cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τομπίας Λίντχολμ
Γεννήθηκε το 1977 στο Νέστβεντ της Δανίας. Έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με τον Τόμας Βίντερμπεργκ στα σενάρια των ταινιών του δεύτερου, μεταξύ αυτών και το υποψήφιο για Όσκαρ Το κυνήγι. Έχει σκηνοθετήσει την ταινία Η απόφαση, που ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 88α βραβεία Όσκαρ. Το 2020 συνέγραψε με τον Βίντερμπεργκ την ταινία Άσπρο πάτο και έλαβαν το βραβείο Σεναρίου στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ενώ η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Ευστράτιος Κουλουμβάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Κουλουμβάκης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λακωνίας στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή του Αυγούστου του 1910. Το 1911 επανεξελέγη βουλευτής και στην αρχή αντιτάχθηκε στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως, το 1917 έγινε οπαδός του Βενιζέλου και μάλιστα διορίστηκε Νομάρχης Αττικοβοιωτίας, υπηρετώντας επί τριετία. Στις 9 Μαρτίου 1930 έπειτα από επαναληπτική εκλογή επέστρεψε στα βουλευτικά έδρανα στην εκλογική περιφέρεια Οιτύλου, εκλεγείς με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Μεταπολεμικά, το 1946 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων (Λαϊκόν Κόμμα), υπηρετώντας ως το 1950. Σε εκείνες τις τελευταίες εκλογές ο Κουλουμβάκης έλαβε 27.224 ψήφους.
Άλπεις Γραίαι και Ποινιναί
Ιστορία
Επί Διοκλητιανού (284–305), η επαρχία ενσωματώθηκε στις επαρχίες της επισκοπής της Γαλατίας. Μερικοί μελετητές χρονολογούν την ενοποίηση των Άλπεων Γραιών και Άλπεων Ποινινών σε αυτήν την περίοδο και όχι στη βασιλεία του Κλαύδιου. Το 381 αναφέρθηκε ο πρώτος επίσκοπος της περιοχής, ο Θεόδουλος. Μετά την Πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή εισέβαλαν οι Βουργουνδοί και την ενσωμάτωσαν στο βασίλειό τους. Μετά την πτώση του, ενσωματώθηκε στο Φραγκικό βασίλειο το 534 και στη συνέχεια εισέβαλαν για λίγο οι Λομβαρδοί το 574.
Μπανιόλες
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Ζιρόνα Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Γεώργιος Αλεξανδρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 8 Μαΐου 1921 διορίστηκε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Γούναρη.
Αριστοτέλης Αναγνωστόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Δωρίδα και ήταν υποστράτηγος ε.α. Εξελέγη βουλευτής Δωρίδος στις εκλογές του 1899 και επανεξελέγη βουλευτής Φθιώτιδος και Φωκίδος στις εκλογές του 1902, του 1905, του 1915 και του του 1923. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Φθιώτιδος και Φωκίδος για εννιαετή θητεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δωρίδας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Πλατεία Καρύτση
Πληροφορορίες
Το 1900 ανεγέρθηκε στην περιοχή ένας ναός, ο οποίος ονομάζεται Άγιος Γεώργιος του Καρύκης. Επιπλέον έγινε και διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου, ο οποίος έως το 1840 ήταν νεκροταφείο. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου πήρε το όνομα Καρύκη προς τιμήν των κατόχων της περιοχης.
Δεκαετία 50'
Την δεκαετία του '50 στην Πλατεία Καρύτση, υπήρχε μια διαρκής κίνηση. Από νωρίς το απόγευμα κόσμος περίμενε καρτερικά στην ουρά του ταμείου του Θεάτρου Μουσούρη. Στα γύρω καφενεία υπήρχε έντονη δημοσιογραφική κίνηση, καθώς δημοσιογράφοι περίμεναν να μεταφέρουν τα γεγονότα από τα γειτονικά γραφεία των εφημερίδων του Λαμπράκη στη Χρ. Λαδά και στην «Εστία» στην Άνθιμου Γαζή. Στα γύρω στενά της Πλατείας Καρύτση, βρίσκονταν μικρά και μεγάλα τυπογραφεία που κυκλοφορούσαν έντυπα τις ειδήσεις σε όλη τη χώρα.
Σαβαδέλ
Το Σαβαδέλ (καταλανικά: Sabadell) είναι μια μεγάλου μεγέθους πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Ανατολικού Μπαλιές.
Εισαγγελέας Εγκλημάτων Διαφθοράς
Με βάση το νόμο 4022, της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, που στόχο είχε την ταχύτερη διερεύνηση και περαίωση υποθέσεων μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος και μείζονος δημοσίου συμφέροντος όπως χαρακτηριστικά ονομάστηκαν, δημιουργήθηκε ο θεσμός του Εισαγγελέα Εγκλημάτων Διαφθοράς, ο οποίος και θα ασχολούνταν αποκλειστικά και σε μόνιμη βάση, με την διερεύνηση τέτοιου είδους υποθέσεων.
Με την ύπαρξη του νέου αυτού θεσμού, ο προηγούμενος θεσμός του Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος, περιορίστηκε σε φορολογικά εγκλήματα μόνο.
Σιδηροδρομικός σταθμός Ράντεγκαστ
Μνημείο
Το 2004, οι εορταστικές τελετές για την εξηκοστή επέτειο από την καταστροφή του Γκέτο του Λοτζ το 1944 και την αναχώρηση της τελευταίας μεταφοράς από το Ράντεγκαστ, κίνησαν τις προσπάθειες μετατροπής του πρώην σταθμού σε μνημείο του Ολοκαυτώματος. Στις 28 Αυγούστου 2005, αποκαλύφθηκε ένα μνημείο για τους Εβραίους θύματα που πέρασαν από το σταθμό, με βάση το σχέδιο του Τσέσουαφ Μπιελέτσκι (Czesław Bielecki), το οποίο περιελάμβανε τη Σήραγγα των Απελαθέντων, μήκους 140 μέτρων. Το ανακαινισμένο κτίριο του σταθμού χρησιμεύει ως ένα από τα τμήματα του Μουσείου Ανεξαρτησίας του Λοτζ.
Χάτσικο
Αναγνώριση
thumb|left|400px| Ο τάφος του Χιντεσάμπουρο Ουένο, ιδιοκτήτη του Χάτσικο. Διακρίνεται το Σότομπα (αναθηματική πλάκα) του τάφου του Ουένο, ενώ στο πρώτο πλάνο βρίσκεται το Σότομπα του Χάτσικο. Οι δυο ταφικές στήλες είναι κοντά έτσι ώστε σύμφωνα με το Ιαπωνικό έθιμο να μείνουν αιώνια αχώριστοι. Τελικά, ο Χάτσικο χαρακτηρίστηκε σαν ζωντανός θρύλος και ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε ένα μπρούτζινο άγαλμα που τον απεικονίζει καθιστό, να περιμένει το αφεντικό του. Το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε σε μια έξοδο του σταθμού της Σιμπούγια, ενώ στα αποκαλυπτήρια ήταν παρών και ο ίδιος ο Χάτσικο. Η ιστορία του έγινε η αιτία της αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος των Ιαπώνων για τους σκύλους Ακίτα, τους οποίους περιγράφουν ως "θαρραλέους σαν σαμουράι, αλλά συνάμα τρυφερούς σαν γατάκια, με μεταξένια καρδιά, αλλά και αλύγιστους σαν ατσάλι".
Το σύμβολο
Στο ακριβές σημείο όπου ο Χάτσικο περίμενε τον κύριό του έχουν τοποθετηθεί τέσσερις μπρούτζινες πατούσες σκύλου και ένα κείμενο στα Ιαπωνικά που αναφέρεται στην αφοσίωσή του. Η είσοδος του σταθμού της Σιμπούγια όπου βρίσκεται το άγαλμά του ονομάζεται Χάτσικο-γκούτσι - «η είσοδος του Χάτσικο» και αποτελεί δημοφιλές σημείο συνάντησης για εκατομμύρια Ιάπωνες. Η μικροσκοπική πλατεία όπου βρίσκεται το άγαλμά του οριοθετεί το μοναδικό "Shibuya Crossing" (το σταυροδρόμι της Σιμπούγια), το οποίο θεωρείται το πιο πολυσύχναστο σταυροδρόμι παγκοσμίως (εκτιμάται ότι στο συγκεκριμένο σημείο η κίνηση των πεζών σε ώρα αιχμής είναι 1.000 άτομα ανά λεπτό, με μέσο όρο καθημερινά 500 άτομα ανά λεπτό, ενώ υπολογίζεται πως οι διαβάτες είναι γύρω στα 2,5 εκατομμύρια καθημερινά). Ένα όμοιο μπρούτζινο άγαλμα τοποθετήθηκε και στο Οντάτε, γενέτειρα του Χάτσικο, αλλά και στην είσοδο του μουσείου Ακίτα της περιοχής. Από τότε, ο πιστός Χάτσικο αποτελεί εθνικό σύμβολο αφοσίωσης για το Ιαπωνικό έθνος. Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου πραγματοποιείται μια σεμνή τελετή στον σταθμό της Σιμπούγια και εκατοντάδες Ιάπωνες έρχονται για να τιμήσουν την μνήμη του και την θρυλική αφοσίωση που έδειξε σε όλη του την ζωή.
Keeping Up with the Kardashians
Παιδιά
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του E! Entertainment
Αλέξιος Παλαιολόγος
Βιογραφία
Τον Ιούλιο του 1201 ο Αλέξιος ήταν επιτήδειος στην καταστολή του πραξικοπήματος, που επιχειρήθηκε από τον Ιωάννη Κομνηνό Αξούχο. Οι στασιαστές απέκτησαν τον έλεγχο των περισσότερων κτηρίων του Μεγάλου Παλατίου. Τότε ο Αλέξιος Γ΄ από τις Βλαχέρνες έστειλε με πλοιάρια τον Αλέξιο Παλαιολόγο, που συνάντησε τη Φρουρά των Βαράγγων και καθάρισαν το Παλάτιο και τον Ιππόδρομο από τους υποστηρικτές του Ιωάννη, ο οποίος συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε. Τον Φεβρουάριο του 1201/02 έγινε σεισμός και η Αυτοκρατορική σκηνή κατέρρευσε, τραυματίζοντας τον Παλαιολόγο. Το θέρος του ίδιου έτους οδήγησε εκστρατεία εναντίον του Ιωάννη Σπυριδωνάκη κυβερνήτη της ανατολικής Μακεδονίας, αναγκάζοντάς τον να διαφύγει στη Βουλγαρία.
Φρανζί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρανζιπάν (γαλλικά: Frangypans).
Ματίλντα Γκέτερ
Δραστηριότητα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Από την αρχή του πολέμου οι Φραγκισκανές Αδελφές της Οικογένειας της Παναγίας, «στο πνεύμα της χριστιανικής αγάπης και της φραγκισκανικής χαράς», έδιναν βοήθεια σε όσους είχαν ανάγκη, τόσο σε πολίτες όσο και σε μέλη του πολωνικού υπόγειου κινήματος. Οι αδελφές φρόντιζαν για δουλειά, παρείχαν καταφύγιο και διένειμαν πλαστά έγγραφα. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας στο σπίτι στην οδό Χόζα (Hoża) 53, οι αδελφές διατηρούσαν έναν παραϊατρικό σταθμό και μια κουζίνα για σούπα, τα οποία αργότερα μετατράπηκαν σε νοσοκομείο.
Η μητέρα Ματίλντα Γκέτερ δήλωσε ότι θα δεχόταν κάθε Εβραίο παιδί που μπορούσε. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, οι Αδελφές του Τάγματος έσωσαν μεταξύ 250 και 550 εβραϊκά παιδιά από το γκέτο. Η μητέρα Ματίλντα διακινδύνευσε τη ζωή της και τις ζωές των αδελφών της παίρνοντας τα παιδιά στα ορφανοτροφεία της και προσλαμβάνοντας ενήλικες να δουλέψουν μαζί τους, φροντίζοντας τα παιδιά σε εγκαταστάσεις διάσπαρτες στην Πολωνία. Ως ηγουμένη της επαρχίας της Βαρσοβίας των Φραγκισκανών Αδελφών της Οικογένειας της Παναγίας, ανέλαβε την ευθύνη να λάβει πιστοποιητικά γέννησης για τα παιδιά και να τα κρύψει στα εκπαιδευτικά ιδρύματα του τάγματος.
Ισαάκ Λεβιτάν
Καλλιτεχνική δράση
Οι εμπειρίες του αυτές αντανακλώνται σταθερά στο έργο του, όπου ακολουθεί ένα ύφος ποιητικό και νατουραλιστικό, που δείχνει την οικειότητά του με τους δασκάλους του εμπρεσιονισμού. Χαρακτηριστικοί είναι οι πίνακές του «Φθινοπωρινή ημέρα. Σοκολνίκι» (1879), «Ο δρόμος στη Βλαντιμίρκα» (1892), «Βραδινές καμπάνες» (1892), «Αιώνια ανάπαυση» (1894) και "Νούφαρα" (1895), που βρίσκονται στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ της Μόσχας.
Amstel
Ιστορία
Η Beiersche Bierbrouwerij de Amstel συστάθηκε στη Βαυαρία το 1892. Το 1915 η παραγωγή της Amstel είχε αυξηθεί είκοσι φορές και το 1926, η Amstel αποτελούσε το ένα τρίτο των ολλανδικών εξαγωγών μπύρας. Το 1941, η Amstel, μαζί με την Heineken, αγόρασαν στο Άμστερνταμ την ζυθοποιία Van Vollenhoven's Bierbrouwerij, η οποία έκλεισε το 1961.
Οίκος της Γενεύης
Τίτλος
Η οικογένεια της Γενεύης φέρει τον τίτλο του comes Gebennensis που μεταφράζεται ως "κόμης της Γενεύης» . Ωστόσο βρίσκει κανείς στην παλιά ιστοριογραφία, και συγκεκριμένα σε αυτή της Γενεύης και της Σαβοΐας, την έκφραση "κόμης του Ζενεβουά" . Έτσι, η συλλογή Καταγραφές της Γενεύης (Régeste Genevois, 1866) έχει την καταχώρηση «Ζενεβουά: κόμητες -και οικογένεια- της Γενεύης". Αυτή η έκφραση χρησιμοποιείτο, ιδιαίτερα μετά την εξάλειψη των κομήτων, από τα μέλη του Οίκου της Σαβοΐας, που λάμβαναν τη Γενεύη ως πρόσοδο (appanage).
Προέλευση
Οι πρώτες αναφορές στον τίτλο του κόμη της Γενεύης χρονολογούνται από το 1001-1002,, με την αναφορά σε καταστατικό κάποιου κόμη Μανασσή. Αυτός ο αξιωματούχος του Ροδόλφου Γ΄ τελευταίου βασιλιά της Βουργουνδίας, αναφέρεται και πιστοποιείται στον τίτλο του "Ego in Dei nomine Manasse comes" στην κομητεία της Γενεύης. Ωστόσο, εάν η εμφάνιση, σύμφωνα με τις αναφορές, του Οίκου της Γενεύης χρονολογείται στην ίδια αυτή περίοδο,, καμία συγγενική σχέση δεν αναφέρεται αυτού με τον Οίκο. Το πρώτο μέλος της οικογένειας παραμένει κάποιος Ζερόλ (Gérold) ή Ζιρώ (Giraud), γύρω στα μέσα του 11ου αι. (1032 ). Αυτός ο Ζερόλ φαίνεται να είναι είτε ανιψιός του Ροδόλφου Γ΄ βασιλιά της Βουργουνδίας, είτε οπωσδήποτε απόγονος του Οίκου των Ροδολφιδών (Παλαιών Γουέλφων) μέσω θηλυγονίας , ωστόσο ο πατέρας του είναι άγνωστος. Ο Οίκος της Γενεύης εμφανίστηκε στις αρχές του έτους 1000 σχεδόν ταυτόχρονα με τις άλλες μεγάλες οικογένειες κομήτων, στην περιοχή που οι ιστορικοί αποκαλούν τον μεσαίο Ροδανό, στο πρώην βασίλειο της Βουργουνδίας, όπως οι Ουμβερτίδες (ο μετέπειτα Οίκος της Σαβοΐας) οι Γκιγκονίδες (ή του Αλμπόν, που θα πάρουν τον τίτλο του "Δελφίνάτου"), οι Βαλένς και οι Φορέζ.
Σχέσεις με την πόλη της Γενεύης
Ο Αίμων Α΄ κόμης της Γενεύης, εγγονός του Ζερόλ, κυριαρχούσε στην κομητεία της Γενεύης κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, αλλά η εξουσία του επάνω στην πόλη της Γενεύης αμφισβητήθηκε,. Πράγματι, η εξουσία της κομητείας εκείνη την εποχή ανταγωνιζόταν την Εκκλησία για θρησκευτικούς διορισμούς. Ο κόμης της Γενεύης στη συνέχεια αντιτάχθηκε στον επίσκοπο της πόλης Ουμπέρ ντε Γκραμόν,. Ο τελευταίος κατέληξε να αφορίσει τον κόμη και να του επιβάλλει τη συνθήκη του Σεϋσέλ το 1124. Αυτή η συνθήκη προέβλεπε την εγκατάλειψη των διαχρονικών διεκδικήσεων του κόμη στην πόλη της Γενεύης προς όφελος του επισκόπου, : ο κόμης διατήρησε μόνο το κάστρο του Μπουργκ-ντε-Φουρr και πήρε ως αντάλλαγμα ορισμένα δικαιώματα και ιδιοκτησίες του επισκόπου στην κομητεία.
Μπεατρίς Γκουτιέρες Μούλερ
Βιογραφία
Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε ως δημοσιογράφος για την El Universal ενώ έμενε στην Πουέμπλα.
Κατάλογος αστέρων του Ηριδανού
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ
Ο Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ (Jean-Louis Guez de Balzac· Ανγκουλέ μ 1597 – 1654) ήταν Γάλλος ελευθεριακός συγγραφέας, επιστολογράφος και ακαδημαϊκός, πολύ διάσημος στην εποχή του για την ποιότητα της πρόζας, η οποία εμφανίζεται στις Επιστολές του. Η καυστική του σάτιρα εμφανίζεται στο έργο του Ο Πρίγκιπας, αναφερόμενος στον Λουδοβίκο ΙΓ΄.
Οι Πέντε της Κομητείας Γιούμπα
Οι Πέντε της Κομητείας Γιούμπα (Αγγλικά: Yuba County Five)ήταν μια ομάδα νεαρών ανδρών από την πόλη Γιούμπα της Καλιφόρνια, με ήπιες διανοητικές αναπηρίες ή ψυχιατρικές παθήσεις, οι οποίοι εξαφανίστηκαν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, μετά από έναν αγώνα μπάσκετ στο κολεγιακό πανεπιστήμιο του Τσίκο, το βράδυ της 24ης Φεβρουαρίου του 1978. Οι τέσσερις της παρέας - ο Μπιλ Στέρλινγκ 29 ετών, ο Τζάκι Χιούετ 24 ετών, ο Τεντ Γουάιχερ 32 ετών και ο Τζακ Μαντρούγκα 30 ετών - βρέθηκαν αργότερα νεκροί. Ωστόσο, ο πέμπτος, ο Γκάρι Μαθάιας 25 ετών, δεν βρέθηκε ποτέ.
Ποιοι ήταν οι πέντε φίλοι
Ο Τζάκι Χιούετ ήταν πιο κοντά με τον Τεντ Γουάιχερ, καθώς τον θεωρούσε σαν τον μεγαλύτερο του αδελφό. Είχε την μεγαλύτερη διανοητική αναπηρία από τους πέντε άντρες. Δεν μπορούσε να διαβάσει, να γράψει ή να κάνει μόνος του ένα τηλεφώνημα και πάντα εξαρτιόταν από την βοήθεια της οικογένειας του και του στενού του φίλου Τεντ Γουάιχερ. Ήταν πολύ ντροπαλός, είχε πρόβλημα ομιλίας, ήταν κλειστός χαρακτήρας, και δεν του άρεσε ιδιαίτερα να λείπει από το σπίτι για μεγάλες χρονικές περιόδους. Ζούσε σε μια φάρμα με την οικογένεια του και είχε ένα σκυλί, ράτσας Μπιγκλ που ονομαζόταν «Μπόου» Ο Λανς Άγιερς, ο επικεφαλής ερευνητής της υπόθεσης που πέθανε το 2010, πιθανότατα αναφερόταν στον Τζάκι Χιούετ όταν είπε ότι ορισμένα μέλη της παρέας είχαν τόσο χαμηλό IQ που ο δείκτης νοημοσύνης έφτανε το πολύ μέχρι 40.
Στην πρώτη περίπτωση, τον Φεβρουάριο του 1973 και ενώ βρισκόταν υπό κράτηση στο τοπικό αστυνομικό τμήμα για επιθετική συμπεριφορά, ο Μαθάιας φώναξε δύο αστυνομικούς στο κελί του με μια πρόφαση. Όταν άνοιξαν την πόρτα του κελιού του, εκείνος βγήκε στο διάδρομο εντελώς γυμνός και γρονθοκόπησε έναν από τους αστυφύλακες στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να τρέξει αίμα από το στόμα και τη μύτη του. Προσπάθησε να χτυπήσει και τον άλλο αλλά τελικά υποτάχθηκε στην εντολή του να σταματήσει. Αργότερα δήλωσε στους ανακριτές: «Έχω πάει στον στρατό και δεν μου άρεσε, και σκέφτηκα ότι αν χτυπούσα έναν αστυνομικό, ίσως να με αφήνατε ελεύθερο». Αργότερα έλαβε ιατρικό εξιτήριο μέχρι να δικαστεί.
Μαρτυρίες
Εντούτοις, δύο μαρτυρίες που αφορούσαν την υπόθεση φάνηκαν σημαντικές στις αρχές. Ο 55χρόνος Τζόζεφ Σονς από το Σακραμέντο είπε στην αστυνομία ότι το βράδυ της 24ης προς 25ης Φεβρουαρίου του 1978, πέρασε από το σημείο που βρέθηκε το αυτοκίνητο των πέντε φίλων. Στην περιοχή είχε κατάλυμα, και θέλησε να ελέγξει το χιόνι πριν πάει με την οικογένεια του εκεί το Σαββατοκύριακο για αναψυχή και σκι. Στις 17:30 το απόγευμα και περίπου 46 μέτρα πάνω στο δρόμο, το αυτοκίνητο του μάρκας Volkswagen Beetle, κόλλησε στο χιόνι. Κατά την διάρκεια της προσπάθειας του να το απελευθερώσει, συνειδητοποίησε ότι είχε αρχίσει να βιώνει τα πρώτα συμπτώματα της καρδιακής προσβολής και επέστρεψε μέσα στο όχημα του, κρατώντας τους προβολείς ανοιχτούς και τον κινητήρα σε λειτουργία για να παραμείνει ζεστός.
Η άλλη μαρτυρία ήταν από μια γυναίκα ονόματι Ροσέλα Φλόρες Μόλντερ, η οποία είδε τέσσερεις από τους πέντε αγνοούμενους σε ένα κατάστημα, 48 χιλιόμετρα από το σημείο που είχε εγκαταλειφθεί το αυτοκίνητο του Τζακ Μαντρούγκα. Στις 3 Μαρτίου του 1978, η γυναίκα, είδε φυλλάδια που είχαν διανεμηθεί για πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση, μαζί με τις φωτογραφίες των πέντε φίλων και τηλεφώνησε στην αστυνομία. Στην κατάθεση της, ισχυρίστηκε ότι στις 26 Φεβρουαρίου του 1978 στις 14:30 το μεσημέρι, σταμάτησε στο κατάστημα Mary's Country στο Μπράουνσβιλ και πάρκαρε το αυτοκίνητο της δίπλα σε ένα κόκκινο βαν, μάρκας Chevrolet. Μέσα στο όχημα ήταν 2 λευκοί νεαροί άντρες που της χαμογέλασαν και από τις εκφράσεων του προσώπου τους κατάλαβε ότι είχαν νοητικές διαταραχές. Παρατήρησε επίσης σε μια μικρή απόσταση, δυο ακόμα λευκούς άντρες, οι οποίοι βρίσκοντας σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο. Στην αρχή νόμιζε ότι το ένα άτομο που μιλούσε στο τηλέφωνο ότι ήταν γυναίκα, ενώ παρατήρησε ότι ο άλλος άντρας κοίταζε νευρικά γύρω του.
Δάρνακες
Δισκογραφία
Ο πρώτος τους δίσκος εκδόθηκε το 2005, με τον τίτλο «Virgo».
Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κοσσυφοπεδίου 2014–15
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 5 Οκτωβρίου του 2014 και τελείωσε στις 16 Απριλίου του 2015, μετά από όλες τις ομάδες να παίζουν 28 παιχνίδια. Οι 4 καλύτερες ομάδες προκρίθηκαν στη φάση των play-off. Η Σίγκαλ Πρίστινα ήταν η κορυφαία στην κατάταξη στην κανονική περίοδο ενώ η Μπέσα υποβιβάστηκε στην Β΄ Κατηγορία, τερματίζοντας τελευταία στον βαθμολογικό πίνακα.
Μουσείο της Ανεξαρτησίας (Βαρσοβία)
Το μουσείο καλύπτει την ιστορία των πολωνικών μαχών και τις φιλοδοξίες για ανεξαρτησία από την Εξέγερση του Κοστσιούσκο μέχρι τις μέρες μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μουσεία ιστορίας στην Πολωνία
Ωτβίλ-συρ-Φιέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωτβιλουά (γαλλικά: Hautevillois).
Βάσσες Φιγαλείας
Εύρεση του ναού από τους Βρετανούς και μεταφορά των αρχαιοτήτων στο εξωτερικό
Ο χώρος εξερευνήθηκε το 1812 με την άδεια του Βαλή Πασά, διοικητή της τουρκοκρατούμενης Πελοποννήσου. Οι Βρετανοί που εξερεύνησαν τον ναό αφαίρεσαν 23 πλάκες από την ιωνικού ρυθμού ζωφόρο και την μετέφεραν στη Ζάκυνθο μαζί με άλλα γλυπτά. Οι Βρετανοί εξαγόρασαν τα δικαιώματα του Βαλή Πασά στα ευρήματα δίνοντας του ένα μικρό χρηματικό ποσό και η ζωφόρος αγοράστηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 1815 κατά τη διάρκεια μιας δημοπρασίας. Οι μετόπες αυτής της ζωφόρου αφαιρέθηκαν από τον Κόκρελ. Τα γλυπτά της ζωφόρου μεταφέρθηκαν στην Ρώμη το 1814 και εντάχθηκαν επίσημα στην συλλογή του Βρετανικού Μουσείου το 1820. Άλλες βιαστικές επισκέψεις στον ναό οδήγησαν σε περαιτέρω ανακαλύψεις, μεταφορές αρχαιοτήτων στην δυτική Ευρώπη και πληροφορίες για το ναό. Η πρώτη πλήρως δημοσιευμένη ανασκαφή έλαβε χώρα το 1836 από Ρώσους αρχαιολόγους, ενώ στην ρωσική αποστολή στο ναό συμμετείχε και ο Ρώσσος ζωγράφος Καρλ Μπριουλόφ. Η εντυπωσιακότερη ανακάλυψη στο ναό των Βασσών ήταν ένα κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανο. Όπως προαναφέρθηκε αυτό το κιονόκρανο που βρέθηκε στις Βάσσες είναι το παλαιότερο κιονόκρανο σε κορινθιακό ρυθμό που έχει βρεθεί. Μερικά από τα αντικείμενα που βρέθηκαν στις Βάσσες εκτίθενται στο Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν στη Μόσχα.
Πολιορκία της Πάτρας (1822)
Η διάλυση της πολιορκίας
Εν τω μεταξύ η πολιορκία της Πάτρας είχε ατονήσει επικίνδυνα, παρά το γεγονός ότι ο Πλαπούτας κράτησε τις ελληνικές θέσεις σε τουρκική έφοδο που έγινε από ξηρά και θάλασσα ταυτόχρονα. Ο Κολοκοτρώνης επέστρεψε στην Πάτρα χωρίς όμως να έχει καταφέρει να λύσει το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε το ελληνικό στρατόπεδο, μιας και η κυβέρνηση δεν του παρείχε ούτε ενίσχυση, ούτε βιώσιμες λύσεις. Παράλληλα, ο Κανέλλος Δεληγιάννης ονομάστηκε αρχηγός των στρατευμάτων της Πελοποννήσου, που θα εκστράτευαν στην Στερεά Ελλάδα, πράγμα το οποίο παρέλυσε την πολιορκία της Πάτρας, επειδή και το ενδιαφέρον της κυβέρνησης στράφηκε πλήρως στην επικείμενη εκστρατεία. Οι πράξεις της Κυβερνήσεως προκάλεσαν έντονη δυσαρέσκεια και ανασφάλεια στους στρατιωτικούς. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης ήλθε σε επικοινωνία με τον Κολοκοτρώνη και τον ενημέρωσε για τις προθέσεις των Μανιατών να αναλάβουν την πρωτοβουλία των πολεμικών εγχειρημάτων. Επιπλέον, ο Κολοκοτρώνης υπέγραψε στις 17 Μαΐου 1822 στο Σαραβάλι μυστική συμφωνία με τους Μάρκο Μπότσαρη, Παναγιώτη Γιατράκο, Αλέξιο Βλαχόπουλο και Γεώργιο Σισίνη σύμφωνα με την οποία υποχρεώνονταν όλοι να συντρέξουν στρατιωτικά όποιον από τους υπογράφοντες το χρειαστεί. Παραλλήλως, εξελίχθηκε μια συνομωσία εναντίον του Κολοκοτρώνη υποχρεώνοντας τους Καρυτινούς να ενταχθούν στα σώματα των Δεληγιανναίων ενώ σε άλλους στρατιώτες του στρατοπέδου της Πάτρας έφθαναν εντολές – που συμπεριελάμβαναν απειλές για δήμευση σημαντικού μέρους της περιουσίας τους – να φύγουν και να υποστηρίξουν άλλες επιχειρήσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όταν τελικά διαλύθηκε η πολιορκία της Πάτρας (23 Ιουνίου 1822) να έχουν μείνει στη διάθεση του Κολοκοτρώνη μόνο 600 άνδρες. Ο Κολοκοτρώνης αναχώρησε για την Γαστούνη και οι Οθωμανοί εξήθλαν από το φρούριό τους και λεηλάτησαν το Γηροκομείο, το Σαραβάλι και κατέστρεψαν το ελληνικό αρχηγείο.
Πολεμικό ομόλογο
Αυστρία και Ουγγαρία
Η Ουγγαρία χορήγησε δάνεια ξεχωριστά από την Αυστρία το 1919, μετά τον πόλεμο και αφού διαχωρίστηκε από την Αυστρία, με τη μορφή αποθεμάτων που επέτρεψαν στον συνδρομητή να απαιτήσει αποπληρωμή μετά από μια προειδοποίηση ενός έτους. Οι τόκοι καθορίστηκαν στο 6% και η μικρότερη ονομαστική αξία ήταν 50 ουγγρικές κορώνες. Οι συνδρομές στην πρώτη έκδοση αυστριακού ομολογιακού δανείου ανήλθαν στο ποσό των 440 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ εκείνα της πρώτης ουγγρικής έκδοσης ισοδυναμούσαν με 235 εκατομμύρια δολάρια.
Ηνωμένο Βασίλειο
Σε σύγκριση με τη Γαλλία, η βρετανική κυβέρνηση βασίστηκε περισσότερο στη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση με τη μορφή κρατικών ομολόγων και ομολόγων δημοσίου κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου. Τα γραμμάτια του Δημοσίου παρείχαν το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων της βρετανικής κυβέρνησης το 1916 και ήταν διαθέσιμα για όρους 3, 6, 9 και 12 μηνών με επιτόκιο 5%. Παρόλο που αυτές δεν χαρακτηρίστηκαν επισήμως ως πολεμικά ομόλογα, η διαφήμιση ήταν σαφής σχετικά με το σκοπό τους. Αυτή η διαφήμιση για το 5% των κρατικών ομολόγων του Απριλίου του 1916 ήταν χαρακτηριστική της εποχής: "ΔΑΝΕΙΣΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΑΣ. Ο στρατιώτης δεν μαστίζει να προσφέρει τη ζωή του στη χώρα του. Τον προσφέρει ελεύθερα, γιατί η ζωή του μπορεί να είναι η τιμή της Νίκης. Αλλά η νίκη δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς χρήματα, αλλά και με τους άνδρες, και τα χρήματά σας είναι απαραίτητα. Σε αντίθεση με τον στρατιώτη, ο επενδυτής δεν κινδυνεύει. Εάν επενδύσετε σε κρατικά ομόλογα, τα χρήματά σας, το κεφάλαιο και τα συμφέροντα σας, εξασφαλίζονται στο Ενοποιημένο Ταμείο του Ηνωμένου Βασιλείου, την πρωταρχική ασφάλεια του κόσμου ».
Ζονζιέ-Επανί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κάρολ Μοντζελέφσκι
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια των απεργιών του 1980 του ήρθε η ιδέα για το όνομα «Αλληλεγγύη». Ήταν μια από τις επαφές του Τύπου της Αλληλεγγύης και μέλος της περιφέρειας Σιλεσίας της Αλληλεγγύης. Κρατήθηκε μαζί με πολλούς άλλους κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία. Από το 1989 έως το 1991 ήταν μέλος της Πολωνικής Γερουσίας (Επιτροπή Πολιτών «Αλληλεγγύη»), υποστηρίζοντας την αριστερή πτέρυγα, ιδιαίτερα το κόμμα της Εργατικής Ένωσης και αργότερα τον Βουοντζίμιες Τσιμοσέβιτς.
Ναός του Νεπτούνους (Ρώμη)
Ο Ναός του Νεπτούνους (λατινικά: Aedes Neptuni) ήταν αρχαίος ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στο Νεπτούνους στο Άρεως Πεδίον, κοντά στον Ιππόδρομο του Φλαμινίου στη Ρώμη.
Κινέζοι Χαν
Το όνομα Χαν προέρχεται από τη δυναστεία Χαν της Κίνας, που διαδέχθηκε τη σημαντική αλλά μικρής διάρκειας δυναστεία Τσιν. Η περίοδος της δυναστείας Χαν θεωρείται ως η πρώτη "Χρυσή Εποχή" της περιόδου της Αυτοκρατορικής Κίνας, λόγω της προβολής ισχύος και επιρροής της σε ένα μεγάλο τμήμα της Ασίας. Ως αποτέλεσμα της δόξας της δυναστείας τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στα εξωτερικά ζητήματα, πολλοί Κινέζοι ξεκίνησαν να προσδιορίζουν τους εαυτούς τους ως Χαν, μια ονομασία που συνεχίζεται έως σήμερα. Παρομοίως, η κινεζική γλώσσα από τότε έφτασε να ονομάζεται γλώσσα Χαν.
Προϊστορία
Συγγραφείς της περιόδου των δυναστειών των Δυτικών Τζόου και Χαν ανάγουν την αρχαία καταγωγή των Κινέζων Χαν σε πληροφορίες βασισμένες σε υλικό θρύλων και μύθων της περιόδου της δυναστείας Σανγκ, ενώ ο διάσημος Κινέζος ιστορικός Σιμά Τσιεν τοποθετεί τη βασιλεία του "Κίτρινου Αυτοκράτορα" (Χουάνγκ Ντι), του μυθικού ηγέτη της συνομοσπονδίας φυλών Γιοουσιόνγκ, στην αρχή της κινεζικής ιστορίας. Ο "Κίτρινος Αυτοκράτορας" παραδοσιακά θεωρείται ότι ενσωμάτωσε στις δυνάμεις του τις δυνάμεις της γειτονικής συνομοσπονδίας φυλών Σεννόνγκ, μετά την ήττα του αρχηγού της δεύτερης, "Αυτοκράτορα-Φλόγα" (Γιεν Ντι) στη μάχη της Μπαντσιουέν (Banquan). Η νεοδημιουργηθείσα από τη συγχώνευση συνομοσπονδία φυλών Γιενχουάνγκ, νίκησε τον εχθρό από τα ανατολικά, ήτοι τη φυλή Τσιγιόου από τη συνομοσπονδία φυλών Τζιουλί, στη μάχη στην περιοχή Τζουολού, και επέβαλαν την πολιτιστική τους κυριαρχία στην περιοχή των Κεντρικών Πεδιάδων. Μέχρι σήμερα, οι Κινέζοι Χαν αναφέρονται στους εαυτούς τους ως απογόνους των Γιεν και Χουάνγκ (δηλ. των δυνάμεων των αυτοκρατόρων Γιεν Ντι και Χουάνγκ Ντι από τις οποίες προέκυψε η συνομοσπονδία φυλών Γιενχουάνγκ).
Λεσώ
Το Λεσώ (γαλλικά: Leschaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Μαρία Βολκόνσκαγια
Η Βολκόνσκαγια είχε μια αδερφή τη Σοφία. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών η Μαρία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σεργκέι Βόλκονσκι, ο οποίος ήταν μεγαλύτερος από εκείνη. Γνωστή στο Ιρκούτσκ ως «Πριγκίπισσα της Σιβηρίας», ίδρυσε ένα τοπικό νοσοκομείο και άνοιξε μια αίθουσα συναυλιών, επιπρόσθετα από την φιλοξενία μουσικών και πολιτιστικών σκιών στο σπίτι της. Στο Ιρκούτσκ, η Μαρία διέθετε ένα αρχοντικό από μπλε και λευκό ξύλο.
Πατατόπιτα
μικρογραφία|Οι πατάτες είναι το βασικό υλικό παρασκευής της πατατόπιτας.|εναλλ.= Η πατατόπιτα είναι είδος πίτας από φύλα ζύμης με γέμιση πατάτας. Είναι πιάτο κατάλληλο για νηστεία. Συναντάται κυρίως σε αρτοποιεία όπου παρασκευάζονται παραδοσιακές πίτες. Τρώγεται σε διάφορες περιοχές του κόσμου, ενώ υπάρχει και χορτοφαγική έκδοση.
Κρεατόπιτα
Στις ΗΠΑ
Η κρεατόπιτα Natchitoches είναι ένα από τα κρατικά τρόφιμα της λίστας των ΗΠΑ από την αμερικανική πολιτεία της Λουιζιάνα. Η Natchitoches (προφέρεται Nack-a-tish) είναι μια πόλη στη Λουιζιάνα. Οι κρεατόπιτες δεν είναι γνωστές στην πλειοψηφία της αμερικανικής κουζίνας, σε αντίθεση με τη δημοφιλή πίτα, αν και η διάκριση δεν είναι πολύ καλά καθορισμένη.
Στη Νιγηρία
Η νιγηριανή "κρεατόπιτα" είναι παρόμοια με την τζαμαϊκανή πίτα μοσχαριού. Μπορεί να ψηθεί ή να τηγανιστεί και η γέμιση μπορεί να είναι οτιδήποτε από το παστό βοδινό (corned beef - το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο) έως απλά κρεμμύδια και ντομάτες.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Προημιτελικοί
(3) Μαρκόπουλο − (6) Πανελλήνιος (2−0)
Οικογένεια Στούρτζα
Ιστορία
Οι καταγωγή της ανάγεται στη δεκαετία του 1540. Τα μέλη της σχετίστηκαν στενά με τη Μολδαβία και τη μετέπειτα Ρουμανία. Ήταν γαιοκτήμονες, ευγενείς (boyars) και πολιτικοί. Αρχηγέτης του Οίκου είναι μάλλον ο Κυριάκος (Kiriac) Στούρτζα, που οι δύο γιοί του Ιωάννης και Αλέξανδρος έγιναν ιδρυτές κλάδων.
O Μιχαήλ Δημητρ. Στούρτζας είναι ο συγγραφέας του Dictionaire historique et genealogique des grandes familles de Grèce et de Constantinople.
Ρωμαϊκή διοίκηση (περιοχή)
Εδαφικές προσαρμογές
Επί Αυτοκράτορα Βάλη (364-378), η διοίκηση της Αιγύπτου διασπάστηκε από τη διοίκηση της Ανατολής. Η Notitia Dignitatum υποδεικνύει ότι σε κάποιο σημείο, η διοίκηση της Γαλατίας καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στη διοίκηση της επαρχίας Septem Provinciae.
Οι μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού
Όταν η Αφρική και η Ιταλία ανακατακτήθηκαν, ο Ιουστινιανός Α΄ ίδρυσε την πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής, ενώ ο πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας επέστρεψε στα αυτοκρατορικά χέρια μετά τον Γοτθικό Πόλεμο. Ολόκληρη η επικράτεια της Αυτοκρατορίας στην Αφρική, που ήταν η διοίκηση Αφρικής τον 4ο και 5ο αι., προήχθη έτσι στον βαθμό της πραιτωριανής επαρχίας. Δεν χωριζόταν σε διοικήσεις. Είναι απίθανο η πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας να υποδιαιρέθηκε σε δύο βικαριάτα και πάλι στη βυζαντινή περίοδο. Η εξουσία των δύο Ιταλών βικαρίων ήταν σίγουρα πολύ μειωμένη σε σύγκριση με τον 5ο αι.
Οι διάδοχοι του Ιουστινιανού Α΄ συνέχισαν την πολιτική του να συγκεντρώνει την πολιτική και στρατιωτική εξουσία στα χέρια ενός και μόνο ατόμου. Ο Μαυρίκιος (582-602) μετέτρεψε τις παλιές πραιτωριανές επαρχίες της Ιταλίας και της Αφρικής σε εξαρχάτα, που διοικούνταν από έναν έξαρχο, ο οποίος είχε πολιτική και στρατιωτική εξουσία. Οι βικάριοι και άλλοι πολιτικοί αξιωματούχοι φαίνεται ότι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της σημασίας τους για τους εξάρχους και τους υφισταμένους τους, αλλά εξαφανίστηκαν μέχρι τα μέσα του 7ου αι. Μετά το 557 δεν υπάρχει κανένα αρχείο για vicarii στην Ιταλία, αλλά δύο αντιπρόσωποι (agentes vices) του πραιτωριανού επάρχου της Ιταλίας με τις έδρες τους στη Γένουα και τη Ρώμη αναφέρονται στις επιστολές του πάπα Γρηγορίου Α΄. Αυτοί οι agentes vices δεν επιβεβαιώνονται πλέον μετά το πρώτο μισό του 7ου αι.
Εφημέριοι
Ο βικάριος ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος, που διοριζόταν από τον Αυτοκράτορα και λογοδοτούσε μόνο σε αυτόν. Τη θέση κατείχαν μέλη της τάξης των ιππέων, που λάμβαναν τον βαθμό του τελειοτάτου [perfectissimus] (πριν από τους εξοχοτάτους [egregii] και μετά τους επιφανεστάτους [eminentissimi]). Έτσι, σε βαθμό, οι βικάριοι ήταν κατώτεροι από τους κυβερνήτες των συγκλητικών επαρχιών (υπάτων), αν και έπρεπε να ασκούν πολιτική εξουσία επάνω τους. Ο Ρενέ Ρεμόν προτείνει ότι αυτό το παράδοξο επιλύθηκε με την προώθηση εφημέριων, των οποίων οι διοικήσεις περιείχαν επαρχίες με συγκλητικούς κυβερνήτες στον βαθμό του clarissimus, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό.
Οι βικάριοι δεν είχαν πραγματικό στρατιωτικό ρόλο και δεν είχαν στρατεύματα υπό τις διαταγές τους, κάτι που ήταν μία σημαντική καινοτομία, σε σύγκριση με το επαρχιακό σύστημα του Αυγούστου. Αυτό είχε σκοπό να διαχωρίσει τη στρατιωτική και την πολιτική δύναμη, και έτσι να αποτρέψει εξεγέρσεις και εμφύλιους πολέμους.
Μουφίντε Ιλχάν
Νεότερα χρόνια
Η Μουφίντε Ιλχάν γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1911 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ήταν ο Μουσταφά Ναζίφ, αξιωματικός του στρατού και η μητέρα της ήταν η Εμινέ, νοικοκυρά. Ήταν μόλις 4 ετών όταν ο πατέρας της σκοτώθηκε στη Μάχη του Τσούνουκ Μπάιρ κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Καλλίπολης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, στάλθηκε στην Άγκυρα, όπου ολοκλήρωσε τη δημοτική της εκπαίδευση. Μετά την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο Γυμνάσιο Θηλέων του Καντιλί. Το 1928 τελείωσε το κολέγιο δασκάλων. Αφού τελείωσε το κολέγιο άρχισε να εργάζεται ως δασκάλα στην Κωνσταντινούπολη.
Πολιτική ζωή
Η Ιλχάν, όπως οι περισσότεροι μεταρρυθμιστές της εποχής, ήταν ενάντια στην αυταρχική διοίκηση της κυβέρνησης του ΡΛΚ πριν από το 1950. Ωστόσο, δεν ήταν ενάντια στην ιδεολογία του ΡΛΚ, τον λεγόμενο κεμαλισμό. Έτσι, κάποιες πρώιμες κινήσεις της κυβέρνησης του ΔΚ, που φαινόταν ότι ήταν ενάντια στον κεμαλισμό, την απογοήτευσαν. Για παράδειγμα, της ήταν δύσκολο να αποδεχτεί την άρση της απαγόρευσης του αραβικού αδδάν από την κυβέρνηση του ΔΚ. Ήταν η κυβέρνηση του ΡΛΚ, η οποία ξεκίνησε το αδδάν στα τουρκικά το 1932 αντί στα παραδοσιακά αραβικά.
Άλλες δραστηριότητες
Μεταξύ 1968 και 1981 εργάστηκε ως δασκάλα στη Γερμανία για Τούρκους μετανάστες. Εργάστηκε σε πολλούς κοινωνικούς συλλόγους. Στα τελευταία της χρόνια έκανε δωρεές σε νοσοκομεία και σε έναν οίκο ευγηρίας στη Μερσίνη.
Ναός του Ήλιου (Ρώμη)
Βιβλιογραφία
Ηλιου Ηλιος Κατηγορία:Sol Invictus Κατηγορία:Αυρηλιανός
Σαν Κουγάτ δελ Μπαλιές
Το Σαν Κουγάτ δελ Μπαλιές (καταλανικά: Sant Cugat del Vallès) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία. Βρίσκεται στη φυσική επαρχία του Δυτικού Μπαλιές.
Ανατολικό Βερολίνο
Το Ανατολικό Βερολίνο υπήρχε από το 1949 έως το 1990, και αποτελούνταν από το σοβιετικό τομέα του Βερολίνου που ιδρύθηκε το 1945. Οι αμερικανικοί, βρετανικοί και γαλλικοί τομείς έγιναν το Δυτικό Βερολίνο, de facto μέρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτικής Γερμανίας), ενώ το Ανατολικό Βερολίνο ήταν η de facto πρωτεύουσα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας). Από τις 13 Αυγούστου 1961 μέχρι τις 9 Νοεμβρίου 1989, το Ανατολικό Βερολίνο ήταν χωρισμένο από το Δυτικό Βερολίνο με το Τείχος του Βερολίνου.
Κωνσταντία της Καστίλης
Η Κωνσταντία της Καστίλης (Constance de Castille, 1136 - 4 Οκτωβρίου 1160) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, βασίλισσα της Γαλλίας ως δεύτερη σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου Ζ´ μετά την ακύρωση του γάμου του με την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Ακουιτανίας,
Ορθόδοξος Ναός του Ευαγγελισμού (Ναζαρέτ)
thumb|205px|right|Το εσωτερικό του υπόγειου παρεκκλησίου right|255px|thumb|Η πηγή στο ιερό του υπόγειου παρεκκλησίου όπως είναι σήμερα (2008) right|255px|thumb|Το εσωτερικό του νεότερου ναού (1750) όπως φαίνεται από την κορυφή της σκάλας που οδηγεί στον υπόγειο ναό. Ο Ορθόδοξος Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γνωστός και ως Ορθόδοξος Ιερός Ναός του Αρχάγγελου Γαβριήλ, είναι ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στη Ναζαρέτ του Ισραήλ. Με πιθανότερη αρχική ανέγερση κατά τη βυζαντινή εποχή, ξαναχτίστηκε κατά την εποχή των Σταυροφοριών και πάλι τον 18ο αιώνα, υπό τη διοίκηση του Ζαχίρ αλ-Ουμάρ, του Άραβα κυβερνήτη της Γαλιλαίας.
Βιβλική και άλλη χριστιανική παράδοση
Στον Χριστιανισμό η γνωστοποίηση στη Μαρία από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ της προθέσεως του Θεού να την καταστήσει μητέρα του Ιησού Χριστού είναι γνωστή ως ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Στην Καινή Διαθήκη (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, α΄ 26-35) αναφέρεται ότι ο Γαβιήλ στάλθηκε από τον Θεό στη Ναζαρέτ: «... εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ᾗ ὄνομα Ναζαρὲτ, πρὸς παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρὶ, ᾧ ὄνομα Ἰωσὴφ, ἐξ οἴκου Δαυῒδ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου Μαριάμ». Παρά τη σαφή αναφορά της Ναζαρέτ, το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον παραλείπει στοιχεία που θα βοηθούσαν στον εντοπισμό του ακριβούς σημείου του συμβάντος αυτού. Ωστόσο, το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, κείμενο του 2ου αιώνα, γράφει ότι η Μαρία «πήρε τη στάμνα και πήγε να πάρει νερό. Τότε άκουσε μια φωνή που της είπε: ''Χαίρε, έχεις δεχθεί χάρη. Ο Κύριος είναι μαζί σου, ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες''» Στη συνέχεια του κειμένου αναφέρεται ότι η Μαρία κοίταξε γύρω της και δεν είδε κανέναν. Επιστρέφοντας σπίτι, έβαλε κατά μέρος τη στάμνα και άρχισε να γνέθει, οπότε ο άγγελος εμφανίσθηκε μπροστά της και συνέχισε να την ενημερώνει για το θέλημα του Θεού.
Υπάρχουν 18 ναοί του Ευαγγελισμού στη Ναζαρέτ, διάφορων χριστιανικών δογμάτων. Η Ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Ευαγγελισμού είναι κτισμένη επάνω από το σπήλαιο που υποτίθεται ότι ήταν το σπίτι της Μαρίας. Ο Ορθόδοξος Ναός του Ευαγγελισμού είναι κτισμένος πάνω από την πηγή όπου πιστεύεται ότι η Μαρία άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή του Αρχάγγελου Γαβριήλ, κατά το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου. Αυτή η πηγή, που αναφέρεται στα γραπτά προσκυνητών στη Ναζαρέτ ανά τους αιώνες, πιστεύεται πως είναι η ίδια στην οποία ο εξάχρονος Ιησούς στάλθηκε από τη μητέρα του να φέρει νερό, όπως περιγράφεται στο Πρωτοευαγγέλιο του Θωμά.
Ρωμαιοβυζαντινή περίοδος
Ο αρχικός ναός πιθανώς ανεγέρθηκε την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο, επί Αυτοκράτορα Κωνσταντίνoυ του Α΄.
Βασιλική του Έστεργκομ
Ιστορία
thumb|right|285px|Πανόραμα του κάστρου και του ναού από την απέναντι όχθη του Δούναβη ([[Στούροβο της Σλοβακίας)]] Η ανέγερση του σημερινού ναού έγινε πάνω σε προϋπάρχοντες ναούς που είχαν κτισθεί στο ίδιο σημείο. Ο πρώτος από αυτούς κτίσθηκε από τον ίδιο τον πρώτο βασιλιά της Ουγγαρίας και Άγιο Στέφανο Α΄ μεταξύ του 1001 και του 1010 ως ο αρχικός ναός του Αγίου Αδαλβέρτου και πρώτος καθεδρικός ναός της Ουγγαρίας. Ο ναός αυτός κάηκε εντελώς στα τέλη του 12ου αιώνα. Ξανακτίσθηκε, και ο δεύτερος ναός κατόρθωσε να επιβιώσει ακόμα και της εισβολής των Μογγόλων, αλλά το 1304 ο Βεγκέσλαος Γ΄ της Βοημίας, διεκδικητής του ουγγρικού θρόνου, λεηλάτησε το κάστρο και τον ναό. Μετά την επισκευή του, οι αρχιεπίσκοποι του 14ου και του 15ου αιώνα διακόσμησαν τον ναό περισσότερο από πριν και προσέθεσαν δίπλα μία τεράστια βιβλιοθήκη, τη δεύτερη σημαντικότερη της Ουγγαρίας. Ο ναός καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1543. Το 1820 η αρχιεπισκοπή αποκαταστάθηκε και ο αρχιεπίσκοπος Σάντορ (Αλέξανδρος) Ρούντναϋ απεφάσισε να αποκαταστήσει τη θέση του Έστεργκομ ως της θρησκευτικής πρωτεύουσας της Ουγγαρίας, με την ανέγερση μεγαλοπρεπούς καθεδρικού ναού. Σε αυτόν θα φυλάσσονταν και τα λείψανα του μάρτυρα και αγίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Μάρκο Κρίζιν.
Το εκκλησιαστικό όργανο
thumb|right|Το εκκλησιαστικό όργανο της Βασιλικής του Έστεργκομ Τη δεκαετία του 1980 άρχισε η ανακατασκευή και επέκταση του εκκλησιαστικού οργάνου, η οποία συνεχίζεται υπό την επίβλεψη του Ι. Μπαρότι. Το όργανο έχει 5 σειρές πλήκτρων και το 2006 είχε 85 δικλείδες σε λειτουργία από τις σχεδιαζόμενες 146. Οι σωλήνες του είναι οι μεγαλύτεροι για εκκλησιαστικό όργανο στην Ουγγαρία, με μήκος περίπου 11 μέτρα, ωστόσο ο μικρότερος έχει μήκος μόλις 7 χιλιοστόμετρα. Μετά την ολοκληρωσή του, θα είναι το τρίτο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό όργανο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κατά την αρχική κατασκευή του το 1856 ήταν επίσης το μεγαλύτερο στην Ουγγαρία, με 49 δικλείδες, 3.530 σωλήνες και τρεις σειρές πλήκτρων. Το σημερινό διατηρεί αρκετές δικλείδες από το όργανο στο οποίο έπαιξε και ο Λιστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εστεργκομ Βασιλικη Βασιλικη του Εστεργκομ Εστεργκομ
Σπορτ Αγίας Πετρούπολης
Τμήμα στίβου
Ο σύλλογος τα επόμενα χρόνια διοργάνωσε τα πρωταθλήματα του 1909, του 1911, του 1913 και του 1916.
Τμήμα ποδοσφαίρου
thumb|H ποδοσφαιρική ομάδα της Σπορτ το 1913.
Μάρι Κιβινιέμι
Παραίτηση από πρόεδρος του Κέντρου
Στις 22 Ιουνίου 2011 η Κιβινιέμι επέστρεψε ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, ενώ σε δηλώσεις της στις αρχές του 2012, ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφια πρόεδρος του κόμματος στο συνέδριο του καλοκαιριού όπου θα γινόταν. Τη διαδέχθηκε στην αρχηγία του κόμματος της ο Γιούχα Σίπιλα.
Αναπληρώτρια Γενική Γραμματέας του ΟΟΣΑ
Η Κιβινιέμι ανέλαβε τα καθήκοντα της στις 25 Αυγούστου 2014. Είναι υπεύθυνη για τη στρατηγική εποπτεία των εργασιών του ΟΟΣΑ, την αποτελεσματική διάκυβέρνηση, το εμπόριο και τη γεωργία.
Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι
Σύγχρονη περίοδος
Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, το Πιότρκουφ ήταν η πρωτεύουσα του Πόβιατ Πιότρκουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939), και έχασε την προηγούμενη σημασία του. Το 1922, το παλιό μοναστήρι αποκαταστάθηκε στους Κιστερκιανούς. Το 1938, η πόλη είχε 51.000 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων 25.000 Εβραίων και 1.500 Γερμανών. Η πόλη είχε έναν μεγάλο εβραϊκό οικισμό και μέχρι το Ολοκαύτωμα μια ακμάζουσα εβραϊκή τυπογραφική και εκδοτική βιομηχανία.
Ινές Γκαρσία
Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1811 στο Αλβαράδο της Βερακρούς. Το 1825 παντρεύτηκε τον στρατηγό Αντόνιο Λόπεζ ντε Σάντα Άνα και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Αντόνιο, την Γουαδαλούπε, την Μαρία ντελ Κάρμεν και τον Μανουέλ.
Στούροβο
«Αδελφές» πόλεις
Το Στούροβο είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:
Κόκκινη Αφίσα
Ο όρος Κόκκινη Αφίσα αναφέρεται επίσης στις γενικότερες συνθήκες γύρω από τη δημιουργία και τη διανομή της αφίσας, τη σύλληψη, δοκιμή και εκτέλεση αυτών των μελών της παρτιζάνικης ομάδας Μανουκιάν.
Λοβανί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ντον Τζοβάννι
Πράξη Α'
Μπαίνει μία πομπή γάμου με τον Μασέτο και την Ζερλίνα. Ο Ντον Τζοβάννι και ο Λεπορέλο έρχονται λίγο μετά. Η προσοχή του Ντον Τζοβάννι πέφτει πάνω στην Ζερλίνα, και προσπαθεί να την απομακρύνει από τον ζηλότυπο Μασέτο προτείνοντας να πραγματοποιήσουν τους εορτασμούς του γάμου στο κάστρο του. Ο Μασέτο θυμώνει που θα πρέπει να αφήσει την Ζερλίνα με τον Ντον Τζοβάννι για λίγο ("Ho capito! Signor, sì" – "Κατάλαβα! Μάλιστα, κύριε! ") αλλά πρέπει να φύγει. Σύντομα, ο Ντον Τζοβάννι και η Ζερλίνα μένουν μόνοι και αυτός αμέσως δείχνει το σαγηνευτικό του ταλέντο (Ντουέτο: "Là ci darem la mano" – "Εκεί θα δεθούν τα χέρια μας").Η Ντόνα Ελβίρα φτάνει και διακόπτει την αποπλάνηση (" Ah, fuggi il traditor" – "Φύγε μακριά από τον προδότη! " ). [Αυτή] Φεύγει με τη Ζερλίνα. Τότε μπαίνουν ο Ντον Οτάβιο και η Ντόνα Άννα, που σχεδιάζουν να εκδικηθούν τον δολοφόνο του πατέρα της Ντόνα Άννα, που παραμένει άγνωστος. Η Ντόνα Άννα, χωρίς να γνωρίζει ότι μιλάει με τον εγκληματία, ζητά τη βοήθειά του [Ντον Τζοβάννι]. Ο Ντον Τζιοβάνι, ανακουφισμένος που δεν τον αναγνώρισαν, προθυμοποιείται να βοηθήσει και την ρωτά ποιος την αναστάτωσε. Προτού απαντήσει, η Ντόνα Ελβίρα επιστρέφει και λέει στην Ντόνα Άννα και στον Ντον Οτάβιο ότι ο Ντον Τζοβάννι είναι ένας σαγηνευτικός απατεώνας. Ο Ντον Τζοβάννι απαντά στον Ντον Οτάβιο και την Ντόνα Άννα ότι η Ντόνα Ελβίρα είναι τρελή (Κουαρτέτο: "Non ti fidar, o misera" - "Καμία εμπιστοσύνη, τι δυστυχία"). Καθώς φεύγει ο Ντον Τζοβάννι, η Ντόνα Άννα συνειδητοποιεί ότι αυτός είναι ο δολοφόνος του πατέρα της και εξιστορεί στον Ντον Οτάβιο όλην την ιστορία της εισβολής του, υποστηρίζοντας ότι στην αρχή ξεγελάστηκε επειδή μια νυχτερινή επίσκεψη από τον ίδιο [τον Ντον Οτάβιο] δεν ήταν απίθανη, και ότι όταν αποκάλυψε το πρόσωπο του απατεώνα κατάφερε να τον πολεμήσει (εναλλαγή ρετσιτατίβων της Ντόνα Άννα και του Ντον Οτάβιο). Για άλλη μια φορά η Ντόνα Άννα ζητά από τον Ντον Οτάβιο εκδίκηση για λογαριασμό δικό της αλλά και δικό του (άρια: "Or sai chi l'onore Rapire a me volse" – "Τώρα ξέρεις τον βιαστή της τιμής μου"). Στην Βιεννέζικη εκδοχή, που ο Ντον Οτάβιο δεν έχει πειστεί ακόμα (η Ντόνα Άννα έχει αναγνωρίσει μόνο τη φωνή του Ντον Τζοβάννι, δεν έχει δει το πρόσωπό του), αποφασίζει να παρακολουθήσει τον φίλο του (" Dalla sua pace la mia dipende" – "Από την ειρήνη της και η δική μου εξαρτάται").
Πράξη Β'
Σκηνή 1 - Έξω από το σπίτι της Ντόνα Ελβίρα
Ο Λεπορέλο εγκαταλείπει την Ντόνα Ελβίρα. (Σεστέτο: "Sola, sola in buio loco" – "Ολομόναχοι σε αυτό το σκοτεινό μέρος"). Καθώς φεύγει, πέφτει πάνω στον Ντον Οτάβιο και την Ντόνα Άννα. Στη σκηνή μπαίνουν επίσης η Ζερλίνα και ο Μασέτο. Όλοι μπερδεύουν τον Λεπορέλο με τον Ντον Τζοβάννι, επειδή φορά ακόμα τα ρούχα του. Περικυκλώνουν τον Λεπορέλο με φονική διάθεση. Η Ντόνα Ελβίρα κάνει μια προσπάθεια να σώσει τον άνθρωπο, νομίζοντας ότι είναι ο Ντον Τζοβάννι, και λέει στους άλλους ότι είναι ο σύζυγός της και τους ικετεύει να τον αφήσουν να ζήσει. Ο Λεπορέλο βγάζει τον μανδύα του Ντον Τζοβάννι και αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα. Ζητά έλεος και, στην πρώτη ευκαιρία, τρέχει να ξεφύγει (Άρια του Λεπορέλο: "Ah pietà signori miei" – "Αχ, δείξτε έλεος, κύριοί μου"). Ο Ντον Οτάβιο είναι πλέον πεπεισμένος ότι ο Ντον Τζοβάννι είναι αυτός που δολοφόνησε τον πατέρα της Ντόνα Άννα (τον συγχωρεμένο Κομεντατόρε). Ορκίζεται εκδίκηση (" Il mio tesoro " – "Θησαυρέ μου").Στην Βιεννέζικη εκδοχή της όπερας, η Ζερλίνα ακολουθεί τον Λεπορέλο και τον ξανασυλλαμβάνει. Με την απειλή μιας λεπίδας, τον δένει σε ένα σκαμνί. Αυτός με γλυκόλογα προσπαθεί να την πείσει να μην τον πειράξει. (Ντουέτο: "Per queste tue manine" - "Για τα χεράκια σου"). Η Ζερλίνα πηγαίνει να βρει τον Μασέτο και τους άλλους. Ο Λεπορέλο καταφέρνει να αποδράσει και πάλι, προτού επιστρέψει αυτή. Στις μέρες μας, αυτή η σκηνή κωμωδίας συνήθως παραλείπεται. Επίσης, στην Βιεννέζικη εκδοχή, η Ντόνα Ελβίρα εξακολουθεί να είναι εξαγριωμένη με την προδοσία του Ντον Τζοβάννι, αλλά τον λυπάται κιόλας. ("Mi tradì quell'alma ingrata" – "Αυτός ο ελεεινός φουκαράς με πρόδωσε"). μικρογραφία|Πράξη 2 (Πράγα, ~1790), το σκηνικό του νεκροταφείου Σκηνή 3 - Το νεκροταφείο με το άγαλμα του Κομεντατόρε.
Ο Ντον Τζοβάννι περιπλανιέται σε ένα νεκροταφείο. Τυχαία εμφανίζεται ο Λεπορέλο και οι δύο τους επανασυνδέονται. Ο Λεπορέλο αφηγείται στον Ντον Τζοβάννι την περιπετειώδη αψιμαχία του, και αυτός γελά και τον πειράζει, λέγοντας του πώς εκμεταλλεύτηκε την μεταμφίεσή του ως Λεπορέλο για να αποπλανήσει μία από τις κοπέλες του. Οι κουβέντες τους διακόπτονται από την φωνή ενός αγάλματος, που προειδοποιεί ότι τα γέλια του Ντον Τζοβάννι δεν θα κρατήσουν μέχρι την ανατολή του ηλίου. Με εντολή του αφέντη του, ο Λεπορέλο διαβάζει την επιγραφή στη βάση του αγάλματος: «Εδώ περιμένω εκδίκηση από τον παλιάνθρωπο που με σκότωσε» ("Dell'empio che mi trasse al passo estremo qui attendo la vendetta"). Ο υπηρέτης τρέμει από φόβο, αλλά ο Ντον Τζοβάννι χλευαστικά τον διατάζει να προσκαλέσει το άγαλμα για δείπνο, και απειλεί ότι θα τον σκοτώσει αν του φέρει αντίρρηση. Ο Λεπορέλο κάνει πολλές προσπάθειες να προσκαλέσει το άγαλμα σε δείπνο, αλλά ο φόβος του αφήνει την πρόσκληση ατελή (Ντουέτο: "O, statua gentilissima" – "Ω, ευγενέστατο άγαλμα"). Ο Ντον Τζοβάννι αποφασίζει να κάνει την πρόσκληση μόνος του. Προς μεγάλη του έκπληξη, το άγαλμα γνέφει το κεφάλι του και απαντά καταφατικά.
Σκηνή 4 - Το Δωμάτιο της Ντόνα Άννα
Κανόνας (μουσική)
Είδη κανόνα
Οι κανόνες κατηγοριοποιούνται με βάση: τον αριθμό των φωνών για τις οποίες είναι γραμμένοι, το διάστημα σχέσης με την αρχική μελωδία κατά το οποίο γίνεται η είσοδος κάθε φωνής, τη χρονική απόσταση μεταξύ των εισόδων των φωνών, το αν η μίμηση είναι σε ανάποδη ή κατοπτρική μορφή ή συνδυασμό και των δύο, το κατά πόσο η μίμηση είναι τονικά και διαστηματικά ακριβής ή έχει παραλλαχθεί για να μην υπάρχουν διαφωνίες και τέλος την ταχύτητα των μιμήσεων (π.χ. canon per augmentationem - κανόνας με διπλασιασμό [των αρχικών χρονικών αξιών]). Στους κανόνες μπορούν να υπάρχουν συνδυασμοί ακόμη και όλων των παραπάνω μεθόδων.
Καθεδρικός ναός Αλεξάντερ Νιέφσκι, Νοβοσιμπίρσκ
Ο καθεδρικός ναός ήταν ένα συγκεκριμένο μνημείο για τον Τσάρο Αλέξανδρο ΙΙΙ, ο οποίος ξεκίνησε  την κατασκευή  του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού, ο οποίος οδήγησε στην ίδρυση του  Νοβονικολάγεβσκ (σημερινό Νοβοσιμπίρσκ) ως νέου σιδηροδρομικού σταθμού.
Ζαν-Αντουάν Αλαβουάν
Το σχέδιο για το θερμοκήπιο που σχεδίασε ο Αλαβουάν για τον βοτανικό κήπο του κ. Μπουρσώ στο Υέρ, κοντά στο Μπρυνουά, σώζεται στο έργο του Ζαν-Σαρλ Κραφτ Recueil d'architecture civile (Παρίσι 1812, Plate XLVII), το ίδιο και το σχέδιο του Αλαβουάν μιας γέφυρας στο πάρκο του Κασάν (Plate XLII).
Κάλας της Φρυγίας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κάλας συμμετείχε και κατείχε διοικητική θέση στο στράτευμα που έστειλε ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ στην Μικρά Ασία υπό την ηγεσία των στρατηγών Παρμενίωνα και Άτταλου το 336 π.Χ. Κατά τη μάχη του Γρανικού παρά τον ομώνυμο ποταμό στην Μικρά Ασία, ηγήθηκε του θεσσαλικού ιππικού του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ μέσα στο ίδιο έτος διορίστηκε σατράπης της Ελλησποντιακής Φρυγίας (Μικράς Φρυγίας), στην οποία συντόμως έπειτα προσαρτήθηκε και η Παφλαγονία (αρχαιότερα βόρεια Φρυγία).
Σαντόμιες
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης μπορεί να προέρχεται από το παλαιό πολωνικό Sędomir, που αποτελείται από Sędzi- (από το ρήμα sądzić «κρίνω») και mir («ειρήνη»), ή πιο πιθανό από το απαρχαιωμένο όνομα Sędzimir, κάποτε δημοφιλές σε πολλές σλαβικές γλώσσες.