cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mikroformatoj
Fontoteksto
Ĉi-tie por la nomoj (fn), la organizaĵo (org), la telefonnumero (tel) kaj la interreta adreso (url) estas uzataj specifike difinitaj -atributoj kaj la tuta bloko estas enmetata kiel class="vcard".
Bzovík
Situo
Bzovík situas laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 6 km.
Bercianos del Real Camino
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Treuhandanstalt
Priskribo
La societon konsistigas centro en Berlino kaj 15 filioj. Prezidantino iĝis meze de 1991 Birgit Breuel, post la murdo de sia antaŭulo Detlev Karsten Rohwedder atribuita al de teroristo de Rote Armee Fraktion en la 1.4.1991, kiu poste estis mortpafita de la polico.
La privatigaj mezuroj, kiuj celis la kreadon de konkurenckapablaj strukturoj, ofte kritikitis, ĉefe pro la nuligo de ne malmultaj postenoj. Ĝis la malkreo de Treuhandanstalt el sume 4 milionoj da postenoj perdiĝis 2,5 milionoj. Postlasis la societo ŝuldojn de 204 miliardoj da markoj, kiuj rezultiĝis ĉefe el naturprotektadaj farotaĵoj kaj monŝuldltransprenoj.
Muzeo ASTRA
La Muzeo ASTRA pri civilizo tradicia popola (rumane: Muzeul Civilizaţiei Populare Tradiţionale ASTRA din Sibiu) estas liberaera muzeo 3 km sude de Sibio. La muzeo estis fondita kiel muzeo pri agrikulturaj teknikoj kaj estas hodiaŭ pro pli ol 400 konstruaĵoj sur areo de 96 ha unu el la plej grandaj muzeoj liberaeraj de tuta Eŭropo.
Historio
Muzeo estas parto de la en la centro de Sibio troviĝanta ASTRA-muzeokomplekso kun sume 4 muzeoj, pluraj atelieroj, dokumentadcentro, filmarkivo kaj granda biblioteko. La mallongigo ASTRA staras por Asocaţia Transilvană pentru Literatura Română şi Cultura Poporului Român (=Societo transilvana por rumana literaturo kaj kulturo de la rumana popolo).
Chamalières
Chamalières estas franca situanta en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Avram Hershko
Avram HERSHKO aŭ Avram HERŜKO (n. 31-an de decembro 1937 kiel HERSKÓ Ferenc en Karcag, Hungario) kemia Nobel-premiito en 2004 pro siaj ĉelbiologiaj esploroj (malkombino de proteinoj).Lia avo (HERSKÓ Sámuel) translokiĝis el Tiszaszászfalu al Karcag, lia avino (BRAUN Helén) naskiĝis en la transsilvania áhszentmiklós. Ili havis 6 infanojn, el kiuj nur 2 restis en Hungario. Patro de Avram HERSHKO (HERSKÓ Mózes) dum la mondmilito servis kiel trudlaboristo (en juda grupo) kaj poste venis en rusan militkaptejon ĝis 1947. Li vivis kun la familio ankoraŭ du jarojn en Budapeŝto kaj elmigris en 1950 al Israelo.
Uszód
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, poŝto, apoteko, policano, sportejo, kuracejo, klubo de maljunuloj.
Har Gobind Khorana
Har Gobind Khorana (هار گوبند خورانا) estis hind-amerika biokemiisto kiu partumis la 1968-datita, nobel-premion por fiziologio aŭ medicino kun Marshall W. Nirenberg kaj Robert W. Holley por esplorado kiu helpis montri kiel la ordon de nukleotidoj en nukleaj acidoj, kiuj kunportas la genetikan kodon de la ĉelo, kontrolas la sintezon de la ĉelo de proteinoj. Khorana kaj Nirenberg ankaŭ estis premiitaj la Louisa Gross Horwitz Prize de Universitato Kolumbio en la sama jaro.
Khorana estis naskita en Raipur (hodiaŭ Tehsil Kabirwala, Panĝabio, Pakistano) kaj iĝis nature aperanta civitano de Usono en 1966, kaj poste ricevis la Nacian Medalon de Scienco. Li funkciis kiel la Alfred P. Sloan profesoro de MIT pri biologio kaj kemio, emerito kaj estis membro de la Estraro de Sciencaj Guberniestroj en La Scripps Esplorinstituto.
Hajko (Armenio)
Hajko (ankaŭ Hajk en la armena alfabeto Հայկ) estas la legenda patriarko fondinto de la armena nacio. Lia historio pri la patro de la armenoj estas rakontita en la frumezepoka verko Historio de Armenio kutime atribuata al Moseo de Ĥoreno (5-a jarcento al la 7-a jarcento de nia epoko).
Hajko kaj Reĝo Bel
En la rakonto de Moseo de Ĥoreno, Hajko, filo de Torgom, havis infanon nomatan Armanak dum li loĝis en Babilono. Post kiam la aroganta giganto Bel igis sin reĝo super ĉio, Hajko elmigris al la regiono proksime al monto Ararato. Hajko translokiĝis proksime de la Monto Ararato kun plilongigita regaĵo de almenaŭ 300 kaj ekloĝis tie, fondante vilaĝon, kiun li nomis Hajkaŝen.. Survoje li lasis taĉmenton en alia loĝloko kun sia nepo Kadmos. Bel sendis unu el siaj filoj por peti lin reveni, sed estis rifuzita. Bel decidis marŝi kontraŭ li kun amasa forto, sed Hajko antaŭe estis avertita de Kadmos pri sia pritraktata aliro. Li kunvenigis sian propran armeon laŭ la bordo de Lago Van kaj diris al ili, ke ili devas venki kaj mortigi Belon, aŭ morti provante fari tion, anstataŭ fariĝi liaj sklavoj. En liaj skribaĵoj Moseo deklaras tion:"Hajko estis bela, amika viro, kun bukla hararo, brilantaj okuloj kaj fortaj brakoj. Li estis viro de grandega staturo, potenca pafarkisto kaj sentima militisto. Hajko kaj lia popolo, de la tempo de iliaj prapatroj Noa kaj Jafet, migris suden al la pli varmaj landoj proksime al Babelo. En tiu lando regis malica giganto, Bel. Bel provis trudi sian tiranecon al la homoj de Hajko. Sed fiera Hajko rifuzis submetiĝi al Bel. Tuj kiam lia filo Aramaniak naskiĝis, Hajko ekstaris kaj kondukis siajn homojn norden en la landon Ararato. Ĉe la piedo de la monto li konstruis vilaĝon kaj donis al ĝi sian nomon, Hajkaŝen."
Spiritismo
Praktikado
Kio estas spiritismo? (titolo de la franca originalo Qu’est-ce que le Spiritisme?) estas verko publikigita de Allan Kardec en la jaro 1859 kiu enhavas ĉefan informon pri spiritismo kaj ege influis la movadon. Laŭ la libro mem, ĝi estas "enkonduko en la scion pri la nevidebla mondo per manifestiĝo de la spiritoj, kaj enhavas resumon de la principoj de la spiritisma doktrino, kaj respondon al la ĉefaj kontraŭdiroj."
Jure
En Brazilo, laŭ jurisprudenco, skribitaj mediumaj pruvoj estas akcepteblaj en tribunaloj se la tekston kaj subskribon de permediuma dokumento agnoskis publika notario. La jurisprudenco pri tio estas granda en Brazilo, oni povas citi tri famajn kazojn en kiuj juĝo akceptis mediumajn leterojn:
Alie, la konstitucio de subŝtato Pernambuko, art. 174 devigas al subŝtato ke ĝi publike apogu la metapsikulon, interalie, al mediumoj:
Liptovská Lúžna
Situo
Liptovská Lúžna situas laŭ traira flankovojo, kiel 6 km longa vilaĝo kaj ĝi apartenas al Nacia parko Malaltaj Tatroj. Ružomberok troviĝas je 18 km.
Sankta Sebaldo (Nurenbergo)
Ekipaĵo
Jam ĉe la ekstera fasado troviĝas parte rimarkindaj ŝtonfiguroj, ekzemple la Schreyer-Landauer-Epitafo de Adam Kraft, la monumenta Kristoforo el la 15-a jarcento, kies originalo nun trovigas en la Ĝermana Nacia Muzeo je Nurenbergo, aŭ la figuroj de la grandioze elformita geedzoportalo ĉe la nordflanko el la 14-a jarcento.
Alister Edgar McGrath
Biografio
McGrath naskiĝis en Belfasto, Nord-Irlando kaj kreskis en Downpatrick, County Down, kies li vizitis la Superan Lernejon, En septembro de 1966 li fariĝis lernanto ĉe la metodista kolegio de Belfasto, kie liaj studoj fokusiĝis sur la matematiko, fiziko kaj kemio. Poste li lernantiĝis ĉe Wadham College, Oksfordo, en 1971, kie magistriĝis, plentaksite, pri kemio. Li komencis esploron pri molekula Biofiziko ĉe la Unoversitato de Oksfordo, Departemento de biokemio sub la superrigardo de Profesoro George Radda; plue li gajnis stipendiojn per kiuj en la periodo 1975-1978, li povis magistriĝi pri sia preferata teologio.
Scripps Institution of Oceanography
Ĝi estis fondita en 1903 de William Emerson Ritter.
Direktoraro
Formo de Nova Konstitucio
Grava celo de Konstitucio estis eviti koncentriĝo de povo al unu gvidanto kaj krei kolektivan ĉefecon. Unu el la aŭtoroj de la nova konstitucio, François Antoine de Boissy d'Anglas priskribis en Konvencio. "Ni proponas al vi konsistigi la plenuman povon el kvin anoj, ŝanĝotaj po kvinono ĉiun jaron, kaj nomi ĝin Direktoraro. Ĉi tiu kombino koncentras la forton de la registaro sufiĉe por ke ĝi estu rapida kaj firma, kaj distenas ĝin sufiĉe por igi fantazia ĉian pretendon de iu direktoro pri tiraniĝo. La unu ĉefo estos danĝera. Ĉiu membro prezidos dum tri monatoj; Dum tiu tempo, li havos la subskribon kaj la sigelon de ŝtatestro. Per la malrapida kaj grada anstataŭigo de membroj de la Direktoraro, vi konservos avantaĝo de ordo kaj vico kaj havos la avantaĝo de la unueco sen malfacilo."
Strukturo de la nova konstitucio
La nova parlamento havis du ĉambrojn, Konsilion de la Kvincent kaj Konsilion de la Maljunuloj el 204 konsilianoj. Elektitaj asembleoj en ĉiuj Kantono de Francio elektis deputitojn al elektaj asembleoj en ĉiuj departementoj, kiuj elektis la anojn de ambaŭ ĉambroj. La konsilianoj havis trijaran oficperiodon, kaj ŝanĝiĝis po triono en ĉiu jaro. La Maljunuloj ne rajtis iniciati novajn leĝojn, sed ili rajtis vetoi tiujn, kiujn la Kvincent proponis.
Malsukcesa Jakobena puĉo (majo 1795), ribelo en Bretonio (junio-julio)
La 20-an de majo 1795 (1-an de prairial, jaro 3), la Jakobenoj provis ekkapti la povon en Parizo. Laŭ la modelo de la ekkapto de Danton al la Nacia Asembleo en junio de 1792, amaso de senkulotuloj invadis la kunsidejon de la Konvencio en Tuileries, mortigis unu deputiton, kaj postulis, ke oni formu novan registaron. Ĉi tiam la armeo rapidis por vakigi la kunsidejon. Pluraj deputitoj, kiuj partiiĝis al la invadintoj, estis arestitaj. La leviĝo daŭris en la sekva tago, kaj la senkulotuloj kaptis la Hôtel de Ville kiel en leviĝoj antaŭaj, sed tio malmulte efikis; popolamasoj ne moviĝis por kunbarakti. En la tria tago, la 22-a de majo, la armeo eniris kaj okupis la laboristan kvartalon de la Faubourg Saint-Antoine. La sekulotuloj estis senarmigitaj kaj iliaj ĉefoj arestitaj. En la postaj tagoj la ankoraŭ vivantaj eksmembroj de la Komitato por Publika Savo, kiun Robespierre ĉefis, estis arestitaj, krom Carnot kaj du homoj plu. Ses el la deputitoj, kiuj helpis la leviĝon kaj estis kondamnitaj al morto, mortigis sin antaŭ ol kondukiĝi al la gilotino.
La Direktoraro ekĉefas
La sekvan tagon, la novaj registaranoj ekposedis siajn oficejojn en la Palaco Luxembourg, kiujn okupis antaŭ tio la Komitato por Publika Savo. Nenio estis preparita, kaj ne havis meblojn la ĉambroj: oni sukcesis trovi lignon por varmigi la ĉambrojn, kaj tablon por labori sur ĝi. Ĉiu direktoro ekĉefis propran kampon: diplomation Rewbell; militajn aferojn Carnot kaj Le Tourneur; religion kaj publikan instruadon La Révellière-Lépeaux; kaj Barras enlandajn aferojn.
Financo kaj Ekonomio
La nova Direktoro, kiu mastrumadis financajn aferojn, La Réveillière-Lépeaux, koncize priskribis la financan staton de Francio ĉe la ekrego de la Direktoraro: "La Trezorejo estis tute malplena; eĉ ne unu sou restis en ĝi. La assignats estis senvaloraj; tiu malmulto, kiu restis en ili, malaperis tagon post tago per falado rapidega. Oni jam ne kapablis presi dum nokto tiom, kiom estis nepre nemalhavenda por provizi la plej premajn bezonojn de la venonta tago.... La publikaj enspezoj estis nulaj; la civitanoj dekutimiĝis pagi la kotizojn.... Ĉiu publika kredito jam mortis kaj ĉiu konfido pereis.... La senvaloriĝo de la assignats, la timiga rapideco de ilia falado, malgrandigis la salajrojn de ĉiuj publikaj dungitoj kaj funkciuloj ĝis valoro pure noma."
Tiuj rimedoj malpliigis la rapidecon de la inflacio. La 19-an de februaro de 1796 la registaro faris ceremonion en la Place Vendôme por detrui la presilojn, per kiuj oni produktis multegajn assignats. La sukceso estigis novan problemon: la lando ankoraŭ estis inundita sub pli ol 2.400.000.000 assignats, rajtoj pri konfiskitaj havaĵoj, kiuj nun havis iom da valoro. Tiuj, kiuj posedis assignats, povis interŝanĝi ilin kontraŭ ŝtataj mandatoj, per kiuj ili povis aĉeti kastelojn, ekleziejojn, kaj aliajn biens nationaux (ŝtatajn posedaĵojn) por ege malpliigitaj prezoj. Spekulado diskreskis, kaj posedaĵoj en Parizo kaj aliaj urboj povis transdoniĝi po pluraj fojoj en tago.
Alia problemo, kiun la Direktoraro frontis, estis la tre granda publika ŝuldo, la sama problemo, kiu estis komeniciginta la Revolucion. En septembro–decembro de 1797, la Direktoraro atakis tiun problemon per bankroto pri du trionoj de la ŝuldo kaj sekurigo pagi la alian trionon. Tio okazigis la ruiniĝon de tiuj, kiuj havis grandan kvanton da registaraj obligacioj, sed ĝi stabiligis la monon. Por konservi la trezorejon plena, la Direktoraro ankaŭ devigis novajn impostojn al posedantoj laŭ la nombro de kamenoj kaj kamentuboj, kaj poste la nombro de fenestroj, de iliaj loĝejoj. Ĝi detenis sin de novaj impostoj pri vino kaj salo, ĉar tio helpis kaŭzi la revolucion en 1789, sed ĝi aldonis novajn impostojn pri oraĵoj kaj arĝentaĵoj, ludkartoj, tabako, kaj aliaj luksaĵoj. Per tiuj iloj, la Direktoraro igis la financon relative stabila, kaj ĝi restis tia tra la Direktoraro kaj Konsularo.
La Irlanda fuŝaventuro
La Direktoraro ankaŭ serĉis novan manieron frapi Britajn interesojn kaj repagi Brition por la subteno, kiun ĝi donis al reĝistaj leviĝintoj en Bretonio. Franca ŝiparo ekvojaĝis de Brest la 15-an de decembro 1796, portante ekspedicion ĉefatan de Generalo Hoche al Irlando, kie ili esperis kuniĝi kun Irlandaj ribelanoj por forpeli la britojn. Tamen la ŝiparo estis disigita de ŝtormoj ĉe la Irlanda marbordo kaj devis reiri al sia haveno.
Supriĝo Reĝista kaj Puĉo (1797)
La unua baloto post la estiĝo de la Direktoraro okazis en marto kaj aprilo de 1797, por ŝanĝi trionon de la Konsilianoj. La baloto estis malvenkego por la eks-Konvencianoj; 205 el la 216 malvenkis. Nur dek unu eksdeputitoj de la malnova Konvencio estis reelektitaj, el kiuj pluraj estis reĝistoj. La baloto estis triumfo por la reĝistoj, precipe en la sudo kaj okcidento; post la baloto 160 deputitoj estis reĝistoj, dividitaj inter kiuj favoris reiron al absoluta monarkio, kaj kiuj deziris konstitucian monarkion laŭ la brita modelo. La konstitucimonarkiistoj elektitaj al la Konsilio inkluzivis Pierre Samuel du Pont de Nemours, kiu poste elmigris al Usono kun sia familio, kaj kies filo, Éleuthère Irénée du Pont, fondis "E. I. du Pont de Nemours and Company", nun konatan kiel DuPont. En Parizo kaj aliaj grandaj urboj, la kandidatoj de la maldekstro dominis. Generalo Jean-Charles Pichegru, eks-Jakobeno kaj ordinara soldato, kiu iĝis unu el la plej sukcesaj generaloj de la Revolucio, estis elektita prezidanto de la nova Konsilio de la Kvincent. François Barbé-Marbois, diplomato kaj negoconto de la vendo de Luiziano al Usono, estis elektita prezidanto de la Konsilio de la Maljunuloj.
Reĝismo estis ne strikte laŭleĝa, kaj deputitoj ne povis anonci sin tiaj, sed reĝistaj ĵurnaloj kaj paskviloj baldaŭ aperis, okazis monarkiistaj manifestacioj en teatroj, kaj reĝistoj portis elmontrajn vestojn, ekzemple kolumojn el nigra veluro, pri funebro pro la ekzekuto al Ludoviko la 16-a. La reĝistaj parlamentanoj postulis ŝanĝojn en la fiskaj politikoj de la registaro kaj pli tolereman sintenon rilate al religio. Dum la Konvencio, eklezioj estis fermataj kaj pastroj estis ĵurigataj, ke ili estos fidelaj al la registaro. Pastroj, kiuj rifuzis ĵuri, estis pelataj el la lando, kun kondiĉo de mortpuno se ili revenos. Sub la Direktoraro, multaj pastroj mallaŭte revenis, kaj multaj eklezioj tra la lando estis remalfermitaj kaj kaŝe farantaj servojn. Kiam la Direktoraro proponis movi la cindron de la eminenta matematikisto kaj filozofiisto René Descartes en la Panthéon-on, unu deputito, Louis-Sébastien Mercier, estinta Ĝirondano kaj kontraŭanto de la Jakobenoj, protestis, ke la ideoj de Descartes inspiris la Teroron de la Revolucio kaj detruis la religion en Francio. La cindro de Descartes ne estis movita. Elmigrintoj, kiuj foriris dum la Revolucio, estis minacitaj de la Konvencio per mortpuno, se ili revenos; nun, sub la Direktoraro, ili mallaŭte komencis reveni.
Fratinrespublikoj
La Direktoraro ankaŭ rekte atakis la aŭtoritaton de la Papo Pio la 6-a, kiu regis Romon kaj la ĉirkaŭajn Papajn Ŝtatojn. Mallonge post Kristnasko en la 28-a de decembro 1797, kontraŭfrancaj tumultoj okazis en Romo, kaj brigadestra generalo de la franca armeo, Duphot, estis murdita. Pio la 6-a agis rapide per formala pardonpeto al la Direktoraro en la 29-a de decembro 1797, sed la Direktoraro rifuzis ĝin. La soldatoj de Berthier eniris Romon kaj okupis la urbon en la 10-a de februaro 1798. Tiel oni ankaŭ proklamis la Roman Respublikon en la 10-a de februaro 1798. Oni arestis Pion la 6-an kaj malliberigis lin en la Grandduklando de Toskanio kaj en 1799 portis lin al Francio. Oni sendis la tridek milionojn da frankoj de la Vatikana trezorejo al Parizo, kie ili helpis financi la militiron de Bonaparte al Egiptio, kaj oni sendis kvincent valizojn da pentraĵoj, statuoj, kaj aliaj artaĵoj al Francio kaj aldonis ilin al la kolektoj de la Louvre.
Regraviĝo de la milito en Italio kaj Svisio
En Aŭgusto la rusoj kaj britoj estigis novan fronton en Nederlando. Brita armeo estis surterigita en Helder la 27-an de Aŭgusto, kaj rusa armeo kuniĝis kun ĝi. La 31-an de Aŭgusto, la nederlandan ŝiparon, samaliancanon de Francio, la Reĝa Ŝiparo venkis. Vidante la francajn armeon kaj registaron en krizo, la ankoraŭ vivantaj estroj de la delonge malaktivaj reĝistaj ribeloj en la Vendée kaj Bretonio kunvenis la 15-an de septembro por plani strategion. La komandanto Louis de Frotté revenis el ekzilo en Anglio por estri la novan ribelon.
La tajdo ŝanĝiĝas: Francaj sukcesoj (septembro 1799)
La militaj cirkonstancoj de Francio, kiuj ŝajnis katastrofaj dum la somero, ege pliboniĝis en septembro. La 19-an de septembro, Generalo Brune venkis kontraŭ brita kaj rusa armeo en Nederlando en Castricum. La 18-an de oktobro, sieĝataj de Brune en Alkmaar, la britaj kaj rusaj trupoj sub la Duko de Jorko konsentis retiriĝi. En Svisio, rusa imperia armeo estis disduiĝinta. La 25-an kaj 26-an de septembro, la franca armeo en Svisio, estrata de André Masséna, venkis unu parton de la rusa armeo sub Aleksander Rimski-Korsakov en la Dua Batalo de Zuriko, kaj pelis la ceteran parton, sub Suvorov, al katastrofa retiriĝo trans la Alpojn al Italio. Suvorov koleregis pri la aŭstroj, kulpigante ke ili ne apogis liajn trupojn, kaj konsilegis ke la caro retiru siajn trupojn de la milito.
Lanĉo de la puĉo (9-a kaj 10-a de novembro)
Kiel planite, antaŭ la posttagmezo Sieyés kaj Roger Ducos estis donintaj siajn dimisiojn. Talleyrand ricevis la taskon gajni la dimision de Barras. Talleyrand estis provizita per granda kvanto de mono por proponi ĝin al Barras kontraŭ lia eksiĝo; historiistoj malkonsentas, ĉu li donis la monon al Barras aŭ konservis ĝin por si. Barras, vidante la movojn de soldatoj ekstere kaj kun garantio, ke li povos konservi la grandan riĉon, kiun li akiris kiel Direktoro, senprobleme konsentis eksdirektoriĝi. Post foriĝo de tri membroj, la Direktoraro ne povis laŭleĝe kunsidi. La Jakobenaj Direktoroj Moulin kaj Gohier estis arestitaj kaj enfermitaj en la Luksemburga Palaco, garditaj de Generalo Moreau. La unua tago de la puĉo iris precize kiel planite.
Distrikto Sárvár
La distrikta ĉefurbo estas Sárvár, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 40 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 685,46 km², kie loĝas 38 862 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj.
Katedralo Sankta Barbara
Konstruhistorio
La unua konstruestro kaj arĥitekto estis Johann Parler la pli juna, filo de Peter Parler, kiu supozeble partoprenis la kunplanadon. Post la Husanaj Militoj la arĥitektoj venigitaj el Prago Matěj Rejsek, prezidanto de la praga ŝtontajlisto-gildo, kaj Benedikt Ried, reĝa arĥitekto de Vladislao la 2-a daŭrigis la konstruadon.
La origina plano intencis preskaŭ duoble grandan konstruaĵon, sed la konstruoprogresoj dependis de la prospero de la arĝentominejoj de la urbo same kiel de la pokaza politika situacio de la epoko. Tio kaŭzis longan interrompon de la konstruado post la elrabado de la urbo dum la Husanaj Militoj, same kiel la malpliiĝan intereson pri la konstruo dum la finiĝanta 16-a jarcento, kiam la reformacio trovis multajn anoj.
Janko-Muzikanto
La rakonto okazas en la 19-a jarcento, kaj la precipa rolulo estas la malsanema knabo Janko. La propraj nomoj, la uzata lingvaĵo, la agoj de la loĝantoj, la maniero pasigi tempon kaj la funkciado de la bieno indikas, ke la rakonto okazas en la rusa parto de dividita Pollando. Ewa Kosowska emfazas, ke eblas, ke Janko estas ekstergeedza infano, ĉar la rakonto ne enhavas informojn pri la patro de la knabo. Tio, kio distingas Jankon de aliaj kamparaj infanoj estas lia muzika talento. Laŭ interpretoj, ĉi tiu talento ne implicas signifajn ŝanĝojn en la vilaĝo, tamen ĝi subfosas ĝian stabilan strukturon. La vilaĝanoj trovas la muzik-obseditan knabon nekomprenebla kaj nekutima fenomeno. Fascinita de la melodio de violono, Janko enŝteliĝas en palacon por tuŝi la muzikilon. Oni akuzas lin pri provo de ŝtelo kaj kondamnas al vipado. La knabo mortas pro la tro severa puno.
László Sall
Kariero
László Sall elmigris en 1990 en Svedujon. Li publikigis en gazetoj Fáklya, Ifjúmunkás, Echinox kaj en antologioj Ötödik évszak (Mv. 1980), Alapművelet (Buk. 1985).
Samseksema liberiga movado
La samseksema liberiga movado de la fino de la 1960-aj jaroj tra mezo de la 1980-aj jaroj, konata ankaŭ kiel samseksema liberigo. }} instigis lesbaninojn kaj gejojn engaĝiĝi en radikala rektan agadon, kaj batali kontraŭ socia hontigo pere de geja fiero. En la feminisma spirito de personaro direkte al politiko, la plej baza formo de aktivismo estis emfazo al elŝrankiĝo antaŭ familio, amikoj kaj kolegoj, kaj al vivo kiel malferma lesbanino aŭ gejo. En tiu periodo, ĉiujaraj politikaj marŝoj tra ĉefaj urboj, kutime okazintaj en Junio (por rememori la Ribelon de Stonewall) estis ankoraŭ konataj kiel marŝoj por "Geja Liberigo". Nur fine de la 1970-aj jaroj (en urbaj gejcentroj) kaj ĉefe en la 1980-aj jaroj en plej malgrandaj komunumoj, tiuj marŝoj eknomiĝis gejfieraj paradoj. Tiu movado inkludis ĉefajn partojn de la komunumoj de lesbaninoj, gejoj, ambaŭseksuloj kaj transgenruloj en Nordameriko, Latinameriko, Okcidenta Eŭropo, Aŭstralio, Novzelando kaj aliaj landoj.
Francis Collins
Francis COLLINS estas usona genetikisto, naskiĝinta en 1950; nun (2011) li gvidas la National Institutes of Health en Bethesda, Marilando. Akademia membraro proponis lian asociigon al la Papa Akademio de la Sciencoj kaj Papo Benedikto la 16-a lin tia nomumis. Li kultivis sian scienculan inklinon vizitante kaj doktoriĝante pri kemio ĉe la universitato de usona Virginio, pri biokemio ĉe Universitato Yale kie plivekiĝis lia intereso por la molekuloj entenantaj la projekton de la vivo, nome DNA kaj RNA. Ĝuste por pliprofundigi tiujn sciencojn li decidis viziti medicinan fakultaton de Norda Karolino, kie brile doktoriĝis en 1977.
Demeter Lakatos
Biografio
Lakatos Demeter estis forĝisto, seruristo en urbo Roman. Post ŝoforado inter 1930 kaj 1937 li estis vagantaktoro. Li raportis al ĵurnalo Universul de Bukareŝto el Kluĵo. Poste li estis vendisto, fabriklaboristo. Li verkis ankaŭ en rumana lingvo poemojn.
Stacio Satoshō
Stacio Satoshō (japane: 里庄駅 [Satoŝō-eki], angle: Satoshō Station) estas fervoja stacio en Satoŝo, Gubernio Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Listo de bulgaraj esperantistoj
(en 1967 la bulgara esperantistaro estis unu el la plej forta en la mondo kun 5000 esperantistoj en malgranda lando.) Historio de Esperanto en Bulgario
Rivera grilbirdo
La kanto estas monotona mekanika insekteca bobenado, iom kiel la Makula grilbirdo sed pli kiel segilo kaj dum longaj periodoj, ofte krepuske.
Sant'Agostino
Sant'Agostino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Ferrara kaj situas 40 kilometrojn norde de Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 6139 loĝantojn.
Abdoulaye Wade
Abdoulaye Wade, naskita en Kébémer, sed deklarita en Ndar por havi la statuson de franca civitano, la 29an majo de 1926, estas politikisto de Senegalio. Li estis de 2000 ĝis 2012 prezidento de Senegalio.
Politika kariero
En 1973, Abdoulaye Wade estis loka respondeculo pri la Socialista Partio. En 1974, Wade formis la liberalan Demokratan Partion Senegalian (PDS) kaj li estis elektita en la Nacia Asembleo de Senegalio en 1978.
La prezidenteco de la Respubliko
La 1a de arpilo 2000, Abdoulaye Wade estis nomumita prezidento de la Respubliko de Senegalio. La ceremonio okazis en la stadiono Léopold Sédar Senghor ĉeestantaj multaj afrikaj ŝtatestroj kiel Yaya Diamé de Gambio, Alpha Oumar Konaré de Malio, Koumba Yalla de Gvineo-Bisaŭa, Robert Gueï de Eburbordo, Omar Bongo de Gabono, Ould Taya de Maŭritanio (Rim) kaj la prezidento de Sao-Tomeo kaj Principeo.
En 2000, unu el la unua decidoj de la denove elektita prezidento estis disigi la Senaton kaj la Ekonomian kaj Socialam Konsilantaron. En 2007, la prezidento Wade remalfermis ambaŭ instituciojn. Wade estas unu de la ĉefaj instiganto de la disvolviĝo de Afriko (NEPAD), tutafrikista projekto por enmeti Afrikon en la mondan komercon kaj liberigi sin el interesaj "helpantoj".
Honoraj Distingiloj
Maje de 2006 Koiĉiro Macuura, Ĝenerala Direktoro de UNESCO, kaj Henry Kissinger, iama usona Ŝtatsekretario kaj Nobelpremitoo pro paco, donis al Abdoulaye Wade la Premion Félix Houphouët-Boigny pro la serĉado de paco 2005.
Puck
Puck,, Esperante: Pucko, germane Putzig, estas urbo en Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Puck en samnoma distrikto Puck.
Historio
Antaŭ 11 mil jaroj el la norda parto de Pollando malaperis la baltia glacia epoko. La malaperanta glaĉero kreigis la skizon de la tereno, t.e. morenoj, altaĵoj, valoj, lagoj kaj riveroj. Du miljaroj poste kreigis la marbordo de la Balta Maro, tiam kun la dolĉa akvo. Nur komence de nia erao la maro ekhavis la nunan aspekton kaj grandecon.
La unuaj spuroj de homaj setlejoj en la ĉirkaŭaĵo de Puck devenas de la naŭ miloj da jaroj a.K. t.e. en la paleolitiko. Oni trovis harpunon de tiu epoko en la monteto de la Puck-arbaro - tie vivis la ĉasistoj de fokoj, kaj ĝuste ili kreis la komenckulturon de tiu regiono. La Okcidenta parto de Gdanska Pomerio estis setligita malfrue pro la tiama glaciiĝo (en plejstoceno dum la glacia epoko) kaj malfekundaj grundoj (t.e. 5 aŭ 2 mil jaroj a.K.) - pruvas tion la arkeologiaj trovaĵoj en la ĉirkaŭaĵo de Puck. Komence la homoj okupiĝis pri ĉasado de rangiferoj tial ili migris post la gregoj de rangiferoj. La plej malnovaj arkeologiaj trovaĵoj devenas el mezolitiko, oni trovis tie la hakileton faritan de la cervo-kornoj, la bronzan hakilon kaj la ŝtonan kaj silikan toporojn. Tiamatempe la loka homaro krom la ĉasado kaj kolektado okupiĝis ankaŭ pri fiŝkaptado. La homoj komencis produkti ilojn kaj sukcenfaritaĵojn. Supozeble tiamaj homoj loĝis en la provizoraj tendaroj. La neolitiko (nova ŝtonepoko) en la Pomerio komencis iom malfrue kompare kun la sudaj terenoj. Tiamatempe la homoj komencis vivi pli malnomade. Disvolviĝis tiam primitiva agikulturo. De tia periodo devenas la trovitaj apud Lenborko hakiletoj, pecetoj de argilaj ujoj, kaj ankaŭ la ŝtona ponardo. La trovaĵoj el la frua bronza epoko estas tre raraj. Oni trovis nur sceptron kaj hakileton. Dum la tiamaj epokoj en la ĉirkaŭaĵo de Pucko abundis marĉoj kaj arbaroj.
La komenco de la loko Puck estas en la 6-a jc, tiam estis jam la granda fiŝista haveno, pluraj arkeologiaj trovaĵoj pruvas pri la vastaj komercaj kontaktoj de la iamaj loĝantoj de Puck. Tiuj arkeologiaj trovaĵoj estas esplorataj nun en la subakva esplorejo ĉe la angulo de Golfo de Puck kaj elfluejo de la rivero Płutnica (legu: pŭutnjica). En tiu subakva esplorejo estas la restaĵoj de la havenaj fortikaĵoj kaj la tri slavaj ŝip-ruinoj el la 10-a jc. Tiun subakvan esplorejon oni trovis en la jaro 1977.
Dum la jaroj 1939 – 1945 urbo Puck estis okupita de la nazia Germanio. Jam inter septembro kaj decembro de 1939 germanoj organizis en Puck la prizonon kie ili torturis viktimojn poste senditaj al la Masakro de Piaśnica. En la jaroj 1941-1944 estis en Puck labor-koncentrejo, filio de la germana ekstermejo de Stutthof, oni produktis en ĝi la pecojn (partojn, elementojn) por aviadiloj. La 12-an de marto 1945 Puck estis okupita de Ruĝa Armeo. Kvin tagoj poste okazis la ripeto de la tn. "La Geedziĝo (nupto) de Pollando kun la Balta Maro" kiu okazis unue kun la partopreno de generalo Józef Haller la 10-11an de februaro 1920.
Historio de la lokaj judoj
Antaŭ la Dua Mondmilito en la urbo loĝis nur 12 judaj familioj. Tamen ilia sorto baldaŭ estis trtagika. Rezulte de la agoj de nazioj parto de ili estis transportita al Lodza geto, kie ĉiuj estis mortigitaj. La aliaj estis transportitaj al Stutthof - germana ekstermejo en okupita Pollando. Probable kelkaj estis mortigitaj dum oktobro 1939 en la Masakro de Piaśnica. La militon travivis nur kelkaj judoj de Puck.
Historio de la preĝejo de Sanktaj Apostoloj Petro kaj Paŭlo
La fundamentoj de la gotika sanktejo estas de la 13-a jc. La nuna masonita preĝejo estis konstruita fine de la 14-a jarcento. Dum la jaroj 1556-1589 la preĝejon ekposedis luteranoj. Tre riĉa interno, i.a. la kapelo de familio Weiher (Wejher) el la 16-a jarcento. Fine de la 18-a jarcento la preĝejo estis provizita per la altaroj, kiuj ekzistas ĝis nun. Dum la jaroj 1892-1896 oni faris ampleksajn renovigajn laborojn. En la jaro 1962 oni enskribis la objekton al la rejestro de historiaj monumentoj.
Historio de la stacidomo
En la jaro 1979 oni rompis la funkciadon de la fervojlinio inter Puck kaj Krokowa (krokova). Tiu linio ekfunkciis denove en majo 1983. Denove oni rompis la finkciadon de la fervojlinio inter Puck kaj Krokowa fine de la 80-aj jaroj de la 20-a jc. En majo 1989 sur tiu fervojlinio tute estis rompita la funkciado de persontrajnoj kaj vartrajnoj.
Armeaj instalaĵoj
En la jaro 1927 la divizio konsistis el la eduk-eskadro, la eskadro de la proksima kaj malproksima milit-rekono kaj eskadro de bombardado, la plotono de komunikado, la plotono de fotografiado kaj helpa administra subtrupo. Komence de la 30-aj jaroj de la 20-a jc oni decidis modernigi kaj unuecigi la ekipaĵon (flugmaŝinojn) de la divizio, preferante la polan ekipaĵon. Ĉefe temis pri la flugmaŝinoj: Lublin R.VIII kaj Lublin XIII. La 9-an de decembro 1932 la divizio eniris la mar-armeon. En la jaro 1934 la divizio konsistis el la du lini-eskadroj, la eduk-eskadro, la stab-plotono kaj la aer-eskadro. Mankis nur la torped-eskadro, ĉar ne sukcesi aĉeti la modernajn eksterlandajn flugmaŝinojn. Nur en la jaro 1938 sukcesis subskribi la kontrakton kun la itala firmao. Tamen Pollandon atingis nur unu el la ses menditaj flugmaŝinoj.
La Kaŝubia Bataliono de Naci-defendo estis la milit-trupo de la infanterio de Pola Armeo. La bataliono estis formita aŭtune de la jaro 1937 en Puck, Starzyno kaj Wejherowo. Ĝi apartenis al la Mara Brigado de Nacia Defendo. La estro de la pucka kompanio de la bataliono estis kapitano Tadeusz Florkowski. Dum la german-sovetia Invado en Pollando en la jaro 1939 la bataliono batalis en la defendo de la pola pomeria marbordo.
Baroka muziko
Eksteraj ligiloj
Angle:
Kaŭkaza tetro
Aliaj informoj
Tiu estas eble la malplej konata de ĉiuj lagopoj en la mondo, kaj estis iam klasita kiel Seninforma specio fare de IUCN. Ĵusaj studoj montris, ke ĝi malpliiĝas iome, kaj estis sekve listita kiel Preskaŭ Minacata en 2008 kun tutmonda populacio de ĉirkaŭ 70,000 en 2006. Konservoklopodoj inkludis kuraĝigi ekoturismon kiel vojo por helpi konscion pri la birdospecio kaj ties habitato.
CSS
Stilfolio povas esti aŭ kunligitaj en aparta dokumento aŭ metitaj en la HTML-dokumento mem. Unu HTML-dokumento povas alvoki plurajn CSS-dokumentojn.
Giovanni Pacini
Giovanni Pacini (11a de februaro 1796 - 6a de decembro 1867) estis itala komponisto, plej bone konata pro siaj operoj. Pacini naskiĝis en Catania, Sicilio, kiel la filo de buffo Luigi Pacini, kiu partoprenos en la premieroj de multaj el la operoj de Giovanni. La familio estis de toskana deveno, kaj ĝuste estis en Katanio kiam la komponisto naskiĝis.
Sant'Ilario d'Enza
Sant'Ilario d'Enza estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Campegine, Gattatico, Montecchio Emilia, Montechiarugolo (PR), Parma (PR) kaj Reggio nell'Emilia.
Lőrinc Tapolcsányi
Biografio
Lőrinc Tapolcsányi studis en Vieno kaj Graz akirinta 2 (filozofian kaj teologian) diplomojn. Li aliĝis al la jezuitoj en 1690. Post siaj studoj li komence instruis en Graz, poste en Jezuita Universitato de Nagyszombat, kie li instruis ĝismorte escepte 9 monatojn, tiam li havis altan postenon en Pázmáneum. Li estis rektoro inter 1719-1721 kaj inter 1728-1730.
Elektronika popmuziko
Dum la komenco de la 1980-aj jaroj, britaj artistoj kiel Gary Numan, the Human League, Soft Cell, John Foxx kaj Visage helpis la pioniradon de nova stilo de sinteza popularmuziko kiu dronis pli forte el la elektronika muziko kaj emfazis ĉefe la uzadon de sinteziloj, dum la elektra stilo estis disvolvigita de Afrika Bambaataa, kiu estis siavice forte influita de Yellow Magic Orchestra kaj Kraftwerk, kaj siavice influis la stilon de la 1980-aj jaroj de pop-muziko de Madonna.
Bèze
Bèze estas komunumo en Francio. Ĝi troviĝas en la kantono Mirebeau-sur-Bèze de la regiono Burgonjo. En 2011 la komunumo havis 725 loĝantojn.
Eŭrazia Ekonomia Unio
Celo
La EAEU instigas al la libera movado de varoj kaj servoj, kaj zorgas pri komunaj politikoj en la makroekonomia sfero, transporto, industrio kaj agrikulturo, energio, ekstera komerco kaj investo, dogano, teknika reguligo, konkurado, kaj antitrusta reguligo. Provizoj por unusola valuto kaj pli granda integriĝo estas antaŭviditaj por la estonteco.
Michael Boris Mandirola
Michael Boris Mandirola (naskiĝis ) estas itala esperantisto. Li elektiĝis kiel membro de la estraro de TEJO en la oficperiodo 2011 ĝis 2013 en la posteno de estrarano pri eksteraj rilatoj. Krome li aktivas en IEJ, la landa sekcio de TEJO en Italio. Li loĝas en Tuluzo, Francio kaj estas profesie komputil-inĝeniero. Laŭ propraj informoj li ĝenerale en la movado interesiĝas pri organizado de renkontiĝoj, eksteraj rilatoj, instruado de Esperanto, informado en lernejoj aŭ aliaj junularaj situacioj.
15034 Décines
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la franca urbo Décines-Charpieu oriente de Liono kaj ĝemelurbo de Monsummano Terme, naskiĝa urbo de la dua malkovrinto, en kiu la asocio de amatora astronomio Alepieri estas tre aktiva en popularigo de astronomio.
Sárvár
Ne miskomprenu kun Ságvár!
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Dum la Romia Imperio estis tie trapasejo tra Rába laŭ vojo Sukceno. Fortikaĵo defendis la trapasejon. Ankaŭ la hungaroj konstruis fortikaĵon, kies nomo estis hungare kotofortikaĵo. La koto signifas ramitan teron. En la 16-a jarcento Rába iĝis fronto inter aŭstroj-hungaroj kaj turkoj. En 1532 la turkoj ne povis okupi la fortikaĵon. Fortikaĵestro estis "nigra bejo" Francisko Nádasdy (militestro).
Oranĝakapa turdo
La Oranĝakapa turdo estas ĉiomanĝanta, kaj nutras sin el ampleksa gamo de insektoj, tervermoj kaj frukto. Ili nestumas en arboj, sed ne formas arojn.
Taksonomio
Tiu specio estis unuafoje priskribita de John Latham en 1790 kiel Turdus citrinus, kun latina scienca nomo signife koloron "citrino" kaj reference la koloron de la kapo kaj subaj partoj. Ĝi havas ĉirkaŭ 12 subspeciojn. Rasmussen kaj Anderton (2005) sugestis, ke tiu komplekso povus konsisti el pli da unu specio.
Mezuroj
La jena tabelo resumas elektitajn fizikajn mezurojn de tiuj subspecioj, pri kiuj informoj estas disponeblaj.
Borla
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1341. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Szilágyballa apartenis al Hungario, (Kraszna, poste Szilágy).
Georg Friedrich Sigwart
Biografio
Sigwart estis filo de Johann Martin Sigwart, direktoro de la Latina Lernejo en Göppingen (+1723). En 1731, Sigwart defendis sian teson ("Thesis miscellae methaphysicae") kaj eklaboris kiel profesoro en Stutgarto. Poste li studis teologion kaj en 1734 li ricevis sian diplomon kiel teologo. En la 30-a de junio 1744 li edziĝis al Christiane Beate. Dum kvar jaroj li estis profesoro en Frankfurto ĉe Majno kaj pli malfrue li ŝanĝis al medicino, kie li studis oftalmologion en la Universitato de Halle, kaj en 1742 li establiĝis en Stutgarto kiel kuracisto, kiun li plenumis la postenon kun honoro kaj praktiko.
69-a Germana Esperanto-Kongreso
Eble pro la forta reprezentiĝo de teknikaj sciencistoj en la loka kongresa komitato, interalie Uli Ender, Fritz Hilpert kaj Gerhard Kalckhoff, tutbone sukcesis la prelega progremo rilate al la temo "scienco kaj tekniko en Esperanto", al kiu ankaŭ kontribuis esperantlingvaj prelegaj kontribuoj de la fizikisto Werner Fuß kaj la matematikisto Helmar Frank.
Civilizo
Civilizoj
La kvar ĉefaj nunaj civilizoj en la mondo estas:
Minista muzeo Landek Park
Proksime de la muzeo oni povas viziti ankaŭ muzeon de fortikaĵoj en Hlučín.
(19112) 1981 EN31
(19112) 1981 EN31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Dumuslău
Dumuslău [dumusləu] (hungare: Szilágydomoszló sila:djdomoslo:) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cehu Silvaniei. Administre ĝi apartenas al Carastelec.
Moseo de Ĥoreno
Ĥorenaci estas meritigita je la plej frua konata historiografia laboro pri la historio de Armenio skribita en la armena, sed ankaŭ estis poeto, aŭ himnoverkisto, kaj gramatikisto. La Historio de Armenio estis verkita laŭ peto de princo Sahak de la dinastio de la bagratidoj kaj havis grandegan efikon super la armena historiografio. Ĝi estis vaste uzita kaj citita de postaj mezepokaj armenaj aŭtoroj. Kvankam aliaj armenoj kiel Agatangelos antaŭe verkis historiojn pri Armenio, la verko de Moseo enhavas apartan signifon, ĉar ĝi enhavas unikan materialon pri la malnovaj perbuŝaj tradicioj en Armenio antaŭ la konvertiĝo al kristanismo kaj, pli grave, spuras armenan historion de la tempo de Moseo ĝis ĝiaj originoj.
Reveno al Armenio
La studentoj forlasis Armenion iam inter 432 kaj 435. Unue ili iris al Edeso, kie ili studis en la lokaj bibliotekoj. Poste ili transiris al Jerusalemo kaj Aleksandrio. Post studado en Aleksandrio dum sep jaroj, Moseo kaj liaj samklasanoj revenis al Armenio, nur por trovi ke Mesrop kaj Sahak jam mortis. Moseo esprimis sian ĉagrenon en lamento ĉe la fino de Historio de la armenoj :"Dum ili [Mesrop kaj Sahak] atendis nian revenon por festi la plenumojn de siaj studentaj [t.e., tiu de Moseo], ni rapidis de Bizanco, atendante, ke ni dancos kaj kantos dum geedziĝo ... kaj anstataŭe, mi trovis min malĝoja ĉe la piedo de la tomboj de niaj instruistoj ... Mi eĉ ne alvenis ĝustatempe por vidi iliajn okulojn fermiĝi nek aŭdi ilin paroli iliajn finajn vortojn."Por plue malfaciligi iliajn problemojn, la etoso en Armenio, al kiu Moseo kaj la aliaj studentoj revenis, estis tre malamika kaj la denaska loĝantaro rigardis ilin kun malestimo. Dum pli postaj armenaj historiistoj kulpigis tion pri malklera loĝantaro, ankaŭ persa ideologio kaj politiko kulpis, ĉar ĝiaj regantoj "ne povis toleri altedukitajn junajn erudiciulojn freŝajn de grekaj centroj de lernado." Konsiderante ĉi tiun etoson kaj persekuton fare de la persoj, Moseo kaŝis sin en vilaĝo proksime al Eĉmiadzin kaj vivis en relativa izoleco dum kelkaj jardekoj.
Historio de la armenoj
Funkciante kiel episkopo, Moseo estis kontaktita de princo Sahak Bagratuni (mortita en 482 dum la batalo de Ĉarmano kontraŭ persa armeo), kiu, aŭdinte pri la reputacio de Moseo, petis lin verki historion de Armenio, precipe la biografiojn de armenaj reĝoj kaj la originoj de la armenaj naĥararaj familioj. Armena historiisto Artaŝo Matevosjan konsideras ke Moseo kompletigis sian verkon Historio de Armenio en la jaro 474 p.K. surbaze de sia studo pri la Kroniko de la armena historiisto de la 6-a jarcento, Atanas Taronaci.
Modernaj studoj
Antaŭaj kritikaj punktoj reviviĝis  en la dua duono de la dudeka jarcento. Ekzemple Robert W. Thomson, la antaŭa posedanto de la katedro pri armenaj studoj ĉe la universitato Harvardo kaj la tradukisto de pluraj klasikaj armenaj verkoj, asertis, ke la raporto de Moseo enhavis diversajn anakronismojn. Lia aliro en taksado de la laboro de Moseo estis kritikita kiam la angla traduko de Historio de Armenio aperis en 1978. La punktoj kiujn li levis poste estis defiitaj. Vreĵ Nersesjan, la Kuratoro de la Kristana Mezorienta Sekcio ĉe la Brita Biblioteko, diskutis pri multaj el la punktoj de Thomson, inkluzive de sia posta datado de la verkado kaj lia aserto, ke Moseo simple verkis apologiaĵon por la bagratidoj:"Se jes, kiel oni klarigas tiam la kompletan maltrankvilon de Moseo pri la okazaĵoj antaŭ la 440 kaj lian silenton pri la eventoj gvidantaj la arabajn trudenirojn kaj okupadon de Armenio inter 640–642? Cetere, se la difinita celo de la Historio estis 'plifortigi la reputacion de la familio bagratidoj' tiam ĉi tiuj eventoj devus esti centra temo de lia historio; kies lerta uzado alportis la bagratidan superecon ... La ekleziaj interesoj ne montras la 8-a jarcenton. Ekzistas neniu eĥo de la Kalcedona konflikto kiu atakis la armenojn de 451 ĝis 641 kiam la eklezia unueco formulita fare de la konsilio de Teodosiopoo estis rezignita."Gagik Sargsjan, armena erudiciulo pri la klasikaĵoj kaj plej elstara fakuli pri Moseo, ankaŭ admonis Thomson pri anakronisma hiperkritikismo kaj pro obstina rehavo kaj "eĉ troigo de la asertoj iam prezentitaj" de la erudiciuloj de la fino de la 19a kaj frua 20a jarcento, kaj precipe, de Grigor Ĥalatjanc (1858–1912). Sargsjan rimarkis, ke Thomson, kondamnante la malsukceson de Moseo mencii siajn fontojn, ignoris la fakton, ke "antikva aŭ mezepoka aŭtoro eble havis siajn proprajn regulojn mencii la fontojn apartajn de la reguloj de moderna scienca etiko." La akuzo de Thomson pri la ŝtelkopio de Moseo kaj supozata misprezento de fontoj ankaŭ estis kontraŭbatalita fare de akademiuloj kiuj asertis ke Thomson "traktis mezepokan verkinton kun la normoj" de dudeka-jarcenta historiografio kaj substrekis ke multaj klasikaj historiistoj, grekaj kaj romaj egale, okupiĝis pri la sama praktiko. Aram Topĉjan, Esplorkunlaboranto ĉe la Hebrea Universitato de Jerusalemo de Armenaj Studoj, konsentis kun tiu observado, kaj notis ke estis strange ke Thomson kulpigus Moseon pro malsukcesado mencii siajn fontojn ĉar tio estis akceptita praktiko inter ĉiuj klasikaj historiistoj.
Lanfranc
Ĉefepiskopo de Canterbury
En 1067 mortis la episkopo de Rouen kaj oni proponis ke Lanfranc sekvi lin, sed Lanfranc malakceptis. La 15-an de aŭgusto 1070 Stigand estis senigata de la ofico de ĉefepiskopo de Canterbury. La 29-an de tiu monato Lanfranc konsekriĝis kiel lia sekvanto, kaj tuj iniciis reformojn de la angla eklezio. Tomaso de Bayeux, ĉefepiskopo de Jorko, deklaris ke lia ĉefdiocezo sendependis de tiu de Canterbury, kaj sekvis longa kverelo. Kiam Lanfranc vizitis la papon por ricevi la paliumon, tiu decidis ke koncilio de la angla eklezio, kiu okazis ĉe Winchester en 1072. La konsilio aprobis la pretendojn de Lanfranc, sed estis nova papo kiu neniam konfirmis la decidon.
Nico Huurman
Nico Huurmann (naskiĝis en Nimego) estas nederlanda esperantisto. Li elektiĝis kiel membro de la estraro de TEJO en la oficperiodo 2011 ĝis 2013 en la posteno de tria vicprezidanto kaj estrarano pri aktivula trejnado kaj seminarioj, ekde la 4-a de aprilo 2012 pri financoj kaj subvencipetado. Krome li aktivas en NEJ, la landa sekcio de TEJO en Nederlando. En 2012 li vivis en Vieno, Aŭstrio kaj estis studento pri civila tekniko kaj inĝenierado aldone al esti volontulo ĉe studenta asocio. Lia "hejma" altlernejo tamen estas la Teknologia Universitato Delft. Nun li loĝas kun sia edzino en Slovenio.
Hahausen
Hahausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Goslar de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Andrés Caicedo
La Sinmortigo
Analizante lian morton, Alberto Fuguet diras:
Flago de Ilinojso
Leĝo-projekto kun la celo modifi la originan dizajnon de 1915, aldonante la vorton «Illinois» sub la blazono, estis proponita de la reprezentanto Jack Lansing kaj aprobita de la Ĝenerala Asembleo kaj reganto Richard B. Ogilvie la 17-an de septembro 1969. Ogilvie kreis komitaton por establi dizajn-regularon de la nova flago, por certigi la uniformecon de la reproduktado de la koloroj kaj la dizajno de la flago-fabrikantoj.
Amara Moira
Lia nomo estas inspirita en Odiseado de Homero, kie la Moiroj estas vidantoj, kiuj antaŭdiris amaran sorton por Odiseo. Tial lia nomo signifus "amaran sorton."
Emil kaj la detektivoj
Intrigo
Emil Tischbein estas malriĉa knabo kies patro mortis, kaj kiu vivas kun sia patrino, barbirino. Lia patrino sendas lin al Berlino al la onklino kaj avino de Emil dum ferio, kaj donas al li 140 markojn por sia avino, sed dum lia trajnveturado li estas prirabita fare de trajnoŝtelisto portanta nigran bulĉapelon dum li dormas.
Adapto por televido, teatro kaj kino
La produktadoj faris ŝanĝojn al la intrigo: en kelkaj el ili la roluloj iĝis usonanoj; en la germana versio de 2001, la rakonto estis adaptita al la tiama nuntempo: en la originala verko, kiu okazas en Berlino en 1929, nur kelkaj el la infanoj havis telefonon hejme, kaj unu el ili laboras en telefoncentralo dum la tuta intrigo, kaj ege frustriĝas ke li maltrafis la tutan ekscitigan okazaĵon. En la moderna filmo ĉiuj infanoj havas poŝtelefonon, kaj ili uzas ĝin vaste. Ankaŭ en la verko estas dirite ke lia patro mortis kaj ke li iras al sia onklino kaj avino, dum en la filmo li iras al familio pri kiu li ne konas ion ajn, kaj tio helpas al membro de la bando maskiĝi kiel li kaj helpi Emil kapti la ŝteliston. Krome, en la filmo lia patro estis vundita kaj lia patrino enmigris al Usono. Sekvante sian vundon, la patro de Emil perdas sian laboron ĉar lia ŝoforlicenco estas revokita. Emil provas falsi lian licencon kaj kiel rezulto li ekhavas eĉ pli da problemoj.
Lasta Periodo de antikva Egiptio
La Lasta Periodo de Antikva Egiptio referencas al la lasta florado de denaskaj egiptaj regantoj post la tria meza periodo de la 26-a dinastio - post konkeriĝo fare de la Persa Imperio - kaj finiĝis per la konkeriĝo de la imperio fare de Aleksandro la Granda. Ĝi daŭris inter la jaroj 672 ĝis 332 antaŭ nia erao.
Sintioj
Plimulto de sintioj loĝas en Germanio kaj aliaj ĝermanlingvaj landoj (Aŭstrio, Svisio, Nederlando, Svedio), kaj ankaŭ en Francio, Belgio kaj norda Italio. Tradicie nomadaj, iliaj grupoj nun preskaŭ ĉiam formas getojn en bordoj de urboj kaj vilaĝoj. Plej kutime, la vivnivelo en tiuj getoj estas sufiĉe malalta, kaj atingo al eduko, kuraco kaj aliaj sociaj servoj estas malfacila por sintioj.
Reszel
En la loko, en kiu nun staras kastelo antaŭe la Ordeno de Germanaj Kavaliroj konstruis lignan kasteleton. En la 13-a jc ekregis tie ĉi varmiaj episkopoj, kiuj komencis konstrui brikan kastelon, kies konstruado daŭris 50 jarojn. Meze de 15-a jc ĝi perdis sian defendan rolon kaj servis nur por administraj celoj. En la 18-a jarccento la kastelo ruiniĝis, ĝis en la 1920-aj jaroj oni rekonstruis ĝin kaj eklokiĝis ĉi tie evangelia preĝejo kaj malgranda muzeo.
Historio de Reszel en la Mezepoko
En la jaro 1505 oni komencis la konstruon de la defendmuroj kaj urbaj fortikaĵoj, danke al kiuj urbo povis sin defendi kontraŭ la atako de la armeo de la Teŭtona Ordeno en la jaro 1520. Mieszczanie reszelscy dobrze prosperowali w wieku XV i XVI, ale największy rozkwit nastąpił w XVII stuleciu. W mieście istniały wówczas liczne warsztaty malarskie i złotnicze. Od końca XVI wieku w Reszlu działała szkoła dla dziewcząt prowadzona przez siostry katarzynki. Szkoła parafialna funkcjonowała natomiast przy kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła. W 1632 roku jezuici uruchomili kolegium reszelskie, drugą po Braniewie szkołę średnią na terenie Warmii. W latach 1631-1797 w szkole uczyło się łącznie 5733 uczniów. W mieście działały również dwa szpitale, w tym jeden przeznaczony dla chorych na trąd. Okres wojen szwedzkich oraz wybuch epidemii dżumy na początku XVIII wieku wyniszczyły miasto, zarówno pod względem gospodarczym, jak i ludnościowym. Mimo wszystko w 1772 roku Reszel liczył aż 1880 mieszkańców, a miejscowe rzemiosło rozwijało się intensywnie, danke al la komerco de greno kaj drapo. Post la unua dispartigo de Pollando en la jaro 1772 la urbo estis aneksita de Prusio.