cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esclavelles
Etxebizitza
2007an 151 etxebizitza zeuden, 136 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. 148 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 136 etxebizitza nagusietatik 121 bere jabearen bizilekua ziren eta 16 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 20 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 73 etxek bost zituzten. 100 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 71 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 61 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 229 ziren, horien artean 171 aktiboak ziren eta 58 inaktiboak ziren. 171 pertsona aktiboetatik 161 lanean zeuden (92 gizon eta 69 emakume) eta 10 langabezian zeuden (6 gizon eta 4 emakume). 58 pertsona inaktiboetatik 15 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Esclavelles udalerrian 139 unitate fiskal zeuden, 376 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.408,5 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 4 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra zurgina zen.
2000. urtean Esclavelles udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 530 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Tamaki Uchiyama
Tamaki Uchiyama (内山 環) Japoniako futbolaria da.
Esclavelles
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Hegatxabal
Hegatxabal, larretxoria, alauda edo laudeta (Alauda) Alaudidae familiako genero baten izen arrunta da, Eurasian jatorria duena.
Espezieak
Egungo espezieak honakoak dira:
Zenbait espezie fosil ere topatu dituzte:
Euskarazko beste izen batzuk
Modu lokalean beste izen hauek ere hartzen txori honek: Alauda, Aloi, Bortutxori, Hegatxabal, Kalandra, Kalandres, Kalandria, Kurrilloi, Larretxori, Laudeta, Pirripio, Txirripito, Txirritxarro, Txorlero, Txorroburu, Txorzabal, Txurlio, Txurruburru, Txurtxurro.
Stauchitz
Stauchitz Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Alfredo Astiz
Alfredo Ignacio Astiz (Mar del Plata, Buenos Airesko probintzia, 1951ko azaroaren 8a) Argentinako itsas-armadako fragata kapitain ohia eta gizateriaren aurkako krimenak burutzeagatik zigortutako argentinar militarra da. Aingeru ileoria eta Heriotzaren aingerua ezizenez ezaguna da.
Krimenak eta izugarrikeriak
1976 eta 1983 bitartean jazotako Argentinako Berrantolaketa Nazionalaren Prozesuan zehar Giza Eskubideen aldeko erakundeetan espioi modura sartu zen. ESMAn egoitza zuen Grupo de tareas 3.3.2 taldeko kidea ere izan zen; talde militar hau jende ugariren bahiketa, tortura, hilketa eta desagerketen arduraduna izan zen.
Bere ardurapean burututako krimen eta izugarrikerien artean ezagunenak Dagmar Hagelin suediar-argentinar nerabearen eta Alice Domon eta Léonie Duquet frantziar lekaimeen bahiketa, tortura eta desagerketa dira (krimen hauengatik Astizezk bizi guztirako espetxe zigorra jaso zuen).
Fakland uharteetako gerra
1982an, Falkland Uharteetako Gerran, Erresuma Batuak Astiz eta haren agintepeko militar talde bat gerra preso hartu zituzten. Hori zela eta, Suedia eta Frantziako gobernuek Astiz gizateriaren aurkako krimenengatik epaitua izan zedin eskatu zuten. Baina garai hartan Margaret Thatcher buru zuen Erresuma Batuko gobernuak haren estradizioari uko egin zion, Genevako Konbentzioa argudiatuz. Horrenbestez, ingelesek Astiz Argentinara itzularazi zuten.
Epaiketa eta espetxeratzea
1998an Argentinako Itsas Armadatik bota eta mailaz jaitsi zuten. Azkenik 2006an Santa Cruz elizako taldearen desagerpena eta beste sei bahiketa eta tortura kasuengatik epaitu, bizi guztirako espetxe zigorra jaso eta espetxeratua izan zen.
Icterus graceannae
Icterus graceannae Icterus generoko animalia da. Hegaztien barruko Icteridae familian sailkatua dago.
Saurida pseudotumbil
Saurida pseudotumbil Saurida generoko animalia da. Arrainen barruko Synodontidae familian sailkatzen da.
Honoré de Balzac
Honoré de Balzac (Tours, Indre eta Loira, Frantzia, 1799ko maiatzaren 20a - Paris, Frantzia, 1850eko abuztuaren 18a) frantsesezko idazlea izan zen: eleberrigilea, antzerkigilea, literatura kritikaria, arte kritikaria, saiakeragilea, kazetaria eta inprimatzailea. Gustave Flaubert idazlearekin batera, eleberri errealistaren ordezkari nagusia izan zen , eta bere eleberriak Frantsesezko literaturan garrantzitsuenen artean daude. Hala ere, ez zen eleberriak idaztera mugatu, beste hainbat genero landu baitzituen, hala nola filosofia, antzerkia, kazetaritza, gutunak, eta ezin konta ahala asmo eta proiektu utzi zituen paper zorroetan zirriborratuak.
La Comédie humaine («Giza komedia») izeneko proiektu handia sortu zuen, beraien artean lotura duten 137 istorio idazteko asmoz. Helburu hori bete ezin izan zuen arren, guztira 91 lan bukatu zituen (istorioak, eleberriak eta saiakerak) eta 46 lan bukatu gabe geratu ziren. Gainera, hogeita hamar ipuin (Les cent contes drolatiques, 1832-1837) eta bost antzerki idatzi zituen.
Egunkarietan eta aldizkarietan Balzacen sinadura guztiz preziatua zen. Gutun ugari idatzi zuen; 1850ean bere emazte bihurtu zen Ewelina Hańskarekin, bereziki, gutun truke luze bezain interesgarria izan zuen.
Bizitza
Honoré de Balzac Toursen (Frantzia) jaio zen 1799ko maiatzaren 20an, burges familia batean ; lau seme-alaben artean zaharrena zen. Bere haurtzaroa Tours hirian igaro zuen, bere aita umezurztegi bateko administratzailea zen garaian. Hamalau urterekin Parisera joan zen bere familiarekin. Aldi horretan Cromwell (1820) konposatu zuen, Schillerren estiloko bertsoa, gai historikokoa, baldarkeria handikoa eta kalitate gutxikoa. Bere familiaren aurrean irakurtzean, bere kalitatea oso nahastuta agertzen delarik, bere koinatua, ingeniari bat, École Polytechniqueko literatura irakasleari aurkeztea lortzen du, honek, adeitasunez arbuiatzen duelarik, eta Balzaci prosan aritzea aholkatzen dio. Ikasketak Vendôme eta Tours hirietan hasi eta La Sorbonan jarraitu zuen. Zuzenbideko ikasketak egin zituen, aitaren nahia jarraitzeko asmoz eta bi legegizonekin aritu zen lanean, notario laguntzaile eta abokatu laguntzaile gisa, harik eta 1820an literaturari bete-betean eman zitzaion arte.
Hogei urte zituela, familiarekin adostuta, idazten aritzeko bi urte hartu zituen.
Bere hasierako lanak izengoiti batekin argitaratu zituen eta ez zuten arrakastarik izan. Hogei urte bete zituenez geroztik literatura izan zuen eginkizun nagusia, baina, horrez gain, era askotako zereginetan aritu izan zen bere bizitza osoan. Idazletako bere lehen urteak Parisko teilatupe batean eman zituen, gosez eta hotzez, baina zeukan diru apurra luxuetan gastatuz, idazle ospetsu izateko ahalegin bizian, historiako eta fantasiazko nobela kaskar eta ezizenez argitaratuak ontzen.
Harreman korapilatsu asko izan zituen; bera baino askoz emakume zaharragoak edo askoz gazteagoak aukeratzen zituen, seme-alabak izan zituen ezkutuan... Emakumeak laguntza ekonomikoa eskaini zioten, Madame Laure de Berny, 1822an, bere ibilaldiaren hasieran. 1832an Ewelina Hanska kontesa ukraniarra ezagutu zuen. Momentu horretan emakumea ezkonduta zegoen. Bizitzaren bukaeran, hil baino bost hilabete lehenago, berarekin ezkondu zen, harekin 17 urtez harremanetan egon ondoren, gutun bidez gehien bat, oso noizbehinka ikusten baitzuten elkar.
1821etik 1829ra bitarteko aldian, Balzacek eskrupulurik gabeko editoreen enkarguz idatziko du, zenbait izengoitirenpean, batzuetan beste batzuek bere lanak sinatzea ere baimenduz, oso kalitate eskaseko eleberri ugari (horietako bederatzi behintzat ezagutzen dira, baina beste hainbaten susmoa dago; Balzacek berak ez zuen bereak zirenen berririk utzi nahi izan.
1822an Madame de Bernyrekin harremanetan jarri zen; hark aristokraziaren mundua ezagutarazi zion, eta diru laguntza eskaini. 1825etik 1828ra bitartean zenbait negozio abiarazi zituen, baina batere onik gabe. Imprimategi bat jarri zuen martxan eta hiru urtetan (1826-1828) ehun mila franko baino gehiago zor izatera heldu zen Hala ere, ez zion idazteari utzi. Orduak eta orduak pasatzen zituen idazten, kafea hartuz. Bestalde, zenbat eta diru gehiago irabazi, orduan eta gehiago gastatzen zuen, zorpetuta egon arren.
Estiloa
1829tik aurrera literaturari emana bizi izan zen.
Balzacen prosak haren garaiko Frantziako gizarte osoa azaltzen dio irakurleari, berak zioenez «erregistro zibilarekin lehian». Frantses gizartearen irudi hori moldatzearren, Balzacek estetika errealista erabili zuen, xehetasunez beteriko deskripzio eta erretratuak eginez. Kontatzailearen antzeak eta pertsonaien gorabehera psikologikoen eta sozialen analisi sakonak eman diote eleberri bilduma horri literatura modernoan merezimendu osoz lortua duen lehen mailako lekua.
Balzac‐en deskribapena objektiboa da. Begien aurrean ikusten duena deskribatzen da, arrazoimenaren leku/denbora sekuentzia errealistari jarraituz. Mari Jose Olaziregiren ustez, XIX. mendeko eleberri errealistak luzeak dira. Egileak, jainko txikiak bailiran, eraldaketa bizian zegoen mundua kontatu eta eleberrietan errenditu nahi zituzten
Horrez gain, natur zientziak, historia, kazetaritza artikuluak eta panfleto politikoak ere idatzi zituen. Balzacen estiloa, batzuetan desordenatua eta ez oso egonkorra dena, urte hauetan sufritzen ari dela dirudi, Stefan Zweigen esanetan, Balzacek bere arima postorerik onenari saltzen dionean.
Egileen ofizioaren aldeko lana
Nobelagileen ofizioa aldarrikatzeko gogor egin zuen lan, modu askotan: Buloz editorea eraman zuen auzitegira. 1938an “Société des gens de lettres” Elkartearen sorreran parte hartu zuen, George Sand, Victor Hugo eta Alexandre Dumasekin batera. Egileen interesak eta ondare-eskubideak defentsako xedearekin sortutako elkartea da. Elkarte honen lehendakaria izan zen 1939ko abuztuaren 16tik aurrera, eta ohorezko lehendakari izendatu zuten 1941ean. 1940an, Arautegi Literarioa (62 artikuluetan banatutakoa) sortzeko egin zuen lan, jabetza literarioaren inguruan Jabetza literarioaren lehengo pausoak ez ziren momentu horretan onartu, baranduago baizik
Lehenengo pausoak
Arrakastarik gabeko hasiera antzerki lan batekin: Cromwell (1819). Bere lehenengo eleberriarekin arrakasta gehiago lortu zuen: Lord R'Hoone ezizenez argitaratu zuen L'Héritière de Birague (1822). Saiakera ugari argitaratu zuen beste ezizenekin - "Horace de Saint-Aubin" ezizenez, Clotilde de Lusignan (1822), Le Centenaire (1822), Le Vicaire des Ardennes (1822), La Dernière Fée (1823), Annette et le Criminal (Argow le Pirate) (1824), Wann-Chlore (1826) – edo anonimoki - Du Droit d'aînesse (1824), Histoire impartiale des Jésuites (1824) eta Code des gens honnêtes (1826)
Timan mendikatea
Timan mendikatea (Тиманский кряж, Timansky Kryazh) Errusiako europar zatiaren iparraldeko muturrean dagoen gune menditsu bat da. Timan mendikatearen zatirik handiena Komi Errepublikan kokatua dago, iparraldereneko zatiak Nenetsiako okrugean eta Arkhangelskeko oblastean kokatuta dauden arren. Timan mendikateko tontorrik garaiena 463 metrotan dago.
Berrio (argipena)
Berrio hitzak adiera batzuk ditu.
Honoré de Balzac
Lehenengo pausoak
1829an jadanik bere izenez sinaturiko La physiologie du mariage saiakerak eta Le Dernier Chouan eleberriak 1841ean Les Chouans izango zenak entzute handia eman zioten. Eleberriak argitaratzen jarraitu zuen, esaterako hauek: Une passion dans le désert (1830), La peau de chagrin (1831), Le curé de Tours (1832) eta Eugénie Grandet (1833). Laster, eleberri bateko pertsonaiak besteetan ere agertu zitezkeela otu zitzaion, modu horretan gizarte oso bat moldatzeko moduan. Le Pére Goriot (1834) eleberrian lehen aldiz abiatu zen bide horretan barna.
Timan mendikatea
Mendikate hau Ural mendien mendebaldean dago, eta Europa Ekialdeko Ordokiaren zati da. Petxora ibaiaren mendebaldean dago, Errusia iparraldeko lautadak mendebaldekoetan eta ekialdekoetan banatzen dituelarik. Mendikate hau iparraldean Barents itsasoan amaitzen da.
Berrio (argipena)
"Berrioak"
"Berrioak" (Iruñerrian espainieraz los Berrios deituak ) elkarren ondoan dauden Nafarroako hiru herri dira:
Honoré de Balzac
Giza komedia proiektu erraldoia
1833. urteaz geroztik, Balzac hasi zen sumatzen bere nobela guztiak hiru partetan banatutako osotasun batean bildu zitzakeela: Études de mœurs, Études analytiques, Études philosophiques. 1837an bere obra osoa izenburu bakar baten pean biltzea pentsatu zuen, eta horretarako harpidetza sistema bat ere asmatu zuen, irakurleak ziurtatzeko. Azkenean, 1842an eman zion Balzacek bere proiektu erraldoi hari behin betiko izena: La Comédie humaine («Giza komedia»), berak 137 eleberriz osatzeko asmoa bazuen ere, hil zenean 91 zituen eginak: nobela luzeak eta nobela laburrak. 2.500tik gora pertsonaia dituen mundu hori indartzeko eta hari batasuna emateko, nobela bateko pertsonaiak beste nobela batzuetan agerrarazten zituen, ahaide bihurtzen zituen nobela batzuetako eta besteetako pertsonaiak, edota benetako pertsonak fikziozko pertsonaia bihurtzen zituen.
Timan mendikatea
Mendi hauek, tundra eta taigako gerrikoen artean kokatuak daudenak, muino menditsuzko lurralde batek bereizten ditu. Izotz Aroan eratu eta moldatu zirenak. Zenbait ibaik mendikate honetan dute euren iturria, horien artean Izhma ibaia (Petxoraren ibaiadarra), Vym ibaia, Mezen ibaia eta Vytchegda ibaia, azken hau Iparraldeko Dvina ibaiaren ibaiadrra.
Gune honetako herri edo hiririk handiena (biztanle askorik ere ez duena), Ujta da, 1930ean fundatu zena Timan mendikatea lehengaiak ateratzeko irekitzeko asmoarekin. Naturgas, petrolio, bauxita eta titanio mea ugari daude.
Honoré de Balzac
Mundu bat asmatu zuen historialaria
Mundu oso, handi eta egiazko bat sortzea, horra hor Balzacen asmo gorena, bere ukrainar adiskideari gutun batean aitortuko zionez:
Balzacek oso garbi zuen, beraz, zer egin nahi zuen: bere garaiko nobela aldatzea. Hori izan zen haren gogoeta nagusia. Berritzailea izan zen, genero berrien sortzailea. Nobelari buruz teoria oso bat zertu zuen, eta teoria horren alderdi batzuk aipatuko dira soil-soil segidan. Ez zuen bere burua kontalari xume ikusten, mundu baten sortzaile baizik; ez zuen gogobetetzen benetako mundua nobelara bere horretan aldatzeak, benetako mundu horretan oinarriturik bere garai osoa bezain mundu benetako eta erreala asmatu nahi zuen hark. Asmatze horri Balzacek «bere garaiaren historia egitea» deitzen zion, ez ordea historia ofiziala, gertaeren ondorioena (itxura hutsa baita hori), kausena baizik. Balzac, heraz, historialari moduko bat zen, halakotzat zeukan bere burua, eta halakotzat aitortu izan dute geroztik aditu eta idazle askok, baina «giza bihotzaren historia» egin nahi izan zuen, norberaren barne historia, historia sekretua, gertaera psikologikoak aztertzen dituena. Bere garaiari buruzko egia osoa adierazi nahi izan zuen Balzacek. Zentzu horretan, «erregistro zibilarekin lehian» ibili nahi zuela esaten zuen.
Bere eleberri bilduma osotasun baten gisara sortu zuen: gertaera multzo bat, milaka pertsonaien bidez kontatua, giro jakin batean. Giro hori ez da gertaeren gertaleku soila : giroak gertaerak baldintzatzen ditu, gertaerek giroa bera tankeratzen duten bezala.
Bere garai osoa baliatu zuen bere obrarako lehengaitzat, horretarako herak bere buruari eman zizkion lege zorrotzak betez. Egiantzekotasuna eta dena aldi berean bat eta era askotakoa izatea -dena dagoela, alegia, elkarren mende- izan zituen lege nagusiak.
Dirua, aginpidea eta grina gai nagusitzat harturik, bere garaiko gizartean -eta garai guztietakoan- dena elkarri lotuta eta elkarren harremanetan dagoela adierazi nahi izan zuen. Eginahal horretan Cervantes, Molière, Tazito, Sterne, Richardson, Rabelais, Montaigne, Rousseau, La Rochefoucauld, Locke izan zituen eredu nagusiak.
Nobela, beraz, gizabanakoei dagokien drama bat zen harentzat, eta aldi berean gizarte osoa tartean sartzen duen epopeia bat.
Idazle atzerakoi baten koskak
Balzac erregearen eta Erromatar Eliza Katolikoaren defendatzaile sutsu eta berrikuntzen kontrako agertu zen maiz bere idatzietan; aurrerabidearen eta etorkizunaren gaitzespenez, gogotik goraipatu zituen burgesiak hondaraziak zituen sineste eta ustekizun zaharrak, liberalismoaren urrezko aroa hastera zihoan garai hartan. Hala ere, haren obraren ikertzaile batzuek geroztik esan dutenez, Balzacek, atzerakoia izan arren, gogor kritikatu eta gaitzetsi zuen bere garaiko gizarte kapitalista.
Zehaztasunaren zehaztasunez eta esplikazioaren esplikazioz, Balzacek bere estiloa korapilatu zuen sarri, eta oso gauza bitxia da nola goitik behera zuzentzen, aldatzen eta eranskinak egiten zizkien inprentako probei, etengabe ari balitz bezala bere obra zabaltzen, gorde diren inprentako orrialde batzuek garbi adierazten dutenez.
Exilles
Exilles Italiako udalerri bat da. Turingo Hiri Metropolitanoan kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Honoré de Balzac
Idazle atzerakoi baten koskak
Zuzenketen grina hori dela eta, estilo falta egotzi izan dio, estilo zehaztasuna baino areago, hainbat idazlek Balzaci. Hala, Baudelairek esan zuen Balzac, funtsean, ez zela hainbeste behatzaile errealista zorrotza, nola iragarle aparta, eta, bestalde, hainbeste zuzenketekin obra osoaren batasuna lausotzen eta aztoratzen zuela, baina hori zela Balzac izatez zen historialari handiari aurkitzen zion akats bakarra. Proustek, berriz, klasikotzat hartu bazuen ere Balzac, isiltzen ez jakitea egotzi zion batez ere, narrazioari berez zegokiona mugatu ordez esanahiari buruzko xehetasunak eta gogoetak gehiegikeriaz erantsi izana hitz bakoitzari. Balzacentzat, ordea, xehetasunak ziren izaera jakin baten erretratu osoa egiteko eta izaera hori besteengandik bereizteko bide bakarra. Flaubertek gupida gabe epaitu zuen Balzac: «Bigarren mailako kankailua». Baina hala eta guztiz ere, gizon erraldoi, suhar eta ekin haren itzala ezin handiagoa izan da literaturan, nobelari betiko lotua geratu baita haren izena, berak hein handi batean tankeratu eta gorpuztu zuen eta XIX. mende hartan goia jo zuen generoari.
Exilles
Mugakideak
Exillesk honako udalerri hauekin egiten du muga:
Honoré de Balzac
Idazlan nagusien zerrenda
Bertso tragikoa
Bere heriotzagatik amaitugabeak
Ezizenez argitaratuak "Lord R'Hoone" ezizenez, eta elkarlanean
"Horace de Saint-Aubin" ezizenez
Anonimoki argitaratuak
La Comédie humaine Piramide-egiturarekin sortutako lana da. Hasteko: Ohitura ikerlanak 6 ataletan banatuak:
Jarraipena Ikerlan filosofikoak eta bukaera Ikerlan analitikoak. 1842an agertu zen eta 1846 bitartean argitaratu zen, hamasei liburukiko bilduma osaturik. :
La Comédie humaine idazlaneko izenburu hautatuak'''
Antzerki lanak
Ipuinak
Euskaraz itzuliak
Itzultzailearen iritziz, Goriot eleberria irekia da, bidegurutze antzekoa, Balzacen lan eta munduan sartzeko egokia beraz. Artium museoan 2006 urtean, lan honi buruz erakusketa antolatu zen: Maisulan ezezaguna Balzac-en arabera izenburupean
Fingerita
Fingerita fosfato motako minerala da.
Ezaugarriak
Fingerita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema triklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak.
Trebyan
, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.
Aroeiras do Itaim
Aroeiras do Itaim Brasilgo udalerri bat da, Piauí estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Krivosúd-Bodovka
Krivosúd-Bodovka Eslovakiako udalerri bat da, Trenčíngo barrutian kokatuta. 8,08 km²ko azalera du eta 342 biztanle 2017ko datuen arabera.
Historia
Idatzizko lehen aipamena 1398. urtekoa da.
Ubraye
Ubraye Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Proventza Garaiko Alpeak departamenduan dagoena, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 147 etxebizitza zeuden, 58 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 71 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 142 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 58 etxebizitza nagusietatik 52 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 4 etxek bi zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 11 etxek bost zituzten. 18 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 20 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 70 ziren, horien artean 44 aktiboak ziren eta 26 inaktiboak ziren. 44 pertsona aktiboetatik 38 lanean zeuden (21 gizon eta 17 emakume) eta 5 langabezian zeuden (4 gizon eta 1 emakume). 26 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Ubraye udalerrian 36 unitate fiskal zeuden, 63 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 9.478 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.
2000. urtean Ubraye udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.400 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Monterroso
Monterroso Lugoko probintziako A Ulloa eskualdean dagoen udalerria da. 2007an 4.121 biztanle zituen 114,6 km2tan banaturik.
Monterrosoko parrokiak
Monterrosoko biztanleria hurrengo parrokien artean banatzen da:
Paris-Orly aireportua
Paris-Orly aireportua Frantziako Orly eta Villeneuve-le-Roi udalerrien artean dagoen aireportu bat da, Paris hiriburutik 13 kilometro hegoaldera. Bertatik Europa, Afrika, Karibea, Iparramerika eta Hego-ekialdeko Asiara doazen hegaldiak ateratzen dira. Frantziako bigarren aireportu handiena da,
Icterus mesomelas
Icterus mesomelas Icterus generoko animalia da. Hegaztien barruko Icteridae familian sailkatua dago.
Paris-Orly aireportua
2011an 27.139.076 bidaiari izan zituen.
Tsubasa Shibuya
Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama FC.
Plaza de Cuba (Sevillako metroa)
Plaza de Cuba (Kuba plaza edo Kubako plaza, euskaraz) Sevillako metroaren geltokia da, Sevilla udalerrian dagoena, Argentinako Errepublika hiribidea eta Guadalquivir ibaia aurrean dago.
Geltokia 2009ko apirilaren 2an ireki zen.
Ryoko Uno
Ryoko Uno (宇野 涼子) Japoniako futbolaria da.
Redange-sur-Attert
Redange-sur-Attert (Réiden, Redange, Redingen) Luxenburgoko hiria da, Diekircheko barrutian eta Redange kantonamenduan dagoena.
Zola Budd
Zola Pieterse edo Zola Budd (Bloemfontein, Hego Afrika, 1966ko maiatzaren 26a - ) atleta ohi britainiarra da. Hiru urte baino gutxiagoko tartean 5.000 metroko lasterketako munduko marka birritan gainditu zuen, eta bi aldiz ere Munduko Cross Txapelketa irabazi zuen, 1985 eta 1986an.
Haren karreraren ezaugarri famatua gehienetan oinutsik entrenatu eta korrika egiten zuela izan zen.
Los Angelesko Olinpiadak
1984ko Udako Olinpiar Jokoak izan ziren ospea ekarri zion proba. Izan ere Mary Decker estatubatuarra arerio nagusia zuen 3.000 metroko lasterketako finalean, baina azkenean ez batak ez besteak ez zuten karrera irabazi, urte hartako markarik hoberena ezarrita zeukan Maricica Puică errumaniarrak baino. Final famatu hartan, Decker eta Buddek elkarrekin estropezu egin zuten hiru aldiz eta azkenean amerikarra lurrera joan eta lasterketatik kanpo gelditu zen. Publikoak interpretatu zuen Buddek nahita egindako azpijokoa izan zela eta haren aurka txitu eta oihu egin zuen. Hala ere, denborarekin Deckerrek berak aitortu zuen britainiarrak ez zuela benetan errurik izan hartan.
Mary Meyers
Mary Margret Meyers (Saint Paul, Minnesota, 1946ko otsailaren 10a) barruko eta Kanpoko Abiadura Irristaketa Txapeldun Nazionala eta Ipar Amerika ko Kanpoko Txapelduna da. Rothstein Munduko Taldeko kidea izan zen hainbat aldiz, 1967an 500 metroko urrezko domina irabazi zuen. Gainera, 1968an 500 metroko zilarrezko domina lortu zuen Rothstein Patinatzaile hasiberrientzako Northern Lights Elkartearen sustatzailea, entrenatzailea eta sustatzailea da. 1980ko maiatzaren 17an, Bloomington-en, Minnesota-n, Abiadura Irristaketaren Ospearen Areto Nazionalean hautatu zuten.
Lorpenak
Munduko Taldeko kidea hainbat aldiz izan da.
Patinatzaile hasiberrientzako Northern Lights Elkartearen garatzailea, entrenatzailea eta sustatzailea. 1980ko maiatzaren 17an hautatua Bloomington-en, Minnesota. Clarice Mattsonek eta Eastern Minnesota Skating Association-ek bidalia.
Steina
Steina Alemaniako udalerria da. estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an 0 biztanle zituen 0 kilometro koadrotan banatuta.
Ziklope
Greziar mitologian, Ziklopeak (Κύκλωφ Kuklôps, pluralean Κύκλωπες Kyklôpes. Jatorria : κύκλος kuklos, «gurpil», «biribil» eta ὤψ ôps, «begi») erraldoi begibakarren arraza bat ziren.
Bi belaunaldi zeuden:
Lehenak, Urano eta Gaiaren semeak ziren, artisau eta eraikitzaile onak eta erretxinak. Bere itsusitasunagatik, Uranok Tartaroan hertsi zituen. Gaiak askatu eta Kronosekin batera aita menperatu zuten. Gatazka amaitzean, Kronosek, beraien indarraren beldur, berriro espetxeratu zituen. Baina historia berriro errepikatu zen. Kronosen seme Zeusek askatuak, honi lagundu zioten Olinpoko tronua lortzen. Eskerrordain gisa, Zeusi tximistaz egindako lantza bat oparitu zioten, Poseidoni hiruortz bat eta Hadesi ikustezin egiten zuen kasko bat.
Bigarren belaunaldikoak Odiseok irla urrun batean topatu zituenak dira. Abeltzainak eta gizajaleak ziren. Erraldoi hauetako batek Odiseo eta bere gizonak bere kobazuloan espetxeratu zituen, pixkanaka jaten joateko, baina gau hartan bertan Odiseok itsu utzi zuen burdin gori batekin eta gero ihes egin zuten ardi larru batzuekin mozorroturik.
Arreta deitzen du Odiseako pasarte honek eta Euskal mitologiako Tartaloren historiak duten antzekotasunak. Toti Martinez de Lezea idazlearen arabera, posible da garai batean euskal eta greziar marinelek izandako hartu-emanagatik zabaldu izana historia hau.
Favria
Favria Italiako udalerri bat da. Turingo Hiri Metropolitanoan kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Favriak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Josefa Molera
Josefa Molera Mayo (Izaba, 1921eko urtarrilaren 23a - Madril, 2011ko iraila) kimikan doktorea eta ikerketa-irakaslea izan zen. Espainiako CSICen lan egin zuen eta geroago Kimikako Nobel saria lortu zuen Cyril Norman Hinshelwood irakaslearekin ikasi zuen.
Gas-likido erako kromatografiaren bidez erreakzio kimikoen analisia egiteko metodologietan aitzindarietako bat izan zen. Ardo eta alkoholdun edarietan erabili zuen metodologia hori, eta patente bat erregistratu zuen geroago metodologia horrekin. Espainiako Kromatografia taldea sortu zuen 1973. urtean.
Oztopo asko gainditu behar izan zituen: bekaduna izan zen, laguntzailea, irakaslea, idazkaria, ikertzailea eta zuzendaria. 17 medikuntza tesi eta 76 ikerkuntza lan argitaratu zituen. Horrela sari asko irabazi zituen, CSICeko Alfonso X el Sabio saria, Perkin Elmer Hispania saria, gas kromatografiari buruzko lanik onenarena eta Kimika eta Fisika Espainiako Erret Elkartearen Domina, esaterako.
Lehen urteak
Moleraren familiak asko sufritu zuen gerra zibilean zehar zigor asko jaso zituztelako, eta Josefak gerra zibilarengatik arazo eta oztopo asko izan zituen ikasketak bukatzeko. Dena den, kimikan lizentziatu zen nota altuekin eta denbora laburrean, hiru urtetan bukatu baitzituen ikasketak.
Ikasketak bukatu ondoren, ordaindu gabeko irakasle laguntzaile postua lortu zuen kimika tekniko katedran. Horrela ezin zuen bizibidea lortu eta dena ordaindu, beraz kimikako klaseak ematen zituen jan ahal izateko.
Ikasketak
Antonio Rius Miro irakasle eta Alonso Barada kimika institutuko kimika katedraren zuzendariordeak, bere laborategietan lan egiteko aukera eman nahi izan zion. Jose Casares Gil zuzendariak, ordea, eskaera ukatu zuen, zegoela beste emakume ikertzailerik argudiatuz. Beranduago, 1946an Rius Rocasolano kimika fisiko institutuko zuzendari izendatu zutenean, Josefa laborategian lanean hasi zen. Laborategiko soldatarekin ez zitzaion aski bizitzeko eta irakasle lanarekin jarraitu zuen. 1948an aurkeztu zuen doktoretza tesia.
1948an mediku titulua eman zioten Madrilgo Unibertsitate Zentralean, nota bikainekin eta cum laude tesia irabaziz. Egindako tesiagatik Sari Berezi bat eman zioten. Tesian oso emaitza onak izan zituen merkurioren elektrodoen aplikazioei buruz, eta Rocasolano Institutan kolaboratzaile postu bat eskuratzea erraztu zion. 1950ean, institutu horrek programa bat ezarri zuen martxan gazte ikerlariak atzerrira joateko, eta Josefa Molera Oxfordera joan zen Cyril Norman Hinshelwoodek zuzentzen zuen laborategian lan egitera (Cyril Normani kimika nobel saria eman zioten 1956 urtean). Hinshelwoodek ez zuen begi onez ikusten Josefaren arrakasta emakumea zelako, baina Josefak irakaslearen aurreiritziak gainditu zituen.
Ikerketak
Erresuma Batura itzuli zenean praktikan ezarri zuen atzerrian ikasi zuena eta egoera-gasen kromatografoa sortu zutenetariko bat izan zen. 1951an, ez zuten diru nahikoa makina hori egiteko eta teknika sinpleak erabiltzera eta laborategietan egitera behartuta zeuden. Horrela, eskura zuten materialak erabiliz, “etxeko kromatografo bat" sortu zuten. Gainera, ikertzeko ildo berri bat sortu zuen Fisika eta Kimikako institutoan: pirilosiko erreakzioak eta konpostuen oxidazio organikoa. Zinetokimika Departamentua ere sortu zuen bertan, bere erretiro arte zuzendu zuena.
2011an hil zen Madrilen, 90 urte zituelarik.
São Miguel (Rio Grande do Norte)
São Miguel Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Norte estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Hubzilla
Hubzilla sare sozial federatuetako sistema bat da eta software librea da MIT ren lizentziarekin, Zot protokoloetan oinarrituta. Ahalbidetzen du blogak, wikiak, egutegiak sortzea eta hodeia eskaintzen du WebDAV sarbidearekin, fitxategiak partekatzeko, objektuen ACL kudeaketa egiteko, etab. Komunitateentzako foroak eta txat-gelak sortzeko aukera ere ematen du. Diasporara eta Fedibertsora konekta daiteke, ActivityPub protokoloa erabiliz, PubCrawl plugin-a gehituta, oinarrizko gehigarrietan PubCrawl izeneko gehigarri bat eskaintzen da. Friendi.ca, Peertube eta NextCloud-en funtzionalitateak konbinatzen ditu.
Zerbitzariak hubetan eta nodoetan antolatzen dira, hubeko nodo edo adabegien artean datuak erreplikatuz, nolabaiteko erresilientzia bermatzeko. [Kontzentratzaile|hub]]ak ere elkarrekin konektatuta daude eskala handiagoko trukeak egiteko. Erregistratutako erabiltzailea sareko edozein instantziaren bidez konekta daiteke.
Androiden aplikazio batek, Nomad izenekoa eta F-Droiden eskuragarri dagoena, telefono adimendunetatik konektatzeko aukera ematen du.
RedMatrix izeneko proiektua Friendi.cako fork batekin hasi zen. Framasoften Gitlab instantzian zegoen eta PHP script lengoaian garatzen zen, eta MySQL datu-basea erabiltzen zuen, utf8mb4 moduan, hizkuntza eta emotikoi guztiak jasateko. LAMP motako pila batean funtzionatzeko diseinatuta zegoen.
Zerbitzuak BBcode onartzen du, eta 4.6 bertsiotik aurrera SVG linean integratzea.
Web orriak editatzeko Hubzillak BBcode, HTML, Markdown, testu arrunt eta Comanche sintaxiarekin editatzea ahalbidetzen du (BBcode bezalako deskribapen-lengoaia, Hubzilla diseinatzeko erabilia).
2020ko uztailean, Fedibertso-ak Hubzillaren 98 instantzia publiko zituen, Fedibertso-ko instantzien % 2 baino zertxobait gutxiago.
Rialto zubia
Rialto zubia (Ponte di Rialto, veneziera Ponte de Rialto) Veneziako Kanal Handia (Canale Grande) zeharkatzen duten lau zubietako bat da; besteak Ponte dell' Accademia, Ponte degli Scalzi eta Ponte della Costituzione dira. Guztien artetik Rialto zubia da zaharrena eta segur aski ezagunena ere bai. Veneziako bi sestiere (auzo) lotzen ditu: San Polo eta San Marco.
Historia
Kanal Handiaren gainetik egin zen lehenengo igarobidea txalupez osaturikoa zen eta 1181n eraiki zuen Nicolò Barattierik (haren lanen artean San Marco enparantzako bi zutabeak ere badaude). Iraganbide honi, Ponte della Moneta deitzen zioten, ekialdeko sarreraren ondoan zegoen diru etxearengatik.
Kanal Handiaren ekialdeko ur bazterrean zegoen Rialtoko merkatua haziz joan zen eta ondorioz zubiaren gaineko joan-etorria handiagotu egin zen. Lehenago zegoen txalupez osaturiko iraganbidea zureko egitura zuen zubi baten ordez aldatu zuten 1250 inguruan. Egitura berria erdiko zati mugikorrean elkartzen ziren bi arrapal makurrez osotuta zegoen, eta erdiko zati mugikor horri esker altuera handiko ontziak pasa zitezkeen. Merkatuarekin zuen lotura handia zela eta, izena aldatu zioten eta horrela Rialto zubia bihurtu zen. Zubiaren alboetan dendez osaturiko bi lerro eraiki ziren XV. mendearen lehenengo zatian. Estatuaren Diruzaintzak errentatik jasotzen zituen diru sarrerei esker mantentzen zen zubia.
Zubiak kalteak izan zituen 1310ean, Bajamonte Tiepoloren menpe zeuden erreboltariak erretiratzean. Ferrarako markesaren emaztearen desfilea ikustera hurbildu zirenen pisuaren ondorioz zubia erori egin zen 1444an. Zubia berriz ere jausi zen 1524an.
Grezia eta Turkia arteko muga
Historia
Balkanetako Gerrak arte, 1832tik independentea zen Greziako Erresumak ez zuen lurreko mugarik Otomandar Inperioarekin Epiron eta Tesalian, Bulgaria erdian zegoelako. Mugak lehen aldaketa bat jasan zuen 1881ean Konstantinoplako Konferentzian. Gero, 1877-1878ko erruso-turkiar gerraren ondorengo Berlingo Biltzarraren ondoren: Greziak Tesaliaren zatirik handiena lortu zuen. Ondorioz, muga berria Ioanina eta Olinpo mendiaren hegoaldera igaro zen.
Rialto zubia
Historia
Harrizko zubi bat eraikitzeko proposamena 1503an egin zen lehenengo aldiz. Hurrengo hamarkadetan zehar hainbat proiektu aztertu ziren eta azkenik 1551n Veneziako agintariek Rialto zubia berriztatzeko agindua eman zuten. Jacopo Sansovino, Andrea Palladio eta Il Vignola bezalako arkitekto ezagunek ikusmolde klasikoko eta hainbat arkuz osotutako proiektuak aurkeztu zituzten baina ez zizkieten egokitzat jo.
Paradise Road (1997ko filma)
Paradise Road (euskaraz Paradisu Bidea), 1997ko Bruce Beresford australiarrak zuzendutako gerra drama film bat da. Glenn Close, Frances McDormand, Pauline Collins, Johanna ter Steege, Julianna Margulies eta Cate Blanchett aktoreek antzeztu zuten.
Argumentua
Bigarren Mundu Gerra (1939-1945). Japoniar Armadak Singapur setiatu dute, bertatik hainbat herrialde, maila sozial, egoera zibil eta lanbide ezberdinetako emakume talde bat AEBetarako norantzan itsasontziz ebakuatu dituzte. Itsasbidaian zehar, japoniar gerra-hegazkinek ontzia erasotu eta Sumatrako kostaldean naufragatuko dute. Japoniar soldaduek emakumeak preso hartu eta oihanaren bihotzean dagoen kontzentrazio-esparru batean preso sartuko dute, han nola edo hala bizirauten saiatu beharko dira.
Grezia eta Turkia arteko muga
Historia
Lehen Mundu Gerraren ondoren, Neuillyko (Bulgariarekin) eta Sèvresko (Otomandar Inperioarekin) hitzarmenek mugak aldatu zituzten: batak Konstantinoplatik 70 kilometro mendebaldera zegoen «Çatalcako lerroa» finkatuz, eta, besteak, Jonian, Asia Txikiko Esmirna inguruan.
Rialto zubia
Historia
Gaur egun ikus dezakegun zubiak arku bakarra du eta Antonio da Pontek eraiki zuen Antonio Contin bere ilobaren laguntzarekin. Eraikuntza 1591n bukatu zen, Pasqual Cicogna dukearen garaian hain zuzen ere. Gaur egungo zubiaren egitura zurezkoaren berdintsua da: zubiaren erdiraino garamatzaten bi arrapal makur ditu eta alboetan dendak daude. Zubi osoak arkupe sorta bana du alboetan. Batzuei ingeniaritza aldetik proiektu lar ausarta iruditu zitzaien: Vincenzo Scamozzi arkitektoak, esaterako, uste zuen zubia berriro jausiko zela, baina zubiak oraindik tinko irauten du eta Veneziako sinbolo arkitektonikoetako bat bihurtu da.
Grezia eta Turkia arteko muga
Alde estrategikoak
Greziako armadak Maritsa edo Evros ibaia Turkiaren aurkako defentsa natural nagusitzat jotzen du. Hala ere, azken honek, Lausanako Hitzarmenean, Evros ibaiaren eskuineko ertzean dagoen "Karaağaçeko triangelua" lortu zuen. Greziar militarrak lurralde txiki hau turkiar tropek Greziaren aurkako eraso batean erabiltzearen beldur dira. Evros ibaiaren kostaldeko lautadaren orografiak etsaien lehorreko tropen aurrerapena errazten du. Orduan, itsas lautada hau estaltzeko armada boteretsu bat garatzea greziar irtenbide militar bakarra da. Itsas-Armada are garrantzitsuagoa da, Turkiarekin duen gainerako muga itsasokoa baita.
Igarobideak
Honako hauek dira Maritsaren ibilguko muga-leku nagusiak, Turkia (Edirne probintzia) eta Grezia (Hebro unitate erregionala) artekoak:
Fontaine-les-Coteaux
Fontaine-les-Coteaux Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Fontaine-les-Coteaux udalerrian erroldatutako biztanleak 382 ziren. Familiak 164 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 229 etxebizitza zeuden, 166 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 223 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 166 etxebizitza nagusietatik 135 bere jabearen bizilekua ziren, 27 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 12 etxek bi zituzten, 33 etxek hiru zituzten, 54 etxek lau zituzten eta 66 etxek bost zituzten. 117 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 73 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 82 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 234 ziren, horien artean 175 aktiboak ziren eta 59 inaktiboak ziren. 175 pertsona aktiboetatik 161 lanean zeuden (93 gizon eta 68 emakume) eta 14 langabezian zeuden (7 gizon eta 7 emakume). 59 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Fontaine-les-Coteaux udalerrian 165 unitate fiskal zeuden, 390,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.536 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 margolariak ziren eta 2 iturginak.
2000. urtean Fontaine-les-Coteaux udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Jonathan Edwards
Jonathan David Edwards (Londres, Ingalaterra, 1966ko maiatzaren 10a - ) atleta ohi britainiarra da, jauzi hirukoitzean espezializatuta. Proba horren munduko markarik hoberena berea da oraindik, eta olinpiar, europar eta munduko txapelduna izan da.
BBCrako hainbat kolaborazio eta lan egin izan ditu eta 2012ko Udako Olinpiar Jokoen antolatzaile batzordean dago.
Palmaresa
{| class="infotaula" style="width: 25em; font-size: 95%;" ! colspan="3" | Palmaresa ! colspan="3" | Olinpiar Jokoak {| class="infotaula" style="width: 25em; font-size: 95%;" ! colspan="3" | Munduko Atletismo Txapelketak
Aloña Mendi Kirol Elkartea
Aloña Mendi Kirol Elkartea Oñatiko futbol taldea da. 1949 urtean sortua, egun Gipuzkoako Ohorezko Erregionalan aritzen du.
Historia
1949an Club Deportivo Aloña-Mendi izena jarrio ziotenean 1920ko hamarkadan izandako eta desagertutako futbol talde batena zen. Aloña Debagoieneko Oñati udalerriaren lurraldearen hego-ekialdean dagoen mendilerroa da.
Klubeko armarriak mendia eta igel bat ditu, oñatiarrek txantxiku edo igela ezizena dutelako.
Aloña-Mendi hasieran futbol kluba baino ez zen baina gero beste sailak ere izan ditu: alpinismo, atletismo, saskibaloia, eskubaloia, txirrindularitza, negu kirolak, espeleologia, areto futbola, kirol gimnasia, karate, kenpo, igeriketa, pilota, eta triatloia.
50 urte baino gehiago izan arren, 1994 arte ez zuen Hirugarren Mailara igotzea lortu eta hiru urte baino ez zuen iraun.
Taldeko jokalarik ezagunena Santiago Idigoras (lehenago Errealean jokatutakoa) izan da.
Finnemanita
{{mineral infotaula }} Finnemanita oxido motako minerala da.
Ezaugarriak
Finnemanita oxido mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema hexagonalaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2,5 da.
Aloña Mendi Kirol Elkartea
Estadio
Azkoagain futbol zelaiak 550 ikusleentzako tokia du. 1949an egin zuten eta Aloña Mendi jabea da. 96x50 metro ditu.
William Ramsay
Sir William Ramsay (Glasgow, 1852ko urriaren 2a - High Wycombe, 1916ko uztailaren 23a), gas nobleak aurkitu zituen kimikari eskoziarra izan zen.
Aloña Mendi Kirol Elkartea
Datuak
2023-24 denboraldia barne.
William Ramsay
Biografia
Sir Andrew Ramsay geologo ospetsuaren iloba zen. Glasgowen hasi zituen ikasketak baina ikasketa gorenak egitera Alemaniara joan zen, Tübingengo unibertsitatera hain zuzen ere. Williamen tesia Investigations in the Toluic and Nitrotoluic Acids (Azido toluiko eta nitrotoluikoen azterketak) izan zen.
1878an Glasgowra itzuli zen eta 1880an Bristolera jona zen bertako unibertsitateko Erretore izatera. Bristolen ezkondu zen 1881ean eta 1887an Londresko Unibertsitateko buru izendatu zuten eta bertan egin zuen lan 1913an erretiratu zen arte.
Buckinghamshireko High Wycombe herrian bizi izan zen eta 63 urte zituela hil zen minbiziz.
Lorpen zientifikoak
1894ean Lord Rayleighk emadako hitzaldi batetara joan zen. Bertan kimikoki sintetizaturiko eta naturan isolaturiko nitrogenoaren dentsitateen artean aldea zegoela jakin zuen. Rayleighk sustantzia bat isolatu zuela adierazi zion eta Ramsayk aztertu ondoren antzeko molekularen deskribapenik existitzen ez zela ohartu ondoren "argon" izena jarri zion.
1895ean argonaren bila ari zela, klebeita minerala azidoekin tratatu zuen eta oxigenoa eta nitrogenoa askatzean argonaren ordez marra hori bat aurkitu zuen argi espektroan, eguzkian agertzen denaren antzekoa. Sustantzia berri honi "helio" deitu zion. Isolamendu teknika berdinak erabiliz neona, kriptona eta xenona aurkitu zituen hurrengo urteetan, bai eta radona izango zenaren ezaugarriak definitu ere.
1905ean Kimikako Nobel Saria eman zioten.
Amparo Poch y Gascón
Amparo Poch y Gascón ( Zaragoza, 1902ko urriaren 15a - Toulouse, Frantzia, 1968ko apirilaren 15a ) idazle eta mediku aktibista antifaxista eta libertarioa izan zen; 1936an, Lucía Sánchez Saornil eta Mercedes Comaposadarekin batera, Mujeres Libres aldizkaria sortu zuen.
Familia
José Poch Seguraren eta Simona Gascón Cuarteroren lehen alaba, Santiagoko parrokian bataiatu zuten 1902ko urriaren 18an María de los Desamparados y del Pilar izenekin. Beste dokumentu batzuetan María del Pilar Amparo gisa agertzen da. Lau neba-arreba izan zituen, José María (1904), Fernando (1906) Josefina (1912) eta Pilar (1912). Familia, 1916ra arte, Zaragozako Pignatelli kaleko 57.ean bizi izan zen. 1916an, José Pochek zubigileen teniente-gradua eskuratu eta Madre Rafols kaleko 8. zenbakian zegoen Sangenis Kuarteleko etxebizitza batean bizi izateko eskubidea lortu zuen. Amparo Pochek emakume eta umeentzako kontsulta txiki bat izan zuen helbide horretan. 1932ko azaroaren 28an Gil Comín Gargallorekin ezkontza zibila egin zuen Zaragozan. Orduan, Gilek 33 urte zituen eta banketxeko ofizial gisa lan egiten zuen. Filosofia eta Letretan, Arte Ederretan eta Zuzenbidean lizentziatua zen. Ezkontzak iraupen laburra izan zuen.
Hogeita hamarreko hamarkadaren erdialdean, Amparo Pochen bikote sentimentala Manuel Zambruno Barrera idazle, poeta eta CNTren metaleko sindikatuko kidea izan zen. Zambrunok 1936ko uztailean La Montaña Kuartelaren aurkako erasoan parte hartu zuen. Prentsa konfederaleko editorea eta Madrilgo gerra-fronteetako berriemailea izan zen.
1940ko eta 1960ko hamarkaden artean, bere bikotekide sentimentala Francisco Sabater izan zen.
Ikasketak
Amparo Pochek aitari Medikuntza ikasteko baimena eskatu zionean, hark "ez direla emakume batentzako ikasketa egokiak" erantzun zion.
Medikuntza-ikasketak
1922an, bere benetako bokazioari jarraituz, Zaragozako Medikuntza Eskolan hasi zen ikasten.
Hainbat artikulutan, gizonek "emakume jakintsuarekin" izaten zuten mespretxuzko eta errespetu gabeko jarrera salatu zuen. Era berean, unibertsitateko irakasleek eta klaustroek adierazten zuten axolagabekeria kritikatu zuen.
1929an lizentziatu zen ikasgai guztietan (28 ikasgai) ohorezko matrikula lortuz. Bere promozioan 97 gizon eta 2 emakume graduatu ziren. Zaragozako Medikuntza Eskolan graduatu zen bigarren emakumea izan zen. 1929ko irailaren 21ean 1928-1929 ikasturteko Ezohiko Lizentzia Sariaren oposizioetan parte hartu zuen 6 gizonekin batera. Azterketako zozketan, Likido zefalorrakideoko azterketaren balio diagnostikoa gaia suertatu zen. Epaimahaiak aho batez eman zion promozio hartako ezohiko saria Amparo Pochi.
Gerra zibilaren ondoren, bere aita Amparoren txosten akademiko osoa ezabatzen saiatu zen. Zaragozako Maistren Goi-mailako Eskola Normaleko Artxiboan Amparo Poch agertzen da 60 zenbakiarekin 1916-1917 ikasturteko 5.824. liburuko aurkibidean. Hala ere, zenbaki horri dagokion txostena desagertu egin zen eta bere datuen orria ere falta zen.
Zaragozako Sendagileen Elkargo Ofizialean ere, Amparo Pochen dokumentazio gehiena desagertu zen; fitxa bakarra gorde zen, eta hari esker jakin dugu 1934ra arte, hau da, Madrilera joan zen arte Sendagileen Elkargoaren idazkariorde izan zela.
1923-1924 ikasturtean Zaragozako Merkataritza Eskolak emandako Medikuntzarako Alemana ikasgaian ohorezko matrikula lortu zuen.