cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμαν Ντμόφσκι
Ύστερη ζωή
Όταν ήρθε η ώρα να γραφτεί ένα πολωνικό σύνταγμα στις αρχές της δεκαετίας του 1920, οι Εθνικοδημοκράτες επέμειναν σε μια αδύναμη προεδρία και ισχυρό νομοθετικό σκέλος. Ο Ντμόφσκι ήταν πεπεισμένος ότι ο Πιουσούτσκι θα γινόταν πρόεδρος και είδε μια αδύναμη εκτελεστική εντολή ως τον καλύτερο τρόπο να παραλύσει τον αντίπαλό του. Το σύνταγμα του 1921 σκιαγράφησε πράγματι μια κυβέρνηση με αδύναμη εκτελεστική εξουσία. Όταν ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς, φίλος του Πιουσούτσκι, εξελέγη πρόεδρος από το Σέιμ το 1922, θεωρήθηκε από πολλούς μεταξύ της endecja ότι είχε εκλεγεί με την υποστήριξη των κομμάτων που εκπροσωπούν τις εθνικές μειονότητες, με την αξιοσημείωτη υποστήριξη του Πολωνοεβραίου πολιτικού Γιτζάκ Γκρούενμπαουμ. Μετά την εκλογή του Ναρουτόβιτς, οι Εθνικοδημοκράτες ξεκίνησαν μια μεγάλη εκστρατεία δυσφήμησης του «Εβραίου προέδρου» που είχε εκλεγεί από «ξένους». Στη συνέχεια, ένας φανατικός εθνοδημοκρατικός υποστηρικτής, ο ζωγράφος Ελίγκιους Νιεβιαντόμσκι δολοφόνησε τον Ναρουτόβιτς.
Υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 1923 στην κυβέρνηση του Βιντσέντι Βίτος. Εκείνη τη χρονιά έλαβε το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας από την κυβέρνηση του Βουαντίσουαφ Σικόρσκι.
Θάνατος
Εξασθενώντας στην υγεία του, ο Ντμόφσκι μετακόμισε στο χωριό Ντροζντόβο, κοντά στη Γουόμζα, όπου πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1939.
Ο Ντμόφσκι τάφηκε στο κοιμητήριο Μπρούντνο στη Βαρσοβία, στον οικογενειακό τάφο. Στην κηδεία του παραβρέθηκε πλήθος κόσμου, με τουλάχιστον 100.000 παρευρισκόμενους. Η κυβέρνηση Σανάτσια του Πιουσούτσκι τον σνόμπαρε χωρίς να παρευρεθεί κανένας επίσημος εκπρόσωπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί εθνικιστές Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολιτικοί της Λαϊκής Εθνικής Ένωσης Κατηγορία:Μέλη του Εθνικοδημοκρατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Εθνικής Επιτροπής (1917-1919) Κατηγορία:Μέλη του Νομοθετικού Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αστέρα της Ρουμανίας
Αντισηπτικό
Το αντισηπτικό είναι αντιμικροβιακή ουσία, η οποία ρίχνεται σε έναν ζωντανό ιστό/δέρμα για να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισης λοίμωξης ή σήψης. Γενικά το αντισηπτικό διαφέρει από το αντιβιοτικό, το οποίο έχει την ικανότητα να εξουδετερώσει με ασφάλεια τα βακτήρια μέσα στο σώμα. Επίσης το αντισηπτικό διαφέρει από το απολυμαντικό, το οποίο καταστρέφει τους μικροοργανισμούς που βρίσκονται σε άβια αντικείμενα.
Μερικά αντισηπτικά είναι ικανά να καταστρέφουν τα μικρόβια που βρίσκονται στο σώμα, ενώ άλλα είναι βακτηριοστατικά και περιορίζονται στην ικανότητα εμποδισμού ή αναστολής της ανάπτυξης τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισηπτικά
Μάρβιν Μίνσκυ
Ο Μάρβιν Λη Μίνσκυ (Marvin Lee Minsky, 9 Αυγούστου 1927 – 24 Ιανουαρίου 2016) ήταν Αμερικανός επιστήμονας υπολογιστών και γνωσιακός επιστήμονας, που ασχολήθηκε κυρίως με την έρευνα στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης. Υπήρξε συνιδρυτής του Εργαστηρίου τεχνητής νοημοσύνης του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) και συγγραφέας πολλών κειμένων που αφορούν την τεχνητή νοημοσύνη και τη φιλοσοφία.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μίνσκυ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, ο Χένρυ Μίνσκυ, ήταν χειρουργός οφθαλμίατρος, και μητέρα του ήταν η Φάνι, το γένος Ράιζερ (Fannie Reiser). Παρακολούθησε το Σχολείο Ηθικής Μορφώσεως Fieldston, το Γυμνάσιο Επιστημών του Μπρονξ και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ακαδημία Φίλιπς, στο Άντοβερ της Μασαχουσέτης. Στη συνέχεια, εξαιτίας του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, υπηρέτησε στο αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό το 1944 και το 1945. Πήρε πτυχίο στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1950 και διδακτορικό, επίσης στα μαθηματικά, από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1954. Η διδακτορική διατριβή του είχε τίτλο Θεωρία νευρικών-αναλογικών συστημάτων ενισχύσεως και εφαρμογή της στο πρόβλημα του εγκεφαλικού μοντέλου.
Ο Μίνσκυ πέρασε όλη τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT).
Συνεισφορές στην επιστήμη υπολογιστών
Οι εφευρέσεις του Μίνσκυ περιλαμβάνουν την πρώτη οθόνη γραφικών που φοριόταν στο κεφάλι (1963) και το συνεστιακό μικροσκόπιο (1957). Ανέπτυξε επίσης μαζί με τον Σέυμουρ Παπέρτ το πρώτο ρομποτάκι-χελώνα με γλώσσα προγραμματισμού Logo και δημιούργησε το 1951 την πρώτη μηχανή νευρωνικών δικτύων με τυχαίες συνδέσεις που ήταν σε θέση να μαθαίνει, τη SNARC (= Stochastic Neural Analog Reinforcement Calculator, δηλ. «Στοχαστικός Νευρωνικός Υπολογιστής με Αναλογική Ενίσχυση»).
Οι Μίνσκυ και Παπέρτ συνέγραψαν το βιβλίο Perceptrons (= «Αντίληπτρα»), επιτιθέμενο στο έργο του Φρανκ Ρόζενμπλαττ. Το Perceptrons έγινε το θεμελιώδες σύγγραμμα στην ανάλυση των τεχνητών νευρικών δικτύων. Αυτό το βιβλίο αποτελεί το επίκεντρο μιας διαμάχης στην ιστορία της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς ορισμένοι ισχυρίζονται ότι διεδραμάτισε μεγάλο ρόλο στην αποθάρρυνση της έρευνας των νευρωνικών δικτύων τη δεκαετία του 1970 και συνέβαλε στον λεγόμενο «χειμώνα της τεχνητής νοημοσύνης». Από την άλλη, ο Μίνσκυ θεμελίωσε πολλά άλλα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης. Το βιβλίο του A framework for representing knowledge (= «Ένα πλαίσιο για την αναπαράσταση της γνώσεως») δημιούργησε ένα νέο υπόδειγμα στον προγραμματισμό. Ενώ το Perceptrons είναι πλέον περισσότερο ιστορικής παρά πρακτικής αξίας βιβλίο, η θεωρία των πλαισίων χρησιμοποιείται ευρύτατα. Ο Μίνσκυ έγραψε επίσης για την πιθανότητα ότι η εξωγήινη ευφυής ζωή μπορεί να σκέπτεται σαν τους ανθρώπους, οπότε η επικοινωνία μας με αυτή θα ήταν εφικτή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στο Εργαστήριο τεχνητής νοημοσύνης του MIT, οι Μίνσκυ και Παπέρτ άρχισαν να αναπτύσσουν αυτό που έγινε γνωστό ως θεωρία της κοινωνίας του νού. Η θεωρία προσπαθεί να εξηγήσει πώς αυτό που ονομάζουμε νοημοσύνη θα μπορούσε να είναι προϊόν της αλληλεπιδράσεως μη έξυπνων μερών. Ο Μίνσκυ αναφέρει ότι η μεγαλύτερη πηγή ιδεών για τη θεωρία αυτή προήλθε από τη δουλειά του στην προσπάθεια δημιουργίας μιας μηχανής που χρησιμοποιεί ρομποτικό βραχίονα, βιντεοκάμερα και έναν υπολογιστή για να χτίσει με παιδικά τουβλάκια. Το 1986 ο Μίνσκυ δημοσίευσε το The Society of Mind, ένα ολοκληρωμένο βιβλίο για τη θεωρία, το οποίο, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του προηγούμενου δημοσιευμένου έργου του, γράφηκε για το ευρύ κοινό.
Τον Νοέμβριο του 2006 ο Μίνσκυ δημοσίευσε το The Emotion Machine, ένα βιβλίο που επικρίνει πολλές δημοφιλείς θεωρίες για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος νους και προτείνει εναλλακτικές θεωρίες, αντικαθιστώντας συχνά απλές ιδέες με πιο περίπλοκες. Πρόσφατα προσχέδια του βιβλίου διατίθενται ελεύθερα από την ιστοσελίδα του.
Στην Οδύσσεια του Διαστήματος
Ο Μίνσκυ ήταν σύμβουλος στην κινηματογραφική ταινία του Στάνλεϊ Κούμπρικ 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος. Ο ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας, ο Βίκτωρ Καμίνσκι, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Μίνσκυ. Ο Μίνσκυ αναφέρεται ρητά στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άρθουρ Κλαρκ, στο οποίο βασίζεται η ταινία, ως ο άνθρωπος που πέτυχε μια κρίσιμη καινοτομία στην τεχνητή νοημοσύνη κατά τη μελλοντική τότε δεκαετία του 1980, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τον υπολογιστή HAL 9000 στις αρχές του 21ου αιώνα:
"«Στη δεκαετία του 1980 ο Μίνσκυ κι ο Γκουντ απέδειξαν πως τα νευρωνικά συστήματα ήταν δυνατόν να δημιουργηθούν αυτόματα — να αυτοδημιουργηθούν — σε συμφωνία με οποιοδήποτε αυθαίρετο πρόγραμμα μαθήσεως. Έτσι θα μπορούσαν να έχουν τεχνητούς εγκεφάλους σύμφωνα με μια μέθοδο ανάλογη με κείνη που τους είχε οδηγήσει στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Οι λεπτομέρειες όμως της επινόησης αυτής θα έμεναν άγνωστες για πάντα. Ήταν εκατομμύρια φορές πιο πολύπλοκες από κείνες που θα μπορούσε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.»"
Προσωπική ζωή
Το 1952 ο Μάρβιν Μίνσκυ νυμφεύθηκε την παιδίατρο Γκλόρια Ρούντις (Gloria Rudisch) και απέκτησαν μαζί τρία τέκνα. Ο Μίνσκυ ήταν ταλαντούχος ερασιτέχνης πιανίστας που αυτοσχεδίαζε και δημοσίευσε σκέψεις του γύρω από τις σχέσεις μουσικής και ψυχολογίας.
Απόψεις
Ο Μίνσκυ ήταν άθεος Είχε υπογράψει την «Ανοικτή επιστολή επιστημόνων επί της κρυογονικής». Είχε επίσης επικρίνει το Βραβείο Λέμπνερ για την «πιο ανθρωπόμορφη» τεχνητή νοημοσύνη. Υπεστήριξε ότι μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ ανθρώπων και μηχανών ήταν ότι, αν και οι άνθρωποι είναι μηχανές, είναι μηχανές στις οποίες η νοημοσύνη προκύπτει από την αλληλεπίδραση των πολλών μη ευφυών αλλά ημι-αυτόνομων πρακτόρων του εγκεφάλου. Εξέφρασε την άποψη ότι «κάποτε στο μέλλον ορισμένοι υπολογιστές θα γίνουν πιο έξυπνοι από τους περισσότερους ανθρώπους», αλλά ότι ήταν πολύ δύσκολο να προβλεφθεί πόσο γρήγορη θα ήταν η πρόοδος. Προειδοποίησε ότι μια τεχνητή υπερευφυΐα που έχει σχεδιασθεί για την επίλυση ενός αθώου μαθηματικού προβλήματος ίσως να αποφασίσει να αναλάβει τον έλεγχο των πόρων της Γης προκειμένου να κατασκευάσει υπερυπολογιστές που θα βοηθήσουν στην επίτευξη του στόχου της. Ο Μίνσκυ πίστευε ωστόσο ότι τέτοια αρνητικά σενάρια είναι «δύσκολο να ληφθούν σοβαρά υπόψη», επειδή αισθανόταν σίγουρος ότι μια τέτοια τεχνητή νοημοσύνη θα περνούσε από πολλές δοκιμές προτού τεθεί σε εφαρμογές.
Θάνατος
Ο Μάρβιν Μίνσκυ πέθανε στη Βοστώνη από εγκεφαλική αιμορραγία σε ηλικία 88 ετών Ο Μίνσκυ ήταν μέλος της επιστημονικής συμβουλευτικής επιτροπής του Ιδρύματος Επεκτάσεως της Ζωής Αλκόρ Το ίδρυμα δεν επιβεβαιώνει, ούτε διαψεύδει ότι η σορός του διατηρείται κρυογονικά, ώστε ο Μίνσκυ να αναστηθεί όταν προχωρήσει αρκετά η βιοϊατρική τεχνολογία.
Μπλέξιμο με τον Τζέφρυ Έπστην
Ο Μίνσκυ έλαβε επιχορήγηση έρευνας 100.000 δολαρίων από τον Τζέφρυ Έπστην το 2002, τέσσερα χρόνια πριν από την πρώτη σύλληψη του Έπστην για σεξουαλικά αδικήματα. Αυτή η επιχορήγηση ήταν η πρώτη που έκανε ποτέ ο Έπστην προς το MIT. Ο Μίνσκι δεν έλαβε καμιά άλλη ερευνητική επιχορήγηση από αυτόν.
Ωστόσο ο Μίνσκυ οργάνωσε δύο επιστημονικά συμπόσια στο διαβόητο ιδιωτικό νησί του Έπστην, το Λιτλ Σαιν Τζέιμς, το δεύτερο το 2011, δηλαδή όταν ο Έπστην ήταν ήδη κατηγορούμενος για σεξουαλικά αδικήματα. Η Βιρτζίνια Τζούφρε κατέθεσε το 2015 στην αγωγή της εναντίον της συντρόφου του Έπστην Γκιλέιν Μάξγουελ ότι η Μάξγουελ τη διέταξε να έρθει σε σεξουαλική επαφή μεταξύ άλλων και με τον Μίνσκυ. Δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι πράγματι έγινε κάτι μεταξύ τους, ούτε έγινε ποτέ αγωγή για αποζημίωση κατά του Μίνσκυ. Η χήρα του Μίνσκυ, Γκλόρια Ρούντις, λέει ότι ο σύζυγός της δεν θα μπορούσε να κάνει σεξ με καμία από τις γυναίκες στις κατοικίες του Έπστην, καθώς εκείνη ήταν πάντα μαζί του κατά τη διάρκεια όλων των επισκέψεων στις κατοικίες.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1969 ο Μίνσκυ κέρδισε το Βραβείο Τούρινγκ, τη μεγαλύτερη τιμητική διάκριση στην επιστήμη των υπολογιστών. Μερικές άλλες διακρίσεις του είναι οι ακόλουθες:
Επιπλέον, ο Μίνσκυ ήταν μέλος των ακόλουθων ιδρυμάτων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
774 Αρμόρ
Ο Αρμόρ (Armor) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,575. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γάλλο αστρονόμο Σαρλ λε Μορβάν, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και πήρε το όνομά του από την Αρμορίκη, την κελτική ονομασία της βορειοδυτικής Γαλλίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αρμόρ εκτιμάται σε 50,37 χιλιόμετρα. Το άλβεδό του είναι 0,2529. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Αρμόρ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμορ
Σουμρού Γιαβρουτζούκ
Η Σουμρού Γιαβρουτζούκ (Sumru Yavrucuk, 24 Σεπτεμβρίου 1961) είναι Τουρκάλα ηθοποιός θεάτρου, τηλεόρασης και ταινιών που είναι γνωστή για τις πολλές θεατρικές της παραστάσεις.
Γεννήθηκε στην Άγκυρα. Σπούδασε στο Τμήμα Τραγουδιού και Θεάτρου του Δημοτικού Ωδείου της Κωνσταντινούπολης πριν μεταφερθεί στο Κρατικό Ωδείο της Άγκυρας.
Εκτός της Τουρκίας, είναι γνωστή για το Room: 309, το Yabancı Damat και το Fatmagül'ün Suçu Ne? Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες, κυρίως Are We OK?
Διάσπαση του πρωτονίου
295px|right|thumb|Τα [[Ασθενές ισοσπίν|ασθενή ισοσπίν, τα ασθενή υπερφορτία και τα χρώματα κουάρκ για σωματίδια στο μοντέλο Georgi–Glashow. Εδώ, ένα πρωτόνιο, αποτελούμενο από δύο «πάνω» κουάρκ και ένα «κάτω» κουάρκ, διασπάται σε ένα πιόνιο (που αποτελείται από ένα «πάνω» κουάρκ και το αντικουάρκ του) και σε ένα ποζιτρόνιο, με τη μεσολάβηση ενός X μποζονίου με ηλεκτρικό φορτίο −4/3.]] Στη σωματιδιακή φυσική η διάσπαση του πρωτονίου είναι μια υποθετική μορφή διασπάσεως σωματιδίου, κατά την οποία το πρωτόνιο διασπάται σε ελαφρότερα υποατομικά σωματίδια, π.χ. σε ένα ουδέτερο πιόνιο και σε ένα ποζιτρόνιο. Η υπόθεση ότι το πρωτόνιο διασπάται από μόνο του διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Αντρέι Ζαχάρωφ το 1967. Παρά τις αρκετές και σημαντικές πειραματικές προσπάθειες, αυτή η διάσπαση δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ. Εάν διασπάται με παραγωγή ποζιτρονίου, τότε ο χρόνος ημιζωής του πρωτονίου είναι τουλάχιστον 1,67 × 1034 έτη.
Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο, το πρωτόνιο, που είναι βαρυόνιο, είναι σταθερό επειδή ο βαρυονικός αριθμός του διατηρείται (υπάρχει η εξαίρεση της θραύσεως της συμμετρίας δεξιού-αριστερού). Συνεπώς το πρωτόνιο δεν διασπάται από μόνο του σε άλλα σωματίδια, επειδή είναι το ελαφρότερο (με τη μικρότερη μάζα ηρεμίας) βαρυόνιο. Η εκπομπή ποζιτρονίου – μια μορφή φυσικής ραδιενεργού διασπάσεως στην οποία ένα πρωτόνιο μετατρέπεται σε νετρόνιο – δεν αποτελεί διάσπαση του πρωτονίου, καθώς το πρωτόνιο αλληλεπιδρά με άλλα σωματίδια μέσα στον πυρήνα ενός ατόμου.
Η κβαντική βαρύτητα (δια των εικονικών μελανών οπών και της ακτινοβολίας Hawking) ίσως να παρέχει επίσης έναν τρόπο διασπάσεως του πρωτονίου, με τάξεις μεγέθους ημιζωών πολύ πέρα από τις παραπάνω κλίμακες των GUT.
Υπάρχουν θεωρητικές οδοί παραβιάσεως της διατηρήσεως του βαρυονικού αριθμού σε άλλες περιπτώσεις εκτός της διασπάσεως του πρωτονίου, όπως αλληλεπιδράσεις με μεταβολές του βαρυονικού και/ή του λεπτονικού αριθμού κατά ποσό διάφορο του 1 (όπως απαιτείται στη διάσπαση του πρωτονίου). Αυτές περιλαμβάνουν π.χ. τις «ταλαντώσεις» του νετρονίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
773 Ίρμιντράουντ
Η Ίρμιντράουντ (Irmintraud) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,019. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα παραδοσιακό γερμανικό γυναικείο όνομα που απαντάται σε θρύλους και σάγκα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ίρμιντράουντ εκτιμάται σε 95,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι T ή D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0440. Η Ίρμιντράουντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 45 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιρμιντραουντ
Αρχοντικό Παπαρρηγόπουλου
Στην οδό Κυδαθηναίων αριθ. 27, που στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λεγόταν «Ρούγα του Αλίκοκκου», πιο κάτω και αριστερά από την εκκλησία της Μεταμορφώσεως (Σωτείρα Κοττάκη) και σώζεται μέχρι σήμερα το Αρχοντικό Παπαρρηγόπουλου, ένα από τα πιο ιστορικά κτίρια της οθωνικής Αθήνας.
Ο Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος
Ο Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος (Νάξος 1780 - Αθήνα 1874) καταγόταν από τη Νάξο. Είχε σπουδάσει νομικά στη Μόσχα και ιατρική στη Ρώμη. Ως διπλωμάτης και με την ιδιότητα του προξενικού υπαλλήλου της Ρωσίας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε το 1843 στην Αθήνα και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Απελευθερωτικό Αγώνα.
Διάσημοι ένοικοι
«Η ευρύχωρος οικία εν ή διαμένει ο πρεσβευτής ημών κέκτηται ωραίαν θέαν προς τον ναόν του Ολυμπίου Διός, προς τον αποξηραθέντα σχεδόν ποταμόν Ιλισσόν και προς τον Υμηττόν».
Το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο
Τα Χριστούγεννα του 1843, όταν ο Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως Γενικός Πρόξενος της Ρωσίας, η Αθήνα πανηγύριζε τη μεταφορά της πρωτεύουσας του Ελληνικού Βασιλείου από το Ναύπλιο στο "κλεινόν άστυ". Τα Χριστούγεννα αυτά ήταν που μεταφυτεύθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το ξενικό έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Η πρώτη ελληνική οικογένεια που έστησε στο σπίτι της δέντρο, στολισμένο με κεράκια και αγιοβασιλιάτικα στολίδια που τα είχαν φέρει από τη Ρωσία, ήταν στο αρχοντικό σπίτι του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλου στην Πλάκα. Πολυταξιδεμένος, όπως ήταν, ο Παπαρρηγόπουλος είχε συνηθίσει το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου και το εστόλισε στο μεγαλοπρεπές σπίτι του στην παλιά αθηναϊκή συνοικία της Πλάκας, γεγονός που προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη στους Αθηναίους.
Ένας από τους πολλούς καλεσμένους τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων του 1843 ήταν και ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Όταν ο Μακρυγιάννης ανέβηκε τη σκάλα του αρχοντόσπιτου, ο Παπαρρηγόπουλος τον οδήγησε στη μεγάλη αίθουσα, όπου έλαμπε κατάφωτο και στολισμένο ένα έλατο πάνω από δύο μέτρα. Ο Μακρυγιάννης κούνησε το κεφάλι του και είπε "Ωραίο είναι κυρ-Γιάννη. Και του χρόνου να είμαστε καλά. Αλλά τα δέντρα μου εγώ δεν τ' αφήνω να φυτρώσουν μέσα στην κάμαρα! Μόνο τ' άρματά μου φυτρώνουν εκεί ".
Αρχιτεκτονική
Το Αρχοντικό Παπαρρηγόπουλου, όπως κι άλλα αρχοντόσπιτα που κτιζόταν τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα στην Αθήνα (π.χ. το αρχοντικό του Λασσάνη, αγωνιστή του '21, στους Αέρηδες), είναι μεγάλα σπίτια με ωραίες αναλογίες και ρυθμικά τοποθετημένα ανοίγματα, λιθόκτιστα, με δύο ή τρεις ορόφους, με τις κύριες όψεις τους βασικά επίπεδες, χωρίς εξωτερικά διακοσμητικά στοιχεία.
Το αρχοντικό ήταν τριώροφο, με σοφίτα, και ορθογώνια κάτοψη. Εξωτερικά το κτίριο είναι λιτό. Τα ανοίγματα περιβάλλονται με ξύλινα πλαίσια και έχουν κουφώματα γαλλικού τύπου. Στον δεύτερο όροφο της πρόσοψης βρίσκεται μπαλκόνι το οποίο εδράζεται πάνω σε τρία μαρμάρινα φουρούσια διακοσμημένα με έλικες και φυτικά μοτίβα. Ένα ακόμη μπαλκόνι έχει προστεθεί στον πρώτο όροφο με πλάκα από οπλισμένο σκυρόδεμα. Στο ισόγειο διαθέτει τρεις ξύλινες εξώθυρες με μαρμάρινη κορνίζα. Ανάμεσα στις δύο εξώθυρες που οδηγούν εσωτερικά σε κλιμακοστάσια βρίσκεται κτισμένη κρήνη. Το κτίριο διαθέτει γείσο από οπλισμένο σκυρόδεμα, το οποίο αποτελεί πιθανότατα από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η τοιχοποιία του κτιρίου είναι από φέρουσα λιθοδομή.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Α Π
Εκλογές στην Αγία Λουκία
Στην Αγία Λουκία διεξάγονται εκλογές για κοινοβούλιο κάθε 5 χρόνια. Το 1953 δόθηκε σε όλους τους κατοίκους της χώρας (άνδρες και γυναίκες) το δικαίωμα ψήφου, το οποίο σήμερα χορηγείται στην ηλικία των 18 ετών. Από το 1964 μέχρι το 1979 την εξουσία κατείχε το Ενωμένο Κόμμα Εργατών, μέχρι που το διαδέχθηκε στην εξουσία το Εργατικό Κόμμα Αγίας Λουκίας (μέχρι το 1982). Το Κόμμα Ενωμένων Εργατών κέρδισε ξανά τις εκλογές του 1982 και κυριάρχησε μέχρι τη νέα άνοδο των Εργατικών, του 1997, οπότε πρωθυπουργός έγινε ο Κένι Άντονι. Το 2006 η κυβέρνηση έχασε τις εκλογές και νέος πρωθυπουργός έγινε ο βετεράνος ηγέτης του Κόμματος των Ενωμένων Εργατών, Τζον Κόμπτον.
Ο Κόμπτον απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 2007 και υπηρεσιακός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Στίβενσον Κινγκ. Μετά τις εκλογές του 2011, επέστρεψε στην πρωθυπουργία ο Κένι Άντονι. Ο τελευταίος παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 2016 έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές από το Κόμμα Ενωμένων Εργατών. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Άλεν Τσάστνετ. Μετά την ήττα του Ενωμένου Κόμματος Εργατών στις εκλογές του 2021, νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Εργατικός Φίλιπ Τζ. Πιερ.
1925-1951
Οι πρώτες γενικές εκλογές για την ανάδειξη 12μελούς Νομοθετικού Συμβουλίου έγιναν στις 9 Μαρτίου 1925. Διεκδικήθηκαν μόνο οι 2 από τις 3 έδρες που αναδείχθηκαν με τις εκλογές και αμφότερα τα μέλη εξελέγησαν χωρίς αντίπαλο. Τα υπόλοιπα μέλη του συμβουλίου διορίστηκαν. Ακολούθησαν εκλογές το 1928 και το 1931.
1951
Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 12 Οκτωβρίου 1951, κέρδισε το Εργατικό Κόμμα Αγίας Λουκίας εξασφαλίζοντας τις 5 από τις συνολικά 8 έδρες.
1954
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1954 οι Εργατικοί επανέλαβαν τη νίκη τους κερδίζοντας ισάριθμες έδρες με τις προηγούμενες εκλογές. Η συμμετοχή ήταν 49,4%.
1957
Οι επόμενες εκλογές διενεργήθηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου 1957 με το 56,8% του εκλογικού σώματος να προσέρχεται στις κάλπες. Σε εκείνες τις εκλογές η νίκη του Εργατικού Κόμματος ήταν ακόμα μεγαλύτερη από τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, καθώς κέρδισαν όλες τις έδρες εκτός από μία στο κοινοβούλιο. Την επόμενη χρονιά (25 Μαρτίου 1958) στην Αγία Λουκία έγιναν εκλογές, που οδήγησαν σε νίκη των Εργατικών, στο πλαίσιο των ομοσπονδιακών εκλογών στις Δυτικές Ινδίες.
1961
Οι έδρες που αναδείχθηκαν με εκλογές αυξήθηκαν από 8 σε 10 στις εκλογές που έγιναν στις 14 Απριλίου 1961. Το Εργατικό Κόμμα θριάμβευσε, κερδίζοντας τις 9 από τις 10 έδρες της βουλής.
1964
Για πρώτη φορά ένα άλλο κόμμα και όχι το Εργατικό κέρδισε τις εκλογές του 1964. Η ψηφοφορία διεξήχθη στις 25 Ιουνίου και η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 51,9%. Το νεοσύστατο Ενωμένο Κόμμα Εργατών αναδείχθηκε σε νικητή με 6 έδρες, ενώ το μέχρι πρότινος κυβερνών Εργατικό Κόμμα καταποντίστηκε στις 2 έδρες.
1969
Το Ενωμένο Κόμμα Εργατών διατηρήθηκε στην εξουσία, καθώς επικράτησε και στον εκλογικό αγώνα του 1969. Η ψηφοφορία έγινε στις 25 Απριλίου, με το ποσοστό συμμετοχής να καταγράφεται στο 53,2%. Το Ενωμένο Κόμμα Εργατών κατέλαβε 6 έδρες και οι Εργατικοί 3.
1974
Στις επόμενες γενικές εκλογές που έγιναν στις 7 Μαΐου 1974, οι έδρες που διεκδικήθηκαν ήταν πλέον 17. Με τη συμμετοχή να είναι πολύ υψηλή (84,1%), το Ενωμένο Κόμμα Εργατών κέρδισε άλλη μία νίκη, με 10 έδρες έναντι 7 για τους Εργατικούς.
1979
Στις 2 Ιουλίου 1979 έγιναν οι πρώτες γενικές εκλογές στην Αγία Λουκία, έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο, που κηρύχθηκε τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς. Το Εργατικό Κόμμα επέστρεψε στην εξουσία, κερδίζοντας 12 επί συνόλου 17 εδρών στην εθνοσυνέλευση σε αντίθεση με το Ενωμένο Κόμμα Εργατών, που έπεσε στις 5 έδρες. Η συμμετοχή ήταν 68%.
1982
Οι πρώτες εκλογές της δεκαετίας του '80 (3 Μαΐου 1982) κερδήθηκαν από το Ενωμένο Κόμμα Εργατών, που κατέλαβε τις 14 έδρες από τις συνολικά 17 της εθνοσυνέλευσης. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 66,9%. Το νεοσύστατο Προοδευτικό Εργατικό Κόμμα έλαβε μία έδρα και δύο πήρε το Εργατικό Κόμμα.
1987
Το 1987 τον μήνα Απρίλιο έγιναν δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Στις εκλογές που έγιναν στις 6 Απριλίου το Ενωμένο Κόμμα Εργατών κέρδισε τις 9 από τις συνολικά 17 έδρες, με συμμετοχή 60,8%. Καθώς το κόμμα εκείνο είχε πλειοψηφία μόλις μίας έδρας (με 9 έδρες έναντι 8 για τους Εργατικούς), ο πρωθυπουργός Τζον Κόμπτον προκήρυξε πρόωρες εκλογές προκειμένου να ενισχυθεί η δύναμη του κόμματός του. Οι εκλογές εκείνες διεξήχθησαν στις 30 Απριλίου (με συμμετοχή 64,7%) και το ποσοστό του κόμματος αυξήθηκε σε 53,2%. Ωστόσο, οι Εργατικοί διατήρησαν τις 8 έδρες τους και έτσι η πλειοψηφία της μιας έδρας για το Κόμμα Ενωμένων Εργατών παρέμεινε.
1992
Το ποσοστό συμμετοχής στις επόμενες γενικές εκλογές (27 Απριλίου 1992) ήταν 62,8%. Το κυβερνών Ενωμένο Κόμμα Εργατών αύξησε τη δύναμή του σε έδρες, καταλαμβάνοντας τις 11 επί συνόλου 17 εδρών. Οι Εργατικοί κατέλαβαν 6 έδρες.
1997
Στις 23 Μαΐου 1997 διεξήχθησαν γενικές εκλογές με συμμετοχή 66,1%. Οι Εργατικοί κατήγαγαν μεγάλη νίκη, καταλαμβάνοντας τις 16 από τις συνολικά 17 έδρες του νομοθετικού σώματος. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Κένι Άντονι.
2001
Με ποσοστό συμμετοχής της τάξης του 52,3%, διενεργήθηκαν γενικές εκλογές στις 3 Δεκεμβρίου 2001. Το αποτέλεσμα ήταν ξανά νικητήριο για το Εργατικό Κόμμα Αγίας Λουκίας, που κέρδισε 14 από τις συνολικά 17 έδρες, με τις υπόλοιπες να περιέρχονται στο Κόμμα Ενωμένων Εργατών. Τον Μάρτιο του 2006 στο Κεντρικό Κάστρις έγινε επαναληπτική εκλογή, με την έδρα να κερδίζει ένας ανεξάρτητος υποψήφιος. Έτσι, το Εργατικό Κόμμα έχασε την έδρα που είχε κερδίσει στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
2006
Το Ενωμένο Κόμμα Εργατών με αρχηγό τον Τζον Κόμπτον επανήλθε στην εξουσία έπειτα από τις εκλογές του 2006, που έγιναν στις 11 Δεκεμβρίου.
2011
Οι επόμενες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Νοεμβρίου 2011. Το Εργατικό Κόμμα κέρδισε 11 επί συνόλου 17 εδρών και ο ηγέτης του, Κένι Άντονι, επέστρεψε στην πρωθυπουργία.
Παραπομπές
*
Ηλιόκαλη Ιωαννίνων
Δεκατέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων, στους πρόποδες του Δρίσκου, ανάμεσα από την κοινότητα Πλατανιά και  Δροσοχώρι και  σε  υψόμετρο  600 μέτρων, βρίσκεται ένα  από τα λεγόμενα καμποχώρια, η Ηλιόκαλη.
Το χωριό απλώνεται σε μια έκταση 3.300 στρεμμάτων και είναι κτισμένο μέσα σε ένα πυκνό δάσος, με πολλά καταπράσινα δέντρα και θάμνους, και πολλές πηγές με φυσικό νερό.
Η ιστορία αναφέρει ότι το χωριό προϋπήρχε από τα παλαιά χρόνια σαν συνοικισμός με την ονομασία Μουρκιούς, και ότι κατοικούσαν Τούρκοι, εξού και η ονομασία. Στις 2 Μαΐου 1927 ο οικισμός  Μουρκιούς μετονομάστηκε σε  Κοινότητα  Ηλιόκαλης, παίρνοντας την  ονομασία αυτή από το μοναστήρι της Ηλιόκαλης, που βρίσκεται στην περιοχή.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωκτηνοτροφία αλλά και με οικοδομικές εργασίες. Το χωριό παράγει πολλά κτηνοτροφικά προϊόντα, και ξακουστό στην περιοχή είναι το γνήσιο τσίπουρο, που φτιάχνεται με τον παλαιό παραδοσιακό τρόπο  και  που η απόσταξη του δεν παύει και σήμερα να είναι για τους κατοίκους μια μεγάλη γιορτή, στην οποία συμμετέχουν όλοι οι συγγενείς  και φίλοι του κάθε παραγωγού. Η γιορτή αυτή φυσικά συνοδεύεται από πολλούς παραδοσιακούς μεζέδες.
Η κεντρική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, με την επιβλητική της παρουσία, γιορτάζεται στις 26 Ιουλίου κάθε χρόνο με πολιτιστικές εκδηλώσεις. Στις άκρες του χωριού δεσπόζουν επίσης τα 2 εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και της Ζωοδόχου πηγής. Στο χωριό βρίσκεται ακόμη το παλιό και διατηρητέο δημοτικό σχολείο που κατασκευάσθηκε το 1913, αν και ακόμη περιμένει την επιχορήγηση του Υπουργείου πολιτισμού για την συντήρηση  του. Λειτουργούσε έως το 1987 όπου και κατασκευάστηκε το νέο δημοτικό σχολείο.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1997 η κοινότητα Ηλιόκαλης συνενώθηκε με τον νεοδημιουργηθέντα Δήμο Παμβώτιδος. Πρόεδρος τις τοπικης Κοινοτητας Ηλιόκαλης είναι ο Γεώργιος Ι. Μπήτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Παμβώτιδος
Νάσος Δάφνης
Ο Νάσος Δάφνης του Παναγιώτη (αγγλ. Nassos Daphnis, 23 Ιουλίου 1914 – 23 Νοεμβρίου 2010) ήταν Ελληνοαμερικανός ζωγράφος της αφηρημένης τέχνης και κατά δεύτερο λόγο γλύπτης και καλλιεργητής παιωνίων.
Θητεία και σπουδές
Ο Δάφνης γεννήθηκε στις Κροκεές Λακωνίας και μετανάστευσε σε νεαρή ηλικία, το 1930, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου πήρε σύντομα την αμερικανική υπηκοότητα, για αυτό και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών (από το 1942 έως το 1945). Κατά τη διάρκεια της θητείας του, του ζητήθηκε να χρησιμοποιήσει τις ζωγραφικές δεξιότητές του για πρακτικούς σκοπούς, οπότε δημιούργησε καμουφλάζ για χρήση σε τεράστιους ανάγλυφους στρατιωτικούς χάρτες. Σύμφωνα με ορισμένους κριτικούς της τέχνης, ζωγραφίζοντας καμουφλάζ, ο Δάφνης ανέπτυξε τη χαρακτηριστική «επιπεδότητα» που αργότερα εφάρμοσε στους αφηρημένους γεωμετρικούς του πίνακες.
Παρά το ότι ο Δάφνης θεωρείται γενικά αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, στην πραγματικότητα επεδίωξε κάποια τυπική εκπαίδευση. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, εκπαιδεύθηκε στη σχολή «Art Students League of New York», στο Μανχάταν. Από το 1949 μέχρι το 1951 σπούδασε στο Παρίσι. Το 1951 και το 1952 συνέχισε τις σπουδές του στο Κρατικό Ίδρυμα Τέχνης στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Το 1952 επέστρεψε ξανά για λίγο στο Παρίσι για πρόσθετες μελέτες.
Η βιομορφική περίοδος (1945-1949)
Το καλλιτεχνικό στιλ του Δάφνη εξελισσόταν σε όλη τη σταδιοδρομία του. Ξεκίνησε ως ρεαλιστής, αλλά μετά τον πόλεμο, προχώρησε σε βιομορφικές μορφές με σουρεαλιστικές επιρροές.
Από τις 24 Μαρτίου έως τις 11 Απριλίου 1947 ο Δάφνης πραγματοποίησε επώνυμη ατομική έκθεση στην Γκαλερί Σύγχρονων Τεχνών, στην 57η Ανατολική οδό της Νέας Υόρκης, στην οποία εξέθεσε τους βιομορφικούς του πίνακες. Η έκθεση περιελάμβανε ελαιογραφίες και υδατογραφίες. Ήταν η δεύτερη του έκθεση στη γκαλερί αυτή και στο δοκίμιο που έγραψε για τον καταλόγο ο ιστορικός τέχνης Γκόρντον Γουόσμπερν (Gordon B. Washburn) βρήκε μια νέα υπόσχεση στα έργα: ''«... Δεν υπάρχει σχεδόν ένα από αυτά, ωστόσο, το οποίο στις μακρινές αποστάσεις ή στον ορίζοντά του, απέτυχε να κρατήσει μια υπόσχεση για μια ανανεωμένη ζωή και τελική ευτυχία. Κάποτε, στα νεανικά του χρόνια, ο Δάφνης ζωγράφισε ένα όραμα του παράδεισου και της κόλασης, αλλά εκείνη την εποχή το καθαρτήριό του ήταν τόσο γοητευτικό όσο και ο παράδεισός του, οι διάβολοι ένας στρατός παιχνιδιών. Ένας νέος ορισμός του καλού και του κακού έχει πλέον βρεθεί, και επιστρέφοντας σε έναν κόσμο μεγαλύτερης ελπίδας και πίστης, καταλαμβάνει την ομορφιά του φυσικού κόσμου - ειδικά τη φυτική του ζωή, της οποίας τις μορφές πάντοτε αγαπούσε πολύ - με ένα παχύτερο σύμπλεγμα από συναισθήματα. Η αυτοδίδακτη τέχνη του ... οι μελωδίες της ... δεν είναι πολυφωνικές. Ο προσχεδιασμός, η στενή οργάνωση και ο καθορισμός υπεισέρχονται στις εικόνες, και μαζί με αυτά τα στοιχεία ελέγχου έρχεται μια αυξανόμενη αφαίρεση.»''
Σε μια παρουσίαση εκθέσεως το 1985, η επί δεκαετίες καλλιτεχνική συντάκτρια των New York Times Γκρέις Γκλυκ (Grace Glueck) ανέφερε: ''«Προτού αναπτύξει την αναγωγική του προσέγγιση γραμμής-χρώματος-επιπέδου ... ο Δάφνης ασχολήθηκε με βιομορφικές εικόνες. Μέρος της έμπνευσής του προήλθε από ένα βοτανικό του χόμπι: να υβριδίζει παιώνιες, μια ασχολία που ακολουθεί μέχρι σήμερα. Στον Κούρο (Kouros), μια ομάδα σπανίως εκτιθέμενων καμβάδων και υδατογραφιών από το 1947-1948, ασχολείται με οργανικές, λουλουδένιες και υποθαλάσσιες μορφές, σε ποιητικές συνθέσεις φωτεινών χρωμάτων. Παρά την άμορφη εμφάνισή τους, έχουν μια καλά οργανωμένη δομή, που δεν φαίνεται να απέχει πολύ από τις μεταγενέστερες ανησυχίες του καλλιτέχνη. Σε ένα από τα δυνατότερα έργα - που έχει τον τίτλο «Hybridization» - τα φύλλα και τα στελέχη των φυτών, λουσμένα σε ένα λαμπερό φως, είναι όμορφα κλειδωμένα σε μια αρμονική ισορροπία σχημάτων και αποχρώσεων.»''
Η θεωρία επιπέδων χρώματος (1950-2010)
Κατά τη δεκαετία του 1950, ο Δάφνης ταξίδεψε πίσω στην Ελλάδα με τη βοήθεια του νόμου «G.I. Bill» (που έδινε βοήθεια στους βετεράνους του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου). Εκεί το σκληρό, καθαρό φως άρχισε να αλλάζει την αντίληψή του για τα κτίρια και τις μορφές γύρω του. Οι δομές απλοποιήθηκαν και έγιναν γεωμετρικά επίπεδα καθαρού χρώματος. Ακολουθώντας αυτή την προτροπή από τη φύση, ο Δάφνης ανέπτυξε τη θεωρία των επιπέδων χρώματος και επικεντρώθηκε στη γεωμετρική αφαίρεση με μια περιορισμένη παλέτα χρωμάτων με μόνο μαύρο, λευκό και τα βασικά χρώματα. Αυτό έγινε το χαρακτηριστικό του ύφος και τα έργα αυτά συχνά είναι ζωγραφισμένα στο στιλ απότομων ορίων (Hard-edge painting) της γεωμετρικής αφαιρέσεως. Το στιλ του συγκρίνεται συχνά με αυτό του Μοντριάν. Ωστόσο, ο Δάφνης είδε την προσέγγιση του Μοντριάν ως ένα σημείο εκκινήσεως. Ο Δάφνης περιγράφηκε επίσης ως «abstract imagist», ένας όρος που γεννήθηκε από μια έκθεση του 1961 στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης, που είχε τίτλο «American Abstract Expressionists and Imagists», στην οποία συμμετείχε και ο Ελληνοαμερικανός ζωγράφος.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 το στιλ του Δάφνη εξελίχθηκε και πάλι, καθώς άρχισε να ενσωματώνει νέες μορφές της τεχνολογίας των υπολογιστών στο έργο του. Επεκτείνοντας την παλέτα χρωμάτων του, ενσωμάτωσε επίσης μερικά επιπλέον χρώματα. Η εφαρμογή γραφικών που δημιουργούνται από υπολογιστή και η χρήση του Atari ST από τον Δάφνη για την ανάπτυξη των ριζοσπαστικών ψηφιακών τοπίων του μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή ως πρόδρομη τάση προς τα νέα μέσα.
Τοιχογραφίες πόλεως
Το 1969 η City Walls, Inc. ανέθεσε στον Δάφνη μια τοιχογραφία στη γωνία της 26ης οδου με τη Λεωφόρο Μάντισον στη Νέα Υόρκη. Το ίδιο έγινε το 1971 στο δυτικό τέρμα της 47ης οδού. Αμφότερες ήταν από τις πρώτες εγκαταστάσεις δημόσιων τοιχογραφιών της City Walls, Inc. στην πόλη, καθώς το σχετικό πρόγραμμά της διήρκεσε από το 1971 έως το 1980. Ωστόσο, καμιά από τις δύο αυτές τοιχογραφίες του Δάφνη δεν σώζεται σήμερα.
Αντιπροσώπευση
Επί σχεδόν σαράντα χρόνια ο Νάσος Δάφνης αντιπροσωπευόταν από την Γκαλερί του Λέο Καστέλλι. Ο Καστέλλι τού διοργάνωσε 17 ατομικές εκθέσεις στην γκαλερί του, ενώ επιπλέον περιελάμβανε τακτικά τα έργα του σε ομαδικές εκθέσεις μαζί με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως οι Τζάσπερ Τζονς, Φρανκ Στέλα και Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ. Ο Καστέλι υπέβαλε επίσης τακτικά πίνακες του Δάφνη σε εκθέσεις σε διάφορες γκαλερί και ιδρύματα. Τα τελευταία χρόνια του ο καλλιτέχνης εξέθετε έργα του και στην Γκαλερί Eaton/Schoen στο Σαν Φρανσίσκο, καθώς και στην Γκαλερί Ανίτα Σαπόλσκυ στη Νέα Υόρκη.
Μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη σε ηλικία 96 ετών στο Πρόβινσταουν της Μασαχουσέτης, η Γκαλερί Richard Taittinger ανεκοίνωσε τον Αύγουστο του 2015 την αποκλειστική αντιπροσώπευση του έργου του Νάσου Δάφνη. Η πρώτη μεταθανάτια ατομική του έκθεση έγινε στην γκαλερί «Pixel Fields», από τις 17 Σεπτεμβρίου έως τις 24 Οκτωβρίου 2015.
Δημόσιες συλλογές
Σήμερα τα έργα του Νάσου Δάφνη βρίσκονται διάσπαρτα στις μόνιμες συλλογές πολλών σημαντικών δημόσιων ιδρυμάτων τέχνης, όπως στα ακόλουθα:
Τιμητικές διακρίσεις
Μερικές από τις διακρίσεις που επιδαψιλεύθηκαν στον Νάσο Δάφνη κατά τη μακρόχρονη σταδιοδρομία του ήταν οι ακόλουθες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Μηλιές Μαγνησίας
Οι Μηλιές είναι ορεινό χωριό του νοτίου Πηλίου, χτισμένο σε 400 μ. υψόμετρο και σε απόσταση 28 χλμ. ανατολικά από τον Βόλο. Είναι έδρα του Δήμου Μηλεών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το δημοτικό διαμέρισμα των Μηλεών έχει 640 κατοίκους. Στο χωριό υπάρχει το Αστυνομικό Τμήμα Νότιου Πηλίου.
Ιστορία
Οι Μηλιές είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του Άνθιμου Γαζή και του Γρηγόριου Κωνσταντά, οι οποίοι ίδρυσαν, το 1814, τη σχολή «Ψυχής Άκος», που λειτουργεί σήμερα ως βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία και ιστορικά κειμήλια. Κατά την Επανάσταση του 1821, ο Άνθιμος Γαζής ύψωσε την σημαία της ελευθερίας στις Μηλιές στις 7 Μαΐου 1821. Το 1878, οι Μηλιές αποτέλεσαν σημαντικό κέντρο της Θεσσαλικής Επανάστασης.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό και η γύρω περιοχή κάηκαν από τα στρατεύματα της Γερμανικής Κατοχής στις 4 Οκτωβρίου 1943. Σύμφωνα με την επίσημη αναφορά του Δήμου, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 25 άνδρες ενώ 3 κάτοικοι πέθαναν στα σπίτια τους από τις φλόγες. Η πυρπόληση και οι εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν ως αντίποινα για ενέργεια της Αντίστασης, κατά την οποία σκοτώθηκαν ένας Γερμανός αξιωματικός και ένας στρατιώτης, 8 ημέρες πριν στις 26 Σεπτεμβρίου 1943.
Σχολή των Μηλεών
Η ονομαστή «Σχολή των Μηλεών», που ίδρυσαν οι Γαζής, Κωνσταντάς και Φιλιππίδης, αποτέλεσε σημαντική πνευματική εστία της εποχής και κέντρο του απελευθερωτικού αγώνα του 1821. Η Σχολή λειτουργούσε στη θέση που σήμερα έχει τις εγκαταστάσεις του το Γυμνάσιο Μηλεών. Απόρροια του διαφωτιστικού έργου της ξακουστής Σχολής των Μηλεών, υπήρξε η ίδρυση της εκπληκτικής βιβλιοθήκης των Μηλεών «Ψυχής Άκος», που λειτουργεί μέχρι σήμερα με περισσότερα από 3500 σπάνια βιβλία και ιστορικά κειμήλια.
Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, η οποία ανακαινίστηκε το 1741,ενώ είναι άγνωστο το πότε χτίστηκε πρώτη φορά και από ποιόν. Η εκκλησία αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και διαθέτει αξιόλογες μεταβυζαντινές αγιογραφίες. Είναι χτισμένη έτσι, ώστε ο κάθε ήχος μέσα σε αυτήν να μην ακούγεται έξω, γιατί απαγορευόταν ο Χριστιανισμός εκείνη την εποχή. Κατασκευάστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε το εξωτερικό της, χωρίς καμπαναριό και άλλα θρησκευτικά σύμβολα ή δείγματα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, να μην προδίδει την αληθινή φύση του κτιρίου.
Το τρενάκι του Πηλίου
right|thumb|260px|Το τρενάκι του Πηλίου στις Μηλιές Στις Μηλιές καταλήγει ένας σιδηρόδρομος που κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα,από τον πατέρα του διάσημου υπερρεαλιστή ζωγράφου Τζόρτζιο Ντε Κίρικο, Εβαρίστο ντε Κίρικο συνδέοντας το εμποροβιομηχανικό κέντρο του Βόλου, με την εύφορη και πλούσια περιοχή του Δυτικού Πηλίου. Το 1985 το τρένο του Πηλίου χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο ιστορικό μνημείο. Το 1996 και μετά από μία σειρά επισκευών, τέθηκε ξανά σε λειτουργία καλύπτοντας συνολικά μια διαδρομή 16 χιλιομέτρων, από τα Λεχώνια μέχρι τις Μηλιές, προσφέροντας στον επιβάτη την ευκαιρία να απολαύσει τη μοναδική φυσική ομορφιά του τοπίου και τις περίτεχνες αρχιτεκτονικές κατασκευές, από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο. Η οργιώδης βλάστηση, η θέα στον Παγασητικό, τα τοξωτά γεφύρια, οι μικρές σήραγγες και η σιδερένια γέφυρα του ντε Κίρικο αποτελούν τα βασικά στοιχεία για μια από τις ωραιότερες διαδρομές στην Ευρώπη. 239x239px|right|thumb|Η Δημόσια Βιβλιοθήκη στις Μηλιές. right|205x205px|thumb|Ο ΙΝ των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στις Μηλιές Μαγνησίας, κτίσμα του 1714.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
775 Λυμιέρ
Ο Λυμιέρ (Lumiere) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,1. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γάλλο αστρονόμο Ζοαννύ-Φιλίπ Λαγκρυλά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια της Γαλλίας, και πήρε το όνομά του από τους αδελφούς Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ, τους εφευρέτες του κινηματογράφου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λυμιέρ εκτιμάται σε 33,59 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,1083. Ο Λυμιέρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 6 λεπτά.
Άλεν Τσάστνετ
Ο Άλεν Τσάστνετ (Allen Michael Chastanet, 1960-) είναι επιχειρηματίας και πολιτικός από την Αγία Λουκία, πρωθυπουργός της χώρας  από τον Ιούνιο του 2016 ως τις 28 Ιουλίου 2021. Είναι αρχηγός του Κόμματος Ενωμένων Εργατών και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος στην περιφέρεια Νότια Μικούντ (Micoud South). Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Τουρισμού και Πολιτικής Αεροπορίας.
Επιχειρηματική καριέρα
Ο Τσάστνετ εργάστηκε ως αντιπρόεδρος αγορών και πωλήσεων στην αεροπορική εταιρεία Air Jamaica. Είναι επίσης διευθύνων σύμβουλος στο ξενοδοχείο Κόκο Παλμ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Διετέλεσε υπουργός Τουρισμού και Πολιτικής Αεροπορίας και γερουσιαστής από το 2006 ως το 2011. Ο Τσάστνετ κατήλθε ως υποψήφιος για μία έδρα στο κοινοβούλιο στην περιφέρεια Σουφριέρ στις εκλογές του 2011, αλλά απέτυχε να εκλεγεί. Το 2013 εξελέγη αρχηγός της αντιπολίτευσης με το Κόμμα Ενωμένων Εργατών. Κέρδισε την κοινοβουλευτική έδρα στην περιφέρεια Micoud South στις γενικές εκλογές του 2016. Ορκίστηκε ως πρωθυπουργός στις 7 Ιουνίου 2016. Η κυβέρνησή του επέζησε πρότασης δυσπιστίας, στις 30 Ιανουαρίου 2019, με ψήφους 11 προς 6.
Λόγω της κακοδιαχείρισης της οικονομίας από την κυβέρνησή του, στη χώρα σημειώθηκε έκρηξη χρέους, με βάση έκθεση της Κεντρικής Τράπεζας Ανατολικής Καραϊβικής. Η Αγία Λουκία έγινε η πιο χρεωμένη χώρα στα κράτη μέλη του Οργανισμού των Χωρών Ανατολικής Καραϊβικής.
Στις 26 Ιουλίου 2021 ο Τσάστνετ και το κόμμα του καταποντίστηκαν στις γενικές εκλογές Το Εργατικό Κόμμα κέρδισε σαρωτική νίκη στις εκλογές και ο αρχηγός του, Φίλιπ Τζ. Πιερ, ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός στις 28 Ιουλίου.
Προσωπική ζωή
Είναι γιος του επιχειρηματία Μάικλ Τσάστνετ. Είναι παντρεμένος με τη Ρακέλ Ντιμπουλέ-Τσάστνετ (Raquel DuBoulay-Chastanet) και έχουν δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αγίας Λουκίας
Μπινούρ Καγιά
Η Μπιννούρ Καγιά (Binnur Kaya, 19 Απριλίου 1972) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Άγκυρα. Είναι κόρη του Μουσταφά και της Ραχίμε Καγιά. Αποφοίτησε στο θέατρο από το Πανεπιστήμιο Bilkent το 1995. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάστηκε στα Παιδικά Θέατρα της Άγκυρας Sahnesi και της Karatahta και στη συνέχεια στο Δημοτικό Θέατρο Bakırköy.
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εβάντζελιν Λίλι
Η Εβάντζελιν Λίλι (Nicole Evangeline Lilly, 3 Αυγούστου 1979) είναι ηθοποιός και συγγραφέας. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως μοντέλο. Είναι γνωστή κυρίως ως ηθοποιός για την συμμετοχή της ως Katherine "Kate" Austen στην τηλεοπτική σειρά Οι Αγνοούμενοι (Lost) και ως Τόριελ στις δυο από τις τρεις ταινίες Χόμπιτ.
Πρώτα Έτη
Την Εβάντζελιν Λίλι ανακάλυψε η εταιρία modelling Ford στην πόλη Kelowna. Τελικά συνεργάστηκε με την Ford και ακολούθησε το modelling έτσι ώστε να μπορεί να πληρώνει τα δίδακτρα του πανεπιστημίου British Columbia όπου φοιτούσε αλλά και τα προσωπικά της έξοδα. Παλαιότερα είχε παίξει σε κάποιες διαφημίσεις, οι οποίες προβλήθηκαν στην εκπομπή Late Show του David Letterman, όταν την είχε καλεσμένη.
Συμμετοχή της Τζαμάικας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Τζαμάικα θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Από το ντεμπούτο της το 1948, έχει συμμετάσχει σε όλες τις εκδόσεις των αγώνων, εκτός από αυτήν του 1960.
Παραπομπές
Τζαμάικα Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Κατάλογος έργων της Άλτε Νατσιονάλγκαλερι
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Άλτε Νατσιονάλγκαλερι του Βερολίνου.
Γλυπτική
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
776 Βερβερικία
Η Βερβερικία (Berbericia) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,712. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γερμανό αστρονόμο Άνταμ Μάσινγκερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Άντολφ Μπέρμπεριχ (1861-1920).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βερβερικίας εκτιμάται σε 151,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,065. Η Βερβερικία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 40 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερβερικια
Dexter (1ος κύκλος)
Ο πρώτος κύκλος ο οποίος έκανε πρεμιέρα την 1η Οκτωβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2006, ακολουθεί την έρευνα του Ντέξτερ, τον οποίο ενσαρκώνει ο Μάικλ Κ. Χολ, να εντοπίσει τον «Δολοφόνο με το Φορτηγό». Ο δολοφόνος, ο οποίος εμφανίζεται από το πρώτο επεισόδιο του κύκλου, στοχεύει ιερόδουλες τις οποίες σκοτώνει και αφήνει τα σώματά τους διαμελισμένα και χωρίς καθόλου αίμα. Στο μεταξύ, η θετή αδελφή του Ντέξτερ, Ντέμπρα Μόργκαν (Τζένιφερ Κάρπεντερ), δουλεύει για το Τμήμα Ηθών και φιλοδοξεί να εργαστεί στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών, ενώ η σύντροφος του Ντέξτερ, Ρίτα Μπένετ (Τζούλι Μπενζ), θέλει να γίνει η σχέση τους πιο στενή. Ο Κρίστιαν Καμάργκο εμφανίζεται σε αρκετά επεισόδια ως Ρούντι Κούπερ μέχρι το τέλος του κύκλου.
Η τηλεθέαση του πρώτου κύκλου για το κανάλι ήταν υψηλή, με το πρώτο επεισόδιο να του προσφέρει τα υψηλότερα νούμερα τηλεθέασης στα τελευταία δύο χρόνια περίπου, ενώ συνολικά ο πρώτος κύκλος έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς.
Τηλεθέαση
Ο πρώτος κύκλος έλαβε υψηλή τηλεθέαση για το Showtime. Το πρώτο επεισόδιο είχε περισσότερους από ένα εκατομμύριο τηλεθεατές, δίνοντας στο κανάλι τα υψηλότερα νούμερα τηλεθέασης στα τελευταία δύο χρόνια περίπου, ενώ το τελευταίο επεισόδιο παρακολούθησαν 1.1 εκατομμύρια τηλεθεατές στις ΗΠΑ. Κατά μέσο όρο, τον πρώτο κύκλο παρακολούθησαν δύο εκατομμύρια τηλεθεατές ανά επεισόδιο κατά τη διάρκεια της πρώτης προβολής των επεισοδίων, μετά τον συνυπολογισμό και τον τηλεθεατών από DVR.
Εξαιτίας της απεργίας των σεναριογράφων την περίοδο 2007-2008 και ενθαρρυμένο από την κριτική επιτυχία και τα υψηλά νούμερα τηλεθέασης της σειράς, το CBS ανακοίνωσε τον Δεκέμβριο του 2007 πως μελετούσε το ενδεχόμενο να προβάλει μία επεξεργασμένη εκδοχή του πρώτου κύκλου της σειράς Dexter ελεύθερα, χωρίς κάποιου είδους συνδρομή. Αυτή η προβολή ξεκίνησε στις 17 Φεβρουαρίου 2008 κι έτσι, ο Dexter έγινε το πρώτο τηλεοπτικό πρόγραμμα σε είκοσι χρόνια που προβλήθηκε σε ένα ανοικτό δίκτυο μετά την προβολή του σε ένα συνδρομητικό κανάλι. Κατά τη διάρκεια προβολής της από το CBS το 2008, τα νούμερα τηλεθέασης της σειράς ήταν πολύ υψηλότερα σε σχέση με αυτά του Showtime, φτάνοντας τα 8.2 εκατομμύρια τηλεθεατές κατά την πρεμιέρα της τον Φεβρουάριο, προσφέροντας στο κανάλι τα καλύτερα νούμερα τηλεθέασης για τη συγκεκριμένη ώρα προβολής από τον Δεκέμβριο της προηγούμενης χρονιάς. Κατά τη διάρκεια των 12 εβδομάδων προβολής από το CBS, η τηλεθέαση έπεσε στα 7.1 εκατομμύρια στις αρχές Απριλίου και στα 6.6 εκατομμύρια στο τελευταίο επεισόδιο, το οποίο προβλήθηκε στις 6 Μαΐου.
Κριτικές
Ο πρώτος κύκλος της σειράς έλαβε θετικές κριτικές και στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής 82%, βασισμένο σε 34 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Είναι σκοτεινός και η καινοτόμα υπόθεση μπορεί να είναι πολύ γκροτέσκα για κάποιους, αλλά ο Dexter είναι ένα συναρπαστικό, κομψά κατασκευασμένο δράμα-τρόμου».
Η Χάνα Πουλ από τη σελίδα The Guardian αναφέρει: «Η σειρά Dexter δεν είναι απλά έξυπνη και πρωτότυπη, είναι επίσης απίστευτα αστεία, κάτι το οποίο αποτελεί επίτευγμα δεδομένου του φρικιαστικού θέματός της». Ο Πολ Κατζ από το περιοδικό Entertainment Weekly βαθμολογεί τον κύκλο με Β και λέει πως η σειρά «παρέχει έναν από τους πιο ελκυστικούς αντι-ήρωες της μικρής οθόνης», ενώ ο Έρικ Γκόλντμαν από τη σελίδα IGN, βαθμολογώντας με 9/10, αναφέρει: «Οι κατά συρροή δολοφόνοι είναι ένα σύνηθες θέμα στη μυθοπλασία, αλλά ο Ντέξτερ Μόργκαν κατέχει ήδη μία θέση στην κορυφή των πιο αξιομνημόνευτων». Η εφημερίδα New York Daily News επαινεί τη σειρά ως «τολμηρή, διαφορετική και συναρπαστική, με τον κεντρικό χαρακτήρα και τις ερμηνείες να σου κόβουν την ανάσα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
D
Περνίλα Όγκαστ
Η Περνίλα Όγκαστ (Pernilla August, προφορά: [pæˈɳɪ̂lːa ˈǎʊɡɵst], γεννήθηκε ως Μία Περνίλα Χέρτζμαν-Έρικσον Mia Pernilla Hertzman-Ericson, 13 Φεβρουαρίου 1958) είναι Σουηδέζα ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Ως μία από τις κορυφαίες ηθοποιούς της Σουηδίας και μακροχρόνια συνεργάτης με τον σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1992 για το ρόλο της στις Καλύτερες προθέσεις.
Είναι πιο γνωστή διεθνώς από το Star Wars: Episode I - The Phantom Menace και Star Wars: Episode II - Attack of the Clones.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σουηδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί κινηματογράφου