Κερκ_Ντάγκλας
Καριέρα
thumb|200px|right|Ο ρόλος του αδίστακτου παραγωγού του Χόλιγουντ Τζόναθαν Σιλντς, στην ταινία Η Ωραία και το Κτήνος, αποτελεί έναν από τους πολλούς σκληροτράχηλους χαρακτήρες της φιλμογραφίας του Ντάγκλας. Επόμενη ταινία του, μετά το Αμαρτωλές γυναίκες ήταν το φιλμ νουάρ Αμάρτημα του παρελθόντος (Out of the Past, 1947), έπειτα συμμετείχε στην κινηματογραφική μεταφορά του δράματος του Ευγένιου Ο'Νηλ Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Mourning Becomes Electra) πλάι στις Ρόζαλιντ Ράσελ και Κατίνα Παξινού. Το 1949 εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ στη θεατρική παράσταση του Άντον Τσέχοφ Τρεις αδελφές και παράλληλα ανέλαβε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο ως σύζυγος της Αν Σόδερν στην ταινία του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς Ένα γράμμα σε τρεις γυναίκες (A Letter to Three Wives, 1949). Την ίδια χρονιά έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου στην ταινία Φλογισμένα πάθη (Champion, 1949). Το 1950 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Μάικλ Κερτίζ Η γυναίκα των χιμαίρων (Young Man with a Horn) πλάι στη φίλη του Λορίν Μπακόλ και την Ντόρις Ντέι, καθώς και στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Τένεσι Γουίλιαμς Γυάλινος κόσμος (The Glass Menagerie). Ο ρόλος του πυγμάχου με τη σκληρή καρδιά στην ταινία Φλογισμένα πάθη του άνοιξε τον δρόμο για την τελική καταξίωση, η οποία ήρθε το 1951 με τη συμμετοχή του στην ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Αστυνομική ιστορία (A Detective Story) όπου υποδύεται έναν σκληροτράχηλο αστυνομικό που πληροφορείται ότι η σύζυγός του έχει κάνει έκτρωση στο παρελθόν, καθώς και στην ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ Το τελευταίο ατού (Ace in the Hole) όπου ερμήνευσε το ρόλο ενός δημοσιογράφου χωρίς ηθικούς φραγμούς που εκμεταλλεύεται την είδηση του δράματος ενός ανθρακωρύχου παγιδευμένου στο ορυχείο που εργάζεται μετά από έκρηξη. Ο Ντάγκλας έλαβε ακόμη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου στην ταινία του Βινσέντε Μινέλι Η ωραία και το κτήνος (The Bad and the Beautiful) όπου εμφανίστηκε στο πλευρό της Λάνα Τέρνερ, υποδυόμενος έναν μεγαλοπαραγωγό του Χόλιγουντ που πατά επί πτωμάτων για να επιτύχει το σκοπό του. Το 1954 ίδρυσε την εταιρία Bryna Productions αφιερωμένη στη μητέρα του και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να αποδεσμευτεί από το σύστημα των στούντιο του Χόλιγουντ. Το 1954 ανέλαβε το ρόλο του ναυτικού Νεντ στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιούλιου Βερν 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα και το 1956 έλαβε την τρίτη και τελευταία του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τη σκιαγράφηση του Βίνσεντ βαν Γκογκ στην ταινία του Βινσέντε Μινέλι Η ζωή ενός ανθρώπου (Lust for Life) έχασε όμως το βραβείο από τον Γιουλ Μπρίνερ. Χρόνια αργότερα έγραψε στην αυτοβιογραφία του: ''Η συμμετοχή μου σε εκείνη την ταινία ήταν οδυνηρή. Όχι μόνο λόγω του γεγονότος ότι έμοιαζα με τον Βαν Γκονγκ, αλλά κι επειδή είχα την ίδια ηλικία με εκείνον όταν αυτοκτόνησε''. Ο σκηνοθέτης Βινσέντε Μινέλι δήλωσε επίσης: ''Ο Κερκ Ντάγκλας κατάφερε να σκιαγραφήσει ένα αξιομνημόνευτο και συγκινητικό πορτραίτο ενός καλλιτέχνη, παγιδευμένο από το άγχος κι από τον φόβο της τρέλας. Σύμφωνα με την άποψή μου ο Κερκ θα έπρεπε να έχει κερδίσει το Όσκαρ''. Το 1957, ο ηθοποιός συνεργάστηκε για πρώτη με τον σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ, γυρίζοντας μια από τις σημαντικότερες ταινίες της καριέρας του το Σταυροί στο μέτωπο (Paths of Glory, 1957), ταινία με αντιμιλιταριστικό μήνυμα που διαδραματίζεται στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντάγκλας συνεργάστηκε άλλη μια φορά με τον Κιούμπρικ το 1960 για την ταινία Σπάρτακος (Spartacus). Η εν λόγω ταινία επρόκειτο να γυριστεί αρχικά από τον Άντονι Μαν, όταν όμως ξεκίνησαν τα γυρίσματα δεν έμεινε ικανοποιημένος και προσέλαβε τον Κιούμπρικ. Ο Ντάγκλας ήταν επίσης παραγωγός της ταινίας και κατάφερε να συγκεντρώσει 12 εκατομμύρια δολάρια για την πραγματοποίησή της. Η ταινία σηματοδότησε επίσης την επιστροφή του Ντάλτον Τράμπο στο Χόλιγουντ. Ο σεναριογράφος συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους φιλοκομμουνιστές της Μαύρης Λίστας του Χόλιγουντ κι είχε εξοστρακιστεί από την πουριτανική κοινωνία. Συνέχισε να υπογράφει σενάρια για μεγάλες χολιγουντιανές παραγωγές χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα. Ο Ντάγκλας μεσολάβησε στο να πιστωθεί κανονικά το όνομά του στους τίτλους έναρξης της ταινίας. Ο Σπάρτακος έκανε τεράστια επιτυχία, αλλά λόγω του γεγονότος ότι μέρος των λήψεων του Μαν είχαν διατηρηθεί αναλλοίωτες δεν τη θεωρούσε ως ολοκληρωτικά δικό του έργο.