cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ricard Solans
Bizitza pertsonala
Banandua dago eta bi seme-alaba dauzka: bere pausuak jarraitzen ari den Esther Solans, 1974ko apirilaren 7an jaioa Bartzelonan eta Ricardo Solans Tamarit, bera baino 25 urte gazteago eta bikoizketa aktore den Marta Tamaritekin izan zuen harremanetik ateratako fruitua.
Agudelle
Agudelle Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Agudelle udalerrian erroldatutako biztanleak 113 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 72 etxebizitza zeuden, 51 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 72etxeak ziren. 51 etxebizitza nagusietatik 41 bere jabearen bizilekua ziren, 8 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 25 etxek bost zituzten. 35 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 17 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Agudelle udalerrian 52 unitate fiskal zeuden, 116 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.458 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 margolaria.
2000. urtean Agudelle udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
The Great Escape
The Great Escape (euskaraz Ihesaldi Handia) 1963ko John Sturges estatubatuar zinema zuzendariaren film bat da. Bertan garai hartako izar eta aktore ospetsu ugarik antzeztu izan zuten: Steve McQueen, James Garner, Richard Attenborough, James Donald, Charles Bronson, Donald Pleasence, James Coburn eta David McCallum.
Film hau bere soinu bandarengatik ere oso ospetsua da, hau Elmer Bernstein musikagileak konposatu zuelarik. Bestalde, Steve McQueen aktorearen pertsonaia lotsagabe eta ausartak Alemaniako landan zehar motoz burututako ihes eszena ikusgarriak ere ospetsuak bilakatu ziren.
Argumentoa
1944, Bigarren Mundu Gerra, naziek 400 preso britainiar, estatubatuar, kanadiar, australiar eta zeelandaberritar Alemaniako kontzentrazio-esparru batean sartu berri dituzte, 400 preso hauek preso aliatu guztien artean iheslari, ipurtarin eta erreboltarienak dira, hots, sagar ustel guztiak, hortaz naziek Von Luger kolonelaren zuzendaritzapean dauden zaindari bereziek zaindutako segurtasun goreneko kontrezio-esparru horretan barneratzea erabaki dute.
Quixeramobim
Quixeramobim Brasilgo udalerri bat da, Ceará estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Brachirus aenea
Brachirus aenea Brachirus generoko animalia da. Arrainen barruko Soleidae familian sailkatzen da.
Charency
Charency Frantziako udalerria da, Jura departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Charency udalerrian erroldatutako biztanleak 52 ziren. Familiak 12 ziren, horien artean 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 23 etxebizitza zeuden, 18 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 22 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 18 etxebizitza nagusietatik 16 bere jabearen bizilekua ziren eta 2 alokairuan okupaturik zeuden; 2 etxek hitu gela zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 10 etxek bost zituzten. 15 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 10 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 8 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 29 ziren, horien artean 25 aktiboak ziren eta 4 inaktiboak ziren. 25 pertsona aktiboetatik 24 lanean zeuden (13 gizon eta 11 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 4 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen eta 3 ikasten zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2000. urtean Charency udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 204 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Bévy
Bévy Frantziako udalerria da, Côte-d'Or departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Bévy udalerrian erroldatutako biztanleak 94 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Centrodraco otohime
Centrodraco otohime Centrodraco generoko animalia da. Arrainen barruko Draconettidae familian sailkatzen da.
Bévy
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 68 etxebizitza zeuden, 45 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 67 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 45 etxebizitza nagusietatik 37 bere jabearen bizilekua ziren eta 8 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek gela bat zuen, 5 etxek bi zituzten, 6 etxek hiru zituzten, 15 etxek lau zituzten eta 18 etxek bost zituzten. 27 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 21 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 18 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 65 ziren, horien artean 54 aktiboak ziren eta 11 inaktiboak ziren. 54 pertsona aktiboetatik 46 lanean zeuden (25 gizon eta 21 emakume) eta 8 langabezian zeuden (6 gizon eta 2 emakume). 11 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an herrian zegoen saltoki bakarra ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa batena zen.
2000. urtean Bévy udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 69 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Ohorezko trataera
Ohorezko trataera pertsona bati zuzendu edo pertsona bat aipatzeko modua da, izen-deituren osagarria, batzuetan pertsona horren kargua edo titulua ere barnehartzen duena eta bereziki hizkuntza-erregistro formalean, begirunez, baliatzen dena. Adibide arruntena "Jauna" edo "Andrea" izenak dira, pertsona arrunt bati gutuna hastean aipatzen dena.
Garrulax chinensis
Garrulax chinensis Garrulax generoko animalia da. Hegaztien barruko Leiothrichidae familian sailkatua dago.
1996ko Bost Nazioen Txapelketa
1996ko Bost Nazioen Txapelketa Errugbi txapelketa honen 67. ekitaldia izan zen (guztira 102. ekitaldia). 1996ko urtarrilaren 20an hasi eta martxoaren 16an bukatu zen. Ingalaterrak hogeita bigarren txapelketa eskuratu zuen, bigarrena jarraian.
Puntuazio sistema
Entseguak bost puntu balio zituen eta gauzatzeak bi puntu gehigarri ematen zituen. Dropak eta zigor kolpeak hiruna puntu balio zituzten.
Txapelketako sailkapenari dagokionez irabazitako partidak bi puntu balio zituen, berdindutakoak bat eta galdutakoak zero. Sailkapeneko berdinketak hausteko puntuazio-diferentzia hartu zen kontutan.
Palmaresa
1996 arteko bakarkako garaipenak. (*) 1889ko garaipena kontuan hartuta
Emakumezkoen txapelketa
Errugbi Txapelketaren lehen edizioa izan zen eta Ingalaterra nagusitu zen partida guztiak irabaziz.
Goochland konderria (Virginia)
Goochland konderria (Goochland County) Virginiako konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Goochland da. 2010eko zentsuaren arabera 21,717 biztanle zituen, NaN kilometro koadroko azaleran.
Geografia
Goochland konderriak 75,085 kilometro koadro ditu. Horietatik 2,199 ura dira. Beste 72,886 lurra dira. Biztanleria dentsitatea 28,92 da.
Demografia
2010eko zentsoan bizi ziren 21,717 pertsonetatik 17,038 txuriak edo hispanoak dira. Horietatik hispano edo latino kategorian 455 dira. 4,151 beltzak edo afroamerikarrak. 50 amerikar natiboak ziren eta 4 Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. 219 asiarrak ziren. Bestelako arraza bat kategorian 25 biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan 230 pertsonek kokatzen zuten.
Tor soro
Tor soro Tor generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Iceman (Marvel Comics)
Iceman, euskaraz Izotzgizon, jaiotzez izenez Robert Louis Drake, Marvel Comics komiki argitaletxearen superheroi bat da eta X-Men superheroi taldeko kideetako bat. Stan Lee eta Jack Kirbyk sortu zuten eta lehenbiziko aldiz X-Men komiki aldizkariaren 1. zenbakian agertu zen (1963ko iraila). Lanbidez margolari, ikasle eta nekazaria da.
Bere ahalmenak honakoak dira: hotza eta izotzaren manipulazioa; bere gorputza izotz bilakatzeko gaitasuna; ikusmen termikoa; izotzezko edozein forma fisiko egiteko gaitasuna.
Zinema
Zineman Shawn Ashmore aktoreak antzeztu du.
Liopholidophis varius
Liopholidophis varius Liopholidophis generoko animalia da. Narrastien barruko Lamprophiidae familian sailkatuta dago.
Jon Juaristi
Jon Juaristi Linazero (Bilbo, 1951ko martxoaren 6a) poeta, eleberrigile, saiakeragile eta itzultzailea da. Etakide ohia, orain espainiar nazionalista da. Politikan aktiboki parte hartzen du, ETAren aurkako hainbat erakundetako kide da, maiz egiten ditu adierazpen gordinak eusko nazionalismoaren aurka,  eta DENAES (Espainiar Nazioaren Defentsarako Fundazioa) eskuindarraren ohorezko patroietako bat da. 2009ko urtarrilaz geroztik, lehendabizi Esperanza Aguirrek eta gero Ignacio Gonzálezek zuzendutako Madrilgo Erkidegoko gobernuan, Unibertsitateetako eta Ikerketako zuzendari nagusia da. 2010eko abenduan, Patxi Lópezek zuzendutako Eusko Jaurlaritzak Euskararen Aholku Batzordeko kide izendatu zuen, eta horrek polemika handia sortu zuen Euskal Herrian.
Bizitza
Gazte garaian ETA erakundean denbora labur batez militatu zuen eta bertatik zatiketa trotskista batekin batera irten zen. Bere erromesaldi politikoan, Espainiako Alderdi Komunistatik, Euskadiko Ezkerretik eta PSOEtik igaro eta gero, aspaldiko urteotan ez da inongo alderditakoa. Eskuindarra da, eta adostasun zabala du Alderdi Popularrarekin, nahiz eta zenbait gaitan Alderdi Popularra Juaristi baino ezkertiarragoa izan. Alderdi Popularrarekiko bat-etortze horri esker, Espainiako Liburutegi Nazionaleko eta Cervantes Institutuko zuzendari izan zen, José María Aznar Espainiako lehendakari izan zen aldian, eta, aurrerago, Unibertsitateetako zuzendari nagusia Esperanza Aguirrek zuzendutako Madrilgo Erkidegoko gobernuan.
Miguel Unamuno hirikidearena izan du bere beste eragin bat, eta askotan haren antza hartu diote, batez ere eusko nazionalismoarekin, eta euskal munduarekin oro har, izan duen harreman liskartsuagatik. Bere saiakera lan askoren objektu nagusia euskal mito nazionalen iturria eta garapena izan da, eta hori izan zen bere El Linaje de Aitor doktore tesirako aukeratu zuen gaia. Jon Juaristiren iritziz, eusko nazionalismoa bazterkeriazkoa da, apartheid-eragilea. 1998an Espainiako Sari Nazionala irabazi zuen El bucle melancólico saiakeragatik, non berriz ere gai politikoak nagusi diren.
Arrazoi pertsonalak zirela eta, fede judua besarkatzea erabaki zuen. Elkarrizketa batean esan zuenez, lehenengo emaztearekin izandako bere seme Martinekin euskaraz mintzatzen jarraitzen badu ere, oraingo emaztearekin izandako bere seme Íñigo Brankorekin erdarak erabiltzen ditu: serbokroaziera eta hebreera. Ez da judu jainkozalea; judaismoa ez du erlijiotzat hartzen, baizik eta munduaren ikuspegi etikotzat, eta urtean bitan baizik ez da joaten sinagogara. Juaristiren ustez, antisemitismoa gaur egun antisionismo gisa aurkezten da, eta antisemitismoa zabalduta dago —lausoki— Espainiako ezkertiarren artean eta hedabideetan. Israelgo estatuak palestinar zibilak ere hiltzen dituzten eraso bereizkuntzarik gabekoak egiteko eskubidea duela aldezten du; adibidez, Madrilen Israelen alde eginiko manifestazioan izan zen 2009ko urtarrilean, 2008/2009ko Gazako gatazkan palestinar erakunde armatuek 13 israeldar hil, eta Israelen erasoek Gaza erabat txikitu eta 1.400 palestinar hil eta berehala.
1998ko otsailaren 13an, euskal jatorriko beste hainbat unibertsitate irakasle, politikari eta idazlerekin batera, Ermuko Foroa sortu zuen. Foroaren helburu dira terrorismoaren biktimek laguntza eta ezagutza jaso ditzaten sustatzea, Hego Euskal Herrian Espainiako Konstituzioaren aldeko alderdien bat-egitea bultzatzea, terrorismo ekintzak salatzea, ETAren eta gobernuaren arteko negoziazioa eragoztea, eta eusko nazionalismoa kritikatzea. 2008an, ordea, Jon Juaristik dimisioa eman zuen Ermuko Foroko zuzendaritzatik, eta Foroko kide izateari ere utzi zion, Foroaren barruko bi talderen artean liskar gogorra izan eta gero.
Euskararen Aholku Batzordeko kide izendatzearen polemika
2010eko abenduan, Patxi Lópezek zuzendutako Eusko Jaurlaritzak Euskararen Aholku Batzordeko kide izendatu zuen, eta horren aurka agertu zen eusko abertzale eta euskaltzale ugari. Izan ere, politikaren aldetik, Juaristik adierazpen gordinak egin ohi ditu eusko nazionalismoaren aurka;  eta, hizkuntzaren aldetik, Juaristik dio euskarak ez duela balio kultura hizkuntza gisa, euskararen etorkizunak berdin diola, euskara ez dela bere hizkuntza, eta Euskal Autonomia Erkidegoko herritarren nazio hizkuntza espainiera dela.
Polemika hori elikatuz, Juaristik adierazi zuen Euskararen Aholku Batzordeko kide izateko izendapena onartzea erabaki zuela «zirikatzen arituz ongi pasatzen duelako», nahiz eta euskara bere hizkuntzatzat jotzen ez duen eta euskararen etorkizunak batere axola ez dion.
Aitzitik, Xabier Mendiguren Elizegi idazlea eta Xabier Kintana euskaltzaina Jon Juaristi Euskararen Aholku Batzordeko kide izendatu izanaren alde mintzatu ziren. Mendigurenen hitzetan, «hobe da euskararen etsaiek ere dagokien lekuan beren ahotsa izatea, gure gizartean existitzen diren neurrian (eta ongi aski dakigu asko direla, eta oso indartsuak, nahiz beren etsaitasuna zurikeriaz eta itxurakeriaz jantzi, Juaristik ez bezala). Euskararentzako arrisku larriena gaur ez baitira jonjuaristiak, halakoen mamua astinduz beren (eta gure) kontzientzia lasaitu nahi duten erdal praktikanteak baizik».
Ildo bertsuari jarraituz, Kintanak nabarmendu zuen Juaristik, nahiz eta eusko abertzalea eta euskaltzalea ez izan, interes handia erakutsi duela euskarari eta Euskal Herriko kulturari buruz, berekin beti euskaraz egiten duela, Cervantes institutuko buru zenean kargu horretatik euskararen aldeko zenbait kudeaketa egin zituela, eta aholku batzorde horretan badela Juaristik baino merezimendu gutxiago duenik. Kintanak zioenez, «eskandalua, egiazko eskandalua, besteena da, ahoz bederen, odola emateko gerturik omen daukaten hipokrita askorena, euskara ikasteko eta bertoko kultura propioa landu eta bultzatzeko, sekula santan urratsik mikroskopikoena ere egin ez duten "abertzale" eskandalizatu horiena, beren kontzientzia txarra lasaitzeko eta, antza, euskararekiko beren funtsezko axolagabekeria estaltzeko, Jon aker bekataritzat seinalatzen digutenena».
Serra d'Altoko kultura
Ekonomia
Biztanleria gehienbat nekazaritzan eta abeltzaintzan aritzen zen. Ardiak eta ahuntzak animaliarik ohikoenak ziren eta hauen hazkuntza hainbat tokitan garatu zen, esne-ustiatzeko zenbait elementuk iradokitzen duten moduan. Artisautzazko jarduerak dokumentatu dira, hala nola kalitate handiko zeramika eta aho zorrotzeko lanabesak, garaturiko teknologiakoak.
Elkartrukeak
Aldi horretan, distantzia handiko merkataritza areagotu zen, honela adierazten dute hainbat objektuk eta lehengaik. Lipariko obsidiana italiar penintsulako eta Siziliako toki gehienetara heldu zen.
Garganoko sukarria, presioa eginez, bereziki aihotzak ateratzeko erabili zen, zeinak laster Po ibaiaren haranean banatu baitziren. Garai hartakoa da Laterzan (Apulia) aurkitutako jadezko aizkora Monte Visotik ekarritakoa, Alpeen hego-mendebaldean. P. Pétrequinen eta haren laguntzaileen arabera, hasieran, aizkora Bretainara bidali zen eraldatzeko (leunketa eta orpoko zuloa) eta gerora, merkataritza-sareetan sartzean, hego Italiara heldu zen.
Kulturaren eragina
Serra d'Altoko kulturak beste kultura batzuetan izan duen eragina handia da. Noizean behin, Serra D'altoko estiloko pitxerren imitazio zakarrak Le Moseko hilobietan (Emilia-Romagna) aurkitu dira eta La Vela tokian, Trentoren ondoan, hego Alpeetan.
Herrixkak eta horien banaketa
VI. eta V. milurtekoaren hasieran, Tavoliere eta Materano tokiak bereizi ziren herrixka asko eta populazio handia izateagatik. Hala ere, eskualde horietan, V. milurtekoan, Serra d'Altoko kulturan populazioa gutxitu zen, agian klima txarrak nekazaritzan izan zuen eraginez.
Zeramika
Serra d'Altoko zeramika anitza da: pieza lodiak grabatutako apainketekin eta zeramika finagoak sofistikatutako margoekin. Serra d'Altoko antzeko zeramika Maltan agertu da. Maltako historiaurreko Scorba grisa faseari dagokiona, K.a. 4500-4400 urteen artean. Azken mota hau kalitate handiko zeramika da. Masa oso fina da eta ondo prestatutakoa. Zeramika horren egosketaren tenperatura guztiz kontrolatuta zegoen. Azala leuna da. Ugariak diren margotutako apainketak, gehienbat motibo geometrikoak dira (meandroak, laukiak, kiribilak...). Hainbat eltze mota daude eta askotan oso ondo landuak.
Harri landutako lanabesak
Garganoko sukarria ekoiztu zen meategietan, non tunelak eta ganbarak egin ziren, VI. milurtekoan. Alabaina, oraindik ere peninsularen erdialdean eta hegoaldean presioz egindako lehengai honen aihotzak aurkitzen dira Siziliako hego-ekialdean, Iblei mendietako presioz landutako sukarritik ateratako aihotzak Maltaraino heldu ziren. Serra d'Altoko kulturan lehenengo gezi-puntak agertu ziren, ondorengo kulturetan asko garatu zirenak.
Ekoizpen artistikoa
Litekeena da Porto Bardisco (Brindisi) kobako labar pinturak periodo honetakoak izatea: zenbait irudik Serra d'Altoko zeramikaren apainketak biziki gogorarazten dutelako.
Kenneth Hayes Miller
Kenneth Hayes Miller (1876ko martxoaren 11 - 1952ko urtarrilaren 1a) estatubatuar margolaria, grabatzailea eta irakaslea izan zen.
Karrera
New Yorken, Oneidan jaioa, New Yorkeko Arte Ikasleen Ligan ikasi zuen Kenyon Cox-ekin eta Henry Siddons Mowbray- rekin, eta William Merritt Chase- rekin New Yorkeko Arte Eskolan. Hasierako lanetan Albert Pinkham Ryder lagunaren margolanek eragin zuten eta ingurune beldurgarrietako irudiak irudikatzen dituzte.
1920ko hamarkadan hasita, 1920tik aurrera Millerrek antzinako maisuen oinarrizko eta beirazko pintura tekniketan interesatu zen, garaiko eszenak margotzeko erabiltzen hasi zena. Bereziki ezaguna da saltoki handietan erosketak egiten dituzten emakumeen margolanengatik. M. Sue Kendall arte historialariak zera dio: "Bere pose klasikoetan eta formalizatutako konposizioetan, Millerrek margotutako emakume erosleak, kanpai-kapela eta eztarridun zutabe eta oboide bihurtzen dira, espazioan, bolumen geometrikoen azterketa bat, irudiaren azaleko plano bakar batean bizi nahi duena." Grabatuaren teknika landu zuen bere karrera osoan zehar, eta horri esker Millerrek grabatu ugari sor zitzakeen, horietako batzuek bere konposizio margotuak erreproduzitzen dituztenak.
Metodo tradizionalak erabiltzen zituen eta mugimendu modernistaren aurkakoa zen arren, Millerrek uste zuen arte ona beti erradikala dela berez. Sozialista zen, eta bere arteak dimentsio politikoa izatea zuen helburu.
New Yorken hil zenean, 1952an, bere ospea gainbeheran zegoen, baina 1970eko hamarkadan berraurkitu zen.
Ikasleak
Millerrek 1911 eta 1951. urteen artean Art Students League-n irakatsi zuen. Bere ikasleen artean Peggy Bacon, George Bellows, Isabel Bishop, Arnold Blanch, Patrick Henry Bruce, John McCrady, Thelma Cudlipp, Horace Day, Arnold Friedman, Lloyd Goodrich, Rockwell Kent, Yasuo Kuniyoshi, Emma Fordyce MacRae, Edward Middleton Manigault, Reginald Marsh, George LK Morris, Walter Tandy Murch, Louise Emerson Ronnebeck, George Tooker, Russel Wright, Albert Pels, William C. Palmer, Molly Luce, edo Helen Winslow Durkee izan ziren.
Hirschthal
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Witmarsum
Witmarsum Brasilgo udalerri bat da, Santa Catarina estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Margarita Iruñekoa
Margarita Iruñekoa (Guardia, 1128 – Palermo, 1183ko abuztuaren 12a) Iruñeko Erresumako infanta, Gilen I.a Siziliakoaren erreinaldian (1154–1166) Siziliako Erresumako erregina ezkontidea eta Gilen II.a Siziliakoa adingabea zela erregeordea izan zen.
Aita Gartzia V.a Nafarroakoa eta ama Margarita l'Aiglekoa izan zituen. Neskato bat besterik ez zela, oraindik printzea eta bere aitaren laugarren semea zen Gilen I.a Siziliakoa ezkondu zuen. Isidoro La Lumia historialariaren esanetan, adinekoa zenean bella ancora, superba, leggiera (oraindik ederra, harroa, arina) zen.
Oegstgeest
Oegstgeest Herbehereetako Hego Holanda probintziako herria da. 2010eko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera, herriak 22.622 biztanle zituen.
Margarita Iruñekoa
Lau seme izan zituen:
Kuldīga udalerria
Kuldīga udalerria (Kuldīgas novads) Letoniako udalerri bat da. 1757 km²ko azalera du eta 2018ko datuen arabera 22630 biztanle zituen. Udalerriko hiriburua Kuldīga da.
Ceratophora
Ceratophora narrastien barruko Agamidae familian sailkatzen den genero bat da. Sri Lankan bizi dira.
Ludwig Leichhardt
Friedrich Wilhelm Ludwig Leichardt (1813-1848) naturalista eta esploratzaile alemaniarra izan zen, Australiako iparraldea esploratu zuena. 1844an, Leichhardtek talde txiki bat zuzendu zuen Moreton Baytik, Queenslandetik mendebaldera, Port Essingtoneraino, Ipar Lurraldean. 4.828 kilometroko bidaia izan zen, eta Sydneyra itzuli ziren itsasontziz. Londresko Royal Geographical Society erakundeak eman zion Babesleen Urrezko Domina.
1848an, kontinentea ekialdetik mendebaldera zeharkatu zuen. Uste zuen iparraldera joan zitekeela Mendebaldeko Australiako kostalderaino basamortuen inguruan, eta, gero, kostaldea hegoaldera jarraitu Swan ibaiaraino. Darling Downs utzi ondoren, Leichhardten taldea desagertu egin zen. Jende asko bila ibili zen, eta markatutako edo aurkitutako zuhaitzei buruzko istorioak izan ziren, baina ezer ez zen frogatu.
2006an, Leichhardten izenarekin letoizko pieza txiki bat esploratzailearen benetako elementua zela frogatu zen. 1900. urtean aurkitu zuten Mendebaldeko Australiako aborigen ganaduzale batek, Ipar Lurraldeko mugatik gertu, Hondarrezko Basamortu Handiaren eta Tanami basamortuaren arteko eremuan.
Pskov oblasta
Pskov oblasta (Пско́вская о́бласть) Errusiako subjektu federal bat da, oblast bat zehazki, Ipar-mendebaldeko Barruti Federalean kokatua. 55.300 kilometro karratuko azalera du, eta 2010ean 673.423 biztanle zituen. Zentro administratiboa Pskov hiria da.
Geografia
Pskov oblasta ipar-mendebaldeko Errusian dago. Iparraldean Leningradoko oblastarekin du muga, Novgorod oblastarekin ekialdean, Tver eta Smolensk oblastekin hego-ekialdean, Bielorrusiako Vitsebskeko oblastarekin hegoaldean, eta Estonia zein Letoniarekin mendebaldean. Gehiena Lovat, Shelon eta Velikaia ibaien behe arroetan hedatzen da. Zohikaztegi, zingira eta aintzirek (aipagarriena Peipus da) eremu handiak hartzen dituzte, eta gainerakoan izei, pinu, haritz eta urki basoak daude.
Hiri nagusiak Pskov, hiriburua, eta Velikiye Luki dira.
Lioscincus steindachneri
Lioscincus steindachneri Lioscincus generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.
Brachirus annularis
Brachirus annularis Brachirus generoko animalia da. Arrainen barruko Soleidae familian sailkatzen da.
Juana Azurduy
Juana Azurduy (Toroca, Potosíko Intendentzia, Río de la Platako Erregeorderria, egungo Bolivia, 1780ko uztailaren 12a - Sucre, Bolivia, 1862ko maiatzaren 25a) Peru Garaiko abertzale bat izan zen, espainiar monarkiaren aurkako independentzia gerra hispanoamerikarretan Rio de la Platako erregeordetzaren emantzipazioaren alde borrokatu zuena, eta gerora La Lagunako Republiqueta izenekoa osatu zuten gerren komandantzia bere gain hartu zuen, eta, beraz, bere oroimena ohoratua da Argentinan eta Bolivian.
Peru Garaiko egoera ekonomiko oneko familia batean jaio zen, aita euskal jatorrikoa eta eskualdeko zenbait finkaren jabea zen, ama Chuquisaca koa. Anaia bat izan zuen eta bera jaio baino bi urte lehenago hil zen. Ondoren umezurtz geratu zen ustekabean, eta txandaka osaba-izebekin eta komentu batean hazi zen.
Manuel Ascensio Padilla rekin ezkondu zen, Juanaren ondoan bizi zen estantziero baten semea zena. Bost seme-alaba izan zituzten, guztiek parte hartu zuten guduetan, eta lehen laurak oso gazterik hil ziren malaria ren ondorioz. Juanak senarrarekin ideal independentistak partekatzen zituen, eta horrek armada bat gidatzera bultzatu zituen, lurraldea independizatzeko asmoz.
Bere ibilbide militarrean zehar, hainbat pertsonarekin izan zituen harremanak, Juan Huallparrimachi kasu, zeinarekin hainbat urteko ibilbidea partekatu baitzuen eta, alargundu ondoren, Martín Miguel de Güemes ekin batera jarraitu zuen borrokan.
Azken horren heriotzak haren ibilbidearen amaiera ekarri zuen eta arazo ekonomiko handiak sortu zizkion bere azken egunetan. Gazte ezgaitu batekin hil zen, familia urrun baten semea, etxebizitza prekario batean. Ia mende bat igaro behar izan zuen haren ibilbidea aitortua izateko.
Hil ondorengo hainbat omenaldi jaso zituen: 2009 eta 2015 artean Boliviako Armadako mariskal eta Argentinako Armadako jeneral izendatu zuten, Latinoamerikako herrialde horietako militar mailarik altuenetako bat, gainera, bi herrialdeetan haren aurpegia txanpon papera inprimatu zuten bezala zuela. Boliviako probintzia batek bere izena darama, baita herrialde horretako eta Argentinako hainbat erakundek ere. Jenny Cárdenas eta Mercedes Sosa bezalako artistek interpretatutako abestiak ere konposatu ziren, baita bere pertsonan inspiratutako filmak ere.
Haurtzaroa eta gaztaroa
Juana Azurduy Torocan jaio zen, Chuquisacatik gertu, Río de la Platako Erregeorderri ko Potosíko Intendentzia n kokatua, gaur egun Ravelo udalerrian, Potosíko departamentua n, gaur egungo Bolivian, 1780ko uztailaren 12an.
The Fame Monster
The Fame Monster Lady Gagaek 2009. EP diskoa da. Disko honen lehenengo singlea Bad Romance izan zen.
Castello-di-Rostino
Castello-di-Rostino (korsikeraz Castellu di Rustinu) Frantziako administrazioaren menpeko Korsika Garaia departamentuko udalerri bat da, Korsika eskualdean kokatua.
Küttigen
Mugakideak
Honako udalerri hauekin egiten du muga:
Cophotis
Cophotis narrastien barruko Agamidae familian sailkatutako generoa da. Sri Lankan bizi dira. Baso hezeetan bizi dira, zuhaitzetan, 1.700 metro arteko altueran.
Tor tambra
Tor tambra Tor generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.
Neuffons
Neuffons Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gironda departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Neuffons udalerrian erroldatutako biztanleak 164 ziren. Familiak 59 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Platycephalichthys
Platycephalichthys Sarcopterygiirenbarruko arrain genero fosil bat da. Givetiarrean bizi izan ziren, Devoniar ertainean.
Neuffons
Etxebizitza
2007an 81 etxebizitza zeuden, 65 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 81etxeak ziren. 65 etxebizitza nagusietatik 50 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 7 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 39 etxek bost zituzten. 60 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 34 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Platycephalichthys
Phylogeny
Swartz, 2012 kladogramaren arabera :
Neuffons
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 97 ziren, horien artean 67 aktiboak ziren eta 30 inaktiboak ziren. 67 pertsona aktiboetatik 59 lanean zeuden (31 gizon eta 28 emakume) eta 8 langabezian zeuden (4 gizon eta 4 emakume). 30 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 9 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Neuffons udalerrian 64 unitate fiskal zeuden, 169 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.431 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak iturgina ziren.
2000. urtean Neuffons udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 96 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sekularismo
Zuzenbidean, laikotasuna "gizarte zibila eta gizarte-erlijiosoa Estatuan bereizteko printzipioa" da, eta "Estatuak erlijio-konfesioekiko duen inpartzialtasun- edo neutraltasun-printzipioa". Hitzak, hedaduraz, “kleroarekin eta elizekin zerikusirik ez duten erakunde publiko edo pribatuen” izaera adierazten du.
Laikotasuna estatu-erlijioso bat onartzera oposatzen da. Hala ere, Estatuaren eta erlijioen arteko bereizketa-printzipioak aplikazio desberdinak izan ditzake herrialdeen arabera, laikotasunetik hasi eta sekularizazio soileraino (sekularismoa).
Definizioak
Larousseren aburuz, laikotasuna honela definitzen da: «Eliza eta Estatua bereiztean oinarritutako gizartearen ikuskera eta antolaketa, eliza edozein botere politiko edo administratibotatik kanpo uzten dituena, eta, bereziki, hezkuntzaren instituziotik» edo «laikoaren izaera, erlijio- edo alderdi-ikuskeretatik at dagoena».
CNRTLrentzat: "gizarte zibilaren eta erlijio-gizartearen bereizketa-printzipioa Estatuan;" edo: "erakunde publiko edo pribatuen izaera, printzipio honen arabera kleroarekin eta elizekin zerikusirik ez dutenak; inpartzialtasuna, Estatuak Elizekiko duen neutraltasuna eta edozein erlijio-aitorpen.
Aldiz, Entziklopedia Filosofiko Unibertsalaren aburuz zentzu desberdina har dezake, zentzu juridikoa baino zabalagoa: “edozein aitormen gizartean oinarritzea galaraziko duen eraikuntza intelektuala; horren ondorioz, debekatu egiten da politikagatik erlijio zibil bat ezartzea, eta, aldi berean, gai espiritualak esparru pribatura bidaltzen dira.
Zentzu filosofiko eta zentzu juridikoaren arteko nahasteak eztabaida politiko askoren jatorrian daude.
«Laikotasuna», «laikoa», erlijio-ikuskeretatik edo erlijio-sinesmenen aurrean kleroa edo neutrala den erakunde edo organismo bat izenda dezakete: «Estatuaren laikotasuna», «irakaskuntzaren laikotasuna».
Etimologia
"laiko" hitzak, XIII. mendea n agertu eta XVI. mende ra arte erabilera ez ohikoa izan zuenak, erlijio-baldintzazkoak ez diren pertsonak (eta gauzak) izendatzen ditu (apaizak, erlijiosoak), zibil hitzak izaera militarra ez dutenak izendatzen dituen modu berean.
Hitz hori latinezko laicus «arruntetik, herrikoa (laosetik)» dator, hots, eliza hitza, grekozko elizaren λádenera laicus, laikos, «arrunta, herrikoa (Laos)», eta ez, ordea,, klerikos-etik (clerc), erlijio-erakundeak izendatzen baititu. Laicus hitza eliza kristauetako hiztegian erabiltzen da Antzinaro berantiarretik, komunitateko pertsona oro izendatzeko, ez elizgizon ez erlijioso, hau da, teologiaren arloko profano. Hala ere, Elizarena da, bere gurtzari jarraitzen diolako (garai horretan sinesgaiztasuna ulertezina izanik), eta bertan funtzio garrantzitsuak bete ditzake. Posizio hori adierazten duen abstrakzioak "laikoak" hitza eman zuen frantsesez.
Erdi Aroan, “laiko” hitzak bereizi egiten ditu gizon arrunta, irakatsi beharrekoa, eta gizabanako “hezia”, erlijio-egoerak hala aginduta. Bereizi egiten da gizarte baten izaera sekularra (biztanleriak nolabaiteko erlijio-axolagabetasuna adierazten du) eta laikotasun bera (Estatuko erakundeek ez dute inolako hertsapenik jasango, ezta inolako justifikazio erlijioso, espiritual edo teologikorik ere).
Jean Baubérot-ek sekularizazio- eta lakotasun-prozesuen definizioa proposatzen du: «sekularizazioak, berriz, erlijio-unibertsoen gizarte-garrantziaren (eta, beraz, norbanakoaren) galtze erlatibo eta progresiboa dakar, kultura komunari dagokionez (...). Laizipazioak, berriz, erlijioak esparru instituzionalean, aniztasunean eta gizarte-arloan duen tokia eta gizarte zibilaren arteko erlazioa adierazten ditu, batez ere. ».
Chapada (Rio Grande do Sul)
Chapada Brasilgo udalerri bat da, Rio Grande do Sul estatuan kokatua. biztanle ditu 0 km²ko eremuan.
Sekularismo
Etimologia
Ferdinand Buisson-ek, Hirugarren Errepublika Frantseseko lege laikoen inspiratzaileetako bat, laikotasuna Estatu bateko erakunde politikoen sekularizazio gisa definitzen du, hau da, Estatu hori ez dela erlijio ofizial batean oinarritzen eta ez dela jainkozko batasunik. Botere politiko eta administratiboak botere erlijiosotik bereizteko printzipioa aplikazioa da.
Ķegums udalerria
Ķegums udalerria (Ķeguma novads) Letoniako udalerri bat da. 492 km²ko azalera du eta 2018ko datuen arabera 5374 biztanle zituen. Udalerriko hiriburua Ķegums da.
Sekularismo
Historia
Jasotako ideietan ez bezala, laikotasun kontzeptua hainbat obedientziatako pentsalariek garatu dute. Hala, Averroes, XII. mendeko Andaluziako hizkuntza arabiarreko filosofo eta teologo musulmana, pentsamendu laikoaren sortzailetzat ere hartzen da.
Kristautasuna
Ebanjelikoen arabera, Nazareteko Jesus, kristauek mesiastzat hartzen duten, esaldi hau dio: "Eman Zesarri Zesarrerena dena eta Jainkoari, Jainkoarena dena".
Antzinaroa
Antzinaroan, kristautasuna iritsi aurretik, ez zegoen kulturik ezta Estatuaren arteko bereizketarik ere. Monarkia kristauetan eta musulmanetan, erregea zen goi-buruzagi erlijiosoa ere, eta batzuetan jainkotzat hartzen zen. Erregimen errepublikanoetan, erlijiosoak funtzionario izendatzen ziren, pertsona politiko gisa. Beste kasu batzuetan, autoritate erlijiosoa ere autoritate zibil gorena zen, teokrazia juduaren kasuan bezala, atzerriko menderatzearen pean.
Antzinako Erroman, enperadoreak jainkozko izakitzat hartzen ziren eta erlijio-funtzio gorena betetzen zuten, Pontifex maximusena. Bestalde, kristauek sistema hori inpugnatu dute, enperadorearen agintari politikoa onartuz, baina Estatuaren erlijio batean parte hartzeari uko eginez eta enperadorearen jainkotasuna onartzeari uko eginez. Ondorioz, kristauak Estatuaren etsaitzat hartu ziren eta kristautasunera bihurtzea heriotzarekin zigortzen zen (ikus, adibidez, Justinen martirioa Marcus Aureliusen erregealdian). Egoera horrek jazarpen larriak eragin zituen 313. urtera arte, Konstantino I.ak eta Liciniusek Milango ediktua sinatu zutenean. Erromatar Inperioa benetan kristau bihurtu zen Teodosio I.a Handiaren ediktuarekin 390ean. Jesusen beraren irakaskuntzak, batzuetan, Eliza eta Estatua bereiztearen printzipioaren adibide gisa aipatzen dira (adibidez, Ebanjelioan, Marcosen arabera, 12:17 : «Zesarrari Zesarri dagokiona itzultzea, eta Jainkoari Jainkoari dagokiona). ». André Gounellek gogorarazten du Elizak eta Estatua bereizteko legeari buruzko eztabaidetan, Aristide Briandek behin baino gehiagotan aipatu zuela Lucasen ebanjelioaren pasarte hori, eta uste du zenbait kristauek, estoikoekin batera, ukatu zutela “Estatuak eginkizun erabakigarria duela Jainkoak gizakiekin daukan erlazioan”.
Erdi Aroa
Erdi Aroan, Mendebaldeko Europako herrialdeetan, Elizaren eta Estatuaren arteko banantzeak monarkei egiten zien aurre, Jainkoak Lurrean zituen ordezkariei, haiek Jainkoaren eta eliz agintarien botereak jasotzen baitzituzten.
Ekialdeko Erromatar Inperioan, Bizantziar Inperioa izenaz ere ezaguna, enperadoreak botere gorena zuen Elizaren gainean eta bere ordezkari gorena, Konstantinoplako patriarka, kontrolatzen zuen. Ortodoxia Estatuaren erlijioa zen. Otomandar Inperioak Konstantinopla konkistatu zuenean (1930ean Istanbul deituko diote), enperadorea hil egin zuten. Genade II Scholarios orduan Mehmed II sultanak Ekialdeko Eliza ortodoxoaren patriarka izendatu zuen.
Garai modernoak eta garaikideak
Argien mendean, dÀlembertek Entziklopediaren Atariko Hitzaldian, Inkisizioa kritikatu zuen, izendatu gabe, eta “denboraldean bildutako autoritate espiritualaren abusua” deitoratu zuen.
Laikotasuna hainbat aita entziklikotan kondenatu zuten, hala nola Mirari vos vos (1832), Quanta cura (1864), Vehementer nos (1906), Gravissimo officii munere,  (it), Quas prima (1925) eta Iniquis aflictista (1926).
Catherine Kintzlerrek idatzitako laikotasuna laikotasunaren kontzeptuari buruzko erreferentzia-lana da. Sarreran hauxe idatzi zuen: “laikotasunaren leku naturala pentsamendu errepublikanoak emandako Argien pentsamendua da. “Filosofiako agregatua, Lille III Unibertsitateko ohorezko irakaslea eta filosofia-gizarteko lehendakariordea, honako hau dio: “laikotasunak askatasun gehiago sortu ditu botere politikoa duen erlijio bakar batek baino”. Bi Munduen Aldizkarian egindako elkarrizketa batean, gogorarazten du laizitatea, erregimen politiko gisa, ez dela 1905eko legearekin hasten, ez eta “laikotasun” terminoa hiztegi politikoan agertzearekin ere. Askoz lehenago lege laiko asko izan ziren: ezkontza zibilaren instituzioa 1792an, III. Errepublikako eskola-legeak, 1881eko legea “hileta-askatasunari buruzkoa”.
Albania
Albaniak, 1913an sortu zenean, gehiengo musulmana zuen, baina gutxiengo katoliko garrantzitsuarekin kostaldean, eta ortodoxo ak hegoaldean. Ez zuen estatu-erlijiorik, baina bere eraketak kultura guztiak onartzen zituen. Bigarren Mundu Gerraren ondoren, diktadura komunistak ofizialki debekatu zituen eta kultu-leku guztiak itxi zituen, horietako asko eraitsi egin baitziren. 1992az geroztik, Konstituzioak berriro onartzen du kultuen askatasuna, Estatua eta haren erakundeak sekularrak baitira. Eskola erlijiosoak ireki dira, sarritan atzerriko funtsekin (Turkia, Alemania, Grezia).
Angola
2010eko Konstituzioaren 10.1 artikuluak gogorarazten du "Angolako Errepublika estatu laikoa da, elizak eta Estatua bereizita, legearen arabera".
Australia
1901ean Australiako Commonwealth sortu zenetik, erlijio-askatasuna bermatzen da, eta estatuko erlijio guztiak debekatzen dira. Australiako Konstituzioaren 116. artikuluak honela dio:
Australiako epaile batzuk urrunago joan dira, uste baitute Gobernuak ezin zuela erlijio-eskola bat babestu, nahiz eta bereizkeriarik gabe egin. Australiako Auzitegi Nagusiak, ordea, eskola erlijiosoak finantzatzeko baimena eman du. Gobernuz kanpoko eskoletarako estatu-laguntzen gaia zabal eztabaidatu zen 1963ko Australiako legegintza-hauteskundeetarako kanpainan. Erlijioaren eta Estatuaren arteko bereizketaren auzia ez da Australian Estatu Batuetan bezain polemikoa izaten. Egunero, nahitaezkoak ez diren baina parlamentari askok parte hartzen duten perpausekin hasten ditu saioak Australiako Parlamentuak.
Austrian, 1934ko konkordatuak Eliza katolikoa Estatuaren faboritotzat jotzen du, nahiz eta "onartutako erlijio-komunitate" guztiek nolabaiteko finantza-laguntza ofiziala jasotzen duten (zergak). Kultu bakoitzaren ariketa librea eta publikoa 1867ko Oinarrizko Legeak bermatzen du. Hala ere, gurutzea ia ospitale guztietan dago, patioan, eskoletan eta administrazioetan. Erlijioa jabari publikokoa eta pribatukoa da, ia dokumentu ofizial guztietan adierazi behar baita aitormena.
Belgika
1830ean erreinua sortu zenetik, Estatuak onartutako konfesioen kleroko kideak berak ordaintzen ditu. Gaur egun, sei erlijio bereizten dira: kopuruz, katolizismoa (oraindik ere posizio menderatzailea du erreinuan), ondoren islama, protestantismoa, judaismoa, ortodoxia eta anglikanismoa, eta komunitate filosofiko ez-konfesionala (elkarte laikoen inguruan antolatua), zeinen ordezkariak (soldatapeko langileak) ere Estatuaren ordainsariez baliatzen baitira. Komunitate horri “laikotasun antolatua” ere esaten zaio, CALek eta UVVk federatua, eta laguntza morala ere ematen du, eta “pasarte” izeneko zeremoniak antolatzen ditu, hala nola, babes laikoa, gaztedi laikoaren jaia, ezkontza laikoa edo hileta laikoak, konfesionala ez den ikuskera filosofiko baten arabera, gurtzen asistentziaren eta erlijio-zeremonien alternatiba. Gaur egun, budismoaren onarpena eztabaidatzen da, ez kultu gisa, baizik eta "komunitate filosofiko ez-konfesional" gisa.
2015eko martxoan, Konstituzio Auzitegiaren epai batek erlijio- edo moral-ikastaro batera joateko eskubidea ematen die ikasleei, gurasoek eskatuta. Erabaki hori, besteak beste, Konstituzioaren articles 19 et 24. eta articles 19 et 24. articles 19 et 24 urratzean oinarritzen da, eta Valoniako articles 19 et 24 Bruselako irakaskuntza ofizialari buruzkoa da. Erabaki horrek gutxi jarraitzen die Parisen urtarrilaren 7ko Charlie Hebdoren aurkako atentatuei. Horrek botere politikoa egungo erlijio- eta moral-klaseen zilegitasunaz galdetzera bultzatzen du. Azkenik, ordezko ikastaro bat proposatuko da, «Esparru pedagogiko alternatiboa» (HHI) izenekoa. Joëlle Milquet Hezkuntza ministroak Konstituzio Auzitegiaren erabakia errespetatu behar badu ere, hilabete batzuk besterik ez ditu hura aplikatzeko. Denbora falta hori dela eta, ezin du modu lasaian konpondu. HHIko ikastaro honetarako lehen proposamenei “ezerezeko ikastaroa” deituko diete berehala, iritzi publikoak eta aurkakoek. Maiatzean, laikotasunari buruzko beste eztabaida bat sortu da, berriro ere arrakastarik gabe. Klase Ertainen Batasunak (UCM) enpresen lehiakortasuna maximizatzeko Pentekostesen baimena kentzeko eskatu du. Frantziak 2003an egin zuen, erabaki hori berriro aztertu aurretik, emaitza eztabaidaezinik ez zegoelako. Iritzi publikoak ez du onartzen eztabaida berri hori, eta interesa duen gauza bakarra du ardatz: “ezertarako bidea”. Ikastaro honen izaera eta emateko modua aldatu egiten dira aldizka. Presak eta eztabaida nekaezinek proposamen zentzugabea ere eragiten dute. “Ezertarako ez den ikastaro” hau moralari buruzko ikastaroaren kopia izango da, eta ikasturte honengatik orduak galdu dituzten erlijio- edo moral-irakasleek emango dute. Estatu Kontseiluak proposamen horri uko egitean, Hezkuntza ministroak hasierako proposamena errepikatu du: moralaren deskribapena aldatzea, berriz ere ez-konfesionala izan dadin. Hain zuzen, laikotasun antolatua Belgikako Estatuan sartu zenean, moralaren ikastaroaren deskribapena konfesional bihurtu zen, baina haren edukia ez zen aldatu eta ez zen konfesionala izan.
Prentsak eztabaiden aurrerapena kontatzen du, kutsu gutxiko izenburuak erabiliz: “Erlijioa eskolan: zer egongo da “ezertarako bidean”? », "Ezerezeko ikastaroa": "Brikolaje azkarra eskolen mespretxuan", Ecoloren arabera ", "Ezerezeko ikastaroa, ezer ez", "Ezerezeko ikastaroa": "Norabide egokian aurrera egiten dugu", Fapeoa poztu egiten da". 2015eko uztailaren hasieran, “orientazio pedagogiko alternatiboko” ikastaroak abian jartzeko egutegia aurkeztu da. 2015etik aurrera, gurasoek HHEren ikastaroa aukeratu ahal izango dute, oraindik seme-alabentzat ez dena. Hala ere, eskolek 2016ko urtarrila arte izango dute hori ezartzeko. Herritartasunaren demokraziaz hitz egingo du eta erlijio edo moral irakasleek eman ahal izango dute. 2016. urtetik aurrera, HHIko ikastaroa herritartasun-ikastaroa izango da. Lehen hezkuntzako ikasleek astean bi ordu izanen dituzte hizkuntza aukeratzeko. Edo, bestela, ordubetez jarraitu eta erlijio edo moral ikastaroa beste orduan egin. Bigarren Hezkuntzako ikasleek bi ordu herritartasunerako edo erlijio moralerako. 2017tik aurrera, Bigarren Hezkuntzako ikasleek Lehen Hezkuntzaren artean hautatzeko aukera ere izango dute 2016. urtean.
“Ezertxo ere ez” garaiko Belgikako historia horrek bi laizitateren arteko gatazka baten berri ematen du. “Marko pedagogiko alternatiboko ikastaroaren” aldekoek laikotasuna frantses erara ospatzen dute. Estatuaren eta Kleroaren arteko erabateko bereizketa defendatzen dute. “Ezertxo ere ez” ikastaroko oposiziogileek Belgikako laikotasuna eta eskuratutako eskubideei eustea defendatzen dute. Azken horrek Belgikako Estatua lurraldeko autoritate erlijioso goren gisa kokatzen du, eta ordena konfesionaleko atzerritar injerentziaren bermea da, sortzen duen zisma automatikoagatik. Azken horietarako, nahikoa da Belgikako Estatuak bere instituzioen alde egitea eta atzerriko injerentzia konfesionala, hala nola Diyanet turkiarra edo Marokoko Maghzena.
Espainia
Virginia González Polo (1873-1923) emakume politikoa blasfemiagatik kondenatu zuten 1916an, baina Bigarren Errepublikak, 1931n aldarrikatuak, Eliza katolikoarekiko bereizketa instituzionalizatu zuen, bereziki emakumearen eta hezkuntzaren eskubideen esparruan, 1876an sortutako Irakaskuntzako Erakunde Librearen prekonizazioei esker. Espainiako gerraren ondoren, nazionalistak 1939an indarrez boterera iristeak zalantzan jartzen ditu oinarri horiek, harik eta 1975ean Franco diktadorea hil zen arte.
Konfesioen eta Estatuaren arteko harremanak aldatu egiten dira trantsizio demokratikoaren unean, Francisco Franco diktadorea hil ondoren. Katolizismoak bere estatu-erlijio izaera galtzen du 1978an Konstituzio berria aldarrikatu zenean. Testuaren 16. artikuluak gizabanakoen eta komunitateen ideologia-, erlijio- eta kultu-askatasuna bermatzen du, eta muga bakarra du haien adierazpenetan: legeak babesten duen ordena publikoari eusteko behar direnak. Ez dago estatuko erlijiorik. Hala ere, botere publikoek kontuan hartuko dituzte Espainiako gizartearen erlijio-sinesmenak, eta lankidetza-harremanak izaten dituzte Eliza katolikoarekin, berariaz izendatutako bakarra baita, eta beste konfesio batzuekin.