cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάπολη
Το Δουκάτο της Νάπολης
Με την πτώση της Δυτικής Αυτοκρατορίας τη Νάπολη κατέλαβαν οι Οστρογότθοι, ένα Γερμανικό φύλλο, ενσωματώθηκε στο Οστρογοτθικό Βασίλειο. Ο στρατηγός Βελισάριος την ανακατέλαβε για λογαριασμό της Βυζαντινής αυτοκρατορίας αφού εισήλθε στην πόλη μέσω ενός Υδραγωγείου. Όταν ξέσπασαν οι Γοτθικοί πόλεμοι ο Τωτίλας κατέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα τη Νάπολη (543), έμεινε γνωστός για την ευσπλαχνία του και την καλή μεταχείριση των αιχμαλώτων σε αντίθεση με άλλους Γότθους βασιλείς της εποχής του. Ακολούθησε ωστόσο η Μάχη των Βουσταγαλλώρων στους πρόποδες του Βεζούβιου στην οποία ο Βυζαντινός στρατηγός Ναρσής νίκησε τους Οστρογότθους (552), ο Τωτίλας έπεσε στο πεδίο της μάχης. Η Νάπολη πέρασε στο Εξαρχία της Ραβέννας που ήταν το επίκεντρο των Βυζαντινών δυνάμεων στην Ιταλική χερσόνησο. Με την πτώση του Εξαρχάτου δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Νάπολης το οποίο στην αρχή εξακολουθούσε να είναι πιστό στους Βυζαντινούς. Τον 8ο αιώνα ο Πάπας Παύλος Α΄ και ο εικονομάχος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ βρέθηκαν σε σύγκρουση για το θέμα της λατρείας των εικόνων ή Εικονομαχίας. Ο Παύλος Β΄ της Νάπολης διορίστηκε από τον πάπα επίσκοπος της Νεαπόλεως αλλά ο δούκας Στέφανος Β΄ της Νάπολης που ήταν πιστός στον αυτοκράτορα και υπαγόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον έστειλε εξορία στο Σπήλαιο του Αγίου Ιανουάριου (762). Σε δύο χρόνια ωστόσο (764) ο δούκας Στέφανος Α΄ άλλαξε την υποστήριξη του, δήλωσε πίστη στον πάπα και δέχτηκε τον εξόριστο επίσκοπο, από τότε η Νάπολη βρισκόταν υπό την ηγεμονία της Ρώμης.
Την περίοδο 818-832 οι σχέσεις με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία εντάθηκαν επικίνδυνα με αμέτρητους διεκδικητές για τον τίτλο του Δούκα της Νεαπόλεως. Ο Θεόκτιστος της Νάπολης διορίστηκε Δούκας της Νεαπόλεως χωρίς αυτοκρατορική έγκριση αλλά αργότερα καθαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Θεόδωρο Β΄. Ο λαός της Νάπολης αντέδρασε έντονα και επαναστάτησε, νέος δούκας εξελέγη ο Στέφανος Γ΄ της Νάπολης, έκοψε νομίσματα με το μονόγραμμα του αγνοώντας τον Βυζαντινό αυτοκράτορα. Η Νάπολη κέρδισε τελικά τον 9ο αιώνα την πλήρη ανεξαρτησία της από τους Βυζαντινούς. Την ίδια εποχή (836) η Νάπολη συμμάχησε με τους Σαρακηνούς για να αντιμετωπίσει την επίθεση των Λομβαρδών από το γειτονικό Δουκάτο του Μπενεβέντο. Τη δεκαετία του 850 ωστόσο οι Άραβες και ο χαλίφης τους Μωάμεθ Α΄ Αμπού λ΄ Αμπάς κατέστρεψαν την πόλη. Το Δουκάτο πέρασε στον άμεσο έλεγχο των Λομβαρδών όταν το κατέλαβε ο Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα από το γειτονικό Πριγκιπάτο της Κάπουα. Η κυριαρχία αυτή διατηρήθηκε ωστόσο μόνο τρία χρόνια επειδή το Δουκάτο της Νάπολης αποκατέστησε τις σχέσεις του με τους Βυζαντινούς. Τον 12ο αιώνα οι Ναπολιτσιάνοι ξεκίνησαν τη χρήση Νορμανδών μισθοφόρων, ο Σέργιος Δ΄ της Νάπολης προσέλαβε τον Ράινουλφ Ντρένγκοτ στον πόλεμο με την Κάπουα. Οι Νορμανδοί είχαν πλέον την εξουσία σε όλη τη νότια Ιταλία, είχαν καταλάβει το Πριγκιπάτο της Κάπουα, το Δουκάτο του Μπενεβέντο, το Σαλέρνο, το Δουκάτο του Αμάλφι, το Δουκάτο του Σορρέντο και το Δουκάτο της Γκαέτα, τελευταίο κατέλαβαν το Δουκάτο της Νεαπόλεως (1137). Ο Σέργιος Ζ΄ της Νάπολης αναγκάστηκε να παραδοθεί, ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας που είχε ανακηρυχτεί Βασιλιάς της Σικελίας από τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄ πριν από 7 χρόνια (1130) ενσωμάτωσε τη Νάπολη στο Βασίλειο της Σικελίας με πρωτεύουσα το Παλέρμο. Μετά την επικράτηση των Σουέβων, οι Ανγιοβίνοι όρισαν τη Νάπολη πρωτεύουσά τους, καθιστώντας την από μια ακόμα ναυτική πόλη της Τυρρηνικής θάλασσας (Αμάλφι, Σορρέντο) σε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της ιταλικής χερσονήσου.
Τμήμα του Βασιλείου της Σικελίας
Μετά από μια σύντομη περίοδο των Νορμανδών στο Βασίλειο της Σικελίας ξέσπασαν εμφύλιες συγκρούσεις διαδοχής ανάμεσα στον νόθο Ταγκρέδο της Σικελίας και τον Οίκο των Χοενστάουφεν την κορυφαία Γερμανική Δυναστεία. Ο Γερμανός πρίγκιπας Ερρίκος παντρεύτηκε την τελευταία νόμιμη διάδοχο του Σικελικού θρόνου Κωνσταντία του Ωτβίλ, κατόπιν ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας ως Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιτέθηκε στην Σικελία και κατέκτησε πολλές πόλεις (1191). Η Νάπολη αντιστάθηκε το καλοκαίρι υπό την ηγεσία σημαντικών στρατηγών όπως ο Ριχάρδος, κόμης της Ακέρα ο Νικόλας του Αϊέλο και ο Μαργαριτόνε, συνέτριψαν τους Γερμανούς και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν. Ο Κορράδος Β΄ της Βοημίας και ο Φίλιππος Α΄ αρχιεπίσκοπος της Κολονίας πέθαναν στην πολιορκία. Σε μια αντεπίθεση ο Ταγκρέδος συνέλαβε την αυτοκράτειρα Κωνσταντία και τη μετέφερε αιχμάλωτη στο Καστέλ ντελ'Όβο, παρέμεινε εκεί μέχρι τον Μάιο του 1992, ελευθερώθηκε με παρέμβαση του πάπα Κελεστίνου Γ΄. Σε δεύτερη αντεπίθεση μετά τον θάνατο του Ταγκρέδου (1194) ο Ερρίκος ΣΤ΄ κατέκτησε τη Νάπολη χωρίς αντίσταση, πέρασε στην εξουσία των Χοενστάουφεν. Ο φωτισμένος αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Νάπολης, το αρχαιότερο Πανεπιστήμιο στην Ευρώπη, μετέτρεψε με αυτόν τον τρόπο τη Νάπολη στο δεύτερο μεγαλύτερο επιστημονικό κέντρο της εποχής μετά το Παρίσι.
Οι Χοενστάουφεν κυβέρνησαν μέχρι την εποχή που συγκρούστηκαν με την Αγία Έδρα, ο Κάρολος ο Ανδεγαυός από τους Καπέτιδες του Ανζού ορίστηκε νέος βασιλιάς από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός μετακίνησε την πρωτεύουσα του από το Παλέρμο στη Νάπολη, τα ανάκτορα του εγκαταστάθηκαν στο Καστέλ Νουόβο. Με ένα μεγάλο πάθος για την αρχιτεκτονική ο Κάρολος ο Ανδεγαυός μετέτρεψε την πόλη σε Γοτθική οικοδομώντας πλήθος από Γοτθικά κτίσματα με διάσημους Γάλλους εργάτες και μηχανικούς. Το διασημότερο και χαρακτηριστικότερο οικοδόμημα αυτού του τύπου ήταν ο Καθεδρικός Ναός της Νάπολης.
Σύγχρονα χρόνια
left|thumb|100px|Ο επαναστάτης Μασανιέλο Όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1281) το βασίλειο διασπάστηκε, το νότιο τμήμα της Ιταλικής Χερσονήσου παρέμεινε στους Ανδεγαυούς, το νησί της Σικελίας παρέλαβε ο Οίκος της Αραγωνίας. Οι πόλεμοι συνεχίστηκαν μέχρι την "Ειρήνη της Καλταμπελλότα" (1302), ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας αναγνωρίστηκε βασιλιάς της Σικελίας και ο Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως βασιλιάς της Νεαπόλεως από τον πάπα Βονιφάτιο Η΄. Παρά τη διάσπαση η ακμή στην πόλη εξακολουθούσε να είναι έντονη με πολλούς εμπόρους από την Πίζα και τη Δημοκρατία της Γένοβας. Την ίδια εποχή βρέθηκαν στη Νάπολη έμποροι από την Τοσκάνη και κορυφαίοι καλλιτέχνες της Αναγέννησης όπως ο Βοκάκιος, Πετράρχης και ο Τζόττο. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας κατέκτησε τη Νάπολη μετά τη νίκη του επί του τελευταίου Ανδεγαυού βασιλιά Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως, η Νάπολη ενώθηκε ξανά για σύντομο χρονικό διάστημα με τη Σικελία.
Μεταπολεμική περίοδος
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη γνώρισε μια εφήμερη ανεξαρτησία τεσσάρων ημερών από τους Γερμανούς μετά την επανάσταση της 8ης Σεπτεμβρίου 1943.
Δημογραφική εξέλιξη
Πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, αλλά και της περιφέρειας της Καμπανίας, η πόλη της Νάπολης περιλαμβάνει το 1/6 του συνολικού πληθυσμού της Καμπανίας και το 1/3 της επαρχίας της Νάπολης. Βρίσκεται στη 18η θέση της λίστας των ευρωπαϊκών πόλεων με βάση τον πληθυσμό τους. 200px|thumb|Πανοραμική άποψη της Νάπολης το βράδυ.|left Η πόλη εκτείνεται κατά πολύ πέραν των ορίων του δήμου. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το 2005, ο συνολικός πληθυσμός του πολεοδομικού συγκροτήματος της πόλης έφτανε τα 2.200.000 κατοίκους. Ωστόσο, η συγκεκριμένη μέτρηση δεν είναι συγκεκριμένη ως προς τα όρια τα οποία περικλείει η πόλη. Κατά τον ΟΟΣΑ, η μητροπολιτική περιοχή της Νάπολης αριθμεί περίπου 3.100.000 κατοίκους, πίσω μόνο από το Μιλάνο και τη Ρώμη. Σύμφωνα, πάλι, με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), η Νάπολη πλησιάζει τα 4.000.000 κατοίκους.
Σε κάθε περίπτωση, η περιοχή της Νάπολης αποτελεί μια από τις πολυπληθέστερες και πυκνοκατοικημένες περιοχές ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το 2007 βρισκόταν στην 8η θέση στην Ευρώπη και στην 86η στον κόσμο). Προβλέπεται στο μέλλον να θεσμοθετηθεί η μητροπολιτική περιοχή της Νάπολης, η οποία θα περιλαμβάνει τη σημερινή επαρχία της Νάπολης, καθώς επίσης και ορισμένους δήμους από τις επαρχίες της Καζέρτας και του Σαλέρνο. Ο πληθυσμός της πόλης χαρακτηρίζεται από το υψηλό ποσοστό νέων σε ηλικία ατόμων, το οποίο αυξάνει αν προσμετρηθούν και οι πληθυσμοί ολόκληρης της επαρχίας· ειδικότερα, το 19% του πληθυσμού αποτελούν ηλικίες ως 14 έτη και το 13% ηλικίες άνω των 65. Σε εθνικό επίπεδο, τα αντίστοιχα ποσοστά διαφοροποιούνται αντιστρόφως ανάλογα σε 14% και 19% αντίστοιχα. Το ποσοστό των γυναικών φτάνει το 52,4% του πληθυσμού ενώ εκείνο των ανδρών το 47,6%. Επιπλέον, το ποσοστό των γεννήσεων ειναι μεγαλύτερο σε σχέση με το συνολικό ποσοστό ολόκληρης της Ιταλίας (10,46 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους έναντι 9,45 γεννήσεις σε εθνικό επίπεδο).
Σε αντίθεση με πολλές πόλεις του ιταλικού βορρά, το ποσοστό της Νάπολης είναι ιδιαίτερα σημαντικό ως προς τους μετανάστες· 98,5% του πληθυσμού είναι Ιταλοί. Το 2006, οι ξένοι υπήκοοι στην πόλη έφταναν μόλις του 19.188: οι περισσότεροι εξ αυτών προέρχονταν από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κυρίως την Ουκρανία και την Πολωνία. Υπάρχει μια μικρή μειονότητα μεταναστών από τη Σρι Λάνκα και άλλες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών είναι γυναίκες, κυρίως λόγω του ότι οι άνδρες τείνουν να απασχολούνται στον βιομηχανικό Βορρά.
Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή του ιταλικού κράτους (1861), η Νάπολη ήταν ο μεγαλύτερος δήμος της ιταλικής επικράτειας. Έχασε την πρώτη θέση από το Μιλάνο κατά την περίοδο του φασισμού, ενώ λίγο αργότερα και η Ρώμη την ξεπέρασε.
Πανεπιστήμια
Η Νάπολη διαθέτει αρκετά δημόσια και ιδιωτικά πανεπιστήμια, καθώς επίσης και πολυάριθμα ινστιτούτα και ερευνητικά κέντρα. Στην πόλη βρίσκεται το αρχαιότερο δημόσιο Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Νάπολης - Φρειδερίκος Β΄ που ιδρύθηκε το 1224 από τον Φρειδερίκο Β΄, το οποίο είναι το σημαντικότερο πανεπιστήμιο της νότιας Ιταλίας, με περισσότερους από 100.000 φοιτητές και 3.00 καθηγητές.
Ακόμη, υπάρχει και το Δεύτερο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, δεύτερο σημαντικότερο της πόλης. Ιδρύθηκε μόλις το 1989 και έχει στενούς δεσμούς με την όμορη επαρχία της Καζέρτας. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην πόλη παίζει το Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών, που ειδικεύεται στους ανατολικούς πολιτισμούς και το οποίο ιδρύθηκε το 1732 από τον Ιησουίτη ιεραπόστολο Ματτέο Ρίπα, ύστερα από την επιστροφή του από την αυλή του Κινέζου αυτοκράτορα.
Υπάρχουν και άλλα εξέχοντα πανεπιστήμια όπως το Παρθενόπειο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Σουόρ Όρσολα Μπενινκάζα και η ιησουιτική Θεολογική Σχολή της Νοτίου Ιταλίας.
Βοτανικός Κήπος
Μέρος του «Πανεπιστημίου - Φρειδερίκος Β΄» αποτελεί και ο Βοτανικός Κήπος της Νάπολης, που δημιουργήθηκε από τον Ιωσήφ Βοναπάρτη το 1807 (ο οποίος χρησιμοποίησε σχέδια του Φερδινάνδου Α') και υλοποιήθηκε από τους αρχιτέκτονες Ντε Φάτσιο και Παολέττι (De Fazio e Paoletti). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιέπεσε σε αποδιοργάνωση αλλά κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980 εμπλουτίστηκε και πάλι. Στα 15 εκτάρια του Κήπου υπάρχουν περίπου 25.000 δείγματα χλωρίδας που καλύπτουν σχεδόν 10.000 είδη φυτών, που εκτίθενται είτε σε ανοικτό περιβάλλον είτε σε θερμοκήπια.
Μουσεία
Η Νάπολη διαθέτει πολυάριθμα Μουσεία, τα κυριότερα εκ των οποίων είναι :
Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα
Η εκκλησία Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πιάτσα ντελ Πλεμπισίτο, της κεντρικής πλατείας της πόλης. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Βασιλιάς Ζοακίμ Μυρά της Νάπολης (γαμπρός του Ναπολέοντα) σχεδίασε την όλη πλατεία και το μεγάλο κτίριο με τις κιονοστοιχίες ως φόρο τιμής στον αυτοκράτορα. Όταν τελικά ο Ναπολέων εκθρονίστηκε, αποκαταστάθηκαν στον θρόνο της Νάπολης οι Βουρβόνοι. Ο Φερδινάνδος Α΄ συνέχισε την κατασκευή -τελείωσε το 1816- αλλά μετέτρεψε το τελικό αποτέλεσμα στην εκκλησία που βλέπουμε σήμερα. Τον αφιέρωσε στον Άγιο Φραγκίσκο της Πάολα, που είχε ζήσει σε ένα μοναστήρι στο σημείο αυτό τον 16ο αιώνα. Η εκκλησία θυμίζει το Πάνθεο της Ρώμης. Ο τρούλος έχει ύψος 53 μέτρα.
Πόρτα Καπουάνα
Η Πόρτα Καπουάνα, παρά το όνομά της, δεν είναι η αρχαία έξοδος προς το ΄΄decumanus maximus΄΄, τον κύριο δρόμο, που κάποτε οδηγούσε από τη Ρωμαϊκή Νάπολη στην Καπύη. Όταν η πόλη επεκτάθηκε προς τα δυτικά τον 15ο αιώνα ως τμήμα της κατασκευής των νέων Αραγονέζικων τειχών της πόλης, η αρχική πύλη, που ήταν πλησιέστερα στο ομώνυμο κάστρο, Καστέλ Καπουάνο, ξαναχτίστηκε και μετατοπίστηκε το 1484. Κατόπιν, όταν τα τείχη κατεδαφίστηκαν, η πύλη έμεινε να στέκεται ελεύθερη, έχοντας τον αέρα μιας θριαμβικής αψίδας. Τα θαυμάσια γλυπτά στις επενδύσεις του 1484 αποτελούνται από κλασικής έμπνευσης τρόπαια, ιπτάμενες Νίκες και άλλες θριαμβικές εικονογραφήσεις.
Καστέλ Νουόβο
Το Καστέλ Νουόβο είναι το κύριο σύμβολο της αρχιτεκτονικής της πόλης. Έχει επεκταθεί ή ανακαινιστεί αρκετές φορές από τη δημιουργία του το 1279. Πριν την ανάρρηση του Καρόλου Α΄ του Ανζού στον θρόνο το 1266, πρωτεύουσα του Βασιλείου της Νάπολης ήταν το Παλέρμο. Υπήρχε μια βασιλική κατοικία στη Νάπολη, στο Καστέλ Καπουάνο. Όμως όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Νάπολη ο Κάρολος διέταξε την κατασκευή ενός νέου κάστρου, κοντά στη θάλασσα, για να στεγάσει την αυλή του. Οι εργασίες υπό τη διεύθυνση Γάλλων αρχιτεκτόνων άρχισαν το 1279 και τελείωσαν τρία χρόνια αργότερα. Λόγω του Πολέμου των Σικελικών Εσπερινών το νέο φρούριο παρέμεινε ακατοίκητο μέχρι το 1286, οπότε πέθανε ο Κάρολος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος Β΄. Το Καστέλ Νουόβο γρήγορα έγινε ο πυρήνας του ιστορικού κέντρου της πόλης και συχνά ήταν ο χώρος σημαντικών γεγονότων. Για παράδειγμα στις 13 Δεκεμβρίου 1294 ο Πάπας Σελεστίνος Ε΄ παραιτήθηκε σε μια αίθουσα του κάστρου. Έντεκα μέρες αργότερα, ο Βονιφάτιος Η΄ εξελέγη πάπας εδώ από το κονκλάβιο των καρδιναλίων και αμέσως μετακινήθηκε στη Ρώμη για να αποφύγει την εξουσία των Ανγεβίνων. Υπό τον βασιλιά Ροβέρτο (βασίλεψε από το 1309) το κάστρο επεκτάθηκε και εξωραΐστηκε και έγινε κέντρο προστασίας των τεχνών. Το 1347 το Καστέλ Νουόβο λεηλατήθηκε από τον στρατό του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας και έπρεπε να υποστεί σοβαρές επισκευές μετά την επιστροφή της βασίλισσας Ιωάννας Α΄. Τα νέα έργα επέτρεψαν στη βασίλισσα να αντισταθεί στην Ουγγρική πολιορκία κατά τη δεύτερη εκστρατεία του Λουδοβίκου. Το κάστρο πολιορκήθηκε πολλές φορές τα επόμενα χρόνια και ήταν η επίσημη κατοικία του Βασιλιά Λαδίσλαου από το 1399. Παρήκμασε υπό την αδελφή του, Ιωάννα Β΄. Υπό την Αραγονέζικη δυναστεία, που άρχισε με τον Αλφόνσο Ε΄ το 1442, το φρούριο εκσυγχρονίστηκε για να αντιμετωπίσει τα νέα πυροβόλα. Μία περίφημη θριαμβική αψίδα, σχεδιασμένη από τον Φραντσέσκο Λαουράνα, προστέθηκε στην κεντρική πύλη για να τιμήσει την είσοδο του Αλφόνσου στη Νάπολη. Σε μια αίθουσα του κάστρου συνέβη η περίφημη συνωμοσία κατά των Βαρόνων από τον Βασιλιά Φερδινάνδο Α΄, γιο του Αλφόνσου. Ο Βασιλιάς είχε προσκαλέσει τους βαρόνους για μια γιορτή, αλλά κάποια στιγμή έβαλε τη φρουρά να κλείσει όλες τις πόρτες της αίθουσας και όλοι οι βαρόνοι συνελήφθησαν και αργότερα εκτελέστηκαν. Η Αίθουσα των Βαρόνων ήταν η έδρα του Δημοτικού Συμβουλίου της Νάπολης μέχρι το 2006. Μετά την άγρια λεηλασία της Νάπολης από τους στρατιώτες του Κάρολου Η΄ της Γαλλίας το Βασίλειο προσαρτήθηκε από την Ισπανία και το κάστρο μετατράπηκε από βασιλική κατοικία σε σημαντικό στρατιωτικό φρούριο. Ήταν η προσωρινή κατοικία των Ισπανών βασιλιάδων κατά τις επισκέψεις τους στην πόλη, όπως εκείνη του Κάρολου Ε΄ το 1535. Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε πάλι σαν κατοικία από τον Κάρολο Γ΄ και αργότερα από τον Δούκα Στέφανο ντι Κόντσα. Η τελευταία αποκατάσταση του Καστέλ Νουόβο έγινε το 1823.
Εθνική Βιβλιοθήκη
Το 1804 άνοιξε για το κοινό η Βασιλική Βιβλιοθήκη της Νάπολης στο Παλάτσο ντέλι Στούντι, το σημερινό Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το 1816 μετονομάστηκε σε Βασιλική Βιβλιοθήκη των Βουρβόνων και το 1860 με την ένωση της Ιταλίας σε Εθνική Βιβλιοθήκη. Το 1910 εμπλουτίστηκε με παπύρους που βρέθηκαν μετά από ανασκαφές στο Ερκολάνο, αρχαία πόλη κοντά στον Βεζούβιο. Το 1922 μετά από πολλές διενέξεις για τον χώρο που θα στέγαζε την Εθνική Βιβλιοθήκη και ύστερα από παρέμβαση του Μπενεντέτο Κρότσε, επιφανούς πολιτικού και φιλοσόφου της Ιταλίας, η Βιβλιοθήκη στεγάστηκε στο σημερινό της κτίριο το Παλάτσο Ρεάλε στην Πιάτσα ντελ Πλεμπισίτο. Το κτίριο υπέστη πολλές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου, τόσο από τους ναζιστές όσο και από τους Συμμάχους, αλλά τα σημαντικότερα κείμενα μεταφέρθηκαν σε ασφαλή σημεία ως το 1945, οπότε και η Βιβλιοθήκη άνοιξε και πάλι για το κοινό.
Ωδεία
Τέλος, διατηρώντας τους στενούς δεσμούς με τη μουσική της παράδοση, η Νάπολη φιλοξενεί το Μουσικό Ωδείο του Αγίου Πέτρου της Μαϊέλλα: εξάλλου, το πρώτο ωδείο στην πόλη αναφέρεται ήδη από το 1500, όταν η πόλη βρισκόταν υπό ισπανική κατοχή.
Δρόμοι
Από την πόλη διέρχονται οι οι αυτοκινητόδρομοι «Autostrada del Sole (Α1) με κατεύθυνση προς βορρά (Ρώμη-Μιλάνο), ο αυτοκινητόδρομος Α3 με κατεύθυνση προς νότο (Σαλέρνο-Ρέτζιο Καλάμπρια) και ο Α16 με κατεύθυνση ανατολικά προς Μπάρι.
Η περιφερειακή οδός (tagenziale) της Νάπολης, αριθμημένη ως Α56, διατρέχει περιμετρικά την πόλη και συνδέεται με άλλους αυτοκινητόδρομους στην ευρύτερη Μητροπολιτική ζώνη της πόλης.
Σιδηρόδρομοι
Η Νάπολη αποτελεί το κυριότερο σιδηροδρομικό κόμβο της Νότιας Ιταλίας, διαθέτοντας έναν από τους μεγαλύτερους σταθμούς από τον οποίο διέρχονται σημαντικές γραμμές όπως η γραμμή υψηλής ταχύτητας (alta velocita) Σαλέρνο-Νάπολη-Ρώμη-Φλωρεντία-Μπολόνια-Μιλάνο.
Λιμάνι
thumb|Άποψη του Λιμανιού της Νάπολης Το λιμάνι της πόλης είναι ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά λιμάνια της Ευρώπης καθώς επίσης και ένα από σημαντικότερα επιβατηγά της Ιταλίας. Καθημερινά δέχεται μεγάλα κρουαζιερόπλοια ενώ τα δρομολόγια προς τα νησιά του κόλπου εκτελούνται με πολύ συχνά δρομολόγια.
Αεροδρόμιο
Το αεροδρόμιο της Νάπολης "Capodichino" βρίσκεται μόλις 4,5 χλμ. από το κέντρο της πόλης.
Αστική Συγκοινωνία
Η πόλη διαθέτει ένα εκτεταμένο δίκτυο δημόσιων συγκοινωνιών, το οποίο διαχειρίζονται ποικίλες εταιρείες οι οποίες εξυπηρετούν όχι μόνο την αστική περιοχή, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της μητροπολιτικής περιοχής.
Μετρό
Το μετρό της πόλης αποτελείται από τις γραμμές 1, 6 της ANM και τη γραμμή 2 της Trenitalia οι οποίες εξυπηρετούν κυρίως το κέντρο της πόλης.
Προαστιακές γραμμές
Οι προαστιακές γραμμές (3,4,5,7) της E.A.V. εκτείνονται από το κέντρο προς στους δήμους έξω από τη Νάπολη ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν και υπηρεσίες μητροπολιτικού σιδηροδρόμου.
Οικονομία
Η οικονομία της Νάπολης, από την ένωση της Ιταλίας έως και σήμερα, πέρασε από πολλές περιόδους ανάπτυξης αλλά και ύφεσης, χωρίς, ωστόσο, να βρεθεί ποτέ σε πραγματική απογείωση.
Βιομηχανία
Ήδη πριν από την ένωση της Νάπολης στο Βασίλειο της Ιταλίας, γύρω στα 1850, υπήρχε το βιομηχανικό πάρκο της Πιετράρσα στον τομέα της σιδηρουργίας, το οποίο όμως αργότερα εγκαταλείφθηκε. Μεγάλη ώθηση στη βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης έδωσε ένας ειδικός νόμος του 1904, οπότε και δημιουργήθηκαν δύο βιομηχανικές ζώνες, μία στα ανατολικά και μία στα δυτικά της πόλης. Το γεγονός αυτό συνέπεσε χρονικά με την ενίσχυση του εμπορίου, ύστερα από την αύξηση της λιμενικής δραστηριότητας που προήλθε από τα πολλαπλά κύματα μεταναστών στην πόλη κατά τις δεκαετίες του 1890 και 1900. Το εμπόριο στην πορεία έχασε κάποια από τα πλεονεκτήματά του από τις αποικιακές φιλοδοξίες, που εκδηλώθηκαν κυρίως μέσω του Μουσολίνι. Ουσιαστικά, απαρχή της βιομηχανοποίησης της Νάπολης θεωρείται το δεύτερο μισό του 1950 και το πρώτο μισό του 1960. Η ανάπτυξη αυτή, διακόπηκε εκ νέου κατά την οικονομική κρίση που έπληξε την Ιταλία, όταν μόλις είχαν αρχίσει να διαφαίνονται θετικά αποτελέσματα από την εκβιομηχάνιση της περιοχής. Στην κρίση αποδίδονται και οι δυσκολίες για τη δημιουργία νέων βιομηχανικών μονάδων αλλά και την εξέλιξη των ήδη υπαρχουσών από τον νόμο του 1904 (σιδηρουργία Μπανιόλι και υφαντουργία Καζόρια). 240px|thumb|left|Φωτογραφία από το εργοστάσιο της Ιταλσίντερ, που σήμερα είναι κλειστό Τα πολύ θετικά αποτελέσματα του τριτογενούς τομέα και η αλματώδης εκβιομηχάνιση της εγγύτερης περιοχής της Νάπολης και της Καμπανίας είχαν ως συνέπεια να δοθεί δικαίως στη Νάπολη ο όρος μητρόπολη στις αρχές του 1970. Η πόλη, όπως και ολόκληρος ο ιταλικός Νότος, δεν βίωσε ποτέ μια πλήρη βιομηχανική φάση σε αντίθεση με τον Βορρά, παρά τις προσπάθειες που έγιναν από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, χωρίς όμως αξιόλογα αποτελέσματα. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο και κατά την περίοδο του "οικονομικού μπουμ" (όρος που αναφέρεται στη ραγδαία ανάπτυξη που βίωσε η Ιταλία μεταπολεμικά), κυρίως λόγω και των χρημάτων που δαπανήθηκαν από το ιταλικό κράτος μέσω του Ταμείου για τον Ιταλικό Νότο, ενισχύθηκε σημαντικά η σιδηρουργία, η μεταλλουργία και η πετροχημεία, τόσο που στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η βιομηχανία αποτελούσε έναν από τους κύριους οικονομικούς παράγοντες της πόλης.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ωστόσο, η μη αναστρέψιμη κρίση της κρατικής βιομηχανίας και η σχετική αποβιομηχανοποίηση αλλά και η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των νέων οικονομιών παγκοσμίως, είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο ή τη συγχώνευση πολλών εταιρειών, με χαρακτηριστικότερο το κλείσιμο της σιδηρουργίας Ιταλσίντερ (Italsider) και την αναδιάρθρωση της Ολιβέττι (Olivetti). Το Πομιλιάνο ντ΄Άρκο, μια βιομηχανική ζώνη στην ενδοχώρα, είναι η μόνη περιοχή που κατάφερε να αντέξει λόγω των εργοστασίων της Φίατ που υπήρχαν εκεί.
Παρά τις σύντομες περιόδους ανάπτυξης, η απασχόληση δεν κατάφερε ποτέ να προσεγγίσει ικανοποιητικά επίπεδα σε σχέση με τις τοπικές ανάγκες. Σοβαρή αιτία αυτού είναι και η ύπαρξη και διείσδυση της Καμόρας που καθιστά δύσκολη τη δημιουργία νέων επενδύσεων. Έτσι, οι παράνομες δραστηριότητες έχουν τεράστια επίπτωση στην εθνική οικονομία, λόγω των συναλλαγών με την Κίνα (κυρίως με τη Σανγκάη). Για την αντιμετώπιση του φαινομένου, γίνονται προσπάθειες ελέγχων, κυρίως στον χώρο του λιμανιού της Νάπολης.
Υπηρεσίες - Τουρισμός
Η έλλειψη βιομηχανίας οδήγησε στην ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα της οικονομίας και ιδιαίτερα στο εμπόριο, τη διοίκηση, τις χρηματιστηριακής υπηρεσίες αλλά και στις εκδόσεις και τον πολιτισμό. Επιπλέον, το λιμάνι της πόλης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σε ολόκληρη την Ιταλία, τόσο σε εμπορική όσο και σε επιβατική κίνηση (2ο στον κόσμο μετά το λιμάνι του Χονγκ Κονγκ με περισσότερους από 9.000.000 επιβάτες ετησίως ).
Η πόλη αποτελεί εξάλλου σημαντικό οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο (από τη Νάπολη ξεκινά και ο αυτοκινητόδρομος Α1 που διασχίζει κάθετα ολόκληρη την Ιταλία, ενώνοντας Βορρά και Νότο). Την τελευταία δεκαετία επενδύθηκαν κεφάλαια σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα δημοσίων έργων, θέτοντας τις βάσεις για ουσιαστική ανάπτυξη σε μητροπολιτικό και περιφερειακό επίπεδο μέσω δικτύου μετρό.
Η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά της πόλης θα έπρεπε να αποτελεί σημαντική πηγή οικονομικών πόρων για την πόλη. Η πλούσια μνημειακή και μουσειακή προσφορά που διαθέτει η πόλη δεν τυγχάνει ανάλογης οικονομικής αξιοποίησης. Έτσι, τα προβλήματα της εικόνας της πόλης που σχετίζονται έντονα με το οργανωμένο έγκλημα, αλλά και η έλλειψη υποδομών αποτελούν τα σημαντικότερα εμπόδια για την επένδυση σε ξενοδοχειακές μονάδες. Ο τουρισμός εντοπίζεται κυρίως στην Πομπηία (την οποία επισκέπτονται περίπου 3.000.000 επισκέπτες τον χρόνο ), στα νησιά του κόλπου της Νάπολης (Κάπρι και Ίσκια), στις ακτές του Σορρέντο και του Αμάλφι, σημεία διεθνούς περιβαλλοντολογικού και τουριστικού ενδιαφέροντος. Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται αξιόλογη κίνηση και στη βιομηχανία των κρουαζιέρων μέσω του λιμανιού της Νάπολης.
Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
Από το 1995, το ιστορικό κέντρο της Νάπολης έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, που έχει ως στόχο την καταλογογράφηση, την ονοματοδοσία και τη συντήρηση πεδίων ιδιάζουσας πολιτιστικής ή φυσικής σημασίας για την κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας. Η επιτροπή της UNESCO έκρινε το κέντρο της Νάπολης ως "ιδιαίτερης αξίας", προσθέτοντας ότι ο Κόλπος της Νάπολης διαθέτει εκπληκτική πολιτιστική αξία με διεθνή απήχηση".
Αδελφοποιημένες Πόλεις
Η Νάπολη έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Διεθνείς συμφωνίες
Στην πόλη έχουν έδρα αρκετές προξενεία ξένων χωρών. Ιδιαίτερα, το προξενείο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής εξυπηρετεί κατ'ουσίαν ανάγκες πολιτικής και στρατιωτικής πρεσβείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Μπέρνι Σάντερς
Ο Μπέρναρντ «Μπέρνι» Σάντερς (αγγλ. Bernard "Bernie" Sanders), είναι Αμερικανός πολιτικός και ακτιβιστής, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Βερμόντ από το 2007. Είναι πολιτικά ανεξάρτητος, αλλά ανήκει στην διάσκεψη των Δημοκρατικών στη Γερουσία.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει διατελέσει επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Υποθέσεων Βετεράνων της Γερουσίας από το 2013 έως το 2015.
Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια του Βερμόντ από το 1991 έως το 2007, καθώς και ως 37ος Δήμαρχος του Μπέρλινγκτον από το 1981 έως το 1989. Έχει υπάρξει υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ, στις εκλογές του 2016 και στις εκλογές του 2020.
Ο Μπέρνι Σάντερς, είναι ο ανεξάρτητος με τη μεγαλύτερη θητεία στην ιστορία του Κογκρέσου, παρόλο που συμπαρατάσσεται με το Δημοκρατικό Κόμμα σε διάφορες επιτροπές που συμμετέχει. Το 2015, προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα. Είναι μέλος της Επιτροπής Προϋπολογισμού της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών για τις Υποθέσεις των Βετεράνων. Από το 2021, είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
To 2015, ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του ως εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος στις Εκλογές του 2016. Αρχικά, οι πιθανότητες του θεωρούνταν μηδαμινές, όμως χάρη σε μια ριζοσπαστική προεκλογική εκστρατεία, έγινε ένας από τους δύο κύριους διεκδικητές του Δημοκρατικού Χρίσματος, και τελικά κέρδισε το 44% των ψήφων, αν και δεν κατάφερε να κερδίσει το χρίσμα και να προχωρήσει στις κύριες εκλογές. Το 2019, ανακοίνωσε πως θα ξανά ήταν υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2020. Ήλθε δεύτερος πίσω από τον Τζο Μπάιντεν, και δεν κατάφερε να λάβει το χρίσμα.
Μέσω των προεκλογικών του εκστρατειών, ο Σάντερς έγινε γνωστός για τις οικολογικές, αντιπολεμικές, σοσιαλιστικές και προοδευτικές του ιδέες. Αυτοπροσδιορίζεται ως Δημοκρατικός Σοσιαλιστής, και είναι ιδιαίτερα γνωστός για την αντίθεση του στην οικονομική ανισότητα. Είναι γνωστός υποστηρικτής της καθολικής κάλυψης υγείας, της δωρεάν φοίτησης σε πανεπιστήμιο, της αύξησης του κατώτατου μισθού, της αποπληρωμής του φοιτητικού χρέους, της αποποινικοποίησης της κάνναβης, της πληρωμένης γονικής άδειας κλπ. Έχει ασκήσει σκληρή κριτική στον πρώην Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, περιγράφοντάς τον ως "παθολογικό ψεύτη" και "ρατσιστή, ομοφοβικό, σεξιστή και ξενοφοβικό ".
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1964. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, δραστηριοποιήθηκε ως οργανωτής διαμαρτυριών για το Κογκρέσο για τη Φυλετική Ισότητα και τη Μη-βίαιη Συντονιστική Επιτροπή Φοιτητών στα πλαίσια του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων.
Ύστερα από την εγκατάστασή του στο Βερμόντ το 1968, ο Σάντερς κατήλθε υποψήφιος σε εκλογές διεκδικώντας τη θέση του κυβερνήτη του Βερμόντ και του γερουσιαστή των ΗΠΑ ως υποψήφιος του Κόμματος Ένωσης Ελευθερίας, χωρίς να σημειώσει επιτυχία. Αργότερα, έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία του Μπέρλινγκτον, της πολυπληθέστερης πόλης του Βερμόντ, θέση στην οποία εξελέγη το 1981. Το 1990, εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την Μονοεδρική περιφέρεια του Βερμόντ, ενώ το 1991 συμμετείχε στην ίδρυση της Προοδευτικής Παράταξης του Κογκρέσου, στην οποία συμμετέχουν τα πιο αριστερά μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος. Διετέλεσε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων μέχρι το 2006, οπότε και εξελέγη γερουσιαστής. Επανεξελέγη το 2012 συγκεντρώνοντας περίπου το 71% των ψήφων.
Ο Σάντερς έγινε ευρύτερα γνωστός το 2010, όταν συμμετείχε σε διαδικασία παρεμπόδισης ψήφου σχετικά με την επέκταση των περικοπών φόρων της προεδρίας Μπους. Ο Σάντερς υποστηρίζει πολιτικές παρόμοιες με εκείνες των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ειδικότερα εκείνες των σκανδιναβικών χωρών. Θεωρείται ως μία από τις ηγετικές προοδευτικές προσωπικότητες του Κογκρέσου, ειδικά σε θέματα ανισότητας εισοδημάτων, καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, γονεϊκής αδείας, κλιματικής αλλαγής, δικαιωμάτων ΛΟΑΤ και μεταρρύθμισης χρηματοδότησης προεκλογικών εκστρατειών. Επίσης, ο Σάντερς άσκησε κριτική στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και αντιτάχθηκε από νωρίς στον πόλεμο του Ιράκ, ενώ συχνά τοποθετείται και σε θέματα πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ασκώντας ιδιαίτερη κριτική στις φυλετικές διακρίσεις στο σύστημα δικαιοσύνης, καθώς και στις πολιτικές μαζικής επιτήρησης όπως ο νόμος ΠΑΤΡΙΟΤ και το πρόγραμμα επιτήρησης της NSA.
Προεδρική καμπάνια 2016
Κατά τη διάρκεια των προκριματικών προεδρικών εκλογών των Δημοκρατικών το 2012, ο Σάντερς - ​​δυσαρεστημένος με τις "προσπάθειες του Προέδρου Ομπάμα να ανταλλάξει τις περικοπές Κοινωνικής Ασφάλισης με αυξήσεις φόρων" - φέρεται να σκέφτηκε να θέσει υποψηφιότητα εναντίον του στις προκριματικές εκλογές. Ο Σάντερς είχε προτείνει προηγουμένως το 2011 ότι ήταν «καλή ιδέα» για κάποιον να αμφισβητήσει τον Ομπάμα και «έφτασε τόσο κοντά στο να διεκδικήσει μια πρωταρχική πρόκληση… που ο γερουσιαστής Χάρι Ριντ έπρεπε να παρέμβει για να τον σταματήσει». Το Νοέμβριο του 2013, ο Σάντερς πρότεινε ότι η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν θα μπορούσε να είναι πρόεδρος και ότι θα μπορούσε να κερδίσει την υποστήριξή του αν έθετε υποψηφιότητα. Πρόσθεσε ότι εάν δεν έθετε υποψηφιότητα ως προοδευτικός υποψήφιος, μπορεί να αισθανόταν υποχρεωμένος να το κάνει ο ίδιος. Τον Δεκέμβριο του 2014, η Γουόρεν είπε ότι δεν θα ήταν υποψήφιος.
Ο Σάντερς ανακοίνωσε την πρόθεσή του να επιδιώξει την υποψηφιότητα του Δημοκρατικού Κόμματος για πρόεδρος στις 30 Απριλίου 2015. Η εκστρατεία του ξεκίνησε επίσημα στις 26 Μαΐου στο Μπέρλινγκτον. Στην ανακοίνωσή του ο Σάντερς είπε: «Δεν πιστεύω ότι οι άνδρες και οι γυναίκες που υπερασπίστηκαν την αμερικανική δημοκρατία αγωνίστηκαν για να δημιουργήσουν μια κατάσταση όπου οι δισεκατομμυριούχοι κατέχουν την πολιτική εξουσία», και το έκανε κεντρική ιδέα σε όλη την εκστρατεία του.
Ο Γουόρεν χαιρέτισε την είσοδο του Σάντερς στον αγώνα, λέγοντας, «Χαίρομαι που τον βλέπω να βγαίνει εκεί έξω και να δίνει την μάχη του για το τι πρέπει να είναι η ηγεσία σε αυτή τη χώρα», αλλά ποτέ δεν τον ενέκρινε.
Αρχικά θεωρήθηκε μακρινός στόχος, ο Σάντερς κέρδισε 23 προκριματικές εκλογές και κοινοβουλευτικές εκλογές και περίπου το 46% των δεσμευμένων εκπροσώπων έναντι 54% της Χίλαρι Κλίντον. Η εκστρατεία του διακρίθηκε για τον ενθουσιασμό των υποστηρικτών της, καθώς και για την απόρριψη μεγάλων δωρεών από εταιρείες, τον χρηματοπιστωτικό κλάδο και οποιοδήποτε σχετικό Super PAC. Μερικά από τα email της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής (DNC) που διέρρευσαν στο κοινό τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2016 έδειξαν ότι η ηγεσία της επιτροπής είχε ευνοήσει την Κλίντον σε σχέση με αυτόν και είχε εργαστεί για να βοηθήσει την Κλίντον να κερδίσει την υποψηφιότητα.
Στις 12 Ιουλίου 2016, ο Σάντερς ενέκρινε επίσημα την Κλίντον στην ανεπιτυχή εκστρατεία της για γενικές εκλογές εναντίον του Ρεπουμπλικανού Ντόναλντ Τραμπ, ενώ προέτρεψε τους υποστηρικτές του να συνεχίσουν την «πολιτική επανάσταση» που είχε ξεκινήσει η εκστρατεία του.
Προεδρική καμπάνια 2020
Ύστερα από τη μη επιτυχή υποψηφιότητα του το 2016 για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ανακοίνωσε στις 19 Φεβρουαρίου 2020 εκ νέου τη προσπάθεια του να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ πράγμα που μετάνιωσέ στις 8 Απριλίου 2020 έπειτα από πιθανή ανακοίνωση της υποψηφιότητας του πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν που θεωρούνταν φαβορί για την νίκη αυτή με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να αποσυρθεί από την κούρσα και να τον υποστηρίξει. Έχει δηλώσει πως αν ο Τζο Μπάιντεν δεν επιλέξει δεύτερη θητεία ως πρόεδρος στην Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 2024 υπάρχει πιθανότητα να ξανακατεβεί για το χρίσμα των Δημοκρατικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Βερμόντ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Δήμαρχοι των ΗΠΑ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Φούτμπολ Κλουμπ Ιντουστριάλες
Η Φούτμπολ Κλουμπ Ιντουστριάλες Λα Αβάνα (ισπανικά: Fútbol Club industriales La Habana) είναι κουβανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αβάνα.
Ουδεμία σχέση έχει με την ομώνυμή της, Ιντουστριάλες, η οποία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, κατέκτησε, συνολικά, τέσσερις φορές το Πρωτάθλημα Κούβας.
Ιστορία
Έχοντας τακτική συνεχόμενη αγωνιστική παρουσία στο Πρωτάθλημα Κούβας με σημείο εκκίνησης τη σεζόν 1999-2000, ο σύλλογος υποβιβάστηκε με το πέρας του πρωταθλήματος της σεζόν 2009-10, ενώ στη συνέχεια, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο.
Παρά την επανεμφάνισή της στο πλαίσιο του Κόπα Κάρλος Λορέδο ιν Μεμόριαμ 2014 (ισπανικά: Copa Carlos Loredo in Memoriam 2014), όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τη ΦΚ Λα Αβάνα, η ΦΚ Ιντουστριάλες φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από προσκήνιο, σε αντίθεσή με το τμήμα της στο ποδόσφαιρο σάλας, το οποίο θεωρείται ως ένα εκ των κορυφαίων της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κούβας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι στην Αβάνα
Κινεζικός νεροδράκοντας
Ο Κινεζικός νεροδράκοντας (Physignathus cocincinus), είναι ένα είδος σαύρας της οικογένειας Agamidae που προέρχεται από την Κίνα και την ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία. Είναι γνωστός και ως Ασιατικός δράκος του νερού, Ταϊλανδέζικος δράκος του νερού και ως Πράσινος δράκος του νερού. μικρογραφία|287x287εσ|Physignathus cocincinus. μικρογραφία|Parietal eye (τρίτο μάτι) μιας [[:en:Iguana|Iguana.]]
Περιγραφή
Οι Κινεζικοί Νεροδράκοντες μπορούν να μεγαλώσουν μέχρι 1 m (3,3 πόδια) σε συνολικό μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς, και μπορούν να ζήσουν 10 έως 15 χρόνια. Το χρώμα τους κυμαίνεται από σκούρο έως ανοιχτό πράσινο, ή μωβ με πορτοκαλί κοιλιά. Στο σώμα υπάρχουν διαγώνιες λωρίδες πράσινου ή τιρκουάζ, ενώ η ουρά φέρει από τη μέση έως το τέλος της πράσινες και άσπρες λωρίδες. Η κοιλιακή επιφάνεια των δράκων αυτών μπορεί να είναι λευκή, υπόλευκη, ανοιχτό πράσινο ή ανοιχτό κίτρινο. Ο λαιμός τους μπορεί να είναι πολύχρωμος (μπλε και μωβ, ή ροδακινί), μονόχρωμος ή με ρίγες. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν πιο τριγωνικά κεφάλια από τα θηλυκά, αναπτύσσουν μεγαλύτερα λοφία και είναι γενικά μεγαλύτερου μεγέθους. Η ουρά, η οποία αντιπροσωπεύει λίγο παραπάνω από τα δύο τρίτα του συνολικού μήκους του σώματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο, για ισορροπία και ως βοηθητικό για τη κολύμβηση.
Όπως πολλά άλλα ερπετά, ο Κινεζικός νεροδράκοντας έχει ένα μικρό, ιριδίζον, φωτοευαίσθητο σημείο μεταξύ των ματιών του που αναφέρεται ως parietal eye (ή το τρίτο μάτι) το οποίο πιστεύεται ότι βοηθάει στη θερμορύθμιση του σώματός του, ανιχνεύοντας διαφορές στο φως ώστε να μπορεί να λιάζεται και να αναζητάει καταφύγιο μετά το ηλιοβασίλεμα. Δεδομένου ότι αναγνωρίζει τις διαφορές στο φως, το τρίτο μάτι μπορεί επίσης να βοηθάει τη σαύρα στο να αποφεύγει αρπακτικά πουλιά καθώς και να την ξυπνάει ακόμη και με μικρές αλλαγές της έντασης του φωτός.
Οικότοπος και συμπεριφορά
Οι Κινεζικοί Νεροδράκοντες συναντώνται στα πεδινά και τα ορεινά δάση της νότιας Κίνας και της νοτιοανατολικής Ασίας (Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Λάος, Καμπότζη και Βιρμανία), συνήθως στις όχθες ρυακιών και λιμνών γλυκού νερού. Δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας και περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στα δέντρα ή τα φυτά. Όταν απειληθούν,πέφτουν από τα δέντρα στο νερό και κολυμπούν με ασφάλεια ή παραμένουν βυθισμένοι για έως και 90 λεπτά. Ζουν σε περιοχές με μέσο επίπεδο υγρασίας 40-80% και θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 80 έως 90 ° F (26-32 ° C).
Διατροφή
Η διατροφή του νεροδράκου αποτελείται κυρίως από έντομα, μικρά ψάρια, θηλαστικά ή ερπετά, αλλά και από φυτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ασίας Κατηγορία:Σαύρια
Σαγίκ
Το Σαγίκ (αρμενικά: Շաղիկ, έως το 1991 γνωστό ως Καραμπουλάγ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 119 κατοίκους.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με το «Ημερολόγιο του Καυκάσου» του 1912, 373 άνθρωποι κυρίως Αζέροι εμφανίστηκαν στο ημερολόγιο ως Καραπαπάκοι, που ζούσαν στο Καραμπουλάγκ στο Οκρούγκ Καρς, στην Περιφέρεια Καρς.
Ο πληθυσμός ανά έτη είναι ο ακόλουθος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Βόιτσλαβα Φεοντόρα του Μεκλεμβούργου
Η Δούκισσα Βόιτσλαβα Φεοντόρα του Μεκλεμβούργου (Woizlawa Feodora, Herzogin von Mecklenburg, 17 Δεκεμβρίου 1918 - 3 Ιουνίου 2019) ήταν η κόρη του Αδόλφου Φρειδερίκου, Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1918 στο Ρόστοκ της Ελεύθερης Πολιτείας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είναι το μοναδικό παιδί του Αδόλφου Φρειδερίκου, Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της πρώτης συζύγου του πριγκίπισσας Βικτώριας Φεοντόρα του Ρόις-Σλάιτς. Η μητέρα της πριγκίπισσα Βικτώρια Φεοντόρα πέθανε μια μέρα μετά τη γέννησή της.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1939 η Βόιτσλαβα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ερρίκο Α΄ του Ρόις-Κέστριτς στο Μπαντ Ντομπαγάν. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Υπόλειμμα υπερκαινοφανούς
Περιγραφή
Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η έκρηξη εκτινάσσει το σύνολο σχεδόν των εξωτερικών στρωμάτων του αστέρα με ταχύτητες που μπορεί να φθάσουν μέχρι και το 10% της ταχύτητας του φωτός, δηλαδή 30.000 km/sec. Ακόμα και στην αραιότερη και θερμότερη διαστρική ύλη, αυτές οι ταχύτητες είναι υπερηχητικές: για μια τυπική θερμοκρασία 10.000 K, ο αντίστοιχος αριθμός Μαχ μπορεί να είναι μεγαλύτερος του 1.000. Ως αποτέλεσμα, σχηματίζεται ένα ισχυρό κρουστικό κύμα στο μέτωπο των εκτιναχθέντων ποσοτήτων ύλης, το οποίο θερμαίνει το πλάσμα σε θερμοκρασίες εκατομμυρίων βαθμών K. Το κύμα αυτό επιβραδύνεται αργά με τον καιρό, καθώς σαρώνει το περιβάλλον διαστρικό μέσο, αλλά συνεχίζει να ταξιδεύει επί χιλιάδες χρόνια και για εκατό και πλέον έτη φωτός προτού η ταχύτητά του γίνει υποηχητική.
Το καλύτερα παρατηρημένο από τη στιγμή της δημιουργίας του υπόλειμμα υπερκαινοφανούς είναι αυτό του SN 1987A στον γαλαξία Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου. Το γνωστότερο όμως είναι το λεγόμενο «Νεφέλωμα του Καρκίνου» (ονομασία που προκαλεί σύγχυση, αφού δεν βρίσκεται στον αστερισμό Καρκίνο, αλλά στον Ταύρο), υπόλειμμα από τον Υπερκαινοφανή του 1054 μ.Χ.. Γνωστά υπολείμματα υπερκαινοφανών αστέρων είναι επίσης αυτό του SN 1572 (Cas B), και του «Αστέρα του Κέπλερ» (ο Υπερκαινοφανής του 1604. Το νεαρότερο γνωστό υπόλειμμα στον δικό μας Γαλαξία είναι το G1.9+0.3, που ανακαλύφθηκε στο γαλαξιακό κέντρο.
Στάδια
thumb|left|255px|Το νεαρότερο παρατηρούμενο υπόλειμμα υπερκαινοφανούς, αυτό του [[SN 1987A, και η αλληλεπίδρασή του με τη διαστρική ύλη όπως φαίνεται στις ακτίνες X και στο ορατό φως.]] Κάθε SNR περνά από τα ακόλουθα στάδια καθώς διαστέλλεται :
Τύποι υπολειμμάτων υπερκαινοφανούς
Υπάρχουν τρεις μορφολογικοί τύποι υπολειμμάτων υπερκαινοφανούς:
Προέλευση των κοσμικών ακτίνων
thumb|right|255px|Το δυτικό τμήμα του [[Νεφέλωμα του Πέπλου|Νεφελώματος του Πέπλου (NGC 6960), υπολείμματος υπερκαινοφανούς ηλικίας 5.000 ως 8.000 ετών]] Τα υπολείμματα υπερκαινοφανών θεωρούνται σημαντική πηγή των κοσμικών ακτίνων σε κάθε γαλαξία. Η σύνδεση μεταξύ κοσμικών ακτίνων και υπερκαινοφανών προτάθηκε για πρώτη φορά από τους Βάλτερ Μπάαντε και Φριτς Τσβίκυ το 1934. Οι Βιτάλι Γκίνζμπουργκ και Σεργκέι Συροβάτσκι σχολίασαν το 1964 ότι αν το 10% της ενέργειας των υπολειμμάτων υπερκαινοφανών διατίθεται για την παραγωγή των κοσμικών ακτίνων (δηλαδή για την επιτάχυνση των σωματιδίων που τις αποτελούν σε υπερσχετικιστικές ταχύτητες), αυτό επαρκεί για την παρατηρούμενη πυκνότητα των κοσμικών ακτίνων στον Γαλαξία μας. Αυτή η υπόθεση στηρίζεται από έναν συγκεκριμένο μηχανισμό, που αποκαλείται «επιτάχυνση από κρουστικό κύμα» και βασίζεται σε μια ιδέα του Ενρίκο Φέρμι. Ο Φέρμι πρότεινε το 1949 ένα μοντέλο για την επιτάχυνση των κοσμικών ακτίνων από κρούσεις σωματιδίων με μαγνητισμένα νέφη στο διαστρικό μέσο. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως «Μηχανισμός Φέρμι Β΄ Τάξεως» και αυξάνει την ενέργεια των σωματιδίων μετά από μετωπικές συγκρούσεις με σταθερό τρόπο. Μεταγενέστερο μοντέλο για την επιτάχυνση περιλαμβάνει ένα ισχυρό μέτωπο κρούσεως που κινείται στον χώρο. Σωματίδια που διασχίζουν επανειλημμένα το μέτωπο μπορούν να αυξήσουν κατά πολύ την ενέργειά τους, κάτι που είναι γνωστό ως «Μηχανισμός Φέρμι Α΄ Τάξεως».
Τα υπολείμματα υπερκαινοφανών μπορούν να δώσουν αυτά τα κρουστικά μέτωπα, που απαιτούνται για να δημιουργήσουν πολύ υψηλής ενέργειας κοσμικές ακτίνες. Η παρατήρηση του υπολείμματος του SN 1006 στις ακτίνες X έχει ανιχνεύσει ακτινοβολία συγχρότρου που συνάδει με τη λειτουργία του ως πηγής κοσμικών ακτίνων. Ωστόσο, για ενέργειες σωματιδίων υψηλότερες από περίπου 1018 eV απαιτείται ένας διαφορετικός μηχανισμός και τα υπολείμματα υπερκαινοφανών δεν μπορούν να παράσχουν αρκετή ενέργεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεφελώματα
Μάικλ Ασμπάχερ
Ο Μάικλ Τζορτζ Ασμπάχερ (Michael George Aschbacher) (γεννήθηκε στις 8 απριλίου του 1944), είναι Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του σχετικά με τις πεπερασμένες ομάδες. Ήταν μια ηγετική φυσιογνωμία στην ολοκλήρωση της κατάταξης των πεπερασμένων απλών ομάδ ων κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Αργότερα αποδείχθηκε ότι η κατάταξη ήταν ελλιπής, επειδή η υπόθεση για τις  quasithin ομάδες δεν είχαν τελειώσει. Αυτό το κενό διορθώθηκε από Aschbacher και Stephen D. Smith, 2004, ένα ζευγάρι των βιβλίων που περιλαμβάνουν περίπου 1300 σελίδες.Ο  Aschbacher είναι σήμερα ο Σέιλερ Άρθουρ Hanisch Καθηγητής των Μαθηματικών στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια.
Εκπαίδευση και καριέρα
Ο Aschbacher έλαβε το B. S. στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το 1966 και το Ph. D. στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin–Madison το 1969. εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, το 1970, και έγινε ένας πλήρης καθηγητής το 1976. Ήταν visiting scholar στο Institute for Advanced Study στο 1978-79. που του απονεμήθηκε το Βραβείο Cole το 1980, εξελέγη στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών το 1990. Το 1992 ο  Aschbacher εξελέγη Fellow της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. τιμήθηκε με το Rolf Schock Βραβείο για τα Μαθηματικά από την Βασιλική Ακαδημία Επιστημών της Σουηδίας το 2011. Το 2012 έλαβε το Leroy P Steele Βραβείο για Μαθηματική Exposition και το Βραβείο Wolf στα Μαθηματικά, και έγινε μέλος της American Mathematical Society.
Η κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδων
Το 1973,ο  Aschbacher έγινε πρωτοπόρος στην κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδ ων. Είναι ενδιαφέρον ότι, Aschbacher θεωρούσε τον εαυτό του κάπως ξένο στον κόσμο των συμβατικών ομάδων θεωριών, υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν "συνδεδεμένος¨ στο σύστημα, σε αυτό το σημείο στο χρόνο." Αν και είχε πρόσβαση σε πολλές προδημοσιεύσεις που έχουν μοιραστεί μεταξύ των επαγγελματιών του τομέα, έχει αναπαράξει πολλές αποδείξεις που είχαν ήδη ανακαλυφθεί από άλλους ερευνητές και δημοσίευσε τα πρώτα χαρτιά.Ο Aschbacher  άρχισε να ενδιαφέρεται για την πεπερασμένη απλή ομάδα ως μεταδιδακτορικός. Έγραψε την διατριβή του στη συνδυαστική και ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει πολλές τεχνικές που αναπτύχθηκαν στην περιοχή για να κάνει νωρίς συνεισφορές στη μελέτη των πεπερασμένων απλών ομάδων που εξέπληξε την κοινότητα των ερευνητών. Συγκεκριμένα, ο Ντάνιελ Γκορενστείν, ένας άλλος ηγέτης της κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδ ων, είπε ότι η είσοδος του Aschbacher  ήταν "δραματική".
Ωστόσο, η είσοδος του Aschbacher στο χώρο ήρθε χωρίς δυσκολίες. Οι Aschbacher εφημερίδες, ξεκίνησαν με την πρώτη που έγραψε να είναι πολύ δύσκολο να διαβαστεί. Κάποιοι σχολίασαν ότι στις αποδείξεις έλειπαν εξηγήσεις για πολύ απαιτητικά επιχειρήματα. Καθώς οι αποδείξεις του Aschbacher γινόταν πιο εκτενείς, έγινε ακόμη πιο δύσκολο για τους άλλους να τις κατανοήσουν. Ακόμα και οι δικοί  του συγγραφείς είχαν πρόβλημα να διαβάσουν τα δικά τους χαρτιά. Από εκείνο το σημείο, οι ερευνητές σταμάτησαν πλέον να διαβάζουν εφημερίδες ως ανεξάρτητα έγγραφα, αλλά μόνο αυτά που απαιτούνται  στο πλαίσιο του συντάκτη τους. Ως αποτέλεσμα, η ευθύνη της εύρεσης σφαλμάτων στην ταξινόμηση ήταν  πρόβλημα του συνόλου της κοινότητας των ερευνητών και όχι μόνο ομότιμων κριτών και μόνο. Αυτές οι αποδείξεις του  Aschbacher ήταν δύσκολο να διαβαστούν, κι αυτο δεν οφείλεται στην έλλειψη ικανότητας, αλλά μάλλον στην  εκπληκτική πολυπλοκότητα των ιδεών που παράγει. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 1995
Το Β΄ Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 1995 έγινε στις 25 Φεβρουαρίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Βαλκανικής Ένωσης Στίβου (Association of Balkan Athletic Federations ή ABAF) και του ΣΕΓΑΣ. Σε σχέση με το 1994 αφαιρέθηκαν τα αγωνίσματα του βάδην ανδρών και γυναικών. Δεν υπήρξε βαθμολογία. Πολυνίκεις αναδείχθηκαν στους άνδρες η Ελλάδα και στις γυναίκες η Ρουμανία.
Πηγές
1995 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά Κατηγορία:Στίβος το 1995
Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου (1410-1465)
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Brandenburg (1410 - 27 Ιουλίου 1465) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη τού εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα τού Μεκλεμβούργου, μετά δούκισσα της Βαυαρίας και έπειτα κόμισσα τού Βάντενφελς.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη τού Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Φρειδερίκου δούκα της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1423 τον Αλβέρτο Ε΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου. Αυτός πριν ακόμη ζήσουν μαζί, απεβίωσε σύντομα το 1423.
Το 1441 η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Λουδοβίκο Η΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ. Έκανε δύο τέκνα, που απεβίωσαν νήπια και το 1445 απεβίωσε και ο Λουδοβίκος Η΄.
Το 1446 έκανε τρίτο, μυστικό γάμο με τον παιδαγωγό της Μάρτιν κόμη τού Βάλντενφελς (απεβ. 1471). Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος
Ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος (18 Δεκεμβρίου 1392 - 31 Οκτωβρίου 1448) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας που βασίλεψε από το 1425 μέχρι το θάνατό του το 1448 αν και συμμετείχε ενεργά στη διακυβέρνηση από το 1422, μετά από την επιδείνωση της υγείας του πατέρα του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης πραγματοποίησε από το 1424 διπλωματικές εκστρατείες στην Ουγγαρία και τη Βενετία, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το 1425 παρέδωσε οικειοθελώς τη Θεσσαλονίκη στους Βενετούς, ελπίζοντας ότι έτσι θα προστατεύσει την πόλη από τον επερχόμενο κίνδυνο. Την ύστατη ώρα οι Βενετοί την εγκατέλειψαν και ο Μουράτ Β΄ την κατέλαβε το 1430, με επακόλουθο σφαγές και λεηλασίες.