Μεγρί
Το Μεγρί (αρμενικά: Մեղրի) είναι πόλη και το κέντρο της αστικής κοινότητας του Μεγρί, στο νοτιότερο σημείο της Επαρχίας Σιουνίκ στο νότο της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Χτισμένο σε υψόμετρο 300 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, θεωρείται το χαμηλότερο σημείο της Αρμενίας. Κατά την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 4.500. Το Μεγρί βρίσκεται 376 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Γερεβάν και 73 χιλιόμετρα νότια της επαρχιακής πρωτεύουσας Καπάν. Η πόλη είναι ένας σημαντικός εμπορικός σταθμός μεταξύ του Ιράν και της Αρμενίας, και από την περιοχή διέρχεται ο αγωγός φυσικού αερίου Ιράν-Αρμενία, ο οποίος εγκαινιάστηκε το Μάρτιο του 2007. Μια κοντινή ρωσική στρατιωτική βάση στεγάζει περίπου 2.000 στρατιώτες, οι οποίοι μαζί με Αρμένιους στρατιώτες φυλάσσουν τα σύνορα με το Ιράν. Η πόλη ιδρύθηκε το 906 από τον Αρμένιο βασιλιά Σεμπάδ Α΄ κατά την εποχή του Βασιλείου των Βαγκρατιδών, με το όνομα Καρτσαβάν ενώ αργότερα έγινε γνωστό ως Μεγρί, που σημαίνει πόλη του μελιού στην αρμενική γλώσσα. Η ευρύτερη περιοχή κατοικείται συνεχώς από την Εποχή του Χαλκού. Στα περίχωρα της πόλης, έχουν αποκαλυφθεί πολυάριθμοι αρχαιολογικοί χώροι του 7ου και 6ου αιώνα π.Χ., που προέρχονται κυρίως από την εποχή του Βασιλείου των Ουράρτου. Ιστορικά η περιοχή υπήγετο στην περιοχή Αρεβίκ της αρχαίας επαρχίας Σιουνίκ του Βασιλείου της Αρμενίας. Με την ίδρυση του μοναστηριού του Τατέβ κατά τον 8ο αιώνα, η περιοχή του Μεγρί γνώρισε ραγδαία κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το 987, η πόλη ενσωματώθηκε στο νεοσύστατο Αρμενικό Βασίλειο του Σιουνίκ. Το 1105 η περιοχή του Μεγκρί δέχθηκε εισβολή από τους Σελτζούκους Τούρκους οι οποίοι κατέστρεψαν την πόλη ολοσχερώς τόσο το 1126, όσο και το 1157. Μεταξύ του 12ου και του 15ου αιώνα, το Σιούνικ και άλλες ιστορικές περιοχές της Αρμενίας συνέχισαν να υποφέρουν από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων αλλά και των Μογγόλων καθώς και άλλων τουρκικών φύλων όπως οι Ακ Κογιουνλού και οι Καρά Κογιουνλού Στις αρχές του 16ου αιώνα, το Μεγρί έγινε τμήμα της Σαφαβιδικής Περσίας. Στις αρχές του 18ου αιώνα (1722) ξεκίνησε ένα απελευθερωτικό κίνημα από Αρμένιους του Σιούνικ υπό την ηγεσία του Νταβίντ Μπεκ.Αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ήταν η απελευθέρωση της περιοχής από τον περσικό ζυγό. Το 1813, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Γκιουλιστάν, το Μέγκρι παραδόθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως αποτέλεσμα του Ρωσο-Περσικού πολέμου το 1804-13 και ενσωματώθηκε στην επαρχία Καραμπάχ μέχρι και το 1868. Με την ίδρυση της Δημοκρατίας της Αρμενίας το 1918, το Μεγρί αποτέλεσε μέρος της Περιφέρειας Ζανγκεζούρ, η οποία συμπεριλήφθηκε στη νεοσύστατη δημοκρατία. Κατά τη σοβιετική εποχή, ο οικισμός του Μεγρί έγινε το κέντρο της νεοδημιουργηθείσας περιοχής (Μεγρί Ραγιόν) και το 1959, έλαβε επίσημα το καθεστώς αστικού οικισμού, ενώ το 1984, έλαβε το καθεστώς πόλης. Διαχρονικά υπήρξε ανεπτυγμένο αγροτικό κέντρο λόγω του πλούσιου εδάφους και των ζουμερών ντόπιων φρούτων και λαχανικών. Μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας το 1991, και το σχηματισμό της Επαρχίας Σιουνίκ, το Μεγρί εντάχθηκε σε αυτή. Η πρώτη καταγεγραμένη δημόσια βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε στο Μεγρί το 1882 ενώ σήμερα λειτουργούν στην πόλη Πολιτιστικό Κέντρο καθώς και Καλλιτεχνικό Σχολείο για Παιδιά. Το 1985, δημιουργήθηκε στο Μεγρί, παράρτημα της Σχολής Εικαστικών Τεχνών του Γερεβάν.