cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shinmineko Lurralde Askea
Aurrekariak
1894 ko Donghakeko Nekazari Iraultza lehertu ondoren, Japoniako Inperioak Korean parte hartu zuen, penintsula Japoniaren eraginpean jarriz. Bitartean, Mantxuriako inbasio japoniarrak tentsio gero eta handiagoak eragin zituen Errusiako Inperioarekin, inperio horrek Manchuria ere inbaditu baitzuen. Errusiaren eta Japoniaren arteko gerraren ondoren, Japoniako Inperioak kontzesio handiak lortu zituen Manchurian, trenbideen kontrola hartuz, inperioko enklabe batzuk ezarriz eta, azkenik, Kwantungeko armadan indar militarrak finkatuz. Korea formalki atxiki zuen Japoniako Inperioak 1910 eko Tratatuan, eta disidente korear asko erbestera joan ziren, askok Manchuriara, ondoan dagoen lurraldea. Han, ikasketa-taldeak eta eskola militarrak ezarri zituzten Korear en independentzia-mugimendua ekintzarako prestatzeko. Martxoko Lehenaren Mugimenduaren errepresioaren ondoren, are korear gehiagok Manchuriara ihesi joan ziren, eta horrek mugimendu anarkista korearra garatu zuen erbestean.
Bitartean, Txinako Inperioaren kolapsoak Gerra Jauntxoen aroari hasiera eman zion, Mantxuria Zhang Zuolinen kontrolpean geratuz. Lehen aldiz boterera iritsi zenean, Japoniako Inperioa Zhang hiltzen saiatu zen, baina 1924 an bere jarduerak finantzatzen hasi zen antikomunista baitzen, Mantxuriako erresistentzia korearraren errepresioan lagunduz. 1927 ko ekainean, Zhangek Beiyangeko gobernuaren kontrola hartu eta diktadura militar bat ezarri zuen. Zhang Armada Nazional Iraultzailearekiko konpromisoetan hasi zenean, Japoniako gobernua bere boterea ezegonkortzen hasi zen, Mantxuriaren kontrola hartzen hasiz. 1928 ko ekainean, Iparraldeko Espedizioak Zhang behartu zuen Beijing uztera eta Mantxuriara trenez itzultzera. Mantxuriako Mukden hiriburutik kilometro gutxira, Japoniako agente inperialek eztanda egin zuten trena, Zhang hiltzen, baita beste hamasei bidaiari ere. Semeak, Zhang Xueliang, Mantxuriako Gerra Jauntxo gisa ordezkatu zuen, eta hark japoniarren aurkako jarrera erabakigarria hartu zuen, gobernu nazionalistarekin bat eginez.
Historia
KPAMaren plana Mantxurian nekazaritza kooperatiboko sistemak, doako hezkuntza eta armamentu-prestakuntza garatzea zen. Helburu nagusia zen langile migratzaile korearren berehalako behar materialak asetzea eta esplotazioatik babestea, bai jabe txinatarr baita agintari nazionalista korearren esplotazioatik. Lurretan ezartzen eta lantzen laguntzeko, nekazaritza kolektiboa sortu zuen, nekazaritzako produktuen ekoizpena eta salmenta kolektibizatu zituena. Koreako nazionalistak KPAMean lankidetzan aritu ziren arren, independentzia-helburu nazionalistak Koreako langile migratzaileen berehalako iraupenaren mende zeuden, Koreako anarkisten elkarri laguntzeko printzipioetan oinarrituta. Korea independente eta/edo anarkista batek eragindako jarduerak atzeratu egin ziren, haien programa ekonomikoei eustearen alde.
Azkenean, Mantxuriako Koreako eremu autonomoa Japoniako indar inperialek inguratu zuten hegoaldean, eta sobietar indarrek iparraldean. Ezkutuko operatiboak egiten ziren, Koreako anarkista garrantzitsuei eraso egiteko. KPAM hainbat zailtasun izaten hasi zen bere pertsonaia nagusi asko galtzean: 1930 eko urtarrilaren 20an, komunista korearrek Kim Chwa-chin hil zuten arroz-errota bat konpontzen ari zela; 1930eko irailean, Yi Eulgyu atxilotu egin zuen Japoniako polizia inperialak, eta Kim Koreara itzuli zen. Azkenik, 1931 ko irailaren 18an, inbasio japoniarrak behin betiko amaitu zuen Mantxuriako Koreako esperimentu anarkista, Mantxukuoren txotxongilo-estatua bere tokian ezarrita zuela. Koreako erakunde anarkisten aztarnek Txinako hegoaldera erretiratu ziren, eta haietako asko Bigarren Txinatar-japoniar gerran borrokatzeko eskaini ziren.
Gobernantza
KPAM "erakunde autonomo, autogobernatua eta kooperatibo" gisa definitu zen. Haren ordezkaritza-sistema eta administrazio-organoa autogobernuaren printzipio anarkistaren arabera, "gobernu behartugabea" izateko diseinatuta zeuden. Erabakiak, neurri handi batean, herri batzarretan hartzen ziren, herri, eskualde eta eskualde mailako kontseiluen federazio deszentralizatu batekin, gai handiagoez arduratzen zena.
KPAM sakon oinarritu zen sozialismo libertarioaren teoria ekonomikoetan, eta dendak, langileen kooperatibak eta eskola demokratikoak ezarri zituen bere lurralde osoan. Eskualdeko kontseiluak ere sortu ziren. Bitartean, goi mailako langileak izendatu zituzten (batez besteko soldata bakarrik jasotzen zutenak), eskualdeka hautatutako funtzionario maila apalagoekin. Antolaketa- eta propaganda-taldeek populazioaren asaldurarekin lan egin zuten, bai nekazariaren laguntza lortzeko, bai herrixkako batzar eta batzorde independenteak sortzeko. Itxuraz, talde horiek ia leku guztietara joaten ziren, eta ez zen gorabehera handirik izaten.
Kim Chwa-chin jeneralaren gidaritzapean, Independentzia Armadak Shinminen prefekturaren armada osatu zuen. Hain zuzen, nekazari-milizia bat, armadako soldadu esperimentatuak gerrillek osatu zituzten, prefekturaren akademia militarrean entrenatuak, armadak Japoniako Inperioaren eta Sobietar Batasunaren aurkako gerrillen gerra askatzeko.
Iñigo Urretxua
Iñigo Urretxua García (1978ko irailaren 20a) bizkaitar txirrindulari amateur ohia da. 2001. urtean, Txuma Txirrindulari Klasika Internazionala irabazi zuen.
Palmaresa
1998 1999 2001 2002
Virginia Pereira Álvarez
Virginia Pereira Álvarez (Bolivar Hiria, Venezuela, 1888 (edo 1896) - Filadelfia, AEB, 1947ko apirilaren 12a) maistra, mediku ikertzailea, poeta, nobelagilea eta emakumeen aldeko borrokalari feminista. Venezuelan medikuntza-ikasketetan izena eman zuen lehen emakumea izan zen. Venezuelan Unibertsitatea itxi eta erbestean, Estatu Batuetan amaitu behar izan zituen ikasketak, baina gerora ez zioten bere herrian titulua balidatu.
Biografia
Ismael Pereira Álvarez kazetari eta Juan Vicente Gómez jeneralaren gerra- eta itsas ministro ohiaren alaba eta Heraclia López andrea, Ciudad Bolívarrekoa. Bost neba-arrebetatik nagusiena zen: Ismael Aníbal (kazetaria), Alejandro, Héctor (diplomatikoa) eta América Pereira Álvarez. Inork ez zuen erabili amaren abizena.
Maistra normalista izan zen, 1903an graduatua. Medikuntzako ikasketak Venezuelako Unibertsitate Zentralean hasi zituen 1911n, eta Estatu Batuetara emigratu zuen 1912an. Filadelfian ezarri zen, Woman´s Medical College of Pensylvanian, eta 1920an lortu zuen titulua.
1921ean itzuli zen Venezuelara, eta Arnoldo Gabaldón doktorearekin batera paludismo edo malariaren sendaketak ikertzen hasi zen taldeko kide izan zen.
1918an ezkondu zen Lindley M. Hussey (Pennsylvania, 1894) Estatu Batuetako Los Angelesen herrian bizi izan zen, eta harekin —ustez— ez zuen ondorengorik izan. Hussey kimikaria eta farmazialaria zen lanbidez, eta farmakologia eta kimioterapiako ikasketak egin zituen. Idazle gisa ere nabarmendu zen. 1943. urtean Vrginia Pereira banandu zen, ezkontza-arazoengatik.
Poetisa eta narratzaile gisa ere nabarmendu zen, eta 1946an argitaratutako El Ávila mira hacia abajo eleberriaren egilea da.
Venezuelako Sociedad Bolivarianako Zuzendaritza Batzordeko kide ere izan zen, Ciudad Bolívarreko ordezkari gisa eta Espainiako hirugarren kide gisa.
1947ko apirilaren 12an hil zen Filadelfian, Pensilvanian, kontrolatu gabeko hipertentsioa eta bihotzeko arazoak zirela eta. Hilarria herri horretako Fernwood Cemeteryn dago.
Feminista goiztiarra
Virginia Pereira Álvarez emakume kultua eta nabarmena izan zen, feminismoan aurreratua. Irakasle arruntaren titulua lortu zuen eta Venezuelako lehen hezitzaile normalistetako bat izan zen, herrialdeko aldaketa pedagogikoen ondorioz. Aitak omenaldia egin zion Profesorado Normal de la Mujer Venezolana (1903) izeneko saiakera-lanarekin, Soriano Sucsen argitaletxea.
Unibertsitatea eta lana
Geroago —eta lehen aldiz—, Virginia Pereira gaztea Venezuelako Unibertsitate Zentralean matrikulatu zen, beste hogeita hamar ikaslerekin batera, medikuntzaren lanbidea ikasteko. Emakume bakarra zen. Han 1910 eta 1911 artean egin zituen ikasketak, eta karrerako lehen urtean nota bikainak lortu zituen Anatomia, Histologia, Mikrobiologia, Fisika eta Kimika Medikoko curriculum-unitateetan.
Madison (txirrindularitza)
Madison errelebo-lasterketa mota bat da pistako txirrindularitzan. New Yorken sortu zuten Madison Square Garden-en. Frantsesez "lasterketa amerikarra" deitzen zaio (curse à l'américaine), eta amerikarra ere, berriz, euskaraz, gaztelaniaz eta italieraz.
Virginia Pereira Álvarez
Unibertsitatea eta lana
Bere ezagutza apartak kontuan hartuta, Virginia Pereirak UCVko irakasle gisa parte hartu zuen, ikasle gisa, 1911ko irailaren 7an egindako oposizio-lehiaketan Ikasketa Etxe horretako Kimika eta Fisika Medikoko Katedraren prestatzaile-kargua irabazi baitzuen. Halaber, Virginia Nekazaritzako Kimikari buruzko ikasleentzako ikastaro bateko kide izan zen, Sustapen Ministerioak sustatua, gazteak arlo horretako jarduerekin ohitzeko.
Emakumezko Unibertsitarioen Ipar Amerikako Elkartea (Journal of the American Association of University Women) argitaratzeko ingelesez idatzitako artikulu batean, Virginia P. Álvarez Venezuelako hezkuntza-sistemaren azterketa egin zuen, garairako, baita herrialdeko gaixotasun nagusiei buruzkoa ere. Idazki horretan, Venezuelan egindako ibilbidearen lehen urtean izandako esperientzia kontatu zuenegileak."“Orain arte, Unibertsitate Zentralean karrera bat egin duen emakume bakarra izan naiz, nahiz eta unibertsitatea aspalditik egon den emakumeei irekita. Abantailak berberak dira bientzat; baina, egia esan, gizonek ez dituzte emakumeak atsegin handiz onartzen”."26 urterekin, Virginia Estatu Batuetara joan behar izan zuen 1912an, Juan Vicente Gómezek itxi egin baitzuen unibertsitatea (1912an Felipe Guevara Rojas ministroak uko egitea eskatzen zuten ikasleen grebaren ondorioz). Han medikuntza ikasten jarraitu zuen. Filadelfian finkatu zen, eta Woman’s Medical College of Pennsylvanian matrikulatu zen. 1920an graduatu zen. Erakunde horretan bere ikasle onenetako bat bezala gogoratzen dute eta horrela izan zen 1917an, nazioarteko beka bat jaso baitzuen, bere ikasketa medikoetan laguntzeko. Ipar Amerikako Emakume Unibertsitarioen Elkarteak eman zuen beka, AAUW (American Association of University Women) ingelesezko siglengatik ezaguna.
Madison (txirrindularitza)
Bi txirrindulariko taldeak izaten dira, txandaka aritzen direnak, eta tarteko esprinten bidez jokatzen da. Talde bereko txirrindulariek zenbaki bera izaten dute bizkarrean (kolore desberdinekoa), eta maillot (edo jantzi) berdina. Talde bakoitzak ematen dituen itzuli osoak hartzen dira aintzat sailkapena egiteko. Itzuli kopuru bera ematen duten taldeen kasuan, lortutako puntuak hartuko dira kontuan sailkapena egiteko. Itzulietara eta puntuetara berdinduta baldin badaude, azken esprintean aurretik geratu den taldearen alde erabakiko da berdinketa.
Étoile des Espoirs
Etoile des Espoirs 1971tik 1985ra izandako Frantziako txirrindulari lasterketa profesionala zen. Denboraldiaren amaiera jokatzen zen eta gehienbat txirrindulari gazteek parte hartzen zuten. Marino Lejarretak podiuma zapaldu zuen 1980ko ekitaldian.
Virginia Pereira Álvarez
Unibertsitatea eta lana
Hamar parte-hartzailerekin batera parte hartu zuen ekitaldian, Venezuelako neska gazteak 100 puntutik 99,9 lortu zituen. Puntuazio altu horren alderdirik hurbilena beste lehiakide batzuek egin zuten, 95 puntu bakarrik lortu baitzituzten. Medikuntza-fakultateko kideek eta lagunek zorionak eman zizkioten irabazle suertatu zen gazteari. Saria jasotzean, Álvarezek adierazi zuen ikasketak amaitu ondoren bere herrialdean haurren gaixotasunak prebenitzeko eta sendatzeko erakunde bat sortzea pentsatzen zuela. Establezimendu hori behar zen, neurri handi batean, haurren heriotza-tasa handia zelako Venezuelan.
Arrakasta atzerrian
1920ko ekainaren 16an, Virginia P. Álvarez Husseyk mediku titulua jaso zuen, Pensilvaniako Emakumearen Unibertsitate Medikoan, kimioterapiari buruzko gradu-tesiarekin. Hori izan zen prentsa nazionalak, El Universal egunkari karakarrak bezala, albistearen berri eman zuen gertaera. Geroago, mediku gazteak Norristownen (Filadelfia) eman zituen zerbitzu profesionalak.
Madison (txirrindularitza)
Lasterketa
Madison lasterketan, talde bakoitza beste edozein taldek baino bira gehiago egiten saiatzen da. Talde bakoitzeko lasterkariak txandaka ibiltzen dira lasterketan. Etengabe errepikatzen da ziklo hau: gogor aritu itzuli batzuetan, taldeko beste kide bati txanda eman, atseden hartu itzuli gutxi batzuetan lasaiago, eta berriro lasterketara itzultzea. Taldeak bi lasterkarikoak izaten dira, baina batzuetan hirukoak. Une bakoitzean aldeko lasterketari bakar bat ari da korrika, eta kidea ukitu behar du berriak kontrola hartu aurretik. Ukitua bultzada bat ere izan daiteke, askotan galtzan, edo baten eskuak bestearen eskuan eutsita bultzada hartuz.
Virginia Pereira Álvarez
Arrakasta atzerrian
Ondoren, Venezuelara itzuli zen, 1921ean, eta Caracasek bere senarrarekin lan egin zuen, Chaulmugra olioarekin egositako lepra edo legenar tratamenduari buruzko ikerketa-proiektu batean. Hala ere, hainbestetan zaildu zirenez, azterketa bertan behera utzi eta Estatu Batuetara itzuli ziren. Caracasen egon zen bitartean, Virginiak eta Lindley M. Hussey senarrak esperientziak trukatu zituzten A. Benchetrit- Laguntzailea zen doktorearekin, Cabo Blancako Leproseriako zuzendari eta proiektuaren bultzatzailearekin; Juan Francisco Pesticott mediku kolonbiarrarekin, eta Andrés Eloy de la Rosarekin, besteak beste.
Madison (txirrindularitza)
Lasterketa
Lasterketari bakoitzak txanda batean zenbat denbora irauten duen talde bakoitzeko kideek erabakitzen dute. Aspaldian lasterketa oso oso luzeak ziren, sei egunetara ere luzatzen ziren hasieran, lasterkariek ordu pare bateko edo gehiagoko txandak hartzen zituzten, eta geldialdian zegoen txirrindularia lotara edo bazkaltzera joaten zen. Hori errazagoa zen aspaldiko sei eguneko lasterketetan, orduak pasa baitzitezkeen txirrindularia besteengandik urruntzen saiatu gabe. Lasterketak areagotu ahala eta laburrago bihurtu zirenean talde bateko bi txirrindulariak pistan aritzen ziren aldi berean, bat bizkor doa pistaren beheko aldearen inguruan, eta bestea gorantz doa, kontrola hartzeko. "Sei egun" modernoek 12 ordu baino gutxiago irauten dute egunean, eta Madison egun zati bat da, eta, beraz, errazagoa da bidean jarraitzea.
Iñaki López Arregi
Iñaki López Arregi, (1960) gipuzkoar txirrindulari ohia da. 1981eko Nafarroako Itzulia irabazi zuen.
Madison (txirrindularitza)
Lasterketa
Lasterketan, tarteka, sprint batzuk egiten dira eta puntuak esleitzen dira posizioaren arabera.
Giovanni Fattori
Giovanni Fattori (Livorno, 1825eko irailaren 6a - Florentzia, 1908ko abuztuaren 30a) italiar margolaria izan zen.
Madison (txirrindularitza)
Lasterketa
Sei eguneko lasterketen osagai bat izaten da Madison lasterketa, baina lasterketa bereizia ere izan daiteke, Olinpiar jokoetan bezala. Bere txapelketa eta lasterkari espezializatuak ditu. UCIk zehatutako Madison lasterketek 50 km dituzte guztira (31 ml).
Giovanni Fattori
Florentziako Arte Ederretako Akademian ikasi zuen. Hasieran gai historikoak eta militateak margotu zituen, baina Barbizongo eskolaren eragina jaso ondoren, aire zabaleko margolari garrantzitsuenetako bat bihurtu zen. Orduan paisaiak, landa-eszenak eta bizitza militarreko eszenak margotu zituen. Macchiaioli taldeko buruetako bat izan zen.
Madison (txirrindularitza)
Historia
Madison lehiaketa mota Estatu Batuetako New Yorken sortu zen aurretik egiten ziren sei eguneko lasterketetan parte hartzen zuten txirrindularien gehiegizko nekea murrizteko helburuarekin.
Iñaki López Arregi
1982ko Girobioan (23 urtez azpikoentzako Italiako Giroa) izandako istripu larri baten ondorioz, txirrindularitza utzi behar izan zuen.
Madison (txirrindularitza)
Historia
Major Taylorrek atxikitako egunkari-zati garaikide baten arabera:"Txirrindulariak desatsegin bihurtzen ari dira. Nerbioen eta muskuluen higadurak eta loaren galerak eragin handia dute haingan. Une horretan desioak betetzen ez badituzte, gehiegikeria sorta batekin hautsi egiten dira. Ez zaie ezertxo ere gustatzen.'"Lasterketako baldintzek delirioak eta haluzinazioak sortarazten zituzten. Txirrindulariak maiz jausi eta erortzen ziren. Baina ondo ordainduta egoten ziren sarritan, haien egoerak okerrera egin ahala hori ikustera jende gehiago etor zedin. New Yorkeko sustatzaileek Teddy Hale-ri 5,000 odolar rdaindu zioten, 1896an irabazi zuenean, eta "mamu bat bezala irabazi zuen, bere aurpegi zuria gorpu bat bezain zuria; begiak ez ziren ikusten, garezurrera itzuli zirelako", orduko txosten batek zioen bezala.
Iñaki López Arregi
1983ko Euskadiko Sei Orduetan omenaldi bat egin zioten.
Madison (txirrindularitza)
Arau guztiak
Madisonen arau ofizialak, oso zailak ziren jarraitzeko. Nazioartekoan gaur egun Britsh Cycling-ek jarritako arau hauek aplikatzen dira:
Iñaki López Arregi
Palmaresa
1981 1982
Madison (txirrindularitza)
Olinpiadetan
Madison ekitaldi olinpikoa izan zen gizonentzat 2000, 2004 eta 2008an, baina Londres 2012ko Olinpiar Jokoetan ez zen izan, neurri handi batean genero-berdintasunagatik, ez baitzegoen emakumezko karrera baliokiderik une horretan.
Nazioarteko Batzorde Olinpikoak iragarri zuen Madison 2020ko Udako Olinpiadetarako Programa Olinpikoan sartuko zela. 2020ko Jokoetan, gizonezkoen Madisonen ekitaldia berrabiatu zen, eta emakumezkoena lehen aldiz sartu zen olinpiar joko gisa. Britainia Handiko taldeko Katie Archibaldek eta Laura Kennyk irabazi zuten emakumezko lehiaketan inaugurazio-ekitaldian.
Virginia Pereira Álvarez
Emakume baten lehen artikulu zientifikoa
Bestalde, Virginia Pereira Álvarez doktoreak Cruz María Salmerón poetaren kasua ezagutu eta tratatu zuen. Hark heterogetilo-anpuluen bidezko tratamendua agindu zion, pazientearen eskuzko mugimendua bizkortzeko. Gaixotasun horri eta beste batzuei buruzko ikerketa-lanak argitaratu zituen Caracasko Kazeta Medikoan, 22 liburukian, 20 zk. 1939an artikulu zientifiko bat egin zuen lehen emakumea izan zen. Era berean, orduko Osasun eta Gizarte Laguntza Ministerioko Bakteriologia Laborategian lan egin zuen. Analdo Gabaldón doktoreak zuzendu zuen Venezuelako paludismoa edo malaria. Ondoren, Higiene Institutuko mediku taldeko kide izan zen, Gabaldón doktorearen zuzendaritzapean.
Poeta, nobelagilea,
Bere bizitzako beste alderdi batzuen artean, Virginia Pereira Álvarez poeta eta narratzaile gisa nabarmendu zen. El Ávila mira abajo eleberriaren egilea da. Eleberri hispanoamerikar ezezagunen lehiaketan parte hartu zuen eta Kulturaren Aldizkari Nazionalean (RNC) argitaratu zen, 1-50. edizioan, 1946an. Lan hori ingelesez idatzi zuen, eta narratzaile berak gaztelaniara itzuli zuen.
Flavobacterium
Flavobacterium Flavobakterialak organotrofoen taldeko bakterioen genero bat da. Bazilo aerobioak dira, mugiezinak, Gram-negatiboak. Tipikoak dira inguru hauetan: ur geza eta gazia, elikagaiak eta landare prozesatzaileak. Espezie jankidea da uretako animalia batzuetan. Pigmentatu horiak/laranjak. Era berean, badago gizaki eta arrain espezie patogeno oportunistaren bat. Adibidez, Flavobacterium psychrophilum, ur hotzaren gaixotasunaren sortzailea. Espezie batzuk psikrofiloak dira.
Virginia Pereira Álvarez
Venezuelara itzulita titulu arazoak
Venezuelara itzuli zen 1938an, eta Bakteriologia, Parasitologia eta Medikuntza Tropikaleko Venezuelako Elkartea sortu zuen; baina ez zen ondo hartu, eta Estatu Batuetara itzuli zen. Han, hematologiari buruzko ikerketan kontzentratu zen. Itxuraz, Virginia Pereira Álvarezek Errepublikako presidenteari, Eleazar López Contrerasi, adierazi zion bere mediku-titulua baliozkotzeko eta bere herrialdean lan egiteko interesa zuela, agintari nazionalari 1939ko abenduaren 9an bidalitako gutunean adierazi bezala.
Hala ere, Arturo Uslar Pietrik, Hezkuntza Nazionaleko ministro zenak, Tulio Chiossone Errepublikako Lehendakaritzako idazkariari esan zion Bulegoko Bigarren Hezkuntzako, Goi Mailako eta Hezkuntza Bereziko Zuzendaritzak bere ardurapean emandako txosten baten arabera, hauxe adierazten zuela:"“Virginia Pereira Álvarez doktoreak ez du idatziz egin bere tituluaren errebalidari buruzko eskaerarik, ez Ministerioari ez Unibertsitate Kontseiluari, hari baitagokio gai hori. '"Virginia Pereirak hitzez adierazi zuen errebalida hori azterketarik aurkeztu gabe ematea nahi duela, eta bera graduatu zen garairan Venezuelak ez zuela baldintza hori eskatzen alegatu zuen, baina badirudi ez zuela eraginik izan aurretik zenbait errebalida eman izanak. Uneko Legeak, 81. artikuluan, honelaxe zioen: "“Atzerrian Instrukzioaren Lege Organikoan eta lege horretan aipatzen diren lanbideetako bat gauzatzeko aukera ematen duten tituluak lortu dituzten venezuelarrek Venezuelako titulu baliokidea lor dezakete hiru orduko azterketa integral baten bidez”."
Emakumearen eskubideen aldeko borrokalaria
Virginia Pereira Álvarez emakume miresgarria izan zen. Ez bakarrik bizitza intelektual eta akademikoan, baizik eta jarrera ideologikoan eta emakumearen eskubideen berdintasunaren aldeko emantzipazioan (Rodríguez Jimenez, 1964; 58. or.). Venezuelan egon zen bitartean, Virginiak jarduera politiko batzuetan parte hartu zuen. 1941ean, Isaías Medina Angaritaren hautagaitzaren alde antolatutako Karakeko gizarteko emakume talde bateko kide izan zen.
Mountain Bike Gorliz
Mountain Bike Gorliz, Mendi Bizikletako txirrindulari martxa eta lasterketa da. Mendibike Elkarteak antolatua eta Gorlizko Elizateraen Udalaren babesarekin. Historian zehar, martxa, martxa txiki, Euskadiko Open eta Bizkaiko Txapelketako lasterketak izan ditu. Bizkaian egin zen lehenengo mendi bizikleta martxa izan zen eta lazter ospea hartu zuen. V. ekitaldian, Baserritarren Kutxa k dirulaguntza eskeini zuen eta gero El Correo aldizkaria izan da babesle nagusia. Forum eta E. Busto ere babesle izan dira. Irteera Gorlizko polikiroldegian izan du beti. 2008. urtean, Bizkaiko Txapelketa izan zen eta handik aurrera lasterketak ez dira egiten eta martxak bakarrik egiten dira. Lasterketak sari onak eta ugariak eskeintzen zituen. Normalean, irabazleak 40.000 peseta irabazten zuen eta lehenengo hamarrek izaten zuten saria kategoria guztietan.
Kukumelo laranja
Deskribapena
Kapela: 6 eta 10 cm arteko diametrokoa, parabolikoa, gero ganbil-zabaldua. Ertz mehea, ildaskatua, biribildua, kapelaren kolore berekoa edo zurbilagoa. Azala bereiz daiteke, bolba hondarrik gabe, hori-gorrixka, uniformea edo laranja-lehoi kolorekoa.
Orriak: Zuriak edo kremak, libreak eta desberdinak, orritxoak daudelako.
Orri libreak: Oinera hurbiltzen diren orriak, baina ukitzen ez diotenak.
Hanka: 8 - 13 x 1 - 2 cm-koa, liraina, banangarria, erraboilduna ez, eraztunik gabea, behetik gora mehetua, orrien azpitik ildaskatua, sigi-sagako kotoi itxurako ezkata moduko batzuez estalita, bolba estua, garaia, zorro itxurakoa, mintzezkoa, zaila, kanpoaldetik zuria eta krema-laranja zurbila barruko aldean.
Haragia: Zuria, mehea, biguna, laranja kolorekoa azalaren azpian, zapore leunekoa eta usain ahulekoa.
Etimologia: Amanita grekotik dator eta Silizia eta Siria arteko mendiari egiten dio erreferentzia, han oso ugariak ziren eta. Grezieraz beste asan nahi bat ere badu, perretxikoa kontzeptu orokor gisa. Crocea epitetoa berriz latinetik dator, "croceus" hitzetik, hau da, azafrai koloretik. Bere koloreagatik.
Jangarritasuna
Jangarri ona; ez jan inoiz gordinik, egoera honetan toxikoa baita. Gutxienez 30 minutuz egosi behar dira.
Nahasketa arriskua
Amanita fulva delakoarekin, baina honek ez ditu sigi-sagako ezkata mailakaturik, eta kapela herdoil-lehoi kolorekoa du.
Banaketa eremua
Europa, mendebaldeko Asia.
Verónica Condomí
Verónica Condomí (Buenos Aires Hiria, Argentina, 1960ko azaroaren 30a) argentinar abeslari, konpositorea, gitarra-jotzailea eta irakaslea da.
1970ean MIAko (Musikari Independente Elkartuak) kide izan zen, Liliana Vitalerekin (Lito Vitaleren arreba) bikote bat osatuz. 1980an, Lito Vitalerekin izan zuen alaba, Mariela Vitale (Emme izen artistikoz ezagunagoa), eta MPAn (Musikari Herrikoi Argentinarrak) parte hartu zuen, Jacinto Piedra, Peteco Carabajal, Chango Farías Gómez eta Mono Izarrualderekin batera. 1990ean La Nota Negra taldeko kide izan zen Quique Condomí, Irene Cadario, Samy Mielgo eta Abel Rogantinirekin. Javier Malosetti, Oscar Giunta eta Ernesto Snajerrekin batera jo zuen, Condomí, Snajer, Guevara hirukotea osatu aurretik. Kantu- irakasle gisa aritzen da, eta ahots-klinikak ematen ditu, kantu kolektiboa berreskuratzeko.
2014ko maiatzaren 25ean, Maiatzaren Iraultzaren urteurreneko festetan parte hartu zuen, Nazioko Kultura Ministerioaren "Somos Cultura" showaren esparruan.
2015ean, Bila Saria lortu zuen, Argentinako folkloreko 5 kantari emakumezko onenetako bat.
Laura Campos
Laura Campos Prieto (Merida, Espainia, 1988ko irailaren 13a) espainiar gimnasta ohia da, gimnasia artistikoan espezializatua, 2004ko Atenasen eta 2008ko Pekinen olinpikoa. Besteak beste, Atenasko Olinpiadaren aurreko Testean (2004) eta Munduko Kopan (2005), barra asimetrikoetan zilarra lortu zuen.
Lehen urteak
7 urterekin hasi zen gimnasta gisa, Merida DM Klubean. Ondoren, Extremadura Klubeko kide izan zen.
2001 - 2004: 2004ko Atenasko Ziklo Olinpikoa
2001eko irailean sartu zen selekzio nazionalean, eta ordutik Madrilgo Errendimendu Handiko Zentroan entrenatu zuen. Jesús Fillo' Carballo, Lucía Guisado, Almudena San José eta Eva Rueda izan ziren selekzioko entrenatzaileak, eta Fuensanta Ros izan zen koreografoa. Talde nazionalarekin Munduko Txapelketa eta Europako Txapelketetan parte hartu zuen, eta bi aldiz olinpikoa izan zen. 2004. urtearen hasieran, Atenasko Olinpiadaren aurreko taldean brontzea lortu zuen. Ondoren, 2004ko Atenasko Olinpiar Jokoetan parte hartu zuen. Taldekako lehiaketa orokorrean 5. postuan geratu zen eta, beraz, diploma olinpikoa lortu zuen. Taldekideak:Tania Gener, Elena Gómez, Mónica Mesalles, Patricia Moreno eta Sara Moro izan ziren.
2005 - 2008: 2008ko Pekingo Ziklo Olinpikoa
Ganteko Mundu Kopan, 2005ean, asimetrikoetan zilarra eskuratu zuen. Urtebete geroago, 2006ko Munduko Gante Kopan, 6.a izan zen. 2008ko ekainean, 7. izan zen barra asimetrikoetan, eta 8., oreka-barran, Joaquín Blume memorialean, urte hartan Bartzelonako Mundu Kopan. Abuztuan, bigarren Jokoetan parte hartu zuen, Pekingo 2008ko Olinpiar Jokoetan, eta banakako lehiaketa orokorrean parte hartu zuen eta 49. postuan geratu zen.
Erretiroa
2008ko Pekingo Olinpiar Jokoen ondoren, erretiratu egin zen gimnastikatik. Extremadura Klubean entrenatzaile aritu zen denbora batez. 2015eko azaroan, Emakumea, Kirola eta Enpresa Sarietako epaimahaiko kide izan zen, Caceresen egindako Emakume, Kirol eta Enpresa I. Kongresu Iberiarrean. 2016ko uztailaren 23an, Atlanta '96ko Urrezko Dominaren urteurreneko 20. galara gonbidatutako gimnastetako bat izan zen, Badajozen.
Listeriaceae
Listeriaceae bakterio gram-positiboren familia bat da. Zelulak barra laburrak dira eta harizpiak osa ditzakete. Aukerako aerobikoak edo anaerobikoak dira. Esporak ez dira sortzen. Espezie batzuek giza eta animali listeriosia eragin dezakete.
Robert Kocharyan
Robert Sedraki Kocharyan (Ռոբերտ Սեդրակի Քոչարյան; Stepanakert, 1954ko abuztuaren 31) armenia politikaria da. [Armenia]]ko presidentea izan zen 1998tik 2008ra eta lehen ministroa 1997tik 1998ra. Aurretik, Artsakheko presidente izan zen 1994tik 1997ra, eta lehen ministro 1992tik 1994ra.
Nagorno-Karabakh hiriburuan jaio zen eta alderdi vomunistako gazteetako kide izan zen. Eskualdea Armeniarekin batzearen aldeko mugimenduaren liderretako bat izan zen eta Karabakh Garaiko Lehen Gerran esku hartu zuen.
Bere lehendakaritzan, Armeniak hazkunde ekonomiko handia izan zuen, baina Kocharyani ustelkeriaren alde egitea ere leporatu zioten.
Emme (abeslaria)
Emme, jaiotzez Mariela Vitale Condomí (Buenos Aires, Argentinan, 1982ko abenduaren 20a), argentinar aktore eta abeslaria da.
Biografia
Verónica Condomí abeslari eta konpositorearen eta Lito Vitale konpositore eta piano-jole argentinarren alaba da. Aitaren leinutik Liliana Vitaleren iloba da eta Camilo Cero Vitale aktorearen lehengusina. 2006. urtean erabat biluzik agertu zen eta bilo pubikoa untxitxo moduan depilatuta abuztuko Playboy aldizkarian. 2018aren amaieran, "nsysv" izeneko disko txiki bat argitaratu zuen (ez naiz ni zeu zara). R&Bren sustraietara itzultzeko asmoa du.
Eva y Lola filma
Sabrina Farjik zuzendutako filma. Celeste Cid eta Emme dira protagonistak, eta Centro Cultural Caras y Caretas taldeak babesten du. Desagertutakoen bi alabaren istorioa da: Evak familia biologikoarekin jarraitu zuen, Lola laguna egokia izan zitekeela jakin du eta egia argitzen lagundu ala ez erabaki behar du.
Mary McLeod Bethune
Mary Jane McLeod Bethune (Mayesville, Hego Carolina, AEB, 1875eko uztailaren 10a - Daytona Beach, Florida, 1955eko maiatzaren 18a) hezitzailea, filantropoa, borrokalari humanitarioa eta giza eskubideen aktibista izan zen. Bethunek Emakume Beltzen Kontseilu Nazionala sortu zuen 1935ean, eta erakundearen egunkari bereizgarria ezarri zuen: American Women’s Journal. Emakume afroamerikarren hainbat erakunderen buru izan zen, Koloredun Emakumeen Elkarte Nazionala eta National Youth Administration Negro Division barne. Franklin Delano Roosevelt presidentearen aholkulari nazional ere izendatu zuten, eta harekin lan egin zuen Federal Council on Colored Affairs (Gabinete beltza/ Black Cabinet) sortzeko. Bethune Daytona Beach-en (Florida) ikasle afroamerikarrentzako eskola pribatu bat hasteagatik ere ezaguna da. Ondoren, Bethune-Cookman Unibertsitatearekin garatzen jarraitu zuen. Bethune Estatu Batuetako ordezkaritzaz gain, Nazio Batuen Estatutua sortu zuen emakume afroamerikar bakarra izan zen, eta, aldi berean, lidergo-posizioari eutsi zion Emakume Amerikarrentzako Borondatezko Zerbitzuetan, Alice Throkmorton McLeanek sortua. Aktibisten parte hartzean, Ebony aldizkariak, 1949ko uztailean, 'Amerika Beltzeko Lehen Dama' izendatu zuen, eta Prentsa Beltzak 'Emakumezko Booker T Washington' izendatu zuen. 'Esfortzuaren lehen dama' deitu zioten afroamerikarren bizitza hobetzeko hartutako konpromisoagatik.
Biografia
Hego Carolinako Mayesville-n jaioa, esklabo izandako gurasoen alaba. Bost urte zituela hasi zen landan lanean familiarekin. Oso goiz agertu zuen hezteko interesa; bere ongileen laguntzarekin, Bethune unibertsitatera joan zen Afrikan misiolari izateko asmoz. Neska afroamerikarrentzako eskola pribatu bat sortu zuen Daytona Beach-en, Floridan. Ondoren, mutil afroamerikarrentzako institutu pribatu batean lan egin zuen, Bethune-Cookman Ikastetxean. Mcleod Bethunek hezkuntza-maila altuari eusten lan egin zuen, eta turisten etorrera bultzatu zuen, biztanleria beltza hezi eta gauza handiak lor zitzakeela erakusteko. Erakundeko zuzendaria izan zen 1923tik 1942ra bitartean eta 1946tik 1947ra bitartean. Mundu osoan emakume gutxik bete zuten halako kargu garrantzitsua.
Bethune emakumeen klubetan ere aktiboa izan zen, ongizatearen eta emakumeen beste behar batzuen alde laguntzen eta borrokatzen zuten erakunde zibilak baitziren, eta lider nazionala bihurtu zen. McLeod Bethunek ere modu emankorrean idatzi zuen, National Notes argitaratuz 1924tik 1928ra, Pittsburgh Courier 1937tik 1938ra eta Aframerican Women’s Journal 1940tik 1949ra, besteak beste. 1932an Franklin Delano Roosevelt presidentearen kanpainan lan egin ondoren, “Black Cabinet”-eko kide izateko gonbidatu zuten. Afroamerikarren kezkei buruz aholkatu zuen, eta Roosevelten mezua transmititzen lagundu zuen, arlo horretan egindako lorpenekin batera, boto-emaile beltzei, Gerra Zibiletik historikoki Errepublikanoei botoa eman zietenei. Garai hartan, mendearen hasieran, beltzak botorik gabe geratu ziren herrialdearen hegoaldean, eta, beraz, berak iparraldeko boto-emaile beltzengana jo zuen. McLeod hil ondoren, Louis E. Martin zutabegileak hauxe esan zuen: "“Berak, doktorea bailitzan, fedea eta itxaropena banatu zituen sendagai”."Besteak beste, ohore hauexek jaso zituen:
Haurrak eta hezkuntza
McLeod 1875ean jaio zen, Mayesville inguruko egurrezko txabola txiki batean, Hego Carolinan, Sumter konderriko kotoi- eta arroz-granja batean. Gurasoek, Sam eta Patsy McLeodek, hamazazpi seme-alaba izan zituzten eta bera hamabosgarrena izan zen.
Gurasoak esklaboak zirenez, neba-arrebetako asko esklabotzan hazi ziren. Amak nagusi batentzat lan egiten zuen eta aitak, kotoizko granja batean, “The Homestead” izeneko etxe handi batetik gertu.
Gurasoek askeak izan nahi zuten, beraz, sakrifikatu eta etxalde bat erosi zuten familiarentzat. Mary txikia zenean, amarekin joaten zen “pertsona zurien” arropa-galdaldia ematera. Halako batean, liburu bat hartu eta, irekitzean, haur zuri batek irakurtzen ez zekiela aurpegiratuta, kendu egin zion. Une horretan, Maryk zurien eta beltzen arteko alde bakarra irakurtzeko eta idazteko gaitasuna zela ikusi zuen. Horrek ikastera bultzatu zuen.
McLeod ikasgela bakarra zuen Mayesvilleko beltzen eskola batera joan zen. Eskola horri Trinity Mission School deitzen zitzaion, eta Liberatuen Misioen Presbiteriar Batzordeak zuzentzen zuen. Bera izan zen eskolara joan zen familiako bakarra, eta etxera iristean gainerakoei ikasgaiak ematen zizkien. Eskolara joateko, Mary ia zortzi kilometro ibiltzen zen. Emma Jane Wilson irakaslea bere bizitzan funtsezko zutabe bihurtu zen.
Wilson irakaslea Scotia Seminary-ra (gero Barber-Scotia College) joan zen. Eskola berera joateko beka bat lortu zion McLeodi, 1888tik 1893ra. Hurrengo urtean, Chicagoko Dwight L. Moody institutura joan zen (gero Moody Institutu Biblikoa), Afrikan misiolari izateko asmoz. Misiolari beltzik ez zutela behar esan ziotenean, eskolak ematea pentsatu zuen, afroamerikarren artean hezkuntza helburu nagusia baitzen.
Ezkontza eta familia
McLeod 1988an Albertus Bethunekin ezkondu zen. Savannah-ra (Georgia) joan ziren bizitzera, eta han lan soziala egin zuen, Floridara bizitzera joan arte. Albert izeneko semea izan zuten. Coyden Harold Uggams, bisitan zebilen ministro presbiteriarrak, Palatkara (Florida) misiolari-eskola bat zuzentzera joan zedin konbentzitu zuen bikotea. Beraz, 1899an lekuz aldatu ziren. Maryk eskola zuzendu eta eskolan hasi zen lanean. Presoekin ere hasi zen lanean. Albertusek 1907an utzi zuen familia; inoiz ez zen dibortziatu, baina Hego Carolinara joan zen; gero, 1918an tuberkulosiaz hil zen.
Lucy Craft Laneyrekin Fundazioa
Irakasle lanetan aritu zen Bethune Sumter Countyko ikastetxetik atera eta gutxira. 1896an, Lucy Craft Laneyk sortu eta gauzatu zuen Georgiako Augustan Haines Normal and Industrial Institute-n irakasten hasi zen, iparraldeko kongregazioek antolatutako Presbiteriarren misio batean. Esklaboen alaba gisa, Laneyk misiolari kristautasun sutsuaz zuzendu zuen bere eskola, nesken izaera eta hezkuntza azpimarratuz. Ikasteko gogoa zuten mutilak ere onartu zituen. Laney-ren xedea ikasleei kristau-heziketa morala ematea zen, bizitzaren erronken aurrean gaitasuna izateko. Laneyren eskolan, Bethunek ondorio hauxe atera zuen:"Ikaragarri hunkitu ninduen haren jakin-minak, alderdi guztietan egin zuen ukimen itzelak, agortezina zirudien energiak eta ikasleen eta hura ezagutzen zuten guztien errespetua eta mirespena ezartzeko ahalmen handiak. Bere ingurua irakasle baten artearekin erabiltzen zuen."Bethunek Laney-ren hezkuntzari buruzko filosofia asko hartu zituen, eta nesken eta emakumeen heziketan jarri zuen arreta, jende beltzaren baldintzak hobetzeko: “Nire arraza garatzeko itxaropen handiena gure emakumeen prestakuntza sakon eta praktikoan datza” (Garapen-bidean dauden herrialde askotako antolatzaileek estrategia hori erabiltzen dute, emakumeak hezteak familia guztien bizitza hobetzen duelakoan). Haines-en urtebete eman ondoren, misio presbiterianoak Sumter-eko Kindell Institutura aldatu zuen. Hantxe ezagutu zuen bere senarra.
Ikastetxea Daytonan
Bethunek zuri-elkarte aberatsak ere gorteiatu zituen, hala nola Palmetto Club de señoras izeneko elkartea. Bere eskolako administrazio-kontseiluan parte hartzeko gonbita egin zien gizon zuriei, eta James Gamble (Procter & Gamble) eta Thomas H. White (White Sewing Machines) izan ziren partaide. Tuskegee Institutuko Booker T. Washingtonek 1912an bisitatu zuenean, finantzaketarako ongintza zurien laguntza lortzearen garrantziari buruz aholkatu zion. 1896an Bethune Washingtonekin elkartu zen, eta harrituta geratu zen emaileekin izandako eraginagatik.
Ikasketa-plan zorrotza zela eta, neskatoak goizeko 5:30ean jaikitzen ziren Biblia aztertzeko. Etxeko ekonomia eta industria-trebetasun klaseek, hala nola jantzigintza, kapelagintza, sukaldaritza eta beste lanbide batzuk, emakume gisa eurentzat autosufizientzia bizitza azpimarratzen zuten. Ikasleen lanaldia gaueko 9:00etan amaitzen zen. Lasterrera, Bethunek zientzia- eta negozio-ikastaroak gehitu zituen, eta gero matematika, ingelesa eta atzerriko hizkuntzak, bigarren hezkuntzakoak. Bethunek beti bilatzen zituen dohaintzak eskola funtzionamenduan mantentzeko, bidaiatzen ari zela dirua biltzen baitzuen. John D. Rockefeller-en 62.000 dolarreko dohaintza batek lagundu zion, Franklin D.Roosevelt eta haren emaztearekiko adiskidetasunak bezala, sare progresista batean sartzen lagundu baitzioten.
1936tik 1942ra, Bethunek denbora murriztu behar izan zuen presidente gisa, Washington Hirian zituen betebeharrengatik. Finantzaketa gutxitu egin zen absentzia-aldi horretan. Hala ere, 1941ean, unibertsitateak lau urteko ikasketa-plana garatu zuen eta eskubide osoko unibertsitatearen estatusera iritsi zen 1942an, Bethunek uko egin zion lehendakaritzari, erantzukizun ugariek bere osasunari eragiten baitzioten. 1942ko irailaren 19an, hitzaldia eman zuen Liberty Booker T. Washington ontziaren uretaratze-ekitaldian, Los Angelesen (Kalifornia). Marian Andersonek bataiatu zuen ontzia.
Eskolako liburutegia jendearen esku jarri ondoren, Floridako doako lehen liburutegia bihurtu zen, beltzek erabiltzeko modukoa.
McLeod Ospitalea
XX. mendearen hasieran, Floridako Daytona Beachek ez zuen kolorezko jendeari laguntzeko ospitalerik. Bethunek ospitale bat sortzeko asmoa izan zuen, ikasle batekin izandako gorabehera baten ondoren. Apendizitisa izan zuen ikasle gazte baten arazoarengatik deitu egin zioten. Argi zegoen ikasleak berehala behar zuela laguntza medikoa. Hala ere, ez zegoen pertsona beltzak artatzen zituen tokiko ospitalerik. Bethunek herriko ospitaleko mediku zuriek neskari laguntzeko eskatu zuen. Bethune ikaslearengana joan zenean, atzeko atetik sartzeko eskatu zioten. Ospitalean ikaslea gaizki zaindua eta kanpoko ataripean banandua izan zela konturatu zen.
Denbora horretan, komunitateko zuriek eta beltzek McLeod ospitalearen laguntzan konfiantza izan zuten. Inguruko obra batean eztanda egin ondoren, zauritutako langile beltzak hartu zituen ospitaleak. Ospitalea eta bere erizainak ere goraipatu zituzten 1918ko gripe-agerraldian egindako ahaleginarengatik. Agerraldi horretan, ospitalea beteta zegoen, eta eskolako auditorioak gainezka egin zuen. 1931n, Daytonako (Halifax) ospitale publikoak ospitale bat irekitzea onartu zuen, pertsona beltzentzat bereizia. Biztanleria beltza ez zen erabat integratu ospitale publikoaren egoitza nagusian 1960ko hamarkadara arte.
Aktibismo sufragista
Emakumeen sufragioa ahalbidetzen zuen Hemeretzigarren Emendakina onartu ondoren, Bethunek beltzei bozketak lortzen laguntzeko ahaleginak egiten jarraitu zuen. Dohaintzak eskatu zituen boto-emaile beltzei hauteskundeetako zergak ordaintzen laguntzeko, eta Daytona Normal and Industrial Institute-n botoa emateko erregistroari buruzko irakaskuntzak banatu zituen. Gainera, boto-emaileen martxa masiboak ere antolatu zituen.
Koloredun Emakumeen Elkarte Nazionala
1924an NACW-ko presidente nazional izendatu zuten. Erakundea eragiketa erregularrak ordaintzeko arazoak izaten hasi zenean, Bethunek egoitza bat erostea eta idazkari exekutibo profesional bat kontratatzea pentsatu zuen; alderdi horri garrantzi handia eman zion NACWk jabetza bat erosi zuenean, Washington Hiriko Vermont Avenue-n 1318an. Bethune izan zen egoitza horren buru, AEBetako hiriburuan erakunde beltz batek kontrolatutako lehen egoitza izateko.
1928an, Calvin Coolidge presidente errepublikanoak antolatutako Child Welfare Conference biltzarrera gonbidatu zuten Bethune. 1930ean, Hebert Hoover presidenteak Conference on Children Health-erako hitzordua jarri zuen etxe zurian.
Hego Ekialdeko Emakumeen Elkarteen Elkartea.
Gehienetan, emakume guztiak ados jarri ziren aldatu behar zuten guztiari buruz, sufragioaren gaian izan ezik. Konferentzian zeuden emakume zuriak emakume beltzentzako sufragioaren helburua suntsitzen saiatu ziren. SACWCk liburuxka bat argitaratu zuen, Southern Negro Women (Hegoaldeko emakume beltzak) eta Race Co-Operation izenekoa. Liburuxka horretan, etxeko zerbitzuaren baldintzetarako, haurren ongizaterako, bidaietarako, hezkuntzarako, prentsarako eta botorako eskubidearekin lotutako eskaera guztiak azaltzen ziren.
Taldeak boto-emaile beltzen erregistrorako laguntzarekin jarraitu zuen bozketa legalerako eskubiderako zuzenketa konstituzionala lortu arte. Estatuaren barruan, ordea, eta hegoaldeko beste estatu batzuetan bezala, gizon eta emakume beltzek boto-eragozpenak izaten jarraitu zuten, literatura- eta ulermen-testaren aplikazio diskriminatzailearen bidez, eta, horrekin batera, boto-zergak, bizileku iraunkorrari buruzko eskakizunak eta agiriak erakusteko eskakizuna.
Emakume Beltzen Kontseilu Nazionala
1935ean, McLeod Bethunek Emakume Beltzen Kontseilu Nazionala (NCNW) sortu zuen New Yorken, eta 28 erakundetako ordezkariak elkartu zituen emakume beltzen eta haien komunitatearen bizitza hobetzen lan egiteko. Bethunek hauxe adierazi zuen kontseiluan:"“Geure betebeharra da Amerikako onena eta kalitate handienekoa den orori ekarpen iraunkorra egitea, askatasunaren eta aurrerabidearen herentziari eustea eta aberastea, pertsona guztiak integratzen lan eginez, haien arraza, sinesmena edo jatorri nazionala kontuan hartu gabe, bizitza espiritual, sozial, kultural, zibiko eta ekonomikoa, eta, aldi berean, demokrazia libre eta benetakoaren helmuga loriatsua lortzen laguntzea."1938an, Emakume Beltzen Kontseilu Nazionalak Emakume Beltzei eta Haurrei buruzko Konferentzia antolatu zuen etxe zurian, eta emakume beltzek demokraziaren roletan duten garrantzia erakutsi zuen. Bigarren Mundu Gerran, Emakume Beltzen Kontseilu Nazionalak irabazi egin zuen emakume beltzek Emakumeen Gorputz Armatuetan ofizialen postua bete ahal izateko onarpena. Gerrak iraun zuen bitartean, Bethune hautagai politiko eta Gerra-idazkariaren laguntzaile berezi izan zen.
90eko hamarkadan, Emakume Beltzen Kontseilu Nazionalaren egoitza Pennsylvania Avenuera aldatu zen, Etxe Zuriaren eta AEBko Kapitolioaren artean. Garai batean Bethune bizi izan zen egoitza Leku Historiko Nazional izendatu dute.
Gazteriaren Administrazio Nazionala (NYA)
Gazteriaren Administrazio Nazionala (NYA) Roosevelten Obren Aurrerapenaren Administrazioaren (WPA) barruan sortutako agentzia federala izan zen. Gazteen enplegua arintzeko eta sustatzeko berariazko programak eskaintzen zituen. Eskolatuta ez zeuden hamasei eta hogeita bost urte bitarteko langabeei bideratuta zegoen. Bethunek, gutxiengoek parte har zezaten, oso modu oldarkor eta eraginkorrean egin zion presioa erakundeari, eta 1936an, lanaldi osoko langile postu bat lortu zuen laguntzaile gisa.
Bi urtean, Bethune Gai Beltzen Dibisioko zuzendari izendatu zuten, eta dibisioa zuzendu zuen lehen emakume afroamerikarra izan zen. Finantza-kudeatzaile izan zen NYAko agente beltz bakarra izan zen. Unibertsitate beltzek Pilotu Zibilen Prestakuntza Programan parte hartzeko ardura hartu zuen, eta lehen pilotu beltzetako batzuk graduatu zituen. NYAko zuzendariak 1939an esan zuen "'Inork ezin du egin Bethune andreak egiten duena'."
Bethuneren indarrak funtzionario nazionalei gazte beltzen enplegua hobetu beharra onartzen lagundu zien. NYAren azken txostenak, 1943an argitaratua, hauxe zioen: "300.000 gazte beltzek baino gehiagok hartu zuten lana eta lan-prestakuntza NYAren proiektuetan. Proiektu horiek prestakuntza aukerak zabaldu zizkieten gazte horiei, eta aukera eman zieten ordura arte debekatuta zuten lanpostuetara iristeko."Administrazioaren barruan, Bethune NYAko funtzionario beltzak botere politikoko postuetan izendatzearen alde agertu zen. Bethunen administrari laguntzaileak Gai Beltzetako Dibisio Nazionalaren eta NYAko agentzien arteko lotura izan ziren, estatuan eta herrian. Parte-hartzaile administratibo kopuru handiak Bethuneren lan-indarra osatzen zuen. Herrialde osoko beltzentzat lan- eta soldata-aukera hobeak lortzen lagundu zuten.
Bere agintaldian, Bethunek funtzionario federalei ere presioa egin zien, beltzentzat kontsumitzailea hezteko programa bat eta haur beltz ezgaituentzako fundazio bat onar zitzaten. Langile beltzen hezkuntza-kontseiluetarako azterlanak planifikatu zituen. Funtzionario nazionalek ez zituzten babestu, finantziazio desegokiagatik eta gobernuz kanpoko agentzia pribatuen lana bikoizteko beldurragatik. NYA 1943an amaitu zen.
Kabinete beltza
Eleanor eta Franklin Roosevelten lagun hurbila eta leiala izan zen Bethune. Alabamako Birminghamen egindako Giza Ongizateari buruzko 1938ko Hegoaldeko Konferentzian, Eleanor Rooseveltek aulkian Bethunerekin batera egotea eskatu zuen, nahiz eta banantzeko estatuko legeak izan. Roosevelt maiz aipatzen zuen Bethune "bere adin-taldeko lagunik hurbilena" zela. Bethunek Roosevelt Administrazioak bere alde egindako lanaren berri eman zien boto-emaile beltzei, eta haien kezkak jakinarazi zizkien Roosevelt-ei. Aurrekaririk gabeko sarbidea zuen Etxe Zurian, lehen damarekin zuen harremanari esker.
Sarbidea erabili zuen erakunde beltzen buruzagien koalizio bat osatzeko, Gai Beltzen Kontseilu Federala izenekoa, baina Kabinete Beltza izenez ezagutu zen. Kontseilu horrek Roosevelt administrazioari aholku ematen zion Estatu Batuetako populazio beltzak zituen arazoei buruz. Talentu handiko beltzez osatuta zegoen, gehienak gizonak, eta agentzia federaletan postuak betetzeko izendatu zituzten. Gobernuan goi-mailako postuetan lan egiten zuten lehen pertsona beltzen taldea zen.
Boto-emaileei iradoki zien Roosevelten administrazioa beltzen kezkez arduratzen zela. Taldea Bethunen bulegoan edo etxean biltzen zen modu informalean eta aktarik egin gabe. Aholkulari gisa politika publikoak zuzenean sortzen ez zituzten arren, boto-emaile beltzen artean errespetatutako lidergoa ziren. Eragin handia izan zuten izendapen politikoetan eta biztanleria beltzaren alde egiten zuten erakundeentzako funtsen ordainketan.