Τείχη_της_Βαβυλώνας
Ιστορία και περιγραφή.
'''3. Σχεδιασμός και πολεοδονία της Βαβυλώνας. Οδοί και κυριότερα κτήρια στο εσωτερικό της πόλης.'''μικρογραφία|[[Πύλη της Ιστάρ (αναπαράσταση σε φυσικό μέγεθος, η οποία περιλαμβάνει ενσωματωμένα μέσα της τμήματα της αυθεντικής Πύλης της Ιστάρ, που είχε βρεθει στη Βαβυλώνα κατά τις ανασκαφές). Εφυαλωμένες πλίνθοι. Ύψος 14,3 μέτρα. Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνου.]] Μέσα από την πόλη διέρχονταν ευθείες, οριζόντιες και κάθετες μεταξύ τους, οδοί - οι λεγόμενες "οδοί των πομπών". Αν και μερικές συνοικίες της πόλης είχαν προσχεδιαστεί, ωστόσο τις περισσότερες φορές η οικοδομική δραστηριότητα των ιδιωτών πλησίων από τις "οδούς των πομπών" ήταν αυθόρμητη. Τα σημαντικότερα κτήρια της πόλης βρίσκονταν στην Παλαιά πόλη. Δύο από αυτά ήταν ο Πύργος του Ετεμενάνκι και το βρισκόμενο εδώ (και νότια από τα ανάκτορα του Ναβουχοδονόσορα) ιερό του Μαρδούκ (η λεγόμενη Εσάγκιλα). Η Εσάγκιλα ήταν ένα ιερό περίβολο, το οποίο βρισκόταν μεταξύ της ιεράς οδού και του Ευφράτη (το τεμάχιο γης που καταλάμβανε είχε εμβαδόν περίπου 30 εκτάρια). Το ιερό αυτό περίβολο το διέσχιζε η λεγόμενη πομπική οδός του θεού Αντάντ, η οποία ήταν κάθετη στην πομπική ιερά οδό της θεάς Ιστάρ, την Aiburshabu (που σημαίνει "Οδός, από την οποία ποτέ κανένας εχθρός δεν θα περάσει"), και οδηγούσε προς στη γέφυρα επάνω στον ποταμό. Το βόρειο τμήμα του ιερού αυτού τεμένους ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων, και περιοριζόταν από τείχη, ενώ αποτελείτο από τρεις αυλές (τη βόρεια που επιμηκυνόταν από τα δυτικά προς τα νατολικά, τη δυτική κατά μήκος του Ευφράτη, και την κύρια, η οποία καταλάμβανε τον υπόλοιπο χώρο). Στη νοτιοδυτική γωνία της κυρίως αυλής του ιερού περιβόλου υψωνόταν ο πύργος του ναού της Εσάγκιλα - το Ετεμενάνκι (το είχε καταστρέψει ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σενναχερήμ, και το το ξανάφτιαξαν ο γιος και ο εγγονός του Σενναχερήμ - ο Εσαρχαδδών και ο Ασσουρμπανιπάλ από τον αρχιτέκτονα Αρανταχχέσου, ενώ αργότερα αυτό το ζιγκουράτ χτίστηκε εκ νέου από τους βασιλείς του Νεοβαβυλωνιακού βασιλείου· αργότερα άρχισε να καταστρέφεται επί Περσικής κυριαρχίας· τελικά, είναι γνωστό ότι ο Μέγας Αλέξανδρος σχεδίαζε να ξαναφτιάξει το μνημείο αυτό, αλλά δεν πρόλαβε να το πράξει). Μέσα στην πόλη ανάμεσα στα κτήρια δέσποζε οπωσδήποτε το έξι ή επτά επιπέδων ζιγκουράτ, το οποίο ονομαζόταν Ετεμενάνκι (στα Σουμεριακά αποδιδόταν ως E-temen-an-ki, δηλ. "Ο Οίκος-θεμέλιο του Ουρανού και της Γης"), και έφτανε περί τα 90 με 91 μέτρα ύψος (επίσης είχε οριζόντιες διαστάσεις 90Χ90 μέτρα). Προς το Ετεμενάνκι οδηγούσε από τα νοτιοανατολικά μια κλίμακα μήκους 60 μέτρων και φάρδους άνω των 9 μέτρων, ενώ προς τη νοτιοανατολική πρόσοψη εφάπτονταν άλλες δύο σκάλες του ίδιου πάχους, που οδηγούσαν στο πρώτο επίπεδο του ζιγκουράτ. Στην κορυφή του Ετεμενάνκι, ως το έκτο ή το έβδομο επίπεδο του ζιγκουράτ, υπήρχε ένας ναός ύψους 15 μέτρων, κατασκευασμένος από ψημένες πλίνθους, και επενδεδυμένος με εφυαλωμένες γαλάζιες πλίνθους. Πάνω από το ναό υπήρχε ένας πύργος ύψους, πιθανότατα, 6 μέτρων. Ο Ναβουχοδονόσορ Β', που είχε φέρει εις πέρας το ναό αυτό, έλεγε γι'αυτό το κατασκεύασμα, ότι προοριζόταν για την αιωνιότητα. Ενδεχομένως είναι αυτό το μνημείο, που θα πρέπει να ταυτιστεί με τον Πύργο της Βαβέλ (Μπαμπ-ιλού, δηλ. "Η Πύλη του Θεού" στα Σημιτικά) της Βίβλου. Σήμερα από αυτό το μνημείο δεν έχει διασωθεί σχεδόν τίποτα, και για να σχηματίσουμε μια αξιόπιστη άποψη περί αυτού θα πρέπει να καταφύγουμε σε ότι γνωρίζουμε για τα ζιγκουράτ σε άλλα σημεία της Μεσοποταμίας, στον Ηρόδοτο, και σε μια πινακίδα με κείμενο με την χρήση σφηνοειδούς γραφής, που τοποθετείται στα τέλη 3ο αιώνα π. Χ., αν και προφανώς προέρχεται από κάποιο πρωϊμότερο κείμενο (σ' αυτήν την πινακίδα περιγράφονται οι διαστάσεις του μνημείου αυτού) - τη λεγόμενη Esagila tablet. Λέγεται ότι ο Ναβουχοδονόσορ Β' είχε καλύψει ττο ναό αυτό με χρυσάφι. Οι δοκοί της οροφής αυτού του κτηρίου ήταν φταγμένοι από το ξύλο του κέδρου, και ήταν καλυμμένοι με χρυσό και ασήμι. Το κτήριο ήταν ανοιχτόχερα επενδεδυμένο με μπρούντζο. Μέσα στο ναό αυτό υπήρχε ένα καθήμενο λατρευτικό άγαλμα από πολύτιμα μέταλλα, που κατά τον Ηρόδοτο ζύγιζε 800 τάλαντα χρυσού. Με ποιό τρόπο επιτυγχάνονταν ο φωτισμός στο εσωτερικό αυτού του κτηρίου δεν είναι γνωστό σήμερα. Ωστόσο από τον πλούτο του δεν έχει διασωθεί τίποτα, και στα χέρια μας υπάρχουν σήμερα μονάχα οι υπερβολικές και γεμάτες κομπασμούς διηγήσεις των τότε βασιλέων και των πρώτων ταξιδευτών που επισκεύτηκαν την πόλη της Βαβυλώνας Γύρω από την καλυμμένη αυλή του τελευταίου αυτού επιπέδου του ζιγκουράτ θα πρέπει επίσης να υπήρχαν και ναϊσκοι άλλων θεοτήτων. Αυτή η περιοχή ήταν και η πλέον πολυσύχναστη της πόλης. Το νότιο τμήμα του αρχιτεκτονικού συνόλου της Εσάγκιλα, από την απέναντι πλευρά της οδού του Ανταντ, στην οποία βρισκόταν ο κάτω ναός του Μαρδούκ που λεγόταν Έκουα, ως το 1970 (που γραφόταν η μνημειακή "Ιστορία της Αρχιτεκτονικής" της Σοβιετικής Ακαδημίας) δεν είχε ακόμα ανασκαφεί.