cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυστρία
Η Γραμμή του Ερνέστου (Εσωτερική Αυστρία) 1406–1457)
Η γραμμή του Ερνέστου αποτελείτο από τον Ερνέστο και μια κοινή κυριαρχία δύο γιων του μετά τον θάνατό του το 1424, του Αλβέρτου του ΣΤ' του Άσωτου (1457-1463) και του Φρειδερίκου Ε' του Ειρηνοποιού(1457-1493). Κι αυτοί μάλωναν και με τη σειρά τους χώρισαν την επικράτειά του στην Κάτω και την Εσωτερική Αυστρία μετά τον θάνατο του Λαδίσλαου το 1457 και την έκλειψη των Αλβερτίων. Ο Αλβέρτος κατέλαβε την Άνω Αυστρία το 1458, κυβερνώντας από το Λιντς, αλλά το 1462 προχώρησε στην πολιορκία του μεγαλύτερου αδελφού του στο Χόφμπουργκ της Βιέννης, καταλαμβάνοντας και την Κάτω Αυστρία. Ωστόσο, δεδομένου ότι πέθανε άτεκνος το επόμενο έτος (1463), οι κτήσεις του περιήλθαν αυτόματα στον αδερφό του και ο Φρειδερίκος έλεγχε τώρα όλες τις κτήσεις των Αλβερτίων και των Ερνεστίων.
Η πολιτική σταδιοδρομία του Φρειδερίκου είχε προχωρήσει σημαντικά, καθώς κληρονόμησε το Δουκάτο της Εσωτερικής Αυστρίας το 1424. Από Δούκας έγινε Γερμανός Βασιλιάς ως Φρειδερίκος Δ' το 1440 και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Φρειδερίκος Γ' (1452–1493).
Φρειδερίκος Ε' (1453–1493): Αναβάθμιση του δουκάτου
Οι Αυστριακός Αρχιδούκες ήταν πλέον ίσοι με τους άλλους Πρίγκιπες Εκλέκτορες που επέλεγαν τους αυτοκράτορες. Η αυστριακή διακυβέρνηση επρόκειτο τώρα να βασιστεί στην πρωτοτοκία και το αδιαίρετο. Αργότερα η Αυστρία επρόκειτο να γίνει επίσημα γνωστή ως «Erzherzogtum Österreich ob und unter der Enns» (Αρχιδουκάτο της Αυστρίας πάνω και κάτω από τον Ενς). Το 1861 χωρίστηκε ξανά σε Άνω και Κάτω Αυστρία.
Mαξιμιλιανός Α΄ (1493–1519): Επανένωση
Ο Μαξιμιλιανός ανέβασε την τέχνη των δυναστικών συμμαχιών σε νέο επίπεδο και άρχισε να δημιουργεί συστηματικά μια δυναστική παράδοση, αν και μέσα από σημαντικές αναθεωρήσεις. Η σύζυγός του Μαρία πέθανε το 1482, μόλις πέντε χρόνια μετά τον γάμο τους. Στη συνέχεια παντρεύτηκε την Άννα, Δούκισσα της Βρετάνης (με πληρεξούσιο) το 1490, μια κίνηση που θα έφερνε τη Βρετάνη, ανεξάρτητη εκείνη την εποχή, στην επικράτεια των Αψβούργων, κίνηση προκλητική για τη Γαλλική μοναρχία. Ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας είχε άλλες ιδέες και προσάρτησε τη Βρετάνη και παντρεύτηκε την Άννα, κατάσταση που περιεπλάκη περαιτέρω από το γεγονός ότι ήταν ήδη αρραβωνιασμένος με την κόρη του Μαξιμιλιανού Μαργαρίτα, Δούκισσα της Σαβοΐας. Ο γιος του Μαξιμιλιανού Φίλιππος ο Ωραίος (1478-1506) παντρεύτηκε την Ιωάννα, κληρονόμο της Καστίλης και της Αραγωνίας το 1496, και έτσι απέκτησε την Ισπανία και τα ιταλικά (Νάπολη, Βασίλειο της Σικελίας και Σαρδηνία) και τα αφρικανικά της προσαρτήματα και εκείνα του Νέου Κόσμου για τους Αψβούργους.
Κάρολος Α΄ και Φερδινάνδος Α΄ (1519-1564)
Δεδομένου ότι ο Φίλιππος ο Ωραίος (1478–1506) πέθανε πριν από τον πατέρα του Μαξιμιλιανό, η διαδοχή πέρασε στον γιο του Φιλίππου Κάρολο A΄ (1519–1521) που έγινε ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ με τον θάνατο του Μαξιμιλιανού το 1519. Βασίλεψε ως αυτοκράτορας από το 1519 έως το 1556, όταν εξασθενημένος παραιτήθηκε και πέθανε το 1558. Αν και στέφθηκε από τον Πάπα Κλήμη Ζ' στην Μπολόνια το 1530 (ο Κάρολος είχε λεηλατήσει τη Ρώμη το 1527), ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που στέφθηκε ποτέ από Πάπα. Αν και τελικά υπολείφθηκε του οράματός του για μια παγκόσμια μοναρχία, ο Κάρολος Α' εξακολουθεί να θεωρείται ο πιο ισχυρός από όλους τους Αψβούργους. Ο καγκελάριος του, Μερκουρίνο Γκατινάρα, παρατήρησε το 1519 ότι βρισκόταν «στον δρόμο προς την παγκόσμια μοναρχία ... να ενώσει όλο τον Χριστιανικό κόσμο κάτω από ένα σκήπτρο» φέρνοντάς τον πιο κοντά στο όραμα του Φρειδερίκου Ε΄ για το A.E.I.O.U. και το σύνθημα του Καρόλου Plus ultra (ακόμη παραπέρα) υποδήλωνε ότι αυτή ήταν η φιλοδοξία του.
Ακολουθώντας τη δυναστική παράδοση οι κληρονομικές περιοχές των Αψβούργων διαχωρίστηκαν από αυτή την τεράστια αυτοκρατορία στη Δίαιτα της Βορμς το 1521, όταν ο Κάρολος Α' τις άφησε στην αντιβασιλεία του νεότερου αδελφού του Φερδινάνδου Α' (1521-1564), αν και στη συνέχεια συνέχισε να προσθέτει στα εδάφη των Αψβούργων. Από τότε που ο Κάρολος άφησε την Ισπανική Αυτοκρατορία του στον γιο του Φίλιππο Β' της Ισπανίας τα ισπανικά εδάφη αποξενώθηκαν οριστικά από τις βόρειες περιοχές των Αψβούργων, αν και παρέμειναν σύμμαχοι για αρκετούς αιώνες.
Η άφιξη των Οθωμανών (1526-1562)
Οι Τούρκοι αρχικά αποχώρησαν μετά από αυτή την ήττα, εμφανίστηκαν όμως πάλι το 1528 προελαύνοντας προς τη Βιέννη και πολιορκώντας την τον επόμενο χρόνο. Αποσύρθηκαν εκείνο τον χειμώνα μέχρι το 1532, όταν η προέλασή τους ανακόπηκε από τον Κάρολο Ε', αν και έλεγχαν μεγάλο μέρος της Ουγγαρίας. Στη συνέχεια ο Φερδινάνδος αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Ιωάννη Ζαπόλυα. Ο Φερδινάνδος και οι Τούρκοι συνέχισαν να διεξάγουν πόλεμο μεταξύ του 1537 και μιας προσωρινής εκεχειρίας το 1547, όταν η Ουγγαρία διαμελίστηκε. Ωστόσο οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν σχεδόν αμέσως μέχρι τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 1562 που επιβεβαίωσε τα σύνορα του 1547. Η οθωμανική απειλή επρόκειτο να συνεχιστεί για 200 χρόνια.
Αποτίμηση
Ο αναγκαστικός προσηλυτισμός ή οι εκτοπίσεις που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα του Τριακονταετούς Πολέμου, μαζί με τη μετέπειτα γενική επιτυχία των Προτεσταντών, είχαν πολύ αρνητικές συνέπειες για τον έλεγχο των Αψβούργων επί της ίδιας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αν και οι εδαφικές απώλειες ήταν σχετικά μικρές για τους Αψβούργους η Αυτοκρατορία απομειώθηκε σημαντικά, η εξουσία του ηγεμόνα περιορίστηκε και η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη άλλαξε με νέα κέντρα που αναδύθηκαν στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Οι κτήσεις θα λειτουργούσαν τώρα περισσότερο σαν εθνικά κράτη.
Επιπτώσεις του πολέμου
Όσον αφορά το ανθρώπινο κόστος, οι πολλές οικονομικές, κοινωνικές και πληθυσμιακές εξαρθρώσεις του Τριακονταετούς Πολέμου, που προκλήθηκαν από τις σκληροπυρηνικές μεθόδους των αυστηρών μέτρων της αντιμεταρρύθμισης του Φερδινάνδου Β' και η σχεδόν συνεχής απασχόληση μισθοφορικών στρατών συνέβαλαν σημαντικά στις ανθρώπινες απώλειες και στην τραγική ερήμωση όλων των γερμανικών κρατών, σε ένα πόλεμο που ορισμένες εκτιμήσεις ανεβάζουν τις απώλειες του αμάχων έως και 50% συνολικά. Οι μελέτες αναφέρουν ως επί το πλείστον τα αίτια θανάτου λόγω πείνας ή (ουσιαστικά από την προκαλούμενη από έλλειψη τροφής) εξασθένησης της αντοχής σε ενδημικές ασθένειες που έπαιρναν επανειλημμένα διαστάσεις επιδημίας στο γενικό πληθυσμό της Κεντρικής Ευρώπης - τα γερμανικά κράτη ήταν το πεδίο μάχης και περιοχές στρατοπέδευσης για τους μεγαλύτερους μισθοφορικούς στρατούς μέχρι τότε και οι στρατοί αναζητούσαν τροφή στις διάφορες επαρχίες κλέβοντας τα τρόφιμα των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να βγουν στους δρόμους ως πρόσφυγες, ανεξάρτητα από την πίστη και την υπηκοότητά τους. Τόσο οι κάτοικοι των πόλεων όσο και οι αγρότες επλήγησαν επανειλημμένα και υπήρξαν θύματα των στρατών και των δύο πλευρών, που άφηναν ελάχιστα για τους πληθυσμούς που είχαν ήδη πιεστεί από τους πρόσφυγες λόγω του πολέμου ή που διέφευγαν από την καταστολή της καθολικής αντιμεταρρύθμισης υπό τη διακυβέρνηση του Φερδινάνδου.[41]
Λεοπόλδος Α΄ (1657–1705): Τελική ενοποίηση και απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στο τέλος αυτού του πολέμου οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Νάγκιβαραντ στην Τρανσυλβανία το 1660, γεγονός που σήμανε την αρχή της παρακμής αυτού του πριγκιπάτου και την αύξηση της επιρροής των Αψβούργων. Μάταια οι Τρανσυλβανοί απευθύνθηκαν στη Βιέννη για βοήθεια, αγνοώντας τις μυστικές συμφωνίες Οθωμανών-Αψβούργων. Ευτυχώς για την Αυστρία η Τουρκία ήταν απασχολημένη αλλού κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, όταν θα ήταν ευάλωτη σε επίθεση στα ανατολικά της πλευρά. Μόλις το 1663 οι Τούρκοι ανέπτυξαν σοβαρές προθέσεις σχετικά με την Αυστρία, γεγονός που οδήγησε σε ένα καταστροφικό γεγονός για τον Οθωμανικό στρατό, που νικήθηκε στη μάχη του Σέντγκοταρντ τον επόμενο χρόνο.
Με τα ανατολικά σύνορα να έχουν πλέον επιτέλους εξασφαλιστεί, η Βιέννη μπορούσε να ανθίσει (Vienna gloriosa) και να επεκταθεί πέρα ​​από τα παραδοσιακά της όρια. Στα ανατολικά ο Λεοπόλδος έμαθε ότι δεν είχε πολλά να κερδίσει με σκληρά μέτρα, πράγμα που αποδέχτηκε και παραχώρησε στην Ουγγρική Δίαιτα δικαιώματα μέσω του Diploma Leopoldianum του 1691. Ωστόσο στο στρατιωτικό μέτωπο, αυτό απλώς έλυσε τα χέρια της Αυστρίας να συμμετάσχει σε περαιτέρω δυτικοευρωπαϊκούς πολέμους. Η Αυστρία ενεπλάκη περισσότερο στη Δυτική Ευρώπη στον ανταγωνισμό με τη Γαλλία, πολεμώντας εναντίον της στον Πόλεμο του Συνδέσμου του Άουγκσμπουργκ (1688–1697).
Στο εσωτερικό μέτωπο η βασιλεία του Λεοπόλδου σημαδεύτηκε από την εκδίωξη των Εβραίων από τη Βιέννη το 1670 και η συνοικία τους μετονομάστηκε σε Leopoldstadt (Πόλη του Λεοπόλδου). Το 1680 ο Λεοπόλδος υιοθέτησε τη λεγόμενη Pragmatica, που ρύθμιζε εκ νέου τη σχέση μεταξύ γαιοκτημόνων και φτωχών αγροτών.
Κάρολος Γ': Διαδοχή και Νομική Κύρωση (1713–1740)
Αυτό επρόκειτο να αποτελέσει τη νομική βάση για την ένωση με την Ουγγαρία και τη νομιμοποίηση της μοναρχίας των Αψβούργων, που θα επιβεβαιωνόταν με τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 και θα διαρκούσε ως το 1918. Στη συνέχεια χρειάστηκε να ενισχύσει αυτή τη διευθέτηση διαπραγματευόμενος με τα γύρω κράτη. Η εσωτερική διαπραγμάτευση αποδείχθηκε σχετικά απλή και έγινε νόμος το 1723.
Ο Κάρολος ήταν τώρα πρόθυμος να προσφέρει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα σε έδαφος και εξουσία με αντάλλαγμα τις άχρηστες αναγνωρίσεις άλλων δυνάμεων της Νομικής Κύρωσης που κατέστησε την κόρη του Μαρία Θηρεσία διάδοχό του. Εξίσου προκλητικό ήταν το ζήτημα των συζυγικών προοπτικών της διαδόχου και πώς θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων. Η τελική επιλογή του Φραγκίσκου Στεφάνου της Λωρραίνης το 1736 αποδείχθηκε μη δημοφιλής στις άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα στη Γαλλία.
Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748)
Οι σύμμαχοι της Αυστρίας, η Βρετανία, η Ολλανδική Δημοκρατία και η Ρωσία, ήταν όλοι επιφυλακτικοί να εμπλακούν στη σύγκρουση και τελικά μόνο η Βρετανία παρείχε σημαντική υποστήριξη. Έτσι ξεκίνησε ο Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748), ένας από τους πιο συγκεχυμένους και λιγότερο περιπετειώδεις πολέμους της ευρωπαϊκής ιστορίας, με αποτέλεσμα η Αυστρία να διατηρήσει τα δικά της εδάφη, παρά τη μόνιμη απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της Σιλεσίας υπέρ των Πρώσων. Επρόκειτο για την απώλεια μιας από τις πλουσιότερες και πιο βιομηχανοποιημένες επαρχίες της. Για την Αυστρία ο Πόλεμος της Διαδοχής ήταν περισσότερο μια σειρά πολέμων, που ο πρώτος ολοκληρώθηκε το 1742 με τη Συνθήκη του Μπρέσλαου και ο δεύτερος (1744–1745) με τη Συνθήκη της Δρέσδης. Ο συνολικός πόλεμος ωστόσο συνεχίστηκε μέχρι τη Συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ (1748).
Επταετής και Τρίτος Σιλεσιανός Πόλεμος (1754–1763)
Επί οκτώ χρόνια μετά τη Συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ που τερμάτισε τον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής η Μαρία Θηρεσία σχεδίαζε εκδίκηση από τους Πρώσους. Οι σύμμαχοι Βρετανοί και Ολλανδοί, που είχαν αποδειχτεί τόσο απρόθυμοι να τη βοηθήσουν την ώρα της ανάγκης, απορρίφθηκαν και προτιμήθηκαν οι Γάλλοι με τη λεγόμενη Αντιστροφή των Συμμαχιών (bouleversement) του 1756, με τη συμβουλή του Κάουνιτς, Αυστριακού Καγκελαρίου (1753– 1793). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1756. Την ίδια χρονιά ο πόλεμος ξέσπασε και πάλι στην ήπειρο καθώς ο Φρειδερίκος, φοβούμενος την περικύκλωση, ξεκίνησε μια προληπτική εισβολή στη Σαξονία και η αμυντική συνθήκη έγινε επιθετική. Ο Τρίτος Σιλεσιανός Πόλεμος που ακολούθησε (1754–1763, μέρος του μεγαλύτερου Επταετούς Πολέμου) ήταν χωρίς αποτέλεσμα και στο τέλος του η Πρωσία κράτησε τη Σιλεσία, παρά το γεγονός ότι η Ρωσία, η Γαλλία και η Αυστρία συνενώθηκαν εναντίον της με μόνο το Ανόβερο σημαντικό ηπειρωτικό σύμμαχο.
Εκπαίδευση
Ενώ ο Φον Χάουγκβιτς εκσυγχρόνισε τον στρατό και την κυβέρνηση, ο φαν Σβίτεν μεταρρύθμισε την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση περιλάμβανε αυτή του Πανεπιστημίου της Βιέννης από τον Σβίτεν το 1749, την ίδρυση του Theresianum (1746) ως ακαδημίας δημοσίων υπηρεσιών καθώς και στρατιωτικών και ξένων ακαδημιών. το 1760 ιδρύθηκε μια Εκπαιδευτική Επιτροπή (Studienhofkommission), με συγκεκριμένο σκοπό να αντικαταστήσει τον έλεγχο των Ιησουιτών, αλλά αυτό το πέτυχε η διάλυση του τάγματος από τον Πάπα το 1773. Η δήμευση της περιουσίας τους επέτρεψε το επόμενο βήμα. Έχοντας επίγνωση της ανεπάρκειας της γραφειοκρατίας στην Αυστρία και για να τη βελτιώσει η Μαρία Θηρεσία, και αυτό που τώρα αποκαλούνταν το Κόμμα του Διαφωτισμού αναμόρφωσαν ριζικά το σχολικό σύστημα. Στο νέο σύστημα, που βασίστηκε στο πρωσικό, όλα τα παιδιά και των δύο φύλων από 6 ως 12 ετών έπρεπε να φοιτούν στο σχολείο, ενώ ιδρύθηκαν σχολεία επιμόρφωσης δασκάλων. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από πολλά χωριά και την αριστοκρατία, για την οποία τα παιδιά αποτελούσαν εργατικό δυναμικό. Η Μαρία Θηρεσία πάταξε τη διαφωνία διατάζοντας τη σύλληψη όλων των αντιτιθέμενων. Αν και η ιδέα ήταν σωστή οι μεταρρυθμίσεις δεν ήταν τόσο επιτυχημένες όσο αναμενόταν. Σε ορισμένες περιοχές της Αυστρίας ο μισός πληθυσμός ήταν αναλφάβητος μέχρι τον 19ο αιώνα. Ωστόσο η ευρεία πρόσβαση στην εκπαίδευση, η εκπαίδευση στη λαϊκή γλώσσα, η αντικατάσταση της τυχαίας μάθησης και η ορθολογική τυφλή υπακοή επρόκειτο να έχουν βαθιά επίδραση στη σχέση μεταξύ λαού και κράτους.
Θρησκεία
Πιθανώς η πιο μη δημοφιλής από όλες τις μεταρρυθμίσεις του ήταν η απόπειρα εκσυγχρονισμού της άκρως παραδοσιακής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αποκαλώντας τον εαυτό του θεματοφύλακα του Καθολικισμού ο Ιωσήφ Β' έπληξε δυναμικά την παπική εξουσία. Προσπάθησε να κάνει την Καθολική Εκκλησία στην αυτοκρατορία του εργαλείο του κράτους, ανεξάρτητου από τη Ρώμη. Οι κληρικοί στερήθηκαν τη δεκάτη και διατάχθηκαν να σπουδάζουν σε θεολογικές σχολές υπό κυβερνητική επίβλεψη, ενώ οι επίσκοποι έπρεπε να δίνουν επίσημο όρκο πίστης στο στέμμα. Χρηματοδότησε τη μεγάλη αύξηση των επισκοπών, των ενοριών και του κοσμικού κλήρου με εκτεταμένες πωλήσεις μοναστηριακών γαιών. Ως άνθρωπος του Διαφωτισμού χλεύαζε τα αναχωρητικά μοναστικά τάγματα, που θεωρούσε μη παραγωγικά. Κατά συνέπεια έκλεισε πάνω από 700 μοναστήρια και μείωσε τον αριθμό των μοναχών (ανδρών και γυναικών) από 65.000 σε 27.000. Τα εκκλησιαστικά δικαστήρια καταργήθηκαν και ο γάμος ορίστηκε ως αστικό συμβόλαιο εκτός δικαιοδοσίας της Εκκλησίας. Ο Ιωσήφ μείωσε δραστικά τον αριθμό των θρησκευτικών αργιών, μείωσε τον στολισμό στις εκκλησίες και απλοποίησε πολύ τον τρόπο εορτασμού. Οι επικριτές του ισχυρίστηκαν ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις προκάλεσαν κρίση πίστης, μειωμένη ευσέβεια και ηθική παρακμή, είχαν προτεσταντικές τάσεις, προώθησαν τον ορθολογισμό του Διαφωτισμού και μια τάξη φιλελεύθερων αστών αξιωματούχων και οδήγησαν στην εμφάνιση και τη διατήρηση του αντικληρικαλισμού. Πολλοί παραδοσιακοί Καθολικοί δραστηριοποιήθηκαν αντιπολιτευόμενοι τον αυτοκράτορα.
Εξωτερική πολιτική
Η Αυτοκρατορία των Αψβούργων ανέπτυξε μια πολιτική πολέμου και εμπορίου καθώς και πνευματικής επιρροής πέρα ​​από τα σύνορα. Ενώ εναντιωνόταν στην Πρωσία και την Τουρκία, η Αυστρία ήταν φιλική προς τη Ρωσία, αν και προσπάθησε να απομακρύνει τη Ρουμανία από τη ρωσική επιρροή.
Εσωτερική πολιτική
Ο Ιωσηφισμός παρέμεινε αρκετά ζωντανός στα άλλα μέλη της γενιάς του Φραγκίσκου. Ο Αρχιδούκας Ιωάννης (1782–1859) ήταν υπέρμαχος του εθνικισμού που βρισκόταν πίσω από το κίνημα των Landwehr και μαζί με τον Γιόζεφ Χαρμάιρ υποκίνησε εξέγερση στο κατεχόμενο από τη Βαυαρία Τιρόλο, ενώ ο Αρχιδούκας Κάρολος προέβη σε μεταρρύθμιση του στρατού. Ένα άγαλμα του Ιωσήφ στήθηκε ακόμη και στη Γιόζεφπλατς το 1807 για να εμπνέει τις μάζες. Με αυτό τον τρόπο ο συγκεντρωτισμός των Αρχιδουκών ερχόταν σε αντίθεση με την αποκέντρωση του Στάντιον και την προσπάθεια να δώσει περισσότερο λόγο στις κτήσεις. Ωστόσο ένας τέτοιος εθνικισμός ήταν επιτυχής στην ανοικοδόμηση της Αυστρίας εν μέσω των διάφορων στρατιωτικών και πολιτικών αποτυχιών της στους γαλλικούς πολέμους.
Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού (1792–1797)
Η Γαλλία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστρία στις 20 Απριλίου 1792. Η αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση της Γαλλικής Επανάστασης (συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης του βασιλιά στις 21 Ιανουαρίου 1793), καθώς και η γαλλική κατοχή των Κάτω Χωρών, έφεραν τη Βρετανία, την Ολλανδική Δημοκρατία και την Ισπανία στον πόλεμο, που έγινε γνωστός ως Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού. Αυτός ο πρώτος πόλεμος με τη Γαλλία, που κράτησε μέχρι το 1797, αποδείχθηκε ανεπιτυχής για την Αυστρία. Μετά από μερικές βραχύβιες επιτυχίες εναντίον του τελείως αποδιοργανωμένου Γαλλικού στρατού στις αρχές του 1792, η κατάσταση αντιστράφηκε και οι Γάλλοι κατέκτησαν τις Αυστριακές Κάτω Χώρες τους τελευταίους μήνες του 1792. Μετά τη Μάχη του Βαλμί τον Σεπτέμβριο ήταν φανερό στην Αυστρία και στους Πρώσους συμμάχους τους ότι η νίκη επί της Γαλλίας ήταν αδύνατη και η Αυστρία υπέστη μια περαιτέρω ήττα τον Νοέμβριο στο Ζεμάπ, χάνοντας την Αυστριακές Κάτω Χώρες (Βέλγιο). Ενώ οι Αυστριακοί ήταν τόσο απασχολημένοι, οι πρώην Πρώσοι σύμμαχοί τους τους μαχαίρωσαν πισώπλατα με τον Δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, από την οποία η Αυστρία αποκλείσθηκε εντελώς. Αυτό οδήγησε στην απόλυση του πρωθυπουργού του Φραγκίσκου Φίλιπ φον Κόμπεντσλ και την αντικατάστασή του με τον Φραντς Μαρία Τούγκουτ τον Μάρτιο του 1793.
Πόλεμος του Εκτου Συνασπισμού (1812–1814)
Ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ, ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, είχε ως στόχο να ακολουθήσει μια φιλογαλλική πολιτική.[58] Η κόρη του Φραγκίσκου Β' Μαρία Λουίζα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα το 1810. Η Αυστρία ουσιαστικά χρεοκόπησε το 1811 και το χαρτονόμισμά της (Bancozettel) έχασε σημαντική αξία, αλλά συνέβαλε με ένα στρατό στην εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία τον Μάρτιο του 1812. Με την καταστροφική ήττα του Ναπολέοντα στη Ρωσία στα τέλη του έτους και την αποστασία της Πρωσίας στη ρωσική πλευρά τον Μάρτιο του 1813 ο Μέτερνιχ άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει την πολιτική του. Αρχικά είχε ως στόχο να μεσολαβήσει για μια ειρήνη μεταξύ της Γαλλίας και των ηπειρωτικών εχθρών της, αλλά όταν έγινε φανερό ότι ο Ναπολέων δεν ενδιαφερόταν για συμβιβασμό, η Αυστρία προσχώρησε στους συμμάχους και κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία τον Αύγουστο του 1813, τον Πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού (1812-1814). Η αυστριακή παρέμβαση ήταν καθοριστική. Ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία τον Οκτώβριο και αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην ίδια τη Γαλλία. Στις αρχές του 1814 οι Συμμαχικές δυνάμεις εισέβαλαν στη Γαλλία. Αρχικά ο Μέτερνιχ παρέμενε αβέβαιος για το αν ήθελε ο Ναπολέων να παραμείνει στον θρόνο, αντιβασιλεία της Μαρίας Λουίζας για τον μικρό γιο του Ναπολέοντα ή αποκατάσταση των Βουρβόνων, αλλά τελικά ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Λόρδος Κάσλρεϊ τον ρυμούλκησε στην τελευταία επιλογή. Ο Ναπολέων παραιτήθηκε στις 3 Απριλίου 1814 και ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ αποκαταστάθηκε και διαπραγματεύτηκε σύντομα μια συνθήκη ειρήνης με τους νικητές συμμάχους στο Παρίσι τον Ιούνιο, ενώ ο Ναπολέων εξορίστηκε στην Έλβα.
Συμφιλίωση
Ωστόσο οι ανάγκες και των άλλων επαρχιών έπρεπε να εξεταστούν πριν από οποιαδήποτε μορφή ουγγρικού δυϊσμού που θα έδινε στην Ουγγαρία ειδικά προνόμια και θα άρχιζε να φουντώνει τις φλόγες του τσεχικού εθνικισμού, αφού τα σλαβικά συμφέροντα φαινόταν πιθανό να αγνοηθούν. Ο κόσμος άρχισε πάλι να μιλάει για τα γεγονότα του 1848. Τον Φεβρουάριο του 1867 ο Κόμης Μπελκρέντι παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός λόγω των ανησυχιών του για τα σλαβικά συμφέροντα και τον διαδέχθηκε ο υπουργός εξωτερικών Φέρντιναντ Μπόυστ, που ακολούθησε αμέσως την ουγγρική επιλογή που είχε γίνει πραγματικότητα μέχρι τα τέλη του μήνα.
Ο Φιλελευθερισμός στην Κισλεϊθάνια 1867–1879
Ακόμη και το 1873 μόνο το έξι τοις εκατό του ενήλικου ανδρικού πληθυσμού είχε δικαίωμα ψήφου. Οι αρχικές διαιρέσεις σε καθολικά, φιλελεύθερα, εθνικά, ριζοσπαστικά και αγροτικά κόμματα διέφεραν ανάλογα με την εθνική καταγωγή, κατακερματίζοντας περαιτέρω την πολιτική κουλτούρα. Ωστόσο τώρα εμφανιζόταν η παρουσία εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων ενώ παλαιότερα τα κόμματα ήταν καθαρά κοινοβουλευτικά. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στους μη έχοντες δικαίωμα ψήφου να βρουν φωνή. Αυτές οι αλλαγές συνέβαιναν σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο σκηνικό μιας αυστριακής οικονομίας που εκσυγχρονιζόταν και εκβιομηχανιζόταν και οικονομικών κρίσεων, όπως αυτή του 1873 και η επακόλουθη ύφεση (1873-1879), και τα παραδοσιακά κόμματα άργησαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των μαζών. Στις εκλογές του 1901, τις τελευταίες στο πλαίσιο των καθορισμένων τάξεων ψηφοφόρων (Curia), τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα κέρδισαν 76 από τις 118 έδρες.
Πολιτική αναδιάταξη του 1879
Ενώ τα φιλελεύθερα επιτεύγματα περιλάμβαναν τον οικονομικό εκσυγχρονισμό, την επέκταση της κοσμικής εκπαίδευσης και την ανανέωση του αστικού ιστού και του πολιτισμού της Βιέννης, σε συνεργασία με τη Διοίκηση (Verwaltung), μετά το 1873 μια προοδευτική σειρά σχισμάτων και συγχωνεύσεων συνέχισαν να αποδυναμώνουν το κόμμα που ουσιαστικά εξαφανίστηκ το 1911.
Το Φιλελεύθερο υπουργικό συμβούλιο του Αντολφ Αουερσπεργκ (1871-1879) αποπέμφθηκε το 1879 λόγω της αντίθεσής του στη βαλκανική πολιτική του Υπουργού Εξωτερικών Γκιούλα Αντράσι (1871-1879) και την κατοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, που πρόσθεσε περισσότερους Σλάβους και μείωσε περαιτέρω τον γερμανικό εθνικισμό και ταυτότητα (Staatsnation). Στις εκλογές που ακολούθησαν οι Φιλελεύθεροι έχασαν τον έλεγχο του κοινοβουλίου και πέρασαν στην αντιπολίτευση, ενώ η επόμενη κυβέρνηση υπό τον Κόμη Έντουαρντ Τάαφε (1879–1893) αποτελείτο βασικά από μια ομάδα φατριών (αγρότες, κληρικοί και Τσέχοι), το «Σιδερένιο Δαχτυλίδι» (Der eiserne Ring), ενωμένων με σκοπό να κρατήσουν τους Φιλελεύθερους μακριά από την εξουσία.
Άμεση και ισότιμη ψηφοφορία για το Reichsrat (1907)
Το κοινοβούλιο μετά τη μεταρρύθμιση του 1907 (Reichsrat) εξελέγη με εθνικά κριτήριας, με μόνο το Χριστιανοκοινωνικό και το Σοσιαλδημοκρατικά κόμμα κυρίως γερμανικά. Ωστόσο την Αυστρία κυβερνούσε ο Αυτοκράτορας, που διόριζε το Αυτοκρατορικό Συμβούλιο των Υπουργών (Ministerrat), που με τη σειρά του αναφερόταν σε αυτόν, αφήνοντας το κοινοβούλιο ελεύθερο να ασκήσει κριτική στην κυβερνητική πολιτική. Τυπικά είχε την εξουσία να νομοθετεί από το 1907, αλλά στην πράξη η Αυτοκρατορική κυβέρνηση δημιουργούσε τη δική της νομοθεσία και ο Αυτοκράτορας μπορούσε να ασκήσει βέτο στα νομοσχέδια του υπουργού του. Τα μεγάλα κόμματα ήταν χωρισμένα γεωγραφικά και κοινωνικά, με τη βάση των σοσιαλδημοκρατών να είναι οι πόλεις, κυρίως η Βιέννη, και να έχουν μια πολύ διαφορετική οπτική από την αφοσιωμένη αλλά αγράμματη αγροτιά στην ύπαιθρο. Η τελευταία ενώθηκε με την αριστοκρατία και την αστική τάξη στην υποστήριξη του status quo της μοναρχίας.
1919
Στις 19 Φεβρουαρίου διεξήχθησαν εκλογές για αυτό που τώρα ονομαζόταν Συντακτική Εθνοσυνέλευση (Konstituierende Nationalversammlung). Αν και οι Σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν τις περισσότερες έδρες (41%), δεν είχαν απόλυτη πλειοψηφία και σχημάτισαν μεγάλο συνασπισμό με το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα, τους Χριστιανοκοινωνιστές. Στις 12 Μαρτίου η Εθνοσυνέλευση ανακήρυξε τη «Γερμανική Αυστρία» τμήμα της «Γερμανικής Δημοκρατίας».
Τέλος του μεγάλου συνασπισμού και νέο σύνταγμα (1920-1933)
Οι όροι της Συνθήκης του Αγίου Γερμανία εξειδικεύτηκαν περαιτέρω από τα Πρωτόκολλα της Γενεύης της Κοινωνίας των Εθνών (στην οποία η Αυστρία προσχώρησε στις 16 Δεκεμβρίου 1920) στις 4 Οκτωβρίου 1922 μεταξύ της Αυστρίας και των Συμμάχων. Στην Αυστρία δόθηκε εγγύηση κυριαρχίας υπό τον όρο ότι δεν θα ενωθεί με τη Γερμανία τα επόμενα 20 χρόνια. Η Αυστρία έλαβε επίσης δάνειο 650 εκατομμυρίων Goldkronen, που ήταν επιτυχές στην ανάσχεση του υπερπληθωρισμού, αλλά απαίτησε σημαντική αναδιάρθρωση της αυστριακής οικονομίας. Το Goldkrone αντικαταστάθηκε από το πιο σταθερό Σελίνι, αλλά οδήγησε σε ανεργία και νέους φόρους, απώλεια κοινωνικών παροχών και σημαντική υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών.
Πολιτική και κυβέρνηση
Στα αριστερά το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Αυστρίας (Sozialdemokratische Arbeiterpartei Österreichs, SDAPÖ) που ιδρύθηκε το 1898 και ακολουθούσε μια αρκετά αριστερή πολιτική γνωστή ως Αυστρομαρξισμό εκείνη την εποχή, βασιζόταν σε μια ασφαλή πλειοψηφία στην «Κόκκινη Βιέννη» (όπως η πρωτεύουσα ήταν γνωστή από το 1918 έως το 1934), ενώ τα δεξιά κόμματα έλεγχαν όλα τα άλλα κρατίδια. Το SDAPÖ ήταν το ισχυρότερο εκλογικό μπλοκ από το 1911 έως το 1918.
Η πολιτική σύγκρουση κλιμακώθηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Οι εκλογές του 1930 που επανέφεραν τους Σοσιαλδημοκράτες ως το μεγαλύτερο μπλοκ αποδείχθηκαν οι τελευταίες μέχρι και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 20 Μαΐου 1932 ο Ένγκελμπερτ Ντόλφους, υπουργός Γεωργίας του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος, έγινε Καγκελάριος με πλειοψηφία ενός βουλευτή.
1933: Διάλυση του κοινοβουλίου και συγκρότηση του Πατριωτικού Μετώπου
Ο Ντόλφους και το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα οδήγησαν την Αυστρία γρήγορα προς τη συγκεντρωτική εξουσία κατά το φασιστικό πρότυπο. Ανησυχούσε από το γεγονός ότι ο Γερμανός εθνικοσοσιαλιστής ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ είχε γίνει Καγκελάριος της Γερμανίας στις 30 Ιανουαρίου 1933, αφού το κόμμα του είχε γίνει η μεγαλύτερη ομάδα στο κοινοβούλιο και γρήγορα ανέλαβε την απόλυτη εξουσία. Ομοίως οι Αυστριακοί Εθνικοσοσιαλιστές (DNSAP) θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν σημαντική μειοψηφία στις επερχόμενες αυστριακές εκλογές. Ο μελετητής του φασισμού Στάνλεϊ Γ. Πέιν εκτίμησε ότι αν είχαν γίνει εκλογές το 1933 το DNSAP θα μπορούσε να εξασφαλίσει περίπου το 25% των ψήφων. Το περιοδικό Time υπέθετε ένα ακόμη υψηλότερο επίπεδο υποστήριξης 50%, με ποσοστό έγκρισης 75% στην περιοχή του Τιρόλου που συνόρευε με τη Ναζιστική Γερμανία.[72][73][74] Τα γεγονότα στην Αυστρία τον Μάρτιο του 1933 απηχούσαν εκείνα της Γερμανίας, όπου ο Χίτλερ ουσιαστικά εγκαταστάθηκε ως δικτάτορας τον ίδιο μήνα.
Πραξικόπημα του Μαρτίου
Στις 4 Μαρτίου 1933 σημειώθηκε παρατυπία στις διαδικασίες ψηφοφορίας στο κοινοβούλιο. Ο Καρλ Ρένερ (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας, Sozialdemokratische Partei Österreichs, SPÖ), πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου (Nationalrat: Κάτω Βουλή του κοινοβουλίου) παραιτήθηκε για να μπορέσει να ψηφίσει μια αμφιλεγόμενη πρόταση για την αντιμετώπιση της απεργίας των σιδηροδρόμων. πιθανόν να περάσει με πολύ μικρή διαφορά, κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει όσο κατείχε αυτό το αξίωμα. Κατά συνέπεια για τον ίδιο λόγο παραιτήθηκαν και οι δύο αντιπρόεδροι που εκπροσωπούσαν τα άλλα κόμματα, ο Ρούντολφ Ράμεκ (Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα) και ο Σεπ Στράφνερ (Μεγάλο Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα). Ελλείψει του Προέδρου η συνεδρίαση δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί.
Τελευταία χρόνια
Ο μεγάλος συνασπισμός με επικεφαλής τον Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ κατέρρευσε στις αρχές του καλοκαιριού του 2008 λόγω διαφωνιών σχετικά με την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας. Οι πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου είχαν ως αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες για τα δύο κυβερνώντα κόμματα και αντίστοιχα κέρδη για το FPÖ του Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε και το BZÖ του Γεργκ Χάιντερ (το Κόμμα των Πρασίνων υποβιβάστηκε στην 5η θέση). Ωστόσο το SPÖ και το ÖVP ανανέωσαν το συνασπισμό τους υπό την ηγεσία του νέου προέδρου του κόμματος SPÖ Βέρνερ Φάιμαν. Το 2008 ο Γεργκ Χάιντερ πέθανε σε ένα αμφιλεγόμενο αυτοκινητιστικό δυστύχημα και τον διαδέχθηκαν ως πρόεδρο του κόμματος BZÖ ο Χέρμπερτ Σάιμπνερ και ως κυβερνήτη της Καρινθίας ο Γκέρχαρντ Ντέρφλερ.
Ενοπλες Δυνάμεις
Το ανθρώπινο δυναμικό των Αυστριακών Ενόπλων Δυνάμεων (γερμανικά: Bundesheer) βασίζεται κυρίως στην υποχρεωτική στράτευση. Όλοι οι άρρενες που έχουν συμπληρώσει την ηλικία των δεκαοκτώ ετών και κρίνονται ικανοί πρέπει να υπηρετήσουν έξι μήνες υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, ακολουθούμενη από υποχρέωση εφεδρείας οκτώ ετών. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες ηλικίας δεκαέξι ετών είναι επιλέξιμοι για εθελοντική υπηρεσία. Η αντίρρηση συνείδησης είναι νομικά αποδεκτή και όσοι διεκδικούν αυτό το δικαίωμα είναι υποχρεωμένοι να υπηρετήσουν αντ' αυτού θεσμοθετημένη πολιτική θητεία εννέα μηνών. Από το 1998 επιτρέπεται στις εθελόντριες να γίνουν επαγγελματίες στρατιώτες.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, και ιδιαίτερα την αφαίρεση του πρώην βαριά φυλασσόμενου «Σιδηρού Παραπετάσματος» που χώριζε την Αυστρία και τους γείτονές της του Ανατολικού Μπλοκ (Ουγγαρία και πρώην Τσεχοσλοβακία), ο Αυστριακός στρατός βοηθά τους Αυστριακούς συνοριοφύλακες στην προσπάθεια να αποτρέψουν τη διέλευση των συνόρων από παράνομους μετανάστες. Αυτή η βοήθεια έληξε όταν η Ουγγαρία και η Σλοβακία εντάχθηκαν στη Συμφωνία Σένγκεν της ΕΕ το 2008, για όλες τις προθέσεις και σκοπούς καταργώντας τους «εσωτερικούς» ελέγχους στα σύνορα μεταξύ των κρατών που είχαν υπογράψει τη συμφωνία. Ορισμένοι πολιτικοί έχουν ζητήσει την παράταση αυτής της αποστολής, αλλά η νομιμότητα αυτής αμφισβητείται έντονα. Σύμφωνα με το αυστριακό σύνταγμα οι ένοπλες δυνάμεις μπορούν να αναπτυχθούν μόνο σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων, κυρίως για την υπεράσπιση της χώρας και την παροχή βοήθειας σε περιπτώσεις εθνικής έκτακτης ανάγκης, όπως μετά από φυσικές καταστροφές. Μόνο κατ' εξαίρεση μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βοηθητικές αστυνομικές δυνάμεις.
Γεωγραφία
Περίπου το 60% της συνολικής της έκτασης καλύπτεται από τις Άλπεις και άλλα μικρότερα βουνά. Ομαλότερο είναι το ανάγλυφο στα ανατολικά - βορειοανατολικά της χώρας όπου εκτείνεται η πεδιάδα του Δούναβη. Χαρακτηριστικό είναι πως μόνο το 32% της συνολικής έκτασης της χώρας έχει υψόμετρο κάτω από 500 μέτρα. Στο κέντρο εκτείνεται η οροσειρά του Υψηλού Τάουερν, με την υψηλότερη κορυφή της χώρας, το Γκροσγκλόκνερ με ύψος 3.798 μέτρων, οι Άλπεις Έτσταλερ με υψηλότερη κορυφή τη Βιλντσπίτζε (3.770 μέτρα), οι Άλπεις Στουμπάιερ και οι Νορικές Άλπεις (μέγιστο ύψος 2.441 μ.). Στο νότο εκτείνονται οι Καρνικές Άλπεις και οι Άλπεις Καραβάνκεν με κορυφές άνω τον 3.000 μέτρων.
Κλίμα
Σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν η Αυστρία έχει τους ακόλουθους τύπους κλίματος: Ωκεάνιο (Cfb), Ψυχρό/Ζεστό-καλοκαίρι υγρό ηπειρωτικό (Dfb), Υποαρκτικό/Υποαλπικό (Dfc), Τούνδρας/Αλπικό (ET) και Καλύμματος Πάγου(EF). Είναι σημαντικό όμως να σημειωθεί ότι η Αυστρία μπορεί να έχει πολύ κρύους, βαρείς χειμώνες, αλλά τις περισσότερες φορές είναι τόσο κρύοι όσο εκείνοι σε κάπως συγκρίσιμες κλιματικές ζώνες, για παράδειγμα στη Νότια Σκανδιναβία ή την Ανατολική Ευρώπη. Επίσης σε μεγαλύτερα υψόμετρα τα καλοκαίρια είναι συνήθως πολύ πιο δροσερά από ό,τι στις κοιλάδες/χαμηλότερα υψόμετρα. Το υποαρκτικό και το κλίμα της τούνδρας που παρατηρούνται γύρω από τις Άλπεις είναι πολύ πιο ζεστά τον χειμώνα από ό,τι είναι φυσιολογικό αλλού, λόγω εν μέρει της ωκεάνιας επιρροής σε αυτό το τμήμα της Ευρώπης.
Δημογραφικά
Οι Τούρκοι αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες εθνότητες στην Αυστρία και αριθμούν περίπου 350.000. 13.000 Τούρκοι πολιτογραφήθηκαν το 2003 και άγνωστος αριθμός έφτασε στην Αυστρία το ίδιο έτος. Ενώ 2.000 Τούρκοι έφυγαν από την Αυστρία την ίδια χρονιά, 10.000 μετανάστευσαν στη χώρα, επιβεβαιώνοντας μια έντονη αυξητική τάση. Μαζί οι Σέρβοι, οι Κροάτες, οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, οι Σλαβομακεδόνες και οι Σλοβένοι αποτελούν περίπου το 5,1% του συνολικού πληθυσμού της Αυστρίας. Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2018 το 82,3% είναι Αυστριακοί, το 3,8% Γερμανοί, το 2,4% Σέρβοι, το 2,3% Τούρκοι, το 2,0% Ρουμάνοι, το 1,1% Ούγγροι και το υπόλοιπο 6,1% διάφορων άλλων εθνοτήτων. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 η χώρα έχει συνολικά 9.129.652 κατοίκους. Το 90% του πληθυσμού είναι Αυστριακοί γερμανικής καταγωγής. Υπάρχουν επίσης αρκετοί Σλοβένοι, Τσέχοι και Μαγυάροι.
Γλώσσα
Ο δεύτερος μεγαλύτερος πληθυσμός γλωσσικών και εθνοτικών ομάδων είναι οι Τούρκοι (συμπεριλαμβανομένης της μειονότητας των Κούρδων) με έναν αριθμό 200.000 ως 300.000 που σήμερα ζουν στην Αυστρία.
Οι επόμενοι μεγαλύτεροι πληθυσμοί γλωσσικών και εθνοτικών ομάδων είναι 124.392 που μιλούν τα γερμανικά ως μητρική τους γλώσσα, παρόλο που κατάγονται από χώρες εκτός Αυστρίας (κυρίως μετανάστες από τη Γερμανία, ορισμένοι από την Ελβετία, το Νότιο Τιρόλο της Ιταλίας, τη Ρουμανία ή την πρώην Σοβιετική Ένωση), 123.417 Αγγλικά, 24.446 Αλβανικά, 17.899 Πολωνικά, 14.699 Ουγγρικά, 12.216 Ρουμανικά, 10.000 Ινδικά, 7.982 Αραβικά, 6.891 Σλοβακικά, 6.707 Τσέχικα, 5.916 Περσικά, 5.677 Ιταλικά, 5.466 Ρωσικά, 5.213 Γαλλικά, 4.938 Κινεζικά, 4.264 Ισπανικά, 3.503 Βουλγαρικά. Οι αριθμοί για άλλες γλώσσες πέφτουν πολύ κάτω από τις 3.000.
Το 2006 ορισμένα από τα αυστριακά κρατίδια εισήγαγαν τυποποιημένα τεστ για νέους πολίτες, για να διασφαλίσουν τη γλωσσική τους ικανότητα, τις πολιτιστικές γνώσεις και κατά συνέπεια την ικανότητά τους να ενσωματωθούν στην αυστριακή κοινωνία.
Θρησκεία
Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου του 2010,
Eκπαίδευση
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση ( Volksschule) διαρκεί τέσσερα χρόνια, ξεκινώντας από την ηλικία των έξι ετών. Το μέγιστο μέγεθος τάξης είναι 30, αλλά μπορεί να είναι ως και 15. Γενικά αναμένεται ότι σε μια τάξη θα διδάσκει ένας δάσκαλος και για τα τέσσερα χρόνια και ο σταθερός δεσμός μεταξύ δασκάλου και μαθητή θεωρείται σημαντικός για την ευεξία του παιδιού. Τα 3R (Reading, Writing and aRithmetic) κυριαρχούν στον χρόνο του μαθήματος. Τα παιδιά εργάζονται μεμονωμένα και όλα τα μέλη μιας τάξης ακολουθούν το ίδιο σχέδιο εργασίας.
Kινηματογράφος και θέατρο
Ο πρώτος Αυστριακός σκηνοθέτης που έλαβε Όσκαρ ήταν ο Στέφαν Ρουτσοβίτσκι. Διάφοροι Αυστριακοί ηθοποιοί ακολούθησαν επίσης διεθνή καριέρα, μεταξύ των οποίων οι Πίτερ Λόρε, Χέλμουτ Μπέργκερ, Κουρντ Γιούργκενς, Ζέντα Μπέργκερ, Όσκαρ Βέρνερ και Κλάους Μαρία Μπραντάουερ. Ειδικότερα η Χέντι Λαμάρ και ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ έγιναν αστέρες του διεθνούς κινηματογράφου στο Χόλυγουντ. Ο Κρίστοφ Βαλτς έγινε γνωστός με τις ερμηνείες του στις ταινίες Άδωξοι Μπάσταρδη και Django: Ο Τιμωρός, που του χάρισαν το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου το 2010 και το 2012. Ο Μαξ Ράινχαρντ ήταν μάστορας των θεαματικών και ευφυών θεατρικών παραγωγών. Ο Oτο Σενκ δεν διέπρεψε μόνο ως ηθοποιός στο θέατρο, αλλά και ως σκηνοθέτης όπερας.
Αθλητισμός
Ο Νίκι Λάουντα είναι πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1 που ήταν τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής της, κερδίζοντας το 1975, το 1977 και το 1984. Αυτή τη στιγμή είναι ο μόνος οδηγός που υπήρξε πρωταθλητής τόσο για τη Ferrari όσο και για τη Μακλάρεν, τους δύο μεγαλύτερους κατασκευαστές του αθλήματος. Άλλοι γνωστοί Αυστριακούς οδηγοί της Φόρμουλα 1 είναι ο Γκέρχαρντ Μπέργκερ και ο Γιόχεν Ριντ. Η Αυστρία φιλοξενεί επίσης αγώνες της Φόρμουλα 1 (Γκραν Πρι Αυστρίας), που τώρα διεξάγεται στο Red Bull Ring και στο παρελθόν στο Österreichring και στο Zeltweg Airfield.
2908 Σιμογιάμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σιμογιαμα
Ράινερ Στάχελ
Βιογραφία
Ως αναγνώριση της δράσης του στο Βίλνιους, ο Στάχελ τιμήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού και προήχθη στον βαθμό του υποστράτηγου. Κατόπιν μετατέθηκε στη Βαρσοβία, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της στρατιωτικής φρουράς της πόλης, καθώς είχε τη φήμη ηγήτορα ικανού να αντεπεξέρχεται σε καταστάσεις κρίσης. Παρόλα αυτά, η αποστολή του Στάχελ αντιμετώπιζε αρκετές δυσχέρειες όπως η λειψανδρία, αλλά και η έλλειψη ενιαίας διοίκησης μεταξύ των τοπικών δυνάμεων της Βέρμαχτ, των Waffen-SS και των πολιτικών αρχών της πόλης.
Walter de Gruyter
Ο Walter de Gruyter GmbH (Γερμανικά: [ɡʁɔʏ̯tɐ] ή [xʁɔʏ̯tɐ], Επωνυμία: De Gruyter) είναι επιστημονικός εκδοτικός οίκος που ειδικεύεται στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Η εταιρεία έχει τις ρίζες της στο βιβλιοπωλείο Königliche Realschule στο Βερολίνο, στο οποίο χορηγήθηκε το βασιλικό προνόμιο να εκτυπώνει βιβλία από τον βασιλέα Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας το 1749. Το 1801 το κατάστημα ανέλαβε ο Γκέοργκ Ράιμερ (Georg Reimer). Το 1919 ο Walter de Gruyter (1862-1923), συγχωνεύθηκε με 4 άλλους εκδοτικούς οίκους στην εταιρεία που έγινε Verlag Walter de Gruyter & Co το 1923 και Walter de Gruyter GmbH, το 2012.
Ράινερ Στάχελ
Βιογραφία
Κατόπιν μετατέθηκε στη Ρουμανία, όπου τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους αιχμαλωτίστηκε από την NKVD και μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ. Απεβίωσε το 1955 σε στρατόπεδο αιχμαλώτων κοντά στο Ιβάνοβο.
Αλέξανδρος (γιος Δημητρίου Πολιορκητή)
Ο Αλέξανδρος ήταν πρίγκιπας του Βασιλείου της Μακεδονίας, μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών. Πατέρας του ήταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, βασιλιάς κατά την περίοδο (294 – 288 π.Χ.), και μητέρα του η Δηιδάμεια, αδελφή του Πύρρου της Ηπείρου. Για την ζωή του δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο, πέρα από την αναφορά σε αυτόν από τον Πλούταρχο, στον Βίο αφιερωμένο στον πατέρα του, το Δημήτριο. Συγκεκριμένα παρέχεται η πληροφορία πως έζησε όλη του τη ζωή στην Αίγυπτο.
Kali Linux
Γενικά
Προήλθε από την ομάδα που είχε δημιουργήσει το BackTrack Linux. Η ομάδα επέλεξε να του δώσει το όνομα της ινδικής θεότητας Κάλι.
Η διανομή σχεδιάστηκε από την αρχή. Αυτό τους έδωσε την ελευθερία να εγκαταλείψουν το Ubuntu και να επιλέξουν το Debian σαν βασική διανομή, στην οποία στηρίζονται πλέον (αυτή τη στιγμή στηρίζεται στο Debian Wheezy).
Εκδόσεις
Λόγω των διαφορών που υπάρχουν στις επιμέρους εκδοχές των επεξεργαστών με αρχιτεκτονική ARM παρέχονται διαφορετικές εικόνες ISO για τις εξής μηχανές:
Επίσης υπάρχει εικόνα ISO και για εικονική μηχανή VMware σε μορφή 32-bit PAE.
Νεομάρτυρας Άγιος Γεώργιος ο εν Ιωαννίνοις
Ο Νεομάρτυς Άγιος Γεώργιος ο εν Ιωαννίνοις (Άγιος Γεώργιος Γρεβενών, 1808, Ιωάννινα, 17 Ιανουαρίου 1838) είναι Άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Υμνολογία
Απολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Εὐκλεῶς ἀγάλλεται μεγαλαυχοῦσα, τῇ σεπτῇ ἀθλήσει σου, δι’ ἧς ἡ πόλις θησαυρόν, Ἰωαννίνω ἐκτήσατο, τῶν ἱερῶν σου Λειψάνων Γεώργιε.
Πηγές
Γεωργιος ο εν Ιωαννινοις Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Αντρέ Αγκάσι
Είναι παντρεμένος με την τεννίστρια Στέφι Γκραφ και έχει δύο παιδιά.
Μόσχευμα
Ο όρος Μόσχευμα μπορεί να αναφέρεται στο:
Αλεξέι Τσουμακόφ
Προσωπική ζωή
Ο Αλεξέι Τσουμακόφ παντρέυτηκε το 2014 την Γιούλια Κοβαλτσούκ.
Έσσεξ
Το Έσσεξ στεγάζει το αεροδρόμιο του Στάνστεντ που εξυπηρετεί επιβάτες με άφιξη ή αναχώρηση από το Λονδίνο, καθώς δεν απέχει πάνω από 50 χλμ από το βορειοανατολικό τμήμα του Λονδίνου.
Δείκτης μάζας σώματος
Υπολογίζεται πολύ εύκολα από τον τύπο:
Βιζαβί
Στην παλιά Αθήνα, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι αρχές του 20ού, με το όνομα "βιζαβί" φέρονταν άμαξες συρόμενες με ένα ή δύο άλογα και με τέσσερις θέσεις επιβατών έτσι, ώστε να κάθονται ανά δυο "βιζαβί", εξ ου και η ονομασία της άμαξας.
Οι άμαξες βιζαβί έκαναν δρομολόγια από την πλατεία Ομόνοιας μέχρι την πλατεία Συντάγματος και έπαιρναν πέντε επιβάτες, με τον πέμπτο να κάθεται δίπλα στον αμαξά.
Χάννα Μόνγιερ
Η Χάννα Μόνγιερ (ρουμάνικα: Hannah Monyer) (γεννημένη στις 3 Οκτωβρίου 1957 στη Λασλέα, Ρουμανία) είναι Ρουμανικής καταγωγής (Σάξονας της Τρανσυλβανίας) Γερμανίδα νευροβιολόγος και, από το 1999,  είναι Διευθύντρια του Τμήματος Κλινικής Νευρολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Χαϊδελβέργης. Το 2004 της απονεμήθηκε το βραβείο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, ύψους 1,55 εκατομμυρίων ευρώ. Έλαβε το Βραβείο Έρευνας Philip Morris - το οποίο θεωρείται ως "ένα από τα πιο διάσημα επιστημονικά βραβεία στη Γερμανία" - το 2006. Το 2010, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας τη βράβευσε συνολικά με 1,87 εκατομμύρια ευρώ για την έρευνά της.
Πυραμίδα του Χέοπα
Με βάση μία εγχάραξη σε έναν εσωτερικό θάλαμο της πυραμίδας που ονομάζει μια ομάδα εργασίας, και μία αναφορά στον φαραώ της 4ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου Χέοπα, οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι η πυραμίδα χτίστηκε σαν τάφος σε διάστημα 10 με 20 χρόνων, και ολοκληρώθηκε περίπου το 2560 π. Χ. Αρχικά με ύψος 146,5 μέτρα (481 πόδια), ήταν το ψηλότερο κτήριο του κόσμου για πάνω από 3.800 χρόνια. Αρχικά η Μεγάλη Πυραμίδα ήταν καλυμμένη με πέτρες επικάλυψης οι οποίες δημιουργούσαν μία λεία και επίπεδη επιφάνεια. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η δομή από κάτω. Σήμερα, μπορούμε να δούμε κάποιες από αυτές τις πέτρες επικάλυψης σκορπισμένες γύρω από τη βάση της πυραμίδας. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές και εναλλακτικές θεωρίες για το πώς κατασκευάστηκε η πυραμίδα. Οι πιο αποδεκτές από αυτές διατείνονται ότι χτίστηκε με τη μετακίνηση τεράστιων λίθων από το λατομείο και την τοποθέτησή τους με σύρσιμο και ανύψωση.
Ιστορία και περιγραφή
Η πυραμίδα ήταν το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο για 3.800 χρόνια, μέχρι την ολοκλήρωση (περίπου) το 1300 του κωδωνοστασίου του Καθεδρικού του Λίνκολν. Η ακρίβεια της κατασκευής της πυραμίδας είναι τέτοια, που το μήκος των τεσσάρων πλευρών έχουν μια μέση απόκλιση μεταξύ τους μόλις 58 χιλιοστών. Η βάση είναι οριζόντια και επίπεδη με απόκλιση μόλις συν πλην 15 χιλιοστών. Οι πλευρές είναι προσανατολισμένες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (με απόκλιση μόλις 4 πρώτων λεπτών της μοίρας (4/60 της μοίρας)) με βάση τον γεωγραφικό Βόρειο Πόλο, και όχι τον Μαγνητικό Βόρειο Πόλο, ενώ οι κάθετες γωνίες της ολοκληρωμένης τετράγωνης βάσης της, έχουν ένα μέσο όρο απόκλισης από το να είναι 90 μοίρες, μόλις 12 πρώτα λεπτά της μοίρας (12/60 της μοίρας). Οι διαστάσεις του ολοκληρωμένου έργου σύμφωνα με τον Πέτρι και επόμενες μελέτες, εκτιμάται ότι αρχικά ήταν 280 αιγυπτιακοί βασιλικοί πήχεις ύψος, με μήκος πλευρών 440 πήχεις. Η αναλογία της περιμέτρου διά το ύψος είναι 1760/280, το οποίο ισούται με 2πι, με μια ακρίβεια καλύτερη από 0,05% (που αντιστοιχεί στη γνωστή προσέγγιση της τιμής του πι 22/7). Κάποιοι αιγυπτιολόγοι θεωρούν ότι αυτή η αναλογία ήταν βάση σχεδίου. Ο Βέρνερ έχει γράψει, "Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι παρόλο που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν μπορούσαν να προσδιορίσουνε με ακρίβεια τη τιμή του πι, στην πράξη το χρησιμοποιούσαν". Ο Πέτρι, συγγραφέας του Πυραμίδες και Ναοί της Γκίζας είχε συμπεράνει: "…αλλά αυτές οι αναλογίες των εμβαδών και των αναλογιών των τόξων είναι τόσο συστηματικές, που θα πρέπει να τις αποδώσουμε στο σχεδιασμό των κατασκευαστών". Άλλοι έχουν επιχειρηματολογήσει ότι οι αρχαίοι αιγύπτιοι δεν είχαν καμία γνώση του αριθμού πι και δεν θα μπορούσαν να τον είχαν περιλάβει στο σχεδιασμό των κτηρίων τους. Πιστεύουν ότι η παρατηρούμενη γωνία κλίσης της πυραμίδας μπορεί να έχει βασιστεί απλώς και μόνο στην επιλογή μιας προεπιλεγμένης γωνίας κλίσης, χωρίς να έχουν ληφθεί υπόψη τα συνολικά μεγέθη και οι αναλογίες του τελειωμένου κτηρίου.
Συγκρότημα Πυραμίδων
Στη νότια πλευρά υπάρχουν μικρότερες πυραμίδες, γνωστές ως οι Πυραμίδες των Βασιλισσών. Σήμερα σώζονται τρεις σχεδόν στο αρχικό τους ύψος, αλλά η τέταρτη ήταν τόσο κατεστραμμένη, ώστε δεν υποψιαζόμασταν την ύπαρξή της μέχρι πρόσφατα την ανακάλυψη της πρώτης στρώσης από πέτρες και του πυραμιδίου της. Κάτω από τη λιθόστρωση γύρω από την πυραμίδα, ανακαλύφθηκε κατά λάθος από τη ομάδα αποστολής του Reisner, ο τάφος της βασίλισσας Χετεφερές Α', αδελφή και σύζηγος του Σνεφρού, και μητέρα του Χέοπα. Η τάφος ήταν ασύλητος, αλλά το προσεκτικά σφραγισμένο φέρετρο, αποδείχτηκε ότι ήταν άδειο.
Πλοία
Γύρω από την πυραμίδα υπάρχουν τρεις λάκκοι σε σχήμα πλοίου, έτσι διαμορφωμένοι ώστε να χωρούσαν κανονικά πλοία. Το Μάιο του 1954 ο αιγύπτιος αρχαιολόγος Kamal el-Mallakh ανακάλυψε και ένα τέταρτο λάκκο, μακρύ και παραλληλόγραμμο, το οποίο καλυπτόταν ακόμα από πέτρινες πλάκες που ζύγιζαν ως και 15 τόνους. Μέσα υπήρχαν 1.224 κομμάτια ξύλου, με το μακρύτερο με μήκος 23 μέτρα, και το μικρότερο 10 εκατοστά. Αυτά ανατέθηκαν στον ντόπιο κατασκευαστή βαρκών Haj Ahmed Yusuf, ο οποίος αργά και μεθοδικά δούλεψε συνταιριάζοντας τα κομμάτια. Η όλη διαδικασία, με την συντήρηση και το ίσιωμα σκεβρωμένων ξύλων διήρκησε δεκατέσσερα χρόνια.
Πασχάλης Στάικος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού
Φάρος της Αλεξάνδρειας
Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας θεωρείται ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. από τον Μικρασιάτη αρχιτέκτονα Σώστρατο τον Κνίδιο. Παρέμεινε σε λειτουργία ως την πλήρη καταστροφή του από δύο σεισμούς τον 14ο αιώνα μ.Χ. Ήταν ένας πύργος συνολικού ύψους 140 μέτρων και ήταν για εκείνη την εποχή το πιο ψηλό ανθρώπινο οικοδόμημα του κόσμου μετά τις πυραμίδες του Χέοπα και του Χεφρήνου ή Χεφρένης. Κατασκευάστηκε από κομμάτια άσπρης πέτρας και ήταν δομημένος σε τέσσερα επίπεδα. Το χαμηλότερο ήταν η τετράγωνη βάση, το δεύτερο ήταν ένα τετράγωνο κτίσμα, το τρίτο οκτάγωνο κτίσμα και το τέταρτο το ψηλότερο ένα κυκλικό κτίσμα επί της κορυφής του οποίου το άγαλμα του Ποσειδώνα ή Απόλλωνα. Στο τέταρτο επίπεδο υπήρχε ένας καθρέπτης που αντανακλούσε το φως του ήλιου κατά τη διάρκεια της μέρας ενώ το βράδυ έκαιγε μία φλόγα για να προειδοποιεί τα διερχόμενα πλοία για την ύπαρξη εμποδίων. Η λέξη φάρος υιοθετήθηκε από πολλές χώρες και χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο λατινογενές λεξιλόγιο και σε γλώσσες όπως τα Γαλλικά (phare), τα Ιταλικά (faro), Πορτογαλικά (farol) και Ισπανικά (faro).
Down to Earth
Ιστορία του δίσκου
Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία όπου έγινε χρυσός και συνοδευόταν από δύο Top-10 επιτυχίες, τα σινγκλ "Since You've Been Gone" (το οποίο έγραψε ο Ρας Μπάλαρντ) και "All Night Long". Παρ' όλη την άνοδο των πωλήσεων που παρουσίασε ο δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, στον υπόλοιπο κόσμο η εμπορική επιτυχία του δίσκου κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, φτάνοντας στο Top-20 αρκετών ευρωπαϊκών χωρών, ενώ τα δύο σινγκλ δε γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία εκτός Μεγάλης Βρετανίας.
Βραβεία
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Αλεξί Μποσετί
Βιογραφία
Μέλος της Populaire Sud από νεαρή ηλικία, ο νεαρός επιθετικός, καταγόμενος από το Βιε-Νις, πέρασε αρχικά από την Καβιγκάλ Νις Σπορ και την J.S.O. της Βιλφράνς-συρ-Μερ προτού ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της ΟΖΚ Νις.
Λέπα Μπρένα
Αρχές του 1990, ουσιαστικά, σταματάει να κυκλοφορεί δίσκους με το συγκρότημα και τον Φλεβάρη του 1994, η Μπρένα, κυκλοφορεί τον πρώτο της σόλο δίσκο, Ja nemam drugi dom. Κατά την εν λόγω δεκαετία άλλα δύο σόλο άλμπουμ κυκλοφορούν: Kazna Božija (1994) και Luda za tobom (1996). Το 2000, κυκλοφόρησε ξανά δίσκος συνεργαζόμενη με το συγκρότημα, ο οποίος έμελλε να είναι και ο τελευταίος τους. Μετά από αυτόν τον δίσκο, η Brena, αποχωρεί από τη δισκογραφία για τα επόμενα οχτώ χρόνια. Το 2008 και το 2011 επιστρέφει στη δισκογραφία, με τους δίσκους: Uđi slobodno... και Začarani krug, οι οποίοι σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Συνολικά κυκλοφόρησε 18 στούντιο άλμπουμ, έως σήμερα, ενώ έχει συμμετάσχει και σε έξι ταινίες και αρκετές τηλεοπτικές σειρές.
Μάγια Βουοστσόφσκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της ποδηλασίας Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
The Obsidian Conspiracy
Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Wichers studio" της Βόρειας Καρολίνας, από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 2009.
Τραγούδια
1. The Termination Proclamation (Dane, Loomis) - 3:12
8. The Day You Built the Wall (Dane, Loomis) - 4:23
Ξενοφών ο Νάξιος
Ο Ξενοφών ο Νάξιος ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, καταγόμενος από την νήσο Νάξο των Κυκλάδων που φέρεται να άκμασε στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ..
Νικόλαος Παπανικολάου (αθλητής)
Ο Νικόλαος Παπανικολάου (Ελευσίνα, 24 Φεβρουαρίου 1911 – Άγνωστος) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου ο οποίος ειδικευόταν στα άλματα.
Στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1931 και του 1932, αναδείχθηκε πρωταθλητής στο ύψος (1.89 μ. και 1.80 μ.) και στο τριπλούν (14.07 μ. και 13.675 μ.). Με την επίδοσή του στο άλμα εις ύψος το 1931 πέτυχε νέο Βαλκανικό ρεκόρ.
Πουί ντε Ντομ
Θέση και περιγραφή
μικρογραφία Το Πυί ντε Ντομ βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα δυτικά του Κλερμόν-Φεράν, στις κοινότητες Σεϊσάτ (δυτικά) και Ορκίν (ανατολικά). Το ηφαίστειο, όπως και τα άλλα ηφαίστεια της αλυσίδας, βρίσκεται πάνω σε ένα οροπέδιο από γρανίτη, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο λίγο μικρότερο από 1000 μέτρα. Έχει ύψος 550 μέτρων από τη βάση και στη βάση του είναι 2 χιλιόμετρα πλατύ. Έχει συνολικό ύψος 1.464 μέτρων.