cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francesco Somaini (1926-2005)
1945-1956 - Entrenamendua eta debuta
Giacomo Manzù-ren eskoletara joan zen Milaneko Brera Arte Ederretako Akademian eta 1948an debuta egin zuen Erromako Quadriennale- k sustatutako Arte Figuratiboen Erakusketa Nazionalean. Paviako Unibertsitatean Zuzenbidean lizentziatu zen 1949an. 1950ean Veneziako Bienalean parte hartu zuen lehen aldiz. Nazioarteko eskultura modernoaren esperientzien inguruko hausnarketa fase baten ondoren, abstrakzionismora jo zuen eta hizkuntza artistikoaren autonomiara iritsi zen berrogeita hamarreko hamarkadaren erdialdean konglomeratu ferrikoan (Canto Aperto, Forza del nascere) egindako lanekin, Movimento Arte Concreta-ri atxikimendua markatzen dutenak eta denboraldi informal handiaren atarikoa suposatzen direnak.
1957-1966 - Garai informala
Kritikarien arreta bereganatu zuen 1956an Veneziako XXVIII. Bienalean parte hartu zuenean. Mundu mailan arrakasta lortu zuen Brasilgo São Pauloko V. Bienaleko aretoarekin 1959an, eta eskulturako nazioarteko lehen saria eman zioten, Estatu Batuetan merkatua ireki zion onespena. 1960an Veneziako XXX Bienalera gonbidatu zuten gela pertsonal batekin. Hurrengo urtean Parisko Deuxième Biennale-n parte hartu zuen eta bertan Frantziako Arte Kritikako 1. saria jaso zuen. Urte hauetan bere lanak Giulio Carlo Argan eta Michel Tapié bezalako kritikarien alde agertu ziren. Materialak esperimentatzeko interesa zuen artistak. Burdina, beruna eta eztainuan ere galdatzen ditu bere obrak, sugar oxiedrikoarekin berriro urtzen eta alde ahurrak leundu, haien adierazkortasuna areagotzeko. Martiri eta Feriti lanen garaia da, Turingo Galleria Notizie-n, New Yorkeko Italian Cultural Institute-n, Erroma eta New York-eko Galleria Odyssia-n, Milango Galleria Blu-n banakako erakusketetan eta nazioarteko eskultura taldeko erakusketa garrantzitsuenetan.
1962an, garai hartako nazioarteko eskultore garrantzitsuenekin batera, Giovanni Carandentek Spoletoko V. Festival dei Due Mondi jaialdiaren barruan antolatutako Sculture nella citt'a erakusketan parte hartu zuen. Burdinazko bi eskultura aurkezten ditu: Ferito III. 1960ko Addio eta 1962ko La punta.
1967-1975 - Eskultura, arkitektura eta metropoli modernoaren arteko harremanari buruzko gogoetak eta lan handiak
Denboraldi informalaren amaieran, Somainik bere eskulturak balio sinbolikoekin kargatzen ditu (Portali, 1967), non forma organikoak egitura arkitektonikoko bolumen geometrikoekin harreman dialektiko jarraian kokatzen diren. Fase berri honi esker, ikusmen handiko lanak sortuko dira Carnificazioni di un'architettura zikloarekin (1974-1976). Eskulturak hiriko ehun arkitektonikoa berriro garatzean zeregina izan behar duela sinestean - 1958 eta 1972 artean, Italian eta Estatu Batuetan sortutako monumentuekin eskala handian egindako esperientzietan lortutakoa - eskultoreak bere ideiak maila teorikoan eta diseinu azterketa sortan formalizatzen ditu ( Enrico Crispolti, Francesco Somaini, Urgenza nella città, Mazzotta, Milan 1972). Somainik eskulturaren, arkitekturaren eta ingurumenaren testuinguruaren arteko harremanari buruzko hausnarketarekin batera, presio altuko harea-zorrotada erabiliz landutako zuzeneko tailuaren teknika pertsonal batekin esperimentatzen du. Teknika hau bere hizkuntza plastikoaren oinarrizko osagai bihurtu zen 1965etik aurrera. Artistak marmolaren zuzeneko tailaketa egiten du 1975etik hasitako aire konprimituko harea-zorrotadarekin (Antropoammonite I).
1975-1986 - Matrizeak eta aztarnak
1975ean, eskulturako laborategiko prozedurei dagozkien alderdi kontzeptualen analisiak artistak behe-erliebean "arrastoa" ideiatzera bultzatu zuen, zizelkatutako "matrizea" biraketa lortutakoa, fabrikazioan aztarna utzita, garatzen duena eta agerian uzten dio negatiboki agindu zaion irudi kriptikoa (Anamorfosi Bargellini, Pieve di Cento, 1982-84). Matrizeek eta aztarnek elementu dinamikoa, ekintza, bide baten ideia, arkitektura eta hiri testuingurua biltzen dituen esku hartze bat aurkezten dituzte. Lan berri hauek 1978ko Veneziako Bienaleko gela pertsonalean aurkezten dira (Lehen Traccia e la sculotura matrice: Antropoammonite), Duisburgoko Wilhelm-Lehmbruck museoko antologian 1979an ( Sviluppo di un paesaggio antropomorfico e matrice, 1978-79 ) eta Lucca-ko Lorategi Botanikoan egindako erakusketa pertsonalean 1980an (Svolgimento dell'avvolto: traccia tragica, 1979).
1987-2005 - Azken denboraldia: marmol handiak
Laurogeiko hamarkadaren erdialdetik aurrera, Somaini eskala handiko obrak gauzatzera itzultzen da Italian eta Japonian, non aztarnaren dialektika forma positibo/negatiboen tratamendura bilakatzen den (Porta d'Europa, Montano Lucino, 1995, Como Sud autobideko bidegurutzearen inguruan instalatuta). Konpromiso handiko lanak geroago, hala nola Fortunia (1988), Lotte con il serpente seria organizismo bizizale karakterizatua edo 2000ko Fortunia Vincitrice bezala. 1997an Milango Palazzo di Breran jarritako antologian, 1999an Erromako Lauurtekoan, 1998an eta 2000ko Carrarako Bienaletan eta 2000an Castello di Perginen (Trento) antolatutako antologietan proposatutako lanak mota hauetakoak dira hein handi batean. Azken urteotan eskultoreak proiektazio jarduera nahiago du ekintza plasktikoa baino. 1999an paper lan serie handi bati ekin dio non Etna ri inguruko mito eta elezaharrak hartzen ditu klabe fantastikoan, Maria Cortiren irakurketari ezker berrikusiak (Catasto Magico, Einaudi, 1999). Garai horretan Fortunia Vincitrice (1997-2000) eta Variations on Large Sculpture Vertical (2001) jarri zituen Montano Lucinoko (Como) Bennet Merkataritza Zentroko bulegoetan. Erakusketa garrantzitsu batzuetan parte hartzen du, hala nola, Arts and Architecture, 1900-2000, Germano Celant- ek zuzendua Genovako Palazzo Ducale-n (2004), Scultura Italiana del XX secolo Arnaldo Pomodoro Fundazioan eta Annicinquanta. La nascita della creatività italiana, Palazzo Reale Milanen (2005). Como-n hil zen 2005eko azaroaren 19an. Erromako Arte Modernoko Galeria Nazionalak hil ondorengo lehen atzera begirakoa eskaini zion, Il periodo informale 1957-1964 (2007).
Lanak
Somainiren jarduera artistikoa ez da soilik eskultura eremuan garatu; paperezko eta zurezko gaineko margolanen produkzioa zabala da, askotan eskulturak proiektazio azterketarako funtzionala. Artistak argazkigintza bezalako adierazpen modu berriekin ere esperimentatzen du (metropoli modernoaren inguruko hausnarketarekin loturiko fotomuntaketak burutzearekin, 1974-1980) eta ekintza artistikoak gauzatzearekin (Bremen ekintza, 1986). 1950eko hamarkadatik Luigi Caccia Dominioni, Ico Parisi eta Ignazio Gardella bezalako arkitektoekin izandako lankidetza-jarduera ere esanguratsua da; Milan hiriarekin lotutako arkitektura proiektu horietako batzuk Fondazione Ordine degli Architetti webgunean ikus daitezke.
Bere lan garrantzitsuenetako batzuk Estatu Batuetako, Alemania, Herbehereak, Austria, Italia, Vatikano Hiria, Belgika, Finlandia, Frantzia, Brasil zein Serbiako museo garrantzitsuen bildumetan daude. Kaleko eskulturak Estatu Batuetako, Italia, Japonia, Zeelanda Berria, Herbehereak eta Suitza ko espazio publikoetan daude.
Erakusketak
"Grandi Mostre nei Sassi", Circolo culturale La Scaletta 1987tik Matera Udalarekin lankidetzan sustatzen eta antolatzen duen udako ohiko erakusketa hogeita bosgarren edizioa Francesco Somaini eskainia izango da. 2011ko ekainaren 18tik urriaren 9ra 135 lan erakutsiko dira (75 eskultura, 40 marrazki eta hogei bat domina eta arrasto txikiak), 1943 eta 2005 artean datatuak, Somaini Artxibokoak, Italiako museoetakoak eta izen handiko bilduma pribatuetakoak. Erakusketaren ibilbidea Madonna della Virtù eta San Nicola dei Greci labar-elizak (eskultura handiak) eta "Musma" Eskultura Garaikidearen Museoan eskultura txikiak, marrazkiak eta dominak. Musman ere, Scheiwiller liburutegian, Como ko eskultoreari buruzko irudi, dokumentu eta bideoen erakusketa bio-bibliografikoa jarriko da. 2015ean, bere heriotzaren hamargarren urteurrena dela eta, Lomazzo jaioterriak “Somaini. L'atelier di uno scultore" izenburuko mostra eskaini dio, mostra horrek artistaren eta laborategia non bere artelan nagusi guztiak jaio ziren arteko harremana aztertzen du. Comon berriz “Somaini. Immaginare Scultura” erakusketa antolatzen da Broletto zibikoan Somainiren marrazkietan eta akuareletan oinarrituta.
Lepidorhynchus denticulatus
Lepidorhynchus denticulatus Lepidorhynchus generoko animalia da. Arrainen barruko Macrouridae familian sailkatzen da.
Microdipodops megacephalus
Microdipodops megacephalus Microdipodops generoko animalia da. Karraskarien barruko Dipodomyinae azpifamilia eta Heteromyidae familian sailkatuta dago.
Jaén
Jaén Espainiako hiria da, izen bereko probintziako hiriburua, Andaluziako autonomia erkidegoan kokatuta dagoena.
2008. urtean, 116.417 biztanle zituen.
Mugakideak
Jaének honako udalerri mugakideak ditu: Cazalilla ipar-mendebaldean, Mengíbar eta Villatorres iparraldean, Begíjar ipar-ekialdean, Mancha Real, La Guardia de Jaén eta Pegalajar ekialdean, Campillo de Arenas hego-ekialdean, Valdepeñas de Jaén hegoaldean, Los Villares hego-mendebaldean, eta Fuerte del Rey eta Torredelcampo mendebaldean.
Herriak
Hiriaren erdigunean biztanleriaren %95 bizi da, eta honen inguruan, herri txikiagoak daude:
Eraikinak
Jaengo Jasokundearen katedrala (gaztelaniaz Santa Iglesia Catedral de la Asunción de la Virgen)
Pizkunde garaiko arkitektura du. Gaur egungo eraikina XVI. mendean proiektatu zen, 1660. urtean sagaratu eta azkenik 1724ean amaitu zelarik.
Hungariako historia
Hungariako historian K. o. 896ko datak garrantzia berezia dauka, urte horretan Erdialdeko Asiatik zetozen magyarrak Panoniako ordokian finkatu baitziren.
896 aurretik
Gaur egungo Hungariak hartzen duen lur eremuan historiaurreaz gero bizi izan da jendea. K. a. III. mendean Tène kulturako zelta herriak heldu ziren lur horietara, eta K. a. I. mendean daziarrak egon ziren harik eta, erromatarrek, lurraldea hartu zuten arte K. a. I. mendearen eta K. o. II. mendearen artean.
Migrazio Garaian, magyarren etorreraren aurretik, beste herri franko kokatu ziren erromatarrek deitutako Panonia lurraldean. Haien artean, lehenengoetako bat hunoak izan ziren, Atilaren agindupean inperio boteretsua osatu zutenak. Haien ostean, ostrogodoak eta lombardiarrak joan ziren. 560ko hamarkadan, abaroek erresuma bat eratu zuten lurralde horretan. Nagusitasun militarra edukita, bi mendez ondoko guztiei egin zieten eraso. Azkenean, Karlomagnoren frankoek mendebaldean eta bulgariarrek ekialdean garaitu zituzten. Hala ere, ez batek, ez besteek, ezin izan zuten estatu iraunkorrik antolatu. Izan ere, handik gutxira (896an) magyar batu berriak finkatu ziren bertan, Árpád buru zutela.
Erdi Aroa
Finkatu eta hurrengo urteetan eraso eta arpilaketa andana burutu zuten Europa osoan zehar, harik eta 955eanOdon I.ak, Germaniako Erromatar Inperio Santuko lehen enperadorea izatekoa zenak, Lechfeldeko guduan garaitu zituen arte. 1000rako hungariarrak kristautu ziren.
Erdi Aroan Hungariako Erresuma oso zabala izan zen, egungo Eslovakia, Transilvania, Voivodina eta Eslavonia hartzen zituena. Bela III.a erregearen agintaldiaren (1172-1196) ondoren, aitonen semeek gero eta indar handiagoa lortu zuten erregeen kaltetan. 1241ean mongolek beretu zuten erreinua, eta jende asko hil zuten. Ordu arte aginpidean egon zen Arpad dinastia desagertu zenean, Anjou etxeko Karlos I.ak lortu zuten agintaritza (1308). Karlos I.aren ondorengoak, Luis I.a Handiak (1342), Balkanen iparralderaino hedatu zuen erreinua, eta Buda hirian (Budapest, gero) jarri zuen gortea.
Schäferita
Schäferita fosfato motako minerala da eta berzeliita taldearen kidea da.
Ezaugarriak
Schäferita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 5 da.
Hungariako historia
Aro Modernoa
1526ko Mohácseko guduak amaiera eman zion Hungariako Erresumari, nahiz eta lurralde txiki batek independentziari eutsi zion, Pózsony (Pressburg, gaur egun Bratislava) hiriburua zuela. 1686. urtean, Austriako habsburgotarrek turkiarrak kanpora egotzi zituzten eta mendean hartu zuten lurraldea. Nolanahi ere, Hungaria austriar probintzia bat zen administrazioari zegokionez, eta alemana hizkuntz ofizial izendatu zuten (1780). Austriak indarrean jarri zuen zentralismoak Hungariaren independentzia nahia suspertu zuen eta herria matxinatu egin zen.
XIX. mendea
1848an, Lajos Kossuthen gidaritzapean, iraultza liberala izan zen, eta hungariarrek independentzia aldarrikatu zuten austriarren kontrako garaipena lortu ondoren; hala ere, austriarrek matxinada gogor zanpatu eta aginpidea eskuratu zuten berriro, Errusiaren laguntzarekin. Errepresio politikoaren garaia hasi zen, 1860ko hamarkadarako apaldu zena.
Austriaren eta Prusiaren arteko gerran, Sadowako guduan (1866) austriarrak galtzaile atera zirenean, Austria-Hungariako Inperioaren indarra ahuldu egin zen eta Frantzisko Josef I.a enperadoreak nolabaiteko autogobernua eman behar izan zion lurraldeko zati bati. Honela, 1867tik aurrera, enperadore bakarra izan arren, bi erresuma sortu ziren, Austriakoa eta Hungariakoa. Hungarian, boterea aristokrazia lurjabe boteretsuaren esku zegoen. Lurraldearen magiarizazioa bultzatu zuen Budapest hiriburu berritik.
Thomas Keneally
Thomas Michael Keneally (Sydney, 1935eko urriaren 7a) australiar eleberrigile, antzerkigile eta saiakeragile da.
Hungariako historia
XX. mendea
1920tik aurerra, Miklós Horthy erregeordea izan zen, botere diktatorialekin. Ondorengo urteetako ekonomia krisiak eskuindarren erreakzioa izan zuen ondorio, eta István Bethlen kontserbadorearen gobernualdian sindikalistak eta juduak esetsi zituzten (izualdi zuria). 1938an Hungariak eta Alemania Naziak bat egin zuten eta Eslovakiako hegoaldea eta Karpato-Ruthenia lurraldea berreskuratu zuten hungariarrek. Ardatzarekin aliatuta ere, Bigarren Mundu Gerran alemaniarrek Hungaria okupatu zuten aliatuekin bere kasa bakea sinatzen saiatu zenean. Alemaniak Bigarren Mundu Gerra galdu zuenean, Hungariak hartutako lurraldeak atzera itzuli behar izan zituen eta 330 milioi dolar ordaindu indemnizazio gisa.
Bigarren Mundu gerra amaiatu zelarik, sobietar armadak Hungaria okupaturik zuen. 1947an komunistek lortu zuten aginpidea, eta eratu zen konstituzio berriak Herri Errepublika bilakatu zuen herrialdea. Urte hartatik aurrera SESB-ren politika ereduari jarraitu zitzaion. 1956an, Imre Nagy lehen ministro erreformazalea burua zela, iraultza piztu zen. Europako sortaldeko nazioek ez zuten esku hartu eta sobietar gudarosteak gogor zanpatu zuen matxinada, eta jende asko hil. Hurrengo urteetan ekonomiaren egoera hobetuz joan zen, industria indartzearekin batera, Hungariako Langileen Alderdi Sozialistako buru János Kádár komunistaren gidaritzapean.
Azken urteak
János Kádárek arazo handiei aurre egun behar izan zien 1986an, gazteen martxa bat gogor zapaldu zuenean, eta bi urte geroago, Budapesten herritarrak erreformak eskatzen hasi zirenean. Gobernuak prentsa zentsura lasaitu behar izan zuen, eta sindikatuak eta alderdi politikoak baimendu zituen.
1986 eta 1988 bitartean Danubion presa handi bat eraikitzearen aurkako protestak egin zituzten hungariar eta austriar ekologistek. Presa egitea Hungaria eta Txekoslovakiaren proiektu bat zen, eta Austriaren babesa zuen. Tirabira askoren ondoren, gobernuak proiektua bertan behera uztea erabaki zuen azkenean.
1990eko hauteskundeetan Hungariako Foro Demokratikoak botoen %43 eskuratu zuen eta gobernua antolatu zuen bi alderdi txikiren laguntzarekin; Alderdi Sozialistak eta Langileen Alderdi Sozialistak, berriz, botoen %10,3 eta %3,5 eskuratu zituzten. Hungariako Lehen Ministroa eta Txekoslovakiako eta Poloniako presidenteak Krakovian elkartu ziren 1991. urtearen bukaeran, herrialde horien elkarren arteko lana sustatzeko. Hiru agintariek NATOrekin, Mendebaldeko Europar Batasunarekin eta Europako Ekonomia Erkidegoarekin harremanak sendotzeko asmoa azaldu zuten. Garai hartan Hungariak zuen Europa osoko kanpo zorrik handiena: 1990ean familia batek oinarrizko kontsumo gaiak erosteko pertsona baten soldataren %75 behar zuen; hurrengo urtean, soldataren %90. Hungariako 10 milioi biztanleetatik 2 milioi behartsu ziren. Krisi egoera hartan, manifestazio nazionalistak eta xenofoboak ugaldu ziren. Foro Demokratikoko lehendakariordeak, István Csurka idazleak, manifestu bat plazaratu zuen, komunistei, liberal sartaldetarrei, ijitoei eta juduei leporatuz klima soziala usteltzearen erantzukizuna. Handik egun gutxira manifestazio handi bat egin zen (70.000 pertsona inguru), alderdi politiko desberdinek deitua, demokraziaren alde eta erradikalismoaren aurka. Justiziak, bestalde, berrogeita zortzi neonazi kondenatu zituen ijitoei eta atzerritarrei eraso egiteagatik.
1993ko urrian, Péter Borossek hartu zuen Lehen Ministro Jozsef Antallen lekua. Budapesten, kutsadura handia zela eta, hamar egunez haurrak kalera ez ateratzea gomendatu zen. 1994ko martxoan, hauteskunde kanpainaren erdian, gobernuak irrati publikoko 129 kazetari kaleratu zituen, eta bertan behera utzi behar izan ziren estatuko hiru irratietan hogeita hamar bat kultura eta politika programa. Maiatzeko hauteskunde orokorretan Gyula Hornen Hungariar Alderdi Sozialistak botoen %54 eskuratu zituen, 386 aulkietatik 208. Demokrata Libreen Aliantzak, berriz, aurreko hauteskundeetan baino hogei aulki gutxiago eskuratu zituen (70), eta Foro Demokratiko ofizialista 165 aulki izatetik (botoen %43), 37 izatera igaro zen (botoen %10). Horn izendatu zuten Lehen Ministro. Urtearen bukaeran udal hauteskundeetan berretsi zuten komunistek beren nagusitasuna. 1995eko martxoan, baina, defizitari aurre egiteko neurri ekonomiko gogor batzuk onartu ondoren, herritarren babesa galdu zuen.
1997ko lehenengo hilabeteetan Hungaria NATOn sartzeko negoziazioak hasi ziren. Hungariak bere lurraldean arma nuklearrak jartzea eta NATOko gudarosteak hartzea onartu zuen. Azaroan, erreferendum bidez, boto emaileen %85ek herrialdea NATOn sartzearen alde bozkatu zuen. Hautesleen erdiak, ordea, ez zuen parte hartu bozketan. 2000. urtean Ferenc Mádl (independentea) hautatu zuen Biltzar Nazionalak lehendakari, eta 2002ko parlamenturako hauteskundeetan sozialisten eta demokrata liberalen koalizioak irabazi zuen, gehiengoarekin; Péter Medgyessy izendatu zuten lehen ministro.
2004an Hungaria Europar Batasunean sartu zen, beste bederatzi herrialderekin batera. Ferenc Gyurcsány hautatu zen 2006an lehen ministro eta Iraken zituen militarrak Hungariara itzuliko zirela adierazi zuen. 2007an ehun mila pertsona inguruko manifestazio batek lehendakariaren dimisioa eskatu zuen, onartu baitzuen 2006ko hauteskundeak irabazteko, gezurra esan zuela aurrekontuei buruz.
2010eko urrian Ajka herriko aluminio lantegiko bateko uharka hautsi, bertako lohi toxikoa isuri eta sortutako olatuak 7 lagun hil, 2 desagertu eta hondamendi ekologiko larria sortu zuen herrialdearen mendebaldean.
Melanesia
Melanesia Ozeano Bareko hegoaldeko uhartedi edo artxipelago handi bat da, Ozeaniako azpieskualde bat osatzen duena. Australiako ipar eta ipar-ekialdean dauden uharteak, Ginea Berria, Bismarck uhartedia, Salomon uharteak, Hebrida Berriak, Kaledonia Berria, Lealtad uhartea, Fiji uharteak eta Rotuma biltzen ditu.
Biztanle gutxi ditu. Hizkuntza asko erabiltzen dira (23 dira Kaledonia Berrian, eta 40 Salomon uharteetan). Erlijioari dagokionez, biztanleen % 53,4 animistak dira, % 20,9 katolikoak, % 17,7 protestanteak, eta % 3,8 hinduistak. Kanpotar asko dira, Indiakoak eta Pakistangoak batez ere. Mendi inguruko biztanleak Harri Aroan bizi dira oraindik, eta kostaldekoek aitzurrezko nekazaritzan oinarrituriko kultura dute. Gune garatuenetan kokoa, kakaoa eta kafea dira gai nagusiak. Kaledonia Berrian nolabaiteko garrantzia du meatzaritzak (zinka, beruna, urrea, eta, batez ere, nikela). Egoera politikoa oso nahasia da: Ginea Berriko ekialdeak, Bismarck uhartediak eta Salomon uhartediko uharte batzuek Papuasia-Ginea Berria osatzen dute; mendebaldeko Ginea Berria Indonesiaren barruan dago; Salomon uhartediko gainerako uharteek estatu burujabe bat osatzen dute 1978az geroztik; Kaledonia Berria Frantziaren eskuetan dago; Hebrida uharteek Vanuatu izeneko estatua osatzen dute 1980tik aurrera, eta Fiji uharteak ere burujabeak dira 1970az gero.
Euli-arrantza
Euli-arrantza arrantza metodo bat da, zeinean "euli" artifizial bat arrainak harrapatzeko erabiltzen den. Eulia kanabera, txirrika eta neurrizko hari espezializatua (Gaur egun, ia beti plastikoarekin estalita) erabiliz jaurtitzen da. Pisu gutxiko euli edo "apeu" bat jaurtitzeak beste modu ezberdinetako jaurtitze teknikak behar ditu. Euli-arrantzaleek eskuz lotzen dituzte erabiltzen dituzten euliak, ornogabe naturalak, beste elikagai-organismoak edo "apeuak" bailira antza egin eta arrainen erasoa eragiteko (eulia harrapatzeko).
Euli-arrantza ur gezetan edo gazietan egin daiteke. Euli-arrantzarako teknikak habitatarekin (lakuak eta urmaelak, ibai txikiak, ibai handiak, badiak eta estuarioak eta itsas zabalak) bereizten dira.
Valentziako San Bizente Martiri Unibertsitate Katolikoa
Bertan, 32 graduko titulu, 20 titulazio bikoitz eta 100 master eta graduondoko baino gehiago ematen dira. 20 ikerketa-katedra eta -institutu ditu, 543 ikertzaile, 76 ikerketa-talde, eta 28 boluntariotza-programa garatzen dira toki-mailan eta 2 nazioartean.
San Marco la Catola
San Marco la Catola Italiako udalerri bat da. Foggiako probintzian kokatuta dago, Apulia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Gibelgorri okagarri
Gibelgorri okagarria (Russula emetica) Russulaceae familiako onddo espezie bat da. Bereizteko espezie zaila da eta aldaerak ditu. Zapore mina duenez, ez dugu jango konturatu gabe.
Deskribapena
Kapela: 6 eta 9 cm arteko diametrokoa, gorria edo gorri-zinabrio kolorekoa; lehenik ganbila, gero laua eta azkenik hondoratua. Azala leuna, distiratsua eta banangarria da, ertza ildaskatua eta erdialdea baino zurbilagoa.
Orriak: Zuriak, berdinak, libreak edo itsatsiak, ez oso estu eta tarteko orritxorik gabe.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: Zilindrikoa, zuri garbia, liraina, betea eta hauskorra.
Haragia: Zuria, mamitsua, biguna, zapore garratza, mina, eta usain atseginekoa. Sulfato ferrosoarekin arrosa zurbil kolorea hartzen du.
Etimologia: Latinetik dator Russula hitza, russus-etik, gorriaren txikigarritik: apur bat gorrixka, kolore gorria daukatelako Russula generoko espezie askok. Emetica epitetoa grekotik dator, "emetikos" hitzetik, oka eginarazten duela esan nahi du. Bere efektu toxikoengatik.
Jangarritasuna
Baztertu egin behar da. Zapore garratz eta minagatik eta batzuentzat toxikoa izan daitekeelako.
Nahasketa arriskua
Beste Gibelgorri batzuekin, hala nola Russula fragilis txiki eta oso hauskorrarekin, Russula mairei, Russula luteotacta, etab.
Banaketa eremua
Ipar Amerika, Europa, Ipar Afrika, Erdialdeko Amerika, Iparraldeko Asia.
Mendebaldeko Finlandia
Mendebaldeko Finlandia (finlandieraz Länsi-Suomen lääni), Finlandiako Errepublikak 1997-2009 bitartean izan zuen banaketa administratiboko probintzia edo lurraldeetako bat zen (denera sei probintziatan banatuta zegoen). Turku zen administrazio-hiriburua.
2004. urtean, finlandiarren %35 (1.855.000 lagun inguru) Mendebaldeko Finlandian bizi zen. Probintziako hiririk handienak hauexek ziren: Tampere, Turku, Jyväskylä, Pori eta Vaasa. Hizkuntza nagusia finlandiera den arren, %10ek suediera zerabilen.
Eskualdeak
Zazpi eskualde ziren Mendebaldeko Finlandian:
2928 Epstein
Izendapena
Hasiera batean asteroideak 1976 GN izena zeraman.
Orbitaren ezaugarriak
2928 Epstein asteroidearen orbitak batezbeste 3,009 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,824 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 3,193 distantziara. Eszentrikotasuna 0,061 da, eta makurdura orbitala 9,53ºkoa da.
Ezaugarri fisikoak
Magnitude absolutoa 11.5 da.
Alkerdi-Berroberria
Alkerdi-Berroberria leize-sistema bat da, Nafarroa Garaiko ipar-mendebaldean dagoena, Urdazubi udalerrian. Historiaurreko horma artea duten Nafarroa Garaiko leize bakarrak dira, eta Interes Kulturaleko Ondasun izendaturik daude.
Kokapena
Alkerdi-Berroberria-Zelaieta leize sistema Nafarroa Garaiko ipar-mendebaldeko muturrean dago, Urdazubiko Alkerdi eta Leorlaz auzoen artean, 100/120 metro inguruko garaieran. Mendebalderantz (Zugarramurdi-Sara) eta ipar-ekialderantz (Ainhoa) hedatzen den Behe Kretazeoko arrezife-kareharrizko azaleratze batean garaturik dago. Bertako urak biltzen dituen Ugarana ibaia Donibane Lohizunen isurtzen da Kantauri Itsasora, leizeetatik 16 kilometrora.
Aurkikuntza eta lehenbiziko ikerketak
1930ean Norbert Casteretek Berroberriko harpea eta Alkerdiko leizea esploratu zituen. Bi haitzulo hauek elkarren ondoan daude, goraxeago bigarrena lehenbizikoa baino, eta hegoalderantz orientaturik. Berroberrian suharrizko piezak, zaldi, bobido eta basurde hezur zatiak eta molusku oskolak atzeman zituen; Alkerdiko leizeko horma batean, berriz, sei labar-grabatu paleolitiko aurkitu zituen. 1933ko argitalpen batean eman zuen aurkikuntzen berri, era oso laburrean.
Grabatuen azterketa zehatza hamarkada batzuk geroago egin zen, Ignacio Barandiaranen eskutik. Denera 22 irudi deskribatu zituen, besteak beste, bisonte bat, orein bat eta bobido baten atzealdea. Egindako datatzeen arabera, Behe Madeleine aldikoak dira.
Castereten aurkikuntzaren ondoren, arkeologo ugarik aztertu zuten Berroberriko harpea. Lorianako Markesak kata bat egin zuen 1939an, eta sei maila estratigrafiko bereizi zituen, material litiko eta faunistiko ugarirekin; material horiek Bilboko Museo Arkeologikoan daude. Urte batzuk geroago Saturnino Rivera Manescauk egindako indusketei buruz ez da informaziorik, ez baitzuen ezer argitaratu. Baina indusketarik garrantzitsuenak Juan Maluquer de Motesek, 1959-1964 bitartean, eta Ignacio Barandiaranek eta Ana Cavak, 1977-1994 bitartean, egin dituzte. Zazpi okupazio aldi bereizi dira, zaharrena Madeleine aldikoa (orain dela 14.430±290 urtekoa). Aziliar aldian, Mesolitoan eta Brontze Aroan ere okupatua izan zen.
Alkerdiko leizearen ahoan, berriz, hiru indusketa kanpaina egin zituen Ignacio Barandiaranen taldeak, 1988an, 1993an eta 1994an. Okupazio maila bakarra aurkitu zuten, Gravette aldikoa (duela 26470+530-490 urtekoa). Aipagarria da bertan atzemandako Homo sapiens-en hagina, Nafarroako Historiaurreko lehenbiziko giza aztarna.
Alkerdiko harrobia
1974-1975 bitartean, Vianako Printzea Erakundeko Espeleologia sailak zenbait ikerketa egin zituen bertan, Nafarroako Katalogo Espeleologikoan argitaratu zirenak. Zelaieta 1-en, Zelaieta 2-ren, Ikaburuaren eta Harrobiko leizearen interes arkeologikoa eta paleontologikoa nabarmentzeaz gain, adituek kezka agertu zuten Alkerdi eta Berroberriko leizeek jasaten ahal zituzten kalteez, bai lehergaien erabilpenagatik, bai haitzurdin-blokeak moztean sortzen zen lohia iragaztearen ondorioz. 1975ean, Herri-lan departamentuko teknikariek eta Vianako Printzea Erakundearen Arkeologia Batzordeko kideek salatu zuten hiru koba —Zelaieta 1, Zelaieta 2 eta Harrobiko leizea— suntsituak zirela harrobiko lanen eraginez; era berean, Urtxume erreka, dolina batzuk eta Ikaburuko leizea ere kaltetuak izan zirela gaztigatu zuten.
1995ean, Nafarroako Gobernuak Kultura Intereseko Ondasun izendatu zuen Berroberriako haitzulo izeneko zona arkeologikoa, eta ehun metroko erradioko babes-ingurunea ezarri. 1999an, Urdazubiko Hirigintza Plan Orokorra onartu zutenean, harrobia ustiatzen zuen enpresari jarduera araupetzeko eta legeztatzeko eskatu zitzaion. Araupetzeko prozesuan, besteak beste, lehertzeak bertan behera uzteko beharra ezarri zen. 2008tik 2011ko amaierara harrobia itxia egon zen krisi ekonomikoaren eraginez. Baina, bi urte luzez geldirik egin ondotik, 2013an harrobia ustiatzeko baimena beste 30 urtez luzatu zion Nafarroako Gobernuak Marmoles de Baztan enpresari. Ustiapen proiektu berriak eraikuntzarako harri txikia ateratzea aurreikusten zuen eta, hori lortzeko, leherketak egitea baimendu zitzaion.
2014ko uztailaren 15ean piztu ziren alarma guztiak. Leherketa handi bat izan zen harrobian, aurretik izan zirenak baino gehiago entzun zena. Inguruko etxeetan sumatu ahal izan zuten zartako handi hura, besteak beste lehertutako harri puskak azaldu baitziren etxe batzuetako atarietan. Eztanda handi hartan, Zelaieta 3 leize-zuloko sabaia erori, eta ia erabat suntsitu zen. Egoeraren larriaz oharturik, SOS Alkerdi elkarteak Urdazubiko ondare arkeologikoa babesteko eskatu zion bai Nafarroako Gobernuari, bai Javier Eneritz Nafarroako arartekoari.
XXI. mendeko aurkikuntzak
2014ko martxoan, Koben Nazioarteko Eguna zela profitaturik, Diego Garate, Olivia Rivero eta Florian Berrouet arkeologoak sartu ziren Alkerdin, Norbert Casteretek egindako plano batzuez lagundurik. Pertsona bat justu-justu sartzen den tunel bat igarota Bisonteen Galeria deiturikoa topatu zuten. Hasieran lauzpabost irarlan besterik ez zegoela uste bazen ere, ia 30 topatu zituzten, tartean hamaika bisonte eta lau zaldi. Azken datazioen arabera, Erdi Madeleine aldikoak dira, duela 13.500 urtekoak.
Horiek horrela, 2016an leize sistema osoaren ikerketa sakona egiteko agindu zion Nafarroako Gobernuaren Kulturako Zuzendaritza Nagusiak Aranzadi Zientzia Elkarteari. Urte hartan berean egindako espeleologia, geologia eta arkeologia ikerketetan, Zelaieta-Ikaburua sistemako unitate geologikoa aurkitu zen, Alkerdi 2 koba, 3 kilometroko galeria berriak eta barrunbeetarako 53 sarbide berri. Alkerdi 2 koban, Gravette aldiko labar artea aurkitu zuten, bai animalien grabatuak, bai pinturak (zeinu geometrikoak, lerroak eta puntu-serieak). Gainera, apaindutako sektoreetako batean material arkeologikoa ikusi zen jatorrizko posizioan: silexezko pieza asko, ikatz-hondakinak, hezur-zatiak eta sutegiak lurrean.
Bestalde, ikerlariek egiaztatu zuten harrobiko jarduerak sortutako hondakinek, bloke eta agregakinen deposituek, sistema karstikoko sarbide naturalei kalte egin zietela, eta une hartan ezin zirela haiek esploratu. Ikerketa argia zen ondorioei zegokienez: Alkerdi 2 koba harrobiko esplotazio gunearen barnean zegoenez, ustiapenak ezin zuen jarraitu, leizea eta labar-artea suntsituko lituzkeelako; izan ere, 24 metro baino ez zeuden harrobiko esplotazio-eremuaren eta labar-arteko panelen artean.
2016ko irailean, harrobiko jarduera etetea gomendatzen zuten adituen txostena aintzat harturik, Nafarroako Gobernu berriak Alkerdiko babesgunea zabaldu eta Kultura Intereseko Ondasun izendatzeko erabakia hartu zuen. Bi hilabete geroago, Industria, Energia eta Berrikuntzako zuzendari nagusiak emandako ebazpenaren bidez, Mármoles del Baztán enpresak ustiapen-emakida luzatzeko egindako eskaera ukatu zuen. Dokumentuan jasotzen zenez, baliabide mineralen aprobetxamendua "bateraezina" zen bertan aurkitutako arkeologia-gunearen babesarekin.
Alkerdi eta Berroberria Historiaurrean zehar
Alkerdin eta Berroberrian egindako industetek erakutsi dutenez, kobazulo horiek bizileku gisa erabili izan ziren Historiaurrean zehar; Alkerdi 2n ez da orain arte indusketarik egin. Kokaleku horrek oso ingurune baldintza egokiak zituen Goi Paleolitoan: garaiera txikia, erreken eta itsasoaren hurbiltasuna, ehizagai eta arrainen ugaritasuna... Berroberria sakontasun txikiko harpe zabala zen (18 metro luze, 23 metro zabal eta 4-6 metro garai), 200 metro koadroko atondo erosoa eskaintzen zuena. Alkerdik, berriz, oso sarrera estua eta sabai apala zituen, "toki deserosoa lurralde egokian", Ignacio Barandiaran eta Ana Cavaren arabera; hala ere, goraxeago zegoenez, erabilgarria izan zen Berroberria urperaturik egon zen sasoietan.
Alkerdiko labar-artea
Alkerdi-Berroberria leize-sistemako bi kobatan atzeman da labar-artea: Alkerdi (edo Alkerdi 1) haitzuloan Behe Madeleine aldiko grabatuak daude, duela 13.500-13.000 urtekoak, eta Alkerdi 2n Gravette aldiko grabatuak eta margoak, orain dela 28.000-20.000 urtekoak.
Alkerdi 1
1930ean Norbert Casteretek animalia forma zuten bost irarlan topatu zituen Alkerdi 1 koban, eta 1933an eman zuen aurkikuntzaren berri, artikulu labur eta nahasi samar baten bidez. 1935ean, Julio Caro Barojak grabatuen kalkoak egin zituen, Jose Migel Barandiaranek agindurik. Ignacio Barandiaranek sakonki ikertu zituen bertako irarlanak 1973ean, eta 22 irudi deskribatu zituen, bi multzotan; alabaina, ezin izan zituen aurkitu Casteretek aipatutako bi irudi (bisontea eta zaldi bizkarra). Azkenik, apaindutako beste sektore bat aurkitu zuten Diego Garatek eta Olivia Riverok 2014an, 20 irudirekin, bisonteak gehienak; Castereten bi irudi "galduak" ere berraurkitu zituzten.
Beraz, labar-artea duten sektoreak lau dira:
Alkerdi 2
2014an, Nafarroako Gobernuaren Kultura Zuzendaritza Nagusiak ikerketa proiektu handi bat abiarazi zuen, Alkerdi-Berroberriko potentzial arkeologikoa ebaluatzeko. Aranzadi Zientzia Elkarteari agindu zitzaion ikerketa proiektu berri hura, eta Urdazubiko Udalak ere lagundu zuen. Horrela, 2016an Alkerdi 2 aurkitu zuten eta baita Paleolito garaiko labar-artearen adierazpen berriak eta ordura arte ezezaguna zen galeria baten luzapen garrantzitsu bat ere. 2020ko uztailean, Satorrak espeleologia taldeak apaindutako beste galeria bat aurkitu zuen Alkerdi 2 haitzuloan.
Lau sektoretan banaturik daude 2016an aurkitutako artelanak. Horietako bi (A eta B), irudikapen gehien dituztenak, elkarren ondoan daude, leizearen amaieran, eta beste biak (C eta D) alboko galeria banatan. Animalien hiru grabatu daude (bisonte bat, zaldi bat eta zehaztu gabeko lauoineko bat), beltzez (hirukia, puntu multzoa) eta gorriz (angeluzuzena barnean traza paraleloak dituena) margotutako zeinu geometriko konplexuak, grabatutako lerro isolatuak, eta gorriz pintatutako puntuak eta orbanak. Horiei gehitu behar zaizkie 2020an topatutakoak: bisonteak, uroak, zaldiak eta, bereziki, lau bulba. Horiekin batera daude, gutxienez, pintura gorriz marraztutako lerro bikoitzen bost sail.
Gravette aldiko irudiak dira, orain dela 28.000 eta 20.000 urte ingurukoak, eta Europako eremu kontinentaleko konbentzio grafiko batzuekin antzekotasuna dute. Hau da, garai hartako antzeko adibiderik apenas dago Iberiar penintsulan eta horixe da, hain zuzen, irudi horien bereizgarririk garrantzitsuena. Bestalde, ikerketa taldeko kideek aipatu zutenez, harrian grabatutako marren azterketa teknologikoak erakusten du haiek egin zituen pertsonak ez zuela artisten berezko trebetasunik. Egilea esperientziarik gabea zela ematen du, ez baizen gai izan marra jarraiak eta seguruak sortzeko.
El Paso
El Paso ondorengo lekuetako bat izan daiteke:
Katie Zaferes
Katie Zaferes (Katie Hursey, Hampstead, 1989ko ekainaren 9a ) estatubatuar triatleta da.
Udako bi Olinpiar Jokoetan hartu zuen parte, 2016an eta 2020an, Tokyo 2020an bi domina lortuz, zilarra errelebo mistoan eta brontzea banakako proban.
Hiru domina irabazi zituen Munduko Triatloi Txapelketetan 2017 eta 2019 urteen artean, eta hiru domina Triatloi Errelebo Mistoen Txapelketan 2017 eta 2020 urteen artean.
Chatignonville
Biztanleria
2007an Chatignonville udalerrian erroldatutako biztanleak 64 ziren. Familiak 23 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 11 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 31 etxebizitza zeuden, 24 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 31etxeak ziren. 24 etxebizitza nagusietatik 18 bere jabearen bizilekua ziren eta 6 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 1ek hiru zituen, 6 etxek lau zituzten eta 16 etxek bost zituzten. 21 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 7 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 17 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 53 ziren, horien artean 41 aktiboak ziren eta 12 inaktiboak ziren. 41 pertsona aktiboetatik 40 lanean zeuden (23 gizon eta 17 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 12 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.
2000. urtean Chatignonville udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 640 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Sioux Rapids (Iowa)
Sioux Rapids Iowako hiri bat da. Buena Vista konderrian kokatua dago. 2010ean 775 biztanle zituen, 2.13 kilometro koadrotan banatuta.
Mamers (jainkoa)
Mamers (latinez, Māmers eta Māmertos testu grekoetan ) Marte jainkoaren baliokide oskoa izan zen, edo bestela esanda, oskoen gerraren jainkoa.
Treccani italiar entziklopediaren arabera, «Mamers» jainko honen latinezko izena litzateke, eta «Mamerte» oskoen hizkuntzan zuen izena. Oskoen hizkuntza latinaren antzekoa zenez, bi izenen arteko aldea ez da handia
Mamertinoak
Baliteke Campaniako mertzenario haiek bere burua «mamertinoak» (Mamerteren semeak) izendatu izana, jainkoaren esanetara zeudela adierazteko.
Aemilia gens
Emilia (edo Aemilia) gens ospetsuaren adar batek, Numa Pompilio ondorengoak zirela ziotenak, zehazki Numa erregearen semea zen Mamercus-en ondorengoak, eta horregatik, Mamercus goitizena eraman zuten («Mamersen seme-alabak»).
Mitoak
Mamers izena, Mamercus izenaren barruan, bi elezaharretan agertzen da. Mamercus Pitagorasen semea zela dio batek. Emilio izena eman zitzaion (hau da, «adeitsua, xaloa, atsegina»), bere modalen gozotasunagatik. Mamerco Emilio hau Gens Aemiliiren (Aemilia abizena eramaten zuten familia taldea) sortzailea izango litzateke. ipuin horren aldaera batean, Mamercus ez da Pitagorasen seme gisa agertzen, Numa Pompilio erregearen seme gisa baizik. Dena dela, Numa Pitagorasekin lotzen zuten erromatarrek.
Plutarkok beste mito bat utzi zuen idatzita eta Meleagroren basurdearen ehizaren mito greziarrean oinarritzen da. Martek, artzain-irudia hartuta, Silvia, Septimio Marceloren emazteari umea egin zion, eta lantza bat eman zion. Seme hura jaio zenean, Mamers Mamercus izena hartu zuen. Mamercus Tuscinus delako baten alabaz maitemindu zen. Geroago, Mamercusen aita «gizakiak», Septimiok, Tuscinus hil zuen. Mamers Mamercusek Zeres jainkosak bidalitako basurde beldurgarri bat harrapatu zuen ehizaldi batean, eta haren maiteari animaliaren muturra eta burua eman zizkion. Baina neskaren amaren anaiak ziren Escimbrates eta Mutiasek, haserre, garaikur horiek kendu zizkioten ilobari, eta Mamercusek osabak hil zituen. Hura zigortzeko, Silviak, bere amak, lantza erre zuen, eta ondorioz Mamercus hil egin zen.
Brachycephalus pernix
Brachycephalus pernix Brachycephalus generoko animalia da. Anfibioen barruko Brachycephalidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Bearnoko autobusak
Ipar Euskal Herriko lineak Euskal Hirigune Elkargoari eman ondoren, sare hori Bearnok bakarrik banatzen du, eta hortik dator "Bearnoko autobusak" izena.
Historia
Hasiera batean, Conseil Genéral des Pyrénées-Atlantiquesk eramaten zuen errepide bidezko hiriarteko garraioa. 34 lerro zeuden, 801etik 880ra artekoak, zenbakiak tartekatzen. Lineak hainbat enpresak ustiatzen zituzten.
2013an, errepide bidezko hiriarteko garraio sarea ezarri zuen Pirinio Atlantikoetako Departamenduko Kontseiluak Pirinio Atlantikoetako departamenduarentzat. Bi sektoretan banatzen zen: Bearno (Paue zentrotzat hartuta) eta Iparraldea (Baiona zentrotzat hartuta). Réseau interurbain des Pyrénées-Atlantiques sare zaharretik dator.
Hala ere, Euskal Herrian osorik ez dauden lineak, hau da, atzerritarra jatorri edo helmuga dutenak, Akitania Berriaren esku geratu ziren. Horrela, Maule-Lextarre eta Donapaleu jatorria duten eta  lineak, hurrenez hurren, ez dira euskal titulartasunekoak, nahiz eta lurralde horretatik igaro.
La Ville-sous-Orbais
La Ville-sous-Orbais Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Ville-sous-Orbais udalerrian erroldatutako biztanleak 46 ziren. Familiak 23 ziren, horien artean 11 pertsona bakarrekoak ziren (7 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 35 etxebizitza zeuden, 22 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 35etxeak ziren. 22 etxebizitza nagusietatik 14 bere jabearen bizilekua ziren, 4 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek hiru zituzten, 5 etxek lau zituzten eta 10 etxek bost zituzten. 12 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 13 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 7 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 30 ziren, horien artean 20 aktiboak ziren eta 10 inaktiboak ziren. 20 pertsona aktiboetatik 19 lanean zeuden (12 gizon eta 7 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 10 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.
Otsabide (Olaibar)
Otsabide Olaibarko kontzejua da. Gaur egun ez da inor bizi bertan eta etxalde bat eta ermita bat baino ez da geratzen.
La Ville-sous-Orbais
Ekonomia jarduerak
2000. urtean La Ville-sous-Orbais udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden, 696 hektarea erabiltzen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
NGC 7794
NGC 7794 galaxia bat da, Pegasus konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.
771 Libera
771 Libera asteroide gerrikoan aurkitutako 771. asteroidearen izena da. 1913ko azaroak 21ean aurkitu zuen J. Rheden astronomoak Vienako behatokitik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1913 TO zen.
Pavo muticus
Pavo muticus Pavo generoko animalia da. Hegaztien barruko Phasianidae familian sailkatua dago.
Sugar Grove (Virginia)
Sugar Grove Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Smyth konderrian dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
El Paso (La Palma)
El Paso La Palma uhartean eta Santa Cruz Tenerifeko probintzian kokatzen den udalerri kanariarra da.
Isuazi
Isuazi (okzitanieraz: Eisús; frantsesez eta ofizialki Eysus) Pirinio Atlantikoak departamenduko udalerria da.
Sainte-Hélène (Saona eta Loira)
Sainte-Hélène Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 175 etxebizitza zeuden, 146 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 16 bigarren erresidentzia ziren eta 14 hutsik zeuden. 173 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 146 etxebizitza nagusietatik 131 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 71 etxek bost zituzten. 108 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 73 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 255 ziren, horien artean 184 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 184 pertsona aktiboetatik 172 lanean zeuden (100 gizon eta 72 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 25 ikasten zeuden eta 20 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Sainte-Hélène udalerrian 149 unitate fiskal zeuden, 401 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.268 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 4 higiezinen enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.
2000. urtean Sainte-Hélène udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Urrezko Danborra
Urrezko Danborra Donostia hiriak urtero urtarrilaren 20an, San Sebastian Egunean, eskeini ohi duen sari nagusiena da. Sari hau Donostia hiriaren irudia hedatzeagatik edota saritutakoaren merezimendu profesionalengatik, pertsona edo erakunde bati eman ohi da.
Sari emate ekitaldia Haur Danborrada ospatzen den bitartean Donostiako udaletxean burutu ohi da.
Slater (Iowa)
Slater Iowako hiri bat da. Story konderrian kokatua dago. 2010ean 1,489 biztanle zituen, 3.27 kilometro koadrotan banatuta.
Saint-Pierremont (Ardenak)
Saint-Pierremont Frantziako udalerri bat da, Ardenak departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Saint-Pierremont udalerrian erroldatutako biztanleak 97 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du: