cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pycnonotus finlaysoni
Pycnonotus finlaysoni Pycnonotus generoko animalia da. Hegaztien barruko Pycnonotidae familian sailkatua dago.
Saint-Denis-d'Orques
Saint-Denis-d'Orques Frantziako udalerria da, Sarthe departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Denis-d'Orques udalerrian erroldatutako biztanleak 875 ziren. Familiak 353 ziren, horien artean 116 pertsona bakarrekoak ziren (62 bakarrik bizi ziren gizonak eta 54 bakarrik bizi ziren emakumeak), 109 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 109 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 19 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
María del Mar García Puig
María del Mar García Puig (Bartzelona, 1977ko abuztuaren 28a) Kataluniako politikari eta filologoa da, bai eta XIV. legealdiko Madrilgo Diputatuen Kongresuko diputatu zein berdintasun-batzordeko lehen lehendakariordea.
Saint-Denis-d'Orques
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
María del Mar García Puig
Filologia ingelesean lizentziatua eta hizkuntza eta kognizio-zientzietan masterra eginda, Dublineko zein Stanfordeko Unibertsitatean egin zuen bere graduondoa, literatura- eta edizio-graduondo bat egiten.
Saint-Denis-d'Orques
Biztanleria
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 471 etxebizitza zeuden, 366 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 68 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 456 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 366 etxebizitza nagusietatik 241 bere jabearen bizilekua ziren, 117 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 34 etxek bi zituzten, 67 etxek hiru zituzten, 114 etxek lau zituzten eta 147 etxek bost zituzten. 241 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 180 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 144 etxetan bat baino gehiago zituzten.
María del Mar García Puig
Ibilbidea
Podemos alderdiaren Zirkulu Feministetan barneratzen da Podemosen sorrera-momentutik, bai eta, Podemosen barruan, Bartzelonako Herritarren Hiri-Kontseiluaren parte da. 2015eko Espainiako Hauteskunde Munizipaletan Barcelona en Comú alderdiarekin elkarrekin lan egin zuen. 2015eko Espainiako Hauteskunde Orokorretan En Comú Podem alderdiaren diputatutzat hautatua izan zen, Bartzelonako zerrenda pean. 2016ko, 2019ko apirileko eta 2019ko azaroko hauteskundeetan berrautatua izan zen.
Saint-Denis-d'Orques
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Francisca Pizarro Yupanqui
Francisca Pizarro Yupanqui (Jauja, Gaztela Berriko Gobernazioa, Espainiar Inperioa, 1534ko abenduaren 28a - Trujillo, Leongo Extremadura, Espainiako Koroa, 1598) Inka enperadoreen ondorengoa izan zen, Quispe Sisa printzesa inkaren eta Francisco Pizarro konkistatzaile eta markesaren alaba eta Atahualparen arreba izan zen. Egun, Peruko "lehen mestiza" bezala gogoratzen da.
Saint-Denis-d'Orques
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 481 ziren, horien artean 353 aktiboak ziren eta 128 inaktiboak ziren. 353 pertsona aktiboetatik 307 lanean zeuden (162 gizon eta 145 emakume) eta 46 langabezian zeuden (22 gizon eta 24 emakume). 128 pertsona inaktiboetatik 60 erretiraturik zeuden, 37 ikasten zeuden eta 31 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Francisca Pizarro Yupanqui
Biografia
Diego de Almagrok Pizarro hil zuenean, Francisca Inés Muñozen tutoretzapean geratu zen, hau da, bere izebaren zaintzapean. 1544ean, bere neba hil zenean, Francisca Peruko oinordekorik aberatsa bihurtu zen eta egoera hori baliatuz, Gonzalo Pizarro, bere osabak berarekin ezkontzeko saiakera egin zuen, Francisca 12 urteko haur bat zelarik. Egoeraren berri izan zuenean, Karlos V.ak Pedro de La Gasca bidali zuen ezkontza hori gelditzera eta Francisca Sevillara bidali zuten. 1522an Hernando Pizarrorekin ezkondu zen. Hernando La Motako espetxean zegoenez, borondatezko espetxean bizi izan zen Francisca ere bederatzi urtez, non bost seme-alaba izan zituen, bi bertan hil ziren. Hernando hiltzean, Pedro Arias Dávila Portocarreterorekin ezkondu zen eta Felipe II.aren gortesau egin zen.
Literaturan
Carmen Sánchez Riscoren La primera mestiza (2023) eleberria Francisca Pizarrori buruzkoa da.
Saint-Denis-d'Orques
Diru sarrerak
2009an Saint-Denis-d'Orques udalerrian 367 unitate fiskal zeuden, 854 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.171 euro zen.
Kosuke Harada
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Montedio Yamagata.
Saint-Denis-d'Orques
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 36 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 7 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Galaktosa
Ezaugarriak
Galaktosak bi enantiomero ditu, L- eta D-, baina monosakaridoetan ohikoa den bezala D-Galaktosa baino ez da agertzen naturan. Kate askea zein eraztunak osatuz aurkitzen da. Egitura ohikoena pirano (eraztun hexagonala) den arren furano (eraztun pentagonala) itxura ere har dezake. Galaktofuranosa ordea bakterio, onddo eta protozooetan baino ez da aurkitu.
Santa Fé de Minas
Santa Fé de Minas Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Galaktosa
Ezaugarriak
! Galaktosaren eraztunak
Garrantzia biologikoa
Glukosarekin elkartzen denean laktosa disakaridoa sortzen du. Emakumeen ugatzetan sintetizatzen da. Gizakietan galaktosaren iturri nagusia laktosa bera da. Gibelean galaktosa glukosa bihurtzen da.
Galaktosa zelula mintzetako glukolipidotan ere agertzen da, gangliosidotan bereziki, neuronetan.
Historia eta etimologia
Izena Marcelin Berthelotek eman zion 1860an. Grezierazko galaktos izenak «esnea» esan nahi du; galaktosa «esnetako azukrea» da, beraz.
Saint-Denis-d'Orques
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
Ryosuke Nemoto
Ryosuke Nemoto (根本 亮助, 1980ko abuztuaren 24a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Jens
Jens Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Saint-Denis-d'Orques
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Saint-Denis-d'Orques udalerrian 41 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.592 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Pelasgus epiroticus
Pelasgus epiroticus Pelasgus generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Caithness
Eremu honetako udalerri nagusiak Wick eta Thurso dira.
Magharee uharteak
Magharee uharteak, irlanderaz Na Machairí, euskaraz "Zazpi Zerriak" esan nahi du, eta ingelesez Magharee Islands edo The Seven Hogs, Irlandako hego-mendebaldeko Kerry konderrian dagoen populatu gabeko hainbat uharte txikiz osatutako uhartedi bat da, Magharee penintsularen muturrean eta Tralee badiaren sarbidean, eta Castlegregory parrokian. Urpekaritza zaleen ohiko helmuga dira.
Estribu (hezurra)
Estribu erdiko belarriko hezurtxoa da, hezurtxo-katea osatzen dutenen artetik barnekoena. Buruaren bidez, ingudearekin giltzatzen da, eta, oinaldearen bidez, leiho obalean ezartzen da. Giovanni Filippo Ingrassiak 1546an deskribatu zuen lehendabizikoz.
Thamnophis scaliger
Thamnophis scaliger Thamnophis generoko animalia da. Narrastien barruko Natricidae familian sailkatuta dago.
Aient
Aient Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 477 etxebizitza zeuden, 313 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 128 bigarren erresidentzia ziren eta 36 hutsik zeuden. 429 etxeak ziren eta 48 apartamentuak ziren. 313 etxebizitza nagusietatik 233 bere jabearen bizilekua ziren, 70 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 32 etxek bi zituzten, 65 etxek hiru zituzten, 93 etxek lau zituzten eta 122 etxek bost zituzten. 222 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 141 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 136 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 420 ziren, horien artean 314 aktiboak ziren eta 106 inaktiboak ziren. 314 pertsona aktiboetatik 286 lanean zeuden (151 gizon eta 135 emakume) eta 28 langabezian zeuden (17 gizon eta 11 emakume). 106 pertsona inaktiboetatik 48 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 30 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ayen udalerrian 317 unitate fiskal zeuden, 707,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.449 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 39 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 10 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 9 administrazio publikoko enpresak ziren eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 14 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 1 banku bulegoa, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Ayen udalerrian 27 nekazaritza-ustiategi zeuden, 700 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Haegen
Haegen Frantziako udalerria da, Rhin Beherea departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 311 etxebizitza zeuden, 273 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 29 hutsik zeuden. 245 etxeak ziren eta 66 apartamentuak ziren. 273 etxebizitza nagusietatik 209 bere jabearen bizilekua ziren, 56 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 20 etxek bi gela zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 49 etxek lau zituzten eta 173 etxek bost zituzten. 260 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 123 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 132 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 435 ziren, horien artean 339 aktiboak ziren eta 96 inaktiboak ziren. 339 pertsona aktiboetatik 321 lanean zeuden (181 gizon eta 140 emakume) eta 18 langabezian zeuden (7 gizon eta 11 emakume). 96 pertsona inaktiboetatik 43 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 25 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Haegen udalerrian 276 unitate fiskal zeuden, 651 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.703 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 24 komertzioetatik, 5 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2000. urtean Haegen udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Maverick Viñales
Maverick Viñales Ruiz (Figueres, Alt Empordà, 1995eko urtarrilaren 12a) kataluniar motoziklista bat da. 2013an Moto3 kategoriako Munduko Motoziklismo Txapelketa irabazi zuen.
Haegen
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Maverick Viñales
2014an Moto2 kategorian lehiatu zen, eta 2015etik aurrera MotoGP kategorian.
Haegen
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Violaines
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 1.444 etxebizitza zeuden, 1.388 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 53 hutsik zeuden. 1.384 etxeak ziren eta 57 apartamentuak ziren. 1.388 etxebizitza nagusietatik 1.010 bere jabearen bizilekua ziren, 355 alokairuan okupaturik zeuden eta 23 doan lagata zeuden; 13 etxek gela bat zuten, 90 etxek bi zituzten, 119 etxek hiru zituzten, 282 etxek lau zituzten eta 884 etxek bost zituzten. 1.118 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 605 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 622 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.473 ziren, horien artean 1.747 aktiboak ziren eta 726 inaktiboak ziren. 1.747 pertsona aktiboetatik 1.553 lanean zeuden (839 gizon eta 714 emakume) eta 193 langabezian zeuden (99 gizon eta 94 emakume). 726 pertsona inaktiboetatik 255 erretiraturik zeuden, 238 ikasten zeuden eta 233 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Violaines udalerrian 1.377 unitate fiskal zeuden, 3.724,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.228 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 122 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 4 janari enpresak ziren, 11 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 14 eraikuntza enpresak ziren, 28 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 12 garraio enpresak ziren, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 17 administrazio publikoko enpresak ziren eta 13 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 27 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 2 igeltseroak, 2 zurginak, 3 iturginak, 3 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 6 ile apaindegiak, 2 jatetxeak eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 6 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 okindegi zen, 1 harategi zen, 1 arropa denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Violaines udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zeuden 2 osasun-ekipamenduak anbulantzia ziren.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kunstlinie
Kunstlinie Almere Flevoland (KAF edo De Kunstlinie) Herbeheretako Almere hiriko antzoki eta erakusketa zentro bat da. Hasiera batean Schouwburg Almere izena zuen eduki zuen baina 2016an, berritze baten ondoren, Kunstlinie Almere Flevoland izena hartu zuen eta laburturik Kunstlinie izenaz ezagutzen da.
Eraikina
SANAA arkitektura-bulegoko Kazuyo Sejima eta Ryue Nishizawa arkitekto japoniarrek diseinatu zuten eraikina eta 2007an Beatriz I,a erreginak ireki zuen. Eraikina Almere erdigunean dagoen. Antzokiak hiru areto ditu; areto handi bat 987 eserlekurekin, erdiko areto bat 331 eserlekurekin eta areto txiki bat 147 eserlekurekin. Erakusketa gune bat ere badago.
Diseinurako sinpletasun estilizatua aukeratu zen, zeinetan gardentasuna eta argia funtsezkoak izan ziren arkitetkoenbtzat. Kanpoko fatxada guztiak beiraz osatuta daude. Eraikinaren kokapenak argi asko eta Weerwater aintzira artifizialeko ikuspegiak eskaintzen ditu.
Chéry-Chartreuve
Chéry-Chartreuve Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 324 ziren. Familiak 126 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 43 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 51 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 182 etxebizitza zeuden, 128 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 40 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 177 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 128 etxebizitza nagusietatik 112 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 24 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 64 etxek bost zituzten. 86 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 55 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 62 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 210 ziren, horien artean 149 aktiboak ziren eta 61 inaktiboak ziren. 149 pertsona aktiboetatik 142 lanean zeuden (83 gizon eta 59 emakume) eta 7 langabezian zeuden (3 gizon eta 4 emakume). 61 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 argiketaria.
2000. urtean Chéry-Chartreuve udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 780 hektarea erabiltzen.
Puycelsi
Puycelsi Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Puycelsi udalerrian erroldatutako biztanleak 491 ziren. Familiak 225 ziren, horien artean 80 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 93 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 32 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 383 etxebizitza zeuden, 236 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 133 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 365 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 236 etxebizitza nagusietatik 188 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 8 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 37 etxek hiru zituzten, 52 etxek lau zituzten eta 124 etxek bost zituzten. 166 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 116 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 280 ziren, horien artean 201 aktiboak ziren eta 79 inaktiboak ziren. 201 pertsona aktiboetatik 183 lanean zeuden (94 gizon eta 89 emakume) eta 18 langabezian zeuden (11 gizon eta 7 emakume). 79 pertsona inaktiboetatik 36 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Puycelsi udalerrian 231 unitate fiskal zeuden, 503 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.727 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.
Cyphocharax meniscaprorus
Cyphocharax meniscaprorus Cyphocharax generoko animalia da. Arrainen barruko Curimatidae familian sailkatzen da.
Puycelsi
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 okindegi zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Puycelsi udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 705 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Araia
Araia Arabako ipar-ekialdeko herri bat da, Asparrena udalerrikoa. Asparreneko hirigune nagusia da, eta populazioaren hiru laurdenak biltzen ditu. Izan ere, 1.218 biztanle zituen 2006an. Araia aberatsa da uretan, batez ere Zirauntza ibaiaren sorburuak dakarren ur emari handiarengatik; horri esker, Miko izozki fabrikarena da herriko ekonomia jarduera nagusia (izozkigintzarako ur ugari behar baita).
Izena
Araia izena ingurukoa zen Arai (forma genitiboa) pertsona izenetik bide dator. Izan ere, izen horren lekukotasunak aurkitu dira Arabako Ilarduia eta Kontrasta herrietan. Kontrastan, zehazki, erromatarren garaiko gizonezko baten hilarrian: Araica Arai f(ilia) («Araika, Arairen alaba»).
Ingurune naturala
Ordokiaren eta mendiaren artean dago, Arabako lautadaren ipar-ekialdeko ertzean, Aratz eta Umandia mendien hegoaldeko magalean. Zirauntza ibaiak zeharkatzen du herria.
Garraioa
Gainera, Eskualdeko Garraioa sareak 2 linea ditu herrian:
Umorezko Antzerki Jaialdia
Abuztuan, 1993az geroztik, Araiako Umorezko Antzerki Jaialdi arrakastatsua antolatzen dute herrian.
Musika
Joselu Anayak musika talde ezaguna Araian sorturikoa da.
Santa Sofia Txikia
Santa Sofia Txikia (turkieraz Küçuk Ayasofya Camii), lehen Sergio eta Bako santuen eliza (grezieraz Eκκλησία τῶν Άγίων Σεργίου καί Βάκχου ὲν τοῖς Ὸρμίσδου) Istanbulen dagoen antzinako eliza ortodoxoa da, Sergio eta Bako santuen omenezkoa, Otomandar Inperio garaian meskita bihurtua.
Kupuladun bizantziar eraikin hau, VI. mendean eraikia, Santa Sofia eraikitzeko eredua izan zen, Bizantziar Inperioko eliza nagusia. Egun, Istanbulgo Bizantziar eraikin garrantzitsuenetakoa da.
Bizantziar garaia
Sergio eta Bako santuen elizaren eraikuntza, 527 eta 536 artekoa (Santa Sofia baino zertxobait lehenago, 532 eta 537 artekoa), Justiniano I.aren agintaldiaren lehen ekintzetako bat izan zen. Hiriko lehen eta hirugarren Regio arteko mugan zegoen kokatua, orube irregular bat Justinianoren etxearen eta San Petri eta San Paulo elizaren artean. Garai hartan, bi elizek nartex, atari eta propileoak partekatzen zituzten. Eliza berria multzoaren erdigune bihurtu zen eta oraindik ere zati batzuk ikusten dira, ipar hormako hegoaldean. Urte batzuk geroago, ondoan izen bereko monasterio bat eraiki zen. Eliza Konstantinopoliseko eraikin erlijioso garrantzitsuetakoa izan zen.
Hagia Sofiarekin duen antza handia dela eta, arkitekto berek eraiki zutela uste da, hau da, Isidoro Miletokoak eta Antemio Trallesekoak. Eraikuntza saiakera nagusi izan zitekeen, gero Inperioko eliza handiena eraikitzeko. hala ere, arkitektura xehetasunei erreparatuz desberdintasunak argiak dira.
551n Vigilio aita santua, urte batzuk lehenago enperadoreak hirira deitua, elizaren barnean babestu zen Justinianoren soldaduengandik. Garai ikonoklastan, mugimendu honen erdigune izan zen monasterioa.
Otomandar garaia
1453an Konstantinopolis otomandarren esku geratu ondoren, eliza ez zen eraldatu Bayezid II.aren agintaldia arte. Orduan, 1506-1513 tartean, meskita bihurtu zuen Hüseyin Ağa eunuko beltzen buruak. Garai hartan, arkupea eta madrasa gehitu zitzaion.
Eraikinaren egonkortasuna mehatxupean izan da urte luzez, eta UNESCOk galzorian zeuden monumentuen artean zerrendatu zuen. Munduko Monumentuen Funtsak (World Monuments Fund) galzori arriskua handiena zuten 100 monumentuen zerrendan sartu zuen 2002, 2004 eta 2006ean. Baina, zaharberritze plan osoa bat izan du, 2006ko irailean amaitu zena, eta orain irekia dago berriz ere bisitentzako eta otoitzerako.
Arkitektura
Eraikina oinplano zentralekoa da eta oktogono itxura du, lauki irregular batean inskribatua. Ravenako San Vitale basilikaren eredu izan zen eta, mila urte geroago, Mimar Sinan otomandar arkitektoak egindako Rüstempaşa meskitaren eredu. Hamasei ataleko kupula batez estalia dago, zortzi atal lau eta zortzi ahur aldizkatuz, zortzi zutabe poligonalen eutsiz.
Ipsach
Ipsach Suitzako udalerria da. Berna kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Santa Sofia Txikia
Arkitektura
Nartexa mendebaldean dago, antekoruaren bestaldean. Eraikuntza-gai asko Hagia Sofian erabili ziren gero: exedrek erdiko nabea hedatzen dute ardatz diagonaletan, koloma koloretsuek deanbulatorioak ezkutatzen dituzte nabetik, argi eta itzal kontraste handia dago kapitaletako eta taulamenduko eskulturetan ...
Ipsach
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Santa Sofia Txikia
Arkitektura
Kanpoaldeko hormek garai hartan Konstantinopolisen erabilitako teknika erabiliz eraiki ziren, mortero ilara lodietan ilaretan ezarritako adreiluzkoak. Gainera, harrizko blokez eginiko katez sendotuak daude.
Eraikinaren aurrean arkupe bat eta patio bat daude, biak otomandar garaikoak, lorategi txiki batekin eta abluzioentzako iturri batekin.
Andra Maria eliza (Getxo)
Andra Maria Getxoko Andra Mari auzoan dagoen eliza da.
Deskribapena
Landa-eliza da, barroko latzekoa, apaingarririk gabekoa. Gurutze latinozko oinplanoa duen tenplua da, lau atal ditu, burualde poligonala eta gurutzadura. Dorrea ez dago erdi-erdian eta lau gorputz ditu kupulan errematatzen direnak. Sarrera nagusia hegoaldeko alboan dago eta elizpeak babesten du; elizpeak zurezko zutoin zuzenak ditu eta harrera aurreko gunea da. Eliza dagoen toki berean egon zen jatorrizko eliza erromanikoa.
Andra Mariaren elizak bere fatxada nagusia zabalgune batera begira du. Zabalgunea sarrera dagoen kalea baino garaiagoa da.
Hegoaldeko fatxadak eskala bi ditu: elizaren murrua bera eta sarrerako elizpearen bolumena. Elizaren murrua kareharrizko harlangaitz biluzizkoa da eta kontrahormak ditu, agirian hareharri samurrezko harlanduz egindako eskantzuak dituztenak. Kontrahormen artean turuta itxurako baoak daude. Antolamendua neurritsua du eta bistan du neurri txiki samarreko gurutzadura. Aurreko plano batean, eta eskala txikiagoan, begi bistara datorren lehenengo gauza elizpearen zeramikazko teila kurbatuzko estalkia da. Elizpea kareharrizko basamentuak ixten du eta horrek eusten die bere gaineko egurrezko zutoin zuzenei eta burdin forjatuzko hesolari. Sarrera bi zutaberen artean dago. Atariak estalita duen azalera harearrizko harlanduz egina dago eta hortaz, diferentzia markatzen du elizaren murruarekiko. Elizpean daude kokatuta gainean Martiartutarren armarria duen sarrera nagusia, harrizko zeremonia-mahaia eta dorrepeko bigarren sarrera.
Mendebaldeko fatxadan elizaren harlanduzko dorrea nabarmentzen da. Bere kanpoko murruan Getxoko 166 leinu-etxeren izenak daude grabatuta ordena alfabetikoz, udalerriaren armarria eta inskripzio bat. Dorrearen oinarrian hezurtokia dago, hilarri bi (bata ikur masonikoak duena) dituen panteoi bakarra osatzen duena. Dorrearen eskuinaldean harlangaitzez egindako eraikin txiki bat dago isurialde bi dituena, dorrearen eta elizpearen hegalaren artean ordenarik gabe erantsita.
Iparraldeko fatxada longitudinala hormatal kasik itsua da eta elizaren dimentsioak bistaratzen ditu. Murru pobrea da morteroz egindako entokadura duena eta zati batzuetan harlangaitza bistaratzen duena. Kontrahormek elizaren bertikaltasuna adierazten dute. Murruak bi bao ditu nahi erara jarrita daudenak: txikia bata, erdi parean dagoena eta bestea lurretik hurbil. Bao biek jatorri erromaniko duten elementuak dituzte euren fuste eta basetan. Bigarren sarrera bat du estalia sarrera nagusiaren parean.
Ekialdean, bidearen ondoan eta horren gainean oktogono itxurako absidea eta tamaina txikiko gurutzadura ikus daitezke, biak ere baorik gabeak. Absidearen ezkerraldean gorputz baxuago bat dago eraikin osagarri gisa. Fatxadaren zati batzuk entokatuta daude eta beste batzuei kendu egin zaie entokadura.
Elizaren barru aldea. Ageriko harlangaitz egindako nabea da, ilargixkak dituen bobeda du, igeltzerotzan egindakoa eta zuriz apainduta dagoena, eta bost harlanduzko fajoi-arku, harlanduzko pilastretan oin hartzen dutenak. Gurutze latindarra osatzen da neurri txikiko gurutzadura duena. Presbiterioak bere murru biluzietan erdi-erdian jarritako egur polikromatuzko Kristoa du. Kristoaren gainean bao bat antzeman daiteke, gaur egun itxita dagoena.
Barrua austeritate handikoa da, apaindura gutxikoa: Egur polikromatuzko Haurra besoetan duen Ama Birjina bat eragin flamenkoa erakusten duena eta bataiarria. Nabearen barrenean hormigoiez egindako solairuarteko batean organoa dago. Dorrera heltzeko erdibideko gunea da.
Iparraldeko murruan puntu erdiko bi bao erromaniko daude. Bietako bata turuta itxurakoa da eta arkiboltak ditu, barrutik itsua da. Bestea dobelatua da eta zutabeek eusten diote.
Akaberak egiteko erabilitako materialei dagokienez, bobeden aparailua entokatuta eta kareztatuta dago, murruak ez dute entokadurarik eta bistan dute harlangaitza; zoroa neurri handiko egurrezko oholez estalita dago.
Les Sièges
Les Sièges Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Les Sièges udalerrian erroldatutako biztanleak 432 ziren. Familiak 168 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 56 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 259 ziren, horien artean 188 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 188 pertsona aktiboetatik 168 lanean zeuden (94 gizon eta 74 emakume) eta 20 langabezian zeuden (9 gizon eta 11 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Les Sièges udalerrian 180 unitate fiskal zeuden, 416 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.367,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 15 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 2 higiezinen enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 2 iturginak, 1 jatetxe eta 2 higiezinen agentziak.
2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Corcos–Aguilarejo geltokia
Corcos–Aguilarejo Espainiako Valladolideko probintziako tren geltoki bat da, udalerrian kokatuta dagoena.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Elipsoide
Geometrian, elipsoidea gainazal edo solido itxi bat da, bere ebakidura lau guztiak elipseak edo zirkunferentziak dituena. Elipsoidea elipsearen antza duen hiru dimentsioko koadrika bat da.
Ekuazio kartesiarra
Koordenatuen jatorrian zentratutako Elipsoide baten ekuazioa hau da:
non a, b eta c elipsoidearen ardatzerdien luzerak diren; zenbaki erreal positiboak dira eta elipsoidearen itxura mugatzen dute. Ardatzerdi horietako bi berdinak badira, esferoide bat da; hirurak berdinak badira, esfera bat da.
Azalera
Elipsoidearen azalera ezin da adierazpen aljebraiko baten bidez eman, baina, gutxi gorabehera hau da:
Non p ≈ 1,6075. Adierazpen honekin errore maximoa % ±1,061 da, a, b eta c balioen arabera.
Max Biaggi
Massimiliano "Max" Biaggi  (Erroma, 1971ko ekainaren 26a) italiar motoziklista ohi bat da. 2010ean Moto2 kategoriako Munduko Motoziklismo Txapelketa irabazi zuen.
Munduko Motoziklismo Txapelketa sei bider kategoria ezberdinetan irabazi du: 250cc (1994, 1995, 1996 eta 1997) eta Superbikes (2010 eta 2012).
Cudos
Cudos Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Cudos udalerrian erroldatutako biztanleak 788 ziren. Familiak 281 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (19 bakarrik bizi ziren gizonak eta 41 bakarrik bizi ziren emakumeak), 90 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 116 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 15 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 332 etxebizitza zeuden, 288 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 325 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 288 etxebizitza nagusietatik 199 bere jabearen bizilekua ziren, 78 alokairuan okupaturik zeuden eta 11 doan lagata zeuden; 12 etxek bi gela zituzten, 35 etxek hiru zituzten, 85 etxek lau zituzten eta 156 etxek bost zituzten. 235 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 102 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 166 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Cudos udalerrian 305 unitate fiskal zeuden, 809,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.375 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 22 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak zurgina ziren.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.
2000. urtean Cudos udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 252 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen. Cudos udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 120 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Paralelo (argipena)
Paralelo hitzak adiera zenbait ditu:
Bubba Nickles
Madilyn "Bubba" Ida-Marie Nickles (Merced, Kalifornia, AEB, 1998ko martxoaren 8a) domina irabazi duen olinpiar jokalaria eta eskuin softbol jokalari estatubatuarra da. Unibertsitateko softbolean jokatu zuen UCLA Bruins-en, eta, 2019an, txapelketa nazional bat irabazi zuen. 2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Estatu Batuak ordezkatu, eta zilarrezko domina irabazi zuen.
Ibilbidea
Nickles UCLA Bruins softbol taldearekin lehiatzen da, eta, bi aldiz, Bigarren Taldeko eta Lehen Taldeko All -Pac-12 Jokalari izendatu dute. Gainera, National Fastpitch Coaches Association First Team All-American aukeratu zuten junior gisa, non Bruins-ek 2019 NCAA Division I Txapelketa Nazionalera eramaten lagundu zuen.
AEB taldea
Nicklesek bi denboraldiz jokatu zuen AEBko taldearekin, eta 2020ko Udako Olinpiar Jokoetarako zerrendan izendatu, eta zilarrezko domina irabazi zuen. Nicklesek, txapelketako bi agerralditan, arrakasta izan zuen; hala ere, ez zuen urrezko dominarako partida jokatu, zeinean Japoniako taldeak 2-0 irabazi zion AEB taldeari.
Olinpiar Jokoak
2020ko Tokioko Olinpiar Jokoetan AEBrentzako zilarrezko domina irabazi zuen taldeko kide izan zen. Japoniak (urrezkoa) eta Kanadak (brontzezkoa) eskuratuko zituzten. Hauek osatu zuten AEBko taldea: Ali Aguilar, Monica Abbott, Valerie Arioto, Ally Carda, Amanda Chidester, Rachel Garcia, Haylie McCleney, Michelle Moultrie, Dejah Mulipola, Aubree Munro, Bubba Nickles, Cat Osterman, Janie Takeda, Delaney Spaulding eta Kelsey Stewart-ek.
Bogliarka
Bogliarka Eslovakiako udalerri bat da, Bardejoveko barrutian kokatuta. 9,39 km²ko azalera du eta 115 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1454. urtekoa da.
Blackfriars (Londres)
Blackfriars, Erresuma Batuko Londres hiriburuan dagoen auzo bat da, Londres Hiria barrutian.
Anti Sozial
Anti Sozial 1997an Arrasaten sortu zen punk taldea da.
Takeshi Saito (1979)
Takeshi Saito (斉藤 武志, 1979ko ekainaren 1a - ) Japoniako futbolari ohia da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Montedio Yamagata.
Ouka Leele
Ouka Leele, Barbara Allende Gil de Biedmaren izen artistikoa zen (Madril, Espainia, 1957ko ekainaren 29a - ibidem, 2022ko maiatzaren 24a). Argazkilari espainiarra, Jaime Gil de Biedma poetaren iloba eta Esperanza Aguirreren lehengusina zen.
1980ko hamarkadaren hasierako "Movida Madrileña" edo euskaraz, "Madrileko Mugimendua"ren protagonista nagusienetako bat izan zen.
Ibilbidea
Formazio autodidaktikoko pertsona zen, eta bere lanetik zuri-beltzezko argazkiak eta grabaketak nabarmentzen ziren. Tradizio espainiarrak kolore bizidunekin nahastu egiten ditu bere zenbait lanetan.
Bere lanak Parisen, Londresen, Tokion, Sao Paolon eta New Yorken egon dira eta hainbat jende joan ziren erakusketak ikustera. Arrakasta handia dute bere erakusketak.
2005ean, Espainiako Argazki Sari Nazionala eman zioten.
Bere izen artistikoa "El Hortelano" margolariak egin zuen margolan batetik atera zuen. Margolan horretan, margolaria izar konstelazio bat asmatu zuen. Izar horietako baten izena, Ouka Leele zen. Barbara liluratuta geratu zen margolan horrekin. Horren ondorioz, argazkilaria izen horrekin sinatzen ditu bere lanak, nahiz eta hainbat urtez erabiliagoa izan zen Ouka Lele, 'e' bat gutxiagorekin.
Barbararen ustez, argazkilaritza, poesia mota bat da; poesia bisuala: hitz egiteko modu bat, baina hitzik esan gabe.
Hainbat artisten lankidea izan da, hala nola: Javier Mariscal, Ceesepe, Alberto Garcia-Alix edo eta Pedro Almodovar.
Argazki bilduma bat amaitzerakoan, La Castellanako (Madril) trafikoa geldiarazi egin zuen "Rapelle-toi Barbara" argazki ezaguna egiteko. Bere lanak hainbat aldizkarietan agertzen ohi dira: Diorama, Photo Magazine, Telos, Dezine, Reviste Actuel...
ARCO-ko festibalaren edizio gehienetan kolaboratu du, eta hainbat ikastaro eman ditu bere lanari buruz festibaletan, zentro kulturaletan eta unibertsitatetan.
Bere argazkiak aparte, ilustrazio lanak ere egin ditu. 1996. urtean, Concha García Campoy-ren liburua (La doble mirada) eta 2002. urtean marrazki bilduma bat "El cantar de los cantares del rey Salomón".
Ceutin (Murtzian) 300m2-ko mural handi bat egin du "Mi jardín metafísico" deitua.
Rafael Gordon zinemako zuzendariarekin egin du lan "La mirada de Ouka Leele" filmaren amaierako muntaian.
Saint-Aubin (Indre)
Saint-Aubin Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Aubin udalerrian erroldatutako biztanleak 165 ziren. Familiak 63 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 89 etxebizitza zeuden, 67 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 87 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 67 etxebizitza nagusietatik 59 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 2 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 14 etxek lau zituzten eta 41 etxek bost zituzten. 54 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 26 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 37 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 116 ziren, horien artean 87 aktiboak ziren eta 29 inaktiboak ziren. 87 pertsona aktiboetatik 81 lanean zeuden (46 gizon eta 35 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 29 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 3 higiezinen enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.
2000. urtean Saint-Aubin udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Argiaren Kristo eliza
Argiaren Kristoren baseliza edo eliza, lehen Bab al-Mardumeko meskita zena (arabieraz مسجد باب المردوم ), Toledoko hiri espainiarrek o eraikin bat da, bere hirigune historikoan kokatua.
Hiriak izan zituen hamar meskitetatik, hobekien kontserbatzen dena da. Musulmanen garaian, hirira sartzeko ate bati (Bab al-Mardum) lotutako oratorio txiki bat zen, Toledora iritsi berriak erabiltzeko edo irteera prestatzeko. 999 an eraiki zen, Kordobako kalifatoaren garai distiratsuan, sarrerako fatxadako zerrenda epigrafikoak dioen bezala.
XII. Mendean kristau konkistaren ondoren Alfonso VI.ak eraikina San Joan ordenako zaldunei utzi zien, hauek Gurutze Santuaren ermita bilaktu zutelarik eraikinarielemntu ezberdinak gehituz. Handitze hori da ezagutzen den mudejar artearen erakusgarririk zaharrena. Azkenean kristau tenplu bezala eraman zuen izena, ermita bezala sagartua izan zenean jarri zen kristo gurutziltzatuaren irudiaren ordezkapenetik dator, ondoren desagertu egin zen Argiaren Amabirjinaren irudi batek ordezkatu zuelarik. Gaur egun, espazio desakralizatua da.
Egitura
Oinplanoa ia karratua da, 9 metro inguruko zabalerakoa, eta erdiko lau euskarrietatik abiatuta bederatzi konpartimentu gangadun sortzen ditu, ganga hauetako bakoitzak gurutztzen diren nerbadurez osatua dagoelarik. Hauetan ikus daiteko kordobako meskitaren eragina ondoen. Mihraba sarreraren eskuinaldean egongo litzateke, ekialdera begira dagoen qiblako horman. Antzinako mihraba mugikorra edo horma-hobi bat izango zela suposatzen da, aztarna arkitektonikorik geratu ez zaigulako.
Altxaerak hiru gorputz ditu, erdikoa izan ezik, lau gorputzekoa baita. Zutabeek osatzen duten lehen atala habearte bidez bigarrenetik bereizten dute. Habearte hauek ferra-arkuekin lotzen dira, berrerabilitako lau kapitel bisigodoen bidez. Hirugarren atala gurutzeria kalifaleko bederatzi gangek osatzen dute, baina erdiko gangan dagoen erdiko koadrantea gainerakoa baino apur bat gehiago altxatzen duen elementu batez osatuta dago, horrela oinplanoaren sentsazio zentralizatua sortuz (honek Bizantzion du jatorria).
XI. mendeko zabalpenak (1187) adreiluzko ganga beheratuz estalitako zati zuzen bat eta kanoi-erdiko ganga batez estalitako abside-atal bat ditu. Interesgarria da XII. mendeko fresko kontserbatuak (pantokratorra, tetramorfoak, santuak eta maza bat duen elizgizon bat) eta esanahirik gabeko karaktere kufikoen idazkunak nabarmentzea, garaiko dekorazio mota bat baitzen.
Hego-mendebaldeko fatxadan, 1889an, meskitaren eraikuntza datatzen duen idazkun bat aurkitu zen, eta honako hau dio: "Alaren izenean, meskita hau altxarazi zuen Ahmad ibn Hadidik, bere pekuliotik, Alaren ultraterrenako saria eskatuz. Eta Alaren laguntzarekin amaitu zen, Musà ibn Ali arkitektoaren eta Sa 'adaren zuzendaritzapean, hirurehun eta laurogeita hamargarren urteko Muharramen (999ko abendua) barneratuz ". Inskripzioa bakarra da mendebaldeko islamean eta ekialdeko artean, adreilu zati arruntekin soilik egina izanagatik. Fatxadak, hiru sarrera bao dituen gorputz bat du, goiko gorputzean, arku gurutzatu itsuak, sebkazko apaindura duen friso bat (erronboen sarea markoztatua), inskripzioa eta erlaitz bat; lehen mudejar toledotarraren dekorazio arrunta.
Fatxada horretatik sartzen den patioak putzu berezi bat erakusten du, eta putzuaren ertzetan kuboak biltzen zituzten soken markak ikusten dira bertan. Gainera putzuak, persiar jatorriko chart-bagh edo alberkadun gurutzadurako oinplanoa bat erakusten du, Al-Ándalus lorategietan oso hedatua dagoena, Medinat Azahara, Alhambra edo Generalifen lorategiak kasu. Bertan, Puerta del Solerako sarbidea ematen duen begiratoki bat dago (X. mendeko ateburua).
Zaharberritzea
2006tik aurrera eginiko indusketa arkeologikoek, agerian utzi zuten Alfonso VI. aren konkistatik aurrera eginiko elizaren balioa, aztarna interesgarriak azaleratuz: galtzada erromatar bat granitozko harri handiez osatua, arabiarrak iritsi aurreko abside handi baten aztarnak, elizaren kanpoaldean kokaturiko XII eta XV.mende bitarteko nekropoli bat eta Erdi Aroko zenbait kale.
Marta Zabaleta
Marta Raquel Zabaleta (Alcorta, Santa Feko probintzia, Argentina, 1937) ekonomialaria, gizarte zientzialaria, idazlea, poeta, saiakeragilea, akademikoa eta kultura sustatzailea da. Txiletik eta Argentinatik erbesteratu zen eta Erresuma Batuan bizi izan da, 1976az geroztik.
Biografia
1960an, Kontulari Publiko Nazionaleko eta Banatzaile Peritu titulua lortu zuen Litoraleko Unibertsitate Nazionalean. Bere espezialitate akademikoak Latinoamerikako garapen ekonomiko eta sozialera bideratuta daude (MSc Santiago, ESCOLATINA, Universidad de Chile, 1963-64). D.Phil jaso zuen. Garapenerako Ikerketetan, IDS, Sussexeko Unibertsitateko Garapen Ikasketen Institutuan, 1989an. Txilen Augusto Pinocheten (1973) de facto erregimenak jazarri zuen. Raúl Lastiri Argentinako presidentearen dekretu baten bidez etxeratua, 1973an Jorge Rafael Videla (1976) jeneralaren de facto gobernuak kanporatuko zuen. Erresuma Batura erbesteratu zen. Yanina Andrea eta Tomás Alejo Hinrichsen Zabaletaren ama ere bada.