cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frantziako historia
Iraultzaren aurretik
Erregeordea 1723an hil zenean, Luis XV.a bere ministroetako baten alde jarri zen, Fleury, erabateko konfiantza zuen bere tutore ohia. 1743an hil zenean erregeak benetako agintea hartu zuen. Bere erregealdian, Frantzia hedatu egin zen. 1735ean, Lorrena printzerri subiranoa, Frantziak hainbat aldiz okupatu zuena, Estanislao I.a Leszczynski errege dohakabeari eman zioten, errusiarrek eta austriarrek poloniar tronutik kanporatutako erregea eta Luis XV.aren aitaordea. 1766an hil zenean, errege domeinuan sartu zen. Korsika, de facto 1755etik independentea, Genovako Errepublikak sinbolikoki laga zuen 1768an eta, ondoren, militarki menderatua izan zen Ponte-Novoko guduaren ondoren, 1769ko maiatzean. Hori baino lehen, 1762an, Dombes eskualdea ere Frantziari lotu zitzaion. Luis XV.a eta Luis XVI.aren erregealdien pean, mugen sinplifikazio eta erregularizazio politika bat abiatu zen. Inguruko estatuekin leku aurreratuak trukatzea zen kontua, mugetatik kanpo nahiz lurralde barruko atzerritarren enklabeak saihesteko. 1789an, atzerriko hiru kokagune baino ez zeuden Frantziako lurraldean, Avignon eta Comtat, Aita Santuarenak, Montbéliardeko Printzerria eta Mulhouseko Errepublika.
Barruko Hebridak
Barruko Hebridak izeneko uharteak edo Inner Hebrides Eskoziako ipar-mendebaldean daude, Ipar Ozeano Atlantikoan.
Portree/Port Rìgh hiri nagusia da (2.491 biztanle 2001ean), Skye uhartean.
Hebrida uharteak osatzen dituzte Kanpokoekin batera.
Frantziako historia
Iraultzaren aurretik
Zazpi Urteko Gerra (1756-1763) galtzean, Frantziak itsasoz haraindiko bere garrantzi politikoa galdu zuen, bereziki Amerikan (Frantzia Berriaren galera) eta Indian (non Yanam, Chandernagor, Karikal, Mahé eta Pondicherry bakarrik kontserbatzen zituen), 1763ko Parisko Itunaren bidez bere lurraldeak aurkari britainiarrari lagatzean.
Luis XV.aren erregealdian zehar kultura mailan pertsonaia oso garrantzitsuak izan ziren, Ilustrazioko filosofoen agerpenarekin, Voltaire, Rousseau, Montesquieu, Diderot eta d'Alembert kasu. Hala ere, euren garaian filosofo hauek ez zuten gaur egun duten zabalpen bera.
Barruko Hebridak
Hegoaldekoak
Argyll eta Bute eskualdeari lotuta daude:
Gàidhealtachd
Gaelikodun gehienak Skye (Kilmuir herrian %50) uharte handian eta Tiree uharte txikian bizi dira.
Frantziako historia
Iraultzaren aurretik
Estatuaren arazorik handiena aurrekontu defizit kronikoa zen, erregea finantzarioen eta dirua maneiatzen dutenen menpe egotera eraman zuena. Gobernu sistemen beste paralisi iturri bat parlamentuen oposizioa da, erresumako legeen defendatzaile eta kontrabotere gisa jarduten dutenak. Erresuma erreformatzeko edozein saiakeraren aurka eginez, monarkia absolutuaren krisian lagundu zuen Luis XVI.aren erregealdian. Administrazioa zentralizatzeko ahaleginak egin arren, herrialdea bateratuta egotetik urrun zegoen. Probintzien artean ohiturak eta foruak zeuden (ikus, Foruen amaiera Ipar Euskal Herrian), ez zegoen pisu eta neurri batasunik. Horrek guztiak zaildu egiten zuen Frantziaren garapen ekonomikoa, Ingalaterra aireratze industrial baten erdian dagoen une batean. Zergak ez ziren modu berean biltzen herrialde osoan, nahiz eta administratzaileek haien banaketa eta bilketa gainbegiratzen zuten. Frantzisko I.ak Villers-Cotterêtseko ordenantzarekin egindako ahaleginak gorabehera, legeak ez ziren berdinak erresuma osoan. Frantziako Iparraldeak ohiturazko zuzenbidearen menpe jarraitzen zuen, 300 ohitura inguru, hegoaldea, berriz, zuzenbide idatziaren menpe zegoen, zuzenbide erromatarrean oinarritua. Antzinako Erregimenak egoera korapilotsuago besterik ez zuen egiten. Ondorioz, 1780ko hamarkadan, tamaina eta funtzio ezberdineko barrutien sorta bat egon zen: Antzinaroko elizbarrutia, Erdi Aroko bailiak eta seneskaliak, XVI. mendeko généralités. Adibidez :
Nahaste hau, errege boterea sortu zen moduagatik azaltzen da. Eskuratze bakoitzarekin, erregeek, probintzia eta hirietako pribilegio eta ohiturak errespetatuko zituztela agintzen zuten. Frantziako Iraultzaren ateetan, eskualdeen berezitasunak oso ezbedinak ziren oraindik.
Frantziako Iraultza
Frantziako Iraultza (Revolution française) XVIII. mendeko pasarterik garrantzitsuenetako bat da, batzuen ustez historia unibertsaleko gertakari nagusietako bat. Mundu mailan, Iraultzak errepubliken eta demokrazien gorakada bizkortu zuen. Ideologia politiko modernoenak garatzeko gune fokala bihurtu zen, liberalismoa, erradikalismoa, nazionalismoa eta sekularismoa hedatzera eramanez, beste askoren artean. Erabateko gerraren jaiotzaren lekuko ere izan zen Iraultza, Frantziaren baliabideak eta bere herritarren bizitzak defentsa nazionalaren helbururantz antolatzean. Bere dokumentu zentraletako batzuek, Gizakiaren eta Herritarraren Eskubideen Adierazpena kasu, abolizionismoaren eta sufragio unibertsalaren aldeko mugimenduak inspiratzen jarraitu zuten hurrengo mendean.
1789tik aurrera Frantzian eta bere kolonietan izandako asaldura sozial eta politiko sakona izan zen. Iraultzak monarkia garaitu zuen, errepublika bat ezarri zuen, asaldura politikoko aldi bortitzak katalizatu zituen eta, azkenik, Napoleonen agindupeko diktadura batekin zen, bere printzipioetako asko Mendebaldeko Europan eta harantzago konkistatu zituen eremuetara eraman zituena.
Frantziako Iraultzaren arrazoiak konplexuak dira, eta oraindik ere historialarien artean eztabaidatzen dira. Lehen aipatu dugun bezala, Zazpi Urteko Gerraren eta Amerikako Gerra Iraultzailearen ondoren, Frantziako gobernua erabat zorpetuta zegoen. Bere finantza egoera berrezartzen saiatzen da erregimen fiskal inpopularren bidez, oso erregresiboak direnak. Iraultzaren aurretik, uzta txarren urteak okertu egin ziren ale-industriaren desarauketa zela eta (Pacte de Famine izeneko konspirazioa ), eta ingurumen-arazoek herri-erresumina areagotu zuten, ezarritako elizako aristokrazia eta klero katolikoaren pribilegioengatik. Historialari batzuek Thomas Jeffersonek aldarrikatu zuenaren antzeko zerbaiti eusten diote: Frantzia "gure Iraultzak [amerikarrak] esnatu zuela". Aldaketa-eskariak Ilustrazioaren idealen arabera formulatu ziren eta 1789ko maiatzean Estatu Orokorren deialdiari lagundu zioten. Iraultzaren lehen urtean, Hirugarren Estatuko kideek (plebeioak) kontrola hartu zuten, Bastillari uztailean eraso zioten, Gizakiaren eta Herritarraren Eskubideen Deklarazioa abuztuan onartu zen, eta Versaillesera Emakumeen Martxak errege gortea urrian Parisera itzultzera behartu zuen. Lehen etapako gertaera nagusi bat, 1789ko abuztuan, feudalismoaren abolizioa eta Antzinako Erregimenetik geratu ziren antzinako arau eta pribilegioak deuseztea izan zen.
Hurrengo urteetan borroka politikoak izan ziren hainbat batzar liberalen eta monarkiaren eskuineko aldekoen artean, erreforma garrantzitsuak zapuztu nahi zituztenak. 1792ko irailean aldarrikatu zuten Errepublika, Frantziak Valmyn irabazi ondoren. Nazioarteko kondena ekarri zuen gertaera garrantzitsu batean, Luis XVI.a 1793ko urtarrilean exekutatu zuten.
Kanpoko mehatxuek gertutik markatu zuten Iraultzaren ibilbidea. 1792an hasi ziren Gerra Iraultzaileek italiar penintsula, Herbehereak eta Rhin ibaiaren mendebaldeko lurralde gehienak konkistatzea lortu zuten Frantziako garaipenak jaso zituzten, aurreko gobernu frantziarrek mendeetan zehar saihestu zituzten lorpenak. Barnean, herri asaldurak nabarmen erradikalizatu zuen Iraultza, Maximilien Robespierre eta jakobinoen gorakadarekin amaituz. Salbamen Publikorako Batzordeak ezarritako diktadurak, Izu Garaiak, 1793tik 1794ra elikagaien eta beste artikulu batzuen prezioen kontrola ezarri zuen, esklabotza indargabetu zuen atzerriko kolonia frantsesetan, eliza katolikoa ezegonkortu zuen (gizartearen deskritautzea), egutegi errepublikar sekular bat sortu zuen, buruzagi erlijiosoak kanporatu zituen eta errepublika berriaren mugak etsaiengandik ziurtatu zituen.
Erreakzio Termidoriarraren ondoren, Direktorioa bezala ezagutzen den kontseilu exekutibo batek Frantziako estatuaren kontrola hartu zuen 1795ean. Hauteskundeak bertan behera utzi zituzten, zorrak errefusatu zituzten (prozesuan finantza ezegonkortasuna sortuz), klero katolikoa jazarri zuten eta atzerrian konkista militar garrantzitsuak egin zituzten. Ustelkeria karguek jazarria, direktorioa Napoleon Bonapartek 1799an zuzendutako estatu kolpe batean kolapsatu zen. Napoleon, bere herri kanpaina militarren bidez Iraultzaren heroi bihurtu zena, Kontsulatua ezarri zuen, eta, beranduago, Lehen Inperioa, Napoleondar Gerretako gatazka global sorta zabalago baterako eszenatokia prestatuz.
Etorkizuneko mugimendu iraultzaile ia guztiek atzera begiratu zuten, Iraultzara, haren aurrekari gisa. Bere esaldi nagusiak eta sinbolo kulturalak, hala nola Marseillesa eta Liberté, fraternité, égalité, ou la mort, historia modernoko beste nahasmendu handi batzuen erakargarri bihurtu ziren, Errusiako Iraultza barne mende bat beranduago. Iraultzaren balioak eta instituzioak nagusi dira Frantziako politikan gaur arte. Iraultza sistema feudala ezabatzean, gizabanakoaren emantzipazioan, lurraren jabetzaren banaketa handiago batean, jaiotza noblearen pribilegioen abolizioan eta gizonen arteko berdintasunaren ezarpen nominalean gertatu zen. Frantziako Iraultza beste iraultza batzuetatik bereizi zen, ez soilik bere nazio izaeragatik, baizik eta gizateria osoari mesede egin nahi ziolako.
XIX. mendera
Napoleonek botere osoa bere gain hartu zuen, 1804an enperadore izendatuta. Estrategiarako sen aparta edukita, garaipen militar itzelak erdietsi zituen (Austerlitz edo Friedland), baina Europako erresuma guztiek bere aurka batera eginda, 1814an lehen aldiz, eta Waterlooko guduaren porrotaren ondoren bigarrenik (1815), boterea galdu zuen, Borboiak tronuan berrezarrita.
Errestaurazio garai honetan, atzerakoien eta aurrerakoien arteko gatazka areagotu zen. Charles X.a Uztaileko Iraultzak (1830) kendu zuen tronutik. Bere ordean, Orleansko Louis-Philippe jarri zuten, liberalagoa izango zelakoan. Hala ere, 1848an, beste iraultza batek boteretik kendu zuen, Bigarren Errepublika sortuz. Louis Napoleon Bonaparte presidente izendatu zuten, baina 1852an enperadore izendatu zuen bere burua. Bigarren Inperio horretan, industrializazioa garatu zen, baina denboraren poderioz errepublikazaleen kritikak gero eta ugariagoak ziren. 1860ko urtarrilean, Emile Pereire burdinbidearen handikiak bultzatuta, Napoleon III.a enperadoreak estatu arteko merkataritza liberalizatzeko agindua eman zuen gutun baten bitartez, Frantziako eragile ekonomiko askoren haserrea piztuz. Azkenean, Prusiaren kontrako gerran izandako porrotak Inperioaren amaiera ekarri zuen. Alemania batu zen Prusiaren inguruan (Bigarren Reicha) eta Frantziak Alsazia eta Lorrena galdu zituen.
Porrotaren ondoren, Parisen Komuna altxatu zen. Gupidagabe zapaldu zuten: Aste Odoltsuan (La Semaine Sanglante) 30.000 lagun inguru hil ziren, datuak ziurtzat jo ezin badira ere. Hirugarren Erreplikak 1789ko Iraultzaren ondareari muzin egiten zioten kontrairaultzaileen erasoak pairatu behar izan zituen, nahiz eta hauek bi taldetan (Borboiak babesten zituzen legitimistak eta Orleandarrak) bananduta egon. Garai honetan, tokiko hizkuntzak ezabatzen hasi ziren. Aldi berean, Afrikako Banaketan eta Indotxinan lortutako lurralde berriek, Frantziar Inperio Kolonialak hain zuzen ere, Frantziako handitasunaren mitoa sortu zuten. Kanpo-harremanetan, Alemaniaren kontrako mendekua hartu nahiez, Errusia eta Erresuma Batuarekin kolaborazio-akordioa (1907) sinatu zuen.
XIX. mendearen bukaera eta XX.aren hasieraren arteko garai hau Belle Époque deitzen da (Garai Ederra). Izan ere, berrikuntza eta entretenigarri ugari asmatu ziren: kabareta, zinema, Inpresionismoa... Nolanahi ere, Frantzia erlijioak, klaseak, erregionalismoak eta diruak bananduta zegoen nazioa zen.
XX. mendea
Lehen Mundu Gerra piztean, Europan aurreko urteetan garatutako aliantza-sistema abian jarri zen. Honela, Frantziak Errusia eta Serbiaren alde egin zuen. Erresuma Batuak ere, Alemaniak Belgika konkistatutakoan, haiekin egin zuen bat.
Gerra laburra izango zen ustea oso hedatuta egon arren, lubaki-sare bilakatutako fronteak, batik bat mendebaldean (hau da, Frantzian) oso egonkorrak izan ziren lehenengo mugimenduen ostean. Verdun, Marne edo Somme gisako borroketan lurra behin eta berriro galtzen eta irabazten zen, aurrerapen handirik egin gabe. Azkenean, hein handi batean, AEBetako laguntzari esker, garaipena lortu zuten aliatuek. Parisen, Bake Biltzarra eratu zen, zeinek, besteak beste, gerraren erantzukizun osoa alemaniarren gainean ezarri zuen.
Frantzia eta Alemaniaren arteko buruz buruko borrokak 1940ko maiatzean hasi ziren. Maginot Lerroa aise gainditu zuten alemaniarrek. Ekainaren 24an, errenditzea Frantziako agintariek erabaki zuten. Alemaniak Frantziako hiru bosten okupatu zituen. Gainerakoa, Philippe Pétain Lehen Mundu Gerraren heroia buru zuen Vichyko Gobernurako utzi zuten. Nolanahi ere, Londrestik Charles de Gaullek erbesteko Frantzia Askeko gobernuburua izendatu zuen bere burua. Inor gutxi altxatu ziren okupazioaren aurka, Erresistentzia osatuz. Baina Frantziako benetako askapena Normandiako Lehorreratzearekin hasi zen.
Gerra amaitutakoan, 1946ko urriaren 13an indarrean ezarri zen konstituzioak Laugarren Errepublika aldarrikatu zuen. Hurrengo 16 urteetan, Inperio Koloniala guztiz desegin zen. Dien Bien Phu batailaren ondoren, Indotxina galdu zuen: Vietnam bi estatutan banandu zen, eta Kanbodia zein Laos independente bihurtu ziren. 1958an, Aljeriako kolonian sortutako arazoak zirela kausa, Charles de Gaullek gobernu indartsuagoa eratu zuen, Bosgarren Errepublikari hasiera emanda.
Bestela, 1977ko irailaren 10ean Hamida Djandoubi hiltzailea gillotinatu zuten, azken zigor-exekuzioa izan zena. 1981ean heriotza zigorra ezeztatu zuten herrialde osoan.
Cwmparc
, 'Cwm-parc', Galesko udalerri bat da, Rhondda Cynon Taf konderrian.
Arona (Tenerife)
Arona Tenerife uhartean eta Santa Cruz Tenerifeko probintzian kokatzen den udalerri kanariarra da.
Signy-Signets
Signy-Signets Frantziako udalerria da, Sena eta Marne departamenduan dagoena, Île-de-France eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Signy-Signets udalerrian erroldatutako biztanleak 599 ziren. Familiak 220 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 104 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 238 etxebizitza zeuden, 220 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 225 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 220 etxebizitza nagusietatik 184 bere jabearen bizilekua ziren, 29 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 35 etxek hiru zituzten, 57 etxek lau zituzten eta 123 etxek bost zituzten. 178 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 79 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 127 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 398 ziren, horien artean 302 aktiboak ziren eta 96 inaktiboak ziren. 302 pertsona aktiboetatik 278 lanean zeuden (145 gizon eta 133 emakume) eta 24 langabezian zeuden (12 gizon eta 12 emakume). 96 pertsona inaktiboetatik 42 erretiraturik zeuden, 31 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Signy-Signets udalerrian 210 unitate fiskal zeuden, 580,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.702 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 18 komertzioetatik, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 7 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 3 igeltseroak ziren, 2 margolariak eta 1 iturgina.
2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra altzari denda bat zen.
2000. urtean Signy-Signets udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Neuvelle-lès-la-Charité
Neuvelle-lès-la-Charité Frantziako udalerria da, Saona Garaia departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Neuvelle-lès-la-Charité udalerrian erroldatutako biztanleak 228 ziren. Familiak 84 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak), 44 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak
Etxebizitza
2007an 109 etxebizitza zeuden, 87 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 11 hutsik zeuden. 101 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 87 etxebizitza nagusietatik 67 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 3 etxek bi zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 57 etxek bost zituzten. 67 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 25 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 50 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Biztanleria-piramidea
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:
Diru sarrerak
2009an Neuvelle-lès-la-Charité udalerrian 92 unitate fiskal zeuden, 240 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.815 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 zurgina eta 1 jatetxe.
2000. urtean Neuvelle-lès-la-Charité udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 546 hektarea erabiltzen.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Lusby (Maryland)
Lusby Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Calvert konderrian kokatuta dago, Maryland estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Real Sociedad 1981-1982 denboraldia
1981-1982 denboraldia Real Sociedadek bigarren eta azken liga irabazi izan zuenekoa izan zen. Superkopako txapeldunak ere izan ziren. Errege Kopan finalerdietaraino iritsi ziren. Europako Kopan, azkenik, lehenengo kanporaketa jokatu zuten.
Entrenatzaile lanetan Alberto Ormaetxea egon zen, eta presidente moduan Jose Luis Orbegozok jardun zuen.
Noachis Terra
Noachis Terra (literalki Noeren Lurra) Marte planetaren hego hemisferioan dagoen lurralde zabal bat da. 20 eta 80º bitarteko hego latitudean eta 30º mendebalde eta 30º ekialde longitude bitartean dago.
Noetar Aroa izena lurralde honetatik dator.
2557 Putnam
2557 Putnam asteroide baten izena da. irailaren 26an aurkitu zuen B. A. Skiff, N. G. Thomas-ek Anderson Mesa Behatokitik.
Real Sociedad 1981-1982 denboraldia
1981-1982 denboraldiko taldea
Entrenatzailea: Alberto Ormaetxea
2557 Putnam
Izendapena
Hasiera batean asteroideak 1981 SL izena zeraman.
Real Sociedad 1981-1982 denboraldia
Europako Kopan
Errealak, Europako Kopa jokatu zuen, aurreko denboraldian liga irabazi zuen eta.
2557 Putnam
Orbitaren ezaugarriak
2557 Putnam asteroidearen orbitak batezbeste 2,351 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 1,986 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 2,716 distantziara. Eszentrikotasuna 0,155 da, eta makurdura orbitala 6,06ºkoa da.
Real Sociedad 1981-1982 denboraldia
Superkopan
Espainiako Superkoparen lehenengo edizioa Errealak irabazi zuen 1982an, Real Madril taldeari irabazita (aurreko denboraldiko Kopako txapelduna izan zena). Bi kanproraketak kontuan hartuta, 5-0 izan zen emaitza: Joaneko partidan 0-1 irabazi zuten Madrilen, eta bueltakoan 4-0 Donostian.
2557 Putnam
Ezaugarri fisikoak
Magnitude absolutoa 12.6 da.
Paramaribo
Paramaribo Surinamgo hiriburu eta hiri handiena da, Surinam ibaiaren ertzean kokaturik. Paramaribok 250.000 biztanle inguru ditu. Herriko alde zaharra, Waterkant izenekoa, Gizateriaren Ondarea da 2002tik.
Historia
Eskualdea, Herbehereetakoa zena, Ingalaterrak konkistatua izan zen 1630ean eta 1650ean kolonia ingelesaren hiriburu bihurtu zen.
1667an berriro herbeheretarren eskuetan izan zen baina laster galdu zuten. Azkenean 1815tik 1975ean independentzia lortu arte Surinam herbeheretarren eskuetan izan zen.
Hiriak sute handi bi izan zituen: bata 1821ko urtarrilean (400 etxe erre zituena) eta bestea, 1832ko irailean (46 etxe erre zituena).
Geografia
Paramaribo Surinam ibaiaren ertzean dago, Atlantikotik 15 kilometrotara. Izen bereko barrutian dago.
Paramaribotar ezagunak
Paramaribon futbolari asko jaio izan dira, Herbehereetako selekzioarekin aritutakoak:
Herri eta hiri senidetuak
Paramaribo ondorengo herri eta hiriekin senidetuta dago:
Wieczfnia Kościelna udalerria
Wieczfnia Kościelna Poloniako Mazoviako voivoderriko landa-udalerri bat da, Mława barrutian kokatuta. 119,73 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 4166 biztanle zituen.
Cwmpennar
edota Cwm-pennar, Galesko udalerri txiki bat da, Rhondda Cynon Taf konderrian.
2019ko The Rugby Championship
2019ko The Rugby Championship The Rugby Championship Hego Hemisferioko txapelketaren zortzigarren edizioa izan zen, 24.a Hiru Nazioen Txapelketa kontuan hartuta. Hegoafrikako selekzioak eskuratu zuen txapela, partida guztiak irabazirik.
Txapelketaren egitura
Txapelketa berezia izan zen, 2015ekoaren egitura bera izan zuen. Urte honetan jokatzekoa zen Munduko Errugbi Kopa ongi prestatzeko txapelketaren datak aurreratu egin ziren eta itzuli bakarra jokatu zen. 2019ko uztailaren 20an hasi zen, eta abuztuaren 10ean amaitu.
Palmaresa
2019 arteko txapelketak.
Villers-Buzon
Villers-Buzon Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.
Biztanleria
2007an Villers-Buzon udalerrian erroldatutako biztanleak 257 ziren. Familiak 108 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 48 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Etxebizitza
2007an 107 etxebizitza zeuden, 105 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 2 bigarren erresidentzia ziren. 94 etxeak ziren eta 13 apartamentuak ziren. 105 etxebizitza nagusietatik 79 bere jabearen bizilekua ziren, 24 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 11 etxek hiru zituzten, 27 etxek lau zituzten eta 66 etxek bost zituzten. 94 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 69 etxetan bat baino gehiago zituzten.
Ekonomia
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 192 ziren, horien artean 151 aktiboak ziren eta 41 inaktiboak ziren. 151 pertsona aktiboetatik 145 lanean zeuden (76 gizon eta 69 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 41 pertsona inaktiboetatik 19 erretiraturik zeuden, 14 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.
Diru sarrerak
2009an Villers-Buzon udalerrian 105 unitate fiskal zeuden, 263 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.873 euro zen.
Ekonomia jarduerak
2007an zeuden5 saltokiak eraikuntza enpresenak ziren.
2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 2 iturginak.
2000. urtean Villers-Buzon udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.
Hezkuntza eta osasun ekipamenduak
2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola bat zegoen.
Gertuen dauden herriak
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.
Aldeanueva de Figueroa
Aldeanueva de Figueroa Salamancako udalerria da, La Armuña eskualdean dagoena.
2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 310 biztanle zituen.
Astylosternus montanus
Astylosternus montanus Astylosternus generoko animalia da. Anfibioen barruko Arthroleptidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
Jarrettsville (Maryland)
Jarrettsville Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Harford konderrian dago, Maryland estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Arpaia
Arpaia Italiako udalerri bat da. Beneventoko probintzian kokatuta dago, Campania eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.
Mugakideak
Arpaiak honako udalerri hauekin egiten du muga:
Chválenice
Chválenice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 727 biztanle ditu eta 9.93 kilometro koadroko azalera. Plzeň-City barrutian dago.
Arostegi dorrea
Guztira 8.100 etxebizitza eraikiko dira, hainbat eraikin desberdinetan banaturik. Proiektua eraikitzen hasteko datarik ez badago ere, erakundeek "berehala hasteko konpromisoa" erakutsi zuten 2006. urtean zehar. Higiezinen burbuilaren leherketak eragindako krisialdi ekonomikoak proiektuak sekulako atzerapena jasatea eragin du, Nafarroako AHTren proiektuak bezala. Ofizialki hirigintza plana garatzeko lanak hasi ez diren arren, 2019an auzoko lantegi zahar batzuen eraispen lanak hasi ziren.
Bloop
Bloop itsasoan izebergak eraginda sortzen den soinuaren izena da.
Aurkikuntza
Gerra Hotzaren garaian Estatu Batuetako Armadak lurbirako ozeanoen hondoan hidrofono sare bat zabaldu zuen sobietar submarinoak antzemateko, SOSUS (Sound Surveillance System) izenarekin ezagutua izan zena. Gerra Hotza bukatzerakoan hidrofono sare hau NOAAren Pacific Marine Enviromental Laboratory (PMEL) delakoak erabiltzen hasi zuen, itsas fenomeno ugari ikertzeko, hala nola, itsas lurrikarak, itsas ugaztunen populazio eta migrazioak eta abar.
Eta horretan zebiltzala 1997ko maiatzaren 19an, Estatu Batuetako National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) erakundeko ikerlariek itsas hondoan soinu ezezagun eta arraro bat antzeman zuten eta “Bloop” izena jarri zioten. Soinua frekuentzia oso baxukoa zen (40Hz baino gutxiagokoa) baina bolumen oso indartsukoa: hain ozena zen Bloop soinu hura ezen elkarrengandik 5.000 kilometrora zeuden hiru hidrofonoek antzeman zutela. Soinuaren iturria itsas hondoan, 50 gradu hegoaldera eta 100 gradu mendebaldera kokatu zen, alegia, Ozeano Barearen hegoaldean, Hego Amerikako hegoalde muturretik mendebaldera.
Bloop soinua zerk eragin zuen misterio bat izan zen bere agerpenaren momentutik, ez baita inoiz berriz antzeman.
Lehen hipotesia: animalia
NOAAko Christopher Fox doktoreak, Bloop hura gizakiak eragindako iturri batetik (bonba baten eztandak esaterako) sortua izan zitekeenik ezeztatu zuen, eta baita lurrikara edo sumendi batek eragindako soinua izan zitekeenik ere. Fox doktore honek, hasiera batean, Bloop soinua animaliek igortzen dituzten soinuen profil berdina jarraitzen zuela esan zuen, bere frekuentzia hasieran asko eta laster igotzen delako gero apurka jaisten joateko, eta hortaz, animali batek sorturiko soinua izan zitekeela proposatu zuen.
Baina horren bolumen handiko soinu bat eragiteko animaliarik ez da ezagutzen. Lurbiran existitu den animaliarik handienak, balea urdinak, igortzen dituen soinuak Bloop baino askoz bolumen txikiagokoak dira. Beraz, Bloop soinua igorri zuen ustezko animalia, balea urdina baino askoz handiagoa izan behar zuen. Tamaina horretako ustezko animalia bat inork inoiz ez ikusi izanak edo sonarrek edo bestelako gailuek inoiz ez antzeman izanak, hipotesi honen oinarri eskasaren froga dira. Dena dela nahiz eta adituek hipotesi hau laster alde batera utzi, misterio eta paranoien maitale ziren hainbat kazetarik hipotesi hau zabaltzeari ekin zioten, adituen hitzak zirela esanez, zalantzak piztuz eta hautsak harrotuz.
Bigarren hipotesia: izotz masa
Animalia iturriaren hipotesia hasiera batean planteatu zuen Fox doktorea bera, laster, soinuaren iturria [izotz]] masa handi bat izan behar zuela defendatzera igaro zen. Antartidako glaziar bat ozeanora heltzen denean eta izotz puska erraldoiak ozeanora isurtzen dituenean sorrarazten duen soinua izan daitekeela proposatu zuen, edo izeberg bat zatitan puskatzerakoan, edo baita izeberg erraldoi batek ozeanoaren hondoarekin jotzerakoan sortutakoa.
Wielbark udalerria
Wielbark Poloniako Varmia-Mazuriako voivoderriko landa-udalerri bat da, Szczytno barrutian kokatuta. 347,95 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 6554 biztanle zituen.
Sumurun
Sumurun 1920ko Ernst Lubitsch alemaniar zinema zuzendariaren filma da.
Argumentua
Yeggar pailazo konkorduna, ikuskizun ibiltari baten zuzendaria, dantzarietako batekin maitemindu da. Neskak pailazoaren desioei baietz esan, baina desleiala izango da harekin.
Garinoain
Barasoainekin batera hiri jarraitua osatuz, Zidakos eta Leotz ibaiek inguratzen duten ordoki txiki baten gainean dago Garinoain. Orbaibarreko bigarren herrigunea da, Barasoain bizilagunaren atzetik bakarrik, eta bere etxeak ibarreko arkitektura tipikoari jarraitzen diote, fatxadak erabat pilatutako harriez osatuta daudela. Hala eta guztiz ere, Orbaibarko ibarburu administratiboa da, ibarburua beti izan baita gaur egun hutsik dagoen Katalainen esku, orain Garinoaingo mugartean dagoena. Bertan, XII. mendeko eliza erromanikoa nabarmentzen da, Nafarroako landa-giroko erromanikoaren erakusgarri handienetako bat.
Bertako biztanleak garinoaindarrak dira.
Izena
Garinoain toponimoa beste hizkuntza batzuetan ere ezagutzen da, hala nola:
Etimologia
Mikel Belaskok adierazten du bere esanahia ziurrenik "Garindo izeneko pertsona baten jabetzakoa" (garino + ain) dela, lehenengo elementua Garindo pertsonaren izena izanik eta bigarrena jabetza adierazten duen atzizkia. Egileak dio Garindo dela Galindo izen propioaren euskal baliokidea. Gainera, Koldo Mitxelenak Zuberoako Garindaine herriaren izena Garinoainekin alderatzen duela dio. Gainera, 1072 eta 1115ean -nn- duten bi aldaera aipatzen ditu, Garindo > Garino eboluzioaren aldekoak. Luis Mari Mujika Urdangarinek Garinius pertsonaren izena dokumentatzen du, eta izen hori toponimoaren parte dela uste du.
Armarria
Garinoaingo armarriak honako blasoi hau du:
Bandera
Garinoaingo banderak Garinoaingo armarri dauka hondo gorrindol baten gainean, armarriaren azpian urrezko letretan "Garinoain" inskripzioa duela.
Geografia
Garinoain Erdialdea eskualdean dago, Orbaibar ibarrean.
Inguru naturala eta kokapena
Garinoain Erriberriko merindadearen iparraldean dago, Iruñeko merindadearen hegoaldeko mugatik gertu. Herrira ailegatzeko N-121 errepidea hartu behar da Iruña-Tafalla norabidean.
Garinoaingo udalerriaren inguruetan, seinalaturiko ibilbide mikologikoa dago.
Udalerrian 2 herri hustu daude guztira: Gandiriain eta Katalain.
Klima eta landaredia
Garinoaingo klimaren ezaugarriak klima mediterraniar eta azpimediterraniarraren arteko nahastea dira, urteko batez besteko prezipitazioak 600 eta 900mm artekoak eta tenperaturak 12 eta 13 gradu bitartekoak dira. Udak nahiko lehorrak, eta neguak hotzak dira. Urteroko egun euritsuak 80 eta 100 inguru izaten dira.
Estazio meteorologikoa
Garinoainen ez dago estazio meteorologikorik. Hala ere, Barasoain pareko udalerrian, estazio bat dagoen, itsasoaren mailatik 524 metrora, Nafarroako Gobernuak 1975ean jarritako estazio meteorologikoa dago.
Historia
Udalerriko lehen biztanleak historiaurrekoak dira, baina herriaren benetako garapena erromatarren garaian gertatu zen. Hego ekialdean, Orisoain eta Tafalla bitarteko bidean, Gandiriain izeneko herri-hustua dago. Erromatarren garaiko hainbat aztarna aurkitu dira, zeramika, etxe eta bestelakoen arrastoak. Aztarna horiek, gaur egungo Katalaingo basilikan eta Santa Zezilia baselizaren azpian ere aurkitu dira, eraikin erlijioso horiek dauden tokiak, erromatarren garaietatik, gurtze tokiak direla agerian utziz.
XV. mendearen erdialdean gaztelu bat zegoen herrian, Espartzako Beltranen jabetzako jauregia. Jauregitik dorretzarra baino ez da zutik gaur egun. Katalaingo basilikan, bilera eta batzar ugari egin zituzten Erdi Aroan zehar inguruko lau zendeetako ordezkariek eta Orbaibarreko ordezkariek. Basilika Orreagako monasterioaren jabetza izan zen, 1207an eginiko dohaintzaren ostean.
XX. mendean herriak biztanle ugari galdu zuen, herritarrek Iruñera lan egoera hobearen bila jo zutelako. Joera, inguruko herri guztietan eman zen. Gaur egun, Leozko Udalak eta Garinoaingoak "Orbalan" izeneko enplegu erakundea sortu dute, herrietako garbiketa eta mantenu lanak egin eta herrietan lanpostuak sortzeko.
XX. mendean zehar izandako biztanleri galeraren ondorioz, Izarbeibar osoko eskola gehienek ateak itxi zituzten, tartean ibarreko handiena zen Garinoaingoa ere. Horrela, ibar osoko umeek Tafallako eskoletara joan behar izan zuten. Dena den, pixkanaka biztanleri galera amaitu, eta berriz ere eskola zabaltzea lortu zuten, eta horrela, ibarreko umeen eskola Garinoainen dago berriro ere.
Alexandre Arrechea
Alexandre Arrechea (1970) kubatar artista bisuala da. Bere lanak boterearen kontzeptuak eta bere hierarkia, zaintza, kontrola, debekuak eta menpekotasun-sarea hartzen ditu barne.
Garinoain
Historia
2011ko maiatzeko Udal hauteskundeetan ez zen hautagaitzarik aurkeztu Garinoaingo Udalarako, eta, beraz, urte bereko azaroan errepikatu ziren. Alkatetzara aurkeztu zen alderdi bakarra Naparra ta Españico Escuñe izan zen, Gonzalo Vicuña zerrendaburu zuela, nahiz eta herriarekin inolako loturarik ez izan. Herritarrek, jakin zutenean, ezin izan zuten ezer egin, botoen % 5 baino gehiago lortuz gero, automatikoki udaleko 7 zinegotziak lortzeko, aurkeztutako zerrenda bakarra baitzen. Emaitzak hauek izan ziren: 305 boto zuri, 47 abstentzio, 18 boto alderdi extremistarentzat eta 6 baliogabe. Boto baliodunen % 5 baino apur bat gehiago eskuratuta, Naparra ta Españico Escuñek zazpi zinegotzigoak lortu zituzten, nahiz eta hauteskunde-legeria ez bete, pertsona horietako batzuk udal desberdinetara aurkeztu baitziren hauteskunde beretan, eta herrikideen artean polemika handia sortu zuten, ez baitziren sentitzen herriarekin loturarik ez zuen eskuin muturreko zerrenda baten ordezkari. Zerrendaburuak uko egin ondoren, zerrendako bigarrena urtarrilaren 4an jabetu zen karguaz, Garinoaingo bizilagunen protestaren aurrean. Legegintzaldian zehar, bizilagunek behin baino gehiagotan salatu zuten udalbatza ez zela eraginkorra. Hasieran aurkeztu ziren zinegotzi guztiek dimititu zuten, batek izan ezik. Aldi horretan, alkateak astean 3 ordu baino ez zituen eman herrian, legeriak horri buruz ezartzen duen gutxienekoa.
Alexandre Arrechea
Hamabi urtez Los Carpinteros arte-kolektiboko kide izan zen, 2003ko uztailean taldea utzi zuen arte bakarlari gisa bere ibilbidean jarraitzeko. Bere arte publikoa Ikusleak obran parte hartzeak bere kontenplazioa gehitzen du. Jeremy Benthamek XVIII. mendean deskribatutako kosmobisioaren bertsio garaikideen aurrean giza ekintzek eta erreakzioek eragindakoa da obra. Boterearen begiak dena eta denei begiratzen die, eta denek beste guztiak eta bere buruari begira.
Garinoain
Demografia
biztanle zituen Garinoainek.
Politika
Garinoaingo udaletxea herrigunean dago, eta idazkaria, era berean, Orisoaingo, Oloritzeko, Puiuko eta Untzueko Udaletako idazkaria da. Udalbatza udalerriko alkateak eta sei zinegotzik osatzen dute. Egungo alkatea Asier Arcilla Ballabriga da, Garinoain Aldeko Elkarteko hautagai gisa aurkeztu zena.
Alexandre Arrechea
Arrechearen lanaren diziplinarteko kalitateak agerian uzten du espazio publikoak zein etxekoak esploratzeko interes sakona. Bilaketa horrek hainbat proiektu monumental ekoitzi ditu: “Ciudad Transportable” (2000), “The Garden of Mistrust” (2003-2005) eta “Perpetual Free Entrance” (2006). Arrechea Madrilgo Casado Santapau galeriak ordezkatzen du 2006tik.
Garinoain
Foru hauteskundeak
Hauek dira Nafarroako Parlamenturako hauteskundeen azken bi deialdiak:
Alexandre Arrechea
Biografia
Arrechea Trinidad-en jaio zen, Kuban, 1970ean. Arrechea Habanako Instituto Superior de Arte (ISA) institutuan lizentziatu zen 1994an.
Garinoain
Egungo banaketa
Garinoaingo Udala zinegotzik eta alkateak osatzen dute, demokratikoki hautatuak. Alkatea Asier Arcilla Ballabriga da, Garinoain Aldeko Elkartea zerrendakoa. Zinegotziak 6 daude:
Alexandre Arrechea
Biografia
Madril eta Miami artean bizi da,  bere emaztearekin, Marlene Barrios de Arrechea arte historialari kubatarrarekin eta haien bi seme-alabekin.
Garinoain
Alkateak
1979tik, Garinoainek 8 alkate izan ditu:
Alexandre Arrechea
Lana
Arrecheak ospetsua egin da Marco Antonio Castillo Valdés eta Dagoberto Rodríguez Sánchezek osatutako Los Carpinteros arte kolektiboari esker. Hiru artistak 1994an hasi ziren euren izen kolektiboaren atzean lanean, eta arrakasta handia lortu zuten. New Yorkeko Arte Modernoko Museoak bere marrazkietako batzuk eskuratu zituen museoko bilduma iraunkorrerako.
Pico Tesorero
Pico Tesorero edo Tesorero Tontorra, Europako Mendietako Urrieles mendikatean dagoen mendi bat da, bere tontorran Espainiako León, Asturias eta Kantabria probintziek bat egiten dute. 2.570 metroko garaiera du.
Alexandre Arrechea
Lana
Arrecheak Los Carpinteros uztea erabaki zuen 2003ko uztailean, bakarkako ibilbideari ekiteko. Bere bakarkako lehen proiektua El Jardin de la Desconfianza (The Garden of Mistrust) izan zen, Los Angelesen bi urteko lana behar izan zuen instalazio epikoa (2003-2005). Lanaren erdiko pieza aluminiozko zuhaitz zuriztatua izan zen, zeinaren adarrak ikusleak grabatu eta Interneten igortzen zituzten bideokamerez hornituta. Bere arte publikoak boterearen kontzeptuak eta bere hierarkia, zaintza, kontrol, debeku eta menpekotasun-sarea dakar askotan. Ikusleak obran parte hartzeak bere kontenplazioa gehitzen du.
Habanako 10. Biurtekorako (2009ko martxoaren 27 - apirilaren 30), Arrecheak La habitación de todos izeneko proiektuan lan egin zuen, hau da, Dow Jones Industrial Averagearen igoeraren edo erorketaren arabera handitu edo uzkurtu egiten den etxe baten eskultura da, hurrenez hurren. Duela gutxi arte publikoko proiektu batean lan egin du New Yorken, eraikinetan bideo-proiekzioak eginez. Bere lana datorren Veneziako Biurtekoan erakutsiko da.
Yogyakartako Printzipioak
Yogyakartako Printzipioak: sexu-joeraarekin eta genero-identitatearekin erlazionatutako giza eskubideen nazioarteko legediaren aplikazioari buruzko printzipioak edo, besterik gabe, Yogyakartako Printzipioak Sexu-joera eta genero-identitatearekin lotutako printzipio batzuk biltzen dituen dokumentua da, tratu txarrak prebenitzeko eta lesbianen, gayen, bisexualen eta transexualen (LGBT) giza eskubideak babesteko giza eskubideen nazioarteko zuzenbidearen arauen interpretazioa eta aplikazioa bideratzeko oinarrizko estandarrak ezartzen duena.
Dokumentua Louise Arbour-ek, Nazio Batuen Giza Eskubideetarako Goi Mandatari ohiak (2004-2008) eskatuta, hainbat herrialdetako giza eskubideen nazioarteko zuzenbideko 16 adituk egin zuten ; Indonesiako Yogyakarta hiriko Gadjah Mada Unibertsitatean 2006ko azaroaren 6tik 9ra egindako lan-bileretan Nazioarteko Juristen Batzordeko kideek, Giza Eskubideen Nazioarteko Zerbitzua, akademikoak eta aktibistak biltzen zituen, besteak beste ..
Azken dokumentuak 29 printzipio biltzen ditu, aipatutako adituek aho batez onartuak, eta gobernuei, eskualdeetako gobernu arteko erakundeei, gizarte zibilari eta Nazio Batuen Erakundeari berari egindako gomendioak jasotzen ditu. Yogyakartako printzipioen sinatzaileen artean honako hauek azaltzen dira: Mary Robinson, Manfred Nowak, Martin Scheinin, Mauro Cabral, Sonia Correa, Elizabeth Evatt, Philip Alston, Edwin Cameron, Asma Jahangir, Paul Hunt, Sanji Mmasenono Monageng, Sunil Babu Pant, Stephen Whittle eta Wan Yanhai.
Yogyakartako Printzipioak, LGBT eskubideen karta global gisa, 2007ko martxoaren 26an aurkeztu ziren Genevan, Nazio Batuen Giza Eskubideen Kontseiluaren aurrean. Printzipio hauek ez dituzte Estatuek itun batean onartu, eta, beraz, ez dira, berez, giza eskubideen nazioarteko zuzenbidearen tresna loteslea. Dena den, bere erredakziogileek arau unibertsal gisa onartu nahi dituzte Yogyakartako Printzipioak, hau da, Estatuek derrigorrez bete dezaten nazioarteko estandar juridiko gisa, baina, horri, herrialde batzuek beren erreserbak adierazi dizkiote.
Objektua eta jatorria
Dokumentuaren jatorririk berehalakoena, 2006an Kontseilu horretan 54 Estatuk egindako deialdian datza, herrialde askotan gertatu ohi diren lesbianen, gayen, bisexualen eta transexualen edo transgeneroen giza eskubideen urraketa larriei erantzuteko.
Edukiak
Testua 29 printzipioz, hitzaurre bat eta zenbait gomendio gehigarriz osatuta dago. Dokumentua Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsalean, Vienako Adierazpenean eta Ekintza Programan eta giza eskubideen beste itun batzuetan jasotako eskubideetan oinarritzen da, zeinak, herrialde askotan, sexu-joera edo genero-identitatea dela-eta ukatu egiten baitzaizkie pertsonei.
Printzipioak
Yogyakartako printzipioen laburpena:
Garinoain
Garraioa
Nafarroako Hiriarteko Garraioa sareko linea zerbitzua ematen dio udalerri honi. Herriak bi autobus geldialdi du zeharkarrikan: bat Iruñerantz eta beste bat Tafallarantz.
Hirigintza
Herri horretan, fatxada zainduak eta jauntxo-etxeak dira nagusi, XVI. mendeko berezko tipologiari jarraitzen diotenak, harlanduxkako bloke handi batzuk, dobela handiko erdi-puntuko arkuak eta giltzarrian armarria dituztenak, lehen atalean irekiak. Blasoi hauek Orbaibarreko leinu ezagunen armarriak dira, hala nola Pabolleta eta Esain leinuenak, Hermoso de Mendozak eta Aiantzeko Kondearenak, besteak beste. Etxerik aipagarrienetako bat parrokiako plazan dagoen jauregia da, L-ren eskema bat eskaintzen duena eta armarrian Virto eta Azpilkueta familiaren oinetxea zena. XVI. mendeko eraikina da, Erdi Aroko aztarnak aprobetxatzen dituela dirudi.
Euskara
XVI. mendearen amaieran (1587) lurralde euskaldunean sartuta zegoen. Bi mende geroago ere (1778) ohikoa zen euskara.
Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Garinoain atzerakada-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen den.
Crypturellus soui
Crypturellus soui Crypturellus generoko animalia da. Hegaztien barruko Tinamidae familian sailkatua dago.
Garinoain
Euskara
Koldo Zuazok, 2010ean, Garinoain ez-euskal-eremuan sailkatu zen.
Nafarroako Gobernuak onartutako Euskararen Foru Legearen arabera, Garinoain eremu ez-euskalduneko udalerria zen, eta hori dela eta, hizkuntza ofizial bakarra gaztelania zen. 2001eko erroldaren arabera, herritarren %3,11k zekien euskaraz hitz egiten, 2010ean % 3,02k eta 2018n % 5,80k.
2006an Udalak eremu mistoan sartzeko eskatu zuen, euskarak nolabaiteko onarpena izan zezan udalerrian.
2008an Nafarroako Ezker Batuak eta Nafarroa Baik Euskararen Foru Legea aldatu eta eremu mistoan udalerri gehiago sartzeko (horien artean Garinoain) proposamena aurkeztu zuten Nafarroako Parlamentuan. Nafar Herriaren Batasuna ez beste talde guztien baiezko botoarekin proposamena aurrera aterako zela zirudienean, Nafarroako Alderdi Sozialistaren ustegabeko jarrera aldaketak, atzera bota zuen gune mistoaren hedapena.
2017ko ekainaren 22an Nafarroako Parlamentuak eremu mistora pasatzea erabaki zuen, beste 43 udalekin batean.
Oharrak
<references group="lower-alpha" />
Oona Chaplin
Oona Castilla Chaplin (Madril, Espainia, 1986ko ekainaren 4a), ezagunagoa Oona Chaplin izen aristikoaz, espainiar zinema, antzerki eta telebista aktorea da. HBOko Game of Thrones telesailean Talisa Maegyr pertsonaiarena egiteagatik ezaguna da. Horrez gain, The Hour eta Taboo telesailetan ere antzeztu du. Charles Chaplinen biloba da amaren aldetik.
Michael Madsen
Michael Soren Madsen (Chicago, Illinois, Ameriketako Estatu Batuak, 1957ko irailaren 25a - ) aktore eta poeta estatubatuarra da. Filmeetan morroi gatazkatien paperak antzezteagatik ezaguna da, baina batez ere Quentin Tarantinoren Reservoir Dogs filmean Mr. Blonde pertsonaiagatik.
Errabdofano-(Nd)
Ezaugarriak
Errabdofano-(Nd) fosfato mineralaren formula kimikoa hau da:. Sistema hexagonalaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3,5 da.
Phaeoptyx pigmentaria
Phaeoptyx pigmentaria Phaeoptyx generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Apogonidae familian.
Alfred Jodl
Alfred Josef Ferdinand Jodl (Würzburg, 1890eko maiatzaren 10 - Nurenberg, 1946ko urriaren 16) Alemaniako jenerala izan zen. Bigarren Mundu Gerran, Oberkommando der Wehrmachten izan zen Wilhelm Keitelen agindupean. Karl Dönitz ordezkatu zuen Alemaniaren errendizioa sinatzean. Nurenbergeko epaiketetan auziperatuta, heriotza zigorra jasan eta urkatu zuten.
Marcel Buysse
Palmaresa
1909
1910
1913
1914
Marcelino Galatas
Marcelino "Chelín" Galatas Rentería (Manila, - Benalmádena, ) eusko-filipinar futbolaria izan zen, erdilari moduan aritu zena. Guraso euskaldunak zituen eta Euskal Herrian ikasi eta bere kirol ibilbidea egin zuen.
Marcel Buysse
Palmaresa
1920
Chvaletice
Chvaletice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 3.006 biztanle ditu eta 8,49 kilometro koadroko azalera. Pardubiceko barrutian dago.
Marcel Buysse
Palmaresa
1921
Chvaletice
Historia
Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1329 urtean egin zen.
Marcel Buysse
Palmaresa
1924
Calzada d'Asturiesko geltokia
Calzada d'Asturies Asturiasko Printzerriko tren geltoki bat da, udalerrian kokatuta dagoena.
Egoera
Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:
Astylosternus nganhanus
Astylosternus nganhanus Astylosternus generoko animalia da. Anfibioen barruko Arthroleptidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.
La Flocellière
La Flocellière Frantziako udalerri bat da, Vendée departamenduan dagoena, Loirerria eskualdean. 2013an 0 biztanle zituen.
Biztanleria
2007an La Flocellière udalerrian erroldatutako biztanleak 2.309 ziren. Familiak 847 ziren, horien artean 180 pertsona bakarrekoak ziren (82 bakarrik bizi ziren gizonak eta 98 bakarrik bizi ziren emakumeak), 285 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 359 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 23 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.
Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:
Erroldatutako biztanleak