cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέισον Καπόνο
Παναθηναϊκός
Στις 16 Νοεμβρίου 2012, συμφώνησε με τον Παναθηναϊκό για να αγωνιστεί σε Ελληνικό Πρωτάθλημα και Ευρωλίγκα. Στους πράσινους ήρθε ωστόσο τον Δεκέμβριο του 2012, καθώς ο παίκτης αντιμετώπιζε κάποιο οικογενειακό πρόβλημα. Ντεμπούτο στην Ελλάδα έκανε κόντρα στον Πανιώνιο στις 20 Δεκεμβρίου 2012, έχοντας 5 πόντους με 1/3 δίποντα και 1/2 τρίποντα, 1 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 2 κλεψίματα. Στην Ευρωλίγκα αγωνίστηκε κόντρα στην Ζαλγκίρις Κάουνας έχοντας μια αξιοσημείωτη εμφάνιση με 16 πόντους σε 17 λεπτά συμμετοχής όντας από τους καλύτερους παίκτες του αγώνα. Ο Καπόνο είχε ακόμη 1/1 δίποντο, 4/6 τρίποντα, 2/2 βολές, 2 ασίστ και 2 κερδισμένα φάουλ, συγκεντρώνοντας 15 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης. Στις 10 Φεβρουαρίου 2013, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, κόντρα στον Ολυμπιακό με 81-78 με τον Καπόνο να έχει 8 πόντους σε κρίσιμα σημεία του αγώνα. Τον Μάρτιο του 2013 και ενώ τα λεπτά συμμετοχής του Αμερικανού είχαν μειωθεί αισθητά, ο Καπόνο ζήτησε να αποχωρήσει από τον σύλλογο. Σε εννιά ματς στην Α1 ο Τζέισον Καπόνο είχε 7.8 πόντους μέσο όρο, 1.6 ριμπάουντ, 2.1 ασίστ και 0.8 κλεψίματα. Στην Ευρωλίγκα ο 32χρονος τότε γκαρντ είχε 7.4 πόντους, 1 ριμπάουντ, 1 ασίστ και 0.9 λάθη ανά παιχνίδι.
Στις 28 Μαΐου 2014, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την αγωνιστική δράση, μετά από ένα χρόνο απουσίας από τα παρκέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Μπόμπκατς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Ματιέ Κερεκού
Ο Ματιέ Κερεκού (Mathieu Kérékou, 1933–2015), γνωστός επίσης ως Αχμέτ Κερεκού ήταν πολιτικός από το Μπενίν, πρόεδρος της χώρας από το 1972 ως το 1991 και από το 1996 ως το 2006. Κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα και κυβέρνησε τη χώρα του επί 17 χρόνια, προσηλωμένος τις πρώτες δεκαετίες στη μαρξιστική ιδεολογία. Το 1990 του αφαιρέθηκαν οι εξουσίες με απόφαση της Εθνικής Συνδιάσκεψης και την επόμενη χρονιά ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές. Επανήλθε στην εξουσία το 1996 και επανεξελέγη σε αμφιλεγόμενες εκλογές, το 2001.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κουάρφαμ στα βορειοδυτικά της χώρας, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1933, σε μία περιοχή όπου το βουντού είναι κύρια θρησκεία.
Έκανε σπουδές σε στρατιωτικές σχολές στο Μαλί και στη Σενεγάλη. Έπειτα από την ανεξαρτησία, υπηρέτησε ως σύμβουλος του προέδρου Ιμπέρ Μαγκά από το 1961 ως το 1963 Τον Δεκέμβριο του 1967, ο ξάδερφός του, Μορίς Κουαντετέ κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα και έγινε πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου. Το 1968 – 1970 ο Κερεκού παρακολούθησε μαθήματα σε στρατιωτικές σχολές στη Γαλλία και σύντομα προήχθη από τον πρόεδρο Μαγκά σε Ταγματάρχη, αναπληρωτή αρχηγό ΓΕΣ και διοικητή της μονάδας αλεξιπτωτιστών στην Ουίντα.
Ασπάστηκε το Ισλάμ στις 28 Σεπτεμβρίου του 1980, κατά την επίσκεψή του στη Λιβύη (και έλαβε το όνομα Αχμέτ), στη συνέχεια όμως αρνήθηκε την ισλαμική θρησκεία (επιστρέφοντας στο όνομα Ματιέ) και παρέμεινε ως τον θάνατό του Χριστιανός Ευαγγελικός. Έλαβε το προσωνύμιο «χαμαιλέων» για τις εύκολες αλλαγές του στο θρήσκευμα.
Δικτατορία
Στις 26 Οκτωβρίου του 1972 κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα και έθεσε τέλος σε μια κυβέρνηση στην οποία εναλλάσσονταν στην εξουσία τρία μέλη της Τριανδρίας (Προεδρικό Συμβούλιο). Ο Μαγκά νωρίτερα τη χρονιά εκείνη είχε παραδώσει την εξουσία στον Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν
Στα δύο πρώτα χρόνια διακυβέρνησής του, ο Κερεκού εξέφρασε εθνικιστικές τάσεις και φάνηκε αποφασισμένος να μην υιοθετήσει ξένες για τη χώρα του ιδεολογίες, όπως ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός. Ωστόσο, ο ίδιος υιοθέτησε το μαρξισμό-λενινισμό στις 30 Νοεμβρίου του 1975. Η χώρα μετονομάστηκε σε λαϊκή δημοκρατία και κρατικοποιήθηκαν οι τράπεζες και η βιομηχανία πετρελαίου. Μοναδικό κόμμα ήταν το Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Μπενίν (Parti de la révolution populaire du Bénin, PRPB). Το 1980 εξελέγη πρόεδρος της Επαναστατικής Εθνικής Συνέλευσης. Αποστρατεύτηκε το 1987.
Με την υιοθέτηση του μαρξισμού, ο Κερεκού θέλησε να λάβει την υποστήριξη των αριστεριστών της χώρας
Ο Κερεκού επέζησε από πολυάριθμες απόπειρες ανατροπής του, με σημαντικότερη ίσως μια επίθεση από μισθοφόρους στο αεροδρόμιο της Κοτονού τον Ιανουάριο του 1977 αλλά και δύο απόπειρες πραξικοπήματος το 1988.
Τα μέτρα που είχε λάβει η κυβέρνησή του δεν απέδωσαν στην οικονομία. Η κρίση επιδεινώθηκε και ο ίδιος κινήθηκε σε πολιτική λιτότητας. Επίσης, δέχτηκε να συνεργαστεί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στα πλαίσια προγράμματος για την αναδόμηση της οικονομίας και προέβη στη λήψη νέων οικονομικών μέτρων, με σημαντικότερα την πολιτική λιτότητας και τη δραστική μείωση των κρατικών δαπανών. Τα νέα μέτρα προκάλεσαν μεγαλύτερες αντιδράσεις. Τον Ιανουάριο του 1989 ξεκίνησε απεργία από φοιτητές και σύντομα το απεργιακό κύμα επεκτάθηκε και σε άλλες κοινωνικές τάξεις.
Αλλαγή του πολιτεύματος
Η οικονομική δυσπραγία και οι αντιδράσεις του πληθυσμού έκαναν τον Κερεκού να αποτινάξει το μαρξισμό και να κινηθεί προς τον εκδημοκρατισμό της χώρας του, η οποία σταδιακά έγινε πολυκομματική δημοκρατία.
Τον Αύγουστο του 1989 ο Κερεκού εξελέγη πρόεδρος από την Εθνοσυνέλευση και τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους εγκαταλείφθηκε ο μαρξισμός ως ιδεολογία του κράτους. Τον Φεβρουάριο του 1990 διεξήχθη εθνική συνδιάσκεψη, που αντιτάχθηκε στον Κερεκού, ο οποίος έκανε λόγο για πολιτικό πραξικόπημα. Στη μεταβατική περίοδο που ακολούθησε, ο Κερεκού παρέμεινε πρόεδρος, με μειωμένες όμως εξουσίες. Τον Μάρτιο του 1990 ανέλαβε προσωρινός πρωθυπουργός ο Νισεφόρ Σολιό, οικονομολόγος και συνεργάτης της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τον Δεκέμβριο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα το Σύνταγμα που είχε νωρίτερα συνταχθεί. Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, το 1991, ο Κερεκού ηττήθηκε, λαμβάνοντας μόλις το 32% των ψήφων στο δεύτερο γύρο. Νέος Πρόεδρος έγινε ο Νισεφόρ Σογκλό και ο Κερεκού έγινε ο πρώτος αφρικανός πρόεδρος που έχασε την εξουσία του με δημοκρατικές εκλογές
Εκλογή στην προεδρία 1996
Στις εκλογές του Μαρτίου του 1996 ο Κερεκού κατήλθε ξανά ως υποψήφιος και έλαβε περισσότερες ψήφους από τον Σολιό. Στο δεύτερο γύρο αναδείχθηκε νικητής με 52,5% των ψήφων, ενώ τον ίδιο είχαν υποστηρίξει και ο 3ος και 4ος του πρώτου γύρου, Αντριέν Ουνγκμπετζί και Μπρούνο Αμουσού, αντίστοιχα. Ο Κερεκού υποστηρίχθηκε σθεναρά από ψηφοφόρους προερχόμενους από το Βορρά αλλά βελτίωσε τις επιδόσεις του και στο Νότο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο επικύρωσε τα αποτελέσματα και δε δέχτηκε την έφεση του αντιπάλου του, Σογκλό, ο οποίος επικαλέστηκε νοθεία. Κατά την ορκωμοσία του, ο Κερεκού παρέλειψε μία αναφορά στα πνεύματα των προγόνων του Μπενίν, εξαιτίας της χριστιανικής του πίστης. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να ξαναπεί τον όρκο με αναφορά στα πνεύματα.
Αμφιλεγόμενη επανεκλογή, 2001
Τον Μάρτιο του 2001 ο Κερεκού επανεξελέγη για μία ακόμη πενταετή θητεία, υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες. Στον πρώτο γύρο έλαβε 45,4% των ψήφων. Ο Σολιό, που είχε έρθει δεύτερος και ο πρόεδρος της Βουλής, Ουνγκμπεντζί, που είχε έρθει τρίτος, αρνήθηκαν να αναμετρηθούν με τον Κερεκού στον δεύτερο γύρο, επικαλούμενοι παρατυπίες. Έτσι, ο 4ος του πρώτου γύρου, Αμουσού, αναμετρήθηκε στον τελικό γύρο μαζί του και η νίκη για τον Κερεκού ήταν συντριπτική, με ποσοστό 83,6% των ψήφων. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η αμερικανική βιομηχανία Τιτάν είχε δώσει μίζα ύψους πάνω από 2 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ για τη χρηματοδότηση της εκστρατείας του Κερεκού για την επανεκλογή του.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνεχούς θητείας του στο προεδρικό αξίωμα, ο Κερεκού ακολούθησε γενικά φιλελεύθερη πολιτική. Την ίδια περίοδο το Μπενίν πήρε για πρώτη φορά μέρος σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές σε άλλα αφρικανικά κράτη. Με βάση το Σύνταγμα ο Κερεκού δεν μπορούσε να διεκδικήσει και νέα προεδρική θητεία το 2006, καθώς ήταν μεγαλύτερος από το ηλικιακό όριο που είχε τεθεί (τα 70 έτη). Ήδη από τον Ιούλιο του 2005 ο Κερεκού δήλωσε ότι θα αποσυρόταν και δεν θα τροποποιούσε το Σύνταγμα για να εξασφαλίσει την παραμονή του στην εξουσία. Οι φήμες έλεγαν, όμως, ότι ο ίδιος σκόπευε να αλλάξει το Σύνταγμα αλλά συνάντησε έντονες αντιθέσεις και υποχώρησε.
Η θητεία του Κερεκού έληξε τα μεσάνυχτα, στις 6 Απριλίου του 2006. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο νικητής των εκλογών εκείνης της χρονιάς, Γιαγί Μπονί.
Ο Κερεκού απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπενίν Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Deutsche Fußball Liga
Η DFL Deutsche Fußball Liga GmbH είναι θυγατρική της Die Liga – Fußballverband e.V. Η DFL είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία των πρωταθλημάτων των δύο κορυφαίων γερμανικών κατηγοριών ποδοσφαίρου, της Μπούντεσλιγκα (Bundesliga) και της 2. Μπούντεσλιγκα (2. Bundesliga). Αποτελεί συνεταιρισμό των συλλόγων των πρωταθλημάτων των δύο κατηγοριών.
Λειτουργία
Η DFL ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 2000 ως GmbH (κάτι σαν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο). Η οργάνωση είναι θυγατρική της Die Liga – Fußballverband e.V, η οποία ήταν υπεύθυνη αρχικά για τα επαγγελματικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Γερμανίας. Σήμερα, διοργανώτρια αρχή των επαγγελματικών πρωταθλημάτων (Bundesliga, 2.) είναι η DFL, υπό την αιγίδα της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (DFB).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γερμανία
Καμενιάνοι Αχαΐας
Οι Καμενιάνοι είναι χωριό και κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας.
Το χωριό βρίσκεται σε μια βουνοπλαγιά στο ανατολικό τμήμα του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου. Στην Τοπική Κοινότητα Καμενιάνων ανήκει και ο οικισμός του Δροβολοβού.
Παλαιότερα ήταν αυτοτελής κοινότητα της Επαρχίας Καλαβρύτων, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας, έως και την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» όπου εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.
Στους Καμενιάνους βρίσκεται η πηγή «Μεγάλη Βρύση» που είναι η μεγαλύτερη του Ερύμανθου ποταμού. Στο χωριό λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο που στεγάζεται στο κτίριο του πρώην Δημοτικού Σχολείου.
Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 85 μόνιμους κατοίκους, ενώ η ομώνυμη τοπική κοινότητα αριθμούσε 121.
Ιστορία - Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την λέξη Κάμινος ή Καμινιάζω η οποία ανάγεται στον 4ο-5ο αι. π.Χ. Ο λαογράφος Νικόλαος Πολίτης, πρόεδρος της επιτροπής τοπωνυμίων, αναφέρει σε έγγραφό του το 1916 ότι η ονομασία Καμενιάνοι προέρχεται από το όνομα παλαιάς Βυζαντινής οικογένειας.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, στην περιοχή «Καπρίβαινα» ο Ηρακλής κατέφερε και έπιασε τον Ερυμάνθιο κάπρο. Έχει βρεθεί πλήθος αρχαίων ερειπίων ναών και νεκροταφείων, καθώς και μεταξύ άλλων ειδώλιο της Θεάς Αφροδίτης. Εκεί βρίσκεται το Σπήλαιο της Παναγίας Δροβολοβού όπου το 1825 έμεινε κλεισμένος ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Ο χώρος χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα για λατρευτικούς σκοπούς.
Στο Δροβολοβό επίσης σώζεται ο πύργος των Βερροίων, κτίσμα του 1780 περίπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Νισεφόρ Σολιό
Ο Νισεφόρ Σολιό (Nicéphore Dieudonné Soglo, γενν. 1934) είναι πολιτικός από το Μπενίν, πρωθυπουργός του αφρικανικού κράτους την περίοδο 1990-91 και πρόεδρος από το 1991 ως το 1996. Από το 2003 ως το 2015 ήταν δήμαρχος της Κοτονού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1934. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Επιστρέφοντας στη Δαχομέη, όπως ονομαζόταν τότε το Μπενίν, ανέλαβε διάφορες θέσεις στο υπουργείο Οικονομικών. Έπειτα από το πραξικόπημα του 1972 που έφερε στην εξουσία το Ματιέ Κερεκού, έφυγε από τη χώρα και ανέλαβε διάφορες θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Είναι παντρεμένος με τη Ροζίν Σολιό, ιδρύτρια του κόμματος που ηγείται ο ίδιος σήμερα.
Πρωθυπουργία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, η κυβέρνηση του Κερέκου αποφάσισε τη διεξαγωγή εθνικής συνδιάσκεψης, με σκοπό τη μετάβαση της χώρας σε πολυκομματικό δημοκρατικό καθεστώς. Η συνδιάσκεψη όρισε προσωρινό πρωθυπουργό τον Σολιό, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Μαρτίου 1990. Η συνδιάσκεψη αποφάσισε τη σύνταξη Συντάγματος, το οποίο εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία σε δημοψήφισμα, στις 2 Δεκεμβρίου 1990.
Πρόεδρος
Στις πρώτες προεδρικές εκλογές στις οποίες έλαβαν μέρος και άλλα κόμματα εκτός από το απολυταρχικό του Κερέκου, που διεξήχθησαν στις 10 Μαρτίου του 1991, ο Σολιό έλαβε το 36,31% των ψήφων στον πρώτο γύρο και αναμετρήθηκε στον τελικό γύρο στις 24 Μαρτίου με τον Κερέκου. Ο Σολιό κέρδισε τις εκλογές με ισχυρή πλειοψηφία, λαμβάνοντας 67,73% των ψήφων. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 4 Απριλίου του 1991.
Το 1992 η σύζυγός του, Ροζίν, ίδρυσε το Κόμμα για την Αναγέννηση του Μπενίν (PRB ή RB). Ο σύζυγός της ορίστηκε αρχηγός του κόμματος αυτού το 1994.
Φριτς Σούμπερτ
Ο Φριτς Σούμπερτ (γερμ.: Friedrich Schubert, 21 Φεβρουαρίου 1897 - 22 Οκτωβρίου 1947) ήταν ελληνομαθής Γερμανός στρατιωτικός, διαβόητος για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Κρήτη (σε περιοχές των Χανίων και του Ηρακλείου) και στη Μακεδονία. Μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία 146 κατοίκων στον οικισμό Χορτιάτη στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 και του θανάτου τουλάχιστον 100 κατοίκων των Γιαννιτσών στις 14 Σεπτεμβρίου 1944.
Νισεφόρ Σολιό
Πρόεδρος
Στη διάρκεια της προεδρίας του, ο πρόεδρος Σολιό αναγκάστηκε να λάβει αυστηρά οικονομικά μέτρα, που οδήγησαν στη μείωση της δημοτικότητάς του. Ωστόσο, η κυβέρνησή του επαινέθηκε για το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στις δημοκρατικές αξίες.
Εκλογική ήττα και μετέπειτα πορεία
Στις προεδρικές εκλογές του 1996, ο Σολιό προηγήθηκε ξανά στον πρώτο γύρο, ηττήθηκε όμως από τον Κερέκου στον τελικό γύρο (με 47,51% των ψήφων). Ο Σολιό έκανε λόγο για εκλογική νοθεία, ωστόσο το Συνταγματικό Δικαστήριο επικύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών.
Φριτς Σούμπερτ
Το πρόβλημα της καταγωγής του
Από το καλοκαίρι του 1941, που πρωτοεμφανίστηκε στην Κρήτη, άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες στο νησί σχετικά με την καταγωγή του. Ο Σούμπερτ ήταν γλωσσομαθής και μεταξύ των γλωσσών που μιλούσε ήταν και η τουρκική και καθώς μιλούσε με ηλικιωμένους Μικρασιάτες που ζούσαν στο Ρέθυμνο στα τουρκικά και η φυσιογνωμία του θύμιζε ανατολίτη, οι ντόπιοι του έδωσαν το παρατσούκλι ο "Τούρκος". Σύμφωνα με αναφορά της εφημερίδας "Ριζοσπάστης", στο φύλλο της 17 Δεκεμβρίου 1945, ο Σούμπερτ "...κατάγεται από τη Σμύρνη, αγνώστου πατρός και μητέρας τροτέζας. Παρελήφθη υπό του Γερμανικού κράτους από μικρή ηλικία και εκπαιδεύθηκε ως μηχανικός στα εργοστάσια Κρουπ..." Είχε δε ακουστεί ότι ο ίδιος εκμυστηρεύθηκε σε Έλληνες ότι το πραγματικό του όνομα ήταν Πέτρος Κωνσταντινίδης, το οποίο το άλλαξε όταν ήταν νέος και υπό την προστασία του Γερμανού προξένου στη Σμύρνη, στάλθηκε στη Γερμανία για να σπουδάσει. Επιπλέον είχε ακουστεί ότι μετά το τέλος των σπουδών επέστρεψε στη Σμύρνη, υπηρέτησε στον Τουρκικό στρατό και παρασημοφορήθηκε. Λέγεται ότι το παράσημο αυτό σε σχήμα μισοφέγγαρου το φορούσε με υπερηφάνεια. Στην "έκθεση εξαγομένου" των δικαστικών αρχών Θεσσαλονίκης της 17ης Οκτωβρίου του 1945 προτείνεται "όπως ο Γερμανός επιλοχίας Σούμπερτ Φριτς του Άντον ή Κωνσταντινίδης Κωνσταντίνος[...] δικασθή ως εγκληματίας πολέμου". Σήμερα είναι πλέον γνωστό ότι ο Φριτς Σούμπερτ ήταν Γερμανός και γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1897 στο Ντόρτμουντ. Ήταν παντρεμένος και η σύζυγός του το 1950 απευθύνθηκε στις γερμανικές αρχές για να μάθει τι απέγινε ο άντρας της. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Ο Σούμπερτ εγγράφηκε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP) το 1934 με αριθμό μητρώου 3397778. Επίσης στα γερμανικά αρχεία της Βέρμαχτ βρέθηκε το στρατιωτικό του μητρώο σχετικά με την υπηρεσία του στην Ελλάδα. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι ήταν μέλος της Γκεστάπο. Εν τούτοις, ο Γ. Κ. Κυριακόπουλος αναφέρει ότι ήταν μέλος της Γκεστάπο με τον βαθμό του Unterscharführer (Δεκανέα)
Νισεφόρ Σολιό
Εκλογική ήττα και μετέπειτα πορεία
Το 2001 ήρθε δεύτερος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, με το 27,12% των ψήφων στον πρώτο γύρο. Αρνήθηκε όμως να μετάσχει στον τελικό γύρο αν και πληρούσε τις προϋποθέσεις. Αποσύρθηκε από το δεύτερο γύρο και επικαλέστηκε ατασθαλίες. Έτσι, ο Κερέκου επανεξελέγη άνετα για μία ακόμη θητεία. Ο Σολιό δεν κατήλθε ξανά υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα, λόγω του ορίου ηλικίας (70 έτη). Αντί αυτού, ο γιος του, Λεχάντι, ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2006 με το Κόμμα Αναγέννησης. Ο Λεχάντι ήρθε 4ος στις εκλογές με 8,44% των ψήφων. Ένας ακόμα γιος του, ο Γκανιό, επίσης ήταν υποψήφιος στις ίδιες εκλογές, ωστόσο έλαβε μόνο γύρω στο 0,17% των ψήφων.
Φριτς Σούμπερτ
Η εμφάνιση του Σούμπερτ στην Κρήτη και η δράση του στο νησί
Ο Σούμπερτ, με τον βαθμό του δεκανέα, βρέθηκε στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στο Ρέθυμνο όπου έκανε τον διερμηνέα του Γερμανού φρούραρχου της πόλης, πιθανόν το καλοκαίρι του 1941. Στα μέσα του επόμενου χρόνου και όντας μέλος της Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας τοποθετήθηκε επικεφαλής ομάδας Γερμανών και Ελλήνων, της οποίας η βάση ήταν στο χωριό Αυγενική (σήμερα στον νομό Ηρακλείου) και από όπου προέβαιναν σε εκτελέσεις, βασανιστήρια και λεηλασίες στην ευρύτερη περιοχή. Τα εγκλήματα του Σούμπερτ και της ομάδας του προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες των κατοίκων προς τις γερμανικές αρχές του Ηρακλείου με αποτέλεσμα ο φρούραρχος, στρατηγός Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ να διατάξει τη σύλληψη του. Τελικά όμως ο Σούμπερτ όχι μόνο αποφυλακίστηκε το φθινόπωρο του 1943, πιθανόν με παρέμβαση του στρατιωτικού διοικητή Κρήτης, στρατηγού Μπρούνο Μπρόιερ, και ενώ είχε παραμείνει στη φυλακή μόλις ένα μήνα, αλλά και προήχθη από τον Μπρόιερ σε επιλοχία. Ο τελευταίος μάλιστα όταν ο πρωτοσύγκελλος Ψαλιδάκης διαμαρτυρήθηκε για την αποφυλάκιση του Σούμπερτ δήλωσε ενθουσιασμένος με το έργο του χαρακτηρίζοντας τον Γερμανό υπαξιωματικό ως έναν από τους καλύτερους του γερμανικού στρατού και δηλώνοντας ότι ήταν απαραίτητος για την ασφάλεια των γερμανικών στρατευμάτων μέσω της τρομοκράτησης των κατοίκων. Την ίδια περίοδο με εντολή του Μπρόιερ ο Φριτς Σούμπερτ συγκρότησε την Καταδιωκτική Ομάδα Σούμπερτ (Jagdkommando Schubert), ένα ειδικό στρατιωτικό σώμα για την καταδίωξη ανταρτών. Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν γύρω στα 100 άτομα πολλά από τα οποία ήταν Έλληνες κατάδικοι (πολλοί και για βαριά εγκλήματα-ανθρωποκτονίες κ.λ.π.) που αποφυλακίστηκαν ως αντάλλαγμα για τη συμμετοχή τους στην ομάδα του Σούμπερτ. Οι άνδρες αυτοί αποκλήθηκαν από τους Κρητικούς "Σουμπερίτες".
Νισεφόρ Σολιό
Εκλογική ήττα και μετέπειτα πορεία
Ο Νισεφόρ Σολιό και το κόμμα RB κέρδισαν στις δημοτικές εκλογές τον Δεκέμβριο του 2002 και τον Ιανουάριο του 2003 στην Κοτονού. Ο Σολιό κέρδισε στις εκλογές αυτές τον υποψήφιο της κυβέρνησης και στις 13 Φεβρουαρίου του 2003 εξελέγη από το συμβούλιο της πόλης δήμαρχος, εξασφαλίζοντας τους 41 επί συνόλου 45 συμβούλων. Πρώτο μέλημά του ήταν η μείωση της ρύπανσης. Τον Απρίλιο του 2008 εξελέγη στις τοπικές εκλογές ως σύμβουλος και στις 3 Ιουνίου του 2008 επανεξελέγη με 48 ψήφους υπέρ και μία αποχή δήμαρχος της Κοτονού.
Φριτς Σούμπερτ
Η εμφάνιση του Σούμπερτ στην Κρήτη και η δράση του στο νησί
Μέχρι τις αρχές του 1944 η Καταδιωκτική Ομάδα Σούμπερτ προέβη στην εκτέλεση περισσότερων από 200 ανθρώπων σε διάφορα χωριά της Κρήτης: στην Καλή Συκιά, στον Καλλικράτη, στο Μουρί κ.α. Την Πρωτοχρονιά του 1944 μια ομάδα ανταρτών του ΕΛΑΣ που βρισκόταν στο χωριό Μεσκλά δέχθηκε επίθεση από ένα απόσπασμα του Σούμπερτ. Στη διάρκεια της μάχης που επακολούθησε οχτώ μέλη της ομάδας του Σούμπερτ σκοτώθηκαν. Στη συνέχεια η γερμανική διοίκηση αποφάσισε τη διάλυση της Jagdkommando Schubert και ο Σούμπερτ με διαταγή του Μπρόιερ συνελήφθη, κρατήθηκε και χαρακτηρίστηκε ψυχοπαθής και στις 11 Ιανουαρίου του 1944 μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν έφτασε στον Πειραιά κλείστηκε αρχικά στο ψυχιατρείο. Πάντως μαζί με τον Σούμπερτ φαίνεται ότι μεταφέρθηκαν στην Αθήνα από την Κρήτη και ορισμένοι από τους άντρες του, γύρω στα 35 άτομα, οι οποίο τελικά, μαζί και με άλλους που στρατολογήθηκαν στην πρωτεύουσα, στάλθηκαν μαζί με τον Σούμπερτ στα τέλη Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου στη Μακεδονία.
Μπαρν
Μπαρν είναι χορός που δημιουργήθηκε το 1892. Ο χορός αυτός χορευόταν για να γιορταστεί η οικοδόμηση μίας σιταποθήκης. Είναι χορός σκοτσέζικου στυλ, στον οποίο οι παρτενέρ κινούνται πλάι-πλάι για μερικά βήματα κι έπειτα χορεύουν βαλς.
Φριτς Σούμπερτ
Ο Σούμπερτ στη Μακεδονία
Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1944 ο Σούμπερτ έφτασε με την ομάδα του, που πλέον απαριθμούσε γύρω στα 50 άτομα, στα Γιαννιτσά. Τα Γιαννιτσά και η γύρω περιοχή είχαν πολύ μεγάλη σημασία για τους Γερμανούς γιατί από εκεί ήλεγχαν τους βασικούς οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες μεσώ των οποίων γινόταν η τροφοδοσία του στρατού και ο εφοδιασμός του με πολεμοφόδια. Στην πόλη υπήρχε μόνιμη γερμανική φρουρά 100 ανδρών και μια ένοπλη ομάδα Ελλήνων με επικεφαλής τον Κύρο Γραμματικόπουλο, που συνεργαζόταν με τις γερμανικές δυνάμεις και συνέπραξε με τους στρατιώτες του Σούμπερτ. Επίσης ακολούθησαν τον Σούμπερτ και ορισμένοι Μπαφραλήδες (τουρκόφωνοι Πόντιοι) από χωριά της περιοχής.
Από την πρώτη μέρα που εγκαταστάθηκε στα Γιαννιτσά ο Σούμπερτ προχώρησε στη σύλληψη πολιτών τους οποίους διέταξε να τους φυλακίσουν στα υπόγεια του κτιρίου όπου διέμενε και οι οποίοι στη διάρκεια του εγκλεισμού τους υπέστησαν ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια. Μέχρι τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς που ο Σούμπερτ έφυγε από τα Γιαννιτσά η ομάδα του προέβη σε εκτελέσεις, συλλήψεις και βασανιστήρια κατοίκων όχι μόνο των Γιαννιτσών αλλά και διάφορων χωριών της περιοχής όπως στο Σανδάλι, στο Ελευθεροχώρι (όπου εκτέλεσαν 14 άτομα μεταξύ των οποίων μια έγκυο) κ.α. Τα εγκλήματα του Σούμπερτ οδήγησαν τη δημοτική αρχή των Γιαννιτσών να ζητήσει από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση την απομάκρυνση του Γερμανού υπαξιωματικού κάτι που έγινε εφικτό τον Απρίλιο του 1944.
Νισεφόρ Σολιό
Εκλογική ήττα και μετέπειτα πορεία
Τον διαδέχθηκε στη δημαρχία της Κοτονού ο γιος του, Λεαντί Σολιό, στις 14 Αυγούστου 2015.
Φριτς Σούμπερτ
Ο Σούμπερτ στη Μακεδονία
Από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944 ο Σούμπερτ έδρασε κυρίως σε διάφορες περιοχές της Χαλκιδικής. Πρώτα τοποθετήθηκε στο χωριό Νεα Γωνιά (μέχρι τις αρχές Μαΐου) όπου συνεργάστηκε με γερμανική τοπογραφική υπηρεσία για τον έλεγχο της νοτιοανατολικής ζώνης ασφαλείας της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια μετατέθηκε στη Νέα Καλλικράτεια μέχρι τα μέσα περίπου του Ιουνίου. Κατά την παραμονή του εκεί η ομάδα του έκανε επιδρομές σε χωριά της περιοχής, όπως στην Κρήνη, στους Ροδοκήπους και στα Πετράλωνα, κατά τις οποίες προχώρησε σε συλλήψεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις κατοίκων και εξανάγκασε κάποιους από αυτούς να καταταγούν στο σώμα, απειλώντας πως σε αντίθετη περίπτωση θα κινδύνευαν οι ζωές τους. Οι επιδρομές του Σούμπερτ και των ανδρών του στα διάφορα χωριά συνοδεύονταν από λεηλασίες: έκλεβαν τρόφιμα, ζώα, χρυσαφικά, προίκες κοριτσιών, κρεβάτια, στρώματα, ρούχα, ραπτομηχανές κ.ά. Μετά τη Νέα Καλλικράτεια ο Σούμπερτ στάλθηκε μέχρι τον Αύγουστο του 1944 στη Νέα Απολλωνία. Η Νέα Απολλωνία βρίσκεται δίπλα στην οδική αρτηρία Θεσσαλονίκης-Καβάλας, κοντά στα στενά της Ρεντίνας. Συχνά αντάρτες του ΕΛΑΣ χρησιμοποιούσαν τις διαβάσεις της περιοχής για να περάσουν από τις βόρειες περιοχές της Μακεδονίας στη Χαλκιδική.
Στις 18 Ιουνίου η ομάδα του Σούμπερτ επιτέθηκε στη Μαραθούσα, ένα χωριό νότια της Νέας Απολλωνίας όπου στην περίοδο της κατοχής υπήρχε κέντρο της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη) και αρκετοί κάτοικοι του ήταν ενταγμένοι στο ΕΑΜ και στην ΕΠΟΝ και άλλοι είχαν καταταγεί στον ΕΛΑΣ. Διέταξαν όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στην πλατεία, όμως στη συνέχεια, δεχόμενοι επίθεση από άντρες του ΕΛΑΣ που βρίσκονταν στην περιοχή, αναγκάστηκαν να φύγουν. Την επομένη επέστρεψαν στη Μαραθούσα μαζί με βουλγαρικό ιππικό, δολοφόνησαν γύρω στους δέκα κατοίκους και λεηλάτησαν και έκαψαν τουλάχιστον 100 σπίτια του χωριού.
Στα μέσα Ιουλίου, ύστερα από την εκτέλεση δύο ανδρών του από αντάρτες, ο Σουμπερτ διέταξε τη σύλληψη 60 κατοίκων από τα γειτονικά χωριά Μεσοπόταμος, Ξηρόρρευμα και Ασπρόχωμα από τους οποίους τελικά εκτελέστηκαν τρεις κάτω από τον πλάτανο του χωριού.
Στις 25 Ιουλίου ο Σουμπερτ και η ομάδα του ξεκίνησαν από τη Νέα Απολλωνία για τη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχουν μαζί με γερμανικές και βουλγαρικές δυνάμεις σε εκκαθαριστικές επιχειρίσεις στην περιοχή Ασβεστοχωρίου-Χορτιάτη, όπου στις 12 Ιουλίου αντάρτες είχαν σκοτώσει δύο στρατιώτες της γερμανικής φρουράς και τραυματίσει άλλους δύο. Δυνάμεις του ΕΛΑΣ που είχαν πληροφορηθεί για τη μετακίνηση του Σούμπερτ προς τη Θεσσαλονίκη, του έστησαν ενέδρα κοντά στο χωριό Περιστερώνας, σε ένα σημείο όπου τα υψώματα φτάνουν μέχρι τον δρόμο Θεσσαλονίκης-Καβάλας όμως η ενέδρα προδόθηκε, οι αντάρτες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και ο Σούμπερτ κατάφερε να φτάσει στο Ασβεστοχώρι. Εκεί, αφού συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους στην πλατεία, τους χώρισαν σε τρεις ομάδες (μια ομάδα οι γυναίκες με τα παιδιά κάτω των 10 ετών, μια δεύτερη οι έφηβοι και μια τρίτη οι ενήλικοι άνδρες), διάλεξαν ορισμένους από αυτούς που τους βασάνισαν σε γειτονικό κτίριο και προέβησαν τουλάχιστον τρεις φορές σε εικονικές εκτελέσεις των υπολοίπων. Στο τέλος εκτέλεσαν 16 ανθρώπους (9 υπαλλήλους του Σανατορίου, 3 ασθενείς και και 4 κατοίκους του χωριού). Επιστρέφοντας στη βάση του ο Σούμπερτ διέταξε τη σύλληψη και τον βασανισμό δέκα τουλάχιστον ανδρών από το χωριό προκειμένου να μαρτυρήσουν τους συνδέσμους των ανταρτών αλλά διέταξε και την εκτέλεση κάποιων ανδρών του θεωρώντας τους υπεύθυνους για το γεγονός ότι πληροφορίες για τις κινήσεις του γινόταν γνωστές μέσω κάποιων γυναικών στους αντάρτες. Από τα μέσα Αυγούστου η έδρα του τάγματος του Σούμπερτ μεταφέρθηκε στο Ασβεστοχώρι.
Στις 19 Αυγούστου ήταν η σειρά των Νέων Μαλγάρων να γνωρίσουν τη θηριωδία του Σούμπερτ. Πέντε άνθρωποι εκτελέστηκαν εκεί και άλλοι υπέστησαν βασανιστήρια. Στο χωριό Γοργόπη εκτελέστηκαν 12 κάτοικοι και στην Κάρπη λεηλατήθηκαν και κάηκαν περισσότερα από 100 σπίτια.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών του Σούμπερτ, με αφορμή επίθεση ανταρτών αρχικά κατά υπαλλήλων του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια κατά Γερμανών στρατιωτών που έσπευσαν στην περιοχή, εισέβαλαν στο χωριό Χορτιάτης και δολοφόνησαν 146 κατοίκους. Λίγες μέρες αργότερα (14 Σεπτεμβρίου 1944) στα Γιαννιτσά, σε συνεργασία με άντρες του σώματος του Γεωργίου Πούλου, σκότωσαν με απίστευτη αγριότητα περίπου 100 κατοίκους.
Η φυγή του Σούμπερτ στη Βιέννη, η επιστροφή στην Ελλάδα και η σύλληψή του
Προς τα τέλη του Οκτωβρίου του 1944, και αφού είχε απελευθερωθεί η Αθήνα, ο Σούμπερτ με μερικούς από τους άνδρες του ακολούθησε τα γερμανικά στρατεύματα που αποχωρούσαν από την Ελλάδα και έφτασε στη Βιέννη τον Φεβρουάριο του 1945. Τρεις μήνες αργότερα κατέφυγε στο Σβατς που παραδόθηκε στους Αμερικανούς στις 4 Μαΐου. Εκεί ο Σούμπερτ παρουσιάστηκε στους Αμερικανούς στρατιώτες, ισχυρίστηκε ότι το όνομά του ήταν Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και αφού χαρακτηρίστηκε εκτοπισμένος και κρατήθηκε σε στρατόπεδο με άλλους Έλληνες, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1945 "επαναπατρίστηκε" στην Ελλάδα.
Το ίδιο όνομα Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης έδωσε και στους αστυνομικούς του αεροδρομίου της Ελευσίνας που όμως δεν πείστηκαν ότι ήταν Έλληνας. Μετά την αποκάλυψη της πραγματικής του ταυτότητας, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ όπου παρέμεινε μέχρι τη δίκη του από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου στην Αθήνα.
Η δίκη και η εκτέλεση του Σούμπερτ
Στις 28 Ιουλίου του 1947 ξεκίνησε στο Ειδικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου στην Αθήνα η δίκη του Σούμπερτ για εγκλήματα που είχε διαπράξει στη διάρκεια της κατοχής στην Κρήτη και στη Μακεδονία. Μέρος του κατηγορητηρίου είχε ως εξής:
«...διότι ενήργησεν άνευ λόγου στρατιωτικής ανάγκης τας πράξεις ταύτας, αίτινες δεν εξυπηρέτουν πολεμικούς σκοπούς, ως είναι ειδικώτερον αι εκτελέσεις αθώων πολιτών και δη γερόντων, γυναικών και παίδων και [...] εκ προμελέτης απεφάσισε και εσκεμμένως εξετέλεσεν ανθρωποκτονίας κατά των κάτοθι αναφερομένων Ελλήνων»
Στη διάρκεια της δίκης οι μάρτυρες περιέγραψαν τα εγκλήματα του Σούμπερτ, ένας δε μάρτυρας από τα Γιαννιτσά δήλωσε στην κατάθεσή του: «Αν υπήρχαν δέκα Σούμπερτ δεν θα υπήρχαν Έλληνες σήμερα». Ο Σουμπερτ δήλωσε αθώος, αρνήθηκε να απολογηθεί και ζήτησε να καλέσει από τη Γερμανία δικηγόρους και μάρτυρες υποστηρίζοντας ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν παρέχονταν εγγυήσεις για την απονομή δικαιοσύνης σε αυτόν. Ισχυρίστηκε επίσης ότι του ήταν δύσκολο να συνεννοηθεί με τους Έλληνες συνηγόρους του λόγω της γλώσσας. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα και τον κάλεσε ξανά να απολογηθεί όμως εκείνος αρνήθηκε και πάλι και δήλωσε ότι θα έκανε αίτηση χάριτος προς τον βασιλιά. Τελικά στις 5 Αυγούστου το δικαστήριο τον κήρυξε ένοχο και τον καταδίκασε 27 φορές σε θάνατο, δεκαέξι φορές για τα εγκλήματα στην Κρήτη και εννιά για τα εγκλήματα στη Μακεδονία, μολονότι τα τελευταία ήταν περισσότερα. Η απόφαση αυτή όμως δεν αφορά το σύνολο των εγκλημάτων καθώς ο Σούμπερτ στη δίκη αυτή δεν δικάστηκε για το σύνολο των εγκλημάτων του. Στην απόφαση αυτή δεν αναφέρεται καθόλου το ελληνικό ονοματεπώνυμο. Την 1η Οκτωβρίου ο Σούμπερτ μεταφέρθηκε στις φυλακές Επταπυργίου στη Θεσσαλονίκη για να δικαστεί για αλλά εγκλήματα που είχε τελέσει στη Μακεδονία. Οκτώ ημέρες αργότερα εμφανίστηκε ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου Δωσιλόγων στη Θεσσαλονίκη, μαζί με 9 μέλη της ομάδας του ενώ άλλα 49 επρόκειτο να δικαστούν ερήμην. Τελικά το δικαστήριο δέχτηκε την ένσταση αναρμοδιότητας που κατέθεσαν οι συνήγοροί του επειδή ο Σούμπερτ ήταν Γερμανός πολίτης και ότι μόνο αρμόδιο ήταν το Ειδικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές Επταπυργίου και εκτελέσθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1947, αφού προηγουμένως είχε απορριφθεί η αίτηση χάριτος που είχε υποβάλλει και χωρίς να έχει δικαστεί για όλα τα εγκλήματα που είχε διαπράξει στη Μακεδονία. Σύμφωνα με τον "Ριζοσπάστη", οι τελευταίες του λέξεις, τις οποίες απεύθυνε σε καθολικό ιερέα που ήταν επιφορτισμένος να τον μεταλάβει, ήταν οι εξής: "Η Γερμανία ζη και δεν πεθαίνει. Εύχομαι να ξαναγίνη μεγάλη για να μπορέσει να ξεπληρώση όσα υποφέρει σήμερον"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας Κατηγορία:Καταδικασθέντες σε θάνατο
Νισεφόρ Σολιό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπενίν Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπενίν
Μπαρν
Κατηγορία:Χορευτικά είδη
Σοσιεδάδ Ντεπορτίβα Άουκας
Η Σοσιεδάδ Ντεπορτίβα Άουκας (ισπανικά: Sociedad Deportiva Aucas, προφορά ΔΦΑ : [sosjeˈðað ðeporˈtiβa ˈaukas]) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κίτο του Ισημερινού. Αγωνίζεται στο δεύτερο επίπεδο πρωταθλήματος της χώρας, τη Serie B, αλλά τα περισσότερα χρόνια της ιστορία της συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία, την Serie A. Είναι από τις πιο δημοφιλείς ομάδες της πόλης, παρόλο που δεν έχει κερδίσει ποτέ το πρωτάθληματα. Ιστορική αντίπαλος της είναι η Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο. Έδρα της είναι το Estadio Sociedad Deportiva Aucas, χωρητικότητας 22000 θεατών. Ιδρύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοσιεδάδ Ντεπορτίβα Άουκας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Βιλλόρμπα
Η Βιλλόρμπα (ιταλικά: Villorba, βενετικά: Viłòrba) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Οι Λαϊκοί της Αυριανής Ιταλίας
Το I Popolari di Italia Domani ( PID ) ήταν ένα ιταλικό πολιτικό κόμμα με χριστιανοδημοκρατική έμπνευση, το οποίο γεννήθηκε μέσα από το UdC στις 28 Σεπτεμβρίου 2010 και παρουσιάστηκε επίσημα στις 7 Οκτωβρίου.
Τα μέλη του εγκαταλείπουν τον ρόλο της αντιπολίτευσης και λαμβάνουν μέρος για να υποστηρίξουν την κεντροδεξιά κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Σίλβιου Μπερλουσκόνι· ως πρώτη πράξη ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Berlusconi IV.
Οι κύριοι ιδρυτές είναι βουλευτές από την Καμπανία και τη Σικελία, οι οποίοι λογοδοτούν στον πρώην πρόεδρο της Περιφέρειας της Σικελίας Totò Cuffaro, ήδη αναπληρωτή γραμματέα του UDC.
Τέσσερις βουλευτές υποστηρίζουν το PID, ο Francesco Saverio Romano, ο Giuseppe Drago, ο Michele Pisacane, ο Giuseppe Ruvolo, μία γερουσιαστής, η Maria Pia Castiglione, ένας ευρωβουλευτής, ο Antonello Antinoro και τέσσερις περιφερειακοί βουλευτές της Σικελίας.
Το 2012, μαζί με το Azione Popolare του Silvano Moffa, το PID ξεκίνησε το Movimento Cristiano Lavoratori του Carlo Costalli και το Patto Cristiano Esteso του Massimo Ripepi, στο Cantiere Popolare.
Οι πρώτες δυσαρέσκειες στο UDC
Η διαφωνία των μελλοντικών μελών του PID εκδηλώνεται δημοσίως στις 11 Σεπτεμβρίου 2010 με την παρέμβαση του Saverio Romano στο «Laboratorio di idee» του UDC ( Chianciano Terme, 10-12 Σεπτεμβρίου 2010). Έτσι προκύπτει η δυσαρέσκεια που διακατέχει μερικά από τα μέλη του UDC, ιδιαίτερα τους ηγέτες της Σικελίας της πλευράς του Totò Cuffaro, για τους οποίους η κομματική γραμμή κινήθηκε επικίνδυνα προς τα αριστερά. Η διαφωνία περιλαμβάνει επίσης το σχέδιο του Partito della Nazione και την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Berlusconi IV.
Ο ηγέτης του UdC, Casini την επόμενη μέρα από το ίδιο θεωρείο στο Chianciano επαναλαμβάνει τη γραμμή του: «Ο θείος Silvio πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του, μας προσέφεραν τα πάντα αλλά δεν είμαστε εκείνοι που θα βάλουμε μια θέση στο τραπέζι. (. . . ) Παραμένουμε με την γραμμή μας στο κέντρο.
Την ίδια ώρα, ο διαχωρισμός φαίνεται ακόμη πιο εμφανής στη Σικελία, όπου το UDC κοντά στον Casini, το οποίο είχε τέσσερις περιφερειακούς βουλευτές έναντι των έξι του περιφερειακού γραμματέα Romano, αποφασίζει να υποστηρίξει την τέταρτη κυβέρνηση του Lombardo που αποτελείται μόνο από ειδικούς και υποστηρίζεται επίσης από το MPA, το Apl, το FLI και το PD. Αυτή η επιχείρηση θεωρείται από τον Romano ως απόδειξη της προσέγγισης του UDC στο PD, ο οποίος παραιτείται από περιφερειακός γραμματέας, αποκλείοντας, ενόψει της ψήφου εμπιστοσύνης του Μπερλουσκόνι στις 29 Σεπτεμβρίου, τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού που θα συγκεντρώνει τους απογοητευμένους από το κόμμα.
Η γραμμή του Romano στη Σικελία είναι στην πραγματικότητα πλειοψηφική: τη θέση του περιφερειακού γραμματέα επιθυμούν εννέα περιφερειακοί βουλευτές, τρεις επαρχιακοί πρόεδροι, 42 δήμαρχοι και πάνω από 500 σύμβουλοι και δημοτικοί σύμβουλοι διασκορπισμένοι σε όλους τους 390 δήμους της Σικελίας· ενώ με το μέρος του Casini βρίσκονται ο γερουσιαστής Gianpiero D'Alia, ο βουλευτής Giovanni Ardizzone, περίπου σαράντα διοικητές και πέντε δήμαρχοι κυρίως από την επαρχία Μεσίνα.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο βουλευτής από την Καμπανία Michele Pisacane έδωσε μια συνέντευξη στην la Repubblica που του κόστισε την απομάκρυνσή του από το UDC.
Εν τω μεταξύ, η ρήξη ανάμεσα στον Casini και τον Cuffaro είναι επίσης σε προσωπικό επίπεδο.
Στις 25 Σεπτεμβρίου, ο Casini και ο Buttiglione βρίσκονται στη Μεσίνα μαζί με τους Giuseppe Naro και Giampiero D'Alia, προκειμένου να συμμετάσχουν στο συνέδριο του UDC, La responsabilità al Centro. Για τον κεντρώο ηγέτη το νέο κόμμα του έθνους «δεν είναι σύμμαχος με κάποιον σαν τον Μπερλουσκόνι που απέτυχε και ούτε καν με το PD του Bersani που θέλει να κάνει συμμαχία με την άκρα αριστερά και το IdV Di Pietro». Ταυτόχρονα γνωρίζει ότι «στο UdC υπάρχουν διαφωνίες με φίλους που έχουν κάνει σημαντικά πράγματα και που αξίζουν τον σεβασμό μας, αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας και να συνεργαστούμε με αυτούς που έχουν αποτύχει». Ενώ ο Πρόεδρος Buttiglione προσθέτει: «Θέλουμε ένα κόμμα να μειώσει οποιαδήποτε πιθανή σχέση με αμφισβητούμενες περιοχές της ζωής της Σικελίας και με μια συγκεκριμένη πελατειακή πολιτική. Λυπάμαι που κάποιοι φίλοι δεν μοιράζονται αυτή την πορεία, αλλά κανένας από αυτούς δεν θα μπορεί να πει ότι απομακρύνεται επειδή θέλουμε να κάνουμε μια κυβέρνηση με την αριστερά. Αν υπήρχαν αύριο εκλογές, θα πηγαίναμε μόνοι. Η περιφερειακή κυβέρνηση του Lombardo; Μου φαίνεται ότι έχει απελευθερωθεί από τον μανδύα του κομματικού συστήματος και ότι τώρα μπορεί να αλλάξει το βήμα της».
Η διάσπαση και η είσοδος στην πλειοψηφία
Τρεις μέρες αργότερα οι αντιφρονούντες της Σικελίας επισημοποιούν τη διάσπαση από το UDC.
Οι βουλευτές του νέου PID εντάσσονται αμέσως στη μικτή ομάδα και την επόμενη ημέρα εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση Berlusconi IV.
Το νέο σύμβολο παρουσιάζεται στις 7 Οκτωβρίου και η πρώτη προγραμματική συνέλευση πραγματοποιείται στο Teatro Franco Zappalà στο Παλέρμο στις 11.
Στις 25 Οκτωβρίου, ο Casini επισημοποιεί τη νέα ομάδα του UDC στο ARS, αποτελούμενη από πέντε περιφερειακούς βουλευτές που ήταν πιστοί σε αυτόν και ονομάστηκε UDC verso il Partito della Nazione.
Στις 20 Οκτωβρίου, τα κοινοβουλευτικά μέλη του PID και του Noi Sud ανακοίνωσαν ένα ομοσπονδιακό σύμφωνο και τη γέννηση ενός μόνο τμήματος της μικτής ομάδας αποτελούμενης από έντεκα βουλευτές. Εκπρόσωπος του τμήματος και αντιπρόεδρος της μικτής ομάδας θα είναι ο Luciano Mario Sardelli, αναπληρωτής ο Giuseppe Ruvolo και ταμίας ο Michele Pisacane. Ο Americo Porfidia από το πρώην IdV υποστηρίζει επίσης αυτή την ομάδα. Στις 9 Δεκεμβρίου 2010 η ομάδα αυξάνεται σε δώδεκα βουλευτές με την είσοδο του Antonio Razzi, πρώην μέλους του Idv.
Στις 3 Νοεμβρίου, ο Fausto Fagone, βουλευτής του ARS, συνελήφθη και ήδη καταδικάστηκε σε δίκη τον Ιούνιο για κατάχρηση εξουσίας, διακεκριμένη απάτη, πλαστογραφία, και απάτη σε δημόσιες συμβάσεις κατά την περίοδο που ήταν δήμαρχος της Palagonia. Αυτή τη φορά η κατηγορία για τον Fagone είναι ότι «είχε πολύ στενές σχέσεις με τον Rosario Di Dio που απελευθερώθηκε από τη φυλακή μετά από κράτηση για μαφία το 2003», τόσο που ο προϊστάμενος «επέβλεψε την προεκλογική εκστρατεία του Fagone και εργάστηκε ενεργά για να εντοπίσει τις πιο κατάλληλες συμμαχίες, φροντίζοντας επίσης τις σχέσεις μεταξύ του πολιτικού και των επιχειρηματιών για να του επιτρέψει, κατά την περίοδο της δημαρχίας του, να επιτύχει σταθερό εισόδημα με την πάροδο του χρόνου». Το PID επιβεβαιώνει αμέσως την εγγύτητά του με τον Fagone, αλλά αναστέλλεται ως βουλευτής και αντικαθίσταται από τον Salvatore Giuffrida ο οποίος παρέμεινε στο UDC.
Στις 14 Δεκεμβρίου 2010 το κόμμα δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπερλουσκόνι.
Η υποστήριξη στο Iniziativa Responsabile και ο Romano υπουργός
Στις 22 Ιανουαρίου 2011, ο γερουσιαστής Salvatore Cuffaro καταδικάστηκε οριστικά σε επταετή φυλάκιση για αυξανόμενη υποβοήθηση του Cosa Nostra και την αποκάλυψη του απορρήτου. Στις τελευταίες ώρες της ελευθερίας του, ο Cuffaro είχε πάντα κοντά τον ηγέτη του PID Saverio Romano. Πέφτοντας από γερουσιαστής, τον Cuffaro θα διαδεχθεί η Maria Pia Castiglione, η οποία, μαζί με τον Cuffaro, έφυγε από το Unione di Centro, προσχωρώντας στο νέο κόμμα, επιτρέποντάς του έτσι να διατηρήσει μια έδρα στη Γερουσία μαζί με τις 5 της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Στις 2 Μαρτίου 2011 το PID προσκολλάται στην κοινοβουλευτική ομάδα της Γερουσίας που ονομάζεται Coesione Nazionale, που δημιουργήθηκε για την υποστήριξη της πλειοψηφίας της κυβέρνησης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνη της Iniziativa Responsabile (αργότερα ονομάστηκε Popolo e Territorio ) που υπάρχουν στην Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στις 14 Μαρτίου, ο πρόεδρος του PID, Calogero Mannino, ανακοινώνει την εγκατάλειψη του κόμματος για την ίδρυση του Iniziativa Popolare. Σύμφωνα με τον Mannino, «το PID δεν είχε ποτέ συνοχή. Δυστυχώς, πέρασε την ολοκλήρωση της οδυνηρής δικαστικής μάχης του Toto Cuffaro, αλλά ακόμη περισσότερο απορροφήθηκε από την ανάγκη του Μπερλουσκόνι να οργανώσει μια κοινοβουλευτική ομάδα για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας των οπαδών του Fini». Αυτές οι κρίσεις συνοδεύονται από την ανάγκη για προσέγγιση με τo UdC και τo MPA.
Υποστήριξη στο Cantiere Popolare
Στις 4 Ιανουαρίου 2012 ανακοινώθηκε η γέννηση του "Cantiere Popolare", την οποία υποστήριξαν το PID, η Azione Popolare (AP), το Movimento Cristiano Lavoratori (MCL) και το Patto Cristiano Esteso (PACE). Το κίνημα θα συμμετάσχει στις διοικητικές εκλογές του 2012 στη Σικελία στις 6-7 Μαΐου και στις επακόλουθες περιφερειακές εκλογές στη Σικελία στις 28-29 Οκτωβρίου για να υποστηρίξει τον υποψήφιο πρόεδρο της κεντροδεξιάς Nello Musumeci, συγκεντρώνοντας το 5,85% των ψήφων και εκλέγοντας 5 βουλευτές στην Περιφερειακή Συνέλευση της Σικελίας.
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία
Σουπιά
thumb|Δυο σουπιές σε συνουσία, ενώ μία άλλη παρακολουθεί, σε ενυδρείο της Γεωργίας των ΗΠΑ. Η σουπιά (επιστημονική ονομασία sepia, ελλ. σηπία) είναι γένος μαλακίων της τάξης των Σηπιιδών Sepiida ομοταξίας των κεφαλοπόδων. Ανήκει στην τάξη των Δεκαπόδων και απαντάται στις εύκρατες και ζεστές θάλασσες. Η κύρια τροφή της είναι μικρά ψάρια αλλά και γαρίδες. Ζει σε βάθος μέχρι 100 μέτρα. Αλιεύεται με δίχτυα, καμάκι και με ξυλοσουπιά. Εκτός από το κρέας της, το όστρακό της χρησιμοποιείται στη χρυσοχοΐα ως καλούπι, για τη λείανση των μετάλλων πριν ελαιοχρωματιστούν και (σε σκόνη) για την παραγωγή οδοντόκρεμας. Το πλέον γνωστό είδος είναι η σουπία η φαρμακευτική.
Περιγραφή
Έχει σώμα ωοειδές, που περιβάλλεται από έναν μανδύα. Στο κεφάλι της έχει δύο μεγάλα μάτια σε πλευρική θέση και στο εμπρόσθιο τμήμα του κεφαλιού φέρει δέκα πλοκάμια, από τα οποία τα οκτώ έχουν μέσα τους μυζητικά νήματα και είναι μικρότερα από τα άλλα δύο. Τα μεγαλύτερα πλοκάμια συντελούν στη σύλληψη της λείας και έχουν σχήμα ροπάλου. Όταν βρίσκονται σε κατάσταση ηρεμίας παραμένουν σε συστολή, σε αντίθεση με την αστραπιαία κίνηση που κάνουν όταν έρχεται κάποια λεία, την οποία αρπάζουν. Στο στόμα φέρει ισχυρά κεράτινα σαγόνια, που σχηματίζουν ένα είδος ράμφους και ένα εξόγκωμα με σειρές οδοντώσεων από χιτίνη. Επίσης, το σώμα της παρουσιάζει δύο μικρά ελάσματα, που λέγονται πτερύγια και με αυτά μετακινείται το μαλάκιο. Ο κοιλιακός σάκος καταλήγει σε έναν αγωγό που έχει κωνικό σχήμα και βρίσκεται στο πίσω μέρος της κοιλιάς. Ο τελευταίος κατευθύνεται προς τα μπρος και βοηθά στο να εκσφενδονίζει η σουπιά το μελάνι της προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Στον κωνικό αγωγό καταλήγουν οι εκκρίσεις από το μελανηφόρο αδένα και τα απορρίμματα του μεταβολισμού. Κάτω από το δέρμα της ράχης η σουπιά έχει το λεγόμενο σουπιοκόκαλο, όπως ονομάζεται το όστρακο του κεφαλοπόδου. Το όστρακο αυτό έχει ασβεστολιθική σύσταση και συγκρατεί ολόκληρο το σώμα, χάρη στο ωοειδές του σχήμα. Επίσης, έχει πόρους γεμάτους οξυγόνο.
Αναπνευστικό και κυκλοφορικό σύστημα
Οι σουπιές έχουν δύο βράγχια στην κοιλότητα του μανδύα τους. Με αυτά αναπνέουν. Η καρδιά τους έχει δύο κόλπους, όπου καταλήγουν τα αγγεία που προέρχονται από τα βράγχια, και μία κοιλία. Από την τελευταία διακλαδίζονται η εμπρόσθια και η οπίσθια αορτή.
Αναπαραγωγή
Γεννούν αυγά που έχουν σφαιρικό σχήμα,τα οποία αποθέτουν σε διάφορα υπολείμματα φυτών. Η διαδικασία της εναπόθεσης γίνεται σε ομάδες.
Άμυνα
Οι σουπιές διαθέτουν την ικανότητα να αλλάζουν το χρώμα τους ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Αυτό το πετυχαίνουν με τη συστολή ή διαστολή των χρωματοφόρων αδένων, που διαθέτουν στο μανδύα τους.Επίσης μπορούν να προστατευθούν πετάγοντας μελάνι όταν κινδυνεύουν.
Ευθύμιος Τορνίκιος
Ο Ευθύμιος Τορνίκης ή Τορνίκιος (έδρασε μεταξύ 1181-1222) ήταν Βυζαντινός εκκλησιαστικός αξιωματούχος και συγγραφέας.
Ο Ευθύμιος ήταν υιός του Λογοθέτη του Δρόμου Δημήτριου Τορνίκιου, και μέλος της οικογένειας των Τορνίκιων, οίκου αρμένικης ή γεωργιανής πριγκιπικής καταγωγής η οποία εισήλθε στην υπηρεσία του Βυζαντίου στα μέσα του 10ου αιώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως διάκονος το 1181, και απεβίωσε στο κράτος της Ηπείρου κάποια στιγμή μετά το 1222. Είναι περισσότερο γνωστός για τους ρητορικούς λόγους του, εκ των οποίων όσοι διασώθηκαν χρονολογούνται κυρίως στην χρονολογική περίοδο μεταξύ 1200-05, όπως ο πανηγυρικός του επί της αποτυχίας του πραξικοπήματος του Ιωάννη Κομνηνού του Παχύ, ή οι μονωδίες επί του θανάτου του πατέρα του, καθώς και του στενού φίλου και συγγενή του, του Μητροπολίτη Νέων Πατρών, Ευθύμιου Μαλάκη. Σύμφωνα με τον Αλεξάντρ Καζντάν, "τα ρητορικά έργα του είναι ιδιαιτέρως συμβατικά", με μόνον την μονωδία επί του θανάτου του πατέρα του να εμφανίζει έναν περισσότερο προσωπικό τόνο, "περιγράφοντας τόσο τα χαρακτηριστικά της οικογένειας, όσο και, με τρυφερότητα, τον θάνατο του Δημήτριου".
Μποναβεντύρ ντε Περιέ
Ο  Μποναβεντύρ ντε Περιέ (c. 1500 – 1544) ήταν Γάλλος συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε από ευγενή οικογένεια στο Αρναί-λε-ντυκ της Βουργουνδίας.
Λεπτομέρειες για τη μόρφωσή του δεν είναι γνωστές, αλλά είναι γνωστό ότι κατέληξε να διδάσκει σε διάφορα σπίτια ευγενών. Το 1593 ή 1594 ο ντε Περιέ επισκέφθηκε τη Λυών, το πνευματικό τότε κέντρο της Γαλλίας όπου κατέφευγαν πολλοί φιλελεύθεροι μελετητές οι οποίοι διώκονταν αλλού για τις ιδέες τους. Εκεί γνώρισε και βοήθησε τους Ρομπέρ Ολιβετάν, Λεφέβρ ντ'Ετάπλ και Ετιέν Ντολέ.
Το 1536 τέθηκε υπό την προστασία της Μαργαρίτας ντ'Ανγκουλέμ, βασίλισσας της Ναβάρρας, η οποία τον έκανε βαλέ ντε σαμπρ. Εκεί μετάφρασε το Heptaméron.
Ο ελεύθερος διάλογος ο οποίος επιτρεπόταν από τη Μαργαρίτα δυσαρέστησε τόσο τους Καλβινιστές όσο και τους Καθολικούς. Αυτή η ελεύθερη σκέψη μετατράπηκε σε σκεπτικισμό στο έργο του Μποναβεντύρ με τίτλο Cymbalum Mundi ... το 1537. Μετά το βιβλίο, η βασίλισσα τον απέλυσε αν και συνέχισε να τον υποστηρίζει ιδιωτικά ως το 1541. Το βιβλίο περιείχε 4 διαλόγους και η αλληγορική του μορφή δεν έκρυβε το μήνυμα, έτσι όταν τυπώθηκε το 1538, το κολλέγιο της Σορβόνης εξασφάλισε ότι δεν θα διακινηθεί.
Ο ντε Περιέ έζησε στη Λυών ως το 1544 όπου και αυτοκτόνησε. Τα έργα του τυπώθηκαν στη Λυών.
Pac-Man World
Το Pac-Man World 20th Anniversary (ιαπωνικά: パックマンワールド 20th アニバーサリー, Χέπμπορν: Pakkuman Wārudo 20th Anibāsarī) είναι τρισδιάστατο βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε από τις Namco και Full Fat για το PlayStation. Κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 1999 στη Βόρεια Αμερική, τρεις ημέρες αργότερα στην Ιαπωνία, στις 28 Φεβρουαρίου 2000 στην Ευρώπη και στις 8 Ιουλίου του ίδιου έτους στην Αυστραλία. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε εκείνο το έτος για να συμπέσει με την επέτειο 20 ετών από τη δημιουργία του χαρακτήρα Pac-Man. Στις 17 Νοεμβρίου του 2004, κυκλοφόρησε και για το Game Boy Advance.