cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campeones (filma)
Beste datuak
Filma Madrilen eta Huelvan filmatu zen 9 astetan gutxi gorabehera. Lehenengo astean filmak 1.977.994 euro eta 250.000 ikuskari baino gehiagoko lortu zituen. Zinema bakoitzeko 6.844 euro eta pantaila bakoitzeko 3.909 euro bildu zituzten, batez beste.
Matzingen
Matzingen Suitzako udalerria da. Turgovia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Zosterops nigrorum
Zosterops nigrorum Zosterops generoko animalia da. Hegaztien barruko Zosteropidae familian sailkatua dago.
Kazuya Iwakura
Kazuya Iwakura (岩倉 一弥, 1985eko apirilaren 26a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama FC eta Tokyo Verdy.
Lucerna (Honduras)
Lucerna Hondurasko Ocotepeque departamenduko udalerri bat da. 119.46 km²ko azalera du eta 2013ko datuen arabera 5768 biztanle zituen.
St Clement (Kornualles)
St Clemens, 'Moresk', Ingalaterrako Kornualles konderriko parrokia zibil eta herri bat da.
William Conybeare
William Daniel Conybeare (1787ko ekainaren 7a - 1857ko abuztuak 12) geologo eta paleontologo britainiarra izan zen.
Biografia
Conybeare Londresen jaio zen eta Oxfordeko Unibertsitateko Christ Church Collegen ikasi zuen. Erlijio-ordenatan sartu zen eta Wardingtoneko bikario izan zen ( Bristoletik gertu). Garai horretan, Bristoleko Filosofia Erakundearen sortzaileetako bat izan zen, 1822an. Glamorganshireko errektorea izan zen Sully-n 1823tik 1836ra arte, eta Axminsterreko bikarioa 1836tik 1844ra arte. Hezkuntza arduraduna 1839z gero, eta Llandaff Apezpikutza anglikanoaren errektorea 1845etik aurrera.
John Kidd-en (1775-1851) ikastaroetan geologian interesatu zen. Ikasketak egin ondoren, Erresuma Batuan eta kontinentean zehar bidaiatu zuen, eta Geological Society of Londoneko lehen kideetako bat izan zen.
William Buckland (1784-1856) eta Adam Sedgwick (1785-1873) Conybeareren lana geologian aintzatetsi zioten.
1821ean, William Conybeareak Mary Anningek (1799-1847) aurkitu zuen plesiosauriko eskeletoa maisuki deskribatu zuen. Orduan egin zuen txostenaren elementu nagusiak ondorengo ikerketek berretsi zituzten.
Zenbait lan argitaratu zituen: Ingalaterrako hego-mendebaldeko ikatz-geruzei buruz (William Buckland-ekin, 1824an), Thamesis haranari buruz, Léonce Élie de Beaumont-eko mendilerroaren eraketaren teoriari buruz (1798-1874), eta Lyme Regis- en gertu ur-irristatzeari buruz, 1839an.
Hala ere, bere lan nagusia Outlines of the Geology of England and Wales da, 1822an, William Phillips-en (1775-1828) lanaren bigarren edizioa, idazlearekin batera idatzia. Conybeareren ekarpenak edizio honen zati nagusia da, non lehenengo zatian soilik deskribatzen zen Karboniferoa eta geruza berrienak. Idazketa honek eragin handia izan zuen Erresuma Batuko zenbait elkartetan.
Conybeare Royal Society-ko kidea izan zen, eta eta Frantziako Institutuko kidea ere. 1844an Wollaston domina jaso zuen.
Tijucas
Tijucas Brasilgo udalerri bat da, Santa Catarina estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Lamothe-Capdeville
Lamothe-Capdeville Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn eta Garona departamenduan dago, Midi-Pyrénées eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Lamothe-Capdeville udalerrian erroldatutako biztanleak 969 ziren. Familiak 384 ziren, horien artean 96 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 128 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 132 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 28 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 433 etxebizitza zeuden, 394 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 26 hutsik zeuden. 409 etxeak ziren eta 22 apartamentuak ziren. 394 etxebizitza nagusietatik 314 bere jabearen bizilekua ziren, 66 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 21 etxek bi zituzten, 45 etxek hiru zituzten, 114 etxek lau zituzten eta 212 etxek bost zituzten. 340 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 149 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 220 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 637 ziren, horien artean 450 aktiboak ziren eta 187 inaktiboak ziren. 450 pertsona aktiboetatik 408 lanean zeuden (222 gizon eta 186 emakume) eta 42 langabezian zeuden (24 gizon eta 18 emakume). 187 pertsona inaktiboetatik 80 erretiraturik zeuden, 57 ikasten zeuden eta 50 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Lamothe-Capdeville udalerrian 387 unitate fiskal zeuden, 971 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.140 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 27 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 10 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren, 3 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 1 albaitaria.
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Lamothe-Capdeville udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden, 368 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Karratu txikienen erregresio zuzen
Estatistikan, karratu txikienen erregresio zuzena karratu txikienen erregresioz lortutako zuzena adierazten du.
Aldagai independente bakarreko zuzena aztertuko da artikulu honetan, erregresio bakuna deiturikoa alegia. Aldagai independente bi edo gehiago direnean (erregresio anizkoitza deiturikoa), karratu txikienen erregresioaren bitartez, erregresio zuzena (bi aldagai independente) edo erregresio planoa (hiru aldagai independente edo gehiago) nola eratu eta aztertzen den jakiteko, ikus Erregresio lineala.
Zuzenaren zenbatespena
Datuak (x_i,\ y_i) izanik, karratu txikienen erregresioaren bitartez doituko den zuzenaren parametroak hauek izango dira, x aldagai independentetzat eta y mendeko aldagaitzat hartuz:
Frogapena:
Hondar karratuak har ditzagun (ikus Karratu txikienen erregresioa):
Azken adierazpena minimotzen duten a eta b zuzenaren parametroak kalkulatu behar dira. Horretarako, a eta b parametroei buruzko deribatu partzialak kalkulatu eta deribatu hauek 0 egiten duten a eta b parametroen balioak eman behar dira:
Eta Cramer-en erregela erabiliz, erraz lortzen dira parametroek eduki beharreko balioak:
Adibidea
40 urteko 4 gizonezkoaren gainean, garaiera eta pisuak jaso dira, datuak lehenengo bi zutabeetan azaltzen direlarik. x aldagai independente moduan garaiera aukeratu bada:
Horrela, x garaiera (aldagai independente moduan) eta y pisua (mendeko aldagai moduan) lotzen dituen karratu txikienen zuzena hau izango da:
Doikuntzaren egokitasuna
Doitutako zuzena modu hobean edo okerragoan egokitu daiteke datuetara. Hau dela eta, doikuntzaren egokitasuna aztertu ohi da doitutako zuzena zenbateraino den adierazgarria jakiteko. Azterketa hau egiteko gehien erabiltzen den neurria R^2 mugatze koefizientea da.
Mugatze koefizientea kalkulatzeko, y mendeko aldagaiaren lagin bariantza, s^2_y bariantza osoa deritzona, eta zuzenean x balioak ezarriz aurresandako emaitzen lagin bariantza, zuzenaren bitartez azaldutako bariantza deritzona, kalkulatu behar dira. Mugatze koefizientea azaldutako bariantza zati bariantza osoa da, eta ehunekotan zuzenak azaldutako bariantza osoaren zatia da: zenbat eta handiagoa izan, orduan eta egokitasun hobea, gehienez %100era hel daitekeelarik (aipatu behar da azaldutako bariantza ez dela inoiz bariantza osoa baino handiagoa). Mugatze koefizientea 0.6tik gorakoa denean, doikuntzaren egokitasuna handia dela esan daiteke.
Arestiko adibidea hartuz:
Beraz, zuzenaren egokitasuna handia dela esan daiteke.
Bestelako jakingarriak
Karratu txikienen erregresio zuzenean, hondarren batura 0 da beti. Kalkuluak eskuz egiten direnean propietate erabilgarria izan daiteke, kalkuluak zuzen egin diren egiaztatzeko.
Campo Largo (Paraná)
Campo Largo Brasilgo udalerri bat da, Paraná estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
1966ko Eurovision Abesti Lehiaketa
Garailea Austriako Udo Jürgens izan zen, "Merci, Chérie" kantuarekin. Austriaren lehen garaipena izan zen — eta Jürgensen hirugarren segidako partaidetza —.
Hamazortzi herrialdek hartu zuten parte, aurreko edizioko berdinak.
Elops affinis
Elops affinis Elops generoko animalia da. Arrainen barruko Elopidae familian sailkatzen da.
Neunforn
Neunforn Suitzako udalerria da. Turgovia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Thomas Muster
Thomas Muster (Leibnitz, 1967ko urriaren 2a) austriar tenislari ohia da. Buztineko erregea bezala ezagututa, Roland Garros finala irabazi zion Michael Changi 1995ean. Gainera zortzi Masters 1000 irabazi zituen.
Axel Clerget
Olinpiar Jokoak
2020ko Udako Olinpiar Jokoetan, Tokio 2020an (Tokio), urrezko domina lortu zuen Frantziako taldearekin talde mistoko kategorian, Japoniako taldearen (zilarrezkoa) eta Alemaniakoaren (brontzezkoa) aurretik. Honako hauek osatzen zuten Frantziako taldea: Sarah-Léonie Cysique, Guillaume Chaine, Margaux Pinot, Axel Clerget, Romane Dicko, Teddy Riner, Clarisse Agbegnenou, Amandine Buchard, Madeleine Malonga, Kilian Le Blouch eta Alexandre Iddir-ek.
Lionel Jospin
Lionel Jospin (Meudon, Senako Gainak, 1937ko uztailaren 12a - ) Frantziako politikaria izan da.
1997ko ekainaren 2tik 2002ko maiatzaren 6ra Frantziar Errepublikako Lehen Ministroa izan zen, François Mitterranden gobernuan eta PS alderdi politikoarekin.
Euren ibilbide politikoan azpimarratzekoa da 2000. urtean haren agintaldian egindako osasun erreforma, zerbitzu mota horren kalitatearen aldetik herrialdea munduko goialdean ipini zuena.
Mercedes (Honduras)
Mercedes Hondurasko Ocotepeque departamenduko udalerri bat da. 96.08 km²ko azalera du eta 2013ko datuen arabera 7140 biztanle zituen.
Asotin konderria (Washington)
Asotin konderria (Asotin County) Washingtonko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Asotin da. 2010eko zentsuaren arabera 21,623 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Asotin konderriak 165,926 kilometro koadro ditu. Horietatik 1,148 ura dira. Beste 164,778 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 13,03 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 21,623 pertsonetatik 20,669 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 643 dira. 89 beltzak edo afroamerikarrak. 272 amerikar natiboak ziren eta 36 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 114 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 12 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 431 pertsonek kokatzen zuten.
Tar-Vanimeldë
Tar-Vanimeldë, "Elfo ederra" esan nahi duena quenya hizkuntzan, Tolkienen legendariumeko pertsonaia bat da. Bere istorioa, laburki kontatzen da soilik Numenor eta Erdialdeko Lurraldeko amaitu gabeko ipuinak lanean. Numenorreko Dunadan bat da, Tar-Telemmaitëren alaba eta Eguzkiaren Bigarren Aroko 2277an jaioa.
Numenorreko hirugarren erregina, eta, orotara, hamaseigarrena bihurtu zen, bere aita 2526an hil ondoren. Hala ere, bere senar Herukalmo izan zen benetan gobernatu zuena, berak, erregetzari ez baitzion arreta askorik jarri, eta gehiago aritu zen bere zaletasunetan, hauen artean, musika eta dantza zeudelarik.
Bera hil ondoren, 2637. urtean, Herukalmo Tar-Andukal izenarekin koroatu zen errege, eta hogei urtez gobernatu zuen, hil zen arte, honela, bere seme Alkarini gobernatzea eragotziz, benetako oinordekoa zena. Hala eta guztiz ere, Tar-Andukal ez da Numenorreko hamazazpigarren erregetzat hartzen, bai hala bere semea.
Ruling Queens of Númenor Regine di Númenor Númenoreanske herskere Królowie Númenoru
Pugnac
Pugnac Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Pugnac udalerrian erroldatutako biztanleak 1.964 ziren. Familiak 806 ziren, horien artean 216 pertsona bakarrekoak ziren (88 bakarrik bizi ziren gizonak eta 128 bakarrik bizi ziren emakumeak), 295 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 259 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 36 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 886 etxebizitza zeuden, 815 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 54 hutsik zeuden. 767 etxeak ziren eta 60 apartamentuak ziren. 815 etxebizitza nagusietatik 548 bere jabearen bizilekua ziren, 233 alokairuan okupaturik zeuden eta 34 doan lagata zeuden; 61 etxek gela bat zuten, 39 etxek bi zituzten, 97 etxek hiru zituzten, 230 etxek lau zituzten eta 388 etxek bost zituzten. 665 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 329 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 388 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.280 ziren, horien artean 942 aktiboak ziren eta 338 inaktiboak ziren. 942 pertsona aktiboetatik 846 lanean zeuden (453 gizon eta 393 emakume) eta 96 langabezian zeuden (45 gizon eta 51 emakume). 338 pertsona inaktiboetatik 120 erretiraturik zeuden, 85 ikasten zeuden eta 133 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Pugnac udalerrian 832 unitate fiskal zeuden, 2.028 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.833 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 101 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 4 janari enpresak ziren, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 22 eraikuntza enpresak ziren, 22 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 5 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 16 administrazio publikoko enpresak ziren eta 5 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 32 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 1 autoeskola, 5 igeltseroak, 8 margolariak, 1 iturgina, 5 argiketariak, 2 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 2 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 8 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 altzari denda zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Pugnac udalerrian 48 nekazaritza-ustiategi zeuden, 595 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
William Beveridge
William Henry Beveridge (Rangpur, Bangladesh, 1879ko martxoaren 5a – Oxford, Oxfordshire, 1963ko martxoaren 16a) britainiar ekonomialaria eta gizarte erreformagilea izan zen. Beharbada ezaguna da batez ere 1942an idatzitako txostenagatik, "Social Insurance and Allied Services" izenekoa (edo zuzenean "Beveridge Report") Bigarren Mundu Gerraren ostean Erresuma Batuko Alderdi Laboristak garatuko zuen "Ongizatearen gizartea" delakoaren oinarriak ezarri zituena, tartean "National Health Service" osasun zerbitzu publikoa 1948an.
Nuth
Nuth Herbehereetako Limburg probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 15.681 biztanle zituen.
Sainte-Féréole
Sainte-Féréole Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Corrèze departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Sainte-Féréole udalerrian erroldatutako biztanleak 1.733 ziren. Familiak 673 ziren, horien artean 154 pertsona bakarrekoak ziren (79 bakarrik bizi ziren gizonak eta 75 bakarrik bizi ziren emakumeak), 242 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 206 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 71 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 852 etxebizitza zeuden, 705 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 51 bigarren erresidentzia ziren eta 95 hutsik zeuden. 791 etxeak ziren eta 57 apartamentuak ziren. 705 etxebizitza nagusietatik 558 bere jabearen bizilekua ziren, 119 alokairuan okupaturik zeuden eta 29 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 23 etxek bi zituzten, 94 etxek hiru zituzten, 182 etxek lau zituzten eta 402 etxek bost zituzten. 482 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 286 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 369 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 1.116 ziren, horien artean 805 aktiboak ziren eta 311 inaktiboak ziren. 805 pertsona aktiboetatik 765 lanean zeuden (404 gizon eta 361 emakume) eta 41 langabezian zeuden (14 gizon eta 27 emakume). 311 pertsona inaktiboetatik 117 erretiraturik zeuden, 88 ikasten zeuden eta 106 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Bercloux
Bercloux Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bercloux udalerrian erroldatutako biztanleak 358 ziren. Familiak 146 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 53 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 41 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Sainte-Féréole
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 68 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 18 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 7 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
Bercloux
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Diplodus bellottii
Diplodus bellottii Diplodus generoko animalia da. Arrainen barruko Sparidae familian sailkatzen da.
St. Elmo's Fire
St. Elmo's Fire (euskaraz San Telmo sua) 1985eko Joel Schumacher estatubatuar zinema zuzendari eta gidoigileak zuzendu eta idatzitako drama film bat da. Emilio Estevez, Rob Lowe, Andrew McCarthy, Demi Moore, Judd Nelson, Ally Sheedy eta Mare Winningham aktoreek antzeztu zuten.
Bercloux
Etxebizitza
2007an 190 etxebizitza zeuden, 149 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 18 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 190etxeak ziren. 149 etxebizitza nagusietatik 128 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 14 etxek bi gela zituzten, 34 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 58 etxek bost zituzten. 122 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 82 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 51 etxetan bat baino gehiago zituzten.
St. Elmo's Fire
Argumentua
Washington Hiria, Georgetown Unibertsitatean graduatu berriak diren gazte talde baten bizitzetako gorabeherak azaltzen dira.
Bercloux
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 206 ziren, horien artean 144 aktiboak ziren eta 62 inaktiboak ziren. 144 pertsona aktiboetatik 129 lanean zeuden (71 gizon eta 58 emakume) eta 15 langabezian zeuden (6 gizon eta 9 emakume). 62 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 28 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Sainte-Féréole
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 25 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 4 igeltseroak, 2 margolariak, 4 zurginak, 3 iturginak, 2 argiketariak, 2 ile apaindegiak, 3 jatetxeak eta 1 apaindegia.
Bercloux
Diru sarrerak
2009an Bercloux udalerrian 164 unitate fiskal zeuden, 413 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.913 euro zen.
Sainte-Féréole
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 1 okindegi zen eta 1 lore-denda zen.
Bercloux
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 higiezinen enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen, 1 zurgina, 1 iturgina eta 1 argiketaria.
Sainte-Féréole
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Sainte-Féréole udalerrian 92 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.482 hektarea erabiltzen.
Bercloux
Ekonomia jarduerak
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.
Sainte-Féréole
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
Bercloux
Ekonomia jarduerak
2000. urtean Bercloux udalerrian 31 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.219 hektarea erabiltzen.
Sainte-Féréole
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Bercloux
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sainte-Féréole
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Évron
Évron Frantziako udalerria da, Mayenne departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Évron udalerrian erroldatutako biztanleak 7.122 ziren. Familiak 3.239 ziren, horien artean 1.255 pertsona bakarrekoak ziren (489 bakarrik bizi ziren gizonak eta 766 bakarrik bizi ziren emakumeak), 1.131 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 673 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 180 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 3.593 etxebizitza zeuden, 3.286 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 74 bigarren erresidentzia ziren eta 232 hutsik zeuden. 2.582 etxeak ziren eta 896 apartamentuak ziren. 3.286 etxebizitza nagusietatik 1.846 bere jabearen bizilekua ziren, 1.401 alokairuan okupaturik zeuden eta 39 doan lagata zeuden; 161 etxek gela bat zuten, 328 etxek bi zituzten, 680 etxek hiru zituzten, 946 etxek lau zituzten eta 1.172 etxek bost zituzten. 2.046 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 1.692 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 908 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 4.114 ziren, horien artean 2.924 aktiboak ziren eta 1.190 inaktiboak ziren. 2.924 pertsona aktiboetatik 2.658 lanean zeuden (1.438 gizon eta 1.220 emakume) eta 266 langabezian zeuden (117 gizon eta 149 emakume). 1.190 pertsona inaktiboetatik 490 erretiraturik zeuden, 377 ikasten zeuden eta 323 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 316 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 13 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 14 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 37 eraikuntza enpresak ziren, 83 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 12 garraio enpresak ziren, 24 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 5 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 13 finantziazio enpresak ziren, 14 higiezinen enpresak ziren, 36 zerbitzu enpresak ziren, 38 administrazio publikoko enpresak ziren eta 23 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 94 zerbitzu publikoetatik, 2 Ogasun Publikoaren administrazio bulegoak ziren, 1 jendarmeria, 6 banku bulegoak, 2 funerariak, 6 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 4 autoeskolak, 4 igeltseroak, 3 margolariak, 8 zurginak, 9 iturginak, 4 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 10 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 7 aldi baterako lan enpresak, 10 jatetxeak, 7 higiezinen agentziak, 3 tintoreriak eta 2 apaindegiak.
2009an zeuden 42 establezimendu komertzialetatik, 2 hipermerkatuak, 3 supermerkatuak, 2 brikolaje denda handika, 5 okindegiak, 4 harategiak, 2 liburu dendak, 11 arropa dendak, 3 etxerako tresna dendak, 3 zapata-dendak, 1 elektrotresna denda zen, 1 altzari denda zen, 1 drogeria zen, 1 lurrin-denda zen, 1 bitxi-denda zen eta 2 lore-dendak ziren.
2000. urtean Évron udalerrian 105 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.553 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an tratamendu laburretarako ospitale 1, iraupen erdiko (jarraipen eta errehabilitazio) tratamenduetarako ospitale 1 bat, 4 botika eta 2 anbulantzia zegoen.
2009an 2 haur-eskola eta 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Évron udalerrian 2 Bigarren Hezkuntzako ikastetxe eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 917 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 409.
Benton konderria (Washington)
Benton konderria (Benton County) Washingtonko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Prosser da. 2010eko zentsuaren arabera 175,177 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Benton konderriak 455,837 kilometro koadro ditu. Horietatik 15,441 ura dira. Beste 440,396 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 38,43 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 175,177 pertsonetatik 163,133 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 32,696 dira. 2,031 beltzak edo afroamerikarrak. 1,280 amerikar natiboak ziren eta 221 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 4,621 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 260 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 3,631 pertsonek kokatzen zuten.
Henry Robertson Bowers
Henry Robertson (Birdie) Bowers tenientea (Greenock, Eskozia, 1883ko uztailaren 29a - Ross izotz hesia, Antartika, 1912ko martxoaren 29a) Robert Falcon Scott-en laguntzailetako bat izan zen zoritxarreko Terra Nova espedizioan, ospetsua Hego Polora iritsi ondoren kide guztiak hiltzeagatik.
Biografia
Eskoziar jatorrikoa, bere aita hiru urte zituela hil zen eta bere amarekin hazi zen. Itsasoarekin lehen harremana merkantzia-ontziterian izan zen, 1905ean Errege Indiako Itsas Zerbitzura sartu zenean. Scott-en espedizioan izena eman zuen Discovery-ko bere lehen espedizioari buruz eta Ernest Shackleton-en Nimrod espedizioari buruz irakurri ondoren. Ez zuen inolako aurretiko esperientzia polarrik.
Bowers apala zen gorputzez, eta moko itxurako sudurra zuen, eta horrek berehala eman zion "Birdie" (txori txiki) ezizena espedizioko kideen artean. Gizon gogorra, fidagarria eta beti alaia izateagatik ezaguna zen.
Scott-ek hasieran ez zuen Bowers polora iritsi behar zen taldean kontsideratu. Bowers Edward Evans tenientea, Scott-en bigarrena, buru zuen lera taldera esleituta zegoen, Scott eta bere taldea hegoalderanzko bidean lagunduko zuen azken languntza taldea litzatekena. Baina 1912ko urtarrilaren 4an Evans-ek Scott-en taldeari agur esan zionean, Bowers polora iritsiko litzatekeen taldera esleitu zuten. Antza denez, Scott-en erabaki oldartsua izan zen. Egun batzuk lehenago, Scotte-ek agindu zien Evans-en gizonei euren eskiak uzteko, beraz Bowers poloraino oinez joan behar izan zuen besteak eskiatzen joan ziren bitartean. Gainera, taldeari beste kide bat gehitzeak, laurentzako egindako kanpadenda batean pertsona bat gehiago elkarren kontra estutu behar izatea, eta lau gizonentzako paketatutako janari anoak banatzea ekarri zuen. Scott-en motibazio nagusia Bower taldean sartzeko beste esperientziadun nabigatzaile bat bere posizioa poloan berresteko beharra zen eta horrela Iparburuko Frederick Cook-en eta Robert Peary-en erreklamazioek sortutako eztabaida saihestea.
1912ko urtarrilaren 16an, taldea Hegoburutik gertu zegoela, Bowers lehena izan zen hilabete bat lehenago Roald Amundsen-ek han utzitako bandera ikusten. Bere bueltako bidaia oso penagarria izan zen, Edgar Evans lehen hil zen eta, ondoren, Lawrence Oates, eskorbutoak eta izozketak jota hil zen. Scott, Bowers eta Edward Adrian Wilson doktoreak jarraitu zuten, baina euren kanpadendan hil ziren kanpamentu basetik 200 km baino gutxiagora. Haien gorpuak hurrengo udaberriko bilaketa-talde batek aurkitu zituen eta elurpean ehortzi zituzten etzanda ziren lekuan.
Kaiman beltz
Kaiman beltza (Melanosuchus niger) Melanosuchus generoko animalia da. Narrastien barruko Alligatoridae familian sailkatuta dago.
Ángeles González-Sinde
Bere izendapenak kritika ugari sortu zituen, González-Sindek internet bidezko deskargen aurka egindako adierezpenengatik. 2010eko abenduaren 21ean, Espainiako Diputatuen Kongresuak atzera bota zuen Sinde Legearen onarpena. Hurrengo urtearen azken egunean, ordea, Mariano Raxoi buru zela Espainiako Alderdi Popularraren gobernu eratu berriak onartu egin zuen Sinde Legea.
Biografia
José María González Sinde zinemagilearen alaba, Espainiako Arte eta Zientzia Zinematografikoen Akademiaren (AACCE) sortzaile eta lehen lehendakaria, eta Ángeles Reigena. Neba bat ere badu (aitaren homonimoa), zinemagintzari eskainia. Haren neba txikia, David, zirkulazio-istripu batean hil zen 2011ko maiatzean.
Bere bikotekidea, Claudio López-Lamadrid, 2019ko urtarrilean hil zen.
Madrilgo Complutense Unibertsitatean Filologia Klasikoa ikasi zuen. Gidoi Zinematografikoko master bat egin zuen Madrilgo Unibertsitatean, eta bere zinematografia-ikasketak hobetu zituen American Film Institute de Los Angeles delakoan. Zinemagintzan jardun aurretik, González-Sinde itzultzailea izan zen, kontzertu-sustatzailea, eta Cosmopolitan emakume-aldizkariko erredaktorea.
Hainbat telesailen gidoilaria izan da, hala nola Truhanes edo La casa de los líos, baita dozena bat filmetakoa ere, besteak beste, Ricardo Francoren La buena estrella (1997), eta horregatik lortu zuen lehen Goya saria. Zuzendari gisa egin zuen debuta, eta sarituenetako bat La suerte dormida (2003) filma izan zen, Adriana Ozores protagonista zuena. Madril 11Mko film laburretako baten zuzendaria ere izan zen: Todos íbamos en ese tren (2004).
Bere azken gidoia, sexu esplizituko Mentiras y gordas (2009) komedia, telesailetan parte hartzeari esker ospe handia duten aktoreak protagonista dituela, arrakasta handia izan du takiletan.
2006ko abenduaz geroztik, Espainiako Arte eta Zientzia Zinematografikoen Akademiaren (AACCE) buru izan zen, eta kargu horretan Mercedes Sampietro aktorea ordezkatu zuen.
Kultura Ministeritzan
Espainiako Gobernuak 2009ko apirilaren 7an egindako birmoldaketa sakonaren ondoren, kultura-ministroa izendatu zuten independente bezala, César Antonio Molina ordezkatuz.
2011ko irailaren 17an bere karrera politikoa utziko zuela iragarri zuen, zineman aritzeko.
Txorierri
Txorierri edo Asua harana Bizkaiko erdialdean dagoen eskualdea da. Bilboko itsasadarreko eskumaldean dago kokatuta eta sei udalerrik osatzen dute, Derio izanda populatuena eta mankomunitatearen egoitza bere barnean duena. Eskualde honetan daude Bilboaldea eta Euskal Herri osoko azpiegitura garrantzitsuenetako batzuk, Bilbo-Loiu aireportua eta Zamudioko parke teknologikoa, besteak beste.
2011n 20.000 biztanle inguru biltzen zituen.
Mugakideak
Mugakide hauek ditu: Iparraldean, Mungialdeako eskualdea; hego-mendebaldean, Bilbo Handia; (Bilbo eta Galdakao, hegoaldean; Erandio, mendebaldean); eta Zornotza, ekialdean.
Inguru naturala
Asua ibaiak zeharkatzen du eskualdea. Lautada zabala osatzen du Artxanda eta Ganguren mendizerrek hegoaldean eta Bizkargi, Gaztelumendi eta Berreaga mendizerrek iparraldean estuturik.
Udalerriak
Udalerri horiek dira ofizialki Txorierriren barruan daudenak. Zenbaitzuek Erandio Goikoa, Goierri eta Asua auzoak ere (hirurak Erandioko auzoak) Txorierriren barruan sartzen dituzte. Hainbat sailkapenetan Erandio Txorierri barruan agertzen da.
Azpiegiturak
Lauro ikastola (Loiu) bertako hezkuntza zentrorik ezagunena da. Txorierriko herri guztietan eskola publikoak daude (Loiun izan ezik). Institutua Derion dago, baita Eskola Politeknikoa eta Nekazaritza eskola ere. Bestelako ikastetxeak: Esperanza Alhama, Munabe, Urdaneta, Bizkaia, Ikastetxe frantsesa...
Athletic Club futbol taldeak bertan ditu kirol-instalakuntzak, Lezaman.
Osasunari dagokionez, Zamudioko Ospitaleak gaixo psikiatrikoak atenditzen ditu.
Hedabideak
Eskualde osoko informazioa "Aikor" izeneko aldizkariak biltzen du euskaraz. Aldizkari horrek Interneten ere zabaldu ditu ateak.
Korytné
Korytné Eslovakiako udalerri bat da, Levočako barrutian kokatuta. 4,38 km²ko azalera du eta 90 biztanle 2017ko datuen arabera.
Txorierri
Ekonomia
Eskualdean Bizkaiko txakolina ekoizten da, batez ere Lezaman, baina baita Zamudion, Larrabetzun eta Derion ere.
Txorierrin gaur egun milaka enpresak dute egoitza. Herri guztietan daude industria poligono handiak.
Sosuke Morito
Sosuke Morito (森戸 壮介, 1985eko uztailaren 8a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama FC.
Piranhas (Goiás)
Piranhas Brasilgo udalerri bat da, Goiás estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Elops hawaiensis
Elops hawaiensis Elops generoko animalia da. Arrainen barruko Elopidae familian sailkatzen da.
Cerquilho
Cerquilho Brasilgo udalerri bat da, São Pauloko estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Stettfurt
Stettfurt Suitzako udalerria da. Turgovia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
San Francisco del Valle
San Francisco del Valle Hondurasko Ocotepeque departamenduko udalerri bat da. 109.51 km²ko azalera du eta 2013ko datuen arabera 9468 biztanle zituen.
Manabu Kubota
Manabu Kubota (久保田 学, 1981eko ekainaren 27a - ) Japoniako futbolaria da.
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama FC.
Labore
Labore honakoa izan daiteke:
Ghanako historia
Ghanako historia gaur egungo Ghana herrialdearen eremuan izandako gertaera historikoak biltzen dituen artikulua da.
Lehenengo populazioak
Indusketa arkeologikoek erakutsi dute Ghanako kostaldea Brontze Aroan populatu zela, K.a. 2.000 urtean gutxi gora behera. Aintzira eta ibaietan arrantzan aritzen ziren, baina arrasto gutxi utzi zuten. Ghana erdialdeko eta iparraldeko basoak duela 3.000 edo 4.000 urte populatu ziren.
Ghanako Inperioa
Sahara hegoalde guztia hartzen duen Sudan eskualdean hainbat estatu eta inperio eraiki eta desegin ziren historian zehar, besteak beste Ghanako Inperioa. Ghana titulua zuten enperadoreak haien gorteetako oparotasunarengatik eta urre kopuru izugarriarengatik egin ziren ezagun. Horrela Afrika iparraldeko merkatariekin urre salerosketarako merkatal bideak ireki zituzten. 1076. urtean almorabideek Inperioa konkistatu zuten eta lurraldea zatikatua izan bazen ere Ghanako Inperio haren ospea oroimenean gelditu zen.
XI-XV mendeetako erresumak
Gaur egungo Ghanako lurraldean sorturiko aurreneko erresumak Dagomba leinuaren estatuak izan ziren. Jatorria Txad aintziraren inguruan bazuten ere Ghana Inperioa erortzean gaur egungo Ghanaren iparraldeko basoetara migratu zuten eta Dagbon Erresuma sortu zuten. Dagomba estatuetako agintariak ez ziren musulmandarrak baina harreman ona zuten haiekin eta gortean musulman eskribauak eta medikuak onartu zituzten. Merkatari musulmandarrekin ere komertzioa zabala zen eta horrela islamaren eragina azkar zabaldu zen eskualdean.
Dagbon Erresumaren hego-ekialdean Mossi erresumak zeuden, gaur egungo Ghana eta Burkina Faso dauden lurraldeetan. Eremu oso zatikatua zen, erregeen arteko ezkontza loturen bidez elkarturik egon arren.
Dagbon Erresumaren hego-mendebaldean Akan leinuak Bonomango Erresuma eratu zuen, gaur egungo Ghana eta Boli Kostako lurraldeak hartuz. Urre merkataritzarekin asko aberastu zen eta meategi berriak bilatu asmoz Afrikako kostaldeko hainbat puntu kolonizatu eta estatu txikiak eratu zituen.
Inperioaren sorrera
Bonomango Erresumak inguruko Akan estatuak konkistatu ahala, erresumaren azalera handituz joan zen eta XVII. mendearen hasieran Osei Tutu erregeak Asantehene (Ashantiko errege) titulua hartu zuen. Akan estatuek Ashanti Inperioa osatu zuten eta Kumasi ezarri zuten hiriburu. Urrezko aulki batek zigilatu zuen Ashanti estatu guztien batasuna, izan ere agintaritzaren sinbolo baitziren aulkiak. Gaur egun oraindik Ashanti erritualetako sinbolo nagusia da urrezko aulkia.
XVIII. menderako ondo antolaturiko estatua zen. Mende horretan iparraldean zeuden Dagomba, Mamprusi eta Gonja estatuak ere bereganatuak zituen eta hegoalderantz ere zabaldu zen Gineako golkoraino iritsi arte. Kostalde hartan europar merkatarien gotorlekuekin egin zuen topo.
Europarrekin harremanak
Aliantza korapilatsuak sortu ziren orduan, Afrikako interesen arabera Europako kaiak erasotzerainokoak. Ashantiek ere probetxua atera nahi izan zuten egoera horretaz eta europarren laguntza izan zuten leinuen aurkako gerretan parte hartzeko, barneko erresumetan gerta zitezkeen matxinadei aurre egin edota leinuen artean harreman diplomatikoak eratzeko.
XVIII. mendean Mendebaldeko Indietako Konpainia Herbeheretarra (Geoctroyeerde West-Indische Compagnie (WIC)) nagusitu zen. Suediarrek eta prusiarrek denbora tarte laburra egin zuten Afrika aldean eta daniarrak 1850 arte egon ziren, batez ere Akkran. XIX. mendean ordea britainiarrek hartu zuten herbeheretarren lekua.
1592 Mathieu
1592 Mathieu asteroide gerrikoan aurkitutako 1592. asteroidearen izena da. 1951ko ekainak 1ean aurkitu zuen Sylvain Arendek Uccletik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1951 LA zen.
Ghanako historia
Esklabo merkataritza
XVII. mendearen amaieran urrearen merkataritzari esklabo merkataritza gailendu zitzaion. Hasiera batean Ashanti Inperioak portugaldarrei esklaboak erosten zizkien beren lurrak lantzeko jendea behar zuelako. Esklabo hauek Afrikako beste tokietan eskuratzen zituzten portugaldarrek eta São Jorge da Mina gazteluan egiten zen salerosketa. Beranduago akan jauntxo batzuk hasi ziren inguruko lurraldeak erasotu eta europarrentzat esklaboak eskuratzen. Jauntxo, buruzagi eta merkatarien artean sare zabala eratu zen. Afrikan interesak izan zituzten Europar nazio guztiek hartu zuten parte esklaboen salerosketan. Afrikako gaixotasun tropikalek europar asko hil zituzten arren esklabo merkataritzaren mozkinek pisu handiagoa zuten eta europarrak erakartzen zituzten.
Loughinislandgo sarraskia
Loughinislandeko sarraskia (The Loughinisland Massacre) 1994ko ekainaren 18an egin zen Ipar Irlandako Loughinisland herrixkan. Egun horretan Ulsterko Boluntarioen Indarra (ingelesez Ulster Volunteer Force - UVF) talde loalistaren partaide batzuk eraso-erriflekin pub batean sartu ziren, sei pertsona zibil hiltzen eta beste bost zaurituta utziz. Pubeko bezero gehienak katolikoak izaten ziren. Urtetan Royal Ulster Constabularyren agenteak inplikaturik zeudela susmatu zen eta ikerketan akats larriak egin ziren. Pubeko bezeroak telebistan 1994ko Munduko Futbol Txapelketa ari ziren ikusten; horregatik sarraskia "World Cup massacre" izenarekin ere ezagutzen da.
Ghanako historia
Esklabo merkataritza
Europan esklabotzaren aurkako mugimenduak azaldu ziren. Apaiz katoliko banakoek esklaboen salerosketa gaitzetsi zuten arren agintari katolikoek ezer gutxi egiten zuten horren aurka. Kuakeroek 1727an publikoki adierazi zuten haien desadostasuna eta mende berean daniarrak izan ziren aurrenekoak esklaboen merkataritzari uko egiten. Suediarrek eta herbeheretarrek ere utzi zuten merkataritza mota hori.
Loughinislandgo sarraskia
Gertaerak
UVFk erasoa burutu zuen, Irlandako Nazio Askapenerako Armadak (INLA) 1994an egin zuen Shankill Roadeko erasoari erantzun gisa. Nolabait, Ulsterko Errege Jendarmeriako agente eta informatzaile bikoitzak sarraskian sartuta zeudela, eta poliziak txostenak eta frogak suntsitu zituela ikerketan ezagutu zen. Ombudsmaneko poliziak, biktimen senideen salaketen ondoren, kasua ikertu zuen. 2011n, ikerketak ondorioztatu zuen ikerketan akatsak egon zirela, baina ebidentziarik aurkitu gabe. Ombudsmanek 2016an egindako txosten berri batek, ordea, poliziaren eta UVFren arteko loturak azalarazi zituen. 2017an, sarraskiari buruzko dokumental bat argitaratu zen, No Stone Unturned izenburukoa.
Ghanako historia
Inperioaren amaiera: Anglo-Ashanti gerrak
Ashanti Inperioa kontinentearen barnealdean zegoen eta hegoaldera europarrek babesturiko lurralde txikiak zeuden, "Urrearenko Kosta" izeneko itsasertz haren barnean. Ashantiek beren merkataritza bideak zabaldu nahian kostaldea inbaditu zuten hainbat alditan (1807, 1811, 1814). Tokiko europar agintariek urre, egur eta palmondo olio merkataritzaren gaineko eskubideak kolokan ikusita 1817an Afrikako Merkatarien Konpainia eratu eta bake eta laguntasun ituna sinatu zuten ashantiekin. Itun horretan kostaldearen eremu zabalen gaineko subiranotasuna onartzen zitzaien ashantiei. Bien bitartean britainiarrak kostaldeko gaztelu gehienak eskuratzen joan ziren.
Loughinislandgo sarraskia
Oroimena
Erasoaren 18. urteurrenean, 2012an, Irlandako Errepublikako selekzioak Italiaren aurka jokatu zuen, orduan, 2012ko Eurokopa zela-eta, Poznanen, Polonian. Talde irlandarrak, gertaeren oroimenean, besoko beltza jantzi zuen. Proposamena Irlandako Futbol Elkarteak egin zuen eta UEFAk babestu zuen.
Ghanako historia
Inperioaren amaiera: Anglo-Ashanti gerrak
Akkra hiria populatzen zuen fante leinuak britainiarren babesa eskatu zuen ashantiek beren lurrean egiten zituzten erasoei aurre egiteko. Aitzaki horrekin britainiarrek 1821ean Afrikako Merkatarien Konpainia desegin eta beraien gotorlekuak indartu zituzten. Sierra Leonako gobernadorea zen Charles MacCarthyren agindupean gelditu zen "Urrearen Kosta" guztia. Esklabu merkataritzari amaiera emateko aitzakian ashantien lurraldetik kostaldera zihoazen bideak moztu zituen. 1823an ashantien eta britainiarren arteko gerra piztu zen. Gerra hartan MacCarthy bera hil zuten 1824an. Kostako merkatari ingelesek George Maclean kapitaina ezarri zuten haien buru eta hainbat urtetako gerraren ondoren 1831. urtean bake ituna sinatzea lortu zuen Ashanti Inperioarekin. Hurrengo urteetan Macleane bera bihurtu zen eremuko agintari nagusia eta kostaldeko tokiko buruzagiekin harremanak berrezarri zituen. Buruzagi horiek britainiarren babesean jartzeko konbentzitu zituen eta 1844rako Urrearenko Kosta britainiarren protektoratua bihurtu zen de facto. 1850. urtean Sierra Leonatik banatu zen eta bere gobernadore propioa ezarri zuen.
1963-64 urteetan bigarren Anglo-Ashanti gerra izan zen. Iheslari baten bila zebiltzan aitzakian ashantien armada handi batek Pra ibaia gurutzatu zuen eta gerra piztu zen. Inork ez zuen garaipenik aldarrikatu, gaixotasunek gerra akzioetan hildakoak baino gehiago hil baitzituzten.
Urrea jadanik ustiatuta eta esklabotzaren aurkako legeak ezarrita europarrek Afrikako eskualde honekiko zuten interesa asko apaldu zen. 1874an herbeheretarrek Elmina gaztelua britainiarren esku utzi zuten eta "Urrearen Kostatik" alde egin zuten. Herbeheretarrak ashantien aliatuak izan ziren beti eta hauek itsasaldeko gotorleku laguna galdu zutenez hirugarren Anglo-Ashanti gerra sortu zen. Britainiarrek irabazi zuten eta ashantiei kostaldearekiko eskaera guztiak baztertzea exigitu zieten bake itunean. Ordutik aurrera Ashanti Inperioa nabarmen ahuldu zen eta zatikatuz joan zen, izan ere lurralde askok britainiarren protektoratuan sartzeko hautua egin baitzuten. 1877an Urrearen Kostako hiriburua Akkra hirian ezarri zuten.
Laugarren gerra bat ere izan zen 1894 eta 1896 artean. Asantehene titulua bertan behera gelditu zen eta Prempeh I azken enperadoreak herbestera alde egin behar izan zuen eta britainiar agintari bat ezarri zuten Kumasi hiriburuan. 1900an matxinada bat izan zen eta 1901eko irailean Britainiarrek Urrearen Kosta kolonian integratu zuten Ashantien lurraldea.
Koloniaren eraketa
Ofizialki aurreneko izendapena 1821ean egin bazuten ere, Ashanti Inperioa konkistatzerakoan hasi zen kolonia britainiarraren aroa. 1901eko irailean Europako potentziek mugak zehaztu zituzten, Frantziak, Erresuma Handiak eta Alemaniak bereziki. Britainiarren koloniaren barnean Urrearen Kosta, Ashanti Inperioa izandako eremua eta handik goragoko "Iparraldeko lurraldeak" gelditu ziren. Iparraldeko lurralde hauek ez ziren kolonia kontsideratzen, protektoratua baizik, baina Akkrako gobernadoreak agintzen zuen bertan eta unitate politiko bakarra osatu zuten, "Urrearen Kosta" izena hartu zuena. Ekialdean Togoland izeneko eremua bitan banaturik zegoen, mendebaldeko zatia alemaniarrena zen eta ekialdekoa frantsesena. Lehen Mundu Gerra galdu ondoren alemaniarren menpeko Togoland ingelesen esku gelditu zen eta 1922an Urrearen Kosta barnean sartu zuten. Horrela lau lurralderekin osatu zen britainiarren kolonia.