cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μακεδόνες πρόσφυγες στην Αταλάντη
Η δεύτερη φάση της εγκατάστασης και οι πρώτες αντιδράσεις
Με το Βασιλικό Διάταγμα της 25 Απριλίου / 7 Μαΐου 1837 αποφασίστηκε ο σχηματισμός ιδιαίτερου δήμου των Μακεδόνων στην «Πέλλα» Αταλάντης. Η απόφαση του Διοικητή της Φθιώτιδας (3297 της 21 Ιουνίου 1839), που αφορούσε στη δυνατότητα των Μακεδόνων να οικοδομήσουν σε οποιοδήποτε μέρος του σχεδίου πόλεως της Πέλλης, αλλά και στην Αταλάντη αρκεί το τμήμα αυτό να αποτελεί «εθνική γαία». Κάτι τέτοιο βέβαια συνάντησε την αντίδραση του Δημάρχου Αταλάντης, καθώς έθιγε τα συμφέροντα των Αταλαντινών. Με αφετηρία αυτές τις αποφάσεις ξεκίνησε ένας μακράς διαρκείας ανταγωνισμός μεταξύ των δύο κοινοτήτων της πόλης.
Η αναγνώριση του δήμου Ν. Πέλλης το 1848
Η επίσημη ίδρυση και αναγνώριση του δήμου έγινε στις 27 Σεπτεμβρίου 1848, οπότε και άρχισε η Ν. Πέλλη να λειτουργεί σαν ξεχωριστή μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης. Με τη σύσταση του νέου δήμου της «Πέλλης», η αποστολή της επιτροπής έληξε τυπικά μόνο, μιας και συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στην κοινότητα των οικιστών Μακεδόνων στην Αταλάντη και να προασπίζεται τα συμφέροντά τους.
Το έργο και η προσφορά των Μακεδόνων
Το 1859 εγγράφηκε δημότης και ανακηρύχθηκε «προστάτης και ευεργέτης» της «Νέας Πέλλης» ο Σίμων Σίνας και πρόσφερε ως δωρεά το ποσό των 5000 δραχμών για την κατασκευή κοινωφελούς έργου στο δήμο. Το 1861 αποφασίστηκε η ανέγερση δύο κρηνών (μία σε Άνω και Κάτω Πέλλη αντίστοιχα) και η επισκευή των ήδη υπαρχουσών. Η ανέγερση του ιερού Ναού «Μεταμόρφωσης του Σωτήρος» περατώθηκε το 1862, με συνεισφορά των κατοίκων της Πέλλης, τη δωρεά του Βαρόνου Κωνσταντίνου Βέλλιου και άλλων Μακεδόνων που διέμεναν στην Ευρώπη. Το 1864 καθιερώνεται με Διάταγμα η εμποροπανήγυρη και το 1896 η ετήσια αγορά. Στην Αθήνα το 1878 συγκροτήθηκε «Επαναστατική Επιτροπή» για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, στην οποία λαμβάνει μέρος ο Νικόλαος Χαλκιόπουλος, κάτοικος Ν. Πέλλης και το ίδιο έτος συγκροτείται η «εις Όλυμπον Στρατιά», της οποίας αρχηγός ετέθη ο λοχαγός Κοσμάς Δουμπιώτης, κάτοικος επίσης Ν.Πέλλης, με αρκετούς από τους εθελοντές που συμμετείχαν να αποτελούν συνδημότες του. Το 1892 ιδρύεται Δημοτικό σχολείο αρρένων στην Άνω Πέλλη, με 41 μαθητές. Κατά το έτος αυτό η Άνω Πέλλη είχε 591 κατοίκους και η Κάτω Πέλλη 202. Το 1912 καταργείται ο δήμος Νέας Πέλλης και συνιστάται η κοινότητα Νέας ή Άνω Πέλλης. Τελικά στις 25 Μαΐου 1916 ο συνοικισμός Άνω Πέλλη συγχωνεύτηκε με την κοινότητα Αταλάντης και αποτέλεσαν ένα ενιαίο δήμο, στον οποίο το 1925 προστέθηκαν και οι κοινότητες Κάτω Πέλλης και Όρμου Κ. Πέλλης.
Πηγές
Αταλαντη Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Φθιώτιδας Μακεδονες Κατηγορία:Πρόσφυγες στην Ελλάδα
Λαβάνιο
Το Λαβάνιο (ιταλικά: Lavagno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Ακουσίλαος ο Αργείος
Ο Ακουσίλαος ο Αργείος (ή Ακουσίλεως), ένας από τους πρώτους Έλληνες πεζογράφους, καταγόταν από το Άργος της Βοιωτίας και έζησε πιθανότατα στις τελευταίες δεκαετίες του 6ου π.Χ. αιώνα και στις αρχές του 5ου.
Περί του έργου του
Αν και συχνά συγκαταλέγεται στους πρώιμους λογογράφους (δηλαδή στους Ίωνες ιστοριογράφους του 6ου και 5ου π.Χ. αιώνα), το γραμμένο στην ιωνική διάλεκτο τρίτομο έργο του με τίτλο Γενεηλογίαι (ή Ἱστορίαι ) είχε σχεδόν αποκλειστικά μυθολογικό περιεχόμενο. Αφηγείτο σ' αυτό τη γέννηση του κόσμου και των θεών καθώς και τις ιστορίες των μυθικών βασιλιάδων και ηρώων από την εποχή του Φορωνέα (του πρώτου ανθρώπου) μέχρι τα Τρωικά και τους Νόστους. Αφορμή για την συγγραφή του έργου, σύμφωνα με μια παράδοση που διέσωσε η Σούδα, ήταν η ανακάλυψη από τον πατέρα του, τον Κάβα, χάλκινων δέλτων [πινακίδων σε σχήμα κεφαλαίου δέλτα] θαμμένων στην αυλή του σπιτιού του που περιείχαν αρχαίες θεογονίες και γενεαλογίες ηρώων. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς θεωρούσε ότι ό Ακουσίλαος προσάρμοσε τα έργα του Ησιόδου σε πεζό λόγο παρουσιάζοντας τα ως δικά του. Τα διασωθέντα αποσπάσματα δείχνουν πράγματι ότι Ακουσίλαος συμφωνούσε σε πολλά σημεία με τον Ησίοδο, σε κάποια άλλα όμως διαφωνούσε, ενώ κάποιες από τις ιστορίες που αφηγείτο ήταν πρωτότυπες και εντελώς άγνωστες πριν απ' αυτόν.
Ο Πλάτων είναι ο αρχαιότερος συγγραφέας που αναφέρει τον Ακουσίλαο. Στο Συμπόσιο γράφει ότι ο Ακουσίλαος συμφωνούσε με τον Ησίοδο θεωρώντας πως αρχικά υπήρχε μόνον το Χάος και μετά απ' αυτό εμφανίσθηκαν οι πρώτοι θεοί, η Γαία και ο Έρως. Ο Ακουσίλαος μνημονεύεται επίσης από τον Απολλόδωρο, τον Στράβωνα, τον Παυσανία, τον Ιώσηπο κ.ά., ενώ ο Σαβίνος φέρεται να είχε γράψει υπόμνημα [ερμηνευτικά σχόλια] στο έργο του Ακουσιλάου. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο κάποιοι κατέτασσαν τον Ακουσίλαο στην περίφημη ομάδα των επτά σοφών.
Σταχυολόγηση αποσπασμάτων
Στα διασωθέντα αποσπάσματα του Ακουσίλαου διαβάζουμε μεταξύ άλλων ότι ο αετός που έτρωγε το συκώτι του αλυσοδεμένου Προμηθέα ήταν γιος, όπως και ο Κέρβερος, της Έχιδνας και του Τυφώνα· ότι η Ίρις ήταν αγγελιοφόρος των θεών και οι Άρπυιες  φύλακες του κήπου των Εσπερίδων· ότι οι αρχαίοι άνθρωποι ζούσαν χίλια χρόνια· ότι ο Φορωνεύς ήταν ο πρώτος άνθρωπος και ότι όταν ήταν βασιλιάς στο Άργος συνέβη μεγάλος κατακλυσμός στην Αττική· ότι γιος του Φορωνέως ήταν ο Σπάρτων και γιος αυτού ο Μυκηνεύς από τον οποίο πήραν το όνομά τους οι Μυκήνες· ότι η Σκύλλα ήταν θυγατέρα της Εκάτης και του Φόρκυνος· ότι οι Φαίακες γεννήθηκαν από το πεσμένο στην γη αίμα του ευνουχισμένου Ουρανού· ότι ο Δευκαλίων ήταν γιος του Προμηθέα και της Ησιόνης και ότι μετά τον μεγάλο κατακλυσμό μαζί με την Πύρρα έριξαν πίσω τους πέτρες από τις οποίες γεννήθηκαν οι άνθρωποι· ότι ο Ποσειδών μεταμόρφωσε σε άνδρα την Καινή (Καινίς), όταν αυτή του είπε πως δεν ήθελε να κάνει παιδιά μαζί του ούτε με κανέναν άλλο, και ως Καινεύς πλέον έγινε ο πανίσχυρος βασιλιάς των Λαπιθών κ.ά.
Άλμποργκ ΜΚ
thumb|150px|Αρχικό σήμα thumb|150px|Παλαιότερο σήμα Η Άλμποργκ ΜΚ (δανικά: Aalborg Boldspilklub, ή AaB) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Δανίας με έδρα το Άλμποργκ. Δημιουργήθηκε το 1902 ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου Άλμποργκ Μπόλντσπιλκλουμπ. Έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Δανίας (1995,1999,2008) και 2 κύπελλα Δανίας (1966,1970). Είναι η πρώτη δανέζικη ομάδα που πήρε μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1995-96. Η Άλμποργκ πήρε μέρος επίσης στο Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2008-09 τερματίζοντας 3η στη φάση των ομίλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1885
Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι
Το Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι (πολωνικά: Starogard Gdański), μέχρι το 1950 Σταρόγκαρντ (Starogard, πομερανικά/κασουβικά: Starogarda, γερμανικά: Preußisch Stargard) είναι πόλη του Βοεβοδάτου Πομερανίας στη βόρεια Πολωνία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 48.328 κάτοικοι (2004).
Το Σταρόγκαρντ είναι η πρωτεύουσα του Πόβιατ Σταρόγκαρντ. Είναι επίσης η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη (μετά το Ττσεφ) της εθνοπολιτισμικής περιοχής Κοτσιέβιε και κατοικείται από τους Κοτσιεβιανούς.
Γεωγραφική τοποθεσία
Το Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι βρίσκεται στην Πομερανία στον μικρό ποταμό Βιεζίτσα, περίπου 21 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ττσεφ, 40 χιλιόμετρα νότια του Γκντανσκ και 67 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Χοϊνίτσε. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα από την Τρίπολη (πολωνικά: Trójmiasto), στην ακτή του Κόλπου του Γκντανσκ.
Ετυμολογία
Το όνομα Starogard σημαίνει «παλιά πόλη» στη πομερανική γλώσσα. Το Gdański προστέθηκε στον 20ο αιώνα στο όνομα για να το διαφοροποιήσει από άλλα μέρη που ονομάζονταν Σταρόγκαρντ. Το γερμανικό όνομα Preußisch Stargard χρησιμοποιείται επίσης για να το αποσαφηνίσει από άλλα μέρη που ονομάζονται Στάργκαρντ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Μεσαιωνικός Πύργος του Γκντανσκ (Baszta Gdańska) Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν κατάλοιπα ενός νεολιθικού οικισμού πριν από τέσσερις έως πέντε χιλιάδες χρόνια.
Η περιοχή έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους υπό τον πρώτο ηγεμόνα, Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, τον 10ο αιώνα, και κατά την περίοδο κατακερματισμού στην Πολωνία ήταν μέρος ενός πομερανικού δουκάτου, το οποίο διαχωρίστηκε από την Πολωνία το 1227. Το Σταρόγκροντ (ως Σταρίγκορντ) αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1198 όταν ο Δούκας Γκζιμίσουαφ Β΄ της Πομερανίας παραχώρησε τον οικισμό στους Οσπιτάλιους Ιππότες. Το σλαβικό όνομα Stargarde αναφέρθηκε το 1269. Το 1282, ο Μέστβιν Β΄ και ο Πολωνός Δούκας Πσέμισλ Β΄ υπέγραψαν τη Συνθήκη του Κέμπνο, η οποία μετέφερε την κυριαρχία επί της Ανατολικής Πομερανίας, συμπεριλαμβανομένου του Σταρόγκαρντ, στον Πσέμισλ Β΄ και επανένωσε την περιοχή με την Πολωνία. Μαζί με την Πομερέλια, τέθηκε υπό την κυριαρχία του Τευτονικού Τάγματος κατά τη διάρκεια της εξαγοράς του Ντάντσιγκ (Γκντανσκ) το 1308. Το 1348 η πόλη έλαβε προνόμια πόλης βάσει του νόμου Κουλμ από τον Χάινριχ Ντούσεμερ.
Από τις 31 Μαρτίου 1440, το Σταρόγκαρντ ήταν μέλος της Πρωσικής Συνομοσπονδίας. Συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του 1454 κατά του Τευτονικού Τάγματος που οδήγησε στον Δεκατριετή Πόλεμος (1454-1466). Το 1454, ο Πολωνός Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ επανέφερε την περιοχή στο Βασίλειο της Πολωνίας κατόπιν αιτήματος της Συνομοσπονδίας, και η πόλη αναγνώρισε τον Βασιλιά ως νόμιμο κυβερνήτη. Το 1461, οι Τεύτονες Ιππότες κατέλαβαν το Σταρόγκαρντ, το οποίο στη συνέχεια ανακτήθηκε από την Πολωνία τον Ιούλιο του 1466. Στην ειρηνευτική συνθήκη που υπογράφηκε στο Τόρουν μερικούς μήνες αργότερα το 1466, οι Τεύτονες Ιππότες παραιτήθηκαν από αξιώσεις στην πόλη και την αναγνώρισαν ως μέρος της Πολωνίας. Έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Πομερανίας στην επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Παρέμεινε υπό την πολωνική κυριαρχία μέχρι τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, όταν έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας.
Το 1871, ένα μεγάλο αποστακτήριο βότκας χτίστηκε στο δυτικό άκρο της πόλης, το οποίο επέζησε και από τους δύο παγκόσμιους πολέμους και σήμερα παράγει τις Sobieski και Κρούπνικ. Είναι ένα από τα παλαιότερα αποστακτήρια βότκας που λειτουργούν αδιάλειπτα στην Ευρώπη και ένα από τα ελάχιστα αποστακτήρια βότκας που δημιουργήθηκαν πριν από το 1945.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Ψυχιατρικό νοσοκομείο στην περιοχή Κοτσμπορόβο Κατά τη διάρκεια της από κοινού γερμανικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη έγινε εισβολή από τη Ναζιστική Γερμανία και στη συνέχεια τα γερμανικά Einsatzkommando 16 και SS Heimwehr Danzig μπήκαν στην πόλη για να διαπράξουν διάφορα εγκλήματα κατά των Πολωνών. Υπό τη γερμανική κατοχή, η πόλη προσαρτήθηκε στο νεοσυσταθέν Ράιχσγκαου Ντάνζιγκ στη νέα επαρχία Ράιχσγκαου Ντάνζιγκ-Δυτικής Πρωσίας. Ο πολωνικός πληθυσμός υπέστη μαζικές συλλήψεις, φυλάκιση, βασανιστήρια, σφαγές, απελάσεις, μεταφορές σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστική εργασία.
Ξεκινώντας τον Σεπτέμβριο του 1939 στο κοντινό δάσος του Σπένγκαφσκ (βορειοανατολικά της πόλης), οι Γερμανοί σκότωσαν σε μαζικές εκτελέσεις περίπου 7.000 Πολωνούς, μεταξύ των οποίων 1.680 ψυχασθενείς από τα ψυχιατρεία του Κοτσμπορόβο (συνοικία του Σταρόγκαρντ) και του Σφιέτσιε. Περίπου 500 άτομα με ειδικές ανάγκες σκοτώθηκαν στο νοσοκομείο, στο Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4. 2.842 ασθενείς πέθαναν μεταξύ 1940-1944. Το πολωνικό νοσοκομειακό προσωπικό είτε δολοφονήθηκε στο δάσος του Σπένγκαφσκ είτε απελάθηκε σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ή σε καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Ένας ντόπιος ιερέας δολοφονήθηκε σε σφαγή περίπου 230 Πολωνών στο Πουουτόβο. Οι Γερμανοί δημιούργησαν επίσης και χρησιμοποιούσαν ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούχτοφ στην πόλη.
Παρά αυτές τις συνθήκες, οι Πολωνοί οργάνωσαν ένα υπόγειο κίνημα αντίστασης, συμπεριλαμβανομένων των οργανώσεων του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και της Γιαστσούρκα.
Το 1945 η γερμανική κατοχή τελείωσε και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, ωστόσο με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980.
Σύγχρονη ιστορία
Η αντικομμουνιστική αντιστασιακή οργάνωση νεολαίας Jord-Just ιδρύθηκε στο Σταρόγκαρντ το 1951 από την 16χρονη Τερέσα Μπλοτσκ. Η οργάνωση τελικά συντρίφθηκε από τους κομμουνιστές, οι οποίοι καταδίκασαν 17 έφηβους σε 1,5 έως 9 χρόνια φυλάκισης.
Αριθμός κατοίκων ανά έτος
Σημειώστε ότι ο παραπάνω πίνακας βασίζεται σε πρωταρχικές, πιθανώς μεροληπτικές πηγές.
Μεγάλες εταιρείες
μικρογραφία| Κτίριο παραγωγής φαρμακευτικών προϊόντων Polpharma
Αθλητισμός
Ο πιο αξιοσημείωτος αθλητικός σύλλογος της πόλης είναι η ομάδα καλαθοσφαίρισης ΣΚΣ Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Πολωνίας και η οποία κατέκτησε το Κύπελλο Πολωνίας το 2011. Ο τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΚΠ Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι, η οποία αγωνίζεται στην τέταρτη κατηγορία Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Πομερανίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Σταρόγκαρντ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939) Κατηγορία:Ιστορία της Πομερανίας
Μανσούρ Γιαβάς
Ο Μανσούρ Γιαβάς (Mansur Yavaş, γεν. 23 Μαΐου 1955) είναι Τούρκος δικηγόρος και πολιτικός που είναι επί του παρόντος ο Δήμαρχος της Άγκυρας και κατέχει το αξίωμα από τον Απρίλιο του 2019. Εξελέγη στις τοπικές εκλογές του 2019 ως υποψήφιος της Συμμαχίας Έθνους, μιας αντιπολιτευόμενης συμμαχίας που σχηματίστηκε από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) και το Καλό Κόμμα.
Δικηγόρος στο επάγγελμα, ο Γιαβάς μπήκε αρχικά στην πολιτική ως εθνικιστής πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (MHP) του Μπεϊπαζαρί, μιας περιφέρειας της Άγκυρας, στις τοπικές εκλογές του 1999. Υπηρέτησε μέχρι το 2009 και αποχώρησε από το MHP το 2013. Εντάχθηκε στο CHP την ίδια χρονιά και ήταν υποψήφιος του CHP για δήμαρχος της Άγκυρας στις τοπικές εκλογές του 2014, όπου τα επίσημα αποτελέσματα υποστήριζαν ότι είχε χάσει κατά 1 ποσοστιαία μονάδα. Οι εκλογές αμφισβητήθηκαν και μάλιστα παραπέμφθηκαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λόγω εικαζόμενης νοθείας και παρατυπιών. Παρά τη σύντομη αποχώρησή του από το CHP, ο Γιαβάς επέστρεψε στην πολιτική πριν από τις τοπικές εκλογές του 2019 για να είναι και πάλι υποψήφιος του CHP, αυτή τη φορά με την υποστήριξη του Καλού Κόμματος (το οποίο σχημάτισε τη Συμμαχία Έθνους μαζί με το CHP). Εξελέγη με 50,9% των ψήφων.
Ο Γιαβάς έχει λάβει επαίνους για τον χειρισμό του στην πανδημία COVID-19 στην Άγκυρα, όπου ανακοίνωσε ότι οι μισθοί για τους δημοτικούς υπαλλήλους θα συνεχίσουν να πληρώνονται και ότι οι γάτες και οι σκύλοι του δρόμου θα συνεχίσουν να ταΐζονται παρά το κλείσιμο των εστιατορίων και των καφέ. Του πιστώθηκε επίσης η ουσιαστική μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος του δήμου με την εξάλειψη των δαπανών που θεωρούνται «σπάταλες».
Σύμφωνα με τον Πιάρ Αραστιρμά, ο Γιαβάς είχε ποσοστό ικανοποίησης 73,2% το 2020, μεγαλύτερο από τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ή τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον υψηλότερο από τους δημάρχους που συμμετείχαν σε δημοσκόπηση. Ο Μανσούρ Γιαβάς κατέχει επίσης το υψηλότερο ποσοστό αποδοχής από οποιονδήποτε Τούρκο πολιτικό με 61%. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, είναι ο ισχυρότερος υποψήφιος για να θέσει υποψηφιότητα εναντίον του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2023, με προβάδισμα έως και 28% στον δεύτερο γύρο. Με αυτό το προβάδισμα, οι πιθανότητές του να νικήσει τον Ερντογάν είναι ισοδύναμες με τον άλλο πιθανό υποψήφιο δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης από την αντιπολίτευση Εκρέμ Ιμάμογλου.
Ο Μανσούρ Γιαβάς κέρδισε το Παγκόσμιο Βραβείο Δημάρχου Πρωτεύουσας το 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγκυρα
Μάκιστος Ηλείας
Η Μάκιστος είναι ημιορεινό χωριό της δυτικής Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μάκιστος βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Λαπίθας σε υψόμετρο 350 μέτρα. Υπάγεται στην περιφέρεια δυτικής Ελλάδος. Απέχει 12 χλμ. ΒΑ. από τη Ζαχάρω και 46 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο (μέσω Κρέστενα και 45.2 χλμ. μέσω Ζαχάρως), ενώ απέχει 2.9 χλμ. από την αρχαία Ακρόπολη Αίπυ.
Η παλιά του ονομασία είναι Μπαράκου και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε Αρήνης.
Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Μάκιστος. Η ονομασία, λογικά, προέρχεται από την αρχαία πόλη Μάκιστος. Ιδρύθηκε από τους αρχαίους Μινύους. Σήμερα υπάρχει διαμάχη για την ακριβή θέση της πόλης, με το χωριό Μάκιστος να κερδίζει έδαφος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μακίστου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους.
Κατά την μυκηναϊκή περίοδο η περιοχή γνώρισε μεγάλη ακμή. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μάκιστος είχε απογραφεί λίγες φορές και άλλες φορές είχε απογραφεί με άλλο όνομα. Το χωριό ήταν έδρα Αγά. Κατά την επανάσταση του 1821 Μακισταίοι οπλαρχηγοί συμβάλλαν στην απελευθέρωση. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και συγκεκριμένα με την ελαιοσυγκομιδή ενώ παλαιότερα ασχολούνταν και με τη καλλιέργεια σιτηρών. Το χωριό είχε και μονοθέσιο σχολείο το οποίο έκλεισε οριστικά την δεκαετία του 1980. Το χωριό δυστυχώς σήμερα αναλογεί λιγοστούς κατοίκους.
Η Μάκιστος έχει τέσσερις εκκλησίες: α) Άγιος Ιωάννης, β) Εκκλησία της Παναγίας (παρεκκλήσιο), γ) Παμμέγιστοι Ταξιάρχες (κοιμητήριο) και δ) Άγιος Γεώργιος (παρεκκλήσιο).
Πυρκαγιά 24 Αυγούστου 2007
Στις δασικές πυρκαγιές της Ελλάδα του 2007 (24 Αυγούστου) μια από τις τρείς φωτιές που ξέσπασε το μεσημέρι της Παρασκευής μέσα στη χαράδρα στο γειτονικό Παλαιοχώρι πέρασε μέσα από το χωριό και την Αρτέμιδα και αφού κατέκαυσε τα περισσότερα σπίτια, εγκλώβισε και φόνευσε το πλήρωμα πυροσβεστικού οχήματος καθώς και κατοίκους της περιοχής (συνολικά 25 άτομα). . Μερικοί γενναίοι κάτοικοι έμειναν πίσω για να υπερασπστούν τις περιουσίες τους. Μετά την φονική πυρκαγιά το χωριό επισκέφθηκε η κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη, πρέσβης καλής θελήσεως της UNESCO και πρόεδρος του συλλόγου ΕΛΠΙΔΑ. Χάρις σε αυτή το χωριό ανοικοδομήθηκε. Μέσα στις καινούργιες οικίες και τα χαλάσματα υπάρχουν και κάποια σπίτια που έχουν αντέξει πάνω από 150 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Παρθενίας ποταμός
Ο Παρθενίας σήμερα και "Μπακιρέικο" είναι ποταμός της Ηλείας ένας από τους παραποτάμους του Αλφειού. Πηγάζει και ρέει στην περιοχή της Τριφυλίας.
Πηγάζει από την Φολόη νότια του χωριού Λάλα έπειτα κατευθύνεται νότια και συναντά τον Αλφειό κοντά στο χωριό Μουριά. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στην εποχή του που πέρασε από εκεί στις όχθες του βρισκόταν ο τάφος των αλόγων του Μάρμακος και μας δίνει την πληροφορία ότι ο ποταμός πήρε το όνομα του από το ένα άλογο του Μάρμακα που λεγόταν Παρθενίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλφειού
Λατζίζε
Το Λατζίζε (ιταλικά: Lazise) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Μικρό Σοφράνο Αστυπάλαιας
Το Μικρό Σοφράνο είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,104 τ.χλμ.. Βρίσκεται νότια της Αστυπάλαιας στη συστάδα νησίδων Σοφράνα και είναι το νοτιότερο από τον Ζαφορά ή Μεγάλο Σοφράνο και το Σοχά. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τον μαυροπετρίτη (Falco eleonorae). Διοικητικά ανήκει στο δήμο Αστυπάλαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Τζίμι Τζαμπ
Ποδόσφαιρο
Δύο χρόνια αργότερα ο διαβόητος Καταλανός εισέβαλε στο γήπεδο λίγο πριν αρχίσει το 2ο ημίχρονο του ημιτελικού του Champions League ανάμεσα στην Βιγιαρεάλ και την Άρσεναλ και πέταξε μια φανέλα με το νούμερο 14 στον Τιερί Ανρί.
Ένα χρόνο μετά ο Τζίμι ξαναχτύπησε. Συγκεκριμένα εισέβαλε στον τελικό του Champions League στην Αθήνα ανάμεσα στη Λίβερπουλ και την Μίλαν κρατώντας μια ελληνική σημαία.
Άλλη μια από τις «επιδρομές» του ήταν στον αγώνα Τουρκία-Γερμανία για το Euro 2008. Τότε μπήκε στο γήπεδο φορώντας μια σημαία του Θιβέτ και μια μπλούζα που έγραφε: «Το Θιβέτ δεν είναι Κίνα».
Δύο χρόνια αργότερα ο Τζίμι εισέβαλε στο γήπεδο κατά τη διάρκεια του τελικού του Μουντιάλ και προσπάθησε να φορέσει έναν σκούφο στο τρόπαιο.
Διαγωνισμός τραγουδιού Γιουροβίζιον
Στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2010 μπήκε στην σκηνή και τραγούδησε μαζί με τους Ισπανούς. Επίσης στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2018 μπήκε στην σκηνή, άρπαξε το μικρόφωνο της Βρετανίδας εκπροσώπου και ουρλιάξε. Κατηγορία:Ισπανοί Κατηγορία:Καταλανοί
Αρχαία Κόρινθος
Η αρχαία Κόρινθος ήταν σημαντική πόλη-κράτος της αρχαίας Πελοποννήσου. Έλεγχε μία περιοχή που αντιστοιχούσε στα ανατολικά του σημερινού νομού Κορινθίας και στα βορειοανατολικά του νομού Αργολίδας. Συνόρευε με τη Σικυώνα στα δυτικά, με τους Μεγαρείς στα ανατολικά, με τους Αργείους στα νοτιοδυτικά και με τους Επιδαύριους στα νότια. Η αρχαία Κόρινθος έλεγχε τη νευραλγική θέση του Ισθμού και αποτελούσε το σημαντικότερο εμπορικό κόμβο του αρχαίου κόσμου, μέχρι να απειληθεί από την Αθήνα. Η Κόρινθος θεωρούνταν η πλουσιότερη πόλη του αρχαίου κόσμου.
Ιστορία
Η αρχαία Κόρινθος κατοικήθηκε από τα νεολιθικά χρόνια (5000-3000 π.Χ.). Η λατρεία του Μελικάρτου στον Ισθμό της Κορίνθου ίσως έχει σχέση με τη λατρεία του φοινικικού Μελκάρθ. Το όνομά του, που διασώθηκε αναπλασμένο στα ελληνικά μπορεί να υποδεικνύει την εγκατάσταση Φοινίκων στην Κόρινθο. Σύμφωνα βέβαια με την ελληνική μυθολογία και σε αντίθεση με την προηγούμενη εκδοχή, ο Μελικέρτης ήταν γιος του Αθάμαντα, του βασιλιά του Ορχομενού της Βοιωτίας, και της Ινώς, της κόρης του Κάδμου. Όταν λόγω της μανίας του Αθάμαντα έπεσε με τη μητέρα του στη θάλασσα, για να σωθούν, πνίγηκαν και μεταμορφώθηκαν σε θαλάσσιες θεότητες: η Ινώ ονομάστηκε Λευκοθέα και ο Μελικέρτης Παλαίμονας. Το σώμα του Μελικέρτη-Παλαίμονα μεταφέρθηκε από ένα δελφίνι στον Ισθμό της Κορίνθου και ο βασιλιάς της πόλης, ο Σίσυφος, προς τιμήν του έκανε θυσίες και καθιέρωσε τα Ίσθμια, τους γνωστούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά την εποχή του χαλκού αναφέρεται σε πολυάριθμους αρχαίους μύθους, όπως στο μύθο του Σίσυφου, στο μύθο του Βελλερεφόντη, στο μύθο του Ιάσονα και της Μήδειας κ.α. Ο Όμηρος στον κατάλογο των Νεών αναφέρει την Κόρινθο να συμμετέχει στην Τρωική εκστρατεία υπό την ηγεσία του Αγαμέμνονα βασιλιά των Μυκηνών. Μετά την κάθοδο των Δωριέων εγκαταστάθηκαν στην Κόρινθο Δωριείς εκτοπίζοντας τους παλαιότερους πληθυσμούς, κυρίως ιωνικής καταγωγής ανατολικότερα. Με την εγκατάσταση των Δωριέων καθιερώθηκε και το πολίτευμα της αριστοκρατίας στην Κόρινθο, όπου κυβερνούσε πλέον μία αριστοκρατική τάξη Δωριέων, οι Βακχιάδες.
Αρχαϊκή περίοδος
150px|right|thumb|Ο Περίανδρος Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. καταλύθηκε το πολίτευμα της αριστοκρατίας και εγκαθιδρύθηκε Τυραννία με πρώτο Τύραννο τον Κύψελο. Τον Κύψελο τον διαδέχτηκε ο Περίανδρος που χαρακτηρίστηκε ένας από τους επτά σοφούς της Αρχαϊκής περιόδου. Τον Περίανδρο τον διαδέχτηκε ο ανηψιός του Ψαμμήτιχος, ο οποίος δολοφονήθηκε μετά από τρία χρόνια και επανήλθε το καθεστώς της αριστοκρατίας.
Κατά το τέλος της Αρχαϊκής Περιόδου, έγιναν διάφορα πολύ μεγάλα έργα στην Κόρινθο, αλλά και στις αποικίες, ενώ κατασκευάστηκε για πρώτη φορά από τον Βακχιάδη Αμεινοκλή, η τριήρης, το πολεμικό σκάφος που χάρισε στον Ελληνισμό την κυριαρχία στις θάλασσες και το οποίο ήταν το απαύγασμα της τεχνολογίας που είχαν αναπτύξει οι αρχαίοι Κορίνθιοι.
Κλασική περίοδος
Στους Περσικούς πολέμους οι Κορίνθιοι ήταν από τις ηγετικές δυνάμεις της ελληνικής συμμαχίας εναντίον των Περσών. Συμμετείχαν στη μάχη της Σαλαμίνας με 40 πλοία, καθώς και στη μάχη των Πλαταιών με 5.000 οπλίτες. Τα επόμενα χρόνια, η Κόρινθος ανέπτυξε έντονο εμπορικό ανταγωνισμό με την Αθήνα, που οδήγησε στο ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου. Η Κόρινθος συγκρότησε συμμαχία με τη Σπάρτη και άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, εναντίον της Αθήνας, προσφέροντας στη συμμαχία τον ισχυρό της στόλο, τον μοναδικό στην αρχαία Ελλάδα που μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Αθηναϊκό.
Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, στην Κόρινθο ξέσπασε εμφύλιος μεταξύ ολιγαρχικών και δημοκρατικών. Η επικράτηση των δημοκρατικών έστρεψε την Κόρινθο σε συμμαχία με την Αθήνα, καθώς και με τη Θήβα. Η νέα συμμαχία συγκρούστηκε με τη Σπάρτη και ο πόλεμος αυτός έγινε γνωστός ως Κορινθιακός πόλεμος. Ο πόλεμος αυτός τελείωσε το 386 π.Χ. με την Ανταλκίδειο ειρήνη.
Η Ρωμαϊκή περίοδος
Η πόλη επανοικίζεται το 44 π.Χ., αναπτύσσεται και πάλι και το 51-52 μ.Χ. δέχεται την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου. Το κέντρο της οργανώνεται νότια του ναού του Απόλλωνα και περιλαμβάνει καταστήματα, μικρούς ναούς, κρήνες, λουτρό και άλλα δημόσια κτήρια. Το 267 μ.Χ., με την εισβολή των Ερούλων, αρχίζει η παρακμή της πόλης, η οποία ωστόσο επιζεί, παρά τις επανειλημμένες καταστροφές και εισβολές, μέχρι την απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς το 1822.
Αρχαιολογική έρευνα
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Map_greek_sanctuaries-el.svg|thumb|Οι κύριες θρησκευτικές εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα. Στην Κόρινθο υπήρχε ιερό όπου τελούνταν η λατρεία του Απόλλωνα]] Περιορισμένη σε έκταση και αποτελέσματα έρευνα έγινε κατά τα έτη 1892 και 1906 από τον Α. Σκιά με δαπάνες της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Συστηματικές ανασκαφές στην περιοχή που συνεχίζονται έως σήμερα, άρχισαν το 1896 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, που έφεραν στο φως την αγορά, ναούς, κρήνες, καταστήματα, στοές, λουτρά. Επίσης, ερευνήθηκαν ο Ακροκόρινθος, προϊστορικοί οικισμοί, το Θέατρο, το Ωδείο, το Ασκληπιείο, νεκροταφεία, η συνοικία των κεραμέων και άλλα κτήρια.
Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας
240px|thumb|Ο Ακροκόρινθος πίσω από τον ναό του Απόλλωνα Η αρχαία Κόρινθος ήταν χτισμένη στους πρόποδες του Ακροκορίνθου, του βραχώδους λόφου που βρίσκεται νοτιοδυτικά της σύγχρονης πόλης. Η Κόρινθος διέθετε δύο επίνεια, το Λέχαιο στα βόρεια της αρχαίας πόλης, στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου και τις Κεχριές στα ανατολικά της αρχαίας πόλης, στις ακτές του Σαρωνικού. Στη νότια πλευρά του Ισθμού, στο σημείο περίπου που ξεκινούσε η δίολκος ήταν χτισμένη η παραλιακή πόλη Σχοινούντας. Πολύ κοντά στο Σχοινούντα βρισκόταν ο σημαντικός λατρευτικός χώρος των Ισθμίων. Τα Ίσθμια ήταν λατρευτικός χώρος αφιερωμένος στον Ποσειδώνα και προς τιμήν του διεξάγονταν κάθε δύο χρόνια αθλητικοί αγώνες. Στη βόρεια πλευρά του Ισθμού βρίσκονταν οι Θέρμες, κοντά στο σημερινό Λουτράκι, γνωστές από την αρχαιότητα για τις ιαματικές πηγές τους. Βορειότερα από τις Θέρμες βρισκόταν ο σημαντικός λατρευτικός χώρος του Ηραίου, χτισμένος στη θέση του ομώνυμου ακρωτηρίου. Στη θέση της σημερινής Περαχώρας βρισκόταν η πόλη Πείρεον. Άλλες αρχαίες Κορινθιακές πόλεις ήταν η Κρομμυώνα, χτισμένη στις νότιες πλαγιές των Γερανείων, κοντά στις ακτές του Σαρωνικού (στην περιοχή που βρίσκονται σήμερα οι Άγιοι Θεόδωροι), η Οινοη στις βόρειες πλαγιές των Γερανείων, κοντά στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, οι Ασές στα βορειοδυτικά της Κορίνθου κοντά στο σημερινό χωριό Βραχάτι, οι Ορνεαί μεταξύ Κορίνθου και Σικυώνος που αναφέρει ο Στράβων στα νοτιοανατολικά του σημερινού χωριού Ζευγολατιού, η Μαυσός, νοτιοδυτικά της Κορίνθου στη διαδρομή Κορίνθου-Νεμέας. Στα νότια της αρχαίας Κορίνθου βρίσκονταν η Σολυγεία και η Τενέα. Η Σολυγεία ήταν χτισμένη στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το χωριό Σοφικό ενώ η Τενέα στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το χωριό Χιλιομόδι.
Αποικίες των Κορινθίων
180px|thumb|Ναός στην αρχαία Απολλωνία Οι Κορίνθιοι ως σημαντική εμπορική δύναμη είχαν δημιουργήσει ένα δίκτυο αποικιών κυρίως στη δύση που τους βοηθούσαν να ελέγχουν το εμπόριο στις περιοχές αυτές. Στα νησιά του Ιονίου είχαν αποικίσει τη Λευκάδα και την Κέρκυρα, ενώ στις ηπειρωτικές ακτές του Ιονίου είχαν ιδρύσει τις αποικίες Άκτιο και Αμβρακία. Βορειότερα στην Αδριατική ίδρυσαν τις αποικίες Επίδαμνος και Απολλωνία. Και οι δύο βρίσκονταν στα παράλια της σημερινής Αλβανίας. Η Επίδαμνος κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο μετατράπηκε σε πολύ σημαντικό Ρωμαϊκό λιμάνι και μετονομάστηκε από τους Ρωμαίους σε Δυρράχιο. Στη Σικελία οι Κορίνθιοι ίδρυσαν τις Συρακούσες, οι οποίες μετέπειτα εξελίχθηκαν στην ισχυρότερη πόλη του νησιού. Οι σχέσεις Κορίνθου - Συρακουσών παρέμεναν καλές και συχνά οι Κορίνθιοι πρόσφεραν βοήθεια στους Συρακούσιους, όταν απειλούνταν από εξωτερικούς εχθρούς. Με αυτές τις αποικίες η Κόρινθος κυριαρχούσε στο εμπόριο της δυτικής Μεσογείου. Στην ανατολική πλευρά της Ελλάδας οι Κορίνθιοι δεν ίδρυσαν πολλές αποικίες. Η σημαντικότερη αποικία τους εκεί ήταν η Ποτίδαια. Η Ποτίδαια χτίστηκε στη Χαλκιδική σε ιδιαίτερα στρατηγική θέση, πάνω στο στενό ισθμό στην αρχή της χερσονήσου της Κασσάνδρας. Μετά τους Περσικούς πολέμους η Ποτίδαια πέρασε στον έλεγχο των Αθηναίων. Η αντιπαράθεση Κορινθίων - Αθηναίων για τον έλεγχο της Ποτίδαιας αποτέλεσε μία από τις βασικές αφορμές για το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις-κράτη Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Σχολή του Παρισιού
Η Σχολή του Παρισιού (École de Paris) αναφέρεται στους Γάλλους και μετανάστες καλλιτέχνες που εργάστηκαν στο Παρίσι κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Η Σχολή του Παρισιού δεν ήταν ένα μεμονωμένο καλλιτεχνικό κίνημα ή θεσμός, αλλά αναφέρεται στη σημασία του Παρισιού ως κέντρου της δυτικής τέχνης κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Μεταξύ 1900 και 1940 η πόλη προσέλκυσε καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο και έγινε κέντρο καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Η Σχολή του Παρισιού χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτή τη χαλαρή κοινότητα, ιδίως μη Γάλλων καλλιτεχνών, που είχε ως επίκεντρο τα καφέ, τα σαλόνια και τους κοινόχρηστους χώρους και τις γκαλερί του Μονπαρνάς.
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ονομασία αυτή εφαρμόστηκε επίσης σε καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε πολλές συνεργασίες και αλληλοεπικαλυπτόμενα νέα καλλιτεχνικά κινήματα, μεταξύ των μεταϊμπρεσιονιστών και του πουαντιγισμού και του ορφισμού, του φωβισμού και του κυβισμού. Εκείνη την περίοδο οι καλλιτεχνικές ζυμώσεις λάμβαναν χώρα στη Μονμάρτρη και στην καθιερωμένη εκεί καλλιτεχνική σκηνή. Όμως ο Πικάσο απομακρύνθηκε, ο πόλεμος σκόρπισε σχεδόν όλους, και μέχρι τη δεκαετία του 1920 το Μονπαρνάς είχε γίνει κέντρο της πρωτοπορίας. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το όνομα εφαρμόστηκε σε μια άλλη διαφορετική ομάδα αφηρημένων καλλιτεχνών.
Πρώτοι καλλιτέχνες
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μια ομάδα ομογενών στο Παρίσι δημιούργησε τέχνη στο ύφος του μεταϊμπρεσιονισμού, του κυβισμού και του φωβισμού. Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν καλλιτέχνες όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Μαρκ Σαγκάλ, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι και ο Πητ Μοντριάν. Στους συσχετιζόμενους Γάλλους καλλιτέχνες περιλαμβάνονταν οι Πιέρ Μπονάρ, Ανρί Ματίς, Ζαν Μετσεζέ και Αλμπέρ Γκλεζ. Ο Πικάσο και ο Ματίς έχουν χαρακτηριστεί ως οι δίδυμοι ηγέτες (chefs d'école) της σχολής πριν από τον πόλεμο.
La Ruche
Πολλοί καλλιτέχνες της Σχολής του Παρισιού ζούσαν στο εμβληματικό La Ruche, ένα συγκρότημα διαμερισμάτων-στούντιο και άλλων εγκαταστάσεων στο Μονπαρνάς της Αριστερής Όχθης, στο Passage Dantzig 2, που χτίστηκε από έναν επιτυχημένο γλύπτη, τον Αλφρέντ Μπουσέ, ο οποίος ήθελε να αναπτύξει ένα δημιουργικό κέντρο όπου οι καλλιτέχνες που αντιμετώπιζαν δυσκολίες θα μπορούσαν να ζουν, να εργάζονται και να αλληλεπιδρούν. Χτισμένο από υλικά που αποσυναρμολογήθηκαν από το περίπτερο κρασιού Medoc από την Παγκόσμια Έκθεση του 1900 στο Παρίσι, περιλάμβανε 50 λιτά στούντιο με μεγάλα παράθυρα που άφηναν πολύ φως, ενώ τα κοντινά κτίρια παρείχαν άλλα 50 στούντιο για τους καλλιτέχνες που ήταν υπεράριθμοι. Ο Μπουσέ ονόμασε το συγκρότημα La Ruche - στα γαλλικά κυψέλη - επειδή ήθελε οι καλλιτέχνες να εργάζονται όπως οι μέλισσες σε μια κυψέλη- αφιέρωσε ένα μεγάλο δωμάτιο στο συγκρότημα όπου οι φτωχότεροι καλλιτέχνες μπορούσαν να σχεδιάσουν ένα μοντέλο για το οποίο πληρωνόταν, και συμπεριέλαβε έναν μικρό θεατρικό χώρο για θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες. Το La Ruche άνοιξε το 1902, με την ευλογία της γαλλικής κυβέρνησης. Ήταν συχνά ο πρώτος προορισμός των εμιγκρέδων καλλιτεχνών που έφταναν στο Παρίσι με την επιθυμία να ενταχθούν στην καλλιτεχνική σκηνή και να βρουν οικονομικά προσιτή στέγη. Ζώντας και δουλεύοντας σε στενούς χώρους, πολλοί καλλιτέχνες δημιούργησαν μακροχρόνιες φιλίες, π.χ. ο Σαΐμ Σουτίν με τον Μοντιλιάνι, ο Σαγκάλ και ο ποιητής Μπλεζ Σεντράρ, και επηρέασαν ο ένας τα έργα του άλλου. Στους καλλιτέχνες που έζησαν και εργάστηκαν στο La Ruche περιλαμβάνονται οι Αμεντέο Μοντιλιάνι, Ριβέρα, Τσουγκουχάρου Φουτζίτα, Τζέικομπ, Σουτίν, Μισέλ Κικουάν, Μοΐς Κίσλινγκ, Πινσού Κρεμέν, Οσίπ Ζάντκιν, Πασσίν, Μαρκ Σαγκάλ, Άμσεϊ Νούρενμπεργκ, Λίπκιτς και άλλοι.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Αντρέ Ουαρνό, Les Berceaux de la jeune peinture (1925). Εικονογράφηση εξωφύλλου από τον [[Αμεντέο Μοντιλιάνι]] Ο όρος «Σχολή του Παρισιού» χρησιμοποιήθηκε το 1925 από τον Αντρέ Ουαρνό για να αναφερθεί στους πολλούς καλλιτέχνες που είχαν μεταναστεύσει στο Παρίσι και είχαν γεννηθεί στο εξωτερικό. Ο όρος σύντομα επικράτησε, συχνά ως υποτιμητικός χαρακτηρισμός από τους κριτικούς που θεωρούσαν τους ξένους καλλιτέχνες -πολλοί από τους οποίους ήταν Εβραίοι- ως απειλή για την καθαρότητα της γαλλικής τέχνης. Ο κριτικός τέχνης Λουί Βοξέλ, γνωστός για την επινόηση των όρων «Φωβισμός» και «Κυβισμός» (που επίσης εννοούνταν υποτιμητικά), αποκάλεσε τους μετανάστες καλλιτέχνες άπλυτους «Σλάβους μεταμφιεσμένους σε εκπροσώπους της γαλλικής τέχνης». Ο Βαλντεμάρ Ζορζ, Γάλλος Εβραίος ο ίδιος, το 1931 παραπονέθηκε ότι το όνομα Σχολή του Παρισιού «επιτρέπει σε κάθε καλλιτέχνη να προσποιείται ότι είναι Γάλλος… αναφέρεται στη γαλλική παράδοση, αλλά αντίθετα την εκμηδενίζει».
Οι καλλιτέχνες της Σχολής του Παρισιού περιθωριοποιήθηκαν σταδιακά. Από το 1935 τα καλλιτεχνικά περιοδικά δεν έγραφαν πλέον για τον Σαγκάλ, παρά μόνο τα περιοδικά για το εβραϊκό κοινό, και από τον Ιούνιο του 1940, όταν η κυβέρνηση του Βισύ ανέλαβε την εξουσία, οι καλλιτέχνες της Σχολής του Παρισιού δεν μπορούσαν πλέον να εκθέτουν καθόλου στο Παρίσι.
Οι καλλιτέχνες που εργάζονταν στο Παρίσι μεταξύ του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πειραματίστηκαν με διάφορα στυλ, όπως ο κυβισμός, ο ορφισμός, ο υπερρεαλισμός και ο νταντά. Οι ξένοι και Γάλλοι καλλιτέχνες που εργάστηκαν στο Παρίσι ήταν οι Ζαν Αρπ, Ζουάν Μιρό, Κονσταντίν Μπρανκούζι, Ραούλ Ντιφί, Τσουγκουχάρου Φουτζίτα, καλλιτέχνες από τη Λευκορωσία όπως ο Μισέλ Κικουάν, ο Πινσού Κρεμέν, ο Λιθουανός Ζακ Λιπσίτζ, οι Πολωνοί καλλιτέχνες Μάρεκ Σβαρτς και Μορίς Λίπσι και άλλοι όπως ο ρωσικής καταγωγής πρίγκιπας Αλέξις Αράποφ.
Ένα σημαντικό υποσύνολο, οι Εβραίοι καλλιτέχνες, έγινε γνωστό ως Εβραϊκή Σχολή του Παρισιού ή Σχολή του Μονπαρνάς. «Τα βασικά μέλη της ήταν σχεδόν όλοι Εβραίοι και η δυσαρέσκεια που εξέφρασαν προς αυτούς οι Γάλλοι κριτικοί τη δεκαετία του 1930 τροφοδοτήθηκε αναμφισβήτητα από τον αντισημιτισμό». Ένα δοκίμιο παραπέμπει στο Salon des Indépendants του 1924, το οποίο αποφάσισε να διαχωρίσει τα έργα των γεννημένων στη Γαλλία καλλιτεχνών από εκείνα των μεταναστών. Ως απάντηση ο κριτικός Ροτζέρ Αλάρντ αναφέρθηκε σε αυτούς ως Σχολή του Παρισιού. Στους Εβραίους, μέλη της ομάδας, περιλαμβάνονταν οι Εμανουέλ Μανέ-Κατζ, Αβραάμ Μιντσίν, Σαΐμ Σουτίν, Αντόλφ Φεϊντέρ, Μαρκ Σαγκάλ, Γιτζάκ Φρένκελ Φρενέλ, Μοΐς Κίσλινγκ, Μαξά Νορντάου και Σίμσον Χόλζμαν.
Οι καλλιτέχνες της Εβραϊκής Σχολής του Παρισιού ήταν διαφορετικοί από άποψη τεχνοτροπίας. Ορισμένοι, όπως ο Λουί Μαρκουσί, δούλεψαν σε κυβιστικό στυλ, αλλά οι περισσότεροι έτειναν προς την έκφραση της διάθεσης παρά προς την έμφαση στην τυπική δομή. Οι πίνακές τους διαθέτουν συχνά παχύ στρώσιμο με πινέλο ή σπάτουλα. Το Musée d'Art et d'Histoire du Judaïsme διαθέτει έργα καλλιτεχνών της Σχολής του Παρισιού.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον πόλεμο, «οι εθνικιστικές και αντισημιτικές συμπεριφορές απαξιώθηκαν, και ο όρος πήρε μια πιο γενική χρήση για να υποδηλώνει τόσο τους ξένους όσο και τους Γάλλους καλλιτέχνες στο Παρίσι». Αλλά παρόλο που το θέμα του «εβραϊκού προβλήματος» συνέχισε να εμφανίζεται στον δημόσιο διάλογο, οι κριτικοί τέχνης έπαψαν να κάνουν εθνικές διακρίσεις κατά τη χρήση του όρου. Ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα οι Γάλλοι κριτικοί τέχνης αντιπαραβάλλουν τη Σχολή του Παρισιού και την École de France, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το ερώτημα ήταν Σχολή του Παρισιού εναντίον Σχολής της Νέας Υόρκης.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Après-guerre), ο όρος «Νέα Σχολή του Παρισιού» συχνά αναφερόταν στον τασισμό και στη λυρική αφαίρεση, ένα ευρωπαϊκό αντίστοιχο του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Οι καλλιτέχνες αυτοί περιλαμβάνουν και πάλι ξένους καλλιτέχνες και σχετίζονται επίσης με την CoBrA. Σημαντικοί υποστηρικτές ήταν οι Ζαν Ντυμπυφέ, Ζαν Φωτριέ, Πιέρ Σουλάζ, Νικολά ντε Στελ, Χανς Χάρτουνγκ, Βολς, Σερζ Πολιακώφ, Μπραμ βαν Βέλντε, Σιμόν Χαντάι, Ζεράρ Σνάιντερ, Μαρία Έλενα Βιέιρα ντα Σίλβα, Ζάο Γου-Κι, Τσου Τεχ-Τσουν, Ζωρζ Ματιέ, Αντρέ Μασόν, Ζαν Ντεγκοτέξ, Πιερ Ταλ-Κοάτ, Ζαν Μεσαζιέ, Αλφρέντ Μανεσιέ, Ζαν Λε Μουάλ, Ολιβιέ Ντεμπρέ, Ζόραν Μούσιτς, Ζαν-Μισέλ Κουλόν και Φαχρελνισά Ζεΐντ, μεταξύ άλλων. Πολλές από τις εκθέσεις τους έλαβαν χώρα στην Galerie de France στο Παρίσι και στη συνέχεια στο Salon de Mai, όπου μια ομάδα τους εξέθετε μέχρι τη δεκαετία του 1970.
Μουσικοί
Την ίδια περίοδο, το όνομα Σχολή του Παρισιού επεκτάθηκε και σε μια άτυπη ένωση κλασικών συνθετών, εμιγκρέδων από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, οι οποίοι συναντιόντουσαν στο Café Du Dôme στο Μονπαρνάς. Μεταξύ αυτών ήταν οι Αλεξάντρ Τανσμάν, Αλεξάντερ Τσερεπνίν, Μπόχουσλαβ Μαρτίνου και Τίμπορ Χαρσάνι. Σε αντίθεση με τους Les Six, μια άλλη ομάδα μουσικών του Μονπαρνάς εκείνη την εποχή, η μουσική σχολή του Παρισιού ήταν μια χαλαρά δεμένη ομάδα που δεν ακολουθούσε κάποιον συγκεκριμένο στιλιστικό προσανατολισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Μπράντφορντ Παρκ Άβενιου ΑΦΚ
Η Μπράντφορντ Παρκ Άβενιου ΑΦΚ (αγγλικά: Bradford (Park Avenue) A.F.C.) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπράντφορντ. Ιδρύθηκε το 1907. Έδρα της ομάδας είναι το Horsfall Stadium, χωρητικότητας 3500 θεατών. Συμμετέχει στην Κόνφερενς Νορθ. Αποτελεί μία από τις 35 ομάδες που έχουν συμμετάσχει στα τέσσερα κορυφαία πρωταθλήματα Αγγλίας και η μόνο που συμμετείχε και κάτω από την Κόνφερενς Πρέμιερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1972
Το 58ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1972 διεξήχθη από τις 22 ως τις 24 Σεπτεμβρίου 1972 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1972. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 18η συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 609 αθλητές και 191 αθλήτριες από 53 σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Οι αριθμοί αυτοί αποτελούσαν ρεκόρ συμμετοχής αλλά τελικά δεν μετείχαν όλοι οι δηλωθέντες αθλητές. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, την Παρασκευή 14 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή. Χωριστά διεξήχθη και το δέκαθλο στις 22-23 Απριλίου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην ομαδική βαθμολογία. Τους αγώνες παρακολούθησαν 4-5.000 θεατές την πρώτη και δεύτερη ημέρα ενώ την τρίτη ξεπέρασαν τους 20.000, αφού οι αγώνες ξεκίνησαν μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ολυμπιακού-Φωστήρα και πολλοί φίλαθλοι παρέμειναν στο γήπεδο. Συναρπαστική υπήρξε η κούρσα των 10 χλμ, στην οποία ο Σπύρος Κοντοσώρος κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ και άλλα επτά ενδιάμεσων αποστάσεων: των 6, 7, 8, 9 χλμ και 4, 5 και 6 μιλίων. Στην ίδια κούρσα ο Μιχάλης Κούσης πέτυχε ρεκόρ εφήβων με 31.54.6. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά 19 βαθμών από τον δεύτερο Πανελλήνιο.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν 29 σωματεία ενώ 21 κατέκτησαν μετάλλια.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1972 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ακακαλλίδα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ακακαλλίδα (Ακακαλλίς) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Μαλτσέζινε
Το Μαλτσέζινε (ιταλικά: Malcesine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ
thumb|325px|Το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ δεσπόζει σε όλο το [[Μανχάταν.]]
Το Κτήριο Εμπάιρ Στέιτ ή Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ (The Empire State Building = «Το Κτήριο της Αυτοκρατορικής Πολιτείας», δηλαδή της Νέας Υόρκης) είναι ένας από τους υψηλότερους και ιστορικότερους ουρανοξύστες στον κόσμο. Βρίσκεται στην πόλη της Νέας Υόρκης (στη διασταύρωση της 5ης Λεωφόρου, νο. 350, και της 34ης δυτικής οδού) και έχει 102 ορόφους. Υπήρξε ο υψηλότερος ουρανοξύστης στη Γη για 41 χρόνια, από την ολοκλήρωσή του το 1931 ως το χτίσιμο του Βόρειου Πύργου του Παγκόσμιου Εμπορικού Κέντρου το 1972. Μετά την καταστροφή των πύργων του Κέντρου αυτού από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, το Εμπάιαρ Στέιτ ξανάγινε και παρέμεινε το υψηλότερο κτήριο σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη μέχρι τις 30 Απριλίου 2012, όταν το ξεπέρασε το υπό κατασκευή Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του είναι Αρ Ντεκό.
Ιστορικά στοιχεία
Η θέση του ουρανοξύστη ήταν αρχικά το αγρόκτημα του Τζον Τζόνσον, που δημιουργήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν ένα ρυάκι περνούσε από εκεί και χυνόταν στη Sunfish Pond (τη «Λιμνούλα του Ηλιόψαρου»), ένα τετράγωνο μακρύτερα. Στο τετράγωνο κτίσθηκε το πολυτελές Ξενοδοχείο Γουόλντορφ-Αστόρια στα τέλη του 19ου αιώνα.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Ο ουρανοξύστης σχεδιάσθηκε από τον Γκρέγκορι Τζόνσον και την αρχιτεκτονική του εταιρεία «Shreve, Lamb and Harmon» μέσα σε μόλις 2 εβδομάδες, μάλλον χρησιμοποιώντας ως αρχή το σχέδιο του Πύργου R.J. Reynolds στο Winston-Salem της Βόρειας Καρολίνας. Η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από τον John J. Raskob. Πρόεδρος της εταιρείας κατασκευής ήταν ο Άλφρεντ Ε. Σμιθ, πρώην Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης.
Κεραμίδι Ηλείας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Κεραμίδι βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 487 μέτρα. Το χωριό απέχει 34 χλμ. Α. από τα Κρέστενα (έδρα του δήμου) και 14 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα ενώ στα βορειοανατολικά του είναι οι Κάτω Αμυγδαλιές, νοτιοανατολικά οι Αμυγδαλιές και δυτικά το Κλήμα. Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Καλέντζι υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 ως Καλέντζιον να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμυγδαλιών ενώ το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Κεραμίδιον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Αμυγδαλιές, τις Κάτω Αμυγδαλιές, τον Άγιο Ηλία, το Παλαιοχώρι και την Κράνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμυγδαλεών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 37 κατοίκους ενώ το 2001 είχε 97.
Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ
Σχεδιασμός και κατασκευή
Υπήρξε έντονος ανταγωνισμός στην πόλη για τον τίτλο του υψηλότερου κτηρίου στον κόσμο. Δύο άλλα οικοδομήματα που πάλεψαν γι' αυτόν, αυτό της Γουώλ Στρητ 40 και το Κτήριο Κράισλερ, ήταν ήδη υπό κατασκευή όταν άρχισε να κτίζεται το Εμπάιαρ Στέιτ. Αμφότερα έμελλε να κρατήσουν τον τίτλο για λιγότερο από 1 έτος. Οι οικοδόμοι του Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ αμείβονταν με σχεδόν διπλάσιο ημερομίσθιο από αυτούς των άλλων κτιρίων, αλλά υποχρεώνονταν να εργάζονται με ταχύτατους ρυθμούς, στα όρια της αντοχής. Οποιοσδήποτε καθυστερούσε έστω και ελάχιστα απολυόταν αμέσως, για να αντικατασταθεί μέσα σε λίγη ώρα με κάποιο από τους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους της εποχής της Μεγάλης Οικονομικής Υφέσεως. Ως αποτέλεσμα, η κατασκευή διάρκεσε μόνο 410 ημέρες. Ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χέρμπερτ Χούβερ άναψε για πρώτη φορά τα φώτα του ουρανοξύστη κατά τα επίσημα εγκαίνια την Πρωτομαγιά του 1931, με το πάτημα ενός κουμπιού από την πρωτεύουσα Ουάσινγκτον.
Empty State Building
Εξαιτίας της οικονομικής υφέσεως, μεγάλο μέρος του ενοικιαζόμενου χώρου παρέμενε αρχικά ξενοίκιαστο: Στον πρώτο χρόνο κερδήθηκαν τόσα χρήματα από αυτούς που πήγαιναν να δουν τη θέα από την κορυφή, όσα και από τα ενοίκια, απ' όπου και το παρατσούκλι "Empty State Building". Το 1951 ο ουρανοξύστης πωλήθηκε στον Ρότζερ Στίβενς και τους συνεταίρους του για 51 εκατομμύρια δολάρια, την υψηλότερη τιμή που είχε ποτέ πληρωθεί ως τότε για μεμονωμένο κτήριο στην ιστορία των ΗΠΑ.
Τερματικό για αερόπλοια
Η χαρακτηριστική μύτη-κορυφή του κτηρίου σε ρυθμό Αρ Ντεκό σχεδιάσθηκε αρχικά ως ιστός για την πρόσδεση πηδαλιοχούμενων αεροστάτων («ζέπελιν»). Ο 102ος όροφος ήταν αρχικώς αεραποβάθρα. Ιδιαίτερος ανελκυστήρας, που θα εκινείτο ανάμεσα στον 86ο και τον 102ο όροφο, θα μετέφερε τους επιβάτες μετά το τσεκ-ιν στον 86ο. Ωστόσο, η ιδέα αποδείχθηκε επικίνδυνη μετά από λίγες προσπάθειες με αερόπλοια, εξαιτίας των ισχυρών ανοδικών ρευμάτων αέρα που προκαλούσε το ίδιο το μέγεθος του κτηρίου. Η κεραία του ραδιοτηλεοπτικού πομπού προστέθηκε το 1952.
Συντριβή αεροπλάνου
Στις 9:40 π.μ. του Σαββάτου, 28 Ιουλίου 1945, ένα βομβαρδιστικό αεροσκάφος τύπου B-25 Mitchell οδηγούμενο από τον αντισμήναρχο Ουίλιαμ Φ. Σμιθ Τζούνιορ (William F. Smith Jr.) μέσα σε πυκνή ομίχλη, έπεσε πάνω στη βόρεια πλευρά του ουρανοξύστη, μεταξύ 79ου και 80ού ορόφου. Ο ένας από τους κινητήρες του αεροπλάνου βγήκε από την αντίθετη πλευρά, ενώ ένας άλλος έπεσε μέσα σε ένα φρεάτιο ανελκυστήρα. Προκλήθηκε πυρκαγιά που κατασβέστηκε μέσα σε 40 λεπτά της ώρας. Σκοτώθηκαν 14 άνθρωποι, ενώ η χειρίστρια ανελκυστήρα Μπέτι Λου Όλιβερ (Betty Lou Oliver) επέζησε από πτώση 75 ορόφων μέσα σε ανελκυστήρα, ύψος που παραμένει το παγκόσμιο ρεκόρ για τέτοια περίπτωση. Την επόμενη Δευτέρα, το κτήριο ήταν ανοικτό και λειτουργούσε κανονικά στους περισσότερους ορόφους του.
Το κτήριο ως μνημείο
Το Κτήριο Εμπάιαρ Στέιτ κηρύχθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Πολιτικών Μηχανικών ως ένα από τα «Επτά Θαύματα του Σύγχρονου Κόσμου». Ανακηρύχθηκε ως Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο (National Historic Landmark) στις 24 Ιουνίου 1986. Το 2007 κατέλαβε την πρώτη θέση στον «Κατάλογο των Επιφανέστερων Αρχιτεκτονημάτων» κατά την AIA.
Σήμερα ο ουρανοξύστης είναι ιδιοκτησία της εταιρείας του Harold Helmsley.
Το ύψος
Το Κτήριο Εμπάιαρ Στέιτ παρέμεινε ο υψηλότερος ουρανοξύστης στον κόσμο επί 41 χρόνια, επίδοση που αποτελεί ακόμα παγκόσμιο ρεκόρ, ενώ υπήρξε το υψηλότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα πάνω στη Γη για 23 χρόνια. Το ύψος της ταράτσας του είναι 1250 πόδια ακριβώς, ή 381 μέτρα, η κορυφή 442,9 μέτρα, ενώ το άκρο της κεραίας στην κορυφή φθάνει σε ύψος τα 448,67 μέτρα πάνω από το πεζοδρόμιο (για την ακρίβεια υπάρχουν αρκετές κεραίες-πομποί, αλλά η υψηλότερη είναι απλώς ένα αλεξικέραυνο). Σήμερα το Εμπάιαρ Στέιτ (μετά και την καταστροφή των πύργων του Παγκόσμιου Εμπορικού Κέντρου από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001) παραμένει το δεύτερο υψηλότερο κτήριο σε όλες τις ΗΠΑ.