko artista handienetako batek, David Bowiek, kultura aldatzen eman ditu 50 urte baino gehiago. Orain arte ezezagunak ziren irudi eta antzezpen zoragarri eta kaleidoskopikoen bidez kontatua eta Bowieren hitzek eta musikak ainguratua, filmak mundu paregabe batean murgiltzeko proposamena egiten die ikusle-entzuleei.
L'Innocent (2022ko filma)
L'Innocent 2022ko Louis Garrel frantziar zinema zuzendariaren film komikoa da.
Tridacna maxima
Tridacna maxima Cardiidae familiako kuskubiko molusku espezie bat da.
Txirla erraldoiak esaten zaienetakoa da, eta bere generoan dagoen espezierik zabalduena eta ohikoena da.
Raquel Meller
Raquel Meller, jaiotzez Francisca Marqués López (Tarazona, Zaragoza, Espainia, 1888ko martxoaren 9a – Bartzelona, 1962ko uztailaren 26a), Espainiako zinemako abeslari, kupletista eta aktorea izan zen. 1920ko eta 1930eko hamarkadetan, nazioartean arrakasta handiena izan zuen artista espainiarra izan zen. Jose Padillaren «La Violetera» bezalako abesti ezagunak estreinatu zituen. Bere jaioterriko Arte Ederren Antzokian, olerkariari buruzko museo-erakusketa iraunkorra dago.
Karrera artistikoa
Aragoi eta Errioxarren alaba, Tarazona herriko Cinto auzo ezagunean jaio zen. Aita errementaria zen Venta de Baqueca delakoan eta bere amak janari-denda batean lan egiten zuen. Inestrillasen egotaldiak egiten zituen amaren aldeko aitona-amonekin eta Añón de Moncayon aitaren aldeko aitona-amonekin, aitonak ere errementari jardun baitzuen. Frantzian hazi zen, ama-izeba baten zaintzapean, erlijioso klarisa, Bartzelonako El Poble-Sec (Sants-Montjuïc) familiarekin berriro elkartu zen arte. Kataluniako hiriburuan jantzigintza lantegi batean lan egin zuen. Orduantxe ezagutu zuen orduan Marta Oliver kantari ospetsua, Paca (Francisca) gaztearen ahots talentuaz ohartarazi zuena.
Ibilbidea
Marta Oliverren tutoretzapean, Pacak La Gran Peña aretoan debutatu zuen 1908ko otsailean, La Bella Raquel izenarekin. Handik gutxira, behin betiko aldatu zuen izena Raquel Meller jarrita, soinu alemaneko abizenarekin, nazionalitate horretako maitasunaren oroimenean.
Tridacna maxima
Morfologia
40 cm luze izatera irits daiteke. Beren generoko espezie guztiek bezala, maskorrean 4-5 uhin edo triangelu-formako proiekzioak dituzte; eta, hala badagokio, garroa duen inhalazio-sifoi bat dute; mantua marroia, urdina, purpura edo berdea izan daiteke, eta puntu irisatu urdin, purpura edo berde asko ditu, batez ere mantuaren muturretarantz.
Raquel Meller
Ibilbidea
1911ko irailaren 16an Raquelek debut handia egin zuen Bartzelonako Arnau antzokian. Garai hartan, «La Violetera» eta «El Relicario» abestu zituen, oso famatuak egin zituen José Padillak konposatutako bi kanta.
Tridacna maxima
Elikadura
Txirla hau zooxantela izeneko alga zelulabakarrekin batera bizi da sinbiosian. Algek fotosintesia egiten dute, eta oxigenoa eta azukreak sortzen dituzte. Oxigenoa eta azukreak txirlaren katabolitoez elikatzen dira, batez ere karbonoaz. Horrek elikadura-beharren %75 eta %90 bitartean ematen die. Gainerakoa lortzeko, plankton mikroskopikoa eta uretan disolbatutako materia organikoa harrapatzen dute, beren brankien bidez. Honen ondorioz, argia beharrezkoa dute, fotosintesia egiten duten algak haz daitezen.
Erreprodukzioa
Espezieak bizpahiru urte bitartean izaten du sexu-heldutasuna. Animalia protandrikoak dira, guztiak ar jaiotzen dira, baina urtearen ondoren aldi bereko hermafrodita bihurtzen dira. Ernalketa kanpokoa da, lehenengo esperma eta ondoren arrautzak kanporatzen dituzte, euren burua ugal ez dezaten. Ernaldutako arrautzak berehala sartzen dira larba-igerilari egoeran, eta trokofora esaten zaie. Ondoren, egoera planktoniko batera eboluzionatzen dute, non larbak, beligera izenekoak, ozeanoan astebetez bizi baitira, substratuan finkatu baino lehen. Finkatu eta hurrengo egunean, metamorfosia bere behin betiko formarekin osatzen da; eta hogei egunera, gazteak zooxantelak bereganatzen hasten dira mantuaren ehunetan, eta horrek nabarmen handitzen du haren garapena eta hazkundea.
Bardo (o falsa crónica de unas cuantas verdades)
Bardo (o falsa crónica de unas cuantas verdades) 2022ko Alejandro González Iñárritu mexikar zinema zuzendariaren film komikoa da.
Raquel Meller
Ibilbidea
El relicario, lehenago estreinatu zuen beste artista batek, baina ez zuen arrakasta handirik izan. Raquelek pasodoblearen inkoherentzia pixka bat arintzen laguntzen zuen eszenaratze bat asmatu zuen: letra triste bat zuen (maitearen heriotzaren historia kontatzen zuen, toreatzaile bat), baina musika oso alaia zen. Baxu jo zuen orkestrak, eta foku bakar batek argiztatu zuen bera: gurin beltza zuen lutoz jantzita agertzen zen. Laster bihurtu zen bere zenbaki izar eta janzkera ikonikoenetako bat. Gaiari buruz egin ziren hurrengo bertsioetan, haren jarraitzaile asko modelotxo beltzak ere erabili zituzten: Sara Montiel (El último cuplé) (Juan de Orduña, 1957) edo Carmen Sevilla (1970eko filma, Rafael Gilek zuzendua, El relicario).
1917an Raquelek Enrique Gómez Carrillo idazle eta diplomatikoa ezagutu zuen Madrilgo Trianon Palacen, 1919an ezkondu zen harekin, eta ezkontza 1922an hautsi zen. Urte berean, Raquelek lehen garaipenak ospatu zituen Parisen (Olympia), Argentinan, Uruguain eta Txilen. 1926an bira handia egin zuen Estatu Batuetan zehar, New York, Filadelfia, Chicago, Boston, Baltimore eta Los Angelesen barrena. 1930 inguruan, Charlie Chaplinen arreta erakarri zuen Raquelek. Hark ez zion eskaini paper nagusi bat antzeztea Luces de la ciudad filmean, beti esan izan den bezala; hala ere, José Padillaren «La Violetera» abestiaren doinua sartu zuen film horretako gai nagusi gisa, maisuaren autoretza alde batera utzita. Napoleoni buruzko filmean Josefina de Beauharnaisen papera eskaini zion, baina ez zen filmatu.
Bardo (o falsa crónica de unas cuantas verdades)
Sinopsia
Nazioarteko sari ospetsu baten irabazle izendatu berri dute Silverio, Los Angeles hirian bizi den kazetari eta dokumental-zuzendari mexikar bat, eta sorterrira itzuli beharko du gizonak. Alabaina, bidaia sinple horrek muga existentzial batera eramango du ezustean.
Raquel Meller
Ibilbidea
1922an, Raquelek lehen pausoa eman zuen bere karrera zinematografikoan. Bere kanta arrakastatsuenen artean Violetas imperiales (1923) eta Carmen (1926) daude, baita zinema mutuan ere. 1932an Violetas imperiales filmaren bigarren bertsioa filmatu zuen ahotsezko zinerako, eta 1936an Lola Triana filmatzen hasi zen. Espainiako Gerra Zibilak eten egin zuen haren ekoizpena.
Hogeita hamarreko hamarkadan Raquel Frantzian bizi izan zen, bere ospeaz gozatuz. Zenbait urtez Carlos Gardel eta Maurice Chevalier bezalako izarrak arrakastaz eta diru-sarreraz gainditu zituen.
Espainiako Gerra Zibilak eta Bigarren Mundu Gerrak aldaketa bortitza eragin zuten beren ibilbidean. 1937an Argentinara joan zen, eta han egon zen 1939 arte. Gerra Zibilaren ondoren Bartzelonara itzuli zen, eta berriro ere ospea lortu zuen José Padilla La Violeteraren antzerki-lanarekin 1940an. Bartzelonan bigarren aldiz ezkondu zen Edmond Saiac enpresaburu frantsesarekin, eta 1943an dibortziatu ziren.
Azken urteak ahanzturan
Hurrengo urteetan, pixkanaka, Raquel Meller bakarrik eta erdi ahaztuta geratu zen Bartzelonan. El último cuplé (1957) eta La violetera (1958) filmak estreinatu eta gutxira, Sara Montielekin batera, Raquel izar-fama berreskuratzen saiatu zen, baina huts egin zuen, gutxi gogoratzen baitziren harekin. Ez zuen inoiz bere seme-alabarik izan, baina bi hartu zituen: Elena eta Jordi.
1962an, ikuskizunetik urrun egon ondoren, erorketa bat izan zuen, eta gaixotasun koronarioa areagotu zitzaion. 1962ko uztailaren 26an hil zen Bartzelonako Gurutze Gorriaren Ospitalean, bere semearekin eta ospitaleko presidente Pilar de Lacanbrerekin, artistaren lagun handiarekin. Jende asko joan zen Bartzelonako Montjuic hilerrira, eta prentsa guztiak jaso zuen galera nabarmena.
En los márgenes
En los márgenes 2022ko Juan Diego Botto hispano-argentinar zinema zuzendariaren thrillerra da.
Sinopsia
Bizirik irauten saiatzen diren hiru pertsonaiaren atzerako kontaketa, elkarri lotutako hiru istoriorekin, agian hiruon bizitza behin betiko ibilbidez aldatuko duten 24 ordu erabakigarritan
Marián Farías Gómez
Marián Farías Gómez (Buenos Aires, Argentina, 1944ko irailaren 14a) Argentinako musika folklorikoko kantaria eta Peronismoko politikaria da. Los Huanca Hua taldea osatu zuen eta Argentinako musika folklorikoaren bost kantari garrantzitsuenetakotzat jo dute.
Biografia
Marián Farías Gómez Buenos Aires hiriko Klinika Ospitaleko Amatasun Nabarrean jaio zen, musikari eta artisten familia batean. Ama Pocha Barros poeta zen, Crónicas con rima liburuaren egilea. Aita Enrique “Tata” Farías Gómez (El huachito) musikaria zen.
Musika-ibilbidea
1964an, Misa criolla diskoa grabatu zuen Los Huanca-Huá taldearekin, Chango nebak bost ahotserako murriztua.
1966an Los Huanca-Huá utzi eta Ariel Ramírezen bakarlari gisa sartu zen Esto es folklore ikuskizunaren bigarren zikloan. 1966an grabatu zuen lehen albuma.
1976an, Argentinan diktadura militarra ezartzearen ondorioz erbesteratu zen Espainian. Politikoki, Farías Gómezek ideia peronistekin bat egin zuen.
1976an, erbestean, Márian + Chango albuma grabatu zuen nebarekin, eta 1981ean Argentinan kaleratu zen. 1982an Argentinara itzuli zen.
1985ean, Cosquingo Jaialdian bere amaren, Pocha Barrosen, eta Cuti Carabajalen "La Salomecita" interpretatu zuen, eta aipamen berezia lortu zuen. Urte horretan, gainera, Konex sarietako Merezimenduaren Diploma jaso zuen, Argentinako historiako 5 folklore-kantari hoberenetako bat izateagatik.
Hainbat ikuskizun egin zituen, hala nola Mujeres argentinas (1987/1988), Si tengo que elegir, Teresa Parodirekin (1997) eta Cantando (2006/2007).
Familia harremanak
Enrique “Tata” Farías Gómez (El huachito) musikariaren aita izan zen, eta Pocha Barros (María Pueblo) konpositorearen ama. Pedro Farías Gómez, Carlos "Bongo" Farías Gómez, Chango Farías Gómez (2001ean, 2004an eta 2011n hil ziren, hurrenez hurren) eta Mariano Farías Gómez (2001ean hil zen) dira haren nebak. Sebastián Farías Gómez eta Gabriel Martín Farías Gómez musikariak ilobak dira, Pedroren semeak. Juancho Farías Gómez musikaria eta Facundo Farías Gómez Los Piojos rock-taldeko perkusionista dira ilobak, Changoren semeak.
Tori et Lokita
Tori et Lokita 2022ko Dardenne anaiak belgikar zinema zuzendarien film dramatikoa da.
Sinopsia
Gaur egungo Belgikan, Afrikatik bakarrik iritsi ziren haur batek eta neska nerabe batek erbesteko baldintza gogorrei aurre egin beharko diete euren adiskidetasun suntsiezinarekin.
Don't Worry Darling
Don't Worry Darling 2022ko Olivia Wilde estatubatuar zinema zuzendariaren beldurrezko filma da.
Sinopsia
Alicek eta Jackek Victoria izeneko komunitate idealizatu batean bizitzeko zortea dute. Goi-sekretuko proiektu batean diharduen konpainia baterako lan egiten duten gizonak eta horien familiak hartzen dituen hiri esperimentala da Victoria.
Broker (2022ko filma)
Sinopsia
Gau euritsu batean, neska gazte batek eliza baten atarian uzten du bere haurtxoa. Abandonatutako haurtxoen lapurretan diharduten bi gizonek jasoko dute jaioberria, tarifa bat ordaintzeko prest dauden gurasoei saltzeko asmoz. Neska gaztea damututa itzuliko da elizara, eta bi gizonen legez kanpoko negozioa deskubrituko du han.
Corsage (filma)
Corsage 2022ko Marie Kreutzer austriar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Sinopsia
1877ko Gabonetan, Sissi enperatrizak 40. urtebetetzea ospatzen du baina ez du zorion-arrastorik inguruan: seme-alabek etengabe kritikatzen dute, eta denboraren eraginez desagertzen ari zaion edertasunaren menpe bizi da.
Un beau matin (2022ko filma)
Un beau matin 2022ko Mia Hansen-Løve frantziar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Sinopsia
Sandra gazteak bakarrik hezi behar du bere alaba eta, gainera, aita gaixorik du eta maiz joaten zaio bisita egitera. Familia borrokan ari da aitak behar dituen zaintza medikoak jaso ditzan, eta halako batean, Sandrak Clément topatuko du berriz, aspaldian ikusi gabeko lagun hura.
Living (2022ko filma)
Living 2022ko Oliver Hermanus hegoafrikar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Sinopsia
1950eko hamarkadako Londresen girotua, Williams bulegoko paperen artean bizi den funtzionario beterano bat da, II. Mundu Gerraren ondoren hiria berreraikitzen ari den bitartean. Bere bizitza arriskuan jartzen duen gaixotasun bat diagnostikatzen diotenean, aurrezki-kontua hustu eta kostaldera joatea erabakiko du.
Denis Ménochet
Denis Ménochet (Enghien-les-Bains, 1976ko irailaren 18a) frantziar aktorea da, zineman eta telebistan aritutakoa. Hannibal Rising, Inglourious Basterds, Robin Hood eta Forces spéciales filmetan egindako lanagatik ospetsu bilakatu da.
HPI (telesaila)
HPI (Haut potentiel intellectuel, adimen-gaitasun handia, azpititulua duena) Frantziako telesail poliziakoa da, TF1ean igorri zutena.
Sinopsia
Morgane Alvaro garbitzaile soil bat da, banandua eta seme-alaba batzuen ama, Lilleko polizia-etxe batean garbiketa lanetan diharduena. 160 zenbakiko adimen-koziente izanda, ustekabeko gertakari baten ondoren krimenak ikertzeko aholkulari gisa kontratatuko dute.
Laura Morante
Laura Morante (Santa Fiora, Italia, 1956ko abuztuaren 21a) aktorea, gidoilaria eta film-zuzendaria da, Nastro d'argentoaren eta David di Donatelloren irabazlea.
Biografia
Santa Fioran jaio zen, Grosseton, eta zortzi seme-alabetatik zazpigarrena izan zen. Aita abokatuaren Marcello Morante abokatua, dramaturgoa eta Elsa Morante nobelagilearen neba zen.
Triangle of Sadness
Triangle of Sadness 2022ko Ruben Östlund suediar zinema zuzendariaren film komikoa da. Urte hartako Urrezko Palma irabazi zuen.
Laura Morante
Biografia
Hasieran, Morante dantzaria zen. 18 urte zituela hasi zen aktore lanetan, Carmelo Beneren antzerki-konpainian. Oggetti smarritin estreinatu zen zineman, Giuseppe Bertolucciren zuzendaritzapean. Lehen arrakasta pertsonala izan zuen Nanni Moretti-ri esker, Bianca lanean paper nagusia eman baitzion.
Argentina, 1985
Argentina, 1985 2022ko Santiago Mitre argentinar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Triangle of Sadness
Sinopsia
Bi modelo luxuzko itsas bidaia batera gonbidatu dituzte. Yatea hondoratzen denean, jenderik gabeko uharte batean amaituko dute aberts okituen talde batekin eta emakume garbitzaile batekin.
Zarauzko euskal jaiak
Zarauzko euskal jaiak Zarautzen ospatzen den jai garrantzitsuenetako bat da, irailaren 9an, Arantzazuko Ama Birjinaren egunean. Euskal jaien artean ezagunenetako bat da.
Argentina, 1985
Sinopsia
Filma Julio César Strasseraren eta Luis Moreno Ocamporen benetako historian oinarrituta dago. 1985ean Argentinako historiako diktadura militar odoltsuena ikertu eta jazartzera ausartu ziren bi fiskal horiek. Izan ere, demokrazia berri eta hauskor hartan indar militarrak zuen eraginak ez zituen beldurtu eta ustekabeko heroiez osatutako talde juridiko gazte bat bildu zuten "David Goliaten aurka" motako bataila baterako.
Laura Morante
Biografia
Georges Claisse aktore frantziarrarekin ezkondu ondoren, Morante Parisera joan zen, eta han, hainbat produkziotan parte hartzeari esker, Europako arte-zineman ospea lortu zuen. Italiara itzuli zenean, 2001ean, David di Donatello aktore onenaren saria irabazi zuen, Semearen gela/ La habitación del hijo filmean egindako lanagatik. 2003an, David di Donatello sarietan kategoria berean izendatu zuten Gabriele Muccinoren Gogora nazazu/ Ricordati di me filmagatik, eta Nastro d'argentua saria irabazi zuen Carlo Verdoneren Maitasuna Maitasuna betierekoa da irauten duen bitartean/ L'amore è eterno finché dura filmagatik.
Frantzian oso aktibo, 2012an Morantek zuzendari eta gidoilari gisa debuta zuen La cerise sur le gâteau koprodukzio italiar eta frantsesarekin, eta, haren bidez, Donatelloren Daviderako izendatu zuten zuzendaritza nobelik onenerako.
Sergei Ivanov
Sergei Ivanov errusiako txirrindulari ohia da. 1995ean Nafarroako Itzulia irabazi zuen.
Zarauzko euskal jaiak
Egun hauetan, kaleak dantzari taldeez (euskal dantzariak) betetzen dira, bertako txistu eta beste instrumentu batzuekin batera. Gainera, Zarauzko Musika Plazan zen San Pelaio auzoan erromeriak antolatzen dira. Ohituraz, baserritar jantziekin apaindu ohi da jendea.
René Bajan
René Bajan, Frantziako txirrindulari ohia da.
Zarauzko euskal jaiak
Historia
1924an sortu ziren, turistek herrian egiten zuten egonaldia luzatzeko asmoz, eta sustrai herrikoi handiak lortu dituzte, eta euskal jai tradizioen zati handi bat biltzen dute. Egun horietan, herritarrak eskualdeko jantziekin janzten dira, euskal tradizio herrikoiak berreskuratzeko asmoz.
René Bajan
Nafarroako Itzulia n bigarren izan zen 1981. urtean. Geroago, urte berean, 17. sailkatu zen Sailkapen Nagusian Frantziako Étoile des Espoirs lasterketa profesionalean.
Zarauzko euskal jaiak
Historia
Hitz horiek erakusten duten bezala, Mauricio Flores Kaperotxipi margolari zarauztarra izan zen, 1924ko irailaren 9an, euskal usadio eta ohituretan sustraitutako Euskal Jaia sortzeko ideia izan zuena. Berehala batu zitzaizkion ideia horri Jose Zinkunegi medikua, ikolas Mugika margolaria eta Bonifacio Etxegarai idazlea.
René Bajan
Palmaresa
1981 1984
Zarauzko euskal jaiak
Historia
Sortzaileen bizitzei buruzko xehetasunek erakusten dute kultur jardueretan parte hartzen zuten guztiak zirela parte hartzen zutenak; esate baterako, Zarauzko La Reja'' gizartean biltzen ziren denak, eta, dirudienez, eragin eta indar berezia izan zuen Zarauzko bizitza sozial eta kulturalean Primo de Riveraren diktaduran.
Horrelako festa bat urtetik urtera intentsitate handiagoz prestatu ahal izateko, ez zen nahikoa antolatzaile batzuekin; beraz, Zarauzko Udalak emandako baimenaz gain, ezinbestekoa izan zen bertako biztanle guztiek parte hartzea. Izan ere, sariak erosteko dirua ematen zuten, programak eta kartel dotoreak leku guztietan zabaltzen zituzten eta, aldi berean, lehiaketetan parte hartzen zuten beren kopetako izerdiarekin, gurdiak prestatuz, euskal usadioak antolatuz eta giroa etengabe musika eta dantzekin alaituz.
Aldaketarik sakonena, ordea, 60ko hamarkadan gertatu zen, ordura arte irailaren 9an ospatzen zen Euskal Jaia astebetez ospatuko baitzen, EUSKALZALEAK taldearen ekimenari esker. Horrela sortu ziren Euskal Astea eta Umeen Euskal Eguna. Azken hau, irailaren 9aren aurreko igandean ospatzea erabaki zen, eta, beraz, data bien arteko tartea, Euskal Asteari eskainiko zitzaion.
Un año, una noche
Un año, una noche 2022ko Isaki Lacuesta kataluniar zinema zuzendariaren film dramatikoa da. Ramón Gonzálezen «Paz, amor y death metal» eleberrian oinarrituta dago.
Sinopsia
Ramón eta Céline bikote gaztea Parisko Bataclan lokalean zeuden 2015eko azaroaren 13an. Terroristen erasoaren bitartean, biak iritsiko dira musikarien kamerinora, bakoitza bere aldetik, babes bila. Handik ateratzean aldatuta daude. Eta ez dakite aurretik zirenak izango ote diren berriz.
R.M.N.
R.M.N. 2022ko Cristian Mungiu errumaniar zinema zuzendariaren film dramatikoa da.
Sinopsia
Gabonak baino egun batzuk lehenago, Matthias bere sorterrira itzuliko da, Transilvaniara, Alemanian lanean ari zela abandonatu zuen semearekin harremanetan jartzeko. Han, semearen heziketan gehiago inplikatzen saiatzen den bitartean, lasaitasuna eten egingo da bertako enpresa batek langile atzerritarrak kontratatzea erabakitzen duenean.
Pavel Brutt
Pavel Brut ( Sosnovy Bor, 1982ko urtarrilaren 29a), errusiako txirrindulari ohia da. 2005ean Nafarroako Itzulia irabazi zuen eta hurrengo urtean bigarren izan zen.
Estrasburgoko Arte Moderno eta Garaikidearen Museoa
Estrasburgoko Arte Moderno eta Garaikidearen Museoa (Musée d'Art Moderne et Contemporain de Strasbourg) edo MAMCS Estrasburgoko arte museoa da, Arte Moderno eta Garaikideko lanak erakusten dituena. 1973an sortu zen eta 1998ko azaroan ireki zituen ateak gaur egungo eraikinak. Arte estilo honetan Frantziako handienetakoa da.
Joaquín Forradellas
Joaquín Forradellas Figueras (Zaragoza, 1938-Donostia, 2014ko martxoaren 21a) filologo, idazle eta literatura kritikoa, Donostiako Peñaflorida Institutuaren irakasle eta literatura katedratikoa izan zen 35 urte baino gehiago. 2006an Gipuzkoako Ateneoak omendu zuen. 12.000 liburu baino gehiago zuen liburutegia bildu zuen eta horietako garrantzitsuenak Koldo Mitxelena Kulturuneak erosi zituen. Baita irakaslea zen María Luisa Herrerorekin ezkonduta zegoen eta bi seme-alaba zituen.
Estrasburgoko Arte Moderno eta Garaikidearen Museoa
1870. urtetik aurrerako 18.000 artelan inguru ditu. Galeriaz gain udal museoetako arte liburutegia (Bibliothèque d'art des musées municipaux), udal museotako liburu denda (Librairie d'art des musées municipaux) eta erabilera anitzeko auditorioa ditu banean. Eraikinaren kanpoaldean kafetegia eta terraza zabala daude.
Joaquín Forradellas
Doktoretza Salamancako Unibertsitatean egin zuen; doktoreago tesia Aproximación al conceptismo de Góngora izan zen.
Estrasburgoko Arte Moderno eta Garaikidearen Museoa
Eraikina
Estrasburgon bazen 1890tik Arte Ederren Museoa, baina 1960. hamarkadan arte modernoa jasoko zuen museo independentea sortzeko egitasmoa azaldu zen. 1973an sortu zen azkenean. 1995 eta 1998 artean eraikin berria eriki zen Ill ibaiaren ezkerreko ertzean, Barrage Vauban egituraren aurrean hain zuzen ere. Petite France auzotik oso gertu dago.
Joaquín Forradellas
Artikuluak
Aldizkari desberdinetan lagundu zuen. Hona hemen adibide batzuk:
Forces spéciales (filma)
Forces spéciales 2011ko Stéphane Rybojad frantziar zinema zuzendariaren ekintza filma da.
Sinopsia
Afganistan Gerran, frantziar operazio berezien komandoko (COS) sei gizoni talibanek harrapatu berri dituzten bi pertsona — Elsa Casanova kazetari frantziarra, Afganistanen Frantziako presentziaren aurka egoteagatik ezaguna; eta Amin, afganiar laguntzailea — askatzea eskatzen diete. Pakistan eta Afganistan arteko mugara joan beharko dira.
Estrasburgoko Arte Moderno eta Garaikidearen Museoa
Eraikina
Eraikina Adrien Fainsilber arkitekto paristarrak diseinatu zuen. Beirazko sabaiak estaltzen duen erdiko korridore baten aldbo bietara kokatzen dira erakusketa gelak. Korridoreak 104 metrotako luzera du eta 22 metrotako altuera. Katedral baten erdiko habeartea irudikatzen du. Sabaiaren gainean Mimmo Paladino italiar artistak eginiko zaldi baten eskultura erraldoia dago. Lau metrotako altuera du eta Hortus conclusus izena du.
Bildumak
2022ko martxoaren 28ko inbentarioaren arabea 17.994 artelan daude museoaren barnean. Hauen ratean honako hauek daude: 1.799 margolan, 5.135 marrazki, 905 eskultura, 4.218 inprimazio eta 3.661 argazki. Artelan gehien dituzten artistak Gustave Doré (427 lan), Jean Arp (60 lan), Victor Brauner (38 lan) eta Sophie Taeuber-Arp (29 an) dira.
Alsaziako artisten bilduma ere aipagarria da. Art Nouveau, espresionismoa eta errealismo berria jorratzen dutenak dira besteak beste: Charles Spindler, René Beeh eta Jean-Désiré Ringel d'Illzach.
Franz Stuck
Franz von Stuck (Tettenweis, 1863ko otsailaren 23a - Munich, 1928ko abuztuaren 30a) alemaniar margolaria, eskultore eta arkitektoa izan zen.
1881etik 1885era Municheko Akademian ikasi zuen eta 1889an Municheko Kristalezko Jauregiko urrezko domina irabazi zuen. 1892an Municheko Sezesioaren sortzaileetako bat izan zen. Antzinako mitologiako margolanengatik nabarmendu zen.
Jean-Claude Ronc
Jean-Claude Ronc, (Nérac, 1959ko apirilaren 3a) Frantziako txirrindulari ohia da. 1985. urtean, Nafarroako Itzulia irabazi zuen.
Palmaresa
1985 1986
Shinmineko Lurralde Askea
Shinmineko Lurralde Askea, ofizialki Mantxuriako Korear Elkarte Popularra (KPAM, 1929 ko abuztua – 1931 ko iraila) lurralde anarkista autonomo bat izan zen Mantxurian, Koreako mugetatik gertu, zeinean bi milioi migratzaile korear bizi ziren bertan. Gizartea komunismo anarkikoaren printzipioen gainean eraiki zen, elkar laguntzan oinarritutako dohaina-ekonomiaren esparruan.
Shinmin prefektura ohiaren Komunaren iraultza mugarri garrantzitsua izan beharko litzateke mundu mailako borroken historian, agian 1936ko Espainiako Iraultza Soziala, 1918ko Makhnovschina ukrainarra edo 1911ko Kalifornia Behereko matxinada magonista bezalako prozesuen mailan. Prozesu horietan aurrefigurazio-praktikak egin ziren eta menderatze-sistema hausteko ekintzak sortu ziren. Azpimarratu behar da Mantxuria lurralde izugarria dela, 47 milioi pertsona ingururen etxea 1930eko hamarkadan, 1,3 milioi kilometro karratu dituena, Frantzia eta Alemania elkarrekin baino lurralde handiagoa.