cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chur
Historia
Curia Rhaetorum erromatar hiria apezpiku egoitza zen V. mendean. Churko apezpikuek V. mendetik XV. mende arte agindu zuten hirian, Habsburgokoekin batera. XV. mendean Alemaniar Inperioko hiri bihurtu zen. 1803. urtean, Suitzako Grisonia kantonamenduko hiriburu bihurtu zen Chur.
Ekonomia
Turismogune garrantzitsua, negukoa batez ere. Ehungintza eta janari industria (txokolatea).
Advanced Encryption Standard
Zifraketaren deskripzioa
Gakoa Rijndael-en gako eskema erabiliz hedatzen da.
AES algoritmoaren kalkuluen gehiengo bat eremu finitu determinatu batean burutzen dira.
4x4 byteko matrize batean egiten dira algoritmoaren eragiketak, matrize honek state izena ere hartzen du (bloke tamaina handiagoa duten Rijndael-en bertsio batzuek state-n zutabe gehiago ere erabiltzen dituzte, matrize handiagoa behar dute).
Zifraketa burutzean, algoritmoaren erronda bakoitzak (azkenak ez ezik) lau pauso jarraitzen ditu:
Algoritmoaren azkeneko errondak <tt>MixColumns</tt> fasea ordezkatzen du <tt>AddRoundKey</tt>-ren beste instantzia bat sartuz.
<tt>SubBytes</tt> - Byten ordezkapenaren pausoa
<tt>SubBytes</tt> etapan, matrizearen byte bakoitza eguneratzen da Rijndael-en S-Kutxa (8 bit) erabiliz. Eragiketa honek zifraketan linealtasunik ez egotea ahalbidetzen du. Erabilitako S-Kutxa GF(28)ren (gorputz finitua) inguruko alderantzizkatze funtziotik eratortzen da, linealtasun ezeko propietateak izateagatik ezaguna dena. Propietate algebraiko sinpleetan oinarritutako erasoak saihesteko, S-Kutxak alderantzizkako funtzioa eta eraldaketa itzulgarri bat konbinatzen ditu. S-Kutxa puntu egonkorrak ekiditeko ere hautatzen da (ondorioz derangement bat ere bada) eta baita ere edozein aurkako puntu egonkor ekiditeko.
<tt>ShiftRows</tt> - Lerro desplazaketaren pausoa
<tt>ShiftRows</tt> pausoak state-aren ilaretan jarduten du, ziklikoki lekualdatzen ditu ilara bakoitzeko byteak offset determinatu batekin. Lehenengo ilara posizio berean geratzen da. Bigarren lerroko byte bakoitza posizio bat mugitzen da ezkerrerantz. Antzeko era batean, hirugarren eta laugarren ilarak errotatzen dira bigarrenaren eta hirugarrenaren offset-ekin, hurrenez hurren. Era honetan, <tt>ShiftRows</tt>-ek itzultzen duen state-aren zutabe bakoitza hasierako state-aren bytekin dago eraikita (bloke tamaina handiagoko Rijndael-en aldakerek offset desberdinak dituzte).
<tt>MixColumns</tt> - Zutabeen nahasketa
<tt>MixColumns</tt> pausoan state-aren zutabe bakoitzaren lau byteak eraldaketa lineal itzulezina erabiliz konbinatzen dira. <tt>MixColumns</tt> funtzioak lau byte hartzen ditu sarrera moduan eta beste lau byte itzultzen ditu, sarrerako byte bakoitzak irteeran eragina duelarik. <tt>ShiftRows</tt>-ekin batera, <tt>MixColumns</tt>-ek difusioa ekartzen du zifraketan. Zutabe bakoitza GF(28) polinomio bat bezala tratatzen da eta gero x^4+1 modulua c(x) polinomio finkoarekin biderkatzen da.
<tt>AddRoundKey</tt> - Azpigakoen kalkulua
<tt>AddRoundKey</tt> pausoan azpigakoa state-arekin konbinatzen da. Erronda bakoitzean gako nagusitik azpigako bat eratortzen da, gakoaren iterazioak erabiliz. Azpigako bakoitza state-aren tamaina berekoa da. Azpigakoa state-aren byte bakoitza azpigako beran dagokion bytearekin konbinatuz gehitzen da, XOR funtzioa erabiliz konbinaketa hau burutzeko.
Zifraketaren optimizatzea
Hitz luzera bezala 32 bit edo gehiago erabiltzen duten sistemetan algoritmoaren exekuzioa azkartzea badago, <tt>SubBytes</tt>, <tt>ShiftRows</tt> eta <tt>MixColumn</tt> eraldaketak tauletan bihurtuz. 32 biteko 256 sarrera dituzten lau taula baditugu, zeinen tamaina osoa 4 kilobytekoa den, Kb bat hartzen du taula bakoitzak memorian. Modu honetan, algoritmoaren erronda bakoitzean 16 bilaketa egiten dira taula batean eta 32 biteko 16 XOR eragiketa <tt>AddRoundKey</tt> pausoan. Baldin eta taularen 4 kilobyteak handiegiak badira plataforma zehatz batentzat, bilaketa eragiketa 32 biteko 256 sarrerako taula bakarra erabiliz egin daiteke, errotazio zirkularren bidez.
Segurtasuna
Oraindaino AES-en aurkako eraso arrakastatsu bakarrak geroago deskribatzen diren kanal laguntzaileen bidez lortu dira. Estatu Batuetako Segurtasun Agentzia Nazionalak AES-en parte hartzeko amaierako hautespen guztiak aztertu zituen, Rijndael bera barne eta guztiek segurtasun nahikoa eskaintzen zutela esan zuen, Estatu Batuetako Gobernuaren sailkatu gabeko informazioaren gain erabiltzeko. 2003ko ekainean, Estatu Batuetako Gobernuak AES bere informazio sailkatuaren gainean erabilia izan daitekeela esan zuen.
Blokekako zifratzaile baten aurkako erasorik ohikoena erronda kopuru txikiago bat erabiliz egindako erasoetan datza. AES-ek 10 erronda erabiltzen ditu 128 biteko gakoekin, 12 192 biteko gakoekin eta 14 256 biteko gakoekin. 2006 arte, ezagutzen diren erasorik hoberenak 128 biteko gakoen kontra 7 erronda erabiliz egiten dira, 8 erronda 192 biteko gakoen kontra eta 9 256 biteko gakoen aurka.
Aditu batzuek AES-en segurtasunari buruz kezkak dituzte. Zifratzaileak burutzen dituen erronda kopuruaren eta ezagutzen diren eraso hoberenen arteko erronda kopuruaren desberdintasuna txikiegia dela adierazten dute. Erasoak hobetzeko modu bat aurkitu baliteke, hortan datza arriskua. Kasu hau emango balitz, zifratzailea apurtuko litzateke. Kriptografian, zifratzaile bat apurtzeak esan nahi du existitzen dela indar gorriko erasoa baino azkarragoa den eraso bat honen kontra. Hortaz, 2120 eragiketa “bakarrik” behar dituen eraso batek AES apurtuko luke, nahiz eta oraingoz eraso bideraezina izan (gaur egungo teknologiaren mugak direla eta). Oraingoz, kezka hauek alde batera utzi daitezke. Orain arteko indar gorriko erasorik ezagunena 64 biteko RC5 gako baten aurka egindakoa izan da, distributed.net-ek burutua.
Beste arduretako bat AES-en egitura matematikoa da. Bloke zifratzaileen gehiengoak ez-bezala, AES-ek deskripzio matematiko ordenatua dauka. Honek ez du oraingoz erasorik ekarri, baina ikertzaile batzuen aburuz, egitura hau ustiatua izan liteke etorkizunean.
2002an XSL bezala ezagututako eraso teorikoa iragarria izan zen Nicolas Courtois eta Josef Pieprzyk-engandik, AES algoritmoan ahultasun nabariak aurkituz. Hainbat adituk arazoak topatu dituzte proposatutako erasoaren azpian dauden eragiketa matematikoetan, egileen erroreak iradokituz. Eraso mota hau praktikan AES-en aurka egin daitekeen edo ez airean dago oraindik. Oraingoz nahiko zaila dirudi erasoa algoritmoaren aurka burutzea eremu teorikotik kanpo.
Kanal laguntzaile bidezko erasoak
Kanal laguntzaile bidezko erasoek ez dute zifratzailea azpitik erasotzen, baizik eta nahi gabe datuak galtzen dituzten sistemetan dauden zifratzailearen inplementazioak.
2005eko apirilean D.J. Bernstein-ek cache bidezko eraso tenporizatu bat proposatu zuen, zeinak zerbitzari bat apurtzen zuen AES zifraketa OpenSSL-rekin erabiltzen zuen heinean. Zerbitzari hau denborei buruzko informazio ahalik eta gehien emateko diseinatua izan zen eta erasoak testu soileko 200 milioi fitxategi inguru behar izan zituen. Erasoa benetako inplementazioetan praktikoa ez zela izango esaten zen, Bruce Schneier-ek "eraso tenporizatu polit" bezala definitu zuen ikerkuntza.
2005eko urrian Adi Shamir eta beste bi ikertzailek cache bidezko eraso tenporizatuak erabiliz egindako proben artikulu bat aurkeztu zuten. Erasoetako batek AES-en gako oso bat lortu zuen 800 idazketa soilik egin ondoren, 65 milisegundotan. Eraso honek AES zifraketa egiten duen sistema berean erasotzaileak exekuzio baimenak izan ditzan beharrezkoa du.
Chur
Hizkuntza
Churko hizkuntza ofizialak erromantxea eta alemana dira. Aleman hiztunek garai batean erromantxerari Chur-Wälsch deitzen zioten, hau da, «Churko atzerritar hizkuntza». Izan ere, Chur garai hartan hizkuntza horren hiriburua zen, gaur egun alemana Churko mintzaira nagusia den arren.
Ondasun nabarmenak
XII-XIII. mendeetako katedrala, udaletxea (XIV. mendekoa), Erdi Aroko etxeak. Erretorromaniako museoa.
Hiri senidetuak
Chur ondorengo hiriarekin senidetuta dago:
Gwaith-i-Mirdain
Gwaith-i-Mirdainak (bitxien alarifeak) edo soilik Mirdainak Eregionen bizi ziren eta oraindik Fëanorren sekretuetako asko ezagutzen zituzten Noldor elfo errementariek osatutako elkarte bat zen.
Euren trebetasunak hain ziren zabalak Khazad-dûm edo Moriako nanoen arreta erakarri zutela, hauen lagun eta aliatuak izan zirelarik, baina guztia ezagutzeko euren nahia izan zen bere galbidea.
Elkarte hau Zelebrinborek sortu zuen, Kurufinen semea zena, eta hau, aldi berean Fëanorrena. Bere trebetasunen garairik gailenean Erdialdeko Lurraldean zegoenari buruz gehiago jakin nahi izan zuten, baita kontrolatzeko ahalmena ere, baina ez modu gaizto edo hegemoniko batean, baizik eta ulertu eta mantentzeko modu batean.
Sauron maiarra, Istari edo aztien aurrekari moduko bat bezala mozorrotuta Eregionera iritsi zen Annatar izena hartuz (Dohaien jauna) eta bere ezagutzak Noldorrenekin nahasten ditu, munduarengan botere handia duten tresnen sorreran amaitzen den uztartzea: botere eraztunak.
Mirdainak Eregionen erorketan suntsituak izan ziren.
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Quendi Platser i Tolkiens värld
Entre todas las mujeres
Entre todas las mujeres 1998. urtean Juan Ortuostek eginiko filma da, Lan Zinema, S.L. enpresak ekoiztua.
Ez zuen emaitza onik atera baina Antonio Resinesek bere lanagatik Fotogramas de Plataren aktore onenaren saria lortu zuen.
Sinopsia
Jorge Galíndez idazle eta kazetari ohiak presondegian bere bizitzaren azken urteari buruz gogoeta egiten du. Iruzur bat egiteagatik atxilotua, harreman sentimental arazotsuak izan ditu eta Enbeita lagun ohiaren berragerpenak dena aldatu zuen.
La Iglesuela del Cid
La Iglesuela del Cid Teruelgo udalerria da, Maestrazgo eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 502 biztanle zituen.
Sigmodon planifrons
Sigmodon planifrons Sigmodon generoko animalia da. Karraskarien barruko Sigmodontinae azpifamilia eta Cricetidae familian sailkatuta dago.
Hoplolatilus cuniculus
Hoplolatilus cuniculus Hoplolatilus generoko animalia da. Arrainen barruko Malacanthidae familian sailkatzen da.
Moulins-la-Marche
Moulins-la-Marche Frantziako udalerria da, Orne departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Moulins-la-Marche udalerrian erroldatutako biztanleak 784 ziren. Familiak 340 ziren, horien artean 140 pertsona bakarrekoak ziren (72 bakarrik bizi ziren gizonak eta 68 bakarrik bizi ziren emakumeak), 104 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 60 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 36 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 458 etxebizitza zeuden, 359 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 55 bigarren erresidentzia ziren eta 44 hutsik zeuden. 383 etxeak ziren eta 71 apartamentuak ziren. 359 etxebizitza nagusietatik 205 bere jabearen bizilekua ziren, 148 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 48 etxek bi zituzten, 94 etxek hiru zituzten, 106 etxek lau zituzten eta 105 etxek bost zituzten. 220 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 184 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 101 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 462 ziren, horien artean 314 aktiboak ziren eta 148 inaktiboak ziren. 314 pertsona aktiboetatik 290 lanean zeuden (153 gizon eta 137 emakume) eta 24 langabezian zeuden (10 gizon eta 14 emakume). 148 pertsona inaktiboetatik 57 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 74 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Moulins-la-Marche udalerrian 344 unitate fiskal zeuden, 702,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.556 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 64 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 4 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 16 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 5 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 4 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 8 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 7 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 24 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 4 banku bulegoak, 2 funerariak, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 3 iturginak, 1 eraikuntza enpresa, 2 ile apaindegiak, 2 albaitariak, 2 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.
2009an zeuden 9 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 2 okindegiak, 2 harategiak, 1 liburu denda zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.
2000. urtean Moulins-la-Marche udalerrian 23 nekazaritza-ustiategi zeuden, 946 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an botika 1 eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen. Moulins-la-Marche udalerrian Bigarren Hezkuntzako ikastetxe bat zegoen 241 ikaslekin.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Eleutherodactylus tetajulia
Eleutherodactylus tetajulia Eleutherodactylus generoko animalia da. Anfibioen barruko Eleutherodactylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Galtellì
Galtellì Italiako udalerri bat da. Nuoroko probintzian kokatuta dago, Sardinia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Kožlany
Kožlany Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 1.432 biztanle ditu eta 29,11 kilometro koadroko azalera. Plzeň-Iparraldeko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1104 urtean egin zen.
Imanol Urbieta
Imanol Urbieta edo Manolo Urbieta (Zarautz, Gipuzkoa, 1934ko martxoaren 10a – 2016ko irailaren 28a) euskal musikari eta idazlea izan zen. Teologian lizentziatua, Musikako ikasketak egin zituen Gasteizen, Donostian, Bordelen, Budapesten eta Estrasburgon. Oleskariak koroaren hastapenetan ere ibili zen.
Gehienbat, haurrentzako musika egin izan zuen bere ibilbide guztian, hala nola Txoria nintzela edota Jon Braun abestiak. Xirula Mirularen sortzailea ere bada. 2010eko abenduaren 5ean Argizaiola Saria eman zioten, «umeen euskarazko kantutegiari egindako ekarpenagatik».
Biografia
Imanol Urbieta 1934an jaio zen Zarautzen. Txikitatik izan zuen musikarekin lotura, 8 urterekin txistua jotzen hasi zen eta, ondoren, pianoa. 12 urte zituela Zarauzko Arrillaga gozotegian piano kontzertuak ematen zituen. Txikitatik ere hasi zen Zarauzko udal bandan klarinetea jotzen, 14 urterekin Arantzazura joan zen arte. Solfeo irakasle Francisco Escudero izan zuen.
Arantzazutik aterata kultura munduan murgildu zen, Irrintzi kultur taldea sortuz, Oleskariak otxotearekin eta Naya orkestrarekin. Garai hartan Ez Dok Amairurekin harremanetan egon zen. "Ametsik indartsuenetako bat herriko beharrei erantzutea zen. Olentzero zela, antzerkiak zirela... Musikaz arduratuko zen norbait behar izaten zen beti. Lan haietan jarduten genuen kuadrillan; batzuek antzerkilari, besteak dantzan, eta ni musikan" 1959an Zarauzko Modelo aretoan haur kantarien lehen agerpena antolatu zuen.
1960ko hamarkadan Aurrezki Kutxan lanean hasi zen, baina 1970ean Erromara joan zen ikasketak egitera eta bueltan Zarauzko ikastolan hasi zen lanean, irakasle eta zuzendari, kaleratu zuten arte. Zarauzko ikastolan ezagutu zuen bere emazte izango zen Kontxi Aizarna. Garai horietan ere Zarauzko Antoniano eta La Sallen izan zen irakasle. 1964 eta 1978 urte artean, Joxe Antonio Azpeitiarekin batera Euskaltzaleak taldearen partaidetako bat izan zen. Elkarte haren helburua zen haurrak euskara erabiltzera bultzatzea. Zarauzko haurren Euskal Jaiak ere bultzatu zituzten.
Zarauzko ikastolan aritu ostean musika eskola ireki zuen. Donostiako Elizbarrutiko Maisutza Eskolan aritu zen, irakasleei irakasten, eta Martuteneko ikastolan ostean. Garai hartan 500 bat ikasle izatera iritsi zen. 1967an bere lehen diskoa grabatu zuen, Bartzelonan, Haur kantariak izenekoa, euskaraz umeentzako abestiekin egindako lehen diska. Haur Kantarien Birlorak izeneko lau disko egin zituen ikastolako haurrekin, Anjel Lertxundi, Joxe Antonio Ormazabal eta Juan Martin Elexpururekin lankidetzan. 1979an Xirula Mirula, musika eskolarekin batera. Xirula Mirula izeneko musika eskola Gipuzkoako lehena ere izan zen. Lehena Zarautzen sortu zuen, eta ondoren Donostia eta Hernanin ere ireki zituen. Bertan lankide izan zituen Ander Alberdi, Migel Angel Agote, Jose Inazio Elias, Kontxi Aizarna eta Josu Txapartegi Txapas. Bertan, musikak heziketan zuen garrantziaz konturatuta, 1980ko hamarkadan ikasmateriala ekoiztu zuen, tartean Xixupika, Txalopin txalo eta Lau katu eta danbor bat liburuak.
Kultura munduan murgilduta, Sanpelaio jaietako haur danborradan, bere piezak jotzen dituzte haurrek gaur egun ere. Euskal Jaiak antolatzen eta bultzatzen lagundu zuen ere garai hartan, eta amnistiaren aldeko mugimenduarentzat Kalera, kalera abestia sortu zuen Josu Txapartegirekin batera.
Eusko Jaurlaritzako Kultura Sailarekin kolaboratu zuen musika curriculua sortzen, gaixotu zen arte. Euren lanetako batzuk moldatu dituzten taldeen artean Oskorri, Pirritx eta Porrotx edo Amaia Zubiria daude. Lanetako asko Josu Txapartegi Txapas irakaslearekin batera moldatu dituzte.
2016ko irailaren 28an hil zen, ibilbide oparoa bidean utzita.
Errekonozimenduak
Imanol Urbietak omenaldi eta sari ugari jaso zituen bere bizitzan zehar. 1996an Zarauzko Udalak kultur merezimenduaren domina eman zion. 2002an Lagunak Zuri Kantari kantaldia ospatu zen Kursaal jauregian. 2007an Abbadia Saria jaso zuen eta 2010ean Argizaiola saria. 80 urte bete zituenean hainbat omenaldi egin zizkioten Zarauzko musikariek eta Ikastolak. 2013an Udal Musika Eskola sortu zen, bere izenarekin. Hainbat musikarik Bakarrik eta libre omenaldi diskoa sortu zuten Mikel Kazalisen gidaritzapean.
Lanak
Guztira 60 bat lan argitaratu ditu Imanol Urbietak. Hauek dira horietako batzuk.
Brienne-la-Vieille
Brienne-la-Vieille Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Brienne-la-Vieille udalerrian erroldatutako biztanleak 450 ziren. Familiak 188 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 84 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 202 etxebizitza zeuden, 192 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 192 etxeak ziren eta 10 apartamentuak ziren. 192 etxebizitza nagusietatik 152 bere jabearen bizilekua ziren, 35 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 61 etxek lau zituzten eta 104 etxek bost zituzten. 150 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 83 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 92 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 281 ziren, horien artean 199 aktiboak ziren eta 82 inaktiboak ziren. 199 pertsona aktiboetatik 184 lanean zeuden (95 gizon eta 89 emakume) eta 15 langabezian zeuden (7 gizon eta 8 emakume). 82 pertsona inaktiboetatik 44 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Brienne-la-Vieille udalerrian 187 unitate fiskal zeuden, 451 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.515 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 iturgina zen, 1 ile apaindegia, 3 jatetxeak eta 1 apaindegia.
2000. urtean Brienne-la-Vieille udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 664 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra psikiatriko zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
El mar es azul
El mar es azul 1989. urtean Juan Ortuostek eginiko filma da, Lan Zinema, S.L.k ekoiztua.
Sinopsia
Barruko bidaia bat Mallorcan
Chirostoma humboldtianum
Chirostoma humboldtianum Chirostoma generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Atherinopsidae familian.
Emilio Goyburu Baca
Emilio Goyburu (Pacasmayo, 1897 - Lima, 1962) Peruko margolaria izan zen XX. mende hasierako nazioarteko abangoardiekin eta geroago 1950eko hamarkadako abstrakzio geometrikoarekin lotua.
Biografia
Pacasmayon jaio zen 1897an. Limako Arte Ederren Eskolako ikaslea izan zen Daniel Hernandezen eskutik. Gero, ikastetxe bereko eta San Markos Unibertsitate Nagusiko irakaslea izan zen.
1953an Peruko São Paulo II Biurtekorako Peruko bidalketako parte izan zen beste 13 artistarekin batera.
La Portellada
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 262 biztanle zituen.
Emilio Goyburu Baca
Biografia
Liman hil zen 65 urte zituela 1962an.
Lan plastikoa
1920ko hamarkadan, nazioarteko abangoardiekin bat egin zuen eta Limara iritsi zen indigenismotik aldendu eta José Sabogalen inguruan Arte Ederretako Eskolan biltzen hasi zen. 1925ean Carlos Oquendo de Amat-en 5 metro poema bildumako azala eta Amauta (1926-30) eta Jarana (1927) aldizkarietarako ilustrazioak egin zituen. Garai hartakoa da, baita ere, San Markos Arte Museoko Bañista margolana eta Limako Arte Museoan izenik gabeko marrazkia. Hurrengo hamarkadetan Goyburuk figurazio natibistan txertatu zuen bere burua, baina bere estiloa gero eta sintetikoagoa izan zen 1950eko hamarkadan abstrakzio geometrikora iritsi arte, Peruko joera horren aitzindaria izan zen arte.
Aprista alderdiko beste artista batzuekin batera, Plástica aldizkarian parte hartu zuen eta bertan abstrakzioaren postulatuak eta artearen modernitate aurreratuena zabaltzeko testuak garatu zituen.
Klaratar
Santa Klararen ordena (Ordo Sanctae Clarae, O.S.C.) edo Klaratarrak frantziskotar familiaren adar bat da eta bigarren ordena frantziskotarra osatzen du.
Sacramento (Kentucky)
Sacramento Kentuckyko hiri bat da. McLean konderrian kokatua dago. 2010ean 468 biztanle zituen, 1.08 kilometro koadrotan banatuta.
Klaratar
Historia
Tradizioak dioenez, Italiatik at fundatutako lehenengo komentua Nafarroa n sortu zuten klaratarrek, Iruñea ko harresietatik kanpo 1227-1228 urtean hemendik bertze komentu batzuk sortuz Tutera(1257) eta Lizarran (1262). Iruñeako fundazioa Erriberri ra mugitu zen eta oraindik dirau.
Bizimodua
Hauxe da Klaratar baten eguneroko bizimodua:
Errekoleten plazako iturria (Iruñea)
Errekoleten plazako iturria Nafarroako Iruñea hiriburuan dagoen iturri bat da.
Kokalekua
Alde Zaharran dago, Errekoleten plazaren erdian.
Historia
XVIII. mendearen amaieran Luis Paret margolariak diseinatu zuen, garai hartan Iruñean arkitekto honek diseinatu zituen lau iturrietako bat da. Ura lehenbizikoz hiritik kanpo zetorrela aprobetxatuz eraiki zen (zehazki Subizako iturburutik).
Jatorriz iturria gaur egun dagoen lekutik metro batzuetara zegoen, San Lorentzo elizatik hurbilago.
Eraikina
Obelisko itxura duen iturria da.
Bonny Doon (Kalifornia)
Bonny Doon Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Santa Cruz konderrian dago, Kalifornia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Caçolet
Caçolet ( ahoskatua; Cassoulet, ahoskatua) Languedoceko sukaldaritzan plater nagusienetariko bat da. Babarrun zuriez egindako jakia da, txerrikia, saltxitxak, urdaia eta ahate-urinekoa dituena.
Languedoceko hiru udalerrik, Tolosa Okzitaniakoak, Carcasonak eta Castelnaudaryk errezetaren jatorria aldarrikatzen dute.
Eleutherodactylus thomasi
Eleutherodactylus thomasi Eleutherodactylus generoko animalia da. Anfibioen barruko Eleutherodactylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Ruynes-en-Margeride
Biztanleria
2007an Ruynes-en-Margeride udalerrian erroldatutako biztanleak 638 ziren. Familiak 272 ziren, horien artean 68 pertsona bakarrekoak ziren (40 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 88 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 92 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Lophotis gindiana
Lophotis gindiana Lophotis generoko animalia da. Hegaztien barruko Otididae familian sailkatua dago.
Ruynes-en-Margeride
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Lodè
Lodè Italiako udalerri bat da. Nuoroko probintzian kokatuta dago, Sardinia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Ruynes-en-Margeride
Etxebizitza
2007an 384 etxebizitza zeuden, 267 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 81 bigarren erresidentzia ziren eta 37 hutsik zeuden. 336 etxeak ziren eta 45 apartamentuak ziren. 267 etxebizitza nagusietatik 193 bere jabearen bizilekua ziren, 62 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 43 etxek hiru zituzten, 74 etxek lau zituzten eta 142 etxek bost zituzten. 194 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 120 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 119 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Lodè
Mugakideak
Lodèk honako udalerri hauekin egiten du muga:
Ruynes-en-Margeride
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 381 ziren, horien artean 295 aktiboak ziren eta 86 inaktiboak ziren. 295 pertsona aktiboetatik 276 lanean zeuden (155 gizon eta 121 emakume) eta 20 langabezian zeuden (6 gizon eta 14 emakume). 86 pertsona inaktiboetatik 33 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 33 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ruynes-en-Margeride udalerrian 276 unitate fiskal zeuden, 644,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.698 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 44 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 8 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 16 zerbitzu publikoetatik, 1 jendarmeria zen, 1 posta bulegoa, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 margolaria, 3 zurginak, 3 iturginak, 2 eraikuntza enpresak, 1 ile apaindegia eta 2 jatetxeak.
2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.
2000. urtean Ruynes-en-Margeride udalerrian 38 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.450 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kike Fernandez de Pinedo
Kike Fernandez de Pinedo Alvarez de Arkaia (Gasteiz, 1961eko uztailaren 13a) irakaslea eta EH Bilduko politikaria da. Euskal Filogogia ikasi zuen hamar urtez AEKko irakaslea izan zen. 2011n Gasteizko Udalerako hauteskundeetan EH Bilduren zerrendaburua izan zen eta zinegotzia izan zen. 2015 eta 2019an Arabako Batzarretarako zerrendaburua izan zen. 2022ko maiatzean iragarri zuen ez zuela karguan errepikatuko.
Logroñoko probintzia
Logroño Espainiako probintzia zaharra izan zen, 1980an Errioxako izen tradizionala berreskuratu zuena eta gaur egun Errioxako probintzia bakarreko autonomia erkidegoari dagokiona. 1833an Gaztela Zaharreko eskualdean sartu zuten, eta Autonomien Estatua iristearekin batera indargabetu zen.
Espainiar probintziak – terminoaren egungo zentzu politikoan– denak 1822an eta azkenik 1833an burututako lurralde-zatiketetan sortu ziren Logroñoko probintzia instituzionalizatzeak lortu zuen helburua, garai hartan sortzen ari zen moduko administrazio-esparru bat eskaintzea izan zen, ordutik eta antzinatik Errioxa izenarekin ezagutzen zen eskualde bati, eta Errioxako biztanleak errioxarrak.
XI. mendekoak dira Errioxa izeneko lurralde baten existentzia dela frogatzen duten lehen erreferentzia idatziak. XVIII. mendean, horrek izango lituzkeen mugak, garaiko dokumentazioari esker ezagutzen ditugu. Esaterako, 1701ean argitaratutako eta Mateo Anguiano Nieva fraidearen Compendio historial de la provincia de la Rioja izeneko liburu ospetsua, egungoen antzeko mugak ikus ditzakegun, nahiz eta orduan zertxobait handiagoak izan.
Uniformitatearen arrazoiengatik, probintzia gehienei euren hiriburuen izenak esleitzea erabaki zen, eta horregatik Logroñori eman zitzaion barruti horri, Errioxa tradizionalaren ordez. Dena den, izen hori ez zen inoiz galduko, garai osoan mantenduko baitzen, bere burua errioxarrak deitzen jarraitu zuten bertako biztanleek erabiltzen zutelako. Errioxa probintzia-lurralde osoa deitzen jarraitu zuten bezala, hiriburutik bereiziz. La Rioja (1889) edo Errioxako Ikasketen Institutua (1946) bezalako probintziako erakundeek eta hedabideek ere Errioxa izena hartuko lukete eta ez Logroñorena.
1975ean diktadura frankista amaitu eta demokrazia Espainiara iristearekin batera, probintziari Errioxa izen historikoarekin deitzea aldarrikatzen zuten ahotsak sortu ziren. Beraz, izen hori 1980an berreskuratu zen historiaren azterketa eta Historiaren Errege Akademiaren aldeko iritzia beste erakunde batzuen artean.
Atxurra
Atxurra Bizkaian kokatutako kobazuloa da. Paleolitoko labar-arte aztarnategi garrantzitsua du, gutxienez 14 gunetan banatua. Bertan 70tik gora irudi identifikatu dira, bisonteak eta zaldiak nabarmentzen direlarik. Gehienak grabatu teknikaz eginak dira eta, kasu batzutan, baita margotuta ere; Madeleine aldi erdi eta berantiarrari dagozkio.
Kokapena, geografia eta deskripzioa
Atxurrako kobazuloa Berriatuako lurretan badago ere, Lekeitiotik hurbilago dago. 1085 metrotako espeleometriarekin, Merelludiko karstaren bigarren kobazulo luzeena da (lehena Lamiñen Sistema izanik). Zehatzago esanda, karst txiki honetako ekialdeko zatian kokatua dago, Atxarre (267 m) eta Gaztelukoatxa (183 m) mendien barrenean, eta Mereludiko poljé edo haran itsuaren drainatze sarearen parte fosila da.
Inguruko kobazuloak bezala, Atxurra Kretazeo Goiztiarreko karehaitz urgoniar raren haustura geologikoen ondorioz sortua da. Pitzadurak norabide nagusi bitan datoz: E-M eta HE-IM. Honen arabera, karga eremu nagusia ekialdean kokatzen da, Merelludiko haran barruan. Bertako azalean topatzen ditugun erreka biak Kurutzerrekako osinean eta Zubitxutako leizean sartzen dira, eta behin lurpean kareharri multzo osoa zeharkatzen dute. Deskarga gune nagusia Lamiñen koba da, eta Arrakala izeneko ubegi txikiago bat ere badago, itxura guztien arabera Atxurrako ubidearen zati aktiboa; biek Zulueta errekarekin bat egiten dute.
Atxurrako kobazuloak bi sarrera nagusi ditu: bata errepidearen mailan, eta bestea zazpi metro gorago. Bi nibelez osatua dago, elkarrekin komunikatuak: behekoak 300 m. inguruko luzera du, eta goikoak 700 bat m. Gutxienez 1085 m ditu, 2011an argitaratutako topografiaren arabera.
Toponimia
Kobazulo askok bezala, Atxurrak ere izendapen aldakorrak izan ditu urteetan zehar: argitalpenetan Cueva de las Errecas, Cueva de Amoroto, Cueva de Berriatua... irakur ditzakegu. Gaur egunean ondoan duen baserriaren izena da hedatuena (Atxurra, alegia). Halere, urrutixeago, badago Armiña izeneko beste baserri bat; eta bi etxeen artean gutxienez bost kobazulo aurkitzen direnez, honek toponimia nahastea ekarri du. Horrela, literatura arkeologikoan askotan ikusiko dugu Atxurrako beheko sarrera Armiña izendatua, kobazulo desberdina balitz bezala aipatua.
Historia
Atxurrako haitzuloaren lehen albisteak 1882koak dira. Goiko sarrera ezaguna izan arren, Lekeitiotik Markinarako errepide berria eraikitzeko leherketek bistaratu zuten beheko sarrera. Segituan hasi zen bertatik jendea masiboki sartzen; ordukoak dira egunkarietako lehen kronikak; honek, eta kobara sartzeko erraztasunak kobazuloaren espolioa ekarri zuen, eta 130 urte baino gehiagotan zehar eskualdeko kobarik bisitatuena eta hondatuena izan da.
Lehen bisita zientifikoa Ramon Adan de Yarza eta Jose Maria Solano geologoek egin zuten, 1882an; bertan aztarna paleontologikoak, eta datu hidrogeologikoak jaso zituzten. Harrezkero, espezialista asko sartu izan dira Atxurrara ikerketa desberdinak egiteko. Besteak beste:
•    1892an Manuel Martínez de la Escalera bioespeleologoak bisitatu zuen, Bizkaian egiten ari zen laginketaren baitan.
•    XX gizaldi hasieran, A. Galvez Cañero egon zen bertan; beheko galerietan aztarnategia aurkitu eta industu zuen.
•    1919tik aurrera, Jose Miguel Barandiaranek behin baino gehiago bisitatu zuen; beheko galerietan hainbat aztarna jaso zituen, eta 1929an goiko sarrerako aztarnategia aurkitu zuen, 1934-1935 artean industuko zuena.
•    1958an, Bizkaiko Foru Aldundiko GEV espeleologia taldea aritu zen esplorazioan.
•    1972an Jesus Altunak kata bat egin zuen beheko galerietan.
1982tik aurrera, ADES Espeleologia Elkarteak darama Lea-Artibaiko esplorazio eremuaren ardura; Atxurrako galerien goiko aldeetan inkognitak zeudenez, 2009an haiek esploratzeari ekin zioten, kobazulo osoaren topografia berregitearekin batera. Nabarmentzekoa da lan hauetan zehar espeleologoek  grabatuetako batzuk ikusi zituztela, baina garrantzi handirik eman gabe. Izan ere, Atxurrako galerietan milaka graffiti daude eta espeleologoek ez zuten labar-artea identifikatzeko prestakuntzarik (hori Bizkaiko Foru Aldundiak sustatutako arkeologo eta espeleologoen arteko topaketekin aldatuko zen, 2015eko otsailetik aurrera). Gaur egunean, labar-artearen aurkikuntza dela eta, Atxurrako esplorazioa behin-behinean etenda dago; sabaietako hainbat puntu oraindik begiratu gabe daude. Bestalde, 1990 hamarkadatik hona, zoologoak Atxurran bizi diren kiropteroak ikertzen ari dira: inguruko saguzar kolonia ugarienetako bat gordetzeaz gain, galzorian dauden hainbat espezieren gordelekua ere bada. Harrezkero, saguzar populazioa ezagutzeko eta babesteko bisita sistematikoak egiten dira, eta 2013 urtean kobazuloa itxi zen.
2014 urtean, Diego Garatek gidatutako taldeak Atxurrako errebisio arkeologikoa hasi zuen. Lan horretarako, besteak beste, ADES Espeleologia Elkarteko kideen kolaborazioa izan zuten; hain zuzen ere, 2015eko irailaren 25ean, elkarte horretako Iñaki Intxaurbe eta Diego Garate goiko mailako galerietan barneratu ziren labar-artea prospektatzeko. Lehen grabatua Intxaurbek identifikatu zuen, 2011ko topografian agertzen ez zen sektore batean; hurrengo 3 ordutan, bien artean, dozenaka irudi gehiago identifikatu zituzten. Aurkikuntza garrantzi handikoa zenez, kobazuloari bigarren itxitura bat ezarri zitzaion eta labar-arte multzoaren azterketa abiatu zen.
Labar-artea
Labar-artea Atxurrako goiko mailan dago, bi solairuek bat egiten duten lekutik barrurantz; altuera handia duen galeria bat da, hainbat erlaitz eta dibertikulu dituena. Bertan gutxienez 70 irudi dokumentatu dira, batez ere animalienak; gehienak bisonteak eta zaldiak, baina ahuntzak, oreinak eta uroak ere identifikatu dira. Grabatu teknikarekin eginak daude, eta batzuetan baita pintura beltzez ere. Irudi batzuek handiak dira, zaldiak kasu, eta beste batzuk berriz txikiak. Artearen ezaugarriak Madeleine aldi erdi edo berantiarrari dagozkio, hau da. duela 18.000 eta 14.000 urte artean (14.500-12.500 kalibratu gabe). Ezaugarri hauen artean nabarmenenak dira adarrak eta hankak bi planotan irudikatzea, eta ilea eta erraien detaileak. Deigarriak dira, baita ere, aurreko ikuspegitik eginiko ahuntzak eta zauritutako bisontearen irudia, alderantzizko “v” bezalako 20 bat gezi punta barruan dituena.
Sigmodon toltecus
Sigmodon toltecus Sigmodon generoko animalia da. Karraskarien barruko Sigmodontinae azpifamilia eta Cricetidae familian sailkatuta dago.
Piolenc
Biztanleria
2007an Piolenc udalerrian erroldatutako biztanleak 4.548 ziren. Familiak 1.774 ziren, horien artean 414 pertsona bakarrekoak ziren (207 bakarrik bizi ziren gizonak eta 207 bakarrik bizi ziren emakumeak), 612 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 603 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 145 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 1.965 etxebizitza zeuden, 1.825 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 46 bigarren erresidentzia ziren eta 94 hutsik zeuden. 1.693 etxeak ziren eta 252 apartamentuak ziren. 1.825 etxebizitza nagusietatik 1.240 bere jabearen bizilekua ziren, 522 alokairuan okupaturik zeuden eta 63 doan lagata zeuden; 16 etxek gela bat zuten, 96 etxek bi zituzten, 262 etxek hiru zituzten, 535 etxek lau zituzten eta 916 etxek bost zituzten. 1.369 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 814 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 864 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 2.965 ziren, horien artean 2.093 aktiboak ziren eta 872 inaktiboak ziren. 2.093 pertsona aktiboetatik 1.871 lanean zeuden (1.058 gizon eta 813 emakume) eta 221 langabezian zeuden (79 gizon eta 142 emakume). 872 pertsona inaktiboetatik 256 erretiraturik zeuden, 269 ikasten zeuden eta 347 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Piolenc udalerrian 1.864 unitate fiskal zeuden, 4.766 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.861 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 254 komertzioetatik, 3 erauzte enpresak ziren, 9 janari enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 12 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 51 eraikuntza enpresak ziren, 51 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 11 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 8 finantziazio enpresak ziren, 12 higiezinen enpresak ziren, 31 zerbitzu enpresak ziren, 34 administrazio publikoko enpresak ziren eta 20 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 67 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 banku bulegoak, 7 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 8 igeltseroak, 7 margolariak, 5 zurginak, 5 iturginak, 9 argiketariak, 1 eraikuntza enpresa, 6 ile apaindegiak, 1 albaitaria, 6 jatetxeak, 3 higiezinen agentziak, 1 tintoreria eta 4 apaindegiak.
2009an zeuden 18 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 4 okindegiak, 2 harategiak, 2 liburu dendak, 2 etxerako tresna dendak, 1 altzari denda zen, 1 kirol-denda zen eta 3 lore-dendak ziren.
2000. urtean Piolenc udalerrian 55 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.365 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an psikiatriko 1, 2 botika eta anbulantzia 1 bat zegoen.
2009an haur-eskola 1 eta 3 lehen-hezkuntzako eskola zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Kožlí (Havlíčkův Brodeko barrutia)
Kožlí Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 794 biztanle ditu eta 14,28 kilometro koadroko azalera. Havlíčkův Brodeko barrutian dago.
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1104 urtean egin zen.
Madeira (ibaia)
Madeira Hego Amerikako ibaia da, Amazonasek eskuinaldetik duen adar nagusia. Boliviako bi ur-sistemek, Mamoré-Guaporé-k eta Beni-Madre de Dios-ek bat egiten duten lekuan, Bolivia eta Brasilen mugan, sortzen da. Boliviako Pando departamendua eta Brasilgo Rondonia eta Amazonas estatuak zeharkatzen ditu. 3.300 kilometro luze da (Mamoré-rekin batera), eta 1.300.000 kilometro koadroko arroa drainatzen du, Amazonasen arro osoaren % 19. Lehen zatian ezinezkoa da nabigatzea, ur-jauzi ugari delako, baina Porto Velhotik aurrera ontziz ibil daiteke: 2 km zabal eta 32 m sakon da. Luzeraren eta ur emariarengatik, mundu osoko ibai handienetakoa da, Volgaren parekoa, hain zuzen.
Cristina Gallo
Biografia
1995ean Komunikazio Zientzietan lizentziatu zen Madrilgo Unibertsitate Europarrean. Corellan (Nafarroa) bizi da.
Kazetari
Antena 3 Radio, Cope eta Onda Cero irratietan lan egin du, José María Garcíak aurkeztutako Supergarcía saioaren erredaktore buru eta edukien zuzendari. Saioaren edukien, gidoiaren eta erredakzioaren barne-antolaketaren arduraduna zen, bai zentralekoena, bai korrespontsalena. Irrati horietarako Olinpiar Jokoak eta atletismoko (Sevilla 1999, Edmonton 2001) eta gimnasia erritmikoko (Sevilla 1998, Madril 2001) munduko txapelketetan parte hartu zuen, baita judoko, patin-hockeyko, belako edo motoziklismoko beste lehiaketa batzuetan ere. Interneteko Libresar.com eta Masdeporte atariak ere zuzendu zituen, eta beste web orri batzuk ere diseinatu zituen (www.biciclistas.es).
Idazle
2008ko apirilean Lágrimas por una medalla liburua argitaratu zuen, Tania Lamarcarekin batera. Liburua Tania Lamarca gimnasia erritmiko txapeldun olinpikoaren autobiografia nobelatua da. Eliteko kirolari gisa izandako esperientzia eta lehiaketatik erretiratu ondoren izandako bizitza kontatzen ditu.
Aktibista
2012az geroztik, GAPAS-D taldeko kide da (Kirolean Haurren Sexu Abusua Prebenitzeko Laguntza Taldea). Arazo horrek Espainian duen eragina aztertzen du, eta prebenitzeko bitartekoak bilatzen ditu. 2015eko maiatzetik aurrera, Ganamos con ellas en la RPA irratsaioa zuzentzen eta aurkezten hasi zen, kirolaren arloko Asturiasko emakumeei buruzko magazina.
Patagoniako basamortua
Patagoniako basamortua, estepa patagonikoa ere esaten zaiona, Argentinako basamorturik handiena da, eta munduko zortzigarren basamortua da, eremuz eremu, 673.000 kilometro karratu dituena. Batez ere Argentinan dago eta Andeek mugatzen dute, mendebaldean, eta Ozeano Atlantikoak ekialdean, Patagonia eskualdean, Argentinako hegoaldean. Iparraldean, basamortua Cuyo eta Monte eskualdeetan sartzen da. Esteparen erdialdean zuhaixkak eta landare belarkarak dira nagusi, baina mendebaldera, non prezipitazio handiagoa dagoen, larreek zuhaixken lekua hartzen dute. Topografikoki, basamortuak mesetak eta mendiguneak dira, ibar eta ibai-arroilek zatitzen dutenak. Mendebaldeko zatian jatorri glaziarreko aintzirak daude, eta ekialdera egin ahala, mendigune antzuak edo klima epeleko haranetako baso hotzak nagusitzen dira.
Pordenone
Pordenone (italieraz ahoskatua; venezieraz eta Pordenon) Italiako ipar-ekialdean dagoen hiri txikia da. Izen bereko probintziako hiriburua da.
Patagoniako basamortua
Ehiztari-biltzaile taldeak bizi izan ziren garai prehispanikoan, eta XIX. mendetik aurrera, argentinarren, galesen eta Europako beste herri batzuen migrazioa jaso zuen. Migrazioari esker mugako eremu gatazkatsu izatetik Argentinako zati integral izatera igaro zen, eta azienda, ardia eta zaldi-hazkuntza izan ziren lurraren erabilera nagusiak.
Erdi Miozenotik (duela 14-12 milioi urte) izan da Patagoniako basamortua, eta Andeak mendebalderantz igo ahala sortu zen.
Geografia eta klima
Patagoniako basamortua 40° paraleloko basamortu handiena da, eta neguko basamortu hotz handia da. Hango tenperaturak nekez gainditzen ditu 12 °C eta batez bestekoa 3 °C izan ohi dira. Eskualdea zazpi bat hilabete egon ohi da neguan eta bost hilabete udan. Izozteak ez dira ezohikoak basamortuan, baina, urtearen inguruan oso lehorra dagoenez, elurra arraroa da. Andeak, basamortuaren mendebaldean, basamortu patagonikoaren egoeraren arrazoi nagusia dira, Ozeano Bareko hegoaldeko hezetasun-fluxua barrurantz sartzea oztopatzen baitute. Horrek itzal orografiko bat sortzen du, basamortuaren sorrera azaltzen duena, nahiz eta basamortuaren erdigunea ozeanotik 200 milia ingurura dagoen. Horrez gain, Malvinetako itsaslaster hotzak, Hego Amerikako kostalde atlantikoaren parean, idortu egiten du ingurua.
Pordenone
Historia
1968an, Pordenone probintziako hiriburu bihurtu zen. Ordura arte Udineko probintziaren zati zen. 1974tik aurrera Concordia-Pordenone elizbarrutiaren egoitza da. Azken urteetan Udineko Unibertsitatearen eta Triesteko Unibertsitatearen egoitza bana jarri zuten hirian. 2002an, Pordenoneko Polo Teknologikoari ekin zion, inguruetako enpresetan berrikuntzaren kultura sustatzeko.
Patagoniako basamortua
Geografia eta klima
Klima desberdinak bereiz daitezke: 45 paraleloaren iparraldeko kosta askoz leunagoa da Brasilgo korronte beroen ondorioz, eta eskualde horretako iparraldeko erdia askoz beroagoa da udan, eguraldi eguzkitsua nagusi denean. Udan, eguneko tenperaturak 31 °Cra iristen dira Coloradoko eskualdean, 26 °Ctik 29 °Cra iparraldeko kostaldean, eta 24 °Ctik 28 °Cra iparraldeko lautadan, 12 °Ctik 15 °Cra bitarteko gauak kostaldean eta 7 °Ctik 10 °Cra estepan. Hegoaldean, udako tenperaturak 22 °Ctik 16 °Cra jaisten dira kostaldean, eta 24 °Ctik 17 °Cra estepetan; gauak, berriz, 8 °C-tik 11 °Cra doaz kostaldean, eta 6 °Ctik 10 °Cra estepan.