cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασμάρα
Θρησκεία
thumb|280px|right|Ο Ιερός Ναός της Παναγίας του Ροδαρίου, στην Ασμάρα Τέσσερα μεγάλα αξιοθέατα της πόλης είναι ο Ιερός Ναός της Παναγίας του Ροδαρίου και ο Καθεδρικός Ναός Κιντάνα Μέχρετ της Καθολικής πίστης, ο Καθεδρικός Ναός Έντα Μαριάμ της Ερυθραϊκής Ορθόδοξης Εκκλησίας Τεουαχέντο και το Τζαμί Αλ Χουλάφα Αλ Ρασιουντίν της ισλαμικής πίστης. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ζουν ειρηνικά μαζί στην Ασμάρα για αιώνες. Η θρησκευτική πλειοψηφία στην Ασμάρα είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ο πληθυσμός στην Κεντρική Περιφέρεια είναι 89% Χριστιανοί (σχεδόν 84% Ορθόδοξοι, 4% Ρωμαιοκαθολικοί και περισσότερο από 1% Προτεστάντες) και 5% Μουσουλμάνοι.
Μίλαν Ομπρένοβιτς
Ήταν νυμφευμένος με την Στόγια και απέκτησαν γιο τον Χρίστιφορ Ομπρένοβιτς, ο οποίος έζησε στη Ρωσία και σταδιοδρόμησε ως στρατιωτικός.
Ασμάρα
Θρησκεία
Η Ασμάρα είναι επίσης η έδρα της αρχιεπισκοπής της Ερυθραϊκής Ορθόδοξης Εκκλησίας Τεουαχέντο, η οποία έγινε αυτοκέφαλη το 1993. Η αρχιεπισκοπή ανέβηκε το 1998 στον βαθμό του Πατριαρχείου της Ερυθραίας, ισότιμου με την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία Τεουαχέντο.
Μίλαν Ομπρένοβιτς
Ο ετεροθαλής αδελφός του Μίλος κράτησε το επώνυμο του Μίλαν, δηλ. το Ομπρένοβιτς. Του άλλου ετεροθαλούς αδελφού του Γιεβρέμ εγγονός ήταν ο Μίλαν Γ' πρίγκιπας και αργότερα βασιλιάς της Σερβίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Μιλαν Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Μάλα Στράνα
Η Μάλα Στράνα (τσεχ. Malá Strana) είναι μια από τις παλαιότερες ιστορικές συνοικίες της Πράγας. Κυριολεκτικά σημαίνει «Μικρό Μέρος», αλλά αποδίδεται καλύτερα σαν «Μικρή Πόλη», καθώς πρόκειται για ένα μικρό μέρος στην αριστερή όχθη του ποταμού Μολδάβα κάτω από το Κάστρο της Πράγας, σε αντίθεση με τις μεγαλύτερες περιοχές της Πράγας στη δεξιά όχθη του ποταμού, που ενώνονται με τη Γέφυρα του Καρόλου.
Κατά το Μεσαίωνα, η Μάλα Στράνα ήταν συνοικία της γερμανικής μειονότητας στην πόλη, ενώ στέγαζε επίσης πολυάριθμες πολυτελείς κατοικίες και παλάτια, σε αντίθεση με τη δεξιά όχθη του Μολδάβα, όπου διέμεναν κυρίως αστοί και Τσέχοι (Βοημοί).
Στη Μάλα Στράνα βρίσκεται το δάσος κι ο Πύργος Πετρίν, μικρογραφία του Πύργου του Άιφελ, ενώ σε αυτή τη γειτονιά γεννήθηκε κι έζησε ο διάσημος Τσέχος συγγραφέας Γιαν Νερούντα, το όνομα του οποίου δόθηκε στο δρόμο της κατοικίας του.
Ιστορία
Παλαιότερα, η Μάλα Στράνα ονομαζόταν Malé Město Prazské (Μικρή Πόλη της Πράγας), που δημιουργήθηκε το 1257, όταν ενώθηκαν σε μια διοικητική ενότητα οι διάφορoι σκόρπιοι οικισμοί. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν Γερμανοί τεχνίτες. Το κέντρο της πόλης ήταν η αγορά, η σημερινή Πλατεία της Μάλα Στράνα (Malostranské náměstí). To 1541, η Μάλα Στράνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους καταστροφικούς πολέμους και πυρκαγιές στην πόλη της Πράγας.
Κατηγορία:Πράγα
Ρομπέρτο Μπλαντόν
Ο Ρομπέρτο Μπλαντόν (Roberto Blandón, γεννημένος ως Ρομπέρτο Μπλαντόν Ροδρίγκες Roberto Blandón Rodríguez, 8 Μαρτίου 1961 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Δαφνώνας Χίου
Η παράδοση αναφέρει ότι το χωριό χτίστηκε αρχικά σε διαφορετικό τόπο και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση περί το 1000 μ.Χ.. Γύρω υπάρχει πληθώρα από μεσαιωνικά ερείπια, όπως ο Πύργος της Λαυρίνας, αλλά και υπολείμματα κάστρου στο κέντρο του χωριού.
Η περιοχή διαθέτει αρκετές πηγές με πολύ νερό παλαιότερα, όπως η Χωματόστερνα, η πηγή του Βεσταρχάτου (από την οποία μάλιστα παλαιότερα υδρευόταν μερικώς και η πόλη της Χίου, το λεγόμενο «νερό του Συγγρού»), η πηγή του Δαμαλά, η πηγή του Καναβουτσάτου κ.ά. Οι δύο βασικές συνοικίες του χωριού είναι ο Ποταμός (από τον χείμαρρο που διαρρέει το χωριό) και τα Κριθαράκια.
Ο ενοριακός ναός του Δαφνώνα, με ωραίο πέτρινο κωδωνοστάσιο, τιμάται στο όνομα του Αγίου Παντελεήμονα. Υπάρχει και ο ανακαινισμένος αρχαίος ενοριακός ναός του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ο ταχυδρομικός κωδικός του Δαφνώνα είναι 82100.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Δαφνώνα στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα:
938 Χλοζίνδη
Η Χλοζίνδη (Chlosinde) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,298. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χλοζινδη
Υδροτελλούριο
Το υδροτελλούριο (αγγλικά: hydrogen telluride) είναι τριατομική ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει υδρογόνο και τελλούριο, με μοριακό τύπο H2Te. Είναι το απλούστερο υδρίδιο του τελλουρίου. Σπάνια εμφανίζεται, γιατί διασπάται γρήγορα στα στοιχεία που το αποτελούν, ιδιαίτερα σε θερμοκρασία πάνω από τους -2°C. Οι περισσότερες ενώσεις με δεσμό Te-Η (τελλουρόλες), είναι (επίσης) ασταθείς, με την τάση να αποβάλλουν H2. Το υδροτελλούριο χημικά και δομικά είναι παρόμοιο με το υδροσελήνιο. Και τα δυο είναι όξινα. Η δεσμική γωνία H-Te-Η είναι περίπου 90°. Οι πτητικές ενώσεις του τελλουρίου συχνά έχουν δυσάρεστες οσμές, παρόμοιες με αυτές του πράσου ή του σκόρδου σε αποσύνθεση.
Παραγωγή
Το υδροτελλούριο παράγεται με οξύνιση αλάτων του τελλουρίου, όπως είναι το τελλουριούχο αργίλιο (Al2Te3) και το τελλουριούχο νάτριο (Na2Te). Το τελλουριούχο νάτριο, με τη σειρά του, μπορεί να παραχθεί με αντίδραση μεταλλικού νατρίου και στοιχειακού τελλουρίου, σε άνυδρη αμμωνία. Το ενδιάμεσο της οξύνισης των τελλουριούχων αλάτων, δηλαδή το ανιόν HTe-, είναι σταθερό. Επίσης, το όξινο τελλουριούχο νάτριο (NaHTe) μπορεί να παραχθεί με αναγωγή τελλουρίου από νατριοβοριοτετραϋδρίδιο (NaBH4).
Τελλουριούχο μαγνήσιο (MgTe) και τελλουριούχα αλκάλιμέταλλα επίσης μπορούν να υδρολυθούν παράγοντας υδροτελλούριο. Συνήθως οι υδρολύσεις αυτές απαιτούν την παρουσία οξέος, γιατί το ίδιο το υδροτελλούριο είναι αρκετά όξινο. Επίσης έχουν αναπτυχθεί και ηλεκτρολυτικές μέθοδοι παραγωγής υδροτελλουρίου.
Ιδιότητες
Το υδροτελλούριο είναι μια ενδοθερμική ένωση, ασταθής στον ατμοσφαιρικό αέρα, και εύκολα μπορεί να οξειδωθεί από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο, παράγοντας νερό και στοιχειακό τελλούριο:
Το υδροτελλούριο είναι σχεδόν το ίδιο όξινο με το φωσφορικό οξύ (με pKa 1 2,64 έναντι 2,09). Το υδροτελλούριο αντιδρά με πολλά μέταλλα, σχηματίζοντας τα αντίστοιχα τελλουριούχα μέταλλα. Π.χ.:
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Κοινότητα Καράνου
Η Κοινότητα Καράνου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία προήλθε από τη μετονομασία της κοινότητας Καρών Κυδωνίας το 1984 με το ΦΕΚ 183Α - 23/11/1984. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Καρές. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 88 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Μύρωνα Φραγγεδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Άφνιο
Το χημικό στοιχείο άφνιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 72 και ατομικό βάρος 178,49. Έχει θερμοκρασία τήξης 2150 C° και θερμοκρασία βρασμού 5400 C°. Ανήκει στην ομάδα της 3ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει αργυρόλευκο χρώμα. Στη φύση υπάρχουν έξι σταθερά ισότοπά του.
Ιστορικά Στοιχεία
Την ύπαρξη του άφνιου πρόβλεψε πρώτος ο Μεντελέγιεφ το 1870. Το 1921 ο Νιλς Μπορ έδειξε ότι το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 72 πρέπει να έχει ατομική δομή όμοια με του ζιρκονίου και γι' αυτό δε θα έπρεπε να αναζητιέται στις σπάνιες γαίες, όπως πίστευαν μέχρι τότε, αλλά στα ορυκτά του ζιρκονίου. Ο Ούγγρος χημικός Έβεζι και ο Ολλανδός φυσικός Κόστερ μελέτησαν συστηματικά τα ορυκτά του ζιρκονίου με φασματοσκοπική ανάλυση ακτίνων Χ και το 1923 ανακάλυψαν το στοιχείο "αριθμός 72" και το ονόμασαν άφνιο, από το όνομα της πόλης όπου ανακαλύφθηκε, δηλαδή της Κοπεγχάγης που λέγεται στα λατινικά Hafnia. Το άφνιο δε σχηματίζει δικά του ορυκτά και στη φύση συνοδεύει, πάντα το ζιρκόνιο. Ο φλοιός της γης περιέχει 3,2x10-4% άφνιο κατά βάρος. Στα περισσότερα ορυκτά του ζιρκονίου περιέχεται σε ποσοστό 1-2% μέχρι 6-7% και μερικές φορές μέχρι 35%. Οι πλουσιότερες πηγές άφνιου είναι θαλασσινά και προσχωματικά αποθέματα ορυκτού ζιρκονίου (ZrSiO4). right|thumb|300px|Κρύσταλλοι αφνίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Απέργης
Το ελληνικό επώνυμο Απέργης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Παραμόρφωση (μηχανική)
Η παραμόρφωση είναι σε γενικές γραμμές η αλλαγή του σχήματος ή του μεγέθους ενός σώματος έπειτα από την ασκήση κάποιας δύναμης πάνω στο σώμα. Παραμόρφωση μπορεί να προκληθεί επίσης από μεταβολή της θερμοκρασίας του σώματος κατά τις διαδικασίες της συστολής ή διαστολής.
Η έννοια της παραμόρφωσης χρησιμοποιείται πολύ συχνά στη φυσική, στην εφαρμοσμένη μηχανική, στη δομική, την επιστήμη υλικών κ.α. Η μελέτη της ενδιαφέρει κάθε εφαρμογή όπου είναι σημαντική η στατικότητα, η στερεότητα και οι δομικές αστοχίες μιας κατασκευής ή ενός σώματος.
Είδη παραμόρφωσης
Αδρά μπορούν να διακριθούν δυο είδη παραμόρφωσης: Όπου \sigma είναι η δύναμη ανά μονάδα επιφάνειας ή αλλιώς τάση, Ε το μέτρο ελαστικότητας του υλικού και \varepsilon είναι η αναλογία του παραμορφωμένου μήκους προς το αρχικό ή ανηγμένη παραμόρφωση.
Στάδια παραμόρφωσης
Σε ένα σώμα που ασκείται μία συνεχώς αυξανόμενη δύναμη, αρχικά εμφανίζεται ελαστική παραμόρφωση. Όταν ξεπεραστεί το λεγόμενο όριο ελαστικότητας το σώμα χάνει την ικανότητα να επανέρχεται πλήρως στο αρχικό του σχήμα. Αν αφεθεί ελεύθερο θα επανέλθει μόνο το μέρος που αντιστοιχεί στην ελαστική παραμόρφωση και η παραμόρφωση που δεν επανέρχεται ονομάζεται παραμένουσα ή πλαστική παραμόρφωση. Αν η δύναμη συνεχίσει να αυξάνεται, το σώμα θα φτάσει στο όριο θραύσης του και θα σπάσει.
Τα παραπάνω στάδια δεν εμφανίζονται σε όλα τα υλικά. Για παράδειγμα η πλαστελίνη δεν εμφανίζει ελαστικές παραμορφώσεις για αυτό και κρατάει στο σχήμα που της δίνουμε. Στο γυαλί δεν υπάρχουν μόνιμες παραμορφώσεις πριν τη θραύση για αυτό και ταιριάζουν απόλυτα τα κομμάτια από ένα σπασμένο τζάμι. Τα υλικά που έχουν μεγάλες πλαστικές παραμορφώσεις πριν σπάσουν λέγονται όλκιμα (π.χ. χάλυβας, αλουμίνιο κ.α.) ενώ τα υλικά που έχουν πολύ μικρές ή και καθόλου πλαστικές παραμορφώσεις λέγονται ψαθυρά (π.χ. μάρμαρο, γυαλί, κιμωλία, χυτοσίδηρος κ.α.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμη υλικών Κατηγορία:Μηχανική Κατηγορία:Μηχανική στερεών
Τόμας Χόουπ (συγγραφέας, 1769-1831)
Ο Τόμας Χόουπ (αγγλ.: Thomas Hope, 1769-1831) ήταν Ολλανδός και Άγγλος, γόνος οικογένειας τραπεζιτών, αλλά και συγγραφέας, φιλόσοφος και συλλέκτης έργων τέχνης. Έγινε γνωστός ως συγγραφέας του μυθιστορήματος Αναστάσιος, που όταν δημοσιεύτηκε το 1819 ανώνυμα πολλοί το απέδιδαν στον λόρδο Βύρωνα.
Νεανικά χρόνια στο Άμστερνταμ και ένα Grand tour
Ο Τόμας, πρωτότοκος γιός του Τζον Χόουπ, καταγόταν από παλιά Σκωτσέζικη οικογένεια τραπεζιτών, η οποία αναφέρονταν ως οι «Χόουπς του Άμστερνταμ» καθώς και ως «Hope & Co». Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ το1769. Κληρονόμησε από τη μητέρα του την αγάπη για τις καλές τέχνες και έγινε συλλέκτης έργων τέχνης, χάρις και στον πλούτο που συσσώρευσαν ο πατέρας του και ο παππούς του. Τον 18ο αιώνα πολλοί νέοι των πλουσίων οικογενειών της εποχής συνήθιζαν να πραγματοποιούν ένα Grand Tour, δηλαδή ένα μεγάλο ταξίδι στις χώρες της Ευρώπης και της Ασίας για να ανακαλύψουν την αρχιτεκτονική και την τέχνη τους. Τα ταξίδια αυτά στα τέλη του 18ου αιώνα, εξαιτίας των  πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης, είχαν αλλάξει κατεύθυνση και είχαν φέρει τους περιηγητές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, επομένως και στην Ελλάδα, καθώς η περιοχή δεν είχε εμπλακεί στους πολέμους.
Το 1784, όταν ο Τόμας ήταν 15 ετών, ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά στη Χάγη. Προτιμώντας τη συντροφιά της μητέρας του και των αδελφών του, παρά εκείνη των θείων του στο Άμστερνταμ, ο Τόμας δεν ακολούθησε τις οικογενειακές επιχειρήσεις, αλλά έστρεψε το ενδιαφέρον του στη μελέτη των καλών τεχνών και ιδίως εκείνων των κλασσικών πολιτισμών. Σε ηλικία 18 ετών, το 1787, ο Τόμας Χόουπ ξεκίνησε ένα Grand Tour, μια περιοδεία στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, που διήρκεσε περίπου 8 χρόνια. Ο Χόουπ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την αρχιτεκτονική και τη γλυπτική, δημιουργώντας μια μεγάλη συλλογή από αντικείμενα που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του.
Μετοικεσία στο Λονδίνο
Ο Τόμας Χόουπ επέστρεψε στη Χάγη το 1794, όταν πέθανε η μητέρα του. Όμως την ίδια χρονιά οι τρεις αδελφοί Χόουπ μετακόμισαν στο Λονδίνο, πριν ο επαναστατικός Γαλλικός στρατός φθάσει στο Άμστερνταμ. Με τη βιασύνη τους να αφαιρέσουν τις συλλογές τέχνης τους για να τις μετακομίσουν στην ασφάλεια του Λονδίνου, οι Χόουπς άφησαν στα καλοκαιρινά σπίτια τους και στα πάρκα διακοσμήσεις τοίχων, έπιπλα και βαριά αγάλματα. Έτσι απέφυγαν τη Γαλλική κατοχή της Ολλανδίας από τον Ναπολέοντα, που διάρκεσε από το 1795 έως το 1810. Ο Τόμας δεν ξαναγύρισε στο Άμστερνταμ, ενώ, μετά τη γαλλική κατοχή, ο μικρότερος αδερφός του, ο Άντριαν Ηλίας επέστρεψε για να ζήσει στο Groenendaal Park, στην Ολλανδία, με πλήρη απασχόληση στις οικογενειακές επιχειρήσεις. Ένας εξάδελφος του Τόμας, ο Χένρι, που πάντα ήλπιζε να επιστρέψει στο σπίτι του, πέθανε το 1811 προτού ο Βασιλιάς Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών αποκαταστήσει την ολλανδική κυριαρχία το 1814.
Το 1795, ο Τόμας μαζί με τους αδελφούς του εγκαταστάθηκαν, σε ένα πολυτελές μέγαρο στο κέντρο του Λονδίνου, μια μοναδική κατοικία, έργο του αρχιτέκτονα Robert Adam, στη Duchess Street, κοντά στην Portland Place. Η εσωτερική διακόσμηση του σπιτιού, που έγινε από τον Τόμας, ήταν σαφώς επηρεασμένη από τις χώρες που είχε επισκεφτεί, και εκεί στέγασε τις αρχαιολογικές συλλογές που δημιούργησε. Στο σπίτι αυτό υπήρχαν τρεις αίθουσες με αρχαία ελληνικά αγγεία, αλλά και κυρίως αγγεία προερχόμενα από τη νότια Ιταλία, τα οποία  αγόρασε από τον γνωστό διπλωμάτη και συλλέκτη Sir William Hamilton.
Ο Τόμας Χόουπ δεν έμεινε για πολύ στο Λονδίνο. Έφυγε για να συνεχίσει το grand tour από εκεί που το είχε αφήσει, αυτή τη φορά επισκεπτόμενος την Οθωμανική αυτοκρατορία σε τόπους της σημερινής Τουρκίας, τη Ρόδο, την Αίγυπτο τη Συρία και την Αραβία. Ο Τόμας Χόουπ επισκέφτηκε την Ελλάδα για δεύτερη φορά γύρω στα τέλη τού 1799. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του περιηγήθηκε την Πελοπόννησο, όπου τον συνόδευε ο Προκόπιος Μακρής, Αντιπρόσωπος της Εταιρείας της Μέσης Ανατολής (Levant Company) στην Αθήνα και πατέρας της Τερέζας Μακρή, της «Κόρης των Αθηνών» του Μπάιρον. Στην Κωνσταντινούπολη έμεινε περίπου ένα χρόνο. Τότε εκεί δημιούργησε περίπου 350 σχέδια που απεικονίζουν τοπία και ανθρώπους που μαρτυρούν την εποχή. Η συλλογή αυτή των σχεδίων του βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν βρέθηκαν στις αποθήκες του Μουσείου και δημοσιεύτηκαν από την Δρ. Ιστορίας της Τέχνης Φ. Τσιγκάκου.
Ο γάμος και η εγκατάσταση στο Deepdene
Το 1806 νυμφεύτηκε με την Louisa Beresford, και το 1807, ένα χρόνο μετά το γάμο του, αγόρασε την εξοχική έπαυλη και το κτήμα Deepdene, στην περιοχή του Ντόρκινγκ (Dorking), στο Σάρεϋ (Surrey). Στην εξοχική του έπαυλη, όπως και στο σπίτι του στο Λονδίνο, ο Τόμας Χόουπ στέγασε τις πολυπληθείς συλλογές του σε ένα ιδιόρρυθμο και εκθαμβωτικό περιβάλλον, που διακόσμησε ο ίδιος, και όπου φιλοξενούσε με φανταχτερό τρόπο την κοσμική αγγλική κοινωνία. Έτσι το Deepdene έγινε διάσημος τόπος και το επισκέπτονταν πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων, αλλά και της μόδας. Εδώ, περιτριγυρισμένος από τις μεγάλες συλλογές ζωγραφικής, γλυπτικής και αντίκες, παρείχε στους καλεσμένους του και μια μικρή βιβλιοθήκη σε κάθε υπνοδωμάτιο με βιβλία σε πολλές γλώσσες. Υπήρξε από τους σημαντικότερους προπαγανδιστές της «Ελληνικής Αναβίωσης» (Greek Revival) στην Αγγλία και συνέβαλε ουσιαστικά στην εξοικείωση της αγγλικής καλαισθησίας με μία αυθεντικότερη ελληνική αισθητική.
Συγγραφές
Ο Τόμας Χόουπ επιθυμούσε να αυξήσει την ευαισθητοποίηση του κοινού για την ιστορική ζωγραφική και να επηρεάσει το σχεδιασμό στα μεγάλα σπίτια της εποχής, του στυλ Regency, στο Λονδίνο. Επιδιώκοντας να δημιουργήσει ακαδημαϊκά έργα, άρχισε να σχεδιάζει έπιπλα, εσωτερικούς χώρους και κοστούμια και να εκδίδει βιβλία με τα συνοδευτικά επιστημονικά του κείμενα.
Ο Χόουπ άρχισε να δημοσιεύει τα βιβλία του το 1807. Δημοσίευσε σκίτσα των επίπλων του, σε έναν τόμο με τίτλο «Οικιακή Επίπλωση και Εσωτερική Διακόσμηση» (Household Furniture and Interior Decoration, 1807), και συνέχισε με σχέδια ρούχων, όπως: «Η ενδυμασία των Αρχαίων» (Costume of the Ancients, σε 2 τόμους, 1812) και «Σχέδια για τη Σύγχρονη Ενδυμασία» (Designs of Modern Costume, 1812). Οι πίνακες των εκδόσεων χαράχτηκαν με βάση τα σχέδια που φιλοτέχνησε ο ίδιος μελετώντας σχολαστικά και αντιγράφοντας παραστάσεις αρχαίων αγγείων, από αυτά που είχε στην ιδιωτική του συλλογή. Τα βιβλία του επηρέασαν και επέφεραν σημαντική αλλαγή στην εσωτερική διακόσμηση των σπιτιών. Τα σχέδια επίπλων του Χόουπ ανήκαν σε ένα ψευδοκλασικό στυλ, που ονομάσθηκε «Αγγλική Αυτοκρατορία». Μερικές φορές ήταν υπερβολικό, και συχνά βαρύ, αλλά ήταν πολύ πιο συγκρατημένο από τις πιο άγριες και μετέπειτα δημιουργίες του Thomas Sheraton σε αυτό το στυλ.
Εκτός από τα παραπάνω, ο Χόουπ συνέγραψε και ένα σημαντικό φιλοσοφικό έργο, που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του με τίτλο «Η Καταγωγή και η Προοπτική του Ανθρώπου» ( "The Origin and Prospect of Man", 1831), στο οποίο οι απόψεις του αποκλίνουν ευρέως από τις κοινωνικές και θρησκευτικές απόψεις της βικτοριανής εποχής. Αυτός ο τόμος, που επαινέθηκε από τον φιλόσοφο Ρότζερ Σκράτον (Roger Scruton), ήταν ένα εξαιρετικό έργο, που παρουσίαζε μια σφαιρική εικόνα των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.
Αναστάσιος
Στους τρεις τόμους ο Χόουπ περιγράφει την ιστορία ενός νεαρού Χιώτη, που αναγκάζεται να καταφύγει στη θάλασσα επειδή αποπλάνησε την ανήλικη κόρη του αφεντικού του πατέρα του. Φτάνει στην Κωνσταντινούπολη, και υπηρετεί κάποιον Εβραίο ψευτογιατρό μέχρι που καταλήγουν και οι δύο στη φυλακή. Ο πατήρ Αμβρόσιος, μιας Ιταλικής ιεραποστολής, προσπαθεί να τον προσηλυτίσει στον καθολικισμό χωρίς επιτυχία. Όμως αργότερα προσηλυτίζεται στον ισλαμισμό και ονομάζεται Σελίμ. Προσλαμβάνεται στην υπηρεσία του ηγεμόνα της Βλαχίας  Μαυρογένη, τότε δραγουμάνου του Καπουδάν Πασά, τον οποίο ακολουθεί στην Κωνσταντινούπολη, στο Βουκουρέστι και στα μέτωπα του πολέμου μεταξύ της Ρωσίας, Αυστρίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μέχρι  τελικά  να αποχωρισθούν λίγο πριν ο ηγεμόνας Μαυρογένης περάσει τον Δούναβη και εκτελεσθεί από τους στρατιώτες του Ρουστσουκλί-Χασάν πασά. Ο Αναστάσιος / Σελίμ ταξιδεύει στο Κάιρο και μπαίνει στην υπηρεσία του Σουλεϊμάν μπέη, του οποίου παντρεύεται την κόρη. Κάνει προσκύνημα στη Μέκκα και αφού πηγαίνει στη Σμύρνη, όπου σχετίζεται με κάποια Ευφροσύνη, με την οποία αποκτά γιό, που ονομάζει Αλέξη, επιστρέφει στην Αραβία και συνδέεται με Βεδουίνους. Κληρονομώντας περιουσία πηγαίνει στη Σμύρνη και διεκδικεί τον γιό του, ο οποίος πεθαίνει στο πλοίο, όταν οι δύο ταξίδευαν μαζί από τη Βενετία στην Τεργέστη. Τελικά ο ήρωας πεθαίνει στα 35 του, αφού υπαγορεύει τα απομνημονεύματά του στον Κόνραντ, έναν Αυστριακό τραυματία πολέμου, που βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη χρημάτων για να συντηρήσει την οικογένειά του. Στο παραπάνω μυθιστόρημα ο Χόουπ ζωντανεύει το σκηνικό, τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων που ο ίδιος είχε γνωρίσει στη διάρκεια των ταξιδιών του, καθώς μάλιστα το πρώτο του grand tour συνέπεσε και με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1787-1792.
Ακολούθησαν γρήγορα ξένες μεταφράσεις στα γαλλικά (1820), τα γερμανικά (1821) και τα φλαμανδικά. Ο εκδοτικός θρίαμβος αυτού του βιβλίου στο αναγνωστικό κοινό συνεχίστηκε μέχρι το 1849, έτος κυκλοφορίας της τελευταίας έκδοσης, μετά από την οποία το μυθιστόρημα αυτό γλίστρησε στην παγκόσμια λήθη. Παρόλο ότι το μυθιστόρημα αφορούσε την Ελλάδα και συνέβαλλε στο να την γνωρίσουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, και με αυτό τον τρόπο βοήθησε και το φιλελληνικό κίνημα, δεν δημοσιεύτηκε ποτέ ολοκληρωμένα στα Ελληνικά. Περισσότερα από 80 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου, έγινε μια απόπειρα μετάφρασης στα Ελληνικά. Ήταν μια δημοσίευση που άρχισε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ακρόπολη» τον Φεβρουάριο του 1903 με τίτλο «Ο Τουρκαναστάσης», αλλά σταμάτησε το Μάρτιο του ιδίου έτους και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το μυθιστόρημα ενημέρωσε το κοινό της εποχής για την Ανατολή, χωρίς να είναι περιγραφή των ταξιδιών του Χόουπ, αλλά αφήγηση ενός μυθοπλαστικού  ήρωα, του Αναστάσιου/Σελίμ. Περιέγραφε επίσης πολλές, προηγουμένως άγνωστες στον δυτικό κόσμο, λεπτομέρειες του ισλαμικού πολιτισμού, για τη μουσική, γλώσσα, κουζίνα, θρησκεία, νόμους και λογοτεχνία.
Πολλές γνωστές προσωπικότητες της εποχής εντυπωσιάστηκαν διαβάζοντας το μυθιστόρημα του Χόουπ. Μεταξύ αυτών και ο τότε πανίσχυρος υπουργός εξωτερικών της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ, που σε επιστολή του τον Ιανουάριο του 1821 έγραψε: «Υπάρχει στο μυθιστόρημα μια περιγραφή του χαρακτήρα των Ελλήνων που είναι πολύ καλή και ακριβής, όπως και όλα όσα περιλαμβάνει αυτό το βιβλίο σχετικά με την Ανατολή, ειδικά τις συνήθειες των Ελλήνων. Θα βρεις μέσα στο βιβλίο έναν χαρακτήρα που είναι ίδιος ο Καποδίστριας, λέξη προς λέξη, ακριβώς όπως είναι». Αυτά βέβαια τα έγραψε λίγο πριν από το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης, ίσως ειρωνικά, αλλά βέβαια αμέσως μετά η εχθρότητά του προς τον Καποδίστρια έγινε εντονότερη.
Ο καθηγητής John Rodenbeck, αναφερόμενος στο νόημα του βιβλίου, συγκρίνοντας τον Αναστάσιο με τον Ανάχαρση του αβά Ζαν-Ζακ Μπαρτελεμύ (Barthélemy) που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1788 και κυκλοφόρησε επίσης σε ευρύ κοινό, επισημαίνει την σημαντική τους διαφορά. Ο ήρωας του Μπαρτελεμύ ζει στην Ελλάδα του 4ου π.Χ. αι, καθώς ο συγγραφέας του θέλει να αναβιώσει τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο. Σε αντίθεση ο πρωταρχικός σκοπός του Χόουπ, όπως το δηλώνει και στον πρόλογο της 3ης έκδοσης, είναι να περιγράψει μια αυθεντική εικόνα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πέραν αυτού, και καθώς συνέπεσε ο Χόουπ ταξιδεύοντας (το grand tour, 1787-1795) να βρίσκεται κοντύτερα στην περιοχή κατά τη διάρκεια του  Ρωσοτουρκικού πόλεμου (1787-1792), και  έχοντας έτσι αμεσότερη πληροφόρηση, το βιβλίο του Χόουπ απέκτησε κύρος αντίστοιχο ενός ιστορικού συγγράμματος. Αυτό φαίνεται και στις πολλές αναφορές και αποσπάσματα  από τον Αναστάσιο που χρησιμοποίησε ο Θεόδωρος Μπλανκάρ (Théodore Blancard) στο σχετικό βιβλίο που έγραψε για τον Νικόλαο Μαυρογένη και εκδόθηκε το 1896. Πιο πρόσφατα, ο συγγραφέας και μελετητής των πολιτισμών της Ανατολής, ο Ρόμπερτ Έργουιν  (Robert Irwin), έγραψε: "αυτό το βιβλίο, ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία του δέκατου ένατου αιώνα, πρέπει να διαβαστεί ευρύτερα." Ο Χόουπ ωστόσο, επηρέασε τα μεταγενέστερα έργα των Ουίλλιαμ Θάκερυ, Μαρκ Τουαίην και Χέρμαν Μέλβιλ.
Θάνατος και κληρονομιά
Στις αρχές του 1831 ο Χόουπ αρρώστησε. Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου στην οδό Duchess και θάφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου στο μαυσωλείο που είχε κτίσει στο Deepdene για να θάψει τη στάχτη του επτάχρονου γιού του Τσαρλς, που είχε πεθάνει το 1817 σε οικογενειακό ταξίδι στη Ρώμη. Στα τελευταία του χρόνια είχε παγιωθεί η θέση του στην κοινωνία και την εποχή του θανάτου του, η συμβολή του, τόσο στην τέχνη όσο και στην λογοτεχνία, είχε αναγνωριστεί ευρέως.
Τα δύο σπίτια που δημιουργήθηκαν από τον Χόουπ έχουν χαθεί. Το πρώτο στην οδό Duchess κατεδαφίστηκε από τον γιο του το 1851 και το δεύτερο, το Deepdene, κατεδαφίστηκε το 1969. Η μόνη πλήρως σωζόμενη κατασκευή που χτίστηκε από τον Χόουπ είναι το μαυσωλείο που έκτισε το 1818 στο Deepdene.
Σύντομα, μετά τον θάνατό του η χήρα του Louisa παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, τον William Carr Beresford, τον οποίο φαίνεται ότι συμπαθούσε ιδιαίτερα, ακόμη και πριν από το γάμο της με τον Τόμας. Η οικογένειά του Τόμας ακολουθώντας συντηρητικές αξίες, την ανάγκασε να συναινέσει στην κατεδάφιση του θρυλικού σπιτιού του συγγραφέα στο Λονδίνο και στη διάλυση της συλλογής των έργων τέχνης του. Τα περισσότερα από τα έγγραφα του Χόουπ δεν επέζησαν της οικογενειακής αδιαφορίας, και ο Αναστάσιος, το μεγαλοπρεπές του έργο, έγινε θύμα της ηθικής της βικτοριανής εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές Κατηγορία:Άγγλοι
Χρηστάκης
Το ελληνικό όνομα Χρηστάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Ως ψευδώνυμο
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ερμούπολη
Η Ερμούπολη είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της Σύρου, πρωτεύουσα των Κυκλάδων και έδρα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Βρίσκεται στη ανατολική πλευρά του νησιού και είναι γνωστή και για το ναυπηγείο της και τον σημαντικό λιμένα της. Παλιότερα υπήρξε βιομηχανικό, ναυτιλιακό και πολιτιστικό κέντρο της Ελλάδας, ενώ πλέον αποτελεί γραφικό θέρετρο. Έχει 11.407 κατοίκους. Στην Ερμούπολη λειτουργεί το τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Η Ερμούπολη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου και συνδέεται ακτοπλοϊκά όλο τον χρόνο με τον Πειραιά (καθημερινά), με όλες τις υπόλοιπες Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα, τη Χίο και τη Μυτιλήνη.
Ιστορία
Η αρχικά έρημη ακτή του νησιού κατοικήθηκε από Μικρασιάτες που προέρχονταν από τις Κυδωνιές της Μικράς Ασίας, οι οποίοι ήλθαν ως πρόσφυγες λόγω των σφαγών από τους Τούρκους. Ακολούθησαν πρόσφυγες που ήρθαν σταδιακά στο νησί από τη Σμύρνη και άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας, τη Χίο, την Κάσο, τα Ψαρά, τη Μακεδονία και την Κρήτη από το 1822. Οι πρώτοι πρόσφυγες ήταν θύματα των σφαγών που είχε εξαπολύσει ο τουρκικός στόλος σε αυτές τις περιοχές το 1822 και το 1824. Αρχικά περί τους 30.000 πρόσφυγες είχαν εγκατασταθεί στην Τήνο, λόγω όμως της πανούκλας που είχε ενσκήψει μεταφέρθηκαν στη Σύρο σε καλύβες ή στην Άνω Σύρο. Τα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης για μετεγκατάστασή τους σε άλλα μέρη δεν πραγματοποιήθηκαν και τελικά παρέμειναν στη Σύρο. Η ύπαρξη καθολικών στη Σύρο είχε θέσει το νησί υπό την προστασία των δυτικών μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Έτσι οι πρόσφυγες αναζήτησαν στο νησί της Σύρου κυρίως ασφάλεια. Από τις ποικίλες ομάδες των προσφύγων αυτών, εξάλλου, έχουν πάρει το όνομά τους κάποιες συνοικίες της Ερμούπολης, όπως το "Βροντάδο", τα "Αναβατούσικα", τα "Ψαριανά", τα "Κασιώτικα" κ.α.
Το 1823 οι πρόσφυγες έκτισαν τον ιερό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που σήμερα αποτελεί τη Μητρόπολη των Ορθοδόξων κατοίκων της Σύρου. Η ονομασία της πόλης αποφασίστηκε με πρωτότυπο τρόπο, σε συμβούλιο που έγινε το 1826 από τους πρώτους οικιστές της πόλης έξω από τον ναό και ονομάστηκε Ερμούπολη προς τιμήν του αρχαίου θεού του εμπορίου Ερμή. Η πρόταση του ονόματος κατατέθηκε από τον πρόσφυγα χιώτη Λουκά Ράλλη. Το 1828, μετά από απογραφή, ο πληθυσμός της πόλης αριθμούσε 13.805 κατοίκους Το 1833, 11 χρόνια από τη στιγμή που έφτασαν οι πρώτοι πρόσφυγες στο νησί έκτισαν το πρώτο δημόσιο Γυμνάσιο της ελεύθερης Ελλάδας με γυμνασιάρχη το Νεόφυτο Βάμβα. Από το γυμνάσιο της Σύρου αποφοίτησε αρκετά χρόνια μετά ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Την ίδια εποχή ιδρύθηκε το πρώτο εργοστάσιο βυρσοδεψίας στη Σύρο και χτίστηκε το λιμάνι της πόλης. Τα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους τα περισσότερα από τα ξένα πλοία έπιαναν μόνο Σύρο απ' όπου γινόταν το διαμετακομιστικό εμπόριο με την υπόλοιπη Ελλάδα, τη Ρωσία και την Ανατολή. Η συμμετοχή της καθολικής κοινότητας στην αστική ανάπτυξη ήταν πολύ περιορισμένη: το 1879 εκπροσωπούσε το 1,7% του πληθυσμού, το 1907 το 3,1%, το 1928 το 6,4%, ενώ το 1961 είχε το 7,3%.
μικρογραφία|αριστερά|100εσ|Δημήτριος Βαφιαδάκης: Δήμαρχος της Ερμούπολης στα τέλη του 19ου αιώνα Μεταξύ 1840 και 1880 η Ερμούπολη αναπτυσσόταν ραγδαία και μετατράπηκε σε κοσμοπολίτικη υδροκεφαλική πόλη, απόρροια μαζικής εξωτερικής εισόδου μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, με αναπτυγμένη αστική τάξη: το 1856 αναφέρεται ως η δεύτερη πόλη μετά την Αθήνα σε πληθυσμό. Το 1844 η αρτισύστατη Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ίδρυσε το πρώτο υποκατάστημά της στην Ερμούπολη. Το 1848 άρχισε να χτίζεται η αριστοκρατική συνοικία της Σύρου, τα Βαπόρια και ναός του Αγίου Νικολάου. Το 1864 εγκαινιάστηκε το θέατρο "Απόλλων". Είναι έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό. Το επιβλητικό δημαρχείο της πόλης κτίστηκε από τον Ερνστ Τσίλλερ το 1876-1891. Το Φεβρουάριο του 1879 δημιουργήθηκε στην Ερμούπολη το πρώτο, στην Ελλάδα, εργατικό Σωματείο. Το 1880, με απόφαση του δήμου Ερμούπολης, στήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα μνημείο στον άγνωστο στρατιώτη του αγώνα του 1821.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 έφθασαν στο νησί 7.800 Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες, από διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας και οι περισσότεροι προέρχονταν από τη Σμύρνη. Για μεγάλο αριθμό προσφύγων η Σύρος αποτέλεσε ενδιάμεσο σταθμό πριν την οριστική τους εγκατάσταση σε άλλα μέρη της Ελλάδος. Στην Ερμούπολη παρέμειναν και εγκαταστάθηκαν 2.800 πρόσφυγες οι οποίοι βρήκαν γνώριμο τόπο να εγκατασταθούν καθώς, έναν αιώνα πριν, πολλοί Μικρασιάτες των παραλίων είχαν και πάλι καταφύγει στην Ερμούπολη λόγω σφαγών και διώξεων. Το 1925 ιδρύονται δύο Σωματεία με την επωνυμία «Ένωσις Προσφύγων Νομού Αϊδινίου και ο «Μικρασιατικός Σύλλογος Κυκλάδων» τα οποία δύο έτη αργότερα συγχωνεύονται στην «Παμπροσφυγική Ένωση Κυκλάδων» με κύριο σκοπό την αποκατάσταση των προσφύγων. Τον Μάιο του 1929 θεμελιώνεται ο Προσφυγικός Συνοικισμός στην περιοχή του Ξηροκάμπου ενώ το ίδιο έτος ιδρύθηκε για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφυγικών οικογενειών το Δημοτικό Σχολείο του Ξηροκάμπου όπου δίδαξε και η Σμυρναία δασκάλα Ευγενία Λαζάρογλου.
Ο Δήμος Σύρου-Ερμουπόλης
thumb|Χάρτης πρώην Δήμου Ερμούπολης στις Κυκλάδες Ο Δήμος Σύρου-Ερμουπόλης είναι ο μοναδικός Δήμος του νησιού. Παλαιότερα, μέχρι το 2010, το νησί ήταν χωρισμένο σε τρεις δήμους. Περιλαμβάνει διοικητικά και τη νήσο Γυάρο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού που διενήργησε το 2011 η Ελληνική Στατιστική Αρχή ο πληθυσμός του νησιού ανέρχεται σε 21.507 κατοίκους. Η πυκνότητα πληθυσμού ανέρχεται σε 209,91 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα του δήμου είναι η Ερμούπολη και ιστορική έδρα η Άνω Σύρος. Χωρίζεται σε τρεις δημοτικές ενότητες, Ερμουπόλεως, Ποσειδωνίας και Άνω Σύρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου
Τζουζέπε Ιμπαστάτο
Ο Τζουζέπε Ιμπαστάτο (περισσότερο γνωστός ως Πεπίνο Ιμπαστάτο) (1948-1978) ήταν Ιταλός πολιτικός ακτιβιστής που αγωνίστηκε κατά της Μαφίας, αποκαλύπτοντας τις δραστηριότητές της μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Radio Aut. Τελικά δολοφονήθηκε από την Μαφία στις 9 Μαΐου του 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι ακτιβιστές
Φορολογικό δίκαιο
Το Φορολογικό Δίκαιο αποτελεί τον δεύτερο κλάδο του Δημοσιονομικού δικαίου που στην ουσία αναφέρεται στο Διοικητικό Δίκαιο.
Σημειώνεται ότι ο κλάδος αυτός παρουσιάζει πολλές ιδιαιτερότητες που το καθιστούν τελικά ανεξάρτητο και αυτοτελές. Τούτο δε διότι το φορολογικό δίκαιο περιλαμβάνει πολλές έννοιες τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού δικαίου όπως για παράδειγμα πώληση, μίσθωση, μεταβίβαση, δωρεά, κληρονομιά κ.λπ.. Γενικά πρόκειται για "αναγκαστικό δίκαιο" εκ του χαρακτήρα των κανόνων του που αποβλέπουν στην επιβολή και είσπραξη φόρων. Συνέπεια αυτού είναι ότι η μέθοδος ερμηνείας του διαφέρει από εκείνη του Διοικητικού Δικαίου. Αντίθετα παρουσιάζει σαφή συγγένεια με την δημόσια οικονομική με δεδομένο τον κοινό αντικείμενο έρευνας σε βάθος που είναι ο φόρος.
Το φορολογικό δίκαιο άρχισε να αναγνωρίζεται ως ιδιαίτερος κλάδος μετά τον Β' Π.Π. κατά την ανασυγκρότηση των κρατών αν και πολλές από τις φερόμενες ως σύγχρονες έννοιές του ήταν ήδη γνωστές από παλαιότερα πλην όμως δεν είχαν λάβει συστηματική κατάταξη από τη δημόσια οικονομική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητικό Δίκαιο
Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες
300px|thumb|right|Αεροφωτογραφία του αεροδρομίου το 2014. Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες (IATA: LAX, ICAO: Klax) είναι το κύριο αεροδρόμιο που εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, που είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνήθως αναφέρεται από την ΙΑΤΑ με τον κωδικό αεροδρόμιο LAX, με τα γράμματα να προφέρονται ξεχωριστά.
Είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο και το πλέον πολυσύχναστο της ευρύτερης περιοχής και ένα από τα πλέον πολυσύχναστα παγκοσμίως. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού, στη συνοικία Westchester, 16 μίλια / 26 χιλιόμετρα από το κέντρο του Λος Άντζελες. Ανήκει στο Λος Άντζελες Παγκόσμια Αεροδρόμια, μια υπηρεσία της κυβέρνησης της πόλης του Λος Άντζελες, γνωστή παλαιότερα ως Τμήμα Αεροδρομίων.
Το 2014, η συνολική επιβατική του κίνηση ήταν 70.622.212 επιβάτες, ξεπερνώντας κατά πολύ το προηγούμενο ρεκόρ των 67.300.000 ταξιδιωτών που είχε επιτευχθεί το 2000. Το αεροδρόμιο κατέχει τον ανεπίσημο τίτλο «το πιο πολυσύχναστα αεροδρόμιο στην προέλευση κόσμου και προορισμού» (Ο & D) το 2011, που σημαίνει ότι είχε το πιο μη-γραμμών διασύνδεσης, και το τρίτο πιο πολυσύχναστο στον κόσμο με τις κινήσεις των αεροσκαφών. Είναι επίσης το μοναδικό αεροδρόμιο με αυτή την κατάταξη μεταξύ των κορυφαίων πέντε αεροδρομίων των ΗΠΑ τόσο για την κυκλοφορία επιβατών όσο και εμπορευμάτων.
Ενώ το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες είναι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, αρκετά άλλα αεροδρόμια εξυπηρετούν επίσης την περιοχή. Μεταξύ αυτών, είναι τα αεροδρόμια Bob Hope Airport, John Wayne Airport, Αεροδρόμιο Λονγκ Μπιτς, και Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες Οντάριο. Επίσης, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες είναι αξιοσημείωτο και λόγω του ότι είναι ένα από τα λίγα αεροδρόμια των ΗΠΑ με τέσσερις παράλληλους διαδρόμους.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες χρησιμεύει ως κομβικό σημείο για τις αεροπορικές εταιρείες American Airlines, Delta Air Lines, United Airlines, Alaska Airlines, Horizon Air και Great Lakes Airlines. Το αεροδρόμιο εξυπηρετεί επίσης ως πόλη εστίασης τις αεροπορικές εταιρείες Southwest Airlines, Virgin America, Allegiant Air, Air New Zealand, Qantas και Volaris. LAX είναι το μοναδικό αεροδρόμιο για να χρησιμεύσει ως ένα κομβικό σημείο για όλες τις τρεις αεροπορικές εταιρείες των ΗΠΑ κληρονομιά (American, η Delta και United).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λος Αντζελες Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Λος Άντζελες
Κυριάκος Καραταΐδης
Ο Κυριάκος Καραταΐδης (Καστοριά, 4 Ιουλίου 1965) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού μπακ στην αρχή της καριέρας του στην Καστοριά, ενώ μεγάλη καριέρα έκανε στον Ολυμπιακό και την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου όταν έπαιξε στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Από τον Μάρτιο του 2017 είναι ο Διευθυντής των Ακαδημιών του Ολυμπιακού.
Ding An Sich
Οι Ding An Sich είναι ελληνικό gothic metal μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε στην Αθήνα το 1987.
Κυριάκος Καραταΐδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Διατέλεσε επί χρόνια αρχηγός του Ολυμπιακού και ήταν ο ηγέτης της άμυνας. Μέχρι την περίοδο 2000-01 που αποχώρησε, ήταν ο ρέκορντμαν σε ευρωπαϊκές και εγχώριες συμμετοχές των "ερυθρολεύκων".
Είναι ακόμα ο πρώτος σε συμμετοχές παίχτης του Ολυμπιιακού σε πρωτάθλημα με 363 και Κύπελλο Ελλάδος 80.
Συνολικά είναι 1ος με 500 επίσημες συμμετοχές στον Ολυμπιακό που αναλύονται ως εξής:
363 στο Πρωτάθλημα,
Σύστημα Διαχείρισης Βάσης Δεδομένων
Ιδωμένο από μία άλλη οπτική γωνία, το σύστημα διαχείρισης βάσης δεδομένων είναι ένας διαχειριστής αρχείων (file manager) που διαχειρίζεται δεδομένα σε βάσεις δεδομένων παρά αρχεία σε συστήματα αρχείων, τα οποία είναι μία άλλη μορφή βάσης δεδομένων.
Πέραν της καταλογοποίησης το πλήρες σύστημα διαχείρισης βάσης δεδομένων ευρετηριάζει ή θα έπρεπε να ευρετηριάζει τα δεδομένα και να βελτιστοποιεί τους πίνακες δεδομένων του. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι πρέπει να φροντίζει για την ακεραιότητα των εισαγόμενων στοιχείων και την απόδοσή τους με πολλούς διαφορετικούς τύπους, ανάλογα με ιδιαίτερες ανάγκες του χρήστη. Αντίθετα προς τα συστήματα διαχείρισης των δεδομένων που επεξεργάζονται και αλλάζουν τα δεδομένα σύμφωνα με τα προσδοκώμενα αποτελέσματα από έναν ιδιαίτερο αλγόριθμο, αποδίδοντας λογικό περιεχόμενο, το σύστημα διαχείρισης βάσης δεδομένων χρησιμοποιεί εκτελεί τους ελάχιστους δυνατούς μαθηματικούς υπολογισμούς καθώς ο κύριος στόχος του η οργάνωση, η διαχείριση και η απόδοση δεδομένων σε περίπτωση ζήτησης.
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Ding An Sich
Ιστορία
Η φράση "Ding an sich" είναι όρος στο φιλοσοφικό έργο του Ιμμάνουελ Καντ και σημαίνει το «πράγμα καθεαυτό», δηλαδή την υπερβατική ουσία των πραγμάτων που κατά το Γερμανό στοχαστή είναι αδύνατο να γίνει αντιληπτή από τις αισθήσεις μας.
Συλλογές
Των ιδίων
Πολλών συγκροτημάτων
Κυριάκος Καραταΐδης
Σε συλλογικό επίπεδο
4 στο League Cup Ελλάδας,
1 σε Super Cup Ελλάδας,
24 σε Κύπελλο Πρωταθλητριών - Champions League,
9 στο Κύπελλο Κυπελλούχων,
& 19 στο Κύπελλο UEFA - Europa League !
Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1990, στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον του Βελγίου (2-0).
Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά 34 φορές και συμμετείχε στο Μουντιάλ 1994 των ΗΠΑ, όπου είχε μία συμμετοχή στον αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας.
Καριέρα προπονητή
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας την εθνική Παίδων. Έχει εργαστεί επίσης και στα τμήματα υποδομών του Ολυμπιακού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U17
Υδρόσφαιρα
Με τον όρο υδρόσφαιρα χαρακτηρίζεται το υδάτινο περίβλημα της Γης, που αποτελούν οι Ωκεανοί, Θάλασσες, λίμνες και ποταμοί και στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το σύνολο των υπογείων υδάτων καθώς και εκείνο των υδρατμών της ατμόσφαιρας.
Ο όρος αυτός συχνά χρησιμοποιείται στην Ωκεανογραφία, Βιολογία, Υδροβιολογία, Γεωγραφία, Γεωλογία, Οικολογία, Μετεωρολογία και σε άλλες επιστήμες με περιορισμένη χρήση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδροβιολογία Κατηγορία:Υδρολογία Κατηγορία:Υδρόβια Οικολογία Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Φυσική γεωγραφία
Κλίβελαντ Καβαλίερς
Οι Κλίβελαντ Καβαλίερς (αγγλικά: Cleveland Cavaliers), γνωστοί και ως Καβς (αγγλικα: Cavs), αποτελούν μία από τις τριάντα ομάδες του επαγγελματικού αμερικανικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης (γνωστό ως ΝΒΑ). Η έδρα τους από το 1994 μέχρι σήμερα είναι η Κουίκεν Λόουνς Αρένα η οποία βρίσκεται στην πόλη του Κλίβελαντ, στην πολιτεία του Οχάιο. Αγωνίζονται στο πρωτάθλημα όντας κομμάτι της Ανατολικής περιφέρειας του πρωταθλήματος, και συγκεκριμένα της κεντρικης κατηγορίας (αγγλικά: Central division).
Ιστορία
Η ίδρυση τους έγινε το 1970, ως ομάδα που δημιουργήθηκε για την επέκταση του πρωταθλήματος και σε άλλες πολιτείες των Η.Π.Α. Η Ιστορία τους στα 46 χρόνια ζωής τους έχει σημαδευτεί από επιτυχείς πορείες αλλά και από μακρόχρονες αποτυχίες. Το 1976 πανηγύρισαν τον πρώτο τους τίτλο κατηγορίας, και έφτασαν μέχρι τους Τελικούς Ανατολικής περιφέρειας όπου ηττήθηκαν από τους Μπόστον Σέλτικς (αγγλικά: Boston Celtics) με 4-2 σε μια σειρά 7 αγώνων.
Μετά από χρόνια μέτριας απόδοσης και λιγοστών αξιοσημείωτων επιτυχιών, το 2003 θα επιλέξουν με την πρώτη τους επιλογή στο draft τον καλύτερο παίχτη που πέρασε ποτέ από τις τάξεις της ομάδας, και έναν από τους καλύτερους όλων των εποχών, τον Λεμπρόν Τζέιμς, ο οποίος θα τους οδηγήσει στους πρώτους τελικούς της ιστορίας τους το 2007, όπου όμως θα ηττηθούν από τους Σαν Αντόνιο Σπέρς (αγγλικά: San Antonio Spurs) με 4-0. Το καλοκαίρι του 2010 ο Λεμπρόν Τζέιμς αποχωρεί από την ομάδα η οποία αποδυναμώνεται αρκετά, και έτσι αναγκάζονται να την ξαναχτίσουν από την αρχή, επιλέγοντας με την πρώτη τους επιλογή στο draft του 2011 τον Κάιρι Ίρβινγκ, στο πρόσωπο του οποίου βλέπουν τον νέο ηγέτη της ομάδας.
Το καλοκαίρι του 2014 ο Λεμπρόν Τζέιμς αφήνει τους Μαιάμι Χίτ (αγγλικά: Miami Heat) για να γυρίσει στην πρώην ομάδα του, και οι Κάβς γίνονται αυτόματα διεκδικητές του τίτλου. Αφού επιλέγουν με την πρώτη τους επιλογή στο draft της ίδιας χρονιάς το καλύτερο ταλέντο των αμερικανικών κολεγίων, τον Άντριου Γουίγκινς (Andrew Wiggins), τον ανταλλάσουν για να φέρουν στην ομάδα τον ηγέτη μέχρι τότε των Μινεσότα Τίμπεργουλβς (αγγλικα: Minnesota Timberwolves) Κέβιν Λάβ, και σχηματίζουν μια πολύ δυνατή ομάδα που όμως θα ηττηθεί στους τελικούς του 2015 από τους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς (αγγλικά: Golden State Warriors) με 4-2.
Η σεζόν 2015 - 2016 ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για την ομάδα του Κλίβελαντ, αφού απομακρύνεται από την θέση του προπονητή ο Ντέιβιντ Μπλάτ, παρά το γεγονός ότι οδήγησε την ομάδα στους δεύτερους τελικούς της ιστορίας τους, αλλά και σε 30 νίκες στα πρώτα 41 παιχνίδια της δεύτερης χρονιάς του στον πάγκο των Κάβς. Στην θέση του προάγεται ο πρώτος βοηθός του, ο Τάιρον Λού. Το καλοκαίρι του 2016, θα επιστρέψουν στους τελικούς του NBA για δεύτερη χρονιά και θα κερδίσουν τους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς με 4-3 σε σειρά 7 αγώνων, ενώ βρίσκονταν πίσω με 3-1, και θα κατακτήσουν το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία τους. Η ανατροπή που πέτυχαν στη σειρά δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ από καμία ομάδα στην ιστορία του πρωταθλήματος.
Λογότυπα
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1970
Μπρούνο Λαβανίνι
Ο Μπρούνο Λαβανίνι (Bruno Lavagnini) ήταν Ιταλός ελληνιστής και φιλόλογος. Γεννήθηκε στη Σιένα στις 3 Οκτωβρίου 1898 και πέθανε στο Παλέρμο της Σικελίας στις 20 Μαρτίου 1992.
Το 1921 ο Λαβανίνι εξέδωσε το "Le origini del romanzo" για την προέλευση των ειδών του ελληνικού μυθιστορήματος. Το 1957 τιμήθηκε με το σημαντικό ιταλικό φιλολογικό βραβείο «Μαρτζότο» για το βιβλίο του «Αεροδαφνούσα», μία ανθολογία ποιημάτων των μεγαλύτερων Νεοελλήνων ποιητών με μετάφρασή τους στην ιταλική γλώσσα. Ο Λαβανίνι ήταν καθηγητής της Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο, υπήρξε διευθυντής στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών , ενώ είχε αναγορευθεί σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Προς τιμή του πήρε το όνομά του το «Σικελικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών Bruno Lavagnini». Η κόρη του, Ρενάτα, είναι επίσης φιλόλογος, καθηγήτρια Βυζαντινολογίας και σήμερα επίτιμη πρόξενος της Ελλάδας στο Παλέρμο.
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόλογοι Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
8 Αυγούστου
7 Αυγούστου | 8 Αυγούστου | 9 Αυγούστου
Η 8η Αυγούστου είναι η 220η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (221η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 145 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μάχη του Φαρδύκαμπου
Η Μάχη του Φαρδύκαμπου, πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1943, μεταξύ του ΕΛΑΣ και της ΕΚΑ, ενάντια σε ιταλική φάλαγγα. Η έκβαση της μάχης υπήρξε νικηφόρα για τις αντιστασιακές δυνάμεις, και αποτέλεσε την πρώτη νίκη των ανταρτών απέναντι στους Ιταλούς.
Ιστορικό
Τον Ιανουάριο του 1943 δυνάμεις του ΕΛΑΣ εισέβαλαν στον σταθμό Χωροφυλακής της Σιάτιστας, καταλύοντας την κατοχική εξουσία στη συγκεκριμένη πόλη. Αρκετοί χωροφύλακες προσχώρησαν τότε στον ΕΛΑΣ. Μια σύγκρουση ενός ιταλικού λόχου με δυνάμεις του ΕΛΑΣ τον Φεβρουάριο στα Γρεβενά ήταν το πρελούδιο των συγκρούσεων που θ' ακολουθήσουν.
Στις 4 Μαρτίου, δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αποτελούμενες από 200-250 αντάρτες, συνέτριψαν μια ιταλική φάλαγγα 180 ανδρών, από τους οποίους 15 σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι παραδόθηκαν. Μεγάλες ποσότητες τροφίμων και όπλων έπεσαν στα χέρια των ανταρτών, οι οποίοι είχαν μόνο 3 τραυματίες σ' εκείνην τη φάση.
Ο Ιταλός διοικητής της Φρουράς Γρεβενών, Περόνε Πασκονέλι, έστειλε έναν λόχο προς ενίσχυση των μαχόμενων τμημάτων. Εντούτοις, ο λόχος αυτός καθηλώθηκε από δυνάμεις του ΕΛΑΣ στη γέφυρα του Αλιάκμονα. Μετά και από αυτό το πλήγμα, ο Πασκονέλι κινητοποίησε ολόκληρο το τάγμα, προκειμένου να συντρίψει τις αντάρτικες δυνάμεις και ν' ανακαταλάβει τη Σιάτιστα.
Στο μεταξύ, ο ΕΛΑΣ είχε κινητοποιήσει όλα τα αντάρτικα τμήματά του στις γύρω περιοχές (Τσοτύλι, Βογατσικό κ.λπ.), συγκεντρώνοντας 600 άνδρες. Το πρωινό της 5ης Μαρτίου, 600 Ιταλοί στρατιώτες πέρασαν τη γέφυρα του Αλιάκμωνα και το μεσημέρι επιτέθηκαν στις θέσεις των ανταρτών στα υψώματα της Σιάτιστας. Αρχικά, οι αντάρτες απώθησαν τους Ιταλούς, αλλά με την αντιπίθεσή τους οι Ιταλοί κέρδισαν έδαφος, μπαίνοντας στις πρώτες κατοικίες της Κάτω Σιάτιστας, αντιμετωπίζοντας, όμως, τη σκληρή ένοπλη άμυνα των Σιατιστινών. Για ν' ανακόψει την ιταλική αντεπίθεση, ο ΕΛΑΣ έπληξε τους Ιταλούς από τα δυτικά, ενώ ένα άλλο τμήμα του ΕΛΑΣ, υπό τον έφεδρο Ανθυπολοχαγό Μήτσο Ζυγούρα(Καπετάν Παλαιολόγο), κολυμπώντας τον Αλιάκμωνα, έφτασε να παρενοχλεί τον Σταθμό Διοίκησης των Ιταλών. Έπειτα, ο ΕΛΑΣ Γρεβενών, υπό τον Βασίλη Γκανάτσιο (Καπετάν Χείμαρρο), πραγματοποίησε νότια πλευρική επίθεση στους Ιταλούς, αναγκάζοντας τους τρεις λόχους τους να συμπτηχθούν. Οι αντάρτες το βράδυ έφτασαν κοντά στη σκηνή του Ιταλού διοικητή, αλλά αναγκάστηκαν να σταματήσουν, εξ αιτίας της νύχτας.
Την επόμενη μέρα, το ΕΑΜ Σιάτιστας κάλεσε τον απόστρατο Ταγματάρχη και στέλεχος της ΕΚΑ Ιωάννη Κοντονάση να διευθύνει τις αντάρτικες δυνάμεις. Με τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ ενώθηκαν και ένοπλοι της ΕΚΑ. Ο Κοντονάσης διέταξε την περικύκλωση και την εξόντωση των Ιταλών, αλλά τεχνικές δυσκολίες οδήγησαν στην απόκρουση της πρώτης επίθεσης. Μια νέα επίθεση των ανταρτών, κατά τις απογευματινές ώρες, απέτυχε. Τα αεροπλάνα καθιστούσαν δύσκολη τη δράση των ανταρτών, που, όμως, μπόρεσαν να κλέψουν πλήθος εφοδίων, που προορίζονταν για τους ιταλικούς λόχους, από τις ρίψεις των αεροπλάνων.
Η πίεση των ανταρτών και η πείνα και η κούραση, που γονάτιζε συνεχώς τους Ιταλούς, οδήγησε τον Πασκονέλι στην παράδοση. Η 7η Μάρτη σηματοδότησε την άνευ όρων παράδοση των Ιταλών στους Έλληνες αντάρτες.
Εκτιμήσεις και απολογισμοί
Η Μάχη του Φαρδύκαμπου έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη μάχη που έδωσαν οι δυνάμεις της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στους κατακτητές.
Σύμφωνα με τον Μήτσο Ζυγούρα, οι απώλειες των Ιταλών υπήρξαν 95, ενώ οι αιχμαλωτοί ήταν 644, από τους οποίους οι 79 τραυματίες. Ο Φοίβος Γρηγοριάδης υπολογίζει τους Ιταλούς παραδοθέντες σε 536 οπλίτες και 17 αξιωματικούς. Χαρακτηριστικό της αποτελεσματικότητας των ελληνικών αντάρτικων δυνάμεων είναι πως μόνο 3 νεκροί αντάρτες και 13 νεκροί Σιατιστινοί ήταν οι απώλεις από μια τετραήμερη μάχη.
Η νίκη των Ελλήνων ανταρτών στον Φαρδύκαμπο δεν θεωρήθηκε αποτέλεσμα κάποιου κεντρικού στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά περισσότερο δείγμα λαϊκού ενθουσιασμού των άσχημα εξοπλισμένων ανταρτών, κατά την πρώτη περίοδο της ένοπλης Αντίστασης, οι οποίοι, όμως, μπορούσαν από τότε ν' αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τον τακτικό στρατό των κατακτητών