Πεποιθήσεις_των_Μαρτύρων_του_Ιεχωβά
Θάνατος
Ο θάνατος αποτελεί συνέπεια της κληρονομιάς της αμαρτίας από τον Αδάμ, δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος για να οδηγείται στο θάνατο. Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, ο οποίος όσο ζει είναι μια ζωντανή ψυχή, παύει να υφίσταται. Οι νεκροί δεν έχουν συνειδητότητα. Ο Άδης (Εβρ. Σιεόλ) είναι ο κοινός τάφος του ανθρώπινου γένους. Οι αδιόρθωτοι πονηροί πρόκειται να σταλλούν στη "λίμνη της φωτιάς" ή "δεύτερο θάνατο", δηλαδή το θάνατο για πάντα, χωρίς ελπίδα πλέον ανάστασης. Η ανάσταση είναι η ελπίδα για τους νεκρούς και αποτελεί παρηγοριά για εκείνους που έχουν χάσει τους αγαπημένους τους στο θάνατο. «Ωστόσο, τώρα ο Χριστός έχει εγερθεί από τους νεκρούς, ως οι πρώτοι καρποί από εκείνους που έχουν κοιμηθεί τον ύπνο του θανάτου. Διότι εφόσον ο θάνατος είναι μέσω ενός ανθρώπου, η ανάσταση των νεκρών είναι επίσης μέσω ενός ανθρώπου. Διότι όπως σε σχέση με τον Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και σε σχέση με τον Χριστό όλοι θα ζωοποιηθούν». (1 Κορινθίους 15:20-22) «Μη θαυμάζετε για αυτό, επειδή έρχεται η ώρα κατά την οποία όλοι όσοι είναι στα μνημεία θα ακούσουν τη φωνή του και θα βγουν, όσοι έκαναν καλά πράγματα σε ανάσταση ζωής, όσοι έπραξαν απαίσια πράγματα σε ανάσταση κρίσης». (Ιωάννης 5:28, 29) «Ο Ιησούς τής είπε: "Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Αυτός που ασκεί πίστη σε εμένα, ακόμη και αν πεθάνει, θα έρθει στη ζωή· και όποιος ζει και ασκεί πίστη σε εμένα δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Το πιστεύεις αυτό;" Ο δε Ιησούς, αφού στέναξε και πάλι μέσα του, ήρθε στο μνημείο. Αυτό ήταν, στην πραγματικότητα, μια σπηλιά, και μια πέτρα ήταν τοποθετημένη στην είσοδό του. Ο Ιησούς είπε: "Μετακινήστε την πέτρα". Η Μάρθα, η αδελφή του πεθαμένου, του είπε: "Κύριε, τώρα πια θα πρέπει να μυρίζει, γιατί πάνε τέσσερις ημέρες". Ο Ιησούς τής είπε: "Δεν σου είπα ότι αν πιστέψεις θα δεις τη δόξα του Θεού;" Έτσι λοιπόν, μετακίνησαν την πέτρα. Τότε ο Ιησούς σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό και είπε: "Πατέρα, σε ευχαριστώ που με άκουσες. Εγώ ήξερα ότι πάντοτε με ακούς· αλλά για χάρη του πλήθους που στέκεται τριγύρω μίλησα, ώστε να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες". Και αφού τα είπε αυτά, κραύγασε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!» Ο άνθρωπος που πριν ήταν νεκρός βγήκε έξω έχοντας τα πόδια και τα χέρια του δεμένα με περικαλύμματα, και το πρόσωπό του ήταν περιτυλιγμένο με ένα πανί. Ο Ιησούς τούς είπε: "Λύστε τον και αφήστε τον να περπατήσει"». (Ιωάννης 11:25, 26, 38-44) «Ενώ μιλούσε ακόμη, ήρθαν μερικοί από το σπίτι του αρχισυνάγωγου και είπαν: "Η κόρη σου πέθανε! Γιατί να ενοχλείς πια το δάσκαλο;" Αλλά ο Ιησούς, που άκουσε τα λόγια που λέγονταν, είπε στον αρχισυνάγωγο: "Μη φοβάσαι, μόνο να ασκείς πίστη". Και δεν άφησε κανέναν να έρθει μαζί του εκτός από τον Πέτρο και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τον αδελφό του Ιακώβου. Ήρθαν, λοιπόν, στο σπίτι του αρχισυνάγωγου, και είδε να γίνεται θόρυβος και ανθρώπους να κλαίνε και να βγάζουν πολλές γοερές κραυγές και, αφού μπήκε μέσα, τους είπε: "Γιατί θορυβείτε και κλαίτε; Το παιδάκι δεν πέθανε αλλά κοιμάται". Τότε άρχισαν να γελούν μαζί του με καταφρόνηση. Εκείνος όμως, αφού τους έβγαλε όλους έξω, πήρε τον πατέρα και τη μητέρα του μικρού παιδιού, και εκείνους που ήταν μαζί του, και μπήκε εκεί που ήταν το παιδάκι. Και πιάνοντας το χέρι του μικρού παιδιού, της είπε: "Ταλιθά κούμι", το οποίο όταν μεταφράζεται σημαίνει: "Κορίτσι, σου λέω: Σήκω!" Και ευθύς το κορίτσι σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει, γιατί ήταν δώδεκα χρονών. Και αμέσως αυτοί κυριεύτηκαν από χαρά και μεγάλη έκσταση». (Μάρκος 5:35-42) Ο θάνατος που οφείλεται στην αδαμιαία αμαρτία θα πάψει να υπάρχει —τότε θα έχει εφαρμοστεί πλήρως η αξία της θυσίας της ανθρώπινης ζωής του Ιησού Χριστού.