Βίλλεμ_Καλφ
Έργο
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του ο Καλφ ζωγράφιζε εσωτερικούς χώρους χωριάτικων οικιών με στοιχεία από νεκρές φύσεις, με συνθέσεις που προσομοιάζουν με αυτές των Πίτερ ντε Μπλόοτ, Κορνέλις Σαφτλέφεν, Βίλλεμ Σαφλέφεν και Χέντρικ Σοργκ, καθώς και με τις συνθέσεις του Φρανσουά Ράικχαλς, ζωγράφου από το Μίντελμπουρχ, ο οποίος έχει προταθεί και ως δάσκαλός του. Είναι περίπου εξήντα τα γνωστά έργα του αυτής της περιόδου του στο Παρίσι. Άρχισε, επίσης, να ζωγραφίζει και νεκρές φύσεις, στις οποίες περιλάμβανε πανοπλίες και ασπίδες, ορισμένες από τις οποίες φθάνουν σε ύψος τα δύο μέτρα. Ταυτόχρονα άρχισε να ζωγραφίζει και μικρές σπουδές σε νεκρές φύσεις, απεικονίζοντας και παγούρια από κασσίτερο. Οι πρώτες αυτές δημιουργίες του διαφέρουν σημαντικά από αυτές που θα ακολουθούσαν. Μετά τον γάμο του στο Χόορν, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ, όπου ο Καλφ ξεκίνησε να ζωγραφίζει σπουδές στον τύπο της νεκρής φύσης που αποκαλείται pronkstilleven (νεκρή φύση της αφθονίας), στις οποίες απεικόνιζε πλούσιες ομάδες αντικειμένων από χρυσό και άργυρο, δηλαδή σπάνια και ιδιαίτερα ακριβά αντικείμενα, ενώ παράλληλα βελτιώθηκε τόσο καλλιτεχνικά όσο και στην τεχνική του, καθώς άρχισε να "παίζει" με τις ποικίλες προσπτώσεις του φωτός. Ως προς τη σύνθεσή τους, οι νεκρές του φύσεις δεν παρουσιάζουν μεγάλες δομικές διαφορές, ενώ σε αρκετές απεικονίζει τα ίδια αντικείμενα υπό άλλη γωνία. Συνήθως, πάνω σε δαμασκηνό ύφασμα, στρωμένο σε τραπέζι, απεικονίζονται σκεύη τραπεζιού με χρυσά και ασημένα αντικείμενα, πολλά από τα οποία έχει διαπιστωθεί ότι είναι δημηιουργήματα γνωστών χρυσοχόων όπως ο Γιοχάννες Λούτμα. Συνήθως απεικονίζεται και ένα μπολ από κινεζική πορσελάνη, γυρισμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε τα φρούτα να προεξέχουν από αυτό. Τα έργα του πλέον χαρακτηρίζονται από λιγότερα αλλά πολύ προσεκτικά επιλεγμένα αντικείμενα, τα οποία τοποθετεί στην επιφάνεια τραπεζιού σε σκούρο παρασκήνιο. Τα αντικείμενα είναι είτε όρθια είτε γυρμένα στη μια τους πλευρά και ο φωτισμός που επιλέγει ο καλλιτέχνης τους προσδίδει ένα μυστηριακό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ο Καλφ επετύγχανε αξιοσημείωτα αποτελέσματα τόσο με τις ανακλάσεις όσο και με τη διάχυση του φωτός που προσπίπτει στις επιφάνειές τους, σημείο που μελέτησε με επιστημονική ακρίβεια. Κατά την ίδια περίοδο ξεκίνησε να δημιουργεί συνθέσεις σε σειρές, κάτι που έγινε χαρακτηριστικό της τέχνης του, αναδιατάσσοντας και αναταξινομώντας αντικείμενα στην ίδια αρχική σύνθεση, δίνοντας διαφορετικές ερμηνείες στο ίδιο θέμα. Οι τελευταίες του νεκρές φύσεις περιλαμβάνουν και κοχύλια, στην απεικόνιση των οποίων οι πινελιές του γίνονται πιο πλούσιες και περισσότερο ακριβείς. Από το 1663 η παραγωγικότητά του ελαττώνεται και ο τελευταίος του πίνακας χρονολογείται το 1680. Λόγω της εξαίρετης χρήσης του φωτός, τα έργα του Καλφ έχουν παραλληλιστεί με ανάλογα έργα του Γιοχάνες Βερμέερ. Τα έργα του Χέραρντ τερ Μπορχ έχουν, εν τούτοις, μεγαλύτερη ομοιότητα σε ύφος. Μαζί με τον Βίλλεμ φαν Ελστ ο Καλφ θεωρείται ο πλέον επιτυχημένος καλλιτέχνης του είδους των "πλούσιων" νεκρών φύσεων, που ικανοποιούσαν το κοινό αίσθημα του πλούτου και της αφθονίας που επικρατούσε στο Άμστερνταμ της εποχής. Το 1797, ο Γερμανός ποιητής Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε έγραψε ότι μέσω των έργων του Καλφ "κάποιος μπορεί να αντιληφθεί κατά ποιαν έννοια η τέχνη υπερέχει της φύσης και πώς το ανθρώπινο πνεύμα μεταδίδεται σε αντικείμενα, όταν κάποιος τα βλέπει υπό το πνεύμα της δημιουργίας... αν έπρεπε να διαλέξω μεταξύ των χρυσών αντικειμένων που απεικονίζονται στον πίνακα και του ίδιου του πίνακα, θα επέλεγα τον πίνακα".