cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυαίστωρ του ιερού παλατίου
Ο κυαίστωρ στο μέσο Βυζάντιο
Ως μέρος των μεταρρυθμίσεών του, το 539 ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ δημιούργησε ένα άλλο αξίωμα, που ονομάζεται κυαισίτωρ (λατιν.: quaesitor), στον κάτοχο του οποίου δόθηκε αστυνομική και δικαστική εξουσία στην Κωνσταντινούπολη και επίσης αυτός ανέλαβε την εποπτεία των νέων αφίξεων στην Αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Μέχρι τις αρχές του 9ου αιώνα, ο αρχικός κυαίστωρ είχε χάσει τα περισσότερα από τα προηγούμενα νομοθετικά καθήκοντά του προς άλλους αξιωματούχους, κυρίως στον λογοθέτη του Δρόμου και τον επί των Δεήσεων (εφέσεων). Οι λειτουργίες του μεσο-Βυζαντινού κυαίστορος ήταν ουσιαστικά εκείνες του κυαισίτορος: ήταν ένας από τους κριτές (δικαστές) της Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Τζον Μπ. Μπιούρυ, η εξέταση των υφισταμένων του και το γεγονός ότι θα μπορούσε να αναληφθεί από έναν ευνούχο, δείχνει ότι το μεταγενέστερο αξίωμα ήταν η άμεση συνέχιση του κυαίστορος του ιερού παλατίου (quaestor sacri palatii).
Τα καθήκοντά του αφορούσαν: την επίβλεψη ταξιδιωτών και ανδρών από τις Βυζαντινές επαρχίες, που επισκεπτόταν την Κωνσταντινούπολη· την επίβλεψη των επαιτών· τις καταγγελίες ενοικιαστών γαιών κατά των ιδιοκτητών των γαιών· την επίβλεψη των δικαστών της πρωτεύουσας· τις υποθέσεις πλαστογραφίας. Τέλος είχε εκτεταμένη δικαιοδοσία επί των διαθηκών: αυτές σφραγιζόταν με τη σφραγίδα του κυαίστορος, άνοιγαν με την παρουσία του και η εκτέλεσή τους εποπτευόταν από αυτόν. Ο κυαίστωρ του 9ου αιώνα κατατασσόταν αμέσως μετά τον λογοθέτη του Γενικού στους καταλόγους προτεραιότητας (ήταν 34ος στο Κλητορολόγιον του Φιλοθέου το 899). Το αξίωμα επέζησε στην ύστερη Βυζαντινή περίοδο, αν και μέχρι τον 14ο αι. τίποτα δεν είχε παραμείνει από το αξίωμα εκτός από τον τίτλο, ο οποίος απονεμόταν ως τιμητικό αξίωμα (45ο στην Αυτοκρατορική ιεραρχία).
Δευτερεύοντες υπάλληλοι
Σε αντίθεση με τον ύστερο Ρωμαίο αξιωματούχο, ο μεσο-βυζαντινός κυαίστωρ είχε αρκετό προσωπικό:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Κουνίσιγκε Καμαμότο
Ο Κουνίσιγκε Καμαμότο (ιαπωνικά: 釜本 邦茂, Kamamoto Kunishige, γεννήθηκε 15 Απριλίου 1944) είναι Ιάπωνας πρώην ποδοσφαιριστής, προπονητής ποδοσφαίρου και πολιτικός. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική Ιαπωνίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού, όπου ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών για την Ιαπωνία, θεωρούμενος ως ο καλύτερος παίκτης στην ιστορία της χώρας.
Πρώιμη ζωή
Ο Καμαμότο γεννήθηκε στο Κιότο στις 15 Απριλίου 1944. Μεγάλωσε στο Κιότο και φοίτησε στο γυμνάσιο Γιαμασίρο. Στη συνέχεια, πήγε στη Σχολή Εμπορίου του Πανεπιστημίου Ουασέντα. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα του Καντό για 4 συνεχόμενες χρονιές. Κέρδισε επίσης το Κύπελλο Ιαπωνίας του 1963 και του 1966 με το πανεπιστήμιο. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μια πανεπιστημιακή ομάδα κέρδισε το Κύπελλο Ιαπωνίας. Η ειδικότητά του ήταν το εμπόριο και απέκτησε πτυχίο τεχνών από το Πανεπιστήμιο Ουασέντα το 1966.
Βαμβακού
Με την ονομασία Βαμβακού υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κουνίσιγκε Καμαμότο
Καριέρα σε συλλόγους
Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Ουασέντα, το 1967 ο Καμαμότο εντάχθηκε στην Γιανμάρ Ντίζελ (σήμερα Σερέσο Όσακα) της Σόκερ Λιγκ Ιαπωνίας. Έπαιξε όλα τα παιχνίδια στο πρωτάθλημα από την πρώτη σεζόν. Το 1968 έγινε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Ο σύλλογος κέρδισε τον 1ο τίτλο του Κυπέλλου Ιαπωνίας το 1968 με το νικητήριο γκολ του στον τελικό. Ο σύλλογος κέρδισε επίσης το Κύπελλο Ιαπωνίας το 1970. Το 1971, ο σύλλογος κέρδισε τον 1ο πρωτάθλημα και έγινε ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ για δεύτερη φορά. Το 1974 και το 1975, ο σύλλογος κέρδισε το πρωτάθλημα και τις δύο χρονιές και επίσης κέρδισε το Κύπελλο Ιαπωνίας του 1974. Το 1978 έγινε παίκτης-προπονητής. Ο σύλλογος κέρδισε το πρωτάθλημα το 1980. Το 1982 υπέστη ρήξη αχίλλειου τένοντα 2 φορές. Το 1984, όταν ήταν 40 ετών, αποσύρθηκε ως ποδοσφαιριστής. Ήταν πρώτος σκόρερ 7 φορές και επιλέχθηκε στην Ομάδα της Χρονιάς 14 φορές. Επιλέχθηκε επίσης 7 φορές ως ο Ιάπωνας Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς. Παραμένει πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα της χώρας του με 202 τέρματα.
Βαμβακού
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κουνίσιγκε Καμαμότο
Εθνική ομάδα
Στις 3 Μαρτίου 1964, όταν ο Καμαμότο ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Ουασέντα, έκανε το ντεμπούτο του και σημείωσε ένα γκολ για την Εθνική Ιαπωνίας ενάντια στη Σιγκαπούρη. Τον Οκτώβριο, επιλέχθηκε από την Ιαπωνία για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο. Έπαιξε σε όλους τους αγώνες και σημείωσε ένα γκολ. Το 1968, επιλέχθηκε επίσης στην Ιαπωνία για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού. Η Ιαπωνία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο και ο Καμαμότο ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Συμμετείχε σε όλους τους αγώνες και σημείωσε 7 γκολ. Το 2018, αυτή η ομάδα επιλέχθηκε στο Hall of Fame Ποδοσφαίρου της Ιαπωνίας. Στη δεκαετία του 1970, αφού πολλοί παίκτες που είχαν αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαν αποχωρήσει από την εθνική ομάδα, συνέχισε να επιλέγεται στην εθνική ομάδα. Έπαιξε επίσης στους Ασιατικούς Αγώνες 1966, 1970 και 1974. Το 1977 αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα. Έπαιξε 76 παιχνίδια και σκόραρε 75 γκολ για την Ιαπωνία μέχρι το 1977.
Προπονητική σταδιοδρομία
Το 1978, όταν ο Καμαμότο έπαιζε για τη Γιανμάρ Ντίζελ, έγινε παίκτης-προπονητής. Οδήγησε το σύλλογο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1980. Ο σύλλογος κέρδισε επίσης το Κύπελλο Ιαπωνίας το 1983 και το 1984. Το 1984, παραιτήθηκε την ίδια στιγμή που αποσύρθηκε ως ποδοσφαιριστής. Το 1991, υπέγραψε στην τοπική αντίπαλο της Γιανμάρ Ντίζελ, Ματσουσίτα Ελέκτρικ (αργότερα Γκάμπα Οσάκα). Παραιτήθηκε το 1994.
Μετέπειτα καριέρα
Ο Καμαμότο επιλέχθηκε ως μέλος της Βουλής των Συμβούλων τον Ιούλιο του 1995 και στη συνέχεια υπηρέτησε μέχρι τον Ιούλιο του 2001. Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος της Ιαπωνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας από τον Ιούλιο του 1998 έως τον Ιούλιο του 2008. Το 2005 επιλέχθηκε στο Hall of Fame Ποδοσφαίρου της Ιαπωνίας.
Στατιστικά
Πηγή:
Στατιστικά ως προπονητής
Πηγή:
Διακρίσεις
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 1970 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 1974 Κατηγορία:Ιάπωνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερέσο Όσακα Κατηγορία:Ιάπωνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ιάπωνες πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Συμβούλων (Ιαπωνία)
Παλαιστίνος
Πηγές
Παλαιστινος
Δαύνος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δαύνος ή Δαύνιος είναι κυρίως γνωστός ένας γιος του Λυκάονα του Τρώα, αδελφός του Ιάπυγα, του Πευκητίου και του Πανδάρου. Ο Δαύνος είναι ο επώνυμος ήρωας της χώρας Δαυνίας στην Ιταλία. Πράγματι, οι τρεις πρώτοι από τους παραπάνω αδελφούς μετανάστευσαν στην Ιταλία μετά την άλωση της Τροίας και ίδρυσαν αντίστοιχα βασίλεια. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Δαύνος παρεχώρησε τμήμα της χώρας του στον Διομήδη και του έδωσε την κόρη του ως σύζυγο, σε ανταμοιβή για τη βοήθεια που έλαβε από αυτόν στον αγώνα του εναντίον των Μεσσαπίων. Σύμφωνα όμως με άλλη παραλλαγή, ο Δαύνος φιλονίκησε με τον Διομήδη και τον σκότωσε.
Πηγή
Δαυνος
Νικολάι Λόσκι
Ο Νικολάι Ονουφρίγιεβιτς Λόσκι (ρωσικά: Николай Онуфриевич Лосский, 6 Δεκεμβρίου/Π.Η. 24 Νοεμβρίου 1870 – 24 Ιανουαρίου 1965) ήταν ρώσος φιλόσοφος, εκπρόσωπος του ρωσικού ιδεαλισμού, ενορατισμού, ατομικισμού, φιλελευθερισμού, ηθικολογίας, αξιολογίας, και του δικής του έμπνευσης ενορατισμού. Γεννήθηκε στο χωριό Κρεσλάβσκα, περιοχή Ντίναμπυργκ, της επαρχίας Βιτέμπσκ της Ρωσικής αυτοκρατορίας και πέθανε από φυσικά αίτια σε θεραπευτήριο κοντά στο Παρίσι. Ο Λόσκι είχε τρεις γιους και μία κόρη που πέθανε σε παιδική ηλικία. Ο πιο γνωστός από τους γιους του ήταν ο θεολόγος της Ορθόδοξης εκκλησίας Βλαντιμίρ Λόσκι.
Ζωή
Ο Λόσκι ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Γερμανία υπό την εποπτεία των Βίλχελμ Βίντελμπαντ, Βίλχελμ Βουντ και Μίλλερ λαμβάνοντας τον μεταπτυχιακό του τίτλο το 1903 και τον διδακτορικό το 1907. Επιστρέφοντας στη Ρωσία έγινε αρχικά λέκτορας και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Ο Λόσκι τόνιζε την ανάγκη για μια θρησκευτική και πνευματική αναγέννηση στη Ρωσία την ίδια στιγμή που στηλίτευε τις μετεπαναστατικές υπερβολές. Την περίοδο αυτή επέζησε ενός ατυχήματος με ανελκυστήρα που παραλίγο να αποβεί μοιραίο κάτι που τον έκανε να επιστρέψει στο μονοπάτι της Ρωσικής ορθόδοξης εκλησσίας υπό την καθοδήγηση του πατέρα Παβλ Φλορένσκυ. Οι κριτικές που επέσυρε η ενέργειά του αυτή, του κόστισαν την έδρα του και οδήγησαν στην εξορία του από τη Σοβιετική Ένωση ως αντεπαναστάτη με το περίφημο πλοίο των φιλοσόφων το 1922.
Ο Λόσκι προσκλήθηκε στην Πράγα από τον Τόμας Μάσαρικ αναλαμβάνοντας την καθηγητική έδρα στο Ρωσικό πανεπιστήμιο της Πράγας, στην Μπρατισλάβα. Εκεί συνδέθηκε με μια ομάδα πρώην μαρξιστών που περιελάμβανε τους Νικολάι Μπερντιάγιεφ, Σεργκέι Μπουλγακόφ, Γκέρσεζον, Πήτερ Μπενγκάρτοβιτς Στρούβε και Σήμεν Φρανκ. Αν και Φαβιανός σοσιαλιστής συνέβαλε στο συμπόσιο του γκρούπ Βέκι. Επίσης βοήθησε τον κοινωνιολόγο του Χάρβαρντ, Πιτιρίμ Σορόκιν πάνω στις κοινωνικές και πολιτιστικές δυναμικές. Το 1947 έλαβε την έδρα της Ανατολικής ορθόδοξης θεολογίας στην Piously-Vladimir πνευματική ακαδημία ή αγίου Βλαδίμηρου Ορθόδοξο θεολογικό σεμινάριο στη Νέα Υόρκη. Το 1961, μετά τον θάνατο του γιου, του Βλαντιμίρ, ο Λόσκι εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε άρρωστος εκεί.
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι
Τόρσβολουρ
Το Τόρσβολουρ ή Τόρσβελουρ (φεροϊκά: Tórsvøllur, ) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο εντός των αθλητικών εγκαταστάσεων του Γκουνταντάλουρ στο Τόρσχαβν των Νήσων Φερόε. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 6.040 θεατών και ανεγέρθηκε το 1999 με στόχο να αποτελέσει το εθνικό στάδιο της χώρας και ένα γήπεδο με γρασίδι ως αγωνιστικό χώρο από γρασίδι εντός της πρωτεύουσας, Τόρσχαβν, το οποίο θα ήταν δυνατό να φιλοξενήσει διεθνείς ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις. Προηγουμένως, η Εθνική Νήσων Φερόε έδινε τις εντός έδρας αναμετρήσεις στην πόλη του Τόφτιρ και το γήπεδο του Σβάνγκασκαρντ.
Τον Αύγουστο του 2011, εγκαταστάθηκαν προβολείς στο γήπεδο, οι οποίοι και χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση μεταξύ των Νήσων Φερόε και της Ιταλίας στις 2 Σεπτεμβρίου 2011.
Το 2021, αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί το σύνολο των εργασιών ανακαίνισής του, η οποία και είναι η πρώτη από την ανέγερσή του, το 1999.
Δωροθέα της Δανίας, δούκισσα του Μεκλεμβούργου
Η Δωροθέα (1528 - 11 Νοεμβρίου 1575) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν η 3η κόρη (2η επιζήσασα από τον 2ο γάμο) του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και της 2ης συζύγου του Σοφίας της Πομερανίας, κόρης του Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας.
Η Δωροθέα μεγάλωσε με τους γονείς τής μητέρας της στην Πομερανία όταν ήταν παιδί, αλλά πέρασε την ενήλικη ζωή της στη βασιλική Αυλή της Δανίας και με τη μητέρα της στο Kίελο. Συμμετείχε στη συνοδεία της ανιψιάς της Άννας της Δανίας, στον γάμο της τελευταίας στη Σαξονία το 1548· κατά τα άλλα έζησε μία διακριτική ζωή. Πέθανε δύο χρόνια μετά τον γάμο της και η αδελφή της Ελισάβετ της Δανίας ανέγειρε ένα μνημείο επάνω από τον τάφο της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Χριστόφορο δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκάντεμπους το 1573. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Βησσαρίων Λαρίσης
Με το όνομα Βησσαρίων Λαρίσης είναι γνωστοί δύο άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αρχιεπίσκοποι Λαρίσης κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η μνήμη και των δύο τιμάται στις 15 Σεπτεμβρίου.
Βησσαρίων Α΄ (ο Ηγιασμένος ή ο πρώην)
Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης κατά την περίοδο 1490-1499. Ελάχιστα είναι γνωστά για την ζωή του. Προηγουμένως διετέλεσε επίσκοπος Δημητριάδος ενώ παραιτήθηκε από τον θρόνο της Λαρίσης το 1499 λόγω γήρατος. Καθώς επί όλη σχεδόν τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή η ύπαρξη μόνον του Βησσαρίωνος Β΄, κάποιες πηγές που αναφέρονταν στον Βησσαρίωνα Α΄, όπως ένα Πατριαρχικό Σιγγίλλιο που αναφέρεται στην άνοδό του στον θρόνο της Λαρίσης το 1490, προκαλούσαν σύγχυση. Η ύπαρξή του διαπιστώθηκε το 1920, όταν αποκαλύφθηκε μια τοιχογραφία στο παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων στα Τρίκαλα. Στην τοιχογραφία απεικονίζονται συνολικά επτά άγιοι αρχιεπίσκοποι Λαρίσης, μεταξύ αυτών και οι δύο Βησσαρίωνες, με τις προσωνυμίες «ο πρώην» και «ο του Σωτήρος» αντίστοιχα.
Βησσαρίων Β΄ (ο του Σωτήρος)
Γεννήθηκε το 1489 ή 1490 στις Μεγάλες Πύλες της Θεσσαλίας (σημερινή Πύλη Τρικάλων). Οι γονείς του Σωτήριος και Μαρία ήταν σχετικά εύποροι, με αποτέλεσμα ο νεαρός Βησσαρίων (το κοσμικό του όνομα αγνοείται) να λάβει τη στοιχειώδη εκπαίδευση, τα λεγόμενα «κοινά γράμματα». Όταν τελείωσε τα κοινά γράμματα, σε ηλικία δέκα ετών, μετέβη στα Τρίκαλα, όπου έδρευε η αρχιεπισκοπή Λαρίσης ήδη από τα μέσα του 14ου αιώνα. Εκεί υποτάχθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Μάρκο (1499-1527) και έλαβε το μοναχικό σχήμα. Σύντομα η αφοσίωση και η ευλάβειά του εκτιμήθηκαν από τον μέντορά του και χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν πρεσβύτερος. Επίσης ο μητροπολίτης Μάρκος φρόντισε για την περαιτέρω μόρφωση του υποτακτικού του, που παράλληλα κέρδισε την εκτίμηση και το σεβασμό των συνανθρώπων του με το έντονο φιλανθρωπικό έργο που επεδείκνυε.
Το 1516/1517 ο Μάρκος χειροτόνησε τον Βησσαρίωνα επίσκοπο για τις ανάγκες της επισκοπής Ελασσόνος και Δομενίκου. Όταν όμως ο άγιος έφτασε στην Ελασσόνα, δεν έγινε δεκτός από τους κατοίκους της, οι οποίοι θεωρώντας την εκλογή του Βησσαρίωνα αντικανονική απευθύνθηκαν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης για την αποστολή επισκόπου. Έτσι ο νεαρός επίσκοπος επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου συνέχισε τη ζωή και τη δράση του όπως προηγουμένως.
Τέσσερα χρόνια αργότερα (1521) πέθανε ο έξαρχος της επισκοπής Σταγών (σημερινή Καλαμπάκα) και ο μητροπολίτης Μάρκος έστειλε στη θέση του τον Βησσαρίωνα, κατόπιν αιτήματος των κατοίκων της πόλης αυτής. Εκεί εργάστηκε όπως και στα Τρίκαλα δικαιώνοντας την επιλογή και τις προσδοκίες του ποιμνίου του. Δεν έλειψαν όμως και οι δυσκολίες και κυρίως η αντιπαράθεση με έναν ιερέα ονόματι Δομέτιο, που σύμφωνα με τους βιογράφους του αγίου, καταφερόταν με συκοφαντίες εναντίον του.
Το 1527 απεβίωσε ο μητροπολίτης Μάρκος και ως διάδοχός του ορίστηκε ο Βησσαρίων κατόπιν επίμονης απαίτησης του θεσσαλικού κλήρου και λαού. Από τη θέση αυτή η δράση και το έργο του Βησσαρίωνος επεκτάθηκε σ’ όλη την αρχιεπισκοπή. Φρόντισε για την διαποίμανση των χριστιανών της περιοχής, ανήγειρε ναούς, επανέφερε στην Εκκλησία την ευταξία που είχε διασαλευτεί μετά την τουρκική κατάκτηση των περιοχών (τέλη 14ου- μέσα 15ου αι.), εξαγόρασε από τους Τούρκους πολλούς χριστιανούς αιχμαλώτους, άνοιξε δρόμους στη Θεσσαλία μέχρι και την Ήπειρο και κατασκεύασε πολλές γέφυρες στα ποτάμια της περιοχής (στην τοποθεσία Κόρακας επί του Αχελώου, στην Σαρακίνα Καλαμπάκας επί του Πηνειού κ.α.). Στα γνωστότερα έργα του περιλαμβάνεται η ανέγερση της Ι.Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, περισσότερο γνωστής ως Μονή Δουσίκου, στις πλαγιές του όρους Κόζιακας, λίγα χιλιόμετρα από την Πύλη. Η μονή χτίστηκε επί των ερειπίων παλαιοτέρου βυζαντινού μοναστηριού με τη συνδρομή του αδερφού του Βησσαρίωνος Ιγνατίου, επισκόπου Καπούας και Φαναρίου (1527-1534). Το καθολικό της μονής όπου υπάρχει τοιχογραφία του αγίου, αποπερατώθηκε επί αρχιεπισκόπου Λαρίσης Νεοφύτου Β΄ (1550-1568/69), ανηψιού του αγίου.
Ο Βησσαρίων απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1540. Η μνήμη του τιμάται την 15η Σεπτεμβρίου λόγω των εορτών των εγκαινίων του ναού της Αναστάσεως (13 Σεπτεμβρίου) και της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου). Τιμάται ως πολιούχος στην Καλαμπάκα, όπου ο μητροπολιτικός ναός είναι αφιερωμένος στην μνήμη του, όπως επίσης ναοί και σε άλλες θεσσαλικές και ηπειρωτικές πόλεις (Τρίκαλα, Πύλη, Λάρισα, Φιλιππιάδα). Από τα λείψανα του αγίου σώζεται η κάρα του, η οποία φυλάσσεται στη Μονή Δουσίκου στην Πύλη.
Απολυτίκια
'Απολυτίκιον Αγ. Βησσαρίωνος Β΄'
(Ήχος δ΄. Κανόνα πίστεως)
Της Πύλης το βλάστημα, της Θεσσαλίας φωστήρ, της Τρίκκης το σέμνωμα και των θαυμάτων πηγή εδείχθης τρισόλβιε΄ πάσαν δοκιμασίαν εν Χριστώ υπομείνας, δόξη ηγλαισμένος συν Αγγέλοις αγάλλη. Άγιε Βησσαρίων πανάριστε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Απολυτίκιον των δύο Αγίων
Τους κλεινούς ποιμενάρχας της Λαρίσης τιμήσωμεν, τους ομωνυμία και βίω ισαγγέλω εκλάμποντας, τον πρώτον Βησσαρίωνα πιστοί, ομού και τον συνώνυμον αυτώ, Βησσαρίωνα τον δεύτερον εν ωδαίς, συμφώνως ανακράζοντες΄ δόξα τω στεφανώσαντι ημάς, δόξα τω θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι΄ υμών, πάσιν ιάματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Μητροπολίτες Λαρίσης Κατηγορία:Μητροπολίτες Δημητριάδος
Ζαν-Πωλ Ραπενό
Εργοβιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο ως βοηθός σκηνοθέτη και σεναριογράφος και συνεργάστηκε με τον Λουί Μαλ στις ταινίες Η Ζαζί στο μετρό ( Zazie dans le métro) το 1960 και Η ιδιωτική μου ζωή (Vie privée) το 1961. Το 1964, ήταν συν-σεναριογράφος για το Ο τυχοδιώκτης του Ρίο (L'Homme de Rio), με πρωταγωνιστή τον Ζαν-Πωλ Μπελμοντό.
Η πρώτη ταινία το σενάριο της οποίας έγραψε και την σκηνοθέτησε ήταν Το σκάνδαλο του πράσινου πύργου (La Vie de château) το 1965. Αν και ήταν μια μεγάλη επιτυχία και έλαβε πολύ καλές κριτικές, δεν έκανε άλλη ταινία μέχρι το 1971, όταν σκηνοθέτησε το Παντρεμένοι αλά... γαλλικά (Les Mariés de l'an II), με πρωταγωνιστή τον Ζαν-Πωλ Μπελμοντό και την Μαρλέν Ζομπέρ.
Από το 1975, ο Ραπενό γράφει σενάρια μόνο για τις δικές του ταινίες, όπως Ο άγριος (Le Sauvage), με πρωταγωνιστές τον Υβ Μοντάν και την Κατρίν Ντενέβ και ''Σέξι κι όποιος αντέξει! (Tout feu, tout flamme)'' (1981), και πάλι με τον Μοντάν και πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Ατζανί.
Το 1990, ο Ραπενό σκηνοθέτησε την ταινία Συρανό ντε Μπερζεράκ, προσαρμογή του κλασικού γαλλικού θεατρικού έργου του Εντμόν Ροστάν, με πρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, μία από τις πιο ακριβές ταινίες του γαλλικού κινηματογράφου. Στα βραβεία Σεζάρ του 1991, ο Ραπενό κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη και το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας.
Το 2003 σκηνοθέτησε την ταινία Γοητευτικοί ταξιδιώτες (Bon Voyage) που διαδραματίζεται τον Ιούνιο του 1940 στο Μπορντώ κι ενώ πλησιάζει η γερμανική κατοχή. Το σενάριο έγραψε ο σκηνοθέτης μαζί με τον Πατρίκ Μοντιανό και πρωταγωνίστησαν ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ και η Ιζαμπέλ Ατζανί. Η ταινία είχε 11 υποψηφιότητες στα βραβεία Σεζάρ του 2004.
Το 2015 γύρισε την ταινία Η δικιά μας οικογένεια με τους Ματιέ Αμαλρίκ, Μαρίν Βακτ, Ζιλ Λελούς.
Φιλμογραφία
Σκηνοθεσία
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Μπελλιντσόνα
Η Μπελλιντσόνα (ιταλικά και ρομανσικά Bellinzona, λατινικά: Bilitio) είναι πόλη στην Ελβετία και πρόκειται για την κύρια πόλη του καντονίου του Τιτσίνο. Βρίσκεται στους πρόποδες των Άλπεων, ανατολικά απο τον ποταμό Τιτσίνο. thumb|left|250px|Άποψη του Μεγάλου Κάστρου ή Καστελγκράντε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Στράτφορντ-απόν-Έιβον
Το Στράτφορντ-απόν-Έιβον (αγγλικά: Stratford-upon-Avon), κοινώς γνωστό ως απλά Στράτφορντ, είναι πόλη αγοράς και αστική κοινότητα στην περιοχή του Στράτοφορντ-ον-Έιβον, στην κομητεία του Ουόρικσαϊρ, Αγγλία. Βρίσκεται στον ποταμό Έιβον, 145 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου, 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μπέρμιγχαμ και 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γουόρικ. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός το 2007 ήταν 25.505, και αυξήθηκε σε 27.445 κατά την απογραφή του 2011. Από το 2018, ο πληθυσμός που κατοικεί στην περιοχή της πόλης έχει φτάσει τους 130.098.
Το Στράτφορντ κατοικήθηκε αρχικά από Αγγλοσαξονείς και παρέμεινε ένα χωριό πριν ο άρχοντας της έπαυλης, ο Ιωάννης της Κουτάνς, έφτιαξε σχέδια για την ανάπτυξή του σε πόλη το 1196. Την ίδια χρονιά, στον Στράτφορντ παραχωρήθηκε ναύλος από τον Βασιλιά Ριχάρδο Α΄ για να πραγματοποιήσει μια εβδομαδιαία αγορά στην πόλη, δίνοντάς της το καθεστώς της ως πόλης αγοράς. Ως αποτέλεσμα, το Στράτφορντ γνώρισε αύξηση του εμπορίου καθώς και αστική επέκταση. Το 1480 μια πέτρινη γέφυρα κατασκευάστηκε στο ποτάμι, η οποία σώζεται μέχρι σήμερα. Πολλά από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης σώζονται μέχρι σήμερα, κατά μήκος της ιστορικής ραχοκοκαλιάς του Στράτφορντ, η οποία συνέδεε το κέντρο της με την ενοριακή εκκλησία. Ανάμεσα σε αυτά είναι το κτίριο που γεννήθηκε ο Σαίξπηρ, καθώς και κτίρια της ελισαβετιανής εποχής, όπως η οικία Χάρβαρντ.
Η πόλη είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός λόγω της θέσης της ως γενέτειρας και τόπου ταφής του θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Ουίλιαμ Σαίξπηρ, και δέχεται περίπου 2,5 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Η Βασιλική Εταιρία Σαίξπηρ εδρεύει στο Βασιλικό Θέατρο Σαίξπηρ του Στράτφορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Αγαμήτωρ ο Μαντίνειος
Ο Αγαμήτωρ ο Μαντίνειος (6ος/5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Μαντίνεια Αρκαδίας, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 70ους (500 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας -σε άλλες πηγές αναφέρεται 65ους αγώνες το 520 π.Χ.. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας, ανέφερε πως είχε δει τον ανδριάντα του στην Ολυμπία.
Παραπομπές
Αγαμητωρ Αγαμητωρ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Δήμος Πολυδάμαντα
Ο Δήμος Πολυδάμαντα, με τη διοικητική διαίρεση του 1997, λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», ως Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, από το 1999 έως το 2010, με έδρα την Βαμβακού.
Βρισκόταν στην Επαρχία Φαρσάλων και συνόρευε με τους Δήμους, Δήμος Νίκαιας, Δήμος Ενιππέα, Δήμος Ναρθακίου, Δήμος Φαρσάλων και Δήμος Φερών Μαγνησίας. Είχε έκταση 293 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.412 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από 1 Ιανουαρίου 2011, εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Φαρσάλων, της Περιφέρειας Θεσσαλίας, ως Δημοτική Ενότητα Πολυδάμαντα.
Παραπομπές
Πολυδαμαντα
Ιβάν Γκέσωφ
Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη και ήταν ο πρωτότοκος από τα τέσσερα αδέλφια του. Τα πρώτα γράμματα του τα δίδαξε Έλληνας δάσκαλος και στη συνέχεια φοίτησε κατά σειρά σε βουλγαρικό σχολείο της γενέτειράς του και στην εκεί αμερικανική σχολή. Το 1865 έφθασε με τον πατέρα του στη Κωνσταντινούπολη και τον επόμενο χρόνο μετέβη στην Αγγλία όπου και παρέμεινε επί μια οκταετία στο Owen College, απ΄ όπου περατώνοντας τις σπουδές του το 1869 επέστρεψε στη πατρίδα του.
Τον Αύγουστο του 1872 συλλαμβάνεται από τις τουρκικές αρχές ως υποκινητής επαναστατικών επεισοδίων και καταδικάζεται σε θάνατο, (σώθηκε μετά παρέμβαση των πρεσβευτών της Αγγλίας και των ΗΠΑ). Παρά το γεγονός αυτό η δράση του Γκέσωφ συνεχίστηκε με περισσότερη ένταση. Δημοσίευσε τότε στους «Τάιμς» και στα «Νταίηλυ Νιους» (ξένες εφημερίδες) εκτενή άρθρα με μακρές ανταποκρίσεις για τις τουρκικές θηριοδίες που προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον των Άγγλων υπέρ της Βουλγαρίας. Τέλος με τη συνεργασία και άλλων Βουλγάρων απέστειλε υπόμνημα στο συμβούλιο των πρεσβευτών στη Κωνσταντινούπολη, δια του λόρδου Σόλσμπαρυ, με το οποίο και ανασκεύαζε προηγούμενο έγγραφο Βουλγάρων ότι τυγχάνουν ευχαριστημένοι από τη τουρκική διοίκηση.
Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας, ο Γκέσωφ άρχισε να περιέρχεται τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και να απεργάζεται τη συνομολογηθείσα Συνθήκη του Βερολίνου όπου τελικά και πέτυχε την αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Ανατολική Ρωμυλία, γεγονός που διευκόλυνε το 1885 την ένωση της περιοχής με τη Βουλγαρία. Στη συνέχεια εξέδωσε στη Φιλιππούπολη την εφημερίδα "Μαρίτσα" (= Έβρος ποταμός, στη βουλγαρική) και συγχρόνως καταλαμβάνει διάφορες δημόσιες θέσεις μέχρι που επί κυβέρνησης Καραβελώφ εγκαθίσταται στη Σόφια και αναλαμβάνει διευθυντής της τότε "Εθνικής Βουλγαρικής Τράπεζας" της οποίας και έθεσε τις βάσεις λειτουργίας της.
Μετά τη πτώση του Στέφαν Σταμπολόφ (18 Μαΐου 1894) όπου ο Γκέσωφ είχε συντελέσει κατά πολύ, ανέλαβε επί κυβέρνησης Στοΐλωφ, το υπουργείο Οικονομικών επιφέροντας σπουδαίες φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Στη συνέχεια ανέλαβε υπουργός Εμπορίου, και Γεωργίας.
Το 1897 παραιτήθηκε και παρέμεινε ως απλός βουλευτής. Μετά το θάνατο του Στοΐλωφ εκλέχθηκε αρχηγός του εθνικού κόμματος.
Το 1911 όταν παραιτήθηκε η κυβέρνηση Μαλίνωφ ανατέθηκε σ΄ αυτόν ο σχηματισμός κυβέρνησης. Τότε επιτυγχάνοντας τη συνεργασία του κόμματος του Στογιάν Δάνεφ ψήφισε τις τελευταίες μεταρρυθμίσεις του Συντάγματος από την Μεγάλη Εθνοσυνέλευση. Αναλαμβάνοντας έτσι Πρωθυπουργός και υπουργός των Εξωτερικών διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις της συμμαχίας της Βουλγαρίας με την Ελλάδα και Σερβία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην οποία μετείχε και το Μαυροβούνιο. Αποτέλεσμα ήταν ν΄ ακολουθήσει ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος και η Συνθήκη Λονδίνου (1913).
Επιζητώντας στη συνέχεια, κατόπιν προτροπής της Ρωσίας, την ειρηνική επίλυση των διαφορών μετά της Σερβίας στη διανομή των νέων εδαφών και κυρίως επί της Μακεδονίας φέρεται να ήλθε σε σύγκρουση με τον Βασιλέα Φερδινάνδο με συνέπεια να παραιτηθεί στις 17/30 Μαΐου 1913. Όμως ο διάδοχος αυτού Στογιάν Δάνεφ ενεργώντας αντίθετα, προκάλεσε τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Μετά την ήττα της Βουλγαρίας και τη παραίτηση της κυβέρνησης Δάνεφ, ο Γκέσωφ αν και ήταν βουλευτής αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική όπου και αφοσιώθηκε πλέον στην οργάνωση του βουλγαρικού "Ερυθρού Σταυρού" του οποίου υπήρξε διευθυντής για πολλά χρόνια.
Με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου όπως χαρακτηρίζονταν τότε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Γκέσωφ αντιτάχθηκε στη συμμετοχή της Βουλγαρίας στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων. Τελικά η μετέπειτα δεύτερη καταστροφή της Βουλγαρίας τον είχε πλέον καταβάλει. Επί Σταμπολίσκι καταδιώχθηκε όπου και κατέφυγε στο εξωτερικό. Μετά όμως τη πτώση του Σταμπολίσκι επέστρεψε όπου και δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στη εφημερίδα "Μιρ" (= Ειρήνη) με τον τίτλο "Εκείνοι που δέχονται ραπίσματα".
Ο Γκέσωφ υπήρξε επίσης πρόεδρος της Ακαδημίας των Επιστημών της Βουλγαρίας, ενώ ως πρόεδρος του βουλγαρικού Ερυθρού Σταυρού αντιπροσώπευσε τη Χώρα του στο συνέδριο Λονδίνου 1907 και Γενεύης το 1921.
Συγγραφικό έργο
Ο Γκέσωφ υπήρξε επίσης συγγραφέας οικονομικών άρθρων σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά καθώς και λογοτεχνικών και ιστορικών έργων μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν:
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι εκδότες Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Βούλγαροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς
Έπιπλο
Τα έπιπλα (furniture) είναι σταθερά αντικείμενα της οικοσκευής. Ένα διαμέρισμα είναι επιπλωμένο όταν διαθέτει βασικά αντικείμενα, όπως ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα, τραπέζι και καρέκλες.
Ιστορία
Οι Ρωμαίοι μιμήθηκαν τους Έλληνες στην κατασκευή του επίπλου, όπως και σε άλλους τομείς της ζωής. Μόνο που, ενώ οι Έλληνες είναι συνηθισμένοι στην απλότητα, οι Ρωμαίοι αρέσκονται στη χλιδή, γι' αυτό και τα έπιπλά τους είναι κατά πολύ πολυτελέστερα των Ελλήνων. Από ρωμαϊκά έπιπλα έχουμε ευρήματα στην καμένη πόλη της Πομπηίας.
Οι Βυζαντινοί έδωσαν στο έπιπλο ένα δικό τους ρυθμό, που συνδύαζε την ελληνική απλότητα στις εξωτερικές γραμμές, αλλά και που είχε την ασιατική πολυτέλεια των σκαλισμάτων. Το Μεσαίωνα, η τέχνη της κατασκευής του επίπλου αγνοήθηκε και παρήκμασε σχεδόν, όπως όλες οι τέχνες. Αυτήν την εποχή συναντάμε τις τεράστιες αίθουσες, τις σχεδόν άδειες από έπιπλα στα μεγάλα σπίτια.
Η εποχή-σταθμός για το έπιπλο είναι η Αναγέννηση. Έφερε μεγάλη αλλαγή στο συγκεκριμένο τομέα και αυτήν την εποχή ακριβώς άρχισαν να διαχωρίζονται οι ρυθμοί των επίπλων: γοτθικός, Αναγέννησης, Λουδοβίκου ΙΑ' κ.ά. Το έπιπλο φτάνει ακριβώς την τελειότητα. Είναι κομψό, επιβλητικό, άριστα διακοσμημένο και προσεγμένο σ' όλες του τις λεπτομέρειες.
Από τότε το έπιπλο αρχίζει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του ανθρώπου. Σήμερα π.χ. το έπιπλο πρέπει να είναι άνετο, οικονομικό και όμορφο. Ακόμη, εξαιτίας του χώρου, κατασκευάζεται σε διαφορετικά μεγέθη, γι' αυτό εξάλλου βγήκαν και τα έπιπλα διπλής - τριπλής χρήσης (καναπές - κρεβάτι, γραφείο - βιβλιοθήκη - κρεβάτι).
Σχεδιασμός επίπλου
Όμως πώς κατασκευάζεται αυτό το απαραίτητο κομμάτι της καθημερινής μας ζωής με την τόσο μακρόχρονη ιστορία; Πλέον κυριαρχούν στο χώρο μεγάλες εταιρείες κατασκευής επίπλου και τείνουν να εκλείψουν οι μεμονωμένοι ξυλουργοί των παλαιότερων χρόνων. Στις εταιρείες αυτές λειτουργεί τμήμα ανάπτυξης και σχεδιασμού, το οποίο διαμορφώνει με λεπτομέρεια τα σχέδια των επίπλων και καθορίζει τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν, για να ικανοποιήσουν το στόχο κάθε επίπλου για ανάπαυση, χαλάρωση, ανθεκτικότητα και καλαισθησία.
475x475px
Επεξεργασία ξύλου
Στο τμήμα του ξυλουργείου δημιουργείται το έπιπλο στη βασική του μορφή. Τα υλικά που συνήθως χρησιμοποιούνται είναι τα εξής: MDF, μοριοσανίδα, καπλαμάς, ξύλο οξιάς και ξύλο δρυός. Το MDF είναι ένα παράγωγο ξύλου κατασκευασμένο από κομμάτια, ίνες και υπολείμματα ξύλου, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με κερί και ρητινούχο υλικό. Είναι πυκνότερο από τη μοριοσανίδα και χρησιμοποιείται κυρίως για μεγάλες επιφάνειες που επενδύονται στη συνέχεια με καπλαμά, όπως οι μπουφέδες, τα τραπέζια και οι ντουλάπες. Η μοριοσανίδα είναι και αυτή παράγωγο ξύλου από κομμάτια ξύλου και πριονίδι, που συνδυάζονται με ρητινούχο υλικό. Είναι όμως λιγότερη πυκνή και γι’ αυτό πιο οικονομική αλλά και λιγότερο ανθεκτική στην υγρασία από τη μοριοσανίδα. Ο καπλαμάς είναι μια πολύ λεπτή επιφάνεια ξύλου (συνήθως μέχρι 3 χιλιοστά), η οποία επικολλάται στο MDF ή τη μοριοσανίδα για να δίνει το αισθητικό αποτέλεσμα του ξύλου. Τον χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο οι μεγάλες εταιρείες επίπλων, οι οποίες κατασκευάζουν όλο και λιγότερο έπιπλα από μασίφ ξύλο για λόγους οικονομίας αλλά και προστασίας του περιβάλλοντος, καθώς αν κόβαμε ένα δέντρο για κάθε μπουφέ ή τραπέζι, που θέλουμε να φτιάξουμε, η υλοτομία θα έφτανε σε ανεξέλεγκτα επίπεδα. Φυσικά χρησιμοποιείται και μασίφ ξύλο και αυτό είναι είτε ξύλο οξιάς είτε δρυός. Και τα δύο είναι ανθεκτικά και ελαστικά ξύλα, όμως είναι ιδιαίτερα βασικό πριν από οποιαδήποτε επεξεργασία να περαστούν από ειδικά ξηραντήρια – φούρνους, για να απολέσουν την υγρασία τους. Το ξύλο δρυός, επειδή είναι πιο ανθεκτικό στους μύκητες και στα έντομα και γρατζουνιέται δυσκολότερα, είναι πιο ακριβό από την οξιά. Πολλές εταιρείες και κυρίως αυτές που κατασκευάζουν από την αρχή εξατομικευμένα έπιπλα δίνουν τη δυνατότητα στους πελάτες τους να επιλέξουν οι ίδιοι το είδος του ξύλου που τους αντιπροσωπεύει καλύτερα, με το ανάλογο κόστος βέβαια.
Προσθήκη εξαρτημάτων στο έπιπλο
Στη συνέχεια προστίθεται στα έπιπλα ο μεταλλικός σκελετός, ο οποίος έχει υποβληθεί σε χρωμίωση. Με αυτή τη διαδικασία μια λεπτή στρώση χρωμίου επικολλάται στο μέταλλο, για να του δώσει ελκυστική εμφάνιση και αντοχή στη διάβρωση και τα χτυπήματα. Ένα άλλο βασικό υλικό των επίπλων, ιδιαίτερα αυτών που ταιριάζουν σε μοντέρνα σαλόνια, είναι το γυαλί. Το γυαλί που χρησιμοποιείται στα έπιπλα είναι ασφαλείας, δηλαδή έχει υποστεί θερμική επεξεργασία, έτσι ώστε να αυξηθεί η αντοχή του 4 έως 6 φορές σε σύγκριση με το απλό γυαλί. Παράλληλα με την αυξημένη αντοχή το γυαλί ασφαλείας διαφέρει από το απλό γυαλί στο ότι αν σπάσει θρυμματίζεται σε τόσο μικρά κομμάτια που είναι δύσκολο να προκαλέσουν τραυματισμούς. Στους καναπέδες προστίθενται και άλλα εξαρτήματα, όπως μεταλλική πλάτη, λάστιχα και ελαστικοί ιμάντες ανάλογα με τον επιθυμητό βαθμό αναπαυτικότητας και δυνατότητες όπως η ανάκλιση και η μετατροπή του σε κρεβάτι.
498x498px
Βάψιμο επίπλου
Στο τμήμα βαφής τα έπιπλα βάφονται με το σωστό λούστρο, που αναδεικνύει την κατασκευή και προστατεύει το ξύλο. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το στάδιο αυτό να γίνεται με επώνυμες, ανθεκτικές και τεσταρισμένες βαφές, για να διατηρείται η ζωντάνια του χρώματος με την πάροδο των ετών. Όταν ένα έπιπλο έχει κατασκευαστεί με μοριοσανίδα ή MDF πέρα από τη βαφή είναι απαραίτητη και η επίστρωσή του με μελαμίνη. Η μελαμίνη είναι ένα συνθετικό πολυμερές υλικό που είναι ανθεκτικό στα γρατζουνίσματα, την τριβή και τη διάβρωση. Αν γίνει σωστή επεξεργασία στην επένδυση και τεχνικά άρτιο φινίρισμα στα τελειώματα της επιφάνειας, δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει τη μελαμίνη από το πραγματικό ξύλο.
Επένδυση επίπλου
Ύστερα από αυτό το σημείο έπιπλα, όπως οι καναπέδες, οι πολυθρόνες και τα υφασμάτινα κρεβάτια, επενδύονται στο τμήμα ταπετσαρίας με το κατάλληλο ύφασμα. Και σε αυτό το στάδιο, όπως βέβαια και στο στάδιο της βαφής, κάποιες εταιρείες παρέχουν τη δυνατότητα επιλογής του υφάσματος. Έτσι, για κλασικά σαλόνια οι πελάτες μπορούν να επιλέξουν κάποιο ουδέτερο χρώμα, όπως γκρι, καφέ, μπεζ ή λευκό, ενώ για τα πιο μοντέρνα σαλόνια επιλέγονται συνήθως στα υφάσματα των πολυθρόνων υφάσματα με σχέδια που δίνουν μια πιο ανέμελη και πρωτότυπη πνοή.
Είδη ξύλου στην παραγωγή επίπλου
Σήμερα στη χώρα μας, τα κυριότερα είδη ξύλου για έπιπλα εσωτερικού χώρου είναι τα εξής: οξιά, πεύκα, δρυς, δεσποτάκι, yellow poplar, limba, κερασιά, σφενδάμι, καρυδιά, και έλατο.
Τα τελευταία 30 χρόνια, το συμπαγές ξύλο (μασίφ) έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από προϊόντα ξύλου όπως μοριοπλάκα (νοβοπάν) και ινοπλάκα (MDF). Τα περισσότερα έπιπλα σήμερα (π.χ. κουζίνες, ντουλάπες, τραπέζια) φτιάχνονται από αυτά τα δύο συγκολλημένα υλικά και επικαλύπτονται με φύλλα ξύλου (‘καπλαμάδες’), ή φύλλα χαρτιού με μελαμινική κόλλα (‘μελαμίνες’), ή συνθετικά φύλλα (‘βακελίτες’).
Στα έπιπλα από συμπαγές ξύλο, στην ελληνική αγορά η οξιά, που είναι το κυρίαρχο είδος στην επιπλοποιία, καθώς και τα πεύκα και η δρυς είναι τα συχνότερα απαντώμενα είδη. Πολλά είδη χρησιμοποιούνται στα έπιπλα χωρίς κάποια κριτήρια αλλά με βάση το κόστος και την αισθητική εμφάνιση. Ωστόσο, σε έπιπλα που απαιτείται μηχανική αντοχή ή στιβαρότητα κατασκευής, προτιμούνται τα είδη οξιά και δρυς, λόγω της υψηλής πυκνότητας και αντοχής τους στα φορτία και τις καταπονήσεις. Εννοείται ότι το είδος ξύλου, από μόνο του, δεν είναι επαρκές για να διασφαλίσει μια καλή κατασκευή, καθώς στη συνέχεια υπεισέρχονται αρκετοί τεχνικοί παράγοντες.
Στις καρέκλες κυριαρχεί η οξιά. Στις κουζίνες, πέρα από τα συγκολλημένα προϊόντα που αποτελούν το κύριο υλικό κατασκευής των κιβωτίων, χρησιμοποιείται δρυς, κερασιά, φράξος αλλά και μασίφ ξυλεία yellow poplar (λιριόδενδρο) ή limba τα οποία είναι βαμμένα σε απομιμήσεις ειδών λ.χ. καρυδιάς, κερασιάς, δρυός. Σημειωτέον, ότι παλιά έπιπλα, κλασικής τεχνοτροπίας, που έγιναν τις δεκαετίες του ’60 και ’70 - αλλά και προπολεμικά - ήταν κατασκευασμένα σε μεγάλο βαθμό από ελληνική καρυδιά. Η καρυδιά (Juglans regia) χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στην κατασκευή επίπλων, ωστόσο, σήμερα είναι δυσεύρετη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Βιομηχανικός σχεδιασμός Κατηγορία:Ξύλο
Παιώνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Παιώνας (Παιών) ή Παινίωνας είναι γνωστός ένας θεός, ανεξάρτητος αρχικώς, του οποίου το όνομα διαβάστηκε σε πινακίδες της Κνωσού. Στα ομηρικά έπη ο Παιών παρουσιάζεται ως θεραπευτής θεός και θεραπεύει τον τραυματισμένο Άδη. Ο Παιώνας γιάτρευε με τη βοήθεια βοτάνων και ονομαζόταν «πολυφάρμακος Παιών». Βαθμιαία ο Παιώνας ταυτίσθηκε με τον θεό Απόλλωνα και το όνομά του αναφερόταν πλέον ως μία από τις πολλές επικλήσεις του Απόλλωνα.
Πηγές
Παιωνας Παιωνας
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 – 1500 μέτρα ανδρών
Τα 1500 μέτρα ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 πραγματοποιήθηκαν στις 4 Μαρτίου, τοπική ώρα 20:20 (σειρές) και στις 5 Μαρτίου, τοπική ώρα 21:35 (τελικός) στην Αρένα Τόρουν.
Ντάριελ Άλμπο
Ο Ντάριελ Άλμπο (Dariel Albo, γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου του 1992) είναι Κουβανός πετοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Ντάριελ Άλμπο ξεκίνησε την καριέρα του στην Λα Αβάνα της Κούβας αγωνιζόμενος για αυτήν την περίοδο 2015–2016. Τον Ιούνιο του 2016 πήρε μεταγραφή για την ομάδα του Παναθηναϊκού, η οποία τελικά ακυρώθηκε λόγω σεξουαλικού σκανδάλου που ξέσπασε στην εθνική ομάδα της Κούβας.
Συνέχισε την καριέρα του στην Αργεντινή και τον Λίβανο, πριν επιστρέψει το 2019 στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ. Δύο χρόνια αργότερα, μεταγράφηκε στον Άρη, για να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Pre League.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ντάριελ Άλμπο αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας από το 2015.
Χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου
Ένα χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου είναι μανομετρική μονάδα πίεσης. Παλαιότερα οριζόταν ως η επιπλέον πίεση που δημιουργεί μια στήλη υδραργύρου ύψους ενός χιλιοστού, η οποία ορίζεται ως 133.322 πασκάλ. Συμβολίζεται ως mmHg ή mm Hg.
Αν και ανήκει στο διεθνές σύστημα μονάδων το χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου εξακολουθεί να χρησιμοποιείται συνήθως στην ιατρική, στην μετεωρολογία, στην αεροπορία και σε πολλά άλλα επιστημονικά πεδία.
Ένα χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου είναι περίπου 1 Τορ, η οποία ορίζεται ως 1⁄760 της πρότυπης ατμοσφαιρικής πίεσης (101,325⁄760 ≈ 133.322). Αν και οι δύο μονάδες δεν είναι ίσες, η σχετική διαφορά (λιγότερο από 0.000015%) είναι αμελητέα για πιο πρακτικές χρήσεις.
Χρήση στην ιατρική και τη φυσιολογία
Στην ιατρική, η πίεση εξακολουθεί να μετριέται γενικά σε χιλιοστόμετρα της στήλης υδραργύρου. Οι μετρήσεις αυτές δίνονται γενικά σε σχέση με την τρέχουσα ατμοσφαιρική πίεση: για παράδειγμα, η αρτηριακή πίεση είναι 120 mmHg, όταν η τρέχουσα ατμοσφαιρική πίεση είναι 760 mmHg, κάτι που σημαίνει 880 mmHg είναι σχετικά με το απόλυτο κενό.
Οι τακτικές μετρήσεις πίεσης στην ιατρική περιλαμβάνουν:
Στη φυσιολογία οι μανομετρικές μονάδες χρησιμεύουν στην μέτρηση δυνάμεων Στάρλινγκ.
Οσνιέλ Μελγκαρέχο
Ο Οσνιέλ Μελγκαρέχο (Osniel Melgarejo, γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου του 1997) είναι Κουβανός πετοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού.
Καριέρα
Ο Οσνιέλ Μελγκαρέχο ξεκίνησε την καριέρα του στην Σπίριτους της Κούβας αγωνιζόμενος για αυτήν την περίοδο 2015–2016. Τον Ιούνιο του 2016 πήρε μεταγραφή για την ομάδα του Παναθηναϊκού.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Οσνιέλ Μελγκαρέχο αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας από το 2015.
Πηγές
Κατηγορία:Κουβανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Κούβας Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
Ελισάβετ της Δανίας, δούκισσα του Μεκλεμβούργου
Η Ελισάβετ (14 Οκτωβρίου 1524 - 15 Οκτωβρίου 1586) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας. Με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και αργότερα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και της 2ης συζύγου της Σοφίας της Πομερανίας, κόρης του Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Η Ελισάβετ μεγάλωσε στη βασιλική Αυλή τού ετεροθαλούς αδελφού της Χριστιανού Γ΄ της Δανίας και περιγραφόταν ως εξαιρετικής ομορφιάς. Η Ελισάβετ μνηστεύτηκε το 1542 και παντρεύτηκε στις 26 Αυγούστου 1543 τον Μάγκους Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβρίν (4 Ιουλίου 1509 - 28 Ιανουαρίου 1550). Αυτός ο γάμος έμεινε άτεκνος. Η Σοφία επέστρεψε στη Δανία το 1551 και έμεινε εκεί μέχρι τον δεύτερο γάμο της.
Παντρεύτηκε ξανά στις 14 Φεβρουαρίου 1556 τον Ούλριχ Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Γύστρο και είχε μόνο τέκνο τη Σοφία, που παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας (γιο του Χριστιανού Γ΄) το 1572. Η σχέση της με την Ούλριχ Γ΄ περιγράφεται ως ευτυχισμένη.
Η Ελισάβετ έκανε συχνές επισκέψεις στη βασιλική Αυλή της Δανίας, καθώς και στην κουνιάδα της, τη Δωροθέα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, χήρα του Χριστιανού Γ΄. Όταν η κόρη της έγινε βασίλισσα της Δανίας το 1572, οι επισκέψεις της Ελισάβετ στη Δανία έγιναν μεγαλύτερης διάρκειας. Περιγράφεται ως ευγενική, λογική, θρησκευόμενη και πρακτική. Επίσης δραστηριοποιήθηκε στο Μεκλεμβούργο-Γκύστρο: ανοικοδόμησε τις εκκλησίες στο Γκύστρο και το Ντόμπεραν και προστάτευσε νοσοκομεία και μοναστήρια. Αφού επέστρεψε από μία από τις επισκέψεις της στη Δανία, απεβίωσε.
Η εγγονή τής Ελισάβετ, η Άννα της Δανίας παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1543 τον Μάγκνους Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1550 απεβίωσε ο Μάγκνους Γ΄.
Η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο το 1556 με τον Ούλριχ δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο (εξάδελφο του Μάγκνους Γ΄) και είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Λίβαν Οσόρια Ροντρίγκεζ
Ο Λίβαν Οσόρια Ροντρίγκεζ (ισπ.:Liván Osoria Rodriguez, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου του 1994) είναι Κουβανός πετοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Λίβαν Οσόρια Ροντρίγκεζ ξεκίνησε την καριέρα του στη Σαντιάγκο ντε Κούμπα της Κούβας αγωνιζόμενος για αυτήν την περίοδο 2014–2015. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Αργεντινής με την Όμπρας UDAP Σαν Χουάν. Τον Μάιο του 2016 ανακοινώθηκε η μεταγραφή για την ομάδα του Ολυμπιακού, πλην όμως δεν αγωνίστηκε ποτέ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα λόγω του σκανδάλου με τη συμμετοχή Κουβανών αθλητών στον βιασμό μίας κοπέλας στη Φινλανδία.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Λίβαν Οσόρια Ροντρίγκεζ αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας από το 2011.
Αστόρια Μπίντγκοστς
Η Αστόρια Μπίντγκοστς (πολωνικά: Αστόρια Μπίντγκοστς), επίσης γνωστή απλά ως Αστόρια, είναι πολωνικός πολυαθλητικός σύλλογος, που είναι πιο γνωστός για την επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών, με έδρα το Μπίντγκοστς. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας.
Ιστορία
Τη σεζόν 2018-19, η Αστόρια κέρδισε τη Σλονσκ Βρότσουαφ στους τελικούς των πλέι οφ και στέφθηκε πρωταθλήτρια της 1 Λίγκα Πολωνίας. Αυτό το επίτευγμα της κέρδισε την άνοδο στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (PLK), για πρώτη φορά σε 13 χρόνια. Η Αστόρια Μπίντγκοστς έχει επίσης μια εφεδρική ομάδα που παίζει στην τρίτη κατηγορία, την 2 Λίγκα Πολωνίας. Η Αστόρια Κ18 κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας U18 το 1987 και τερμάτισε 2η το 1988. Η ομάδα U16 κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας Κ16 το 1985 και τερμάτισε 2η το 1988.
Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης
Η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης είναι μία από τις παλαιότερες οικολογικές κινήσεις στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1982 και λίγους μήνες μετά οργάνωσε την πρώτη εκστρατεία ενάντια στην κατασκευή της Περιφερειακής Οδού Θεσσαλονίκης, λόγω των επιπτώσεων που θα είχε στο περιαστικό δάσος της πόλης, γνωστό και ως Σέιχ-Σου και αντιπρότεινε εναλλακτικές λύσεις για την επίλυση τοπυ κυκλοφοριακού (τραμ, θαλάσσια συγκοινωνία, διευκόλυνση πεζών, ποδηλάτων κτλ).
Κώστας Μελάς
Ο Κώστας Μελάς διδάσκει διεθνή χρηματοοικονομική και τραπεζική στο Πάντειο Πανεπιστήμιο όπου υπηρετεί ως καθηγητής. Την περίοδο 1996-2008 δίδαξε νομισματική θεωρία και πολιτική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Έλαβε το πτυχίο του από τη Σχολή Οικονομίας και Εμπορίου του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας και αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο Τμήμα Αστικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου με ειδίκευση στα Διεθνή Νομισματικά. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος διοικήσεως της Εμπορικής Τραπέζης (1985-2010) και διευθυντής του Επιμορφωτικού Τραπεζικού Ινστιτούτου της (1996-2005).
Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης
Οι ιδεολογικές της κατευθύνσεις ταυτίζονται με τους τέσσερις ιδεολογικούς πυλώνες του διεθνούς κινήματος πολιτικής οικολογίας: α) προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και αντιμετώπιση των οικολογικών προβλημάτων, β) ειρήνη και μη-βία, γ) συμμετοχική δημοκρατία, δ) ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνική αλληλεγγύη. Επίσης, θεωρεί πως χαρακτηρίζεται και από μια μεγάλη συγγένεια προς το ρεύμα της κοινωνικής οικολογίας, όπως διαμορφώνεται κυρίως μέσα από το έργο του Μάρεϋ Μπούκτσιν. Άλλες επιρροές κατά την περίοδο της ίδρυσής της ήταν ο Αντρέ Γκορζ, ο Ιβάν Ίλιτς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης κ.α..
Κώστας Μελάς
Εξέδωσε μεταξύ άλλων: Παγκοσμιοποίηση (1999), Νεοσυντηρητικοί (2007), Η σαστισμένη Ευρώπη (2009), Οι σύγχρονες κρίσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (2011), Μικρά μαθήματα για την ελληνική οικονομία (2013), Μετά τον Ερντογάν τι; (από κοινού με τον Σ. Λυγερό, 2013), Η ατελέσφορη επιστήμη (2013). Είναι πρόεδρος του Ομίλου Πολιτικού και Οικονομικού Προβληματισμού.
Εργογραφία
Δημοσιεύσεις του Κώστα Μελά στη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ.
Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου
Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης
Η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης είναι μέλος του Δικτύου Εθελοντικών Οργανώσεων Θεσσαλονίκης, του Παρατηρητηρίου Οργανώσεων Κοινωνίας των Πολιτών Κεντρικής Μακεδονίας  , της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδηλατών    και έχει συνεργαστεί με πολλές ελληνικές, ευρωπαϊκές και βαλκανικές οργανώσεις. Πολλά μέλη της Οικολογικής Κίνησης συνέβαλαν στη δημιουργία δεκάδων οικολογικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων σε όλη την Ελλάδα. Ιδρυτικά και άλλα στελέχη της συμμετείχαν στην ίδρυση πανελλαδικών φορέων της πολιτικής οικολογίας και εκλέχτηκαν στον Α’ και στον Β’ βαθμό Αυτοδιοίκησης ενώ στις ευρωεκλογές του 2009 εκλέχθηκε ως ο πρώτος Έλληνας οικολόγος ευρωβουλευτής ο Μιχάλης Τρεμόπουλος ένα από τα ιδρυτικά μέλη της.
To 2013 οι άνθρωποι της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν κοινωνικό πολυχώρο ο οποίος να αποτελέσει πόλο έλξης για πολλές, πολύχρωμες και ετερόκλητες κινηματικές συλλογικότητες και ομάδες. Έτσι εγκαταστάθηκε στο κτήριο της Πτολεμαίων 29Α όπου ανέπτυξε το Οικόπολις - μια παράλλη πόλη , ως ανοιχτό χώρο και στέκι που προσφέρει το έδαφος πάνω στο οποίο γονιμοποιούνται οι οικολογικές ιδέες και εκφράζεται έμπρακτα η κοινωνική αλληλεγγύη και η κινηματική δράση.
Το «Οικόπολις» αποτελεί πια αναπόσπαστο μέρος όλων αυτών των πρωτοβουλιών που συναντιούνται σε κοινούς αγώνες για την κοινωνική αλληλεγγύη, την ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, περισσότερη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, που αγωνίζονται για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών, για την υπεράσπιση του μέλλοντος, για όλα αυτά που αξίζει να σωθούν.
Κορωνίδα των δράσεων της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης αποτελούν τα 2 μεγάλα φεστιβάλ που διοργανώνονται κάθε χρόνο: το Greenwave Festival   και το Solidarity Festival, τα οποία τείνουν να γίνουν θεσμός για τη Θεσσαλονίκη.
Η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης έχει εκδώσει δεκάδες βιβλία, μπροσούρες, φυλλάδια και περιοδικά σε όλο το διάστημα της δράσης της, με μακροβιότερη την εφημερίδα Τα εν οίκω εν δήμω που διανεμόταν δωρεάν σε στέκια της πόλης, καθώς και το Οικολογικό Ημερολόγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογικές οργανώσεις
Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας
Η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, (Ρωσικά: Автономная Республика Крым; Ουκρανικά: Автономна Республіка Крим, Avtonomna Respublika Krym; Κριμαϊκά Ταταρικά: Qırım Muhtar Cumhuriyeti) είναι το νόμιμο πολίτευμα της Κριμαίας που αναγνωρίζεται από την Ουκρανία, την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Χερσονήσου της Κριμαίας, μιας χερσονήσου στο βόρειο μέρος της Μαύρης Θάλασσας. Η πόλη της Σεβαστούπολης είναι μέρος της χερσονήσου και της ομοσπονδιακής περιφέρειας, όμως δεν αποτελεί μέρος της δημοκρατίας.