cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κακή εκπαίδευση
Πλοκή
Ισπανία 1980. Ο σκηνοθέτης Ενρίκε δέχεται πρόταση από έναν σεναριογράφο που του συστήνεται ως Ιγνάθιο να γυρίσει μια ταινία με τίτλο Η επίσκεψη. Οι δύο άντρες είναι παλιοί συμμαθητές στο καθολικό σχολείο και οι δύο έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα Μανόλο. Η ταινία έχει ως θέμα τα βιώματα των μαθητών στο καθολικό σχολείο.
Στην πορεία, οι δύο άντρες συνάπτουν ερωτική σχέση. Μετά από ενδοιασμούς του σκηνοθέτη, η ταινία τελικά γυρίζεται με πρωταγωνιστή τον Ιγνάθιο.
Στη συνέχεια, όμως, αποκαλύπτεται πως ο εκείνος που παρουσιάστηκε στον Ενρίκε δεν ήταν ο πραγματικός Ιγνάθιο, αλλά ο αδερφός του Χουάν, ο οποίος έχει το ψευδώνυμο Άνχελ. Ο πραγματικός Ιγνάθιο σήμερα είναι τρανσέξουαλ, ναρκομανής και εκβιάζει τον Μανόλο για να επιζήσει. Ο Μανόλο σήμερα δεν είναι παπάς, αλλά εργάζεται σε έναν εκδοτικό οίκο με το όνομα Μανουέλ Μπερενγκέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την παιδική σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Χειμερινή Ώρα Μπανγκλαντές
μικρογραφία|Η Χειμερινή Ώρα Μπανγκλαντές σε σχέση με τα γειτονικά κράτη. Η Χειμερινή Ώρα Μπανγκλαντές (BST) (বাংলাদেশ মান সময়) είναι η ζώνη ώρας του Μπαγκλαντές. Είναι μια μετατόπιση έξι ωρών μπροστά από τον Συντονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο, και χρησιμοποιείται σε όλη τη χώρα χώρα. Το Μπανγκλαντές εφάρμοσε για σύντομο χρονικό διάστημα τη θερινή ώρα το 2009 για να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη κρίση ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά το 2010 η απόφαση ακυρώθηκε από την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές.
Ιστορία
Ανάμεσα στο 1858 και το 1941, η περιοχή της Βεγγάλης βρισκόταν υπό Βρετανική κυριαρχία και χρησιμοποιούσε την ώρα Καλκούτας (UTC+5:53:20).
Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στη δεκαετία του 1940, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν μια σειρά από αλλαγές στη ζώνη ώρας της Βρετανικής Ινδίας.
Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, η Βρετανική Ινδία διασπάστηκε στην Ινδία και Πακιστάν, στο οποίο το Ανατολικό Πακιστάν είναι το σημερινό Μπαγκλαντές. Η ζώνη ώρας του Ανατολικού Πακιστάν δεν ήταν επηρεάστηκε άμεσα από τη διαίρεση.
Το 1951, η περιοχή άλλαξε την ζώνη ώρας από UTC+06:30 σε UTC+06:00, η οποία είναι η επίσημη ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται σήμερα.
Θερινή ώρα
Το τμήμα ηλεκτρικής ενέργειας του Υπουργείου Ενέργειας, Ενεργειακών και Ορυκτών Πόρων πρότεινε τη κατάσταση θερινής ώρας συζητώντας με εκπροσώπους από 18-19 διάφορα υπουργεία, στις 5 Απριλίου 2009 και ζήτησε να πουν τις απόψεις τους μέχρι τις 9 Απριλίου. Οι περισσότερες απαντήσεις από τα υπουργεία ήταν θετικές. Αντί για τον Απρίλιο ή τον Μάιο, επιλέχθηκε ο Ιούνιος, καθώς οι εξετάσεις HSC διαρκούσαν από τις 18 Απριλίου έως τις 28 Μαΐου. Η ώρα άλλαξε ακριβώς 1 ώρα μπροστά τα μεσάνυχτα της 19ης Ιουνίου, και ήταν προγραμματισμένο να επιστρέψει στην προηγούμενη ζώνη ώρας στις 30 Σεπτεμβρίου. Η πρόταση κυρίως επιδίωκε να μειώσει τη χρήση ενέργειας, καθώς η ενεργειακή κρίση ήταν πιο σοβαρή σε αυτή την περίοδο, με απαιτήσεις ισχύος 4.800–5,800 MW έναντι της ικανότητας παραγωγής 3,800 με 4.000 MW. Η ζώνη ώρας άλλαξε από την UTC+6 στη UTC+7.
Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης που υποστήριξαν την αλλαγή, δήλωσαν ότι θα ήταν ευκολότερο να εξοικονομηθεί ενέργεια από το να παραχθεί περισσότερη αλλά τελικά το σύστημα αποδείχθηκε μια αποτυχία. Η αλλαγή επικρίθηκε στις ημέρες μετά την έγκριση του προγράμματος. Οι άνθρωποι δεν είχαν συνηθίσει στη αλλαγή και οι επιχειρήσεις και οι ιδιοκτήτες καταστημάτων δεν είχαν ακολουθήσει σωστά τις κυβερνητικές οδηγίες. Πολίτες κατήγγειλαν επίσης η κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί. Η εξοικονόμηση ενέργειας μηδενίστηκε από την αυξημένη κατανάλωση τις ημέρες μετά την αλλαγή, επειδή ο καιρός ήταν ζεστός και από τα υπολείμματα εξοικονομημένων πόρων που καταναλώνονταν από τους κατοίκους που προηγουμένως είχαν μικρότερη πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια. Η χώρα επέστρεψε στην αρχική μετατόπιση (UTC+06:00) τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 2009, μήνες αργότερα από την προγραμματισμένη ημερομηνία αλλαγής. Οι μαθητές και δάσκαλοι ήταν οι πρώτοι που επηρεάστηκαν αρνητικά, καθώς πολλοί έπρεπε να φύγουν για τα ιδρύματά τους πριν από την ανατολή του ηλίου. Τον Δεκέμβριο, το πρόβλημα έγινε χειρότερο, και το υπουργικό συμβούλιο κατήργησε τη θερινή ώρα.
Η θερινή ώρα επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ξανά από τις 31 Μαρτίου έως τις 31 Οκτωβρίου 2010. Ωστόσο, στις 22 Μαρτίου 2010, η κυβέρνηση ακύρωσε το σύστημα μόνιμα, επικαλούμενη το "δημόσιο συμφέρον" και αποφάσισε να παραμείνει στην πρώην μετατόπιση UTC+06:00.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ωρα Μπανγκλαντες
Σέλλα Κάσου
Η Σέλλα ή Σέλλι είναι πολύ μικρή βραχονησίδα στα Δωδεκάνησα, η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά της Κάσου και δίπλα στη Στρογγύλη. Έχει έκταση 0,0029 τ.χλμ. και διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1971-72
Δεύτερος γύρος
Η δεύτερη φάση της διοργάνωσης διεξήχθη από τις 2 έως τις 9 Δεκεμβρίου του 1971. Προκρίθηκε απευθείας για την επόμενη φάση η Ίνις Βαρέζε, φιναλίστ της διοργάνωσης της προηγούμενης περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1971-72 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Αγγλο-Ολλανδικός Πόλεμος
Ο Αγγλο-ολλανδικός πόλεμος ήταν η σύγκρουση για τις αποικίες της Αγγλίας και της Ολλανδίας. Έληξε τον Απρίλη του 1654 με τη Συνθήκη του Ουέστμινστερ, ενώ η βασική συνθήκη υπογράφηκε τον Μάρτιο του 1667 (Συνθήκη της Μπρέντα). Κύρια αιτία για τη σύρραξη ήταν τα νησιά των Μπαχαρικών στην Ινδονησία, η οποία διεκδικούνταν από Άγγλους και Ολλανδούς. Τα νησιά κατέληξαν σε ολλανδικά χέρια, ενώ το ολλανδικό Μανχάταν στην Αμερική περνούσε στους Άγγλους.
Εξερεύνηση
Το 1471 Πορτογάλοι εξερευνητές έφτασαν στα Ινδονησιακά νησιά των μπαχαρικών Μπάντα, Αμπόινα και Σέραμ. Έχτισαν φρουρούμενα οχυρά και προμαχώνες αλλά δεν κατάφεραν να τα διατηρήσουν για πολύ, διότι είχαν αφήσει ελάχιστη φρουρά προς υπεράσπιση. Έτσι τα νησιά έπεσαν στα χέρια των Άγγλων και των Ολλανδών. Το 1553 έγινε το πρώτο ταξίδι των Άγγλων για τα νησιά των Μπαχαρικών υπό τη διοίκηση του Ρίτσαρντ Τσάνσελορ. Αποφασίστηκε να στείλουν τα πλοία από το Βορειοανατολικό πέρασμα έτσι ώστε να αποφύγουν πιθανή σύγκρουση με τους Πορτογάλους, τις ασθένειες και το ανθυγιεινό κλίμα και να γλιτώσουν 2000 μίλια.Το ταξίδι κατέληξε σε αποτυχία.Το 1577, σάλπαρε δεύτερος στολίσκος των Άγγλων υπό τη διοίκηση του Φράνσις Ντρέικ. Όταν έφτασαν στο Τερνάτε, προμηθεύτηκαν μπαχαρικά. Μάλιστα ήταν τόσο φορτωμένοι που, πριν την αναχώρησή τους, αναγκάστηκαν να πετάξουν στη θάλασσα οκτώ κανόνια, τα περισσότερα άλευρα και όσπρια και τρεις τόνους γαρίφαλα. Στην Αγγλία τα πλοία έφτασαν όχι μόνο με μπαχαρικά, αλλά και χρυσό, ασήμι, μαργαριτάρια και πολύτιμα πετράδια, τα περισσότερα από τα οποία ήταν αρπαγμένα από ισπανικά και πορτογαλικά πλοία. Το 1591 Λονδρέζοι έμποροι ζητούν από τη βασίλισσα Ελισάβετ Α' άδεια άσκησης εμπορίου. Αφότου την απέκτησαν, έψαξαν έναν διοικητή του αγγλικού στόλου.Αυτή η θέση πήγε στον Τζέιμς Λάνκαστερ. Μετά την έναρξη του ταξιδιού, αντιμετωπίζοντας ατυχίες και λάθη, έφτασαν στην Κεϋλάνη, όπου οι ναύτες του πληρώματος αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Αγγλία και ο διοικητής αναγκάστηκε να συναινέσει. Άλλη μια προσπάθεια που πήγε χαμένη.
Από την ολλανδική πλευρά, οι Ολλανδοί έστειλαν τον πρώτο τους στόλο προς Ανατολή το 1595. Το πλήρωμά του έμελλε να είναι το πιο πολεμοχαρές και απειλητικό από όλα τα προηγούμενα. Συγκεκριμένα, κατέστρεψαν ολόκληρη την πόλη Μπάνταμ στην Ιάβα, όταν, φτάνοντας, συνειδητοποίησαν ότι οι τιμές των μπαχαρικών ήταν αστρονομικές. Ύστερα στο νησί Μαντούρα, ο τοπικός πρίγκηπας ήθελε να τους υποδεχτεί με τιμές, γι' αυτό τοποθέτησε όλο του τον στόλο στο λιμάνι. Οι Ολλανδοί πίστεψαν ότι ήταν ενέδρα και αποφάσισαν να τους χτυπήσουν προκαταβολικά. Μετά την επίθεση μόνον είκοσι ιθαγενείς είχαν επιβιώσει. Τελικά επέστρεψαν στην Ευρώπη αποτυγχάνοντας. Ύστερα από αυτή την αποτυχημένη απόπειρα, οι Ολλανδοί έστειλαν κι άλλο στόλο με αρχηγό τον Άγγλο Τζον Ντέιβις, ο οποίος οδήγησε τα πλοία στον προορισμό τους κρατώντας λεπτομερείς σημειώσεις.
Οι αντίπαλες Εταιρίες
Το 1602 ιδρύθηκε η Ολλανδική Εταιρία Ανατολικών Ινδιών ή, όπως ονομαζόταν στην καθομιλουμένη, «οι 17». Στόχος τους η δημιουργία εμπορικών δεσμών με άλλες χώρες και πριγκηπάτα και η δημιουργία εμπορικών βάσεων. Μέχρι στιγμής, η Εταιρεία μπορούσε να καυχάται ότι είχε το μονοπώλιο σε εμπόριο γαριφάλων και το απόθεμα της παραγωγής των μοσχοκαρύδων, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο, λόγω συμφωνίας με τους Μπαναντέζους ηγέτες.
Περάσματα
Από το 1558 είχαν αναζωπυρωθεί οι φήμες για το Βορειοανατολικό Πέρασμα. Το 1594 ξεκίνησε ένας ολλανδικός στόλος με σκοπό την ανακάλυψη του περάσματος. Φημολογείτο μάλιστα ότι ο διοικητής το ανακάλυψε. Το καλοκαίρι του 1595 και την άνοιξη του 1596 απεστάλησαν άλλοι δύο στόλοι για τον ίδιο σκοπό, αλλά απέτυχαν. Έτσι η προσπάθεια ανακάλυψης του Βορειοανατολικού περάσματος εγκαταλείφθηκε. Το 1608 ο Άγγλος Χένρι Χάτσον έκανε δύο ταξίδια προς το Βόρειο Πόλο, τα οποία απέτυχαν. Τον Μάρτιο του 1609 συνεργάστηκε με τους Ολλανδούς και ξαναέκανε ταξίδι για το πολυπόθητο πέρασμα. Παρόλ' αυτά πήρε πρωτοβουλία και κατευθύνθηκε βορειοδυτικά. Τον Απρίλη του 1610 ξαναέκανε το ίδιο ταξίδι και ανακάλυψε το Μανχάταν, όπου ανακάλυψε ότι υπήρχε πέρασμα προς Ειρηνικό. Δυστυχώς καμία αποστολή δεν πέτυχε βορειοδυτικά.
Ακήρυχτος πόλεμος
Το 1613 τα νησιά Άι και Ρουν παραδόθηκαν στους Άγγλους. Ύστερα οι Ολλανδοί πέτυχαν ανακατάληψη του πρώτου. Οι Ολλανδοί συνέχισαν τις προσπάθειες για κατάληψη του Ρουν. Γι' αυτό ένας Άγγλος πράκτορας,ο Ναθαναήλ Κούρθοπ, που ζούσε εκεί μόνιμα το οχυρώνει πριν αρχίσει η ολλανδική πολιορκία. Έφτασαν δύο αρμάδες από το Λονδίνο που συγκρούστηκαν με τους Ολλανδούς και ηττήθηκαν.
Εν τω μεταξύ η Μεγάλη Μπάντα καταλήφθηκε από τους Ολλανδούς και οργανώθηκε επανάσταση εναντίον τους. Ο Κούρθοπ έφυγε κρυφά με προορισμό αυτό το νησί,αλλά προδόθηκε και σκοτώθηκε στον δρόμο. Οι Άγγλοι που είχαν παραμείνει στο Ρουν παραδόθηκαν. Οι Ολλανδοί κατείχαν όλα τα Μπάντα. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με την Ολλανδία και να ορκιστούν ότι θα εμπορεύονταν τα μπαχαρικά τους μόνο με την Ολλανδική Εταιρία Ανατολικών Ινδιών. Παρ' όλ' αυτά οι Μπαναντέζοι δεν ήταν πρόθυμοι να παραδοθούν έτσι το ολλανδικό συμβούλιο τους καταδίκασε σε θάνατο. Κάμποσοι πουλήθηκαν σαν σκλάβοι.
Η Σφαγή της Αμπόινα
Μετά από τυχαίο περιστατικό οι Ολλανδοί συνέλαβαν φρουρά Ιαπώνων και τους βασάνισαν έως ότου ομολογήσουν ότι συνωμοτούσαν με τους Άγγλους για κατάληψη του Ρουν. Ο Ολλανδός διοικητής κάλεσε τους Άγγλους πράκτορες στο κάστρο και όταν αυτοί έφτασαν, τους συνέλαβαν και τους βασάνισαν μέχρι να ομολογήσουν ότι είχαν καταστρώσει σχέδιο για τη κατάληψη του κάστρου στο νησί. Μετά από βασανιστήρια με φωτιά και νερό σκότωσαν όλους τους απεσταλμένους της Εταιρείας, αφήνοντας μόνο δύο, οι οποίοι στο εξής θα ήταν υπεύθυνοι για το αγγλικό πρακτορείο.
Την ώρα της εκτέλεσης ξέσπασε καταιγίδα και έσπασαν οι άγκυρες δύο ολλανδικών πλοίων. Μέσα σε δύο εβδομάδες, το ένα τέταρτο του πληθυσμού του νησιού είχε εξοντωθεί από επιδημία. Κάποιοι θεώρησαν τα φαινόμενα αυτά σημάδια για τον αναίτιο θάνατο των αθώων Εγγλέζων.
Η συνθήκη του Ουέστμινστερ
Τον Απρίλιο του 1654 υπογράφτηκε η Συνθήκη του Ουέστμινστερ μεταξύ Άγγλων και Ολλανδών. Σύμφωνα με τη συνθήκη οι Άγγλοι ανακτούσαν το Ρουν και δέχονταν 80.000 και 4.000 λίρες αποζημίωση για τις οικογένειες των θυμάτων της Αμπόινα.
Η καταστρατήγηση
Οι Ολλανδοί ήθελαν όμως να έχουν το μονοπώλιο.Έτσι καταστρατήγησαν τη συνθήκη και κατέλαβαν ξανά το Ρουν. Οι Άγγλοι σε αντίποινα κατέκτησαν το ολλανδικό Μανχάταν. Υπογράφηκε τον Μάρτιο του 1667 η Συνθήκη της Μπρέντα.
Η συνθήκη της Μπρέντα
Οι όροι της συνθήκης στη Μπρέντα ήταν λίγοι.Αναγνωρίστηκε η ολλανδική κατοχή του Ρουν και γενικότερα των Μπάντα, ενώ η Αγγλία προσέθετε στις αποικίες της το Μανχάταν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεμοι
Θέμα Μελάγινων
Το Θέμα Μελάγινων ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Θέμα, στη Μικρά Ασία, κατά τον 12ο αιώνα. Πρωτεύουσα ήταν το κάστρο Μελάγινα ή Μελάγγεια στη Μικρά Ασία
Το κάστρο ή οχυρό αναφέρεται "άπληκτον¨, σαν τόπος προετοιμασίας και μάζωξης του αυτοκρατορικού στρατού και συνάντησης του αυτοκράτορα μαζί του κατά κάποια εκστρατεία, όπου τα Μελάγινα ήταν βασικά η αφετηρία . Ανήκε πριν γίνει ξεχωριστό Θέμα στο Θέμα Οπτιμάτων όπου εκεί έδρευαν τα στρατεύματα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Σακελλάριος
Ο σακελλάριος ήταν τίτλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που δινόταν αρχικά σε υπάλληλο που είχε επιφορτιστεί με διοικητικά και οικονομικά καθήκοντα (σακέλλιον=πορτοφόλι, ταμείο). Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε και με διάφορες άλλες λειτουργίες. Σήμερα παραμένει σε χρήση στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Πολιτική διοίκηση
Ο πρώτος γνωστός σακελλάριος ήταν κάποιος Παύλος, ένας απελεύθερος που διορίστηκε από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα (474–491). Ο σακελάριος θεωρείται ότι προΐστατο του σακελλίου (ή της σακέλλης), όρος που εμφανίζεται σε πρώιμες βυζαντινές πηγές με την προφανή σημασία του «θησαυροφυλακίου», ειδικότερα των μετρητών, σε αντίθεση με το βεστιάριον που προοριζόταν για αγαθά. Παρά την προέλευση του όρου, οι σακελλάριοι της πρώιμης βυζαντινής περιόδου (5ος - 7ος αιώνας) δεν συνδέονται άμεσα με οικονομικά καθήκοντα. Μάλλον φαίνεται να συνδέονται με το αυτοκρατορικό υπνοδωμάτιο (κοιτών), με αυλικούς τίτλους όπως σπαθάριος ή κουβικουλάριος, ενώ ορισμένοι κάτοχοι του αξιώματος είχαν επιφορτιστεί με σαφώς μη οικονομικά καθήκοντα: ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610–641) διόρισε στον σακελλάριο Θεόδωρο Τριθύριο τη διοίκηση του στρατεύματος εναντίον των Αράβων, ενώ άλλος σακελλάριος διενήργησε την ανάκριση του Μαξίμου του Ομολογητή υπό τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ (641-668).
Μόλις στις αρχές του 8ου αιώνα οι σακελλάριοι αναφέρονται άμεσα ως ταμίες. Ως το Τακτικόν Ουσπένσκυ (περί το 843]], ο σακελλάριος είχε γίνει γενικός ελεγκτής των φορολογικών γραφείων (τα σέκρετα), με συμβολαιογράφους να αναφέρονται σε αυτόν σε κάθε τμήμα . Ο πραγματικός προϊστάμενος του τμήματος του σακελλίου από αυτήν την περίοδο και μετά έγινε ο χαρτουλάριος του σακελλίου.
Το αξίωμα υφίσταται αποδεδειγμένα μέχρι τουλάχιστον το 1196, αν και μπορεί να έχει ενταχθεί για κάποιο χρονικό διάστημα σε εκείνη του μέγα λογαριαστή υπό τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081–1118), στο οποίο το πρόθεμα μέγας'' προστέθηκε περί τα τέλη του 11ου αιώνα.
Εκκλησιαστική διοίκηση
Μιμούμενο την πρακτική της Αυτοκρατορικής Αυλής, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είχε το δικό του σακέλλιον. Όπως και ο κοσμικός ομόλογός του, έτσι και ο πατριαρχικός σακελλάριος έχασε την αρμοδιότητά του ως ταμίας στα τέλη του 11ου αιώνα και ανέλαβε την επίβλεψη των δωρεών και της διοίκησης των μοναστηριών της Κωνσταντινούπολης. Ταυτόχρονα, απέκτησε επίσης το πρόθεμα μέγας και αντικατέστησε τον μέγα σκευοφύλακα ως δεύτερος σημαντικότερος αξιωματούχος του Πατριαρχείου. Μέχρι τον 13ο αιώνα, ο θεσμός του μέγα σακελλάριου είχε αναπαραχθεί και στις επαρχιακές έδρες.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα
Τάσης Παπαϊωάννου
Βιογραφία
Ο Τάσης Παπαϊωάννου είναι Έλληνας αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1953 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, από την οποία αποφοίτησε το 1976. Επέστρεψε στη Σχολή το 1982 ως επιστημονικός συνεργάτης και ασχολήθηκε συστηματικά με τη διδασκαλία του μαθήματος της κτιριολογίας και των αρχιτεκτονικών συνθέσεων. Σήμερα είναι καθηγητής του Τομέα 1, της περιοχής των αρχιτεκτονικών συνθέσεων, της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Έχει συμμετάσχει σε σημαντικούς πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με προτάσεις που έχουν αποδώσει μεγάλο αριθμό βραβεύσεων.
Αρχιτεκτονικό έργο
Συνεργάζεται με τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Ησαΐα με τον οποίο διατηρούν αρχιτεκτονικό γραφείο από το 1979. Στο πλαίσιο αυτής της ομάδας, αλλά συνεργαζόμενος και με άλλους αρχιτέκτονες, έχει εκπονήσει πολλές αρχιτεκτονικές μελέτες δημοσίων και ιδιωτικών έργων. Ο κατάλογος των έργων τους περιλαμβάνει κτίρια όπως το Δικαστικό Μέγαρο Αιγαίου (Α’ βραβείο πανελλήνιου αρχιτεκτονικού διαγωνισμού-1988), το Κτίριο Γραφείων στην Αθήνα που κέρδισε το 2000 το πρώτο βραβείο του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής, στην κατηγορία "Έργα επαγγελματικής και κοινής χρήσης", τα Αρσάκεια Σχολεία Πατρών (2004) και Τιράνων (2007) και το Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας (Ειδικό βραβείο – 2008). Σημαντική θέση στη διαμόρφωση των απόψεων τους έχει η διδακτική τους δραστηριότητα και η σχέση τους με την Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ.
Εκθέσεις
Έχει συμμετάσχει με έργα του σε εκθέσεις αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Συγγράμματα
Μεταξύ άλλων έχει συμμετάσχει από κοινού με τον Δ. Ησαΐα στη συγγραφή του βιβλίου ''Αρχιτεκτονική. Ιδέες που συναντιούνται- ιδέες που χάνονται (2004, εκδ. Παπασωτηρίου), ενώ ο ίδιος έχει δημοσιεύσει και τα βιβλία Αρχιτεκτονική του καθημερινού (2005, εκδ. Καστανιώτη) και Η Αρχιτεκτονική και η Πόλη'' (2008, εκδ. Καστανιώτη). Έχει συγγράψει με τον Α. Φασιανό το βιβλίο Άναρχη πόλη (εκδ. Κάκτος, 2004) καθώς και το βιβλίο Αρχιτεκτονκή και χρώμα (εκδ. Νηρέας, 2009).
Δημοσιεύσεις
Έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων για θέματα αρχιτεκτονικής σε ελληνικά και ξένα βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας
Ο Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας είναι ο εθνικός ύμνος στην Αντιγκέα, που αποτελεί ομοσπονδιακό υποκείμενο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι στίχοι είναι του Ισχάκ Μασμπάς και η μουσική του Ουμάρ Τχαμπιζίμοφ (1919–1998). Το άσμα εγκρίθηκε ως εθνικός ύμνος με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Αντιγκέας στις 25 Μαρτίου του 1992. Επρόκειτο για μια από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε η νεοσύστατη δημοκρατία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Κάτω Ασπροχώρι Ιωαννίνων
Το Κάτω Ασπροχώρι είναι ημιορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 400 μέτρων, το οποίο βρίσκεται 35 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων, 57 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας και 7 χλμ. νότια από τον κόμβο Σελλών - Τύρια της Εγνατίας Οδού. Το 1991 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ασπροχώρι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ασπροχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους
Π.Ο. Ελασσόνας
Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελασσόνας είναι αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου με έδρα την Ελασσόνα του Νομού Λάρισας. Τα χρώματα στις εμφανίσεις της ομάδας είναι το μπλέ και το λευκό και χρησιμοποιεί ως έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Ελασσόνας.
Στην πολύχρονη ιστορία του πέτυχε 2 ιστορικές ανόδους στη Β' Εθνική όπου αγωνίστηκε την περίοδο 1977-78, 1980-81 και μια σημαντική άνοδο στη Γ' Εθνική όπου αγωνίστηκε την περίοδο 1984-85. Επίσης έχει αρκετές συμμετοχές στα Εθνικά Πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής, Εθνικής Ερασιτεχνικής, Δ' Εθνικής, ενώ αγωνίστηκε πρωτίστως  από την ίδρυση του  το 1957 στην Ε.Π.Σ.Θ και από το 1960 στην Ε.Π.Σ.Λ. Έχει κατακτηση 2 τίτλους πρωταθλητή Α' ΕΠΣ Λάρισας, (1988, 2009) ,2 τίτλους πρωταθλητής ομίλου   Α'ΕΠΣ Λάρισας (1976,1977),                                       4 τίτλους κυπελλούχος ΕΠΣΛαρισας ,(2011,2019,2022,2023), Στην μακρόχρονη ιστορία του ο Π.Ο.Ε. έβγαλε σπουδαίους παίκτες οι οποίοι έκαναν σημαντική καριέρα με μεταγραφή σε επαγγελματικό επίπεδο σε ομάδες Α, Β, Γ Εθνικής Κατηγορίας.
Δεκαετίες 20-30, Προοδευτικός Όμιλος
Ο Π.Ο.Ε. ιδρύθηκε το 1922 ως Προοδευτικός Όμιλος Ελασσόνας που περιείχε: βιβλιοθήκη, μπάντα – ωδείο, ορειβατικό όμιλο και ποδοσφαιρική ομάδα. Στεγάζονταν στο κτήριο Μιλιέτ Μπαχτσέ και η δραστηριότητα του συνεχίστηκε ως το 1936 οπότε κηρύχθηκε η δικτατορία Μεταξά που μαζί με πολλά αλλά κατάργησε και τον ΠΟΕ.
1957, Επανίδρυση
Επανιδρύθηκε το 1957 ως Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελασσόνας πλέον και πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο κ. Αντώνης Κύρκος. Το 1957 αποτελεί και το επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου. Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας μεχρι το 1960, οπότε και ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Λάρισας της οποίας υπήρξε ένα από τα 22 ιδρυτικά σωματεία και συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα όπου μάλιστα κατέκτησε και το πρωτάθλημα του Α' ομίλου της Γ' κατηγορίας. Από το 1963 μετείχε σταθερά στην Α Κατηγορία.
Δεκαετίες 70-80, Εθνικά Πρωταθλήματα
Από τα τέλη της δεκαετίας 60 και τη δεκαετία του 70 άρχισε να πρωταγωνιστεί στα τοπικά πρωταθλήματα. Το 1973-74, 1975-76 ως δευτεραθλήτρια /πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Νομού Λάρισας είχε 2 αποτυχημένες προσπάθειες ανόδου στην Β' Εθνική μέσω του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Τα κατάφερε τελικα με άνοδο στη Β Εθνική μέσω του Ειδικού ερασιτεχνικου πρωταθλήματος την περίοδο 1976-77 ( αήττητος Πρωταθλητής ομίλου ΕΠΣΛΑΡΙΣΑΣ )και συμμετείχε στη Β΄ Εθνική  την περίοδο 1977-78 ,στο Βόρειο όμιλο όπου και υποβιβάσθηκε ,την επόμενη σεζόν 1978-79 στην Γ' Εθνική μετείχε στον 3ο όμιλο όπου τερμάτισε 4ος ,την επόμενη σεζόν 1979-80  τερμάτισε 2ος στο 3ο όμιλο και πέτυχε την άνοδο για δεύτερη φορά στη Β' Εθνική Κατηγορία, στη περίοδο 1980-81 όπου αμέσως, υποβιβάσθηκε. στην Γ' Εθνική, το 1983-84 βγήκε πρωταθλητής στον 5ο όμιλο της Εθνικής Ερασιτεχνικής και πανηγύρισε την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία όπου αγωνίστηκε στην περίοδο 1984-85, για πάνω από μια δεκαετία συμμετείχε στα πρωταθλήματα Β', Γ' και Δ' Εθνικής μέχρι τον υποβιβασμό του στα τοπικά πρωταθλήματα το 1987, σαν πρωταθλητής Α' ΕΠΣΛ το 1987 έχασε την άνοδο στη Δ' 'Εθνικη κατηγορία σε αγώνες μπαράζ. Με μια διακοπή το 1992-93 που αγωνίστηκε ξανά στη Δ' Εθνική, ο ΠΟΕ αγωνιζόταν στις τοπικές κατηγορίες. Έπαιξε στη Δ' Εθνική Κατηγορία το 2008-09 ως πρωταθλητής της Α' ΕΠΣΛ όπου και παρέμεινε μέχρι το 2013, όπου υποβιβάστηκε στο Α' τοπικό και επέστρεψε ξανά στη Γ' Εθνική Κατηγορία την περίοδο 2020-21 όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
2000 - σήμερα
Το 2007 συγχωνεύτηκε με την άλλη ομάδα της πόλης, τον «Ολοσσών» σχηματίζοντας την «Ποδοσφαιρική Συνένωση Ελασσόνας» (Π.Σ.Ε.) με χρώματα μπλέ και κόκκινο των 2 ομάδων. Σαν Π.Σ.Ε. κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λάρισας το 2009 και την άνοδο στη Δ' Εθνική, όπου συμμετείχε ως την περίοδο 2012-13. Επίσης το 2010-11 κατέκτησε και το πρώτο της Κύπελλο ΕΠΣΛ έπειτα απο 4 χαμένους τελικούς στο παρελθόν. Το καλοκαίρι του 2011, ο σύλλογος μετονομάστηκε στην παλιά του ονομασία (Ποδοσφαιρικός Όμιλος) κι επανέφερε τα χρώματα και σήμα του Π.Ο.Ε.
Από την περίοδο 2015-16 ο Π.Ο.Ε. συμμετέχει στην Α'κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λάρισας, την περίοδο 2018-19 κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣΛ κερδίζοντας τον Δαμασιακό (0-0) κ.α (0-0) παράταση και 7-6 στα πέναλτι. Την επόμενη σεζόν 2019-20 πέτυχε την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία ως δευτεραθλητής ΕΠΣΛ μετέχοντας στον 3ο όμιλο, τερμάτισε 9ος εξασφαλίζοντας την παραμονή του στη Γ' Εθνική Κατηγορία και την περίοδο 2021-22 τερμάτισε 3ος στον 3ο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας, Έφτασε στο τελικό της ΕΠΣΛ, και κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣ Λάρισας 2022 κερδίζοντας τον Ηρακλή Λάρισας (9-8 στα πέναλτι, κανονικός αγώνας 0-0, παράταση 0-0) στο στάδιο Αλκαζάρ παρουσία 2000 χιλιάδων θεατών μετά από ένα συναρπαστικό τελικό που κράτησε την αγωνία των φιλάθλων μέχρι το τέλος. 2022-23 3ος όμιλος, 10η θέση και  υποβιβασμός από την Γ Εθνική κατηγορία στην Α' ΕΠΣΛ. Κυπελλούχος ΕΠΣΛ 2022-23 κερδίζοντας στον τελικό τον Α.Ο.Μαυροβουνιου με 4-0 στο Στάδιο Αλκαζάρ.παρουσια 1500 φιλάθλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957
Ισλάμ στη Ρωσία
μικρογραφία|Το [[τζαμί Κολσαρίφ στο Καζάν, είναι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στη Ρωσία. ]] μικρογραφία|Το τζαμί Νορντ Καμάλ στο [[Νορίλσκ είναι το βορειότερο τζαμί του κόσμου . ]] Το Ισλάμ στη Ρωσία είναι η δεύτερη πιο διαδεδομένη θρησκεία του έθνους. Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ το 2017, οι Μουσουλμάνοι στη Ρωσία ανέρχονταν σε 16.220.000 ή το 12% του συνολικού πληθυσμού. Ωστόσο, οι πληθυσμοί δύο ομοσπονδιών με ισλαμική πλειοψηφία δεν προσμετρήθηκαν λόγω κοινωνικής αναταραχής. Επρόκειτο για την Τσετσενία και την Ινγκουσετία, οι οποίες έχουν συνολικό πληθυσμό σχεδόν 2 εκατομμυρίων, επομένως ο συνολικός αριθμός μουσουλμάνων είναι  μεγαλύτερος.Συνολικα το Ισλάμ θεωρείται ότι είναι η θρησκεία του 12-15% του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μεταξύ αυτών των μουσουλμάνων, οι 6.700.000 ή 4,6% του συνολικού πληθυσμού της Ρωσίας δεν είχαν συσχετισμό με καμία ισλαμική σχολή.
Αναγνωρισμένο σύμφωνα με το νόμο και από Ρώσους πολιτικούς ηγέτες ως μία από τις παραδοσιακές θρησκείες της Ρωσίας, το Ισλάμ είναι μέρος της ρωσικής ιστορικής κληρονομιάς και επιδοτείται από τη ρωσική κυβέρνηση. Η θέση του Ισλάμ ως μεγάλης ρωσικής θρησκείας, παράλληλα με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, χρονολογείται από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης, η οποία χρηματοδότησε τον ισλαμικό κλήρο και υποτροφίες μέσω της Συνέλευσης του Αρινμπούρκ.
Η ιστορία του Ισλάμ και της Ρωσίας περιλαμβάνει περιόδους συγκρούσεων μεταξύ της μουσουλμανικής μειονότητας και της ορθόδοξης πλειοψηφίας, καθώς και περιόδους συνεργασίας και αμοιβαίας υποστήριξης. Η μελέτη του Ρόμπερτ Κριους για τους Μουσουλμάνους, που ζουν υπό τον Τσάρο, δείχνει ότι "η μάζα των Μουσουλμάνων" ήταν πιστή σε αυτό το καθεστώς μετά την Αικατερίνη, και τάχθηκε υπέρ του απέναντι στον Οθωμανό αντίπαλό του. Μετά την πτώση του τσαρικού καθεστώτος, η Σοβιετική Ένωση εισήγαγε μια πολιτική κρατικού αθεϊσμού, η οποία εμπόδισε την πρακτική του Ισλάμ και άλλων θρησκειών και οδήγησε στην εκτέλεση και καταστολή διαφόρων μουσουλμάνων ηγετών.
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Ισλάμ ανέκτησε ένα κύρος, νομικά αναγνωρισμένο χώρο στη ρωσική πολιτική. Πιο πρόσφατα, ο Πρόεδρος Πούτιν ενοποίησε αυτήν την τάση, επιδοτώντας τη δημιουργία τζαμιών και ισλαμικής εκπαίδευσης, την οποία χαρακτήρισε "αναπόσπαστο μέρος του πολιτιστικού κώδικα της Ρωσίας", ενθαρρύνοντας τη μετανάστευση από πρώην σοβιετικά κράτη της πλειοψηφίας των Μουσουλμάνων και καταδικάζοντας αυτό, που θεωρεί το ρωσικό κράτος εγκληματική αντιμουσουλμανική ρητορική μίσους, όπως σκιτσογραφίες του Μωάμεθ.
Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού των δημοκρατιών του Μπασκορτοστάν και του Ταταρστάν στην Ομοσπονδιακή Περιφέρεια του Βόλγα, και κυριαρχούν μεταξύ των εθνικοτήτων στην Ομοσπονδιακή Περιφέρεια του Βόρειου Καυκάσου, που βρίσκονται μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας: οι Κιρκάσιοι, οι Μπαλκάρ, οι Τσετσένοι, οι Ινγκούς, οι Καμπαρντίν, οι Καρατσάι και πολλοί λαοί του Νταγκεστάν. Επίσης, στη μέση της περιοχής του Βόλγα κατοικούν πληθυσμοί Τατάρων και Μπασκίρ, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι Μουσουλμάνοι. Άλλες περιοχές με αξιοσημείωτες μουσουλμανικές μειονότητες περιλαμβάνουν τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, τις δημοκρατίες της Αντιγκέα, τη Βόρεια Οσετία-Αλάνια και τα όμπλαστ του Αστραχάν, της Μόσχας, του Αρινμπούρκ και του Ουλιάνοφσκ. Υπάρχουν πάνω από 5.000 εγγεγραμμένες θρησκευτικές μουσουλμανικές οργανώσεις, που αντιστοιχούν σε πάνω από το ένα έκτο του αριθμού των εγγεγραμμένων ρωσικών ορθόδοξων θρησκευτικών οργανώσεων, περίπου 29.268, από τον Δεκέμβριο του 2006.
Το Ισλάμ στη Ρωσία ανά περιοχή
μικρογραφία| Τέμενος στη [[Μόσχα ]] μικρογραφία| [[Τέμενος Αγίας Πετρούπολης|Τζαμί της Αγίας Πετρούπολης ]] μικρογραφία| Λευκό Τζαμί του [[Άστραχαν|Αστραχάν ]] μικρογραφία| Τέμενος των 25 Προφητών στην [[Ουφά|Ούφα, Μπασκορτοστάν ]] μικρογραφία| Μεγάλο Τζαμί της Μαχαχκάλα στη [[Μαχατσκαλά|Μαχατσκάλα, Νταγκεστάν ]] μικρογραφία| Τζαμί στο [[Ιζέφσκ της Ουντμουρτίας ]] μικρογραφία| Τζαμί στο [[Γιακούτσκ, Γιακουτία ]]
Ιστορία του Ισλάμ στη Ρωσία
Η περίοδος από τη ρωσική κατάκτηση του Καζάν το 1552 από τον Ιβάν τον Τρομερό μέχρι την περίοδο της Μεγάλης Αικατερίνης το 1762 παρουσίασε συστηματική ρωσική καταστολή των Μουσουλμάνων μέσω πολιτικών αποκλεισμού και διακρίσεων, καθώς και την καταστροφή του μουσουλμανικού πολιτισμού με την εξάλειψη των εξωτερικών εκδηλώσεων του Ισλάμ όπως τα τεμένη. Οι Ρώσοι αρχικά έδειξαν προθυμία να επιτρέψουν στο Ισλάμ να ανθίσει, καθώς οι μουσουλμάνοι κληρικοί προσκλήθηκαν στις διάφορες περιοχές για να κηρύξουν στους μουσουλμάνους, ιδίως στους Καζάκους, τους οποίους οι Ρώσοι έβλεπαν με περιφρόνηση. Ωστόσο, η ρωσική πολιτική μετατοπίστηκε προς την αποδυνάμωση του Ισλάμ εισάγοντας προϊσλαμικά στοιχεία συλλογικής συνείδησης. Τέτοιες απόπειρες περιελάμβαναν μεθόδους εγκωμιασμού προϊσλαμικών ιστορικών προσωπικοτήτων και επιβολής αίσθησης κατωτερότητας στέλνοντας τους Καζάκους σε ελίτ ρωσικά στρατιωτικά ιδρύματα. Σε απάντηση, οι Καζάκοι θρησκευτικοί ηγέτες προσπάθησαν να φέρουν θρησκευτική ένταση υποστηρίζοντας τον παντουρκισμό, αν και καταδιώχθηκαν. Η κυβέρνηση της Ρωσίας πλήρωσε μελετητές του Ισλάμ από την περιοχή των Ουραλίων και Βόλγα για να εργάζονται μεταξύ των Καζάκων. μικρογραφία| Το ανάκτορο του Χαν της Κριμαίας στο [[Μπακτσίσαραϊ|Μπαχτσισαράι το 1857. Η Κριμαία κατακτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1783. ]] Η ισλαμική δουλεία δεν είχε φυλετικούς περιορισμούς. Ρωσίδες κοπέλες είχαν νόμιμη άδεια να πωληθούν στο ρωσικό ελεγχόμενο Νόβγκοροντ σε Τάταρους από το Καζάν το 1600 με ρωσικό νόμο. Γερμανοί, Πολωνοί και Λιθουανοί επιτρεπόταν να πωληθούν στους Τατάρους της Κριμαίας στη Μόσχα. Το 1665, οι Τάταροι είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν Πολωνούς και Λιθουανούς σκλάβους από τους Ρώσους. Πριν από το 1649, Ρώσοι μπορούσαν να πωληθούν σε μουσουλμάνους σύμφωνα με το ρωσικό νόμο στη Μόσχα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με άλλα μέρη της Ευρώπης εκτός της Ρωσίας, όπου δεν επιτρέπεται στους μουσουλμάνους να κατέχουν χριστιανούς.
Οι Κοζάκοι στρατολόγησαν και ενσωμάτωσαν μουσουλμάνους Μισάρ Τατάρους. Βαθμοί στους Κοζάκους απονεμήθηκαν στους Μπασκίρ. . Μουσουλμάνοι Τούρκοι και Βουδιστές Καλμούκοι υπηρέτησαν ως Κοζάκοι. Κοζάκοι των Ουραλίων, του Τερέκ, του Αστραχάν και Κοζάκοι του Ντον είχαν Καλμούκους στις τάξεις τους. Μουσουλμάνοι Μισάρ και Τεπτιάρ υπηρετούν Τατάρους μουσουλμάνους και Μουσουλμάνοι Μπασκίρ εντάχθηκαν στους Κοζάκους του Αρινμπούρκ. Οι μη μουσουλμάνοι Κοζάκοι μοιράστηκαν το ίδιο καθεστώς με τους Κοζάκους Σιβήριους Μουσουλμάνους. Μουσουλμάνοι Κοζάκοι στη Σιβηρία ζήτησαν Ιμάμη. Κοζάκοι στη Σιβηρία περιελάμβαναν Τατάρους Μουσουλμάνους όπως στην Μπασκίρια. αριστερά|μικρογραφία| Μπασκίρ στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των [[Ναπολεόντειοι Πόλεμοι|Ναπολεόντιων Πολέμων, 1814 ]] Οι Μπασκίρ και οι Καλμούκοι στο ρωσικό στρατό πολέμησαν ενάντια στις δυνάμεις του Ναπολέοντα. Κρίθηκαν κατάλληλοι για κατακλυσμό αντιπάλων αλλά όχι για έντονες μάχες. Οι Μουσουλμάνοι Μπασκίρ έφεραν βέλη, τόξα και όπλα μάχης σώμα με σώμα. Πολεμούσαν και γυναίκες Μπασκίρ μεταξύ των συνταγμάτων. Οι δυνάμεις του Ναπολέοντα αντιμετώπισαν έφιππους Καλμούκους. Επίσης, Καλμούκοι και Μπασκίρ υπηρέτησαν στο ρωσικό στρατό στη Γαλλία.
Ενώ η συνολική απέλαση (όπως εφαρμόστηκε σε άλλα χριστιανικά έθνη, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Σικελία) δεν ήταν εφικτή για την επίτευξη ομοιογενούς ρωσοορθόδοξου πληθυσμού, άλλες πολιτικές, όπως επιχορηγήσεις γης και προώθηση της μετανάστευσης από άλλους ρωσικούς και μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς σε μουσουλμανικά εδάφη, εκτόπισαν πολλούς μουσουλμάνους, καθιστώντας τους μειονότητες σε περιοχές όπως ορισμένα μέρη της περιοχής των Νότιων Ουραλίων, και ενθαρρύνοντας τη μετανάστευση σε άλλα μέρη όπως η Οθωμανική Τουρκία και η γειτονική Περσία, ενώ σχεδόν αφανίστηκαν οι Κιρκάσιοι, οι Τάταροι της Κριμαίας και διάφοροι Μουσουλμάνοι του Καυκάσου. Ο ρωσικός στρατός συγκέντρωσε ανθρώπους, στέλνοντας μουσουλμάνους από τα χωριά τους σε λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, όπου περίμεναν πλοία, που παρέχονταν από τη γειτονική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο ρητός ρωσικός στόχος αφορούσε την αποβολή των εν λόγω ομάδων από τη γη τους. Τους δόθηκε μια επιλογή για το πού θα επανεγκατασταθούν: στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην Περσία ή στη Ρωσία μακριά από τα παλιά τους εδάφη. Ο Ρωσοκαυκάσιος πόλεμος έληξε με την υπογραφή όρκων πίστης από τους Κιρκάσιους ηγέτες στις 2 Ιουνίου [21 Μαΐου στο Παλαιό Ημερολόγιο] 1864. Στη συνέχεια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσφέρθηκε να φιλοξενήσει τους Κιρκάσιους, που δεν ήθελαν να αποδεχθούν την κυριαρχία ενός χριστιανού μονάρχη, και πολλοί μετανάστευσαν στην Ανατολία, την καρδιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και κατέληξαν στη σύγχρονη Τουρκία, Συρία, Ιορδανία, Παλαιστίνη, Ιράκ και το Κοσσυφοπέδιο. Πολλοί άλλοι Καυκάσιοι Μουσουλμάνοι κατέληξαν στο γειτονικό Ιράν: σημαντικοί αριθμοί Σιϊτών Λεζγκί, Αζέρων, Μουσουλμάνων Γεωργιανών, Καμπαρντίν και Λακ. Διάφοροι Ρώσοι, Καύκασιοι και Δυτικοί ιστορικοί συμφωνούν στον αριθμό περίπου 500.000 κατοίκων του ορεινού Καυκάσου, που απελάθηκαν από τη Ρωσία το 1860. Μεγάλο ποσοστό αυτών πέθανε κατά τη μετακίνηση λόγω ασθενειών. Όσοι παρέμειναν πιστοί στη Ρωσία εγκαταστάθηκαν στα πεδινά, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κουμπάν. Η τάση του εκρωσισμού συνεχίστηκε με διαφορετικούς ρυθμούς κατά την υπόλοιπη τσαρική και σοβιετική περίοδο. αριστερά|μικρογραφία| Μαθητές και προσωπικό της Ρωσικής-Μουσουλμανικής Σχολής Θηλέων Εριβάν, 1902 Μια πολιτική σκόπιμης επιβολής αντιμοντέρνας, παραδοσιακής, αρχαίας συντηρητικής ισλαμικής εκπαίδευσης στα σχολεία και ισλαμικής ιδεολογίας επιβλήθηκε από τους Ρώσους, προκειμένου να παρακωλύσει σκόπιμα και να καταστρέψει οποιαδήποτε αντίσταση στην εξουσία τους, διατηρώντας τους σε κατάσταση νάρκης και αποτροπής διείσδυσης ξένων ιδεολογιών. μικρογραφία| Συλληφθέντες Σοβιετικοί στρατιώτες από μουσουλμανικά υπόβαθρα προσφέρθηκαν εθελοντικά σε μεγάλο αριθμό για τις Ανατολικές Μονάδες της [[Βέρμαχτ. ]] Η κομουνιστική εξουσία καταπίεσε και κατέστειλε το Ισλάμ, όπως και άλλες θρησκείες στη Σοβιετική Ένωση. Πολλά τζαμιά (βάσει εκτιμήσεων, πάνω από 83% στο Ταταρστάν) έκλεισαν.
Το Ισλάμ κατά τη μετασοβιετική περίοδο
αριστερά|μικρογραφία| Περιοχές στη Ρωσία με σημαντικό μουσουλμανικό πληθυσμό Υπήρξαν πολλά στοιχεία επίσημης συμφιλίωσης προς το Ισλάμ στη Ρωσία τη δεκαετία του '90. Ο αριθμός των μουσουλμάνων, που επιτρέπεται να κάνουν προσκυνήματα στη Μέκκα, αυξήθηκε απότομα μετά το τέλος του εμπάργκο της σοβιετικής εποχής το 1991. Το 1995, η νεοσυσταθείσα Ένωση Μουσουλμάνων της Ρωσίας, με επικεφαλής τον Ιμάμη Χατίμπ Μουκαντάς του Ταταρστάν, άρχισε να οργανώνει ένα κίνημα, που στοχεύει στη βελτίωση της διεθνοτικής κατανόησης και τον τερματισμό της παρατεταμένης παρανόησης των Ρώσων για το Ισλάμ. Η Ένωση Μουσουλμάνων της Ρωσίας είναι η άμεση διάδοχος της - πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο - Ένωσης Μουσουλμάνων, η οποία είχε τη δική της παράταξη στη Ρωσική Δούμα. Η μετακομουνιστική ένωση δημιούργησε ένα πολιτικό κόμμα, το Πανρωσικό Μουσουλμανικό Δημόσιο Κίνημα Νουρ, το οποίο ενεργεί σε στενό συντονισμό με μουσουλμάνους ιμάμηδες για την υπεράσπιση των πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των μουσουλμάνων. Το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο της Ρωσίας, το οποίο περιλαμβάνει ένα μεντρεσέ (ιεροδιδασκαλείο), άνοιξε στη Μόσχα το 1991. Στη δεκαετία του '90, ο αριθμός των ισλαμικών εκδόσεων αυξήθηκε. Μεταξύ αυτών είναι μερικά περιοδικά στα ρωσικά, και συγκεκριμένα: "Ислам" (Ισλάμ), "Эхо Кавказа" (Ekho Kavkaza) και "Исламский вестник" (Islamsky Vestnik), και της ρωσόφωνης εφημερίδας "Ассалам" (Assalam), και "Нуруль Ислам" (Nurul Islam), που δημοσιεύονται στο Μαχατσκαλά του Νταγκεστάν. μικρογραφία| Μιντιμέρ Σαϊμίγιεφ, πρόεδρος της Δημοκρατίας του [[Δημοκρατία του Ταταρστάν|Ταταρστάν, στο Τζαμί Κολσαρίφ του Καζάν. ]] Το Καζάν έχει μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό (πιθανώς τη δεύτερη μετά τη Μόσχα αστική ομάδα Μουσουλμάνων και τη μεγαλύτερη αυτόχθονα ομάδα στη Ρωσία) και φιλοξενεί το Ρωσικό Ισλαμικό Πανεπιστήμιο στο Καζάν του Ταταρστάν. Η εκπαίδευση γίνεται στα ρωσικά και ταταρικά. Στο Νταγκεστάν, υπάρχουν ορισμένα ισλαμικά Πανεπιστήμια και ισλαμικά θρησκευτικά σχολεία, αξιοσημείωτα μεταξύ των οποίων είναι το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο του Νταγκεστάν και το Ινστιτούτο Θεολογίας και Διεθνών Σχέσεων, του οποίου ο πρύτανης Μακσούντ Σαντίκοφ δολοφονήθηκε στις 8 Ιουνίου 2011.
Ο Ταλγκάτ Ταντζχουντίν ήταν ο αρχι-Μουφτής της Ρωσίας. Από τη σοβιετική εποχή, η ρωσική κυβέρνηση έχει χωρίσει τη Ρωσία σε μια σειρά μουσουλμανικών πνευματικών διευθύνσεων. Το 1980, ο Ταντζχουντίν έγινε Μουφτής της Ευρωπαϊκής ΕΣΣΔ και της Σιβηρίας. Από το 1992 είναι επικεφαλής της κεντρικής ή συνδυασμένης μουσουλμανικής πνευματικής διεύθυνσης όλης της Ρωσίας.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει δηλώσει ότι "ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι πολύ πιο κοντά στο Ισλάμ από τον Καθολικισμό".
Υπήρξε μεγάλος θυμός από κυρίως μουσουλμάνους από τον Καύκασο εναντίον των γελοιογραφιών του Τσάρλι Χέμπντο στη Γαλλία. Ο Πούτιν πιστεύεται ότι υποστήριξε διαμαρτυρίες μουσουλμάνων στη Ρωσία εναντίον του περιοδικού και της Δύσης.
Ο Πούτιν επέτρεψε επίσης την ντε φάκτο εφαρμογή του νόμου της Σαρία στην Τσετσενία από τον Ραμζάν Καντίροφ, συμπεριλαμβανομένης της πολυγαμίας και του επιβεβλημένου πέπλου για τις γυναίκες. μικρογραφία| [[Βλαντίμιρ Πούτιν|Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άνοιξαν το καθεδρικό τέμενος της Μόσχας στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. ]] Μια αλυσίδα e-mail είχε διαδώσει μια ψεύτικη ομιλία, που αποδίδεται στον Πούτιν, η οποία ζητούσε σκληρές πολιτικές αφομοίωσης για τους μετανάστες. Δεν υπάρχουν αποδείξεις για τέτοια ομιλία στα ρωσικά ΜΜΕ ή στα αρχεία της Δούμα.
Το Ισλάμ έχει επεκταθεί υπό την εξουσία του Πούτιν.
Ένα σούπερ μάρκετ που ανήκει σε μουσουλμάνο Τάταρο στο Ταταρστάν, πουλούσε ημερολόγια με εικόνες του Αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, που απεικονιζόταν ως μαϊμού, και αρχικά αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη για την πώληση του ημερολογίου. Στη συνέχεια αναγκάστηκαν να ζητήσει συγγνώμη αργότερα.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία| Τσετσένοι βετεράνοι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατά τη διάρκεια εορτασμών για την 66η επέτειο της νίκης στον [[Ανατολικό μέτωπο (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. ]] Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων στη Ρωσία ακολουθούν τον σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ. Περίπου το 10% ή περισσότερο από δύο εκατομμύρια είναι Σιίτες Μουσουλμάνοι. Υπάρχει επίσης μια ενεργή παρουσία Αχμαντίγια. Σε μερικές περιοχές, ιδίως στο Νταγκεστάν και την Τσετσενία, υπάρχει μια παράδοση Σουνιτικού Σουφισμού. Οι Αζέροι ήταν επίσης ιστορικά και εξακολουθούν να είναι ονομαστικά οπαδοί του Σιϊτικού Ισλάμ. Καθώς η δημοκρατία τους χωρίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση, σημαντικός αριθμός Αζέρων μετανάστευσαν στη Ρωσία για αναζήτηση εργασίας.
Η μουσουλμανική κοινότητα στη Ρωσία συνεχίζει να μεγαλώνει, έχοντας φτάσει τα 25 εκατομμύρια.
Αξιοσημείωτοι Ρώσοι, που έχουν μεταστραφεί στο Ισλάμ, είναι ο ακαδημαϊκός Βιάτσεσλαβ Πολόσιν, ο Βλαντιμίρ Χόντοφ και ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο, αποστάτης της Ρωσικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ο οποίος μεταστράφηκε λίγο πριν πεθάνει.
Χατζ
Ένα ρεκόρ 18.000 Ρώσων μουσουλμάνων προσκυνητών από όλη τη χώρα παρακολούθησαν το Χατζ στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας το 2006. Το 2010, τουλάχιστον 20.000 Ρώσοι μουσουλμάνοι προσκυνητές παρακολούθησαν το Χατζ, καθώς οι μουσουλμάνοι ηγέτες της Ρωσίας απέστειλαν επιστολές προς τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας ζητώντας η σαουδική ποσόστωση για βίζες να αυξηθεί σε τουλάχιστον 25.000-28.000 για τους μουσουλμάνους. Λόγω της συντριπτικής ζήτησης από Ρώσους Μουσουλμάνους, στις 5 Ιουλίου 2011, ο Μουφτής ζήτησε τη βοήθεια του Προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ για την αύξηση της κατανομής των ποσοστώσεων προσκυνήματος από τη Σαουδική Αραβία στο Βλαντικαφκάς. Το 3ο Διεθνές Συνέδριο για τη Διαχείριση του Χατζ, που παρακολούθησαν περίπου 170 εκπρόσωποι από 12 κομητείες, πραγματοποιήθηκε στο Καζάν από τις 7 έως τις 9 Ιουλίου 2011.
Γλωσσικές αντιπαραθέσεις
Για αιώνες, οι Τάταροι αποτελούσαν τη μόνη μουσουλμανική εθνοτική ομάδα στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, με την ταταρική γλώσσα να είναι η μόνη, που χρησιμοποιείται στα τζαμιά τους, κάτι που άλλαξε άρδην κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, καθώς μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας μετανάστευσαν σε πόλεις της κεντρικής Ρωσίας και άρχισαν να παρευρίσκονται τζαμιά, όπου μιλούσαν ταταρικά, δημιουργώντας πίεση στους ιμάμηδες τέτοιων τζαμιών για να αρχίσουν να χρησιμοποιούν ρωσικά. Αυτό το πρόβλημα είναι εμφανές ακόμη και στο ίδιο το Ταταρστάν, όπου τα ταταρικά αποτελούν την πλειοψηφία.
Το Ισλάμ στη Μόσχα
Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010, η Μόσχα έχει λιγότερους από 300.000 μόνιμους κατοίκους μουσουλμανικής καταγωγής, ενώ ορισμένες εκτιμήσεις υποδηλώνουν ότι η Μόσχα έχει περίπου 1 εκατομμύριο κατοίκους μουσουλμάνους και έως 1,5 εκατομμύρια μουσουλμάνους μετανάστες εργαζόμενους. Η πόλη επέτρεψε την ύπαρξη τεσσάρων τζαμιών. Ο δήμαρχος της Μόσχας ισχυρίζεται ότι αυτός ο αριθμός επαρκεί για τον πληθυσμό. Άλλα 8.000 τζαμιά υπάρχουν σε ολόκληρη τη Ρωσία.
Αντίληψη της κοινής γνώμης για τους Μουσουλμάνους
Έρευνα, που δημοσιεύθηκε το 2019 από το ερευνητικό κέντρο Pew, διαπίστωσε ότι το 76% των Ρώσων είχαν ευνοϊκή άποψη για τους μουσουλμάνους, ενώ το 19% είχε αρνητική άποψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλάμ ανά χώρα Κατηγορία:Θρησκεία στη Ρωσία Κατηγορία:Ισλάμ στη Ρωσία
Τεσσαλίτ
Η Τεσσαλίτ είναι μια πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Κιντάλ, στην Επαρχία Τεσσαλίτ και στο Διαμέριμσα Τεσσαλίτ. Έχει πληθυσμό 5.739 κατοίκων (2009). Από τον Απρίλιο του 2012 ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος του Αζαγουάντ.
Γεωγραφία
Η Τεσσαλίτ βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί, βόρεια-κεντρικά της Περιφέρειας Κιντάλ και βορειοανατολικά της Επαρχίας Τεσσαλίτ. Βρίσκεται κοντά στις πόλις Αντζελόκ και Τιμταγκέν. Βρίσκεται σε συνταγμένες 20°12′04″Β 1°0′45″Α. Έχει έκταση 30.000 τ.χλμ..
Δημογραφία
Στην πόλη της Τεσσαλίτ ζουν 5.739 κάτοικοι (2009).
Δεσμός άνθρακα - υδρογόνου
Ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου (C-H) είναι ένας ομοιοπολικός χημικός δεσμός τύπου σ μεταξύ ενός ατόμου άνθρακα και ενός ατόμου υδρογόνου, που μπορεί να βρεθεί σε πολλές οργανικές ενώσεις. Το μέσο μήκος δεσμού άνθρακα - υδρογόνου είναι περίπου 109 pm και η (μέση) ενέργεια δεσμού του είναι περίπου 413 kJ/mol (δείτε τον πίνακα παρακάτω). Η ηλεκτραρνητικότητα κατά Pauling του άνθρακα είναι 2,55 και του υδρογόνου 2,20. Επομένως η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας των δυο χημικών στοιχείων είναι 2,55 - 2,20 = 0,35 (υπέρ του άνθρακα). Αυτή η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας είναι (σχετικά) μικρή και γι' αυτό ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου θεωρείται γενικά μη πολικός. Στο συντακτικό τύπο (συνήθως πολύπλοκων) χημικών ενώσεων, τα άτομα υδρογόνου, και οι δεσμοί των ατόμων άνθρακα προς αυτά, συχνά παραλείπονται και απλώς εννοούνται. Οι υδρογονάνθρακες περιλαμβάνουν πολλές ομόλογες σειρές οργανικών ενώσεων που περιέχουν μόνο δεσμούς άνθρακα - υδρογόνου και δεσμούς άνθρακα - άνθρακα (με εξαίρεση βέβαια το μεθάνιο, που περιέχει μόνο δεσμούς άνθρακα - υδρογόνου). Οι κυριότερες κατηγορίες υδρογονανθράκων είναι τα αλκάνια, τα αλκένια, τα αλκίνια, τα αλκαδιένια και οι αρωματικοί υδρογονάνθρακες.
Αντιδράσεις
Ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου είναι γενικά σχετικά αδρανής. Υπάρχουν όμως αρκετές κατηγορίες χημικών ενώσεων οι οποίες είναι αρκετά όξινες ώστε σε κάποιους από τους δεσμούς C-Η τους να είναι δυνατή η απόσπαση πρωτονίου. Ανενεργοί (πάντα σχετικώς) χημικά είναι οι δεσμοί C-Η των αλκανίων και των τμημάτων των άλλων κατηγοριών ενώσεων στις οποίες οι δεσμοί C-Η δεν βρίσκονται κοντά σε κάποιο ετεροάτομο (οξυγόνου, αζώτου, πυριτίου, κ.τ.λ.). Τέτοιοι δεσμοί συνήθως παίρνουν μέρος μόνο σε αντικατάσταση ελευθέρων ριζών. Ένας άλλου τύπου χημική αντίδραση που περιλαμβάνει δεσμούς C-Η ονομάζεται ενεργοποίηση δεσμού άνθρακα - υδρογόνου και καταλύεται από μέταλλα. Υπάρχει επίσης και η παρεμβολή καρβενίων. Η οξείδωση δεσμού άνθρακα - υδρογόνου (γενικά) δεν έχει εκλεκτικότητα. Είναι γνωστά ένζυμα, όμως, που μπορούν να οξειδώνουν εκλεκτικά κάποιους δεσμούς άνθρακα - υδρογόνου και επίσης υπάρχουν και κάποιες άλλες οργανικές χημικές διεργασίες που επίσης μπορούν.
Παρόλο που ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου είναι ένας από τους ισχυρότερους που υπάρχουν, το μέγεθος (της ισχύος) τους ποικίλλει κατά πάνω από 30% στις μέτρια σταθερές οργανικές ενώσεις, ακόμη και με την απουσία ετεροατόμων :
Ονοματολογία
Η ομάδα C-Η ονομάζεται «καρβογόνο» (carbogen).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Πολιτικό σύστημα της Ιταλίας
Το πολιτικό σύστημα της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι βασισμένο στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία υπό τη μορφή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το κράτος είναι οργανωμένο κατά συγκεντρωτικό τρόπο, ενώ παράλληλα στηρίζεται σε μια μεγάλου βαθμού περιφερειακή αποκέντρωση. Η Ιταλία αποτελεί δημοκρατικό κράτος από την 2η Ιουνίου 1946, όταν η μοναρχία κατέρρευσε μέσω δημοψηφίσματος και εκλέχθηκε Συντακτική Συνέλευση προκειμένου να συντάξει το Ιταλικό Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1948.
Γενική οργάνωση
Το ιταλικό πολιτικό σύστημα είναι οργανωμένο σύμφωνα με τη διάκριση των εξουσιών: τη νομοθετική εξουσία ασκεί το κοινοβούλιο, η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, ενώ η δικαστική εξουσία ασκείται από τα δικαστήρια, ανεξάρτητα από τις δύο άλλες εξουσίες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο επικεφαλής του κράτους και εκπροσωπεί την κρατική ενότητα.
Λάμπερτ ντε Χοντ ο πρεσβύτερος
Ο Λάμπερτ ντε Χοντ ο πρεσβύτερος (Lambert de Hondt (I), περ. 1620 - πριν από τις 10 Φεβρουαρίου 1665) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής γνωστός κυρίως για σκηνές με άλογα και μάχες, καθώς και για τις ρωπογραφίες και τις τοπιογραφίες του.
Πολιτικό σύστημα της Ιταλίας
Γενική οργάνωση
Ο θεμελιώδης νόμος της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι το Σύνταγμα, δηλαδή ο κώδικας που υποδεικνύει τις θεμελιώδεις αρχές, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών και που ορίζει την τάξη. Σύμφωνα με το άρθρο 70 του Ιταλικού Συντάγματος, η νομοθετική εξουσία του κράτους ανήκει στο κοινοβούλιο, το οποίο διαιρείται σε δυο συνελεύσεις: τη Γερουσία της Δημοκρατίας και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Όλοι οι νόμοι πρέπει σε τελικό στάδιο να επικυρώνονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος μπορεί να αναπέμψει κάποιο νόμο στο κοινοβούλιο σε περίπτωση που θεωρεί ότι αντιτίθεται του Συντάγματος (το γνωστό ανασταλτικό βέτο), αλλά για μια μόνο φορά. Το Υπουργικό Συμβούλιο βασίζεται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία προκύπτει έπειτα από ψηφοφορία ανάμεσα στα μέλη που διαθέτουν δικαίωμα ψήφου.
Λάμπερτ ντε Χοντ ο πρεσβύτερος
Βιογραφία
Διασώθηκαν μόνον ελάχιστες λεπτομέρειες για τη ζωή του ντε Χοντ. Καταγράφεται ως εργαζόμενος στο Μέχελεν. Καθώς η χήρα του ξαναπαντρεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1665, γνωρίζουμε ότι πέθανε πριν από αυτήν την ημερομηνία. Μερικές φορές συγχέεται με έναν άλλο καλλιτέχνη που υπέγραφε τα έργα του με τον L. de Hondt. Αυτός ο καλλιτέχνης, που ειδικεύτηκε επίσης σε σκηνές μάχης και έκανε σχέδια για ταπισερί γύρω στο 1700, αναφέρεται ως Λάμπερτ ντε Χοντ ο νεότερος. Δεν είναι γνωστό εάν οι δύο καλλιτέχνες είχαν σχέση.
Ο Ντε Χοντ πρέπει να είχε απολάμβανε υψηλού επιπέδου υποστήριξη από πάτρονες, καθώς ένας από τους πίνακες του ( An Encampment with Soldiers Playing Cards, τώρα στο Μουσείο Ουέλλινγκτον, Apsley House, Λονδίνο) είναι σημαδεμένος με λευκό fleur-de-lis (γαλλικός κρίνος) και αρχικά έφερε οικόσημο στην οπίσθια πλευρά του. Αυτό δείχνει ότι ο πίνακας βρισκόταν στη συλλογή της Ελισάβετ Φαρνέζε.