cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραθορμόνη
Ρύθμιση του φωσφορικού ορού
Ωστόσο, η παραθορμόνη ενισχύει την πρόσληψη φωσφορικών αλάτων από το έντερο και τα οστά στο αίμα. Στα οστά, απελευθερώνεται λίγο περισσότερο ασβέστιο από ότι φωσφορικά από τη διάσπαση των οστών. Στα έντερα, η απορρόφηση τόσο του ασβεστίου όσο και των φωσφορικών μεσολαβείται από την αύξηση της ενεργοποιημένης βιταμίνης D. Η απορρόφηση των φωσφορικών δεν εξαρτάται τόσο από τη βιταμίνη D όσο αυτή του ασβεστίου. Το τελικό αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της παραθορμόνης είναι μια μικρή καθαρή πτώση στη συγκέντρωση φωσφορικών στον ορό.
Ρύθμιση έκκρισης παραθορμόνης
Η έκκριση της παραθυρεοειδούς ορμόνης προσδιορίζεται κυρίως από τη συγκέντρωση ιονισμένου ασβεστίου στον ορό μέσω αρνητικής ανάδρασης. Τα κύτταρα των παραθυρεοειδών εκφράζουν υποδοχείς που ανιχνεύουν το ασβέστιο στην κυτταρική επιφάνεια. Η παραθορμόνη εκκρίνεται όταν το [Ca 2+ ] είναι μειωμένο (η καλσιτονίνη εκκρίνεται όταν τα επίπεδα ασβεστίου στον ορό είναι αυξημένα). Οι συζευγμένοι με πρωτεΐνη G υποδοχείς ασβεστίου δεσμεύουν το εξωκυτταρικό ασβέστιο και βρίσκονται στην επιφάνεια μεγάλης ποικιλίας κυττάρων που βρίσκονται στον εγκέφαλο, την καρδιά, το δέρμα, το στομάχι, τα κύτταρα C και άλλους ιστούς. Στους παραθυρεοειδείς αδένες, οι υψηλές συγκεντρώσεις εξωκυτταρικού ασβεστίου έχουν ως αποτέλεσμα την ενεργοποίηση του συζευγμένου με την πρωτεΐνη Gq καταρράκτη μέσω της δράσης της φωσφολιπάσης C. Αυτό υδρολύει τη 4,5-διφωσφορική φωσφατιδυλινοσιτόλη (PIP2) για να απελευθερώσει τους ενδοκυτταρικούς αγγελιοφόρους IP3 και διακυλογλυκερόλη (DAG). Τελικά, αυτοί οι δύο αγγελιοφόροι έχουν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση ασβεστίου από τις ενδοκυτταρικές αποθήκες στον κυτταροπλασματικό χώρο. Ως εκ τούτου, η υψηλή εξωκυτταρική συγκέντρωση ασβεστίου οδηγεί σε αύξηση της συγκέντρωσης ασβεστίου στο κυτταρόπλασμα. Σε αντίθεση με τον μηχανισμό που χρησιμοποιούν τα περισσότερα εκκριτικά κύτταρα, αυτή η υψηλή συγκέντρωση ασβεστίου στο κυτταρόπλασμα αναστέλλει τη σύντηξη κυστιδίων που περιέχουν κόκκους προσχηματισμένης παραθορμόνης με τη μεμβράνη των κυττάρων των παραθυρεοειδών και έτσι αναστέλλει την απελευθέρωση της ΡΤΗ.
Στους παραθυρεοειδείς, το μαγνήσιο εξυπηρετεί αυτόν τον ρόλο στη σύζευξη ερεθίσματος-έκκρισης. Μια ήπια μείωση των επιπέδων μαγνησίου στον ορό διεγείρει την επαναρροφητική δραστηριότητα της παραθορμόνης στα νεφρά. Η σοβαρή υπομαγνησιαιμία αναστέλλει την έκκριση παραθορμόνης και επίσης προκαλεί αντίσταση στην παραθορμόνη, οδηγώντας σε μια μορφή υποπαραθυρεοειδισμού που είναι αναστρέψιμη.
Διαταραχές
Ο υπερπαραθυρεοειδισμός, η παρουσία υπερβολικών ποσοτήτων παραθορμόνης στο αίμα, εμφανίζεται σε δύο πολύ διακριτές καταστάσεις. Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός οφείλεται σε αυτόνομη, μη φυσιολογική υπερέκκριση παραθορμόνης από τον παραθυρεοειδή αδένα, ενώ ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι ένα κατάλληλα υψηλό επίπεδο παραθορμόνης που θεωρείται ως φυσιολογική απόκριση στην υπασβεστιαιμία. Χαμηλά επίπεδα παραθορμόνης στο αίμα είναι γνωστά ως υποπαραθυρεοειδισμός και συνήθως οφείλεται σε βλάβη ή αφαίρεση των παραθυρεοειδών αδένων κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης στον θυρεοειδή.
Υπάρχει ένας αριθμός σπάνιων αλλά καλά περιεγραμμένων γενετικών καταστάσεων που επηρεάζουν τον μεταβολισμό της παραθορμόνης, συμπεριλαμβανομένου του ψευδοϋποπαραθυρεοειδισμού, της οικογενούς υποασβεστιουρικής υπερασβεστιαιμίας και της αυτοσωμικής κυρίαρχης υπερασβεστιαιμίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η παραθορμόνη είναι αμετάβλητη στον ψευδοψευδοϋποπαραθυρεοειδισμό. Σε οστεοπορωτικές γυναίκες, η χορήγηση ενός εξωγενούς αναλόγου της παραθυρεοειδικής ορμόνης ( τεριπαρατίδη, με ημερήσια ένεση) μαζί με θεραπεία με οιστρογόνα προκάλεσε αυξήσεις στην οστική μάζα και μείωσε τα σπονδυλικά και μη σπονδυλικά κατάγματα κατά 45 έως 65%.
Μέτρηση
Η παραθορμόνη μπορεί να μετρηθεί στο αίμα με πολλές διαφορετικές μορφές: άθικτη παραθορμόνη, Ν-τερματική παραθορμόνη, παραθορμόνη μεσαίου μορίου και C-τερματική παραθορμόνη και διαφορετικές δοκιμασίες χρησιμοποιούνται σε διαφορετικές κλινικές καταστάσεις.
Το μέσο επίπεδο παραθορμόνης είναι 8–51 pg/mL. Το φυσιολογικό επίπεδο ολικού ασβεστίου στο πλάσμα κυμαίνεται από 8,5 έως 10,2 mg/dL (2,12 mmol/L έως 2,55 mmol/L).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεπτιδικές ορμόνες
Οσιοποίηση
Ιστορία
Οι ντόπιοι επίσκοποι είχαν τη δύναμη να οσιοποιούν μέχρι το 1634, όταν ο Πάπας Ουρβανός Η΄, στο αποστολικό σύνταγμα Cœlestis Jerusalem της 6ης Ιουλίου, έδωσε της εξουσία της οσιοποίησης στην Αγία Έδρα.
Από τις μεταρρυθμίσεις του 1983, κατά κανόνα, ένα θαύμα πρέπει να επιβεβαιωθεί ότι έλαβε χώρα μέσω της μεσολάβησης του προσώπου που θα οσιοποιηθεί. Τα θαύματα είναι σχεδόν πάντα ανεξήγητες ιατρικές θεραπείες και διερευνώνται επιστημονικά από επιτροπές που περιλαμβάνουν γιατρούς και θεολόγους.
Η απαίτηση για ένα θαύμα για την οσιοποιήση αποποιείται στην περίπτωση κάποιου του οποίου το μαρτύριο δηλώνεται επίσημα από την Εκκλησία.
Η ημέρα γιορτής για ένα οσιοποιημένο πρόσωπο δεν είναι καθολική, αλλά γιορτάζεται μόνο από περιοχές, θρησκευτικά ιδρύματα ή κοινότητες στις οποίες το άτομο λαμβάνει ιδιαίτερη λατρεία. Για παράδειγμα, η Αγία Κατέρι Τεκακουίθα τιμήθηκε ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά κατά την εποχή της ως Οσία. Ο Ιωάννης Δουνς Σκώτος τιμήθηκε μεταξύ των Φραγκισκανών, στην Αρχιεπισκοπή της Κολωνίας και σε άλλα μέρη. Ομοίως, η λατρεία της Οσίας Κιάρα Μπάντανο είναι ιδιαίτερη για το Κίνημα Φοκολάρε.
Πρακτικές υπό τους Πάπες
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' (18 Μαΐου 1920 - 2 Απριλίου 2005) άλλαξε αξιοσημείωτα την προηγούμενη καθολική πρακτική της οσιοποιήσης. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2004, είχε οσιοποιήσει 1.340 άτομα, περισσότερα από το άθροισμα όλων των προκατόχων του από τον Πάπα Σίξτο Ε΄ (1585–1590), ο οποίος καθιέρωσε μια διαδικασία οσιοποιήσης παρόμοια με αυτήν που χρησιμοποιείται σήμερα.
Ο διάδοχος του Ιωάννη Παύλου Β', ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, γιόρτασε προσωπικά τη Λειτουργία Οσιοποίησης για τον προκάτοχό του στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, τη δεύτερη Κυριακή του Πάσχα, ή την Κυριακή του Θείου Ελέους, την 1η Μαΐου 2011, μια εκδήλωση που προσέλκυσε περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακάριοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Καθολική θεολογία και δόγμα Κατηγορία:Μεταθανάτιες αναγνωρίσεις Κατηγορία:Αγιοποίηση
Esta es una Plaza
To Esta es una plaza, αποτελεί ένα αστικό κοινό, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Μαδρίτης (Ισπανία). Δημιουργήθηκε από μία πρωτοβουλία των κατοίκων της περιοχή Lavapies, που αποφάσισαν ότι στην περιοχή τους χρειαζόταν να οικοδομηθεί ένα εναλλακτικό μέρος αναψυχής, κοινωνικοποίησης, ανταλλαγής και ανάπτυξης του κοινωνικού ιστό.
Ιστορία
Tον Δεκέμβριο του 2008, η ομάδα Operarios del Espacio Público σε συνεργασία με τους κατοίκους της περιοχής, ανέλαβε δημόσια ευθύνη για τη διαχείριση ενός δημοτικού οικοπέδου, που βρίσκεται στο Calle Doctor Fourquet 24 στη Μαδρίτη, με σκοπό τη μετατροπή του σε χώρο υπεύθυνης χρήσης γειτονιάς. Ο χώρος ήταν εγκαταλελειμμένος και μη χρησιμοποιημένος, για περισσότερα από 30 χρόνια.
Τον Σεπτέμβριο του 2009, αυτή η πρωτοβουλία πολιτών οργανώθηκε σε μια ένωση πολιτών στην υπηρεσία της κοινότητας με το όνομα Association '''ESTA ES UNA PLAZA –Asoc. EEUP, για την επίτευξη των στόχων γενικού συμφέροντος και του κοινού αγαθού, για την ανάκαμψη και τη διατήρηση του κοινοτικού κήπου ανοιχτού προς όφελος των πολιτών, με την ονομασία ESTA ES UNA PLAZA'''.Τον Δεκέμβριο του 2009 αποκτήθηκε επίσημα η εκχώρηση του χώρου από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης.
Οργάνωση
Η ένωση πολιτών,  Association ESTA ES UNA PLAZA, αναλαμβάνει την αστική επιμέλεια και τη διαχείριση του δημόσιου χώρου, βάσει των κοινών και σύμφωνα με τη λογική της κοινωνικής συνυπευθυνότητας των πολιτών. Είναι ένα αυτοδιαχειριζόμενο και συμμετοχικό έργο (χωρίς ιεραρχίες), το οποίο διέπεται από κανόνες άμεσης δημοκρατίας και λαμβάνονται αποφάσεις μέσω γενικών συνελεύσεων. Οι εκπρόσωποι ορίζονται από τη γενική συνέλευση, οι οποίοι είναι το αντιπροσωπευτικό όργανο της ένωσης.
Στόχος
Ο χώρος αυτός, είναι ένα μέρος ανοιχτό στη γειτονιά που ευνοεί τη συνάντηση μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών, και συμβάλλει στην εκτίμηση των τοπικών πόρων και στη δημιουργία σχέσεων μεταξύ των κατοίκων της γειτονιάς. Ο κύριος στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας κοινός κήπος, ως ένας τόπος συνάντησης των κατοίκων της περιοχής, με αποτέλεσμα να βελτιώσει τον κοινωνικό ιστό στη γειτονιά. Στον κοινοτικό κήπο μπορεί να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή γνώσεων, υπεράσπιση οικολογικών αξιών, άθληση, ανταλλαγή αντικειμένων και οποιοδήποτε άλλη δραστηριότητα ή εκδήλωση που προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Ο χώρος είναι ανοιχτός προς όλους του κατοίκους της περιοχής Lavapies και σε όλους εκείνους που θα ήθελαν να τον φροντίσουν και να δημιουργήσουν έναν αυτοδιαχειριζόμενο έργο, ένα αστικό κοινό.
Επίσης, ενθαρρύνει τη δημιουργική και πειραματική παιδαγωγική καθώς αποτελεί ένα οικολογικό κήπο, ο οποίος συγκροτείται από εννέα παραγωγικές βεράντες και μια εκπαιδευτική για δραστηριότητες με παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικά κοινά Κατηγορία:Κοινωνία της Ισπανίας Κατηγορία:Μαδρίτη
Βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο τίτλος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ή Βαρόνος του Αμπεργκαβεννί δημιουργήθηκε πολλές φορές στο βασίλειο της Αγγλίας και της Μεγάλης Βρετανίας αλλά εκτός από την πρώτη δημιουργία οι υπόλοιπες οφείλονται σε σφάλμα.
Πρώτη δημιουργία
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των Νέβιλ βαρόνων των Μπεργκαβεννί Ο τίτλος εμφανίζεται λίγο μετά την Νορμανδική κατάκτηση (1066). Η βαρονία καταγράφεται για πρώτη φορά από τον Γουίλιαμ Μποσάμπ, 1ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί (1392) μικρότερο γιο του Τόμας Μποσάμπ, 11ου κόμη του Γουόρικ. Ο γιος του Ριχάρδος Μποσάμπ, 1ος κόμης του Γούστερ τον διαδέχθηκε σαν 2ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί και δημιούργησε την κομητεία του Γούστερ. Ο δεύτερος βαρόνος πέθανε χωρίς γιους και τον κληρονόμησε σαν τρίτη βαρόνη η κόρη του Ελισάβετ Μποσάμπ, βαρόνη του Μπεργκαβεννί που παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Νέβιλ, 3ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί μικρότερο γιο του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ από την Οικογένεια Νέβιλ. Η Ελισάβετ Μποσάμπ πέθανε το 1448 και την διαδέχθηκε σαν τέταρτος βαρόνος ο γιος της Τζωρτζ Νέβιλ, 4ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί.
Ο χήρος της τρίτης βαρόνης Εδουάρδος Νέβιλ κλήθηκε από το Κοινοβούλιο και πήρε τον τίτλο του λόρδου του Μπεργκαβεννί (1450) χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του ενώ ο γιος του έγινε βαρόνος, για τους σύγχρονους ιστορικούς ήταν μια νέα δημιουργία. Η δεύτερη δημιουργία ενώθηκε με την πρώτη όταν πέθανε ο τρίτος βαρόνος (1476) και ο γιος του ο τέταρτος βαρόνος της πρώτης δημιουργίας έγινε ο δεύτερος βαρόνος της δεύτερης δημιουργίας.
Κόμητες του Γουέστμορλαντ
Όταν πέθανε ο Χένρι Νέβιλ, 6ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί οι τίτλοι του κληρονομήθηκαν από την κόρη του Μαρία Φέιν σαν 7η ή 5η βαρόνη, παντρεύτηκε τον Τόμας Φέιν και απέκτησε τον Φραγκίσκο Φέιν, 1ο κόμη του Γουέστμορλαντ. Ο τίτλος διεκδικήθηκε από τον δεύτερο ξάδελφο της Μαρίας, Έντουαρντ Νέβιλ, 8ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί, σαν αρσενικό μέλος της Οικογένειας Νέβιλ, το Κοινοβούλιο του έδωσε τον τίτλο του λόρδου του Μπεργκαβεννί (1604). Δεν υπήρχε επίσημα καμιά βαρονία και αυτό οδήγησε σε αναδημιουργία, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς οι τίτλοι της 1ης και 2ης δημιουργίας πέρασαν στους Κόμητες του Γουέστμορλαντ απογόνους της Μαρίας Φέιν και έμειναν σε εκκρεμότητα με τον θάνατο του Τζων Φέιν, 7ου κόμη του Γουέστμορλαντ (1762).
Τελευταίες δημιουργίες
Η εσφαλμένη διαπίστωση ότι η βαρονία μεταβιβάστηκε σε αρσενικούς κληρονόμους της οικογένειας είχε σαν αποτέλεσμα μεγάλο αριθμό από αναδημιουργίες από την τέταρτη μέχρι την έβδομη. Η τέταρτη και η πέμπτη τερματίστηκαν με τον θάνατο του πρώτου κατόχου τους, και οι δυο πέθαναν χωρίς κληρονόμους ενώ η έκτη έμεινε σε εκκρεμότητα από το 1811. Η προέλευση της τρίτης δημιουργίας είναι επίσης ασαφής επειδή καμία δεν αναγνωρίστηκε στην εποχή της.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Θεοδώρειο Σερρών
Το Θεοδώρειο είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Ανατολή του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 104 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ρου Κέρκυρας
Το Ρού είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 0 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Λύσιππος ο Ηλείος
Ο Λύσιππος ο Ηλείος (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα της πάλης παίδων στους 154ους (164 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Ανδρέα του Αργείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Το τελετουργικό των Μάσγκρεϊβ
Το τελετουργικό των Μάσγκρεϊβ (αγγλικός τίτλος:The Adventure of the Musgrave Ritual) είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Μάιο του 1893 και είναι το έκτο διήγημα της συλλογής Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς που εκδόθηκε το 1893 στην Αγγλία.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες ιστορίες του Χολμς, ο κύριος αφηγητής δεν είναι ο γιατρός Γουάτσον, αλλά ο ίδιος ο Σέρλοκ Χολμς. Είναι μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες περιπτώσεις που διερεύνησε και καθιερώνει την ικανότητά του στην επίλυση προβλημάτων.
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για το ραδιόφωνο και τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
Ο Χολμς αφηγείται στον δρ. Γουάτσον μια από τις πρώτες του υποθέσεις που προέκυψε μετά την επίσκεψη του παλιού συμφοιτητή του Ρέτζιναλντ Μάσγκρεϊβ, απογόνου μιας από τις πιο παλιές οικογένειες της Αγγλίας, την εποχή που μόλις είχε αρχίσει να ασχολείται επαγγελματικά ως ντετέκτιβ. Ο Μάσγκρεϊβ επισκέπτεται τον Χολμς μετά την εξαφάνιση δύο υπηρετών από το αρχοντικό του στο Σάσσεξ, της καμαριέρας Ρέιτσελ Χάουελς και του μπάτλερ Ρίτσαρντ Μπράντον. Το ζευγάρι εξαφανίστηκε αφού ο Μάσγκρεϊβ απέλυσε τον Μπράντον όταν τον βρήκε να διαβάζει κρυφά ένα οικογενειακό έγγραφο, το Τελετουργικό των Μάσγκρεϊβ. Το έγγραφο, που χρονολογούνταν από τον 17ο αιώνα, είναι ένας γρίφος σε μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων:
«Σε ποιόν ανήκε;» μικρογραφία|Ο Μπράντον μελετά το τελετουργικό, εικονογράφηση του 1893 του WH Hyde «Σ'αυτόν που έφυγε.»
«Ποιος θα το πάρει;»
«Αυτός που θα έρθει.»
«Πάνω από τη βελανιδιά.»
«Κάτω από τη φτελιά».
«Πώς μετρήθηκε σε βήματα;»
«Βόρεια, με δέκα προς δέκα, ανατολικά με πέντε προς πέντε, νότια με δύο προς δύο, δυτικά με ένα προς ένα, και το ίδιο σε βάθος.»
«Τι θα προσφέρουμε για αυτό;»
«Όλα όσα μας ανήκουν.»
«Γιατί να το δώσουμε;»
«Από πίστη και μόνο.»
Ο Μάσγκρεϊβ συνέλαβε τον Μπράντον στη βιβλιοθήκη στις δύο η ώρα ένα πρωί να διαβάζει το τελετουργικό και είχε επίσης κάτι που έμοιαζε με γράφημα ή χάρτη, που έβαλε αμέσως στην τσέπη του μόλις είδε τον εργοδότη του να τον παρακολουθεί. Ο Μάσγκρεϊβ τον απέλυσε αμέσως αλλά μετά από παράκληση του μπάτλερ, του επέτρεψε να παραμείνει ακόμη μια εβδομάδα, αν και αυτός ζητούσε ένα μήνα ώστε να φανεί ότι έφευγε από μόνος του. Η ιστορία αργότερα αποκαλύπτει ότι ο μπάτλερ ήθελε τον χρόνο για κάτι άλλο.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Μπράντον εξαφανίστηκε αφήνοντας πίσω τα υπάρχοντά του, το κρεβάτι του ήταν άθικτο και δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του. Η καμαριέρα Ρέιτσελ Χάουελς, η οποία συνδεόταν με τον Μπράντον μέχρι που αυτός διέλυσε τον αρραβώνα τους για μια άλλη γυναίκα, έπαθε υστερική κρίση όταν ρωτήθηκε για τον Μπράντον, επαναλαμβάνοντας συνεχώς ότι είχε φύγει. Ήταν σε τέτοια κατάσταση που έβαλαν μια νοσοκόμα να την προσέχει. Όμως, ένα βράδυ η νοσοκόμα αποκοιμήθηκε και η Ρέιτσελ έφυγε από το παράθυρο. Τα ίχνη της οδηγούσαν στην άκρη μιας λιμνούλας την οποία έψαξαν και στον βυθό βρήκαν μόνο έναν σάκο που περιείχε λίγα σκουριασμένα μεταλλικά αντικείμενα και μερικές χρωματιστές πέτρες. Η Ρέιτσελ Χάουελς εξαφανίστηκε. μικρογραφία|Ο Χολμς στο σωστό σημείο, εικονογράφηση του 1893 από τον Σίντνεϊ Πάτζετ Ο Χολμς εξέτασε την υπόθεση ως ένα μυστήριο. Για τον Μάσγκρεϊβ, και προφανώς για όλους τους προγόνους του για περισσότερο από δύο αιώνες, το τελετουργικό ήταν μια ανούσια, παράλογη παράδοση που διάβαζαν όταν ενηλικιώνονταν αλλά ο Χολμς – και ο Μπράντον, επίσης, υποψιαζόταν ο Χολμς– το είδαν ως κάτι πολύ διαφορετικό. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ήταν ένα κρυπτογραφημένο σύνολο οδηγιών για να βρει κάτι. Εξακριβώνοντας το ύψος της βελανιδιάς, που υπήρχε ακόμη, και τη θέση της φτελιάς, που δεν υπήρχε πια, ο Χολμς έκανε μερικούς υπολογισμούς και βρήκε το επίμαχο σημείο, με τον Μάσγκρεϊβ να τον ακολουθεί ανυπόμονα. Για τον Χολμς ήταν αποκαλυπτικό ότι ο Μπράντον είχε ρωτήσει πρόσφατα για το ύψος της φτελιάς και ότι ήταν πολύ έξυπνος.
Τα σημεία οδήγησαν τους δύο άνδρες στο υπόγειο του αρχοντικού, όπου είδαν μια πέτρινη πλάκα με ένα σιδερένιο χαλκά που πάνω του ήταν δεμένο το κασκόλ του Μπράντον. Ο Χολμς θεώρησε σωστό να ειδοποιήσει την αστυνομία σ' αυτό το σημείο. Ο ίδιος και ένας εύσωμος αστυνομικός κατάφεραν να σηκώσουν την πλάκα και μέσα στην κρύπτη βρήκαν ένα άδειο, παμπάλαιο σεντούκι και τον Μπράντον, ο οποίος ήταν νεκρός εδώ και αρκετές μέρες. μικρογραφία|Η Ρέιτσελ στο υπόγειο, εικονογράφηση του 1893 από τον WH Hyde Ο Χολμς συμπεραίνει ότι ο Μπράντον κατάλαβε το νόημα του τελετουργικού, τουλάχιστον στο βαθμό που οδηγούσε σε κάτι πολύτιμο. Έτσι, κατάφερε να βρει την κρύπτη στο υπόγειο, αλλά μετά το βρήκε αδύνατο να σηκώσει μόνος του την πέτρινη πλάκα, οπότε αναγκάστηκε να εμπλέξει και κάποιον άλλο στο κυνήγι του θησαυρού του. Επέλεξε αστόχαστα τη Ρέιτσελ Χάουελς, η οποία είχε λόγους να τον μισεί, και οι δυο τους σήκωσαν την πλάκα, ο Μπράντον κατέβηκε, έβαλε τα αντικείμενα που βρήκε σε έναν σάκο και της τον έδωσε. Στη συνέχεια, η Ρέιτσελ έκλεισε την πλάκα ενταφιάζοντας ζωντανό τον Μπράντον μέσα στην κρύπτη. Έτσι εξηγούνται τα ταραγμένα νεύρα και η εξαφάνισή της.
Όσον αφορά τα αντικείμενα που βρέθηκαν στον σάκο που ανασύρθηκε από τη λίμνη, ο Χολμς τα εξέτασε και διαπίστωσε ότι τα μεταλλικά μέρη ήταν χρυσά και οι πέτρες ήταν πολύτιμοι λίθοι. Πίστευε ότι ήταν το χαμένο μεσαιωνικό στέμμα του Αγίου Εδουάρδου του βασιλιά Καρόλου Α' («Αυτός που έφυγε»), που φυλάχθηκε κρυφά για τον νόμιμο διάδοχό του - τον γιο του Κάρολο Β' («Αυτός που θα έρθει»), ο οποίος στέφθηκε 11 χρόνια μετά την εκτέλεση του πατέρα του. Το τελετουργικό ήταν ένας οδηγός για την ανάκτηση αυτού του σημαντικού συμβόλου και ο Ρέτζιναλντ επιβεβαιώνει ότι ένας από τους προγόνους του, ο σερ Ραλφ Μάσγκρεϊβ, ήταν ιππότης και άνθρωπος του βασιλιά. Ο Χολμς θεώρησε ότι αυτός που έκρυψε το στέμμα είχε πεθάνει πριν εξηγήσει στον γιο του τη σημασία του κρυπτογραφήματος που δημιούργησε. Έτσι, είχε μείνει ως ένα γραφικό τελετουργικό για περισσότερα από 200 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
Φετιχισμός ποδιών
Ο φετιχισμός των ποδιών ή η κρουροφιλία (από το λατινικό "crūs" που σημαίνει "πόδι") είναι το σεξουαλικό φετίχ για τα πόδια. Τα άτομα μπορεί να βιώσουν σεξουαλική έλξη για μια συγκεκριμένη περιοχή όπως οι μηροί, τα γόνατα ή οι γάμπες. Η κρουροφιλία συνδέεται συχνά με άλλα φετίχ όσον αφορά τις προτιμήσεις στην ενδυμασία. Άτομα με αυτό το φετίχ μπορεί να επιθυμούν να δουν συγκεκριμένα είδη ρούχων όπως σορτς, βερμούδες, φούστες, μπότες που φτάνουν μέχρι τον μηρό ή καλσόν.
Χαρακτηριστικά
Αν και ο φετιχισμός των ποδιών συνδέεται τυπικά με τους άνδρες, δεν αποτελεί ένα φαινόμενο που αφορά μόνο το ένα φύλο. Μια μελέτη του 2008 από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Wroclaw στην Πολωνία παρουσίασε ένα δείγμα 200 ανδρών και γυναικών εθελοντών. Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκαν εικόνες ανθρώπων με το ίδιο ύψος αλλά με διαφορετικά μήκη ποδιών. Η έρευνά τους, υποστήριξε ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες βρίσκουν ελκυστικά τα μακρύτερα πόδια. Η πλειοψηφία προτιμούσε πόδια 5% μακρύτερα από το μέσο όρο, και το ιδανικό μήκος των θηλυκών ποδιών βρέθηκε να είναι 1,4 φορές το μήκος του άνω σώματος. Όπως δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, "Υπάρχουν καλοί εξελικτικοί λόγοι για την προτίμηση. Τα μακριά πόδια είναι ένα σημάδι υγείας." H αναπληρώτρια καθηγήτρια ψυχολογίας της UCLA, Martie Haselton, δήλωσε: «Τα μακριά πόδια είναι κάτι που γνωρίζουμε ότι οι άντρες προτιμούν στις συντρόφους τους.Τα νέα σε αυτήν την έρευνα είναι ότι και οι γυναίκες προτιμούν μακρύτερα πόδια στους συντρόφους τους." Αν και το μήκος των ποδιών δεν είναι πάντα ένα σημάδι καλής υγείας, οι άνθρωποι τείνουν να προτιμούν μακρύτερα πόδια για μια πιο ελκυστική εμφάνιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός
Απολλοφάνης ο Κυπαρίσσιος
Ο Απολλοφάνης ο Κυπαρίσσιος ή Απολλώνιος (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Κυπαρισσία ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα της πάλης παίδων στους 177ους (72 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Πόλεμος της Ευβοϊκής Διαδοχής
Ο Πόλεμος της Ευβοϊκής Διαδοχής διεξήχθη το 1256–1258 μεταξύ του Γουλιέλμου Β΄ του Βιλλαρντουέν, πρίγκιπα της Αχαΐας και ενός ευρύτερου συνασπισμού άλλων ηγεμόνων από όλη τη Φραγκική Ελλάδα, που ένιωθαν ότι απειλούνται από τις φιλοδοξίες του Γουλιέλμου Β΄. Ο πόλεμος πυροδοτήθηκε από την προσπάθεια του Γουλιέλμου Β΄ να αποκτήσει τον έλεγχο του ενός τρίτου του νησιού της Εύβοιας, στο οποίο αντιστάθηκαν οι τοπικοί Λομβαρδοί βαρόνοι -κάτοχοι των άλλων δύο τρίτων, οι λεγόμενοι τριτημόριοι (tercieri)- με τη βοήθεια της Δημοκρατίας της Βενετίας. Ο Γκυ Α΄ του Λα Ρος, κύριος της Αθήνας και της Θήβας μπήκε και αυτός στον πόλεμο κατά του Γουλιέλμου Β΄, μαζί με άλλους βαρόνους της Στερεάς Ελλάδας. Η ήττα τους στη μάχη του Καρυδιού τον Μάιο/Ιούνιο του 1258 οδήγησε ουσιαστικά στο τέλος του πολέμου, με μία νίκη της Αχαΐας, αν και μία οριστική συνθήκη ειρήνης συνήφθη μόλις το 1262.
Ιστορικό
Μετά την Δ΄ Σταυροφορία, η νότια Ελλάδα είχε χωριστεί μεταξύ πολλών Λατινικών ηγεμονιών, η πιο ισχυρή από τις οποίες ήταν το πριγκιπάτο της Αχαΐας, το οποίο ήλεγχε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Ο Γουλιέλμος Β΄ του Βιλλαρντουέν, ο οποίος το 1246 είχε διαδεχτεί τον μεγαλύτερο αδελφό του ως πρίγκιπας της Αχαΐας, ήταν ένας πιο ενεργητικός ηγεμόνας, ο οποίος είχε στόχο να επεκτείνει και να εδραιώσει την κυριαρχία του στα άλλα Λατινικά κράτη. Ο Γκυ Α΄ του Λα Ρος, μεγάλος Κύρης της Αθήνας και της Θήβας, ήταν ήδη υποτελής του για το φέουδο τουύ Άργους και της Ναυπλίας, τα οποία βρίσκονταν στην Πελοπόννησο και ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν επίσης επικυρίαρχος των τριών Λομβαρδικών βαρονιών (τρίτων, terzieri) του Nεγκροπόντε (το μεσαιωνικό όνομα της Χαλκίδας και γενικότερα της Εύβοιας).
Σύσταση της αντι-Aχαϊκής συμμαχίας
Σύμφωνα με τον ιστορικό Mαρίνο Σανούντο, ο Γουλιέλμος Β΄ κάλεσε τον Γουλιέλμο Α΄ και τον Nαρτζότο να του παρουσιαστούν. Περιορισμένοι από τους φεουδαρχικούς τους όρκους πίστης, το έκαναν και φυλακίστηκαν από τον πρίγκιπα της Αχαΐας. Οι σύζυγοι των τριτημορίων, συνοδευόμενες από πολλούς ιππότες και άλλους συγγενείς, πήγαν στη συνέχεια στον Βενετό βάιλο και παρακάλεσαν τη βοήθειά του. «Κινούμενος εξίσου από την πολιτική και τη συμπάθεια», όπως γράφει ο ιστορικός Γουίλιαμ Μίλερ, «ο Πάολο Γραδενίγο συμφώνησε». Ο Σανούντo αναφέρει αυτό ως την αρχή της Βενετικής βοήθειας προς τους τριτημορίους, και ισχυρίζεται ότι οι βαρόνοι παρέμειναν φυλακισμένοι και μετά τη σύλληψη του ίδιου του Γουλιέλμου Β΄ στη μάχη της Πελαγονίας το 1259,  αλλά αυτό μπορεί στην πραγματικότητα να αντανακλά μία σύντομη φυλάκιση, αφού οι δύο τριτημόριοι ήταν σαφώς ελεύθεροι τον Ιούνιο του 1256 και τον Ιανουάριο του 1257.
Στις 14 Ιουνίου 1256 υπογράφηκε συνθήκη μεταξύ των Λομβαρδών βαρόνων και του Γραδενίγο στη Θήβα, την κύρια κατοικία του Γκυ Α΄ του Λα Ρος. Οι τριτημόριοι απέρριψαν το ότι ήταν υποτελείς (vassales, βασάλοι) στην Αχαΐα και ανακήρυξαν επικυρίαρχο (liege, λίζιο) την Κοινότητα της Βενετίας. Ως ένδειξη υποτέλειας θα έστελναν ένα ετήσιο δώρο από δύο χρυσά υφάσματα στη Βενετία, ένα για τον δόγη και ένα για τον καθεδρικό του Αγίου Μάρκου και θα έκαναν εορταστικές λειτουργίες προς τιμή της Βενετίας τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και στην εορτή του Αγίου Μάρκου. Οι προηγούμενες συμφωνίες του 1209 και του 1216 ανανεώθηκαν, αλλά, ενώ οι βαρόνοι και οι επικράτειές τους απαλλάχθηκαν από κάθε δασμό και τον μεγάλο φόρο που απέδιδαν μέχρι τότε στη Βενετία, παραχώρησαν με τη σειρά τους τα δικαιώματα όλων των τελωνειακών εσόδων στη Δημοκρατία. Η Βενετία έλαβε επίσης περαιτέρω παραχωρήσεις, όπως το δικαίωμα να ρυθμίζει τα σταθμά, τα μέτρα και τις υποδιαιρέσεις για όλη την Εύβοια και προνόμια για τους πολίτες της. Πιο σημαντικό, οι τριτημόριοις παραχώρησαν στη Δημοκρατία την πλήρη κατοχή τού στρατηγικού πύργου, που φύλαγε τη γέφυρα επάνω από το στενό του Ευρίπου και εκτεταμένων ιδιοκτησιών στην ίδια την πόλη του Νεγκροπόντε. Αυτό σηματοδότησε την ίδρυση μίας ξεχωριστής Βενετικής αποικίας στο Νεγροπόντε και ξεκίνησε τη μακρά και σταδιακή διαδικασία, με την οποία ολόκληρη η πόλη και το νησί του Νεγκροπόντε θα περνούσαν υπό την κυριαρχία των Βενετών.
Αντιμέτωπος με την αντίθεση της Βενετίας, η Γουλιέλμος Β΄ στράφηκε στην αντίπαλό της Γένουα για υποστήριξη. Οι Γενουάτες, πάντα πρόθυμοι να αντιπράξουν τους Βενετούς, χρωστώντας χάρη στον πρίγκιπα της Αχαΐας για τη βοήθειά του σε αυτούς στη Ρόδο λίγα χρόνια πριν, δέχτηκαν πρόθυμα. Με έδρα τη Μονεμβασιά, οι γαλέρες με Γενουατικά πληρώματα έπληξαν τη Βενετική ναυτιλία. Στο πλευρό του Γουλιέλμου Β΄ τάχθηκε και ο Όθων ντε Σικόν κύριος της Καρύστου στη νότια Εύβοια, που έλεγχε το στρατηγικό πέρασμα του Κάβο Ντ' Όρο. Αλλού ωστόσο, οι εκκλήσεις του Γουλιέλμου Β΄ αντιμετωπίστηκαν με εχθρότητα και δυσπιστία, λόγω των αξιώσεων του πρίγκιπα της Αχαΐας περί επικυριαρχίας σε όλους τους Λατίνους πρίγκιπες της νότιας Ελλάδας. Από το καλοκαίρι του 1256, ο Γκυ Α΄ του Λα Ρος και ο εξάδελφός του Γουλιέλμος του Λα Ρος, είχαν ενταχθεί στο Βενετικό στρατόπεδο, αν και ήταν και οι δύο υποτελείς του πρίγκιπα της Αχαΐας (ο Γκυ Α΄ ως κύριος του Άργους και της Ναυπλίας και ο εξάδελφός του ως βαρόνος της Βελιγοστής και του Δαμαλά). Μαζί τους προστέθηκαν ο Θωμάς Β΄ ντ'Ωτρεμανκούρ και ο Ουμπερτίνο Παλαβιτσίνι μαρκήσιος της Bοδονίτσας.
Τον Οκτώβριο του 1256 ένα νέος βάιλος, ο Mάρκος Γραδενίγο, στάλθηκε στο Νεγκροπόντε με τρεις γαλέρες (επτά, σύμφωνα με τον Αντρέα Ντάντολο) και πλήρη εξουσία να μεταχειριστεί τους τριτημόριους, όπως αυτός θα έκρινε κατάλληλα. Στις 25 Ιανουαρίου 1257 ο Γραδενίγο και οι βαρόνοι συνήψαν μία πλήρη συμμαχία κατά του πρίγκιπα της Αχαΐας, με τις δύο πλευρές να δεσμεύονται να μην συνάψουν χωριστή ειρήνη χωρίς διαβούλευση με την άλλη.
Ανταγωνισμός για το Nεγκοροπόντε
Ήδη το 1256 ο Γουλιέλμος Β΄, κινούμενος γρήγορα για να υποστηρίξει τις δικές του αξιώσεις, κατέλαβε το Νεγκροπόντε, αλλά η πόλη ανακτήθηκε από τους Βενετούς υπό τον Πάολο Γραδενίγο. Ο Γουλιέλμος Β΄ ανταποκρίθηκε στέλνοντας τον ανιψιό του, τον Γοδεφρείδο του Μπιέλ βαρόνο της Καρύταινας, ο οποίος ανακατέλαβε το Nεγκροπόντε και εξαπέλυσε καταστροφικές επιδρομές στην Εύβοια.
Αφού έφτασε στην Ελλάδα, ο Μάρκο Γραδενίγο πολιόρκησε την πόλη, η οποία άντεξε δεκατρείς μήνες. Η βοήθεια των δύο εξαδέλφων ντε Λα Ρος αποδείχθηκε κρίσιμη για τον εξαναγκασμό της συνθηκολόγησης του στις αρχές του 1258. Μία αντεπίθεση από την Αχαΐα αποκρούστηκε από Βενετούς πεζούς λογχοφόρους, που προωθήθηκαν και νίκησαν το φημισμένο ιππικό της Αχαΐας μπροστά από τα τείχη της πόλης. Κάποια στιγμή, στην αντι-Αχαϊκή συμμαχία προσχώρησε επίσης ο Γοδεφρείδος του Μπριέλ, που θεωρήθηκε «ο καλύτερος στρατιωτικός σε όλο το βασίλειο της Ρωμανίας [δηλ. τη Λατινική Ελλάδα]», που εγκατέλειψε το μέρος του θείου του ,
Η μάχη στο Καρύδι και το τέλος του πολέμου
Ο Γουλιέλμος Β΄ απάντησε, με αυτό που ο Γουίλιαμ Μίλερ περιέγραψε ως «ανήσυχη δραστηριότητα»: πολιόρκησε ανεπιτυχώς το Βενετικό φρούριο της Κορώνης και οδήγησε μία επιδρομή στην Αττική, όπου παραλίγο να αιχμαλωτιστεί, προτού αποφασίσει να εξαπολύσει μία πλήρους κλίμακας εισβολή στα εδάφη του ντε Λα Ρος. Ο στρατός του συγκεντρώθηκε στο Νίκλι, πέρασε τον Ισθμό της Κορίνθου και στο πέρασμα του όρους Καρύδι, στο δρόμο από τα Μέγαρα προς τη Θήβα, ο στρατός του νίκησε αποφασιστικά τον στρατό του συνασπισμού. Ο Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος και οι άλλοι βαρόνοι έφυγαν από το πεδίο και βρήκαν καταφύγιο στην ακρόπολη της Θήβας. Ο Γουλιέλμος Β΄ τους ακολούθησε και ετοιμάστηκε να πολιορκήσει την πόλη, αλλά υποχώρησε, όταν ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος και πολλοί από τους ευγενείς του παρακάλεσαν να δείξοει αυτοσυγκράτηση και να τερματίσει τη σύγκρουση. Αφού έλαβε υπόσχεση από τον Γκυ Α΄ ότι θα εμφανιστεί ενώπιον τού Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αχαΐας, της συνέλευσης των βαρόνων για να δικαστεί, τα στρατεύματα τού Γουλιέλμου Β΄ αποχώρησαν.
Το Ανώτατο Δικαστήριο συγκεντρώθηκε γρήγορα στο Nίκλι. Ο Γκυ Α΄ ντε λα Ρος παρουσιάστηκε ενώπιόν του συνοδευόμενος από τους δικούς του ιππότες, αλλά οι συγκεντρωμένοι βαρόνοι αποφάσισαν, ότι δεν είχαν την εξουσία να τον κρίνουν και παρέπεμψαν το θέμα στον βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας (βασ. 1226–1270 ). Ο Γκυ Α΄ ταξίδεψε στη Γαλλία το 1259, αλλά ο Λουδοβίκος Θ΄ όχι μόνο τον συγχώρησε, αλλά του απένειμε τον τίτλο του δούκα, τον οποίο επρόκειτο να φέρει ο ίδιος και οι διάδοχοί του στη συνέχεια. Ο αποστάτης Γοδεφρειδος του Μπριέλ επίσης οδηγήθηκε για δίκη ενώπιον του Γουλιέλμου και ήταν μόνο η αποφασιστική και περιπαθής μεσολάβηση των άλλων βαρόνων, που έσωσε τη ζωή του και εξασφάλισε χάρη από τον εκδικητικό πρίγκιπα. Ωστόσο, στερήθηκε την κατοχή των περιοχών του, που τις είχε αποκτήσει με το αναφαίρετο δικαίωμα της κατάκτησης, και τις διατήρησε στο εξής ως δώρο από τον πρίγκιπα, πράγμα που σημαίνει ότι αυτές θα χάνονταν μετά το τέλος του, εκτός εάν είχε άμεσους απογόνους.
Συνέπεια
Η νίκη του Γουλιέλμου Β΄ στο Καρύδι, σε συνδυασμό με μία νίκη των στρατευμάτων του εναντίον των Βενετών κοντά στους Ωρεούς, έφεραν αποτελεσματικό τέλος στη σύγκρουση. Στις 6 Αυγούστου 1258, ο Γουλιέλμος ντα Βερόνα και ο Nαρτζότο νταλε Κάρτσερι συναίνεσαν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για ειρήνη μέσω του δόγη της Βενετίας και στις αρχές του 1259 ο δόγης εξουσιοδότησε τον νέο βάιλο Ανδρέα Μπαρότσι, να υπογράψει μία συνθήκη με τον πρίγκιπα της Αχαΐας. Όμως λόγω της μετέπειτα εμπλοκής του Γουλιέλμου Β΄ στη μεγάλη Ηπειρωτική-Αχαϊκή-Σικελική συμμαχία ενάντια στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, την ήττα του στην Πελαγονία το 1259 και την αιχμαλωσία του στα χέρια του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου (βασ. 1259–1282), μία τελική συνθήκη ειρήνης καθυστέρησε μέχρι την απελευθέρωση του πρίγκιπα της Αχαΐας το 1262.
Η συνθήκη, που υπογράφηκε στην κατοικία του αρχιεπισκόπου Θηβών, ουσιαστικά αποκατέστησε το status quo ante: ο Γουλιέλμος Β΄ αναγνώρισε τον Γουλιέλμο, τον Ναρτζότο και τον Γκραπέλλα ως τριτημορίους και εκείνοι με τη σειρά τους ορκίστηκαν την πίστη τους σε αυτόν. Το φρούριο του Νεγκροπόντε κατεδαφίστηκε, αλλά η Βενετία διατήρησε και μάλιστα αύξησε τη συνοικία της στην πόλη, καθώς και το αποκλειστικό της δικαίωμα να επιβάλλει τελωνεία στην Εύβοια, εκτός από τους βαρόνους, τον πρίγκιπα και τους πράκτορές τους. Έτσι η Βενετία διατήρησε ορισμένα από τα κέρδη της του 1256, αλλά συνολικά η συνθήκη θεωρήθηκε ως οπισθοδρόμηση, λόγω των σημαντικών δαπανών που είχαν πραγματοποιηθεί. Για αρκετό καιρό αργότερα η Βενετία αρκέστηκε στην άσκηση των οικονομικών της προνομίων και απέφυγε να ανακατευτεί στην πολιτική του νησιού.
Ανατολή Σερρών
Η Ανατολή είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών, στα σύνορά της με την αντίστοιχη του Κιλκίς. Υπάγεται στην κοινότητα Ανατολής του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 132 κατοίκων, η πλειοψηφία των οποίων κατάγεται από περιοχές του Πόντου.
Από την είσοδο του χωριού περνάει ένα μικρό ποτάμι. Το σχολείο που υπάρχει δεν λειτουργεί πλέον. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία. Το χωριό φημίζεται για την όμορφη πλατεία του με τα ψηλά πλατάνια. Επίσης κοντά στο χωριό υπάρχει ένα παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανατολής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 65,001 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Θεοδώρειο και Παραπόταμος.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) {"version":2,"width":417,"height":220.4,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1961,"y":406},{"x":1971,"y":273},{"x":1981,"y":182},{"x":1991,"y":127},{"x":2001,"y":200},{"x":2011,"y":131}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}]} (το γράφημα καταγράφει την μεταβολή του πραγματικού ή de facto πληθυσμού του οικισμού} Γενικά οι κάτοικοι του χωριού είναι λίγοι, οι συγγενείς τους όμως συχνά επισκέπτονται το χωριό το καλοκαίρι και στις γιορτές του χωριού (20 Ιουλίου- Προφήτη Ηλία & 12 Ιουλίου- Αγίου Παισίου). Πολλοί από τους απογόνους των κατοίκων μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού, όπως τη Γερμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Καλοχώρι Σερρών
Το Καλοχώρι  ή Καλό Χωριό είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην περιφερειακή ενότητα Σερρών. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καστανούσσης του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 158 κατοίκων.
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ (αγγλικά: Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award For Best Director) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ για να τιμήσει έναν σκηνοθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ Νταλας
Σιδηροχώρι Σερρών
Το Σιδηροχώρι είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Κάτω Ποροΐων του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 95 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Μαγιαβάτι
Η Μαγιαβάτι ( Χίντι :मायावतीमायावती, Māyāvatī ; * 15. Ιανουαρίου 1956 στο Δελχί ) είναι Ινδός πολιτικός του κόμματος Μπατζουτζάν Σάμα (BSP). Κατείχε το αξίωμα της πρωθυπουργού (αρχηγού κυβέρνησης) του Uttar Pradesh, του πολυπληθέστερου κράτους στην Ινδία, το 1995, το 1997, μεταξύ 2002-2003 και μεταξύ 2007-2012 και έκτοτε είναι μέλος της "άνω βουλής" της Ινδίας. Το γεγονός ότι με την ικανότητά της να μαζεύει τις δωρεές αύξησε σημαντικά την περιουσία της ίδιας και του κόμματός της οδήγησε σε έντονες κριτικές για διαφθορά.
Βιογραφικά στοιχεία
Αν και η οικογένεια της ανήκει στην κάστα των ανέγγιχτων (τη χαμηλότερη κοινωνική κάστα στις Ινδίες), ακολούθησε σπουδές ανώτερης εκπαίδευσης και πήρε πτυχίο νομικής και καθηγήτριας μέσης εκπαίδευσης. Μετά από μια σύντομη καριέρα ως καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης, εκπαιδεύτηκε στη Διοικητική Ακαδημία Bharatiya Prashasanika Seva. Ακολούθως έγινε δεκτή στο κόμμα BSP από τον ιδρυτή του Kanshi Ram, ο οποίος την όρισε το 2001 διάδοχο του, θέση την οποία ανέλαβε το 2003.
Πολιτική καριέρα
Στις εκλογές του 2007 κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στο Ουτάρ Πραντές με το κόμμα BSP και είναι για την ώρα η πρωθυπουργός του κράτους που κατείχε το αξίωμα για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ενώ οι υποστηρικτές της την βλέπουν ως μαχητή ενάντια στη διαφθορά, οι αντίπαλοι την κατηγορούν για διαφθορά. Παρά την εχθρότητα, συμπεριλαμβανομένης της ανέγερσης μνημείων στον Βούδα και στον ιδρυτή του ινδικού νεοβουδισμού Bhimrao Ramji Ambedkar, η Μαγιαβάτι κατάφερε τα τελευταία χρόνια να αυξήσει τη δημοτικότητά της.
Τους μήνες που προηγήθηκαν των κοινοβουλευτικών εκλογών στην Ινδία το 2009, συχνά ανακηρύχθηκε ως η ανερχόμενη ηγετική προσωπικότητα του «τρίτου στρατοπέδου» (μαζί με το Κογκρέσο και το BJP ). Το κόμμα της κέρδισε τις εκλογές ξανά με απόλυτη πλειοψηφία, ωστόσο με ελάχιστη διαφορά δυο εδρών.
Η θητεία της Mayawati ως πρωθυπουργός του κράτους όταν έχασε τις εκλογές τον Μάρτιο του 2012. Στη συνέχεια εκλέχθηκε βουλευτής της άνω βούλης της Ινδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες Κατηγορία:Ινδία Κατηγορία:Γυναίκες πολιτικοί Ινδές πολιτικοί
Λίζα Μπονέ
Η Λίλακοϊ Μουν (γεν. Λίζα Μισέλ Μπονέ, αγγλικά: Lisa Michelle Bonet 16 Νοεμβρίου, 1967 - ), κοινώς γνωστή με το όνομα γέννησής της, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία είναι γνωστή για το ρόλο της Ντενίζ Χάξταμπλ στη κωμική σειρά Μπιλ Κόσμπι (The Cosby Show, 1984–1992) και τη συνέχεια της σειράς, A Different World (1987–1993), η οποία της χάρισε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Β' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά.
Μετά τον ρόλο της Ντενίζ, η Μπονέ εργάστηκε σποραδικά στην υποκριτική, εμφανιζόμενη σε ρόλους όπως η Μάγια Ντάνιελς στο Life on Mars (2008–2009) και η Μαρισόλ στο Ρέι Ντόνοβαν (Ray Donovan, 2016). Εμφανίστηκε επίσης στα Δαιμονισμένος άγγελος (Angel Heart, 1987), Δημόσιος κίνδυνος (Enemy of the State, 1998), High Fidelity (2000), Οι μηχανόβιοι (Biker Boyz, 2003) και Road to Paloma (2013).
Τα πρώτα χρόνια
Η Λίζα Μισέλ Μπονέ γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1967 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας. Μητέρα της ήταν η Αρλίν Τζόις Λίτμεν, δασκάλα εβραϊκής καταγωγής και ο Άλεν Μπονέ, Αφροαμερικανός τραγουδιστής όπερας από το Τέξας. Έχει πέντε ετεροθαλείς αδελφές και δύο ετεροθαλείς αδελφούς από τον γάμο του πατέρα της με την Ντέμπορα Τσερτς. Η Μπονέ αποφοίτησε από το Λύκειο του Μπέρμιγχαμ, στην Καλιφόρνια και αργότερα σπούδασε υποκριτική στο Celluloid Actor's Studio στο Βόρειο Χόλιγουντ.
Καριέρα
Αφού συμμετείχε σε διαγωνισμούς ομορφιάς και εμφανίστηκε ως γκεστ σε τηλεοπτικές σειρές ως παιδί, η Μπονέ πήρε τον ρόλο της Ντενίζ Χάξταμπλ στη σειρά Μπιλ Κόσμπι. Ο Ντενίζ ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο παιδί των γονιών που υποδύονταν οι Μπιλ Κόσμπι και Φιλίσια Ρασάντ. Το 1987, εγκατέλειψε για λίγο τη σειρά για να πρωταγωνιστήσει στη συνέχειά της, A Different World, η οποία εστίαζε στη ζωή της Ντενίζ στο κολέγιο. Εκείνη τη χρονιά, η 19χρονη τότε Μπονέ έπαιξε την 17χρονη Επίφανι Πράουντφουτ στην ταινία Δαιμονισμένος άγγελος, όπου έπαιζε και ο Μίκι Ρουρκ. Στην ταινία, μερικά δευτερόλεπτα μιας τολμηρής σκηνής που μοιράστηκε με τον Ρουρκ (που γυρίστηκε όταν ήταν 18 ετών) υποβλήθηκαν σε επεξεργασία για να διασφαλιστεί ο χαρακτηρισμός της ταινίας ως "κατάλληλης". Ακολούθησε μια τόπλες φωτογράφηση στο περιοδικό Interview.
Αφού ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της κατά τη διάρκεια της σειράς A Different World, η Μπονέ αποχώρησε από τη σειρά. Επέστρεψε στο Μπιλ Κόσμπι την επόμενη χρονιά, αλλά απολύθηκε τον Απρίλιο του 1991 λόγω «δημιουργικών διαφορών». Μετά το Μπιλ Κόσμπι, η Μπονέ εμφανίστηκε σε βιντεοταινίες και τηλεταινίες. Τον Σεπτέμβριο του 1992, η Μπονέ παρουσίασε το Why Bother Voting;, ένα εκλογικό αφιέρωμα που επικεντρώνεται στις ανησυχίες και την απάθεια των νεαρών ψηφοφόρων. Είχε δεύτερους ρόλους στην ταινία Δημόσιος κίνδυνος το 1998 και στην ταινία High Fidelity το 2000. Το 2003 έπαιξε την Κουίνι στην ταινία Οι μηχανόβιοι, όπου ξανάπαιξε με τον συμπρωταγωνιστή της στο A Different World Καντίμ Χάρντισον.
Η Μπονέ πρωταγωνίστησε στην ταινία Whitepaddy το 2005. Ενώ δεν είχε άλλον κινηματογραφικό ρόλο μέχρι το Road to Paloma του 2014, έκανε αρκετές εμφανίσεις σε επεισόδια τηλεοπτικών δραμάτων και κωμωδιών, ξεκινώντας το 2008 με την αμερικανική μεταφορά της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς Life on Mars. Είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στη σειρά του 2014–15 The Red Road, με πρωταγωνιστή τον σύντροφό της και μελλοντικό σύζυγό της Τζέισον Μομόα.
Προσωπική ζωή
Στις 16 Νοεμβρίου 1987, στα 20ά γενέθλιά της, η Μπονέ κλέφτηκε με τον Αμερικανό τραγουδιστή της ροκ Λένι Κράβιτς και παντρεύτηκαν στο Λας Βέγκας.
Η Μπονέ γέννησε την κόρη τους Ζόι Ιζαμπέλα Κράβιτζ την 1η Δεκεμβρίου 1988. Αυτή και ο Κράβιτς χώρισαν το 1993. Το 1995, η Μπονέ άλλαξε νόμιμα το όνομά της σε Λίλακοϊ Μουν, αν και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το όνομα Λίζα Μπονέ επαγγελματικά.
Το 2005, η Μπονέ ξεκίνησε μια σχέση με τον κατά 12 χρόνια μικρότερό της ηθοποιό Τζέισον Μομόα. Παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 2017 Η Μπονέ και ο Μομόα απέκτησαν δύο παιδιά: μια κόρη που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 2007, και έναν γιο που γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2008. Τον Ιανουάριο του 2022, ο Μομόα και η Μπονέ ανακοίνωσαν ότι τερματίζουν τον γάμο τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν
Ο Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν (ολλανδικά: Jan Abrahamsz Beerstraaten), 1622 - 1666, ήταν Ολλανδός (Ολλανδική Δημοκρατία) ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, γνωστός για τις θαλασσογραφίες και τα χειμερινά τοπία του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν γεννήθηκε στο Άμστερνταμ. Ο πατέρας του ήταν υφαντουργός. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά καταγράφεται στα μητρώα βαπτίσεων με ημερομηνία βάπτισης την 1η Μαρτίου 1622. Είναι ο πιο γνωστός και προικισμένος από μια οικογένεια ζωγράφων, η οποία περιλαμβάνει τους αδελφούς του Άμπρααμ και Άντονι. Τον Αύγουστο του 1642 παντρεύτηκε τη Μαγκνταλένα Μπρόκχορστ. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά. Πέθανε στο Άμστερνταμ τον Ιούλιο του 1666.
Έργο
Τα μεσογειακά λιμάνια και οι ακτές του επηρεάστηκαν από τα έργα ζωγράφων όπως ο Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ και ο Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, που είχαν πάει στην Ιταλία. Σε αντίθεση με τα αστικά τοπία του, τα λιμάνια του Μπέερστρατεν ήταν εντελώς φανταστικά, μερικές φορές με ένα γνωστό βορειοευρωπαϊκό κτήριο ενσωματωμένο στην ακτή. Δεν είναι γνωστό αν πήγε στην Ιταλία, αν και στους πίνακές του το νότιο φως φαίνεται να αποδίδεται με ακρίβεια, όπως στη Φανταστική άποψη λιμανιού με την πρόσοψη της Σάντα Μαρία Ματζόρε της Ρώμης.
Το έργο του έχει ιστορική σημασία καθώς συχνά απεικόνισε πύλες πόλεων, εκκλησίες, κάστρα και άλλα κτήρια που δεν υπάρχουν πια. Θεωρείται πιθανό ότι είχε κάνει ένα ταξίδι στη Σκανδιναβία και την Ελβετία λόγω μιας σειράς απόψεων με βουνά, αλλά δεν υπάρχουν ακριβείς ενδείξεις.
Τα γνωστά χρονολογημένα έργα του φέρουν χρονολογία μεταξύ 1661 και 1666. Υπάρχει σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα των ζωγράφων που ονομάζονται Μπέερστρατεν και καθώς δεν υπάρχουν έργα υπογεγραμμένα με το πλήρες όνομά του, είναι δύσκολο να εξακριβωθεί ποια από αυτά είναι δικά του ή των αδελφών του. Σχεδόν όλες οι πηγές και τα έργα αναφοράς παρέχουν αντικρουόμενες και συχνά αντιφατικές πληροφορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Καραβόμυλος Φθιώτιδας
Ο Καραβόμυλος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Καραβόμυλος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 9 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Α. από τη Λαμία. Μέσα από το χωριό περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης, στα βόρεια ο Αυτοκινητόδρομος 1 ενώ στα ανατολικά είναι ο χείμαρρος Βελλιάς. Πρόκειται για παλιό αλιευτικό οικισμό που ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από κατοίκους της Νίκοβας (Άνυδρο) και των γύρω χωριών και ο οποίος έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό θέρετρο της περιοχής. Διαθέτει ένα μικρό γραφικό λιμανάκι, η παραλία του είναι αμμώδης, οργανωμένη με αρκετή παράκτια βλάστηση από αρμυρίκια και ιτιές. Γύρω του υπάρχουν αρκετές παραθεριστικές κατοικίες, ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και κέντρα εστίασης. Αναφέρεται ως οικισμός επίσημα το 1951 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αχινού. Το 1965 με το ΦΕΚ 223Α - 30/11/1965 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πανόραμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καραβόμυλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 634 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ατρόμητος Χιλιομοδίου
Ο '''Α.Σ. Ατρόμητος Χιλιομοδίου''' είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Χιλιομόδι του νομού Κορινθίας. Διαθέτει από το παρελθόν ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου και σκάκι, ενώ πλέον επαναλειτουργεί και το τμήμα καλαθοσφαίρισης της ομάδος. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1961 και χρώματά του το κόκκινο και το μαύρο.
Πληροφορίες
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου είναι το πιο διακεκριμένο και αποτελεί παραδοσιακά ένα από τα καλύτερα και πιο σταθερά τμήματα στην Κορινθία. Μία από τις πιο σημαντικές επιτυχίες του συλλόγου είναι η συμμετοχή επανειλημμένα στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας τις χρονιές 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2011-12 και στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας την χρονιά 2020-2021. μικρογραφία|Αήττητος πρωταθλητής [[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κορινθίας|Ε.Π.Σ Κορινθίας 2010-2011|267x267εσ]] μικρογραφία|Ατρόμητος Χιλιομοδίου 2010-2011|267x267εσ
Το 1990 ο Ατρόμητος Χιλιομοδίου θα κατακτήσει το πρώτο του τρόπαιο με αντίπαλο την ομάδα της Ελλάς Βέλου για τον θεσμό του κυπέλλου Ε.Π.Σ Κορινθίας, επικρατώντας της στον τελικό με 2-1.Επίσης έχει αναδειχθεί και δύο φορές Φιναλίστ, το 1987 με αντίπαλο τον Κύψελο Κορίνθου όπου μετά από το 0-0 της κανονικής περιόδου ηττήθηκε στα πέναλτι με 3-2 και το 2012 με αντίπαλο τον Π.Α.Σ. Κόρινθος με σκορ 2-1. Η ομάδα του Χιλιομοδίου έχει πραγματοποιήσει σημαντικές επιτυχίες στο πρωτάθλημα Κορινθίας τερματίζοντας τρεις φορές στην πρώτη θέση και συγκεκριμένα τις χρονιές 2006-2007, 2010-2011, 2019-2020.