Γλωσσικό_ζήτημα
Ανεξάρτητο ελληνικό κράτος
Την ίδια περίπου περίοδο άλλοι δημοτικιστές υποστήριζαν ότι το γλωσσικό ζήτημα καθαυτό ξεκινά με την επανάσταση του 1821, ενώ η διγλωσσία όπως σημειώθηκε και πιο πάνω εμφανίζεται από τους αττικιστικούς χρόνους του Πλούταρχου και του Λουκιανού. Μάλιστα ο Κοραής κατηγορείται με χυδαίο τρόπο από το στρατόπεδο του Brugmann ότι «θαλάσσωσε τα πάντα» με την επιλογή του να σταματήσει τον δρόμο προς τη δημοτική, διότι ο «''καημένος ἀντὶς νὰ ρυθμίζει τὰ ἀρχαῖα στοιχεῖα πρὸς τὰ δημοτικά, ῥύθμιζε ἀνάποδα τὰ δημοτικὰ στοιχεῖα πρὸς τὰ ἀρχαῖα. Ἔπειτα ἔστησε… διωγμὸ τῶν λεξῶνε, χωρὶς νὰ λογαριάσει πὼς οἱ κατοπινοί του θὰ τραβοῦσαν πολὺ μακρύτερά του καὶ θὰ κλάδεβαν κάθε λέξη μὴ κλασσικιά καὶ πὼς δὲ σύφερνε τῆς γλώσσας νὰ χάσει ρίζες...''». Στη βάση αυτής της λογικής οι δημοτικιστές πίστευαν ότι με την είσοδο του νεοσύστατου τότε Ελληνικού κράτους στην Ευρώπη έπρεπε μεν να συμπληρωθεί και να πλουτισθεί η γλώσσα ανάλογα αλλά όχι και να καθαρισθεί από τα πολλά τουρκικά και βενετσιάνικα στοιχεία. Έτσι κατηγόρησαν τον Κοραή ότι αντικατέστησε Τουρκικές και Ιταλικές λέξεις ανακατεμένες ήδη από πολλές δεκαετίες στην Ελληνική. Για αυτούς θα έπρεπε με θάρρος η καθαρεύουσα να ξεριζωθεί λόγω της πολύτιμης δημοτικής ποίησης και των τραγουδιών. Τεκμήριό τους ήταν κάποιες μεταφράσεις του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε στη γερμανική. Σύμφωνα με τον Brugmann η δημοτική έπρεπε να βασιστεί στις απόψεις του Βηλαρά με τελικό σκοπό «ἡ κοινὴ ἀφτὴ γλώσσα παντοῦ νὰ ἀνεβοκατεβαίνει ποικιλότατα, τὸ συμμορφωτικό της ὅμως πάντα μένει τέτοιο ὥστε οἱ χῶρες παντοῦ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Τουρκία νὰ συναγρικοῦνται δίχως καμιὰ δυσκολία». Με αυτόν τον τρόπο η ψευτοπαιδεία (δηλαδή η διδασκαλία της γραπτής γλώσσας στο σχολείο) θα έφθινε σταδιακά και οι μαθητές θα αποκτούσαν την αληθινή γνώση. Μάλιστα επιχείρημά τους ήταν η διδασκαλία των ρητορικών λόγων του Γεωργίου Μιστριώτου στα ανώτατα σχολεία των «κοριτσιῶνε» με τη συνενοχή του επίσημου κράτους. Η δε καθαρεύουσα περιγράφεται ως ψώρα, λόγω της οποίας ο Έλληνας σταμάτησε να παράγει οποιοδήποτε λογοτεχνικό έργο. Πιο χαρακτηριστική δε θα μπορούσε να είναι άλλη φράση για τις απόψεις του γράψαντος παρά η ακόλουθη. «''Τῆς καταρέβουσας ἡ βλάβη στάθηκε ἀσύγκριτα μεγαλύτερη παρὰ τ’ ὄφελός της. Τὰ κεφάλια ποὺ κλούβιανε δὲν ἔχουν μετρημό''» (έν. αν. σ. 25). Ξεκάθαρα αντίθετη είναι πλέον η άποψη των περισσότερων διακεκριμένων φιλολόγων και γλωσσολόγων όπως ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, ο οποίος αναφέρει ότι η περί το γλωσσικό ζήτημα διαμάχη υπήρξε κάτι θετικό καθώς πολλοί ασχολήθηκαν με τη βαθύτερη καλλιέργεια της γλώσσας στη διπλή της παράδοση. Τέλος ο Brugmann, συμφωνώντας και αυτός με τον Καρλ Κρούμπαχερ και τον Εμμανουήλ Ροΐδη, με τη σειρά του παραδέχεται ότι η «αγνή» δημοτική του Ψυχάρη δεν είναι η πραγματική γλώσσα του λαού καθώς «ἀφτοὶ τὸ παραξηλώνουν». Καταλήγει δε στο ότι χρειάζεται ένας συμβιβασμός, όχι με βάση όμως τον Κοραή αλλά τον Βηλαρά. Δηλαδή δε θα πρέπει να εξευγενίσουμε τη γλώσσα προς τη μέση οδό αλλά να την προσαρμόσουμε περισσότερο προς τις εκάστοτε «ντοπιολαλιές». Στη βάση αυτής της λογικής η καθαρεύουσα θα πρέπει να «κατέβει πολλά σκαλοπάτια από τον θρόνο της» και να ακολουθήσει τη ζωντανή δημοτική, η οποία θα παραμείνει ως έχει με την προσθήκη ελάχιστων λέξεων από «τὸ λεξικολογικὸ θησαβρὸ… ποὺ ξοδιάστηκε καὶ ἀποθηκέφτηκε στην Καθαρέβουσα». Και σε αυτό το ζήτημα η άποψη του Γ. Μπαμπινιώτη είναι τελείως διαφορετική καθώς αποκαλεί υγιή αυτόν τον εσωτερικό δανεισμό και καθαρισμό της γλώσσας με βάση την αρχαία προς αποφυγή του κινδύνου να πληθύνουν οι ξένες λέξεις στο σώμα της δημοτικής γλώσσας της εποχής. Υπεύθυνος γι’ αυτό υπήρξε ο «φωτισμένος» Αδαμάντιος Κοραής, συνεχίζει ο Μπαμπινιώτης, που έσωσε τη γλώσσα από βέβαιο μιγαδισμό και άλλοι διδάσκαλοι του γένους. Κατ' όμοιο τρόπο οι τοποθετήσεις του Ψυχάρη χαρακτηρίζονται ακραίες. .