cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φθοραιθένιο
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε βινυλοφθορίδιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται σχεδόν ισομοριακό μίγμα 4-φθορο-1,3-διοξάνιου και 5-φθορο-1,3-διοξάνιου: 40 px 60 px
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε βινυλοφθορίδιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοεξενίου. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παίρνουμε 4-φθοροκυκλοεξένιο : 40 px
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε βινυλοφθορίδιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγονται 4-φθοροκυκλοπεντεν-2-όνη και 5-φθοροκυκλοπεντεν-2-όνη: 50px 60px
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού βινυλοφθορίδιο, που όλα παράγουν πολυβινυλοφθορίδιο (PVF) : 1. Κατιονικός. Π.χ.: 2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:
Αντιδράσεις υποκατάστασης του φθορίου
Ο δεσμός C-F είναι (γενικά) πολύ ισχυρός για να επιτρέψει την ποσοτική υποκατάσταση του φθορίου, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις.
Υποκατάσταση από χλώριο
Με επίδραση χλωριούχου ασβεστίου σε φθοραιθένιο παράγεται χλωραιθένιο:
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζόλιο παράγεται στυρόλιο :
Υποκατάσταση από μέταλλα
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται βινυλολίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) παράγεται βινυλομαγνησιοφθορίδιο (αντιδραστήριο Grignard) :
Απόσπαση του υδροφθορίου
Με επίδραση διαλύματος υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) σε αλκοόλη αφυδροφθοριώνεται προς αιθίνιο :
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε 1-φθοροπροπένιο σχηματίζεται μίγμα από 1-φθοροβουτένιο-1, 2-φθοροβουτένιο-2, 1-φθορομεθυλοπροπένιο και μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο. 60 px
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-φθοροπροπένιου ~50%, 1-φθοροπροπένιου ~25% και 1-φθοροκυκλοπροπάνιου ~25%. 60 px
Ασφάλεια
Το φθοραιθένιο ταξινομείται από καρκινογόνο κατηγορίας  2Α από το Διεθνή Οργανισμό Ερευνών για τον Καρκίνο. Η συγκεκριμένη ταξινόμιση σημαίνει ότι η ένωση «είναι πιθανό να προξενήσει καρκίνο».
Πηγές
Κατηγορία:Αλκενυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Ψυκτικά
Μονπερού (Αβερόν)
Το Μονπερού (γαλλικά: Montpeyroux, οξιτανικά: Montpeirós) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Επαρχία Εσίλ (Περιφέρεια Ακμόλα)
Η επαρχία Εσίλ (Есіл ауданы) είναι μια είναι μια επαρχία στην Περιφέρεια Ακμολα Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Εσίλ. Πληθυσμός: 27,697 (2009 αποτελεσμάτων της Απογραφής) 37,309 (1999 αποτελεσμάτων της Απογραφής).
Παραπομπές
Εσιλ
Πολιτική οικολογία
Πολιτική οικολογία είναι μία τάση του οικολογικού κινήματος και στηρίζεται σε ένα σύνολο πολιτικών θεωριών που αναπτύχθηκαν από τη δεκαετία του 1970 κι έπειτα, βασίζοντας την ανάλυσή τους στις σχέσεις αλληλεπίδρασης μεταξύ φυσικού περιβάλλοντος και ανθρώπινων κοινωνιών. Η πολιτική οικολογία αποτελεί τη βάση των πράσινων πολιτικών κομμάτων.
Η πολιτική οικολογία έρχεται σε αντίθεση με την επικρατούσα λογική του νεωτερικού δυτικού κόσμου, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία διακρίνεται από τη φύση και επομένως είναι λογικό και αναγκαίο ο άνθρωπος να μεταπλάθει το περιβάλλον του κατά βούληση. Η πολιτική οικολογία στηρίζεται στην υπόθεση ότι αυτή η μετάπλαση στη σημερινή της έκταση μπορεί να έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες στη λειτουργία των ανθρώπινων κοινωνιών, εισάγοντας έτσι τη διάσταση της βιωσιμότητας στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η αντίρρησή της αυτή στη νεωτερικότητα είναι που την διαχωρίζει ριζικά από τις μαρξιστικές-αριστερές θεωρίες, οι οποίες εν μέρει διαμόρφωσαν το υπόστρωμά της, η ανάλυση και τα συμπεράσματά της όμως την οδήγησαν σε αναζήτηση κοινωνικών λύσεων που υπερβαίνουν την αφήγηση της νεωτερικότητας.
Με τη λογική της βιωσιμότητας στο επίκεντρο, υποστηρίζει την ανάγκη για αποκέντρωση και διαφοροποίηση του συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης σε μικρότερη κλίμακα (τοπική οικονομία) και σε περισσότερες από μία εναλλακτικές (πολυκαλλιέργεια, πολλαπλές μορφές ενέργειας και μετακίνησης κλπ). Τα πιο ριζοσπαστικά ρεύματα, επεκτείνουν την ανάλυσή τους στους θεσμούς και τις σχέσεις στο εσωτερικό της κοινωνίας και στον πολιτισμό. Με αυτό τον τρόπο διεκδικούν και πειραματίζονται με διαφορετικούς τρόπους οργάνωσης της κοινωνίας και εμπέδωσης σχέσεων κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως εναλλακτική εκπαίδευση, πολυπολιτισμικότητα, συμμετοχική δημοκρατία κλπ.
Ανάμεσα στους πολλούς θεωρητικούς της πολιτικής οικολογίας, μπορούμε να διακρίνουμε δύο κυριότερα ρεύματα: Το πρώτο, με κύριο εκπρόσωπο τον Νίκολας Γκεοτζέσκου-Γκόγκεν, στηρίζεται σε μια κριτική της οικονομίας μέσω της επιστήμης της οικολογίας, κι ένα δεύτερο αντιπροσωπευόμενο από τους Ιβάν Ίλιτς και Αντρέ Γκορζ που εισάγει τη διάσταση της κοινωνικής οργάνωσης και σχέσεων εξουσίας στην οικολογική τους κριτική της πολιτικής οικονομίας.
Η πολιτική οικολογία συμπεριλαμβάνεται στην παράδοση των ανθρωπιστικών κοινωνικών κινημάτων, όπως το εργατικό κίνημα, ο φεμινισμός και άλλα. Θεωρείται δε ένα από τα νέα κοινωνικά κινήματα που γεννήθηκαν στις μεταβιομηχανικές κοινωνίες (Αλαίν Τουραίν) μετά τα γεγονότα του Μάη του '68 και της πετρελαϊκής κρίσης του '73, και από την αντίδραση ορισμένων ανθρώπων (βιολογικών οργανισμών) μπροστά στην καταστροφή του περιβάλλοντος (του χώρου τους). Σε αντίθεση με άλλα κοινωνικά κινήματα που αναδύθηκαν την ίδια περίοδο, η πολιτική οικολογία στηρίζεται σε μια γενικότερη και ολιστική κριτική της οργάνωσης της κοινωνίας, του μοντέρνου τρόπου ζωής και των συνεπειών του, καθώς και της οικονομίας, αντί να εκφράζει ως κίνημα ταυτότητας συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες (νέοι, εθνικές μειονότητες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι κ.α.).
Η πολιτική οικολογία δεν πρέπει να συγχέεται με την κοινωνική οικολογία, η οποία αναδύθηκε στο ίδιο πλαίσιο και με παρόμοιους προβληματισμούς, αλλά εντάσσεται στον ευρύτερο ελευθεριακό χώρο. Διαφέρει επίσης από τη βαθιά οικολογία.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Οικολογικά ρεύματα
Ambientalismu Ekologisme Ambientalismo Ecologisme
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - 20 χιλιόμετρα βάδην Ανδρών
Η κούρσα των 20 χιλιομέτρων βάδην των αντρών στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου διεξήχθη το πρωί του Σαββάτου 16 Αυγούστου 2008. Συμμετείχαν 51 αθλητές από 31 χώρες. Νικητής και χρυσός Ολυμπιονίκης αναδείχτηκε ο Ρώσος Βαλέρι Μπόρτσιν ενώ το ασημένιο μετάλιο κατέκτησε ο Τζέφερσον Πέρες, νικητής 12 χρόνια νωρίτερα στην Ατλάντα, και το χάλκινο ο Αυστραλός Τζάρεντ Τάλεντ.
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008
Θεραπειό Έβρου
Το Θεραπειό είναι μικρός οικισμός του νομού Έβρου, χτισμένο κοντά στο ποταμό Άρδα. Πληθυσμός = 61 (2021)
Γεωγραφικά Στοιχεία
To Θεραπειό είναι ένα χωριό στο βόρειο τμήμα του Έβρου περιφερειακής μονάδας στην Ελλάδα. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία, στην αριστερή όχθη του ποταμού Άρδα, ανάμεσα στα χωριά Μηλιά προς τα δυτικά, και Κόμαρα στα ανατολικά. Ανήκει στη δημοτική μονάδα του Τριγώνου (πρώην κοινότητα Κυπρίνου).
Ιστορία
Είναι ένα από τα παλιά χωριά των ντόπιων κατοίκων της περιοχής του βορείου Έβρου. Γνωστό ως Σαριγιάρ, συναντιέται για πρώτη φορά σε ένα βακουφικό έγγραφο του σουλτάνου Μουράτ Β', του Α' μισού του 15ου αιώνα, η ύπαρξή του όμως είναι πολύ πρωιμότερη.
Προέλευση Ονόματος
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το γεγονός ότι πολύ παλιότερα, οι χριστιανοί έκαιγαν τα ξύλα, ξάπλωναν επάνω στην στάχτη και θεραπεύονταν. Ακόμη, κοντά στο Θεραπειό, μέσα στο ποτάμι, υπήρχε μια πηγή που κάθε χρόνο το δεκαπενταύγουστο ανάβλυζε θερμό ιαματικό νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
886
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 886 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χαμπίμπα Γκρίμπι
Η Χαμπίμπα Γκρίμπι (αραβ. حبيبة الغريبي, γενν. 9 Απριλίου 1984) είναι Τυνήσια αθλήτρια του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας που ειδικεύεται στα 3.000 μέτρα φυσικών εμποδίων (στιπλ). Είναι χρυσή Ολυμπιονίκης και παγκόσμια πρωταθλήτρια: η νίκη της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 έδωσε και στη χώρα της το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο από γυναίκα στην ιστορία της. Γεννήθηκε στο Καϊρουάν της Τυνησίας και έχει ύψος 1,74 μέτρο.
Σταδιοδρομία
Η Γκρίμπι άρχισε τη σταδιοδρομία της ως δρομέας ανώμαλου δρόμου και έλαβε μέρος στον αγώνα των νεάνιδων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου της IAAF το 2000, σε ηλικία 15 ετών, τερματίζοντας στην 46η θέση. Στο Παναφρικανικό Πρωτάθλημα Στίβου του 2002, που έγινε στην πατρίδα της, η Γκρίμπι τερμάτισε ενδέκατη στον τελικό των 5000 μέτρων. Κέρδισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο το ίδιο έτος, στον αγώνα των νεάνιδων στο Παναραβικό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου. Αλλά μετά από μέτρια αποτελέσματα στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανώμαλου Δρόμου του 2004 και του 2005, στράφηκε στα 3000 μέτρα στιπλ του στίβου, όταν αυτό το αγώνισμα εντάχθηκε στο πρόγραμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου για τις γυναίκες.
Στο πρώτο της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, το 2005 στο Ελσίνκι, η Γκρίμπι δεν κατόρθωσε να εισέλθει στον τελικό των 3000 μ. στιπλ, παρά το ότι κατέρριψε το ατομικό της ρεκόρ και το ρεκόρ Τυνησίας, με χρόνο 9:51,49. Κέρδισε το πρώτο της σημαντικό μετάλλιο στο αγώνισμα το επόμενο έτος: το αργυρό μετάλλιο στο Παναφρικανικό Πρωτάθλημα Στίβου του 2006, τερματίζοντας πίσω από την Τζερούτο Κίπτουμ
Η επόμενη μεγάλη διοργάνωση της Γκρίμπι ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2008. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που διεξάχθηκε το αγώνισμα του στιπλ γυναικών σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Η αθλήτρια βελτίωσε κατά πολύ το ατομικό της ρεκόρ σε 9:25,50 στον προκριματικό γύρο («σειρές»), αλλά ήταν αργότερη στον τελικό, οπότε τερμάτισε στη 13η θέση.
Η Γκρίμπι αγωνίσθηκε σε σημαντικές διοργανώσεις και το 2009: Συμμετέσχε στον δρόμο των 1500 μ. στους 16ους Μεσογειακούς Αγώνες, όπου βελτίωσε το ατομικό της ρεκόρ επιτυγχάνοντας χρόνο 4:12,37 για να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο. Ακολούθησε η δεύτερη παγκόσμια εμφάνισή της στο στιπλ, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Βερολίνο, όπου βελτίωσε κι άλλο την ατομική επίδοσή της στον τελικό επιτυγχάνοντας χρόνο 9:12,52 και κατέκτησε την έκτη θέση. Συμμετέσχε και στο IAAF World Athletics Final, που έγιναν τον Σεπτέμβριο του 2009 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν μπόρεσε να τερματίσει. Πάντως τα επιτεύγματά της το έτος αυτό την έφεραν πρώτη σε ψηφοφορία της αραβόφωνης ημερήσιας εφημερίδας Assahafa και ανακηρύχθηκε «Καλύτερη Τυνήσια αθλήτρια του 2009».
Ακολούθησαν τα χρόνια των κορυφαίων επιτευγμάτων της Χαμπίμπα Γκρίμπι, που σημειώθηκαν όλα στο αγώνισμα των 3000 μέτρων στιπλ και συνοψίζονται στον παρακάτω πίνακα (NR = ρεκόρ Τυνησίας, AR = παναφρικανικό ρεκόρ):
Πρέπει να σημειωθεί ότι το χρυσό μετάλλιο και η πρώτη θέση της Γκρίμπι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 τής κατοχυρώθηκαν μόλις τον Ιούνιο του 2016, επειδή η αρχική νικήτρια, η Ρωσίδα Γιούλια Ζαρίποβα, ακυρώθηκε εξαιτίας παραβιάσεων των κανόνων για το ντόπινγκ
Τον Σεπτέμβριο του 2015 η Γκρίμπι κατέρριψε το παναφρικανικό ρεκόρ στα 3000 μ. στιπλ με χρόνο 9:05,36 στις Βρυξέλλες. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 έτρεξε επίσης στον τελικό του αγωνίσματος και κατέλαβε τη 12η θέση. Προπονητής της είναι ο Ρουμάνος Κονσταντίν Νουρέσκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυνήσιοι αθλητές Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009
Ντμίτρι Μουράτοφ
Ο Ντμίτρι Αντρέγιεβιτς Μουράτοφ (ρωσ. Дмитрий Андреевич Муратов, γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1961) είναι Ρώσος δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και πολιτικός, αρχισυντάκτης της ρωσικής εφημερίδας Νόβαγια Γκαζέτα. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2021 από κοινού με τη Μαρία Ρέσσα για «τις προσπάθειές τους να περιφρουρήσουν την ελευθερία της έκφρασης, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη δημοκρατία και τη μακρόχρονη ειρήνη».
Μαζί με αρκετούς άλλους δημοσιογράφους, ο Μουράτοφ συνίδρυσε τη Νόβαγια Γκαζέτα το 1993. Διετέλεσε αρχισυντάκτης της από το 1995 μέχρι το 2017 και εκ νέου από το 2019 μέχρι σήμερα. Η εφημερίδα είναι γνωστή για τα ρεπορτάζ της πάνω σε ευαίσθητα στη Ρωσία θέματα, όπως είναι η κυβερνητική διαφθορά και οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επί αρχισυνταξίας του, ο Μουράτοφ δημοσίευσε άρθρα γραμμένα από τη μετέπειτα δολοφονηθείσα Άννα Πολιτκόφσκαγια, που επέκριναν τη διακυβέρνηση του Βλαντίμιρ Πούτιν. Με τη Νόβαγια Γκαζέτα ο Μουράτοφ βοήθησε να δημιουργηθεί «η μόνη πραγματικά ασκούσα κριτική εφημερίδα με πανεθνική απήχηση στη σημερινή Ρωσία», σύμφωνα με την Επιτροπή για την προστασία των δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists).
Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 ο Μουράτοφ κυκλοφόρησε δύο εκδόσεις της εφημερίδας του, στη ρωσική και την ουκρανική γλώσσα, λέγοντας ότι η εφημερίδα του θα αψηφούσε τους κανονισμούς περιορισμών των ρωσικών Μ.Μ.Ε., που αναφέρουν μόνο την επίσημη πληροφόρηση της κυβερνήσεως για τον πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Μονροζιέ
Το Μονροζιέ (γαλλικά: Montrozier, οξιτανικά: Mont Rosièr) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονροζιεριέν (γαλλικά: Montroziériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Γνωστική συμπεριφορική θεραπεία
Στο πλαίσιο της θεραπείας, η εστίαση τοποθετείται στον τρόπο που το άτομο αντιλαμβάνεται ένα γεγονός και πώς το αξιολογεί, και όχι τόσο στο γεγονός το ίδιο. Οι γνωστικές διεργασίες που συμβαίνουν αυτόματα κατά την διάρκεια της αξιολόγησης είναι ο στόχος στη διάρκεια της θεραπείας. Μία προβληματική αξιολόγηση ενός συμβάντος μπορεί να οδηγήσει στην διαμόρφωση λανθασμένης πεποίθησης με αποτέλεσμα μία διαφορετική συμπεριφορά του ατόμου προς το συμβάν αυτό απ' ότι θα είχε αν το αξιολογούσε διαφορετικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχοθεραπεία
887
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 887 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χερτζ
Με το όνομα Χερτζ, ή Χερτς, ονομάζεται στη Φυσική, η μονάδα μέτρησης συχνότητας οποιουδήποτε σύντομου περιοδικού φαινομένου. Η μονάδα, που συμβολίζεται διεθνώς με τα λατινικά γράμματα Hz, αφορά περίοδο ενός δευτερολέπτου και είναι ίση με «ένα κύκλο ανά δευτερόλεπτο». Με πιο απλά λόγια, συχνότητα ενός χερτζ σημαίνει ότι το φαινόμενο που μελετάμε συμβαίνει μια φορά το δευτερόλεπτο, ή διαφορετικά ότι μια πλήρης ταλάντωση ολοκληρώνεται σε χρόνο ενός δευτερολέπτου. Το χερτζ ανήκει στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων μέτρησης.
Σε μονάδες χερτζ μετρώνται οι συχνότητες τόσο των μηχανικών περιόδων όπως οι ταλαντώσεις, τα κύματα κ.λπ. όσο και των εναλλασσόμενων ηλεκτρικών ρευμάτων, των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων (φως, ραδιοκύματα κ.λπ) καθώς και των ηχητικών κυμάτων.
Το όνομα της μονάδας αυτής προτάθηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1920 από Γερμανούς φυσικούς προς τιμή του μεγάλου φυσικού του 19ου αιώνα, του Χάινριχ Χερτζ, που εργάστηκε πάνω στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Η μονάδα τέθηκε σε ισχύ από την Διεθνή Ηλεκτροτεχνική Εταιρεία τον Οκτώβριο του 1933 προς αντικατάσταση της προηγούμενης ισότιμης μονάδας «κύκλος ανά δευτερόλεπτο» που συνεχίζει παρά ταύτα να χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.Κ.Σ
Βουτσαράς Ιωαννίνων
Ο Βουτσαράς (οι ντόπιοι αναφέρονται «στην Μπτσαρά»), είναι χωριό του Νομού Ιωαννίνων.
Χερτζ
Ιστορία
Το Χερτζ ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Γερμανού φυσικού Χάινριχ Χερτζ (Heinrich Hertz) (1857-1894), ο οποίος έκανε σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις στην ηλεκρομαγνητική επιστήμη. Το όνομα καθιερώθηκε από την Διεθνή Ηλεκτροτεχνική Επιτροπή το 1930. Υιοθετίθηκε απο την Γενική Διάσκεψη Μετρών και Σταθμών (Conférence générale des poids et mesures) το 1960, αντικαθιστώντας την προηγούμενη μονάδα μέτρησης, κύκλοι ανά δευτερόλεπτο, μαζί με τα σχετικά πολλαπλάσια του, (kc/s, Mc/s και kMc/s).Ο όρος κύκλους ανά δευτερόλεπτο αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Χερτζ τη δεκαετία του 1970.
Βουτσαράς Ιωαννίνων
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Βουτσαράς βρίσκεται κοντά στα όρια με την Θεσπρωτία, στο 32ο χλμ. της παλιάς Εθνικής οδού Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας σε υψόμετρο 250 μέτρα. Μέχρι την εφαρμογή του Καλλικράτη το 2011, ήταν η έδρα του Δήμου Μολοσσών και αναφέρεται επίσημα το 1919, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, με την ονομασία Μποτσαράς ως έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.
Χερτζ
Δόνηση
Ο ήχος ταξιδεύει κατά μήκος ενός κύματος το οποίο δημιουργείται από τις ταλαντώσεις της πίεσης. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την συχνότητα των ηχητικών κυμάτων. Κάθε μουσική νότα αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη συχνότητα, η οποία μπορεί να μετρηθεί σε χερτζ. Το αυτί ενός βρέφους μπορεί να αντιληφθεί συχνότητες που κυμαίνονται απο 20 χερτζ μέχρι 20.000 χερτζ: ο μέσος ενήλικος μπορεί να ακούσει ήχους ανάμεσα στα 20 χερτζ και 16.000 χερτζ. Το φάσμα των υπερήχων υψηλής έντασης και άλλων φυσικών δονήσεων όπως μοριακές δονήσεις εκτείνεται στην περιοχή των μεγαχέρτς και πάνω.
Βουτσαράς Ιωαννίνων
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Βουτσαράς είναι κεντρικό χωριό σε ένα σύμπλεγμα πολλών μικρών οικισμών δυτικά των Ιωαννίνων. Εξυπηρετεί αρκετές ανάγκες των κατοίκων των γύρω χωριών, μιας και εκεί λειτουργούν φαρμακείο, βενζινάδικο, φούρνος, mini-market ενώ λειτουργούν δύο καφενεία και δύο ψησταριές. Στο χωριό βρίσκεται το Νηπιαγωγείο καθώς και το Δημοτικό Σχολείο του πρώην Δήμου Μολοσσών όπως επίσης το κέντρο υγείας που εξυπηρετεί την γύρω περιοχή και ο τοπικός σταθμός πυροσβεστικής. Υπάρχουν δύο ναοί στα στενά όρια του χωριού, ο Άγιος Δημήτριος (κεντρική πλατεία) και ο Άγιος Νικόλαος (κοιμητήριο). Υπάρχει επίσης και η Αγία Αναστασία μερικά μέτρα έξω από τα όρια του χωριού, προς Ηγουμενίτσα. Η κτηνοτροφία αποτελεί βασική δραστηριότητα των λιγοστών κατοίκων
Χερτζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάδες συχνότητας Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Βουτσαράς Ιωαννίνων
Διοικητικά στοιχεία
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βουτσαρά της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 105 κατοίκους ενώ με βάση την απογραφή του 2001 είχε 150.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Δουκάτο της Στυρίας
Το Δουκάτο της Στυρίας (γερμανικά: Herzogtum Steiermark, σλοβενικά: Vojvodina Štajerska, ουγγρικά: Stájer Hercegség) ήταν ένα δουκάτο που γεωγραφικά καταλάμβανε εδάφη της σύγχρονης νότιας Αυστρίας και της βόρειας Σλοβενίας. Ήταν τμήμα αρχικά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι τη διάλυσή της το 1806 και έπειτα συστατικό κράτος της Αυστροουγγαρίας μέχρι τη διάλυσή της το 1918.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα το 1180, όταν έθεσε τον Μάρτιο την Στυρία ένα δουκάτο ίσης βαρύτητας με τις γειτονικές Καρινθία και Βαυαρία. Ο μαρκήσιος Ότακαρ έγινε ο πρώτος δούκας της Στυρίας, αλλά και ο τελευταίος της αρχαίας δυναστείας Οτακάρ. Μετά το θάνατό του το 1192 η Στυρία πέρασε στον δούκα Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σλοβενία Κατηγορία:Συστατικά μέλη της Αυστριακής αυτοκρατορίας Στυρια Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αντίπατρος (ολυμπιονίκης)
Ο τίτλος Αντίπατρος (ολυμπιονίκης) μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω άτομα:
Κοτ-ντ'Ορ (νομός)
Η Κοτ-ντ'Ορ (γαλλικά: Côte-d'Or) είναι γαλλικός νομός στην περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ντιζόν, η οποία είναι επίσης πρωτεύουσα της διοικητικής περιοχής. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 21.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχονταν σε 533.213 κατοίκους κατά την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 8.763 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Κοτ-ντ'Οριάν.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία Ο νομός Κοτ-ντ'Ορ ανήκει στην περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Συνορεύει στα δυτικά με το νομό Ιόν, στα νοτιοδυτικά με τον νομό Νιέβρ, στα νότια με το νομό Σον-ε-Λουάρ, στα νοτιοανατολικά με το νομό Ζυρά, στα ανατολικά με το νομό Ωτ-Σον, στα βόρεια με το νομό Ωμπ και στα βορειοανατολικά με το νομό Ωτ-Μαρν.
Ο εθνικός δρυμός της Καμπανίας και Βουργουνδίας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα.
Η Ντιζόν απέχει από το Παρίσι 262 χιλιόμετρα κατ'ευθείαν γραμμή.
Τον νομό διαρρέουν οι παραπόταμοι των ποταμών Σηκουάνα, Ροδανού (Σον) και Λίγηρα:
Ο νομός χωρίζεται σε τέσσερις μεγάλες τοπογραφικές ενότητες: το Μορβάν στα νοτιοδυτικά, τα υψίπεδα Λανγκρ-Σατιγιοναί στα βορειοδυτικά, την πεδιάδα του Σον στα νοτιοανατολικά και το Ωσουά στα κεντροδυτικά.
Το υψηλότερο σημείο του νομού βρίσκεται στο όρος Μορβάν στα 723 μέτρα και το χαμηλότερο στα νότια του νομού στην κοινότητα Σιβρ, 174 μέτρα ύψους.
Φύταλος
Στην ελληνική μυθολογία, και ειδικότερα στην τοπική μυθολογική παράδοση της Αττικής, με το όνομα Φύταλος είναι γνωστός ένας Αττικός ήρωας, που έγινε ο γενάρχης του αττικού γένους των Φυταλιδών. Στον Φύταλο, το όνομα του οποίου παραπέμπει σε δενδροφυτείες, η θεά της γεωργίας, η Δήμητρα, δίδαξε για πρώτη φορα την καλλιέργεια της συκιάς σε ανταπόδοση της φιλοξενίας που της είχε προσφέρει όταν αυτή αναζητούσε την κόρη της, την Περσεφόνη. Τον Φύταλο τιμούσαν και στην Ελευσίνα, ενώ ο τάφος του βρισκόταν πάνω στον δρόμο Αθηνών-Ελευσίνας με σχετικό τετράστιχο επίγραμμα που διασώζει ο Παυσανίας.
Πηγές
Φυταλος
Κοτ-ντ'Ορ (νομός)
Ιστορία
Ο νομός Κοτ-ντ'Ορ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση ς στις 4 Μαρτίου 1790. Συγκροτήθηκε από τμήμα της πρώην επαρχίας της Βουργουνδίας.
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός ανήκε στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας, η οποία μετά την εδαφική μεταρρύθμιση του 2015 μετατράπηκε σε περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Διοικητική διαίρεση
εναλλ.=|μικρογραφία|280x280px|Τα διαμερίσματα του νομού Ο νομός Κοτ-ντ'Ορ χωρίζεται σε 3 διοικητικά διαμερίσματα, 23 καντόνια και 698 κοινότητες.
Πόλεις
μικρογραφία|280x280εσ|Το κτίριο της Νομαρχίας στη Ντιζόν Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Κοτ-ντ'Ορ είναι:
Οικονομία
Υπάρχουν ανθρακωρυχεία και βαριά βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του χάλυβα, των μηχανημάτων και των πήλινων ειδών. Οι περισσότερο ανεπτυγμένοι βιομηχανικοί τομείς στην Κοτ-ντ'Ορ είναι:
Η Κοτ-ντ'Ορ βρίσκεται στο κέντρο ενός πυκνού οδικού, σιδηροδρομικού και ποτάμιου δικτύου που υποστηρίζει την οικονομική δραστηριότητα του νομού. Οι μεγάλες βιομηχανίες βρίσκονται γενικά στο αστικό κέντρο της Ντιζόν, αν και μεγάλες βιομηχανίες βρίσκονται στη Σαλίβ, στο υψίπεδο του Λανγκρ, στο Σαλονζέ και στο Μονμπάρ. Η φαρμακευτική βιομηχανία παρουσίασε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Ο νομός διαθέτει επίσης περισσότερες από 2.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις που απασχολούν περίπου 50.000 άτομα. Εντούτοις, δεδομένου ότι η ζώνη στατιστικών απασχόλησης στη Ντιζόν περιλαμβάνει το αστικό και διοικητικό κέντρο της περιοχής της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ, ο τομέας των υπηρεσιών είναι αναλογικά μεγαλύτερος σε σχέση με τη βιομηχανία, σε σχέση με τις άλλες τρεις ζώνες της Κοτ-ντ'Ορ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο πύργος Ροσπό Μερικά από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα είναι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Δημοκρατία του Ριφ
μικρογραφία|Σημαία της Δημοκρατίας του Ριφ μικρογραφία|Χάρτης (οι περιοχές που περιβάλλονται με κόκκινο πλαίσιο αντιστοιχούσαν στην δημοκρατία του Ριφ) Η Δημοκρατία του Ριφ (βερβερικές γλώσσες: ⵜⴰⴳⴷⵓⴷⴰ ⵏ ⴰⵔⵔⵉⴼ, Tagduda n Arrif, επίσημα Συνομόσπονδη Δημοκρατία των Φυλών του Ριφ) ήταν βραχύβια δημοκρατία στο βόρειο Μαρόκο που υπήρχε μεταξύ του 1921 και 1926. Δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1921, όταν οι άνθρωποι του Ριφ επαναστάτησαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την ισπανική κατοχή, καθώς και από το σουλτάνο του Μαρόκου Γιουσέφ.
Προφίλ
Πρωτεύουσα ήταν το Ατζντίρ και νόμισμα το Ριφφάν. Η εθνική Ημέρα της Ανεξαρτησίας εορταζόταν στις 18 Σεπτεμβρίου και ο συνολικός πληθυσμός του εκτιμόταν σε 550.000 άτομα. Η ανεξαρτησία του Ριφ ανακοινώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1921 με τον Μοχάμεντ Αμπντ αλ-Κριμ ως πρόεδρος ή αρχηγός. Η Δημοκρατία του Ριφ συστάθηκε επίσημα στις 1 Φεβρουαρίου 1923, με τον Αμπντ αλ-Κριμ ως αρχηγό του κράτους. Ο πρωθυπουργός, από τον Ιούλιο του 1923 έως τις 27 Μαΐου 1926, ήταν ο Μπεν Χατζ Χατμί και ο Στρατηγός Ντρις Ρίφι Τεμσάμανι ονομαζόταν Μπασά ή Κυβερνήτης του Ριφ. Το κράτος διαλύθηκε από τις ισπανικές και γαλλικές δυνάμεις κατοχής στις 27 Μαΐου του 1926, μετά από τις μεγάλες και αιματηρές μάχες του πολέμου του Ριφ. Στις μάχες χρησιμοποιήθηκαν γερμανικά χημικά όπλα κατά των βερβερικών πληθυσμών από τις ισπανικές και γαλλικές δυνάμεις κατοχής.
Ιστορία
Αν και οι Βέρβεροι αντιστέκονταν ενάντια στους Ισπανούς και Γάλλους εισβολές στο Μαρόκο, δεν ήταν σε θέση να εδραιώσουν την εξουσία και επανειλημμένα επέστρεφαν στις εμφύλιες διαμάχες. Η εξέγερση μετά τη συνθήκη της Φεζ του 1912 κατέληξε σε αποτυχία, διότι οι φυλετικές συμμαχίες εναντίον του γαλλικού κράτους διαλύθηκαν μέσα σε λίγους μήνες.
Ο Μουχάμαντ Ίμπν Αμπντ αλ Καρίμ αλ-Χατάμπι, πρώην δικαστής (καντής), έγινε αρχηγός των Βερβέρων στο Ριφ. Έχοντας δημιουργήσει μια δομή διοίκησης και εξουσίας, ο Αμπντ νίκησε επανειλλημένως τους Ισπανούς και τους περιόρισε σε μερικά παράκτια φυλάκια. Ήθελε να δημιουργήσει σταθερό βερβερικό κράτος για να τους προστατεύσει από τις μακροχρόνιες συγκρούσεις. Ο Αμπντ ελ-Κριμ απέστειλε διπλωματικούς εκπροσώπους στο Λονδίνο και στο Παρίσι για να προσπαθήσει να εδραιώσει διπλωματικές σχέσεις με την Ευρώπη.
Στα τέλη του 1925, οι Γάλλοι και Ισπανοί δημιούργησαν κοινή ομάδα εργασίας 500.000 ανδρών υποστηριζόμενη από άρματα μάχης και αεροσκάφη. Από το 1923 και μετά, οι Ισπανοί χρησιμοποιούσαν γερμανικά χημικά όπλα. Η Δημοκρατία του Ριφ κατέρρευσε τον Μάιο του 1926, αλλά οι αντάρτες του Ριφ συνέχισαν να παλεύουν μέχρι το 1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Γενικές εκλογές της Μπουρκίνα Φάσο (2020)
Στις 22 Νοεμβρίου 2020 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στην Μπουρκίνα Φάσο, για να εκλεγούν ο Πρόεδρος της χώρας και τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης.
Οι υποψήφιοι της προεδρικής εκλογής ήταν 13, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος Ρος Μαρκ Κριστιάν Καμπορέ ο οποίος διεκδίκησε την επανεκλογή του για μία δεύτερη θητεία. Η διοργάνωση των εκλογών επισκιάστηκε από τους φόβους για εξάπλωση του κορονοϊού καθώς και από τις απειλές για τρομοκρατικές ενέργειες.
Ο πρόεδρος Καμπορέ επανεξελέγη συγκεντρώνοντας το 57,87% των ψήφων.
Ιστορικό
Οι προηγούμενες προεδρικές εκλογές, του 2015, ήταν οι πρώτες που έγιναν μετά την παραίτηση του επί πολλά χρόνια Προέδρου Μπλεζ Κομπαορέ, ο οποίος ανέβηκε στην εξουσία το 1987 και κυβέρνησε τη χώρα για 27 χρόνια. Στις 31 Οκτωβρίου 2014 αναγκάστηκε να παραιτηθεί, επειδή κατόπιν μίας διάσπασης στο κόμμα του, το Κογκρέσο Δημοκρατίας και Προόδου, έχασε την υποστήριξη που χρειαζόταν στο κοινοβούλιο. Μία ομάδα 75 βουλευτών, με αρχηγό τον Ρος Μαρκ Κριστιάν Καμπορέ, εγκατέλειψε το κυβερνών κόμμα και ίδρυσε το Λαϊκό Κίνημα Προόδου. Μετά τις εκλογές του 2015 ο Κριστιάν Καμπορέ έγινε ο νέος Πρόεδρος της χώρας.
Οι τρέχουσες εκλογές θα διεξαχθούν υπό τους φόβους για εξάπλωση του κορονοϊού καθώς και από τις απειλές για τρομοκρατικές ενέργειες. Η ασφάλεια της χώρας απειλείται από τις επιθέσεις τζιχαντιστών και εκτιμάται ότι τον τελευταίο χρόνο 2.730 άτομα έχασαν τις ζωές τους σε τέτοιες επιθέσεις και γύρω στο ένα εκατομμύριο άτομα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Λόγω των ταραχών τα 1334 από τα 22.000 εκλογικά κέντρα δεν θα λειτουργήσουν την ημέρα των εκλογών. Πάνω από 400.000 άτομα δεν κατάφεραν να εγγραφούν για να ψηφίσουν, και πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα, που ισοδυναμούν με το 17% του εκλογικού σώματος, είναι εσωτερικά εκτοπισμένοι ή έχουν διαφύγει στο εξωτερικό και είναι πιθανό ότι δεν θα προσέλθουν στην ψηφοφορία. Γενικά αναμένεται ότι η προσέλευση θα είναι χαμηλή.
Χρονοδιάγραμμα
Η Ανεξάρτητη Εθνική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε το χρονοδιάγραμμα των εκλογών:
Προεδρική εκλογή
Η εκλογή του Προέδρου γίνεται με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων, για πενταετή θητεία. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή θα συγκεντρώσει το 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί κανένας νικητής τότε θα διεξαχθεί δεύτερος γύρος στον οποίο θα διαγωνιστούν οι δύο υποψήφιοι που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο.
Εκλογή Πρωθυπουργού
Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο και πρέπει να έχει την έγκριση της Εθνοσυνέλευσης.
Βουλευτικές εκλογές
Η Εθνοσυνέλευση της Μπουρκίνα Φάσο αποτελείται από 127 μέλη, τα οποία εκλέγονται με άμεσες δημοκρατικές εκλογές για πενταετή θητεία. Από αυτά:
Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων και απλή ποσόστωση.
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της χώρας ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα λόγω δικαστικής απόφασης.
Συμμετοχές
Στην προεδρική εκλογή συμμετέχουν 13 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων μία γυναίκα:
Δημοσκοπήσεις
Στις 1-10 Ιουνίου 2020 έγινε μία δημοσκόπηση στην οποία 2.506 άτομα από τις 13 περιοχές της χώρας απάντησαν για τις απόψεις τους σε κάποια πολιτικά ζητήματα.
Παραπομπές
2020 Μπουρκινα Φασο
890
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μονσαλές
Το Μονσαλές (γαλλικά: Montsalès, οξιτανικά: Montsalés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονσαλιζιέν (γαλλικά: Montsalisiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ντιγιάρμπακιρ
Το Ντιγιάρμπακιρ (Diyarbakır· Տիգրանակերտ· · Amed), ιστορικά γνωστό ως Άμιδα, είναι η μεγαλύτερη πόλη του τουρκικού Κουρδιστάν. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Τίγρη και είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ντιγιαρμπακίρ. Με πληθυσμό 1.010.032 κατοίκους (2018), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Νοτιοανατολική Ανατολίας μετά την Γκαζιαντέπ.
Η πόλη είναι αρχαιότατη και αναφέρεται σε ασσυριακές και αραμαϊκές πηγές. Το σημερινό της όνομα προέρχεται από την αραβική φράση «χώρα (της φυλής) του Μπακρ», μεσαιωνική ονομασία της Άνω Μεσοποταμίας. Ωστόσο κατά την κεμαλική περίοδο το αραβικό/οθωμανικό της όνομα μετασχηματίστηκε σε Ντιγιάρμπακιρ (χώρα του μπακιριού), παρετυμολογώντας την από τα ορυχεία χαλκού που βρίσκονταν στην περιοχή. Μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη είχε σημαντικό χριστιανικό πληθυσμό, αρμενικό και συριακό, ο οποίος όμως εξοντώθηκε ή εκτοπίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σήμερα ο πληθυσμός της πόλης είναι στη μεγάλη πλειοψηφία του Κούρδοι, και γι'αυτό η πόλη θεωρείται ως η «ανεπίσημη πρωτεύουσα» του τουρκικού Κουρδιστάν.
Σημαντικά αξιοθέατα της πόλης αποτελούν τα άριστα διατηρούμενα βυζαντινά τείχη (ανηγερμένα από τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β'), μήκους 5,8 χιλιομέτρων, τα οποία από το 2015 αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, το σελτζουκικό τζαμί του Μαλίκ Σαχ (γιου του Αλπ Αρσλάν) και η συριακή εκκλησία της Παναγίας. Γνωστότερο τοπικό αγροτικό προϊόν είναι το καρπούζι που αποτελεί και το έμβλημα της πόλης (επικαθήμενο πάνω σε μικρογραφία των τειχών).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άμιδα Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία
Τετράπλευρο
Τετράπλευρο στη γεωμετρία είναι ένα πολύγωνο με τέσσερις πλευρές. Ένα τετράπλευρο με κυρτό χωρίο λέγεται κυρτό τετράπλευρο.
Ταξινόμηση
thumbnail|Ταξινόμηση των τετραπλεύρων.|500px Τα τετράπλευρα μπορούν να ταξινομηθούν με βάση, διαδοχικά, την συνεπιπεδότητα των κορυφών, την κυρτότητα του χωρίου, την παραλληλία των πλευρών και την ισότητα γωνιών ή πλευρών, όπως φαίνεται στο διάγραμμα.
Ιδιότητες
thumbnail|left|Επίπεδο κυρτό τετράπλευρο και οι διαγώνιοί του.|300px
Δείτε επίσης
*
Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας
Οταν διαδέχθηκε τον πατέρα του το 997 ο Στέφανος έπρεπε να πολεμήσει για τον θρόνο εναντίον του συγγενή του Κόπανι, που υποστηριζόταν από μεγάλο αριθμό παγανιστών πολεμιστών. Νίκησε τον Κόπανι με τη βοήθεια ξένων ιπποτών, συμπεριλαμβανομένων των Βέτσελιν, Χοντ και Πάζμανι, και γηγενών αρχόντων. Στέφθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1000 ή την 1η Ιανουαρίου 1001 με στέμμα που έστειλε ο Πάπας Σιλβέστρος Β΄. Σε μια σειρά πολέμων εναντίον ημιανεξάρτητων φυλών και οπλαρχηγών-συμπεριλαμβανομένων των Μαύρων Ούγγρων και του θείου του, Γκιούλα του Νεότερου-ενοποίησε τη λεκάνη των Καρπαθίων. Προστάτευσε την ανεξαρτησία του βασιλείου του αναγκάζοντας τα εισβαλόντα στρατεύματα του Κορράδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να αποσυρθούν από την Ουγγαρία το 1030.
Επέζησε όλων των παιδιών του, πεθαίνοντας στις 15 Αυγούστου 1038, και θάφτηκε στη νέα του βασιλική, χτισμένη στο Σέκεσφεχερβαρ και αφιερωμένη στην Παναγία. Τον θάνατό του ακολούθησαν εμφύλιοι πόλεμοι που κράτησαν για δεκαετίες. Ανακηρύχτηκε άγιος από τον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄, μαζί με τον γιο του Εμερικ και τον επίσκοπο Γεράρδο του Τσάναντ, το 1083. Ο Στέφανος είναι δημοφιλής άγιος στην Ουγγαρία και τις γειτονικές χώρες. Στην Ουγγαρία η γιορτή του (που γιορτάζεται στις 20 Αυγούστου) είναι επίσης δημόσια αργία, γνωστή ως Ημέρα Ιδρυσης του Κράτους.
Πρώτα χρόνια (περ. 975–997)
Το έτος γέννησης του Στέφανου είναι αβέβαιο καθώς δεν καταγράφηκε σε έγγραφα της εποχής. Ουγγρικά και πολωνικά χρονικά που γράφτηκαν αιώνες αργότερα δίνουν τρία διαφορετικά έτη: 967, 969 και 975. Η ομόφωνη μαρτυρία των τριών βίων αγίων του τέλους του 11ου αιώνα ή των αρχών του 12ου αιώνα και άλλων ουγγρικών πηγών, που αναφέρουν ότι ο Στέφανος ήταν «ακόμη έφηβος» το 997, τεκμηριώνει την αξιοπιστία του τελευταίου έτους (975). Ο Ελάσσων Βίος του Στεφάνου προσθέτει ότι γεννήθηκε στο Eστεργκομ, που σημαίνει ότι γεννήθηκε μετά το 972 επειδή ο πατέρας του Γκέζα, Μεγάλος Πρίγκιπας των Ούγγρων επέλεξε το Eστεργκομ ως βασιλική κατοικία εκείνο το έτος. Ο Γκέζα προώθησε τη διάδοση του Χριστιανισμού μεταξύ των υπηκόων του με τη βία, αλλά δεν έπαψε ποτέ να λατρεύει ειδωλολατρικούς θεούς. Τόσο ο Μείζων Βίος του γιου του όσο και ο σχεδόν σύγχρονός του Τίτμαρ του Μέρσεμπουργκ περιέγραψαν τον Géza ως ένα σκληρό μονάρχη, υποδηλώνοντας ότι ήταν ένας τύραννος, που εδραίωσε ανηλεώς την εξουσία του στους επαναστατημένους Ούγγρους άρχοντες.
Τα ουγγρικά χρονικά συμφωνούν ότι μητέρα του Στέφανου ήταν η Σάρολτ, κόρη του Γκιούλα, Ούγγρου οπλαρχηγού με δικαιοδοσία είτε στην Τρανσυλβανία είτε στην ευρύτερη περιοχή της συμβολής των ποταμών Τίσα και Μάρος. Πολλοί ιστορικοί - συμπεριλαμβανομένων των Παλ Ενγκελ και Γκιούλα Κρίστο - υποστηρίζουν ότι ο πατέρας της ταυτίζεται με τον "Γκύλας", που είχε βαπτιστεί στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 952 και "παρέμεινε πιστός στον Χριστιανισμό", σύμφωνα με τον Βυζαντινό χρονικογράφο Ιωάννη Σκυλίτζη. Ωστόσο αυτός ο προσδιορισμός δεν γίνεται ομόφωνα αποδεκτός. Ο ιστορικός Γκιέργκι Γκιέρφι αναφέρει ότι δεν ήταν ο πατέρας της Σάρολτ, αλλά ο μικρότερος αδελφός του, που βαφτίστηκε στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Σε αντίθεση με όλες τις ουγγρικές πηγές το Πολωνοουγγρικό Χρονικό και μεταγενέστερες πολωνικές πηγές αναφέρουν ότι η μητέρα του Στέφανου ήταν η Αντελχάιντ, μια κατά τα άλλα άγνωστη αδελφή του Δούκα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, αλλά η αξιοπιστία αυτής της έκθεσης δεν γίνεται αποδεκτή από τους σύγχρονους ιστορικούς. Ο Στέφανος γεννήθηκε ως 'Βάικ, ένα όνομα που προέρχεται από την τουρκική λέξη βάι'', που σημαίνει "ήρωας", "κύριος", "πρίγκιπας" ή "πλούσιος". Ο Μείζων Βίος του Στέφανου αφηγείται ότι βαφτίστηκε από τον άγιο επίσκοπο Αδαλβέρτο της Πράγας, που έμεινε στην αυλή του Γκέζα αρκετές φορές μεταξύ 983 και 994. Ωστόσο ο σχεδόν σύγχρονος Βίος του Αγίου Αδαλβέρτου, γραμμένος από τον Μπρούνο του Κβέρφουρτ, δεν αναφέρει αυτό το γεγονός. Κατά συνέπεια η ημερομηνία της βάπτισης του Στέφανου είναι άγνωστη: ο Γκιέρφι υποστηρίζει ότι βαφτίστηκε αμέσως μετά τη γέννησή του, ενώ ο Kρίστο προτείνει ότι έλαβε το βάπτισμα μόλις πριν από τον θάνατο του πατέρα του το 997.
Ο επίσημος βίος του Αγίου Στέφανου, που γράφτηκε από τον επίσκοπο Χάρτβικ και εγκρίθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, αφηγείται ότι "ήταν πλήρως εκπαιδευμένος στη γνώση της τέχνης της γραμματικής" στην παιδική του ηλικία. Αυτό σημαίνει ότι σπούδασε λατινικά, αν και κάποιος σκεπτικισμός είναι δικαιολογημένος καθώς λίγοι βασιλιάδες αυτής της εποχής ήταν σε θέση να γράψουν. Οι δύο άλλοι βίοι του του τέλους του 11ου αιώνα δεν αναφέρουν για σπουδές της γραμματικής, αναφέροντας μόνο ότι "μεγάλωσε με εκπαίδευση κατάλληλη για έναν μικρό πρίγκιπα". Ο Kρίστο αναφέρει ότι η τελευταία παρατήρηση αναφέρεται μόνο στη φυσική εκπαίδευση του Στέφανου, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του σε κυνήγια και στρατιωτικές δραστηριότητες. Σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό ένας από τους δασκάλους του ήταν ένας κόμης Δεόδατος από την Ιταλία, που αργότερα ίδρυσε ένα μοναστήρι στην Tάτα.
Σύμφωνα με τους βίους του Στέφανου ο Μεγάλος Πρίγκιπας Γκέζα συγκάλεσε μια συνέλευση των Ούγγρων οπλαρχηγών και πολεμιστών όταν ο Στέφανος «ανέβηκε στο πρώτο στάδιο της εφηβείας», σε ηλικία 14 ή 15 ετών. Ο Γκέζα πρότεινε τον Στέφανο ως διάδοχό του και όλοι οι παρόντες έδωσαν όρκο πίστης στον νεαρό πρίγκιπα. Ο Γκιέρφι γράφει επίσης, χωρίς να προσδιορίζει την πηγή του, ότι ο Γκέζα διόρισε τον γιο του να κυβερνήσει το "δουκάτο της Νίτρα" εκείνη την εποχή. Οι Σλοβάκοι ιστορικοί, συμπεριλαμβανομένων των Γιαν Σταϊνχύμπελ και Γιαν Λούκατσκα, αποδέχονται την άποψη του Γκιέρφι και υποστηρίζουν ότι ο Στέφανος διοικούσε τη Νίτρα από το 995 περίπου.
Ο Γκέζα κανόνισε τον γάμο του Stephen, με την Γκίζελα, κόρη του Ερρίκου Β΄, Δούκα της Βαυαρίας, μέσα στο ή μετά το 995. Αυτός ο γάμος καθιέρωσε τον πρώτο οικογενειακό δεσμό μεταξύ Ούγγρου ηγεμόνα και Δυτικοευρωπαϊκού κυβερνώντος οίκου, καθώς η Γκίζελα ήταν στενά συνδεδεμένη με τη δυναστεία των Οθωνιδών των Αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση που διατηρείται στο Αβαείο του Σάγιερν της Βαυαρίας η τελετή έγινε στο ομώνυμο κάστρο και γιορτάστηκε από τον Άγιο Αδάλβερτο. Η Γκίζελα συνοδεύτηκε στη νέα της κατοικία από Βαυαρούς ιππότες, πολλοί από τους οποίους έλαβαν γαίες από τον σύζυγό της και εγκαταστάθηκαν στην Ουγγαρία, βοηθώντας στην ενίσχυση της στρατιωτικής θέσης του Στέφανου. Ο Γκιέρφι γράφει ότι ο Στέφανος και η σύζυγός του «πιθανότατα» εγκαταστάθηκαν στη Nίτρα μετά τον γάμο τους.
Μεγάλος Πρίγκιπας (997-1000)
Ο Μεγάλος Πρίγκιπαςς Γκέζα πέθανε το 997. Ο Στέφανος συγκάλεσε μια συνέλευση στο Eστεργκομ, όπου οι υποστηρικτές του τον ανακήρυξαν Μεγάλο Πρίγκιπα. Αρχικά έλεγχε μόνο τις βορειοδυτικές περιοχές της λεκάνης των Καρπαθίων, ενώ στην υπόλοιπη κυριαρχούσαν ακόμη οι φυλετικοί οπλαρχηγοί. Η άνοδος του Στέφανου στον θρόνο ήταν σύμφωνη με την αρχή της πρωτοτοκίας, που όριζε ότι τον πατέρα διαδεχόταν ο (μεγαλύτερος) γιος του. Από την άλλη αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την αρχή της αρχαιότητας, σύμφωνα με την οποία τον Γκέζα θα έπρεπε να διαδεχθεί το πρεσβύτερο μέλος της δυναστείας των Άρπαντ, που εκείνη την εποχή ήταν ο Kόπανι, που είχε τον τίτλο Δούκας του Σόμογκι και για πολλά χρόνια τη διοίκηση των περιοχών της Υπερδουναβίας νότια της Λίμνης Μπάλατον. Ο Kόπανι έκανε πρόταση γάμου στη Σάρολτ, χήρα του αδελφού του Γκέζα, σύμφωνα με το σχετικό ειδωλολατρικό έθιμο. Ανακοίνωσε επίσης τη διεκδίκηση του θρόνου. Παρόλο που δεν αποκλείεται να είχε βαπτιστεί ήδη ο Kόπανι το 972, οι περισσότεροι υποστηρικτές του ήταν ειδωλολάτρες, αντίπαλοι του χριστιανισμού που εκπροσωπούσε ο Στέφανος και της κατά κύριο λόγο γερμανικής ακολουθίας του. Ένας καταστατικός χάρτης του 1002 για το Αρχιαββαείο της Πανονχάλμα γράφει για πόλεμο μεταξύ "Γερμανών και Ούγγρων" όταν αναφέρεται στις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Στέφανου και Kόπανι Ακόμα κι έτσι ο Γκιέρφι αναφέρει ότι τα Oszlar ("Αλανοί"), Besenyő ("Πετσενέγκοι"), Kér και άλλα τοπωνύμια, που αναφέρονται σε εθνοτικές ομάδες ή ουγγρικές φυλές στην Υπερδανουβία γύρω από τα υποτιθέμενα όρια του δουκάτου του Kόπανι, υποδηλώνουν ότι σημαντικές βοηθητικές μονάδες και ομάδες Ούγγρων πολεμιστών - που είχαν εγκατασταθεί εκεί από τον Μεγάλο Πρίγκιπα Γκέζα - πολέμησαν στον στρατό του Στέφανου.
Ο Kρίστο αναφέρει ότι ολόκληρη η σύγκρουση μεταξύ Στέφανου και Kόπανι ήταν μόνο μια κόντρα μεταξύ δύο μελών της δυναστείας των Άρπαντ, χωρίς καμία επίδραση στους άλλους Ουγγρικούς φυλετικούς ηγέτες. Ο Kόπανι και τα στρατεύματά του εισέβαλαν στις βόρειες περιοχές της Υπερδανουβίας, κατέλαβαν πολλά από τα οχυρά του Στέφανου και λεηλάτησαν τα εδάφη του. Ο Στέφανος, που σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό " ήταν για πρώτη φορά ζωσμένος το σπαθί του", τοποθέτησε τους αδελφούς Χοντ και Πάζμανι επικεφαλής της δικής του φρουράς και όρισε τον Βέτσελιν να ηγηθεί του βασιλικού στρατού. Ο τελευταίος ήταν ένας Γερμανός ιππότης που είχε έρθει στην Ουγγαρία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γκέζα. Σύμφωνα με το Gésta Hunnorum et Hungarorum του Σίμων του Κέζα και το Εικονογραφημένο Χρονικό οι Χοντ και Πάζμανι ήταν «ιππότες Σουαβικής καταγωγής» που εγκαταστάθηκαν στην Ουγγαρία είτε επί Γκέζα είτε κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Στέφανου. Από την άλλη πλευρά ο Λούκατσκα και άλλοι Σλοβάκοι ιστορικοί αναφέρουν ότι οι Χοντ και Πάζμανι ήταν "Σλοβάκοι" ευγενείς που είχαν προσχωρήσει στον Στέφανο κατά τη διάρκεια της διοίκησής του στη Νίτρα.
Ο Kόπανι πολιορκούσε τον Βέσπρεμ όταν ενημερώθηκε για την άφιξη του στρατού του Στέφανου. Στη μάχη που ακολούθησε ο Στέφανος πέτυχε μια αποφασιστική νίκη επί των εχθρών του. Ο Kόπανι σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Το σώμα του τεμαχίστηκε και τα μέρη του εκτέθηκαν στις πύλες των οχυρών του Εστεργκομ, του Γκιέρ, της Γκιούλαφεχερβαρ (Άλμπα Ιούλια, Ρουμανία) και του Βέσπρεμ προς παραδειγματισμό όλων εκείνων που συνωμοτούσαν εναντίον του νεαρού μονάρχη.
Ο Στέφανος κατέλαβε το δουκάτο του Kόπανι και παραχώρησε μεγάλα κτήματα στους δικούς του. Διέταξε επίσης οι πρώην υπήκοοι του Kόπανι να πληρώνουν τη δεκάτη στο Αρχιαββαείο της Πανονχάλμα, σύμφωνα με την πράξη της ίδρυσης αυτού του μοναστηριού που έχει διατηρηθεί σε χειρόγραφο που περιέχει παρεμβολές. Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι «δεν υπήρχαν άλλες επισκοπές και μοναστήρια στην Ουγγαρία» εκείνη την εποχή. Από την άλλη ο σχεδόν σύγχρονός του επίσκοπος Tίτμαρ του Mέρσεμπουργκ αναφέρει ότι ο Στέφανος "εγκατέστησε επισκοπές στο βασίλειό του" πριν στεφθεί βασιλιάς. Αν η τελευταία έκθεση είναι έγκυρη οι επισκοπές Βέσπρεμ και Γκιέρ είναι οι πιο πιθανές υποψήφιες, σύμφωνα με τον ιστορικό Γκάμπορ Τόροτσκαϊ.
Στέψη (1000–1001)
Διατάσσοντας την έκθεση ενός μέρους του πτώματος του Kόπανι στο Γκιούλαφεχερβαρ, έδρα του θείου από τη μητέρα του, Γκιούλα του Νεότερου, ο Στέφανος επιβεβαίωσε την αξίωσή του να κυβερνήσει όλες τις χώρες όπου κυριαρχούσαν Ούγγροι άρχοντες. Αποφάσισε επίσης να ενισχύσει το διεθνές του κύρος υιοθετώντας τον τίτλο του βασιλιά. Ωστόσο οι ακριβείς συνθήκες της στέψης του και οι πολιτικές συνέπειές της είναι αντικείμενο επιστημονικών συζητήσεων.
Ο Tίτμαρ του Mέρσεμπουργκ γράφει ότι ο Στέφανος έλαβε το στέμμα «με την εύνοια και την προτροπή» του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ (β. 996–1002), υπονοώντας ότι ο Στέφανος δέχτηκε την υπεροχή του αυτοκράτορα πριν από τη στέψη του. Από την άλλη πλευρά όλοι οι βίοι του Στέφανου τονίζουν ότι έλαβε το στέμμα του από τον Πάπα Σιλβέστρο Β΄ (999–1003). Ο Κρίστο και άλλοι ιστορικοί  επισημαίνουν ότι ο Πάπας Σιλβέστρος και ο Αυτοκράτορας Όθων ήταν στενοί σύμμαχοι, πράγμα που σημαίνει ότι και οι δύο αναφορές είναι έγκυρες: ο Στέφανος «έλαβε το στέμμα και τον καθαγιασμό» από τον Πάπα, αλλά όχι χωρίς τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα. Περίπου 75 χρόνια μετά τη στέψη ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ ( 1075–1085), που διεκδίκησε επικυριαρχία επί της Ουγγαρίας, δήλωσε ότι ο Στέφανος «προσέφερε και αφιέρωσε» την Ουγγαρία στον Άγιο Πέτρο»(δηλαδή στην Αγία Έδρα). Σε μια αντίθεση έκθεση ο Μείζων Βίος του Στεφάνου αναφέρει ότι ο Βασιλιάς προσέφερε την Ουγγαρία στην Παναγία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί - συμπεριλαμβανομένων των Παλ Ενγκελ και του Mίκλος Mόλναρ - γράφουν ότι ο Στέφανος πάντα υποστήριζε την κυριαρχία του και δεν αποδέχθηκε ποτέ την παπική ή αυτοκρατορική υπεροχή. Για παράδειγμα κανένας από τους χάρτες του δεν είναι χρονολογημένος σύμφωνα με τα χρόνια της βασιλείας των αυτοκρατόρων της εποχής του, κάτι που θα συνέβαινε αν ήταν υποτελής τους. Επιπλέον ο Στέφανος αναφέρει στο προοίμιο του Πρώτου του Βιβλίου Νόμων ότι κυβερνούσε το βασίλειό του "με το θέλημα του Θεού".
Η ακριβής ημερομηνία της στέψης του Στέφανου είναι άγνωστη. Σύμφωνα με μεταγενέστερη ουγγρική παράδοση στέφθηκε την πρώτη ημέρα της δεύτερης χιλιετίας, που μπορεί να αναφέρεται είτε στις 25 Δεκεμβρίου 1000 είτε στην 1 Ιανουαρίου 1001. Λεπτομέρειες για τη στέψη του Στέφανου που διατηρούνται στον Μείζονα Βίο του υποδηλώνουν ότι η τελετή, που πραγματοποιήθηκε στο Eστεργκομ ή στο Σέκεσφεχερβαρ ακολούθησε την ιεροτελεστία της στέψης των Γερμανών βασιλιάδων. Κατά συνέπεια ο Στέφανος χρίστηκε με άγιο μύρο κατά την τελετή. Το πορτρέτο του Στέφανου διατηρημένο στον βασιλικό του μανδύα από το 1031, δείχνει ότι το στέμμα του, όπως το διάδημα του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα, ήταν κυκλικό διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους.
Εκτός από το στέμμα του ο Στέφανος θεωρούσε ένα δόρυ με σημαία ως σημαντικό σύμβολο της κυριαρχίας του. Για παράδειγμα τα πρώτα του νομίσματα φέρουν την επιγραφή LANCEA REGIS ("το δόρυ του βασιλιά") και απεικονίζουν ένα χέρι που κρατά ένα δόρυ με σημαία. Σύμφωνα με τον σύγχρονό του Αντεμάρ ντε Σαμπάν ένα δόρυ είχε δοθεί στον πατέρα του Στεφάνου από τον αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ ως ένδειξη του δικαιώματος του Γκέζα να "απολαμβάνει τη μεγαλύτερη ελευθερία στην κατοχή της χώρας του". Ο Στέφανος χαρακτηρίζεται ποικιλοτρόπως - Ungarorum rex («βασιλιάς των Ούγγρων»), Pannoniorum rex («βασιλιάς των Παννονίων») ή Hungarie rex («βασιλιάς της Ουγγαρίας») - στα διατάγματά του.