cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άκιρα Γιαμαόκα
Μουσικό στυλ και επιρροές
Όταν ρωτήθηκε αν οι σπουδές του στο Tokyo Art College τον βοήθησαν στη μουσική του καριέρα, απάντησε: "Εκείνη την περίοδο, ο Βρετανός Μικ Καρν της μπάντας Japan, ο Ουαλός Στιβ Στρέιντζ των Visage, και πολλοί άλλοι μουσικοί συνδύαζαν αντιλήψεις Τέχνης και Μουσικής με το δικό τους νέο στυλ. Επηρεάστηκα πραγματικά από αυτό. Επομένως, κάθε φορά που γράφω τραγούδια, προσπαθώ να συνδυάζω Τέχνη και Μουσική". Επίσης δήλωσε ότι αντλεί επιρροές από το μπαρόκ στυλ του 18ου αιώνα.
Μερικά από τα αγαπημένα του τραγούδια είναι το Der Mussolini των D.A.F., το Amber του Κρεγκ Άρμστρονγκ, το Moments in Love της Αν Ντάντλεϋ, το Moon over Moscow των Visage και το The Ecstasy of Gold του Ένιο Μορικόνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Konami Κατηγορία:Silent Hill Κατηγορία:Κιθαρίστες Κατηγορία:Ιάπωνες συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Λοχίας
Ετυμολογία
Η λέξη λοχίας προέρχεται από το λόχος + -ίας (συνήθης κατάληξη πολλών ελληνικών ουσιαστικών).
Διακρίσεις
Ελλάδα:
Στο Στρατό Ξηράς διακρίνονται σε:
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό είναι ο κελευστής και στην Πολεμική Αεροπορία ο σμηνίας.
Κύπρος:
Στην Εθνική Φρουρά διακρίνονται σε:
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στην Διοίκηση Ναυτικού είναι ο κελευστής και στην Διόικηση Αεροπορίας ο σμηνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Δόλωνας
Στην ελληνική μυθολογία ο Δόλωνας (Δόλων) ήταν ο μόνος γιος του Τρωαδίτη κήρυκα Ευμήδη, ο οποίος είχε 5 κόρες.
Ο Δόλων δεν είχε ωραίο παράστημα, αλλά ήταν ταχύτατος στο τρέξιμο («είδος μεν έην κακός, αλλά ποδώκης») και ήταν ο μόνος που δέχθηκε την πρόταση του Έκτορα να μπει ως κατάσκοπος στο στρατόπεδο των Αχαιών, για να μάθει τις αληθινές προθέσεις τους, κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Η ανταμοιβή του θα ήταν το άρμα και τ' αθάνατα άλογα του Αχιλλέα, όταν θα τελείωνε ο πόλεμος.
Ο Δόλων φόρεσε το τομάρι ενός λύκου και ξεκίνησε τη νύχτα. Τον αντιλήφθηκαν όμως ο Οδυσσέας και ο Διομήδης και τον αιχμαλώτισαν. Τον ανάγκασαν να αποκαλύψει το σύνθημα και τα μυστικά σχετικώς με τη διάταξη του στρατού των Τρώων και στη συνέχεια τον σκότωσαν.
Εκτός από την Ιλιάδα (Κ 314-348), ο Δόλωνας αναφέρεται και στην Αινειάδα του Βιργιλίου (βιβλίο ΧΙΙ), καθώς και στην τραγωδία «Ρήσος» του Ευριπίδη (είναι ένα από τα πρόσωπα του δράματος).
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες
Λιμνοθαλάσσα Αταλάντης
Περιγραφή
Αποτελεί μια παράκτια αβαθή λιμνοθάλασσα, το βάθος της οποίας δεν ξεπερνά τα 2 μ. και χωρίζεται από τη θάλασσα με μια διαχωριστική λωρίδα γης μήκους 1,3 χλμ. και επικοινωνεί με αυτή από το άνοιγμα, το οποίο οριοθετείται από την νήσο Γάιδαρο στα νοτιοανατολικά. Στην περιοχή της λιμνοθάλασσας συναντάμε και άλλους υγροτόπους κυρίως βαλτότοπους, αλμυρά έλη, ανοιχτή θάλασσα και διάφορες καλλιέργειες.
Το ανάγλυφο της περιοχής αποτελείται από την πεδιάδα του Καλλίαρου στα βορειοδυτικά, από το όρος Χλωμό (1081 μ.), το βουνό Ρόδα (664 μ.) και μια λοφώδη αλυσίδα, Καστρί και Κορκορά στα δυτικά και νοτιοδυτικά.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη το Αταλαντονήσι ήταν χερσόνησος, και αποκόπηκε από την στεριά μετά από διάφορα σεισμικά γεγονότα. Ο Στράβων (67π.Χ-23μ.χ.) αναφέρει ότι το νησί Αταλάντη κόπηκε στα δύο και το ρήγμα που δημιουργήθηκε καταβύθισε την πεδιάδα σε έκταση 20 σταδίων. Ο σεισμός του 1894 επέφερε αλλαγές στο ανάγλυφο του τοπίου, όπως το νησί Γάιδαρος, το οποίο ήταν χερσόνησος και αποκόπηκε. Ο εν λόγω σεισμός ήταν καταστρεπτικός για την περιοχή της Λοκρίδας. Σύμφωνα με τον γεωλόγο Σκούφο θαλάσσιο κύμα κατέκλυσε την περιοχή των Αλμυρών, ενώ σχίστηκε και η αποβάθρα του λιμανιού στην Νέα Πέλλα, σύμφωνα με την εφημερίδα London Illustrated News. Η περιοχή Υγρότοπος και νησιά του Κόλπου Αταλάντης προστατευόμενη περιοχή σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο ως καταφύγιο άγριας ζωής καλύπτοντας 10.630 στρέμματα.
Είχε προταθεί για την ένταξη του δικτύου Natura2000 με κωδικό GR2440001 και βρίσκεται ακόμα προτεινόμενη προς ένταξη.
Χλωρίδα
Στην περιοχή της λιμνοθάλασσας συναντάμε κυρίως καλαμιώνες, φρύγανα και αλμυρίκια. Σημαντική είναι η ύπαρξη της ανθεμίδας (επιστημονική ονομασία: Anthemis cretica) η οποία είναι ενδημικό είδος της Βαλκανικής συμπεριλαμβάνεται στο Κατάλογο Απειλούμενων Ειδών IUCN ως σπάνιο και προστατεύεται από την Ελληνική Νομοθεσία (Π.Δ. 67/81).
Πανίδα
Στην περιοχή μπορεί να δει κάποιος την βαλτοχελώνα και την κρασπεδωτή χελώνα, η οποία είναι η ενδημική χελώνα της Ελλάδας. Οι ανωτέρω προστατεύονται από το Π.Δ. 67/81 και την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ Σύμβαση της Βέρνης, καθώς και η λιβαδοχελώνα και η μεσογειακή χελώνα. Αλλά και από το CITES, από τον ευρωπαϊκό κόκκινο κατάλογο και το IURN Red List (ως τρωτό είδος).
Ορνιθοπανίδα
μικρογραφία|260x260εσ|[[Κοκκινολαίμης]] Η μεγάλη βιολογική αξία της λιμνοθάλασσας και του περιβάλλοντός της έγκειται στο ότι χρησιμοποιείται ως καταφύγιο για την ανάπαυση, το ξεχειμώνιασμα και το φώλιασμα των πουλιών στις παρόχθιες περιοχές. Κατά την διάρκεια των αλκυονίδων ημερών είναι τόπος συνάντησης των αποδημητικών πτηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας Αταλαντης
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Τουρνουά ανδρών
Το Τουρνουά ανδρών, αποτελεί διοργάνωση της Υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και διεξήχθη στο Διεθνές Κολυμβητικό Κέντρο "Τατσούμι" του Τόκιο, από τις 25 Ιουλίου, έως και τις 8 Αυγούστου 2021. Ήταν η 27η επίσημη εμφάνιση του τουρνουά σε Θερινούς Ολυμπιακούς.
Στις 24 Μαρτίου 2020, οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναβλήθηκαν για το 2021 λόγω της πανδημίας του COVID-19. Λόγω αυτής της πανδημίας, τα παιχνίδια διεξήχθησαν κεκλεισμένων των θυρών.
Η Σερβία κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο μετά τη νίκη επί της Ελλάδας στον τελικό, ενώ η Ουγγαρία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Πρόγραμμα
Το τουρνουά ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου και οι αγώνες διεξάγονταν μέρα παρά μέρα. Σε κάθε προγραμματισμένη ώρα, πραγματοποιούνταν δύο αγώνες ταυτόχρονα: μια αναμέτρηση του Ομίλου Α και μία του Β στα προκριματικά, 2 προημιτελικοί στα προημιτελικά, ένας κύριος ημιτελικός με έναν ημιτελικό κατάταξης (5 έως 8) στα ημιτελικά και 2 αγώνες κατάταξης την τελευταία ημέρα. Ο μικρός και ο μεγάλος τελικός πραγματοποιούνται ξεχωριστά, την τελευτάια μέρα.
Μορφή Αγώνων
Οι 12 ομάδες κληρώνονται σε δύο ομίλους των 6 ομάδων για τον προκαταρκτικό γύρο. Κάθε ομάδα, αναμετράται με όλες τις ομάδες του ομίλου της και οι 4 που θα συγκεντρώσουν τους περισσότερους πόντους, προκρίνονται στα προημιτελικά. Οι ομάδες που ήρθαν 5ες στον όμιλο, λαμβάνουν τις θέσεις 9 και 10 ανάλογα με τους βαθμούς που συγκέντρωσαν, ενώ οι 6ες, τις 11 και 12. Στους επόμενους γύρους, όλοι οι αγώνες είναι νοκ-άουτ.
Στα προημιτελικά, οι ομάδες που ήρθαν πρώτες στον όμιλο τους, παίζουν ενάντια στην ομάδα του άλλου ομίλου που ήρθε 4η, ενώ οι δεύτεροι παίζουν με τους τρίτους του άλλου ομίλου. Οι νικητές από τις 4 αυτές αναμετρήσεις προκρίνονται στους ημιτελικούς, ενώ οι ηττημένοι αναμετρούνται μεταξύ τους, για τον καθορισμό των θέσεων 5-8.
Οι δύο νικητές των ημιτελικών, προκρίνονται στον Μεγάλο Τελικό για την διεκδίκηση του Χρυσού Μεταλλίου, ενώ οι δύο ηττημένοι αναμετρούνται στον μικρό τελικό για την διεκδίκηση του Χάλκινου.
Κλήρωση
Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Οι 12 ομάδες στο τουρνουά ανδρών χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 6 ομάδων. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι κληρωτίδες.
Διαιτητές
Οι ακόλουθοι 28 διαιτητές επιλέχθηκαν για το τουρνουά.
24 Διαιτητές:
4 βοηθοί διαιτητές βίντεο (VAR):
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2020
Θέατρο Βινόχραντι
Το Θέατρο Βινόχραντι (στη τσεχική γλώσσα: Divadlo na Vinohradech) βρίσκεται στην περιοχή Královské Vinohrady (αποδίδεται ως Βασιλικοί Αμπελώνες), στην Πράγα. Άρχισε να κατασκευάζεται στα τέλη Φεβρουαρίου 1905, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλόις Τσένσκι (Alois Čenský). και ολοκληρώθηκε το 1907. Άνοιξε στο κοινό στις 24 Νοεμβρίου 1907 παρουσιάζοντας το έργο Godiva του Jaroslav Vrchlický.
Στο κτίριο υπάρχουν αρτ νουβό και αναγεννησιακά στοιχεία. Στην κεντρική πρόσοψη του θεάτρου είναι τοποθετημένα δύο φτερωτά αγάλματα, που το ένα κρατά ένα κράνος και ένα σπαθί και απεικονίζει την Τραγωδία ενώ το άλλο κρατά τον καθρέφτη της αλήθειας και μια μάσκα και απεικονίζει την Κωμωδία. Τα δύο αγάλματα είναι έργα του Μίλαν Χάβλιτσεκ (Milan Havlíček).
Στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Τσεχίας οι θεατρικές παραστάσεις αρχικά απαγορεύτηκαν. Μετά την άρση του στρατιωτικού νόμου, τον Νοέμβριο του 1941, το θέατρο δόθηκε σε μια γερμανική κινηματογραφική εταιρία. Το φθινόπωρο του 1942 άρχισαν να ανεβαίνουν στο Θέατρο Βινόχραντι τσέχικες οπερέττες και αργότερα και δράματα. Με απόφαση της Διοίκησης του Προτεκτοράτου το Θέατρο Βινόχραντι εντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο με την ονομασία Θέατρο J.K. Tyl. Μετά την απελευθέρωση της Τσεχίας πήρε ξανά την προπολεμική ονομασία του, Δημοτικό Θέατρο στο Kralovske Vinohrady. Από το 1950 μέχρι τον Ιανουάριο του 1966 ήταν το Θέατρο του Τσεχοσλοβακικού Στρατού και από το Φεβρουάριο του 1966 φέρει την ονομασία που διατηρεί μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι
Ζούσε τη ζωή της
Το Ζούσε τη ζωή της (πρωτότυπος τίτλος: Vivre sa vie, Βόρεια Αμερική: My Life to Live, Ηνωμένο Βασίλειο: It's My Life) είναι μία γαλλική δραματική ταινία, του 1962, σε σκηνοθεσία Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Μαρσκέλ Σακό. Πρωταγωνιστεί η Άννα Καρίνα. Η ταινία κατά την περίοδο κυκλοφορίας της έλαβε διθυραμβικές κριτικές.
Πλοκή
Η ταινία αποτελείται από 12 βραχύβια επεισόδια, στα οποία πρωταγωνίστρια είναι μία όμορφη, νεαρή Παριζιάνα, η οποία αφήνει τον άντρα της και το μωρό της, με την ελπίδα να γίνει ηθοποιός. Κι αφού συναντά δυσκολίες επιβίωσης και χωρίς να έχει εκπληρώσει το όνειρό της, για να τα βγάλει εις πέρας, γίνεται ιερόδουλη. Παράλληλα, γνωρίζει τον Ραούλ, ο οποίος είναι ο προστάτης της. Εκείνος, όμως, χωρίς τη θέλησή της, κανονίζει να την πουλήσει σε κάποιον άλλον. Επάνω στην ανταλλαγή χρημάτων, πέφτουν και πυροβολισμοί, πετυχαίνοντας θανάσιμα χτυπήματα στη νεαρή γυναίκα, τη Νανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν-Λυκ Γκοντάρ
Διώνη (μυθολογία)
Διώνη είναι αρχαίο ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα). Στην ελληνική μυθολογία η Διώνη ήταν θεότητα που ανήκει στην πρώτη γενιά των θεών. Υπάρχουν πολλές παραδόσεις για αυτή.
Σε μία από αυτές είναι κόρη του Ουρανού και της Γαίας, αδελφή του Κρόνου, της Τηθύος, της Ρέας, της Θέμιδας κ.ά.. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Διώνη ήταν μία από τις Ωκεανίδες, κόρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Κάποιες φορές συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κόρες του Άτλαντα.
Άλλες αναφορές
μικρογραφία|265x265εσ|δεξιά|Άγαλμα της Διώνης και Αφροδίτης από το ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα μικρογραφία|δεξιά|361x361px|Η Διώνη στη βόρεια πρόσοψη του βωμού της Περγάμου Ο Στράβωνας αναφέρει ότι οι πρώτοι μάντεις στο μαντείο της Δωδώνης ήταν άντρες, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκαν από τρεις γυναίκες γραίες, γιατί στον ίδιο χώρο λατρευόταν και η Διώνη ως Συν+ναός του Δία.
Για τους ορφικούς ύμνους η Διώνη ήταν κόρη του Ουρανού. Ο Όμηρος και κυρίως στην Ιλιάδα του βάζει την Αφροδίτη να σκύβει στα γόνατα της μητέρας της, Διώνης και εκείνη ως πραγματική της μητέρα την αγκαλιάζει και την παρηγορεί, όταν διαμαρτύρεται ότι τη λάβωσε ο λεοντόκαρδος Διομήδης την ώρα που έβγαζε έξω από τη μάχη τον γιο της, τον Αινεία. Ο Θεόκριτος στο "Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι" αναφέρει πως η Κυπρία Αφροδίτη είναι κόρη της Διώνης.
Ο Πλάτων στο Συμπόσιον διευκρινίζει ότι η νεότερη Αφροδίτη που καλείται και Πάνδημος είναι κόρη του Διός και της Διώνης.
Στον ομηρικό ύμνο του Απόλλωνα η θεά Διώνη παρευρίσκεται στη γέννηση του θεού Απόλλωνα στη Δήλο μαζί με τη Ρέα, την Αμφιτρίτη, τη Θέμιδα και άλλες πολλές.
Ο Στράβωνας επίσης μας αναφέρει έναν ιερό ναό αφιερωμένο σε αυτή τη θεά στο αρχαίο Λέπρεο της Ηλείας.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, η ύπαρξη της Διώνης προέκυψε ως αναγκαιότητα μετά την αλλαγή της θεότητας που λατρευόταν στο μαντείο της Δωδώνης. Στην αρχή (εποχή του χαλκού) και για πολλούς αιώνες στη Δωδώνη λατρευόταν η Γαία, αλλά μετά την είσοδο του Δωδεκάθεου στη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων η λατρεία του μαντείου μετατέθηκε στον Δία. Οι πανάρχαιες λατρευτικές συνήθειες των ιερέων και των κατοίκων της περιοχής όμως δεν μπορούσαν να αφήσουν το μαντείο χωρίς θηλυκή θεότητα. Έτσι αναγκάστηκαν να «εφεύρουν» τη Διώνη, παράγοντας, κατά την προσφιλή τους μέθοδο, το γυναικείο όνομα από αυτό του συζύγου: (Δίας > Διώνη). Δείγματα αυτής της συνήθειας συναντούμε ακόμα και σήμερα στα χωριά της Ηπείρου, όπως Γιώργος > Γιώργαινα κτλ.
Πήραν το όνομά της
Περιοχή της Αττικής.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ωκεανίδες
Κάρυστος
Η Κάρυστος είναι παραθαλάσσια κωμόπολη και λιμένας στη Νότια Εύβοια και αποτελεί την έδρα του ομώνυμου δήμου, ενώ υπήρξε πρωτεύουσα της ομώνυμης τέως επαρχίας. Το 1951 αριθμούσε 3.118 κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός της κατά την απογραφή του 2011 ανερχόταν σε 5.112 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Κάρυστος είναι κτισμένη στον μυχό ομώνυμου Κόλπου σε υψόμετρο 20 μ. και έχει ομώνυμο λιμένα που απέχει 61 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά. Μέσω του λιμένα Καρύστου εξυπηρετείται τακτική θαλάσσια συγκοινωνία με τη Ραφήνα. Παλαιότερα υπήρχε θαλάσσια συγκοινωνία από Πειραιά με ενδιάμεσο λιμένα προσέγγισης την Κάρυστο και που συνέχιζε μέχρι τον Βόλο. Επίσης συνδέεται οδικώς με Αθήνα μέσω Χαλκίδας, από την οποία απέχει 118 χλμ..
Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η ευρύτερη περιοχή της Καρυστίας είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για τους Οθωμανούς, καθώς ήταν σε κεντρικό σημείο μεταξύ Κωνσταντινούπολης, Κρήτης, Πελοποννήσου και Σμύρνης. Έτσι αποτελούσε κέντρο ελέγχου του Αιγαίου σταθμό ανεφοδιασμού του στόλου, δεδομένου ότι σε πολλά από τα νησιά είχε παραχωρηθεί ειδικό καθεστώς αυτονομίας λόγω πιέσεων από τις Δυτικές Δυνάμεις. Για τον λόγο αυτό οι Οθωμανοί έκαναν μεγάλο αγώνα για να κρατήσουν την Κάρυστο (τότε «Κιζίλ Χισάρ»), η οποία παραδόθηκε στην Ελλάδα μόλις το 1833.
Αξιοθέατα
Η Κάρυστος έχει πολλή καλή ρυμοτομία με ευρείς δρόμους και πλατείες που έγιναν βάσει σχεδίου και κατόπιν παραγγελίας του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα από τον Βαυαρό μηχανικό Μίρμπαχ. Για τον λόγο ακριβώς αυτό και προς τιμή του Όθωνα η κωμόπολη αυτή έλαβε το 1848 την ονομασία «Οθωνόπολις» που μετονομάστηκε σε Κάρυστο μετά τη μεταπολίτευση το 1862. Είναι από τις πρώτες πόλεις της Ελλάδας που απέκτησαν πνευματικό κέντρο με αίθουσα διαλέξεων, βιβλιοθήκη και μουσείο. Χάρη στο συνδυασμό βουνού και θάλασσας η Κάρυστος σήμερα έχει καταστεί τουριστικό κέντρο με ζωηρή κίνηση ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Πολύ κοντά στην πόλη και σε υψόμετρο 1.400 μ. στο όρος Όχη ανεγέρθηκε ορειβατικό καταφύγιο από τη δεκαετία του 1960.
Δίπλα στο λιμάνι και στο αρχαιολογικό μουσείο, υπάρχει παλαιό ενετικό φρούριο (Μπούρτζι) του 13ου αιώνα το οποίο επισκευάστηκε, αναστηλώθηκε και εξωραΐστηκε το 1960 από την Αρχαιολογική Εταιρεία. Το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης στεγάζεται εντός του Γιοκάλειου Ιδρύματος, με εκθέματα αγάλματα και επιγραφές από όλη την περιοχή της Καρυστίας, ευρήματα από τα Δρακόσπιτα της Όχης και των Στύρων. Υπάρχει ακόμα και το λαογραφικό μουσείο του Χαρίλη Δεληγιώργη που αναπαριστά το καρυστινό σπίτι. Πολλά ουζερί, παραδοσιακά καφενεία και ταβερνάκια συμπληρώνουν την πόλη.
Περίοδος επανάστασης του 1821
Στον πρώτο χρόνο της Επανάστασης από την Κάρυστο εφοδιάζονταν τα φρούρια της Πελοποννήσου και της Κρήτης. Η Εύβοια επαναστάτησε τον Μάιο του 1821 με ηγέτες τους Βερούση, Γοβιό και επίσκοπο Καρύστου Νεόφυτο, αναγκάζοντας τους Τούρκους να κλειστούν στα φρούρια της Καρύστου και της Χαλκίδας. Οι Έλληνες ηττήθηκαν σε διάφορες μάχες αλλά κατανίκησαν τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη στα Βρυσάκια. Το 1822 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κινήθηκε προς πολιορκία της Καρύστου αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την προσπάθεια. Ωστόσο οι επαναστάτες είχαν επικρατήσει σε πολλά μέρη της Εύβοιας και όπως προκύπτει από οθωμανικές πηγές, ο διοικητής της Καρύστου Ομέρ μπέης ζητούσε συνεχώς από την κυβέρνησή του βοήθεια για να αντέξει στην πολιορκία. Τον Ιούλιο του 1823 εστάλη από τη Σμύρνη βοήθεια από 3.000 άνδρες και πολεμικό υλικό για την Κάρυστο και τη Χαλκίδα. Στα τέλη του 1823 οι Έλληνες υπό τον Νικόλαο Κριεζώτη έκαναν άλλη μια προσπάθεια να πολιορκήσουν την Κάρυστο μετά από μάχες στους Καραίους, το Μαρμάρι και το Αλιβέρι. Οι Τούρκοι συνέχισαν τις εκκλήσεις προς την Πύλη για ανεφοδιασμό και ενισχύσεις.
Τον Μάρτιο του 1824 έφτασαν στην Κάρυστο και τη Χαλκίδα 1.000 Αλβανοί μισθοφόροι και αργότερα έφτασε και σώμα γενιτσάρων. Οι επαναστάτες έλυσαν οριστικά την πολιορκία της Καρύστου στα τέλη Ιουνίου του 1824. Το 1825 έγινε ναυμαχία μπροστά στο κάστρο της Καρύστου μεταξύ πλοίων των γειτονικών νησιών και του τουρκικού στόλου που συνόδευε φορτηγά πλοία με εφόδια. Τον Μάρτιο του 1826 άρχισε πολιορκία της Καρύστου από τον Φαβιέρο η οποία διήρκεσε 24 μέρες. Η φρουρά της Καρύστου νίκησε τους επαναστάτες. Σώζεται τουρκικό έγγραφο με το οποίο ο αρχηγός της φρουράς της Καρύστου διατάσσεται να αποστείλει τα κεφάλια και τα αυτιά των επαναστατών που ηττήθηκαν. Αυτή ουσιαστικά ήταν και η τελευταία πολεμική επιχείρηση της Επανάστασης στην Κάρυστο.
Τα έτη 1827-28 κύλισαν χωρίς σημαντικά γεγονότα, έως ότου το 1829 η Κάρυστος, όπως και ο Εύριπος και η Αθήνα, παραχωρήθηκαν στο υπό σύσταση ελληνικό κράτος. Από τότε αρχίζει μια περίοδος διαπραγματεύσεων για τους όρους με τους οποίους θα αποχωρούσαν οι Οθωμανοί και κυρίως για τη διευθέτηση των κτηματικών περιουσιών τους. Στα τέλη του 1832 αποχώρησε ο τουρκικός πληθυσμός της Καρυστίας και μετεγκαταστάθηκε στο Τσεσμέ, το Σιβρίχισαρ και το Σιγιασάκ της Σμύρνης. Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι Τούρκοι έχοντας ουσιαστικά αρπάξει τεράστιες εκτάσεις που δεν τους ανήκαν, απαιτούσαν να λάβουν αποζημίωση γι' αυτές. Ακόμα και μετά τη λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων με τη Μάχη της Πέτρας, οι Τούρκοι της Καρύστου εξακολουθούσαν να κρατούν Έλληνες αιχμαλώτους και σκλάβους, καθώς και να επιτίθενται στα γύρω χωριά, γεγονός για το οποίο διαμαρτύρονταν οι χωρικοί προς τον τότε κυβερνήτη Καποδίστρια.
Α.Ο. Καρύστου
Ο '''Α.Ο. Καρύστου''' ιδρύθηκε το 1974 στην Κάρυστο και έχει μια πάρα πολύ σημαντική πορεία σαν ομάδα. Έχει καταφέρει να φθάσει έως την Γ΄ Εθνική (δηλ. σε εθνικό επίπεδο) αλλά και στην Αλ ΕΠΣ Εύβοιας που είναι το κορυφαίο τοπικό πρωτάθλημα. Έχει ως έδρα το Δημοτικό Στάδιο Καρύστου. Τα χρώματα της ομάδας είναι λευκό και μπλε. Ο σύλλογος τα τελευταία χρόνια έχει διαγράψει ανοδική πορεία και θεωρείται από τα φαβορί της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας.
Α.Ε. Καρύστου
Το ΑΕ Καρύστου, με αρχική ονομασία Θ.Ε. Καρύστου (Θεατρικό Εργαστήρι Καρύστου), είναι από τα παλαιότερα σωματεία της Καρύστου. Ιδρύθηκε το 1986 έχοντας μέλη του πολλούς από τους μόνιμους κατοίκους της πόλης. Στο καταστατικό του περιέλαβε αρκετά αθλήματα με κυριότερα αυτά του Μπάσκετ και του Βόλεϋ. Με την οικονομική βοήθεια της τοπικής κοινωνίας δεν άργησε να φέρει και τις πρώτες επιτυχίες ανεβαίνοντας κατηγορίες κάνοντας σημαντικές νίκες. Η σημαντικότερη επιτυχία όλων όμως ήταν ότι έφερε μικρούς και μεγάλους στα ανοιχτά τότε γήπεδα.
Με τα χρόνια να περνάνε, μεγάλωσε την αθλητική του οικογένεια αναπτύσσοντας όλο και περισσότερο τον αθλητισμό της πόλης. Η 5ετοία 1995 - 2000 ήταν η κορυφαία. Μετά σταδιακά άρχισε η συρρίκνωση τόσο των μελών του όσο και των αθλητών αλλά και της τοπικής κοινωνίας που το υποστήριζε οικονομικά. Το 2001 άλλαξε ονομασία σε ΑΕ Καρύστου (Αθλητικό Εργαστήρι Καρύστου). Το 2008 σταμάτησε τις αθλητικές του δραστηριότητες, παρά την κατασκευή του κλειστού γυμναστηρίου Καρύστου "Π. Μώρος" και έμεινε ανενεργό για 10 χρόνια μέχρι το 2018. Ύστερα από αρκετές συζητήσεις με παλιά και νέα μέλη θεωρήθηκε αναγκαία η επαναδραστηριοποίηση του, η οποία και έγινε το 2018 με έδρα το νέο κλειστό γυμναστήριο της πόλης "Π. Μώρος".
Η οικονομική ενίσχυση από υποστηρικτές και η ενεργοποίηση αρκετών παλιών και νέων μελών ήταν η αρχή. Μέσα σε 2 χρόνια λειτουργίας κατάφερε από την Γ΄ Τοπική κατηγορία να ανέβει στη Β΄ Κατηγορία του επίσημου πρωταθλήματος της ΕΣΚΑΣΕ με συνεχόμενη ανοδική πορεία.
Ορυκτός πλούτος
Στη Νότια Εύβοια δεν υπάρχουν μεταλλεία. Το μεγαλύτερο κοιτασματολογικό ενδιαφέρον στην περιοχή αυτή (Καρυστία, Μαρμάρι κλπ.) παρουσιάζουν τα  μάρμαρα και οι σιπολινικές σχιστόπλακες.
Από την αρχαία εποχή η Κάρυστος ήταν γνωστή για το περίφημο πρασινόλευκο μάρμαρο με τις σμαραγδοπράσινες φλέβες, την «Καρυστία και Στυρία λίθο» (επίσης cipollino "onion-stone" ή «κρεμμυδάκι») το οποίο εξορύσσονταν από τα Στύρα μέχρι τις δυτικές υπώρειες του όρους της Όχης. Ονομάστηκε σιπολίνης (cipollino), επειδή οι εναλλασσόμενες λευκές και πράσινες ταινίες του θυμίζουν επάλληλους φλοιούς κρεμμυδιού. Το μάρμαρο αυτό χρησιμοποιήθηκε κυρίως στη Ρωμαϊκή εποχή, κατά την οποία η ζήτησή του ήταν πολύ μεγάλη, πιο πολύ με τη μορφή των μονόλιθων, μεγάλων διαστάσεων, ορισμένοι εκ των οποίων διασώζονται στην περιοχή ΒΔ του Αετού.
Η εκμετάλλευση των λατομείων σχιστολιθικών πλακών Καρύστου, αποτελεί κυρίαρχο παράγοντα για την οικονομία της νότιας Καρυστίας, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Σε μια περιοχή όπου ουσιαστικά δεν υφίσταται εναλλακτική απασχόληση, οι περισσότερες οικογένειες της νότιας Καρυστίας, εργάζονται και ζουν από τα λατομεία και τις μονάδες επεξεργασίας της τοπικής πέτρας.
Πτήση 655 της Iran Air
Η πτήση 655 της Iran Air ήταν μια προγραμματισμένη επιβατική πτήση από την Τεχεράνη προς το Ντουμπάι μέσω του Μπαντάρ Αμπάς που καταρρίφθηκε στις 3 Ιουλίου 1988 από δύο πυραύλους εδάφους-αέρος SM-2MR που εκτοξεύτηκαν από το USS Vincennes, ένα καταδρομικό κατευθυνόμενων πυραύλων του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι πύραυλοι έπληξαν το αεροσκάφος, ένα Airbus A300, ενώ πετούσε τη συνήθη διαδρομή του πάνω από τα χωρικά ύδατα του Ιράν στον Περσικό Κόλπο, λίγο μετά την αναχώρηση της πτήσης από την τοποθεσία της στάσης που έκανε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Μπαντάρ Αμπάς. Και οι 290 επιβαίνοντες σκοτώθηκαν. Η επίθεση σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ο οποίος συνεχιζόταν για σχεδόν οκτώ χρόνια. Το καταδρομικό Vincennes είχε εισέλθει στα χωρικά ύδατα του Ιράν, αφού ένα από τα ελικόπτερα του δέχτηκε προειδοποιητικά πυρά από ιρανικά ταχύπλοα που λειτουργούσαν εντός των ιρανικών εδαφικών ορίων.
Ο λόγος της κατάρριψης έχει αμφισβητηθεί μεταξύ των κυβερνήσεων των δύο χωρών. Σύμφωνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το πλήρωμα του Vincennes είχε λανθασμένα ταυτοποιήσει το Airbus ως επιτιθέμενο F-14 Tomcat, ένα αμερικανικής κατασκευής μαχητικό αεροσκάφος που αποτελούσε μέρος του στόλου της ιρανικής Πολεμικής Αεροπορίας από τη δεκαετία του 1970. Ενώ τα F-14 είχαν παραδοθεί στο Ιράν με πυραύλους αέρος-αέρος, το πλήρωμα του Vincennes είχε ενημερωθεί ότι τα ιρανικά F-14 ήταν εξοπλισμένα με πυραύλους αέρος-εδάφους. Ο αμερικανικός στρατός ισχυρίζεται ότι το Vincennes είχε κάνει δέκα προσπάθειες να έρθει σε επαφή με το αεροσκάφος τόσο σε στρατιωτικές όσο και σε μη στρατιωτικές συχνότητες, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση. Σύμφωνα με το Ιράν, το καταδρομικό κατέρριψε από αμέλεια το αεροσκάφος, το οποίο μετέδιδε στην συχνότητα squawks IFF στη λειτουργία III, ένα σήμα που το αναγνώριζε ως πολιτικό αεροσκάφος και όχι ως Mode II όπως χρησιμοποιείται από ιρανικά στρατιωτικά αεροσκάφη. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλη κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ορισμένοι αναλυτές κατηγόρησαν τον πλοίαρχο του Vincennes, Γουίλιαμ Ρότζερς, για υπερβολικά επιθετική συμπεριφορά σε ένα τεταμένο και επικίνδυνο περιβάλλον. Τις ημέρες αμέσως μετά το περιστατικό, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν εξέδωσε γραπτή διπλωματική νότα προς την ιρανική κυβέρνηση, εκφράζοντας την βαθιά του λύπη. Όταν ο Ρήγκαν ρωτήθηκε ευθέως εάν θεωρούσε τη δήλωση ως συγγνώμη, απάντησε «Ναι». Ωστόσο, οι ΗΠΑ συνέχισαν να επιμένουν ότι το Vincennes ενεργούσε σε «αυτοάμυνα».
Το 1996, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κλίντον, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης, η οποία περιελάμβανε τη δήλωση «...οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν το εναέριο περιστατικό της 3ης Ιουλίου 1988 ως τρομερή ανθρώπινη τραγωδία και εξέφρασε βαθιά λύπη για τις απώλειες ζωών που προκλήθηκαν από το περιστατικό..." Ως μέρος του διακανονισμού, παρόλο που η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν παραδέχτηκε νομική ευθύνη ούτε ζήτησε επισήμως συγγνώμη από το Ιράν, συμφώνησε να πληρώσει 61,8 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ως αποζημίωση στις οικογένειες των ιρανών θυμάτων. Η κατάρριψη ήταν η πιο θανατηφόρα αεροπορική καταστροφή που αφορούσε ένα Airbus A300 καθώς και η πιο θανατηφόρα αεροπορική καταστροφή το 1988. Ήταν επίσης το πιο θανατηφόρο περιστατικό κατάρριψης αεροσκάφους μέχρι το 2014, όταν η πτήση 17 της Malaysia Airlines καταρρίφθηκε πάνω από την Ουκρανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα
Πολυξένη
Το όνομα Πολυξένη μπορεί να αναφέρεται:
Σαιξπηρικόν
Το Σαιξπηρικόν είναι βιβλιοπωλείο και εκδοτικός οίκος που ιδρύθηκε το 2005 με σημαντική ήδη προσφορά στα ελληνικά γράμματα. thumb|300px|Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2018.|εναλλ.=
Ιστορικό
Το Σαιξπηρικόν είναι βιβλιοπωλείο και εκδοτικός οίκος. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2005 στη Θεσσαλονίκη, όπου και εδρεύει, από τον ποιητή Γιώργο Αλισάνογλου, ο οποίος και το διευθύνει. Το Σαιξπηρικόν δημοσιεύει ποίηση, πεζογραφία, θεατρικά έργα και δοκίμια της ελληνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει έργα κλασικών συγγραφέων, όπως οι Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Όσκαρ Ουάιλντ, Χένρικ Ίψεν, Ζορζ Ρόντενμπαχ, Γκέοργκ Τρακλ, Φραντς Κάφκα, Ολιβέριο Χιρόντο, και σύγχρονων, όπως οι Ζαν Μπωφρέ, Τούμας Τράνστρεμερ, Β. Γκ. Ζέμπαλντ, Ίνγκερ Κρίστενσεν, Τζον Άσμπερυ. Δημοσιεύει επίσης έργα πολλών σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Κάθε Μάιο συμμετέχει στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, ενώ στον χώρο του βιβλιοπωλείου, αλλά και σε άλλους χώρους της πόλης, διοργανώνει συχνά λογοτεχνικές εκδηλώσεις. Το 2021 το Σαιξπηρικόν έκλεισε δεκαπέντε χρόνια εκδοτικής δραστηριότητας, πράγμα που επισημάνθηκε με την επετειακή έκδοση Ακόμη, με ποιήματα μεγάλων ποιητών.
Γεώργιος Παπαβασιλείου (αποσαφήνιση)
Ως Γεώργιος Παπαβασιλείου αναφέρονται οι παρακάτω:
Τασούλα Γυφτογιάνναινα
Η Τασούλα Γυφτογιάνναινα, (1798 - 1880) ήταν Μεσολογγίτισσα αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Γεννημένη στο Μεσολόγγι περίπου το 1798, έζησε τις πολιορκίες της πόλης από τους Οθωμανούς και πήρε μέρος στην Έξοδο του Μεσολογγίου, αναφέρεται ότι ήταν 28 ετών, φορώντας αντρική ενδυμασία και αρματωμένη. Όταν πέθανε το 1880 τάφηκε με αυτή την φορεσιά την οποία φυλούσε όλα αυτά τα χρόνια. Μετά την έξοδο παντρεύτηκε τον Σπύρο Γυφτογιάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Γεώργιος Παπαβασιλείου (αθλητής)
Ο Γεώργιος Παπαβασιλείου (10 Δεκεμβρίου 1930 - 12 Μαρτίου 2020) ήταν Έλληνας πρώην δρομέας μέσων αποστάσεων και στιπλ που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 και 1960.
Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες από το 1955 έως το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1959 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων
Τζαμιάτ-ε Ισλαμί
Το Τζαμιάτ-Ε-Ισλαμί (ή αλλιώς Τζαμιατί Ισλαμί,, «Ισλαμική Κοινωνία»), γνωστό και με τη συντομευμένη μορφή Τζαμιάτ, είναι μουσουλμανικό πολιτικό κόμμα στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για το παλαιότερο μουσουλμανικό πολιτικό κόμμα στο Αφγανιστάν, το οποίο ιδρύθηκε αρχικά ως φοιτητικός πολιτικός σύλλογος στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Η πλειοψηφία των μελών του κόμματος είναι Τατζίκοι του βόρειου και δυτικού Αφγανιστάν. Έχει κοινοτιστική ιδεολογία βασισμένη στον ισλαμικό νόμο. Κατά τη διάρκεια του Σοβιετοαφγανικού πολέμου και του μετέπειτα εμφύλιου πολέμου του Αφγανιστάν κατά της κομμουνιστικής κυβέρνησης, το Τζαμιάτ-ε Ισλαμί ήταν μία από τις ισχυρότερες ομάδες μουτζαχεντίν. Ο Μπουρχανουντίν Ραμπανί ηγήθηκε του κόμματος (συμπεριλαμβανομένων των προδρόμων του) από το 1968 έως το 2011 και διετέλεσε Πρόεδρος του Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν από το 1992 έως το 2001 (εξόριστος από το 1996).
Πρώτα χρόνια
Το Τζαμιάτ «εμφανίστηκε» το 1972 ανάμεσα «στις άτυπες ισλαμικές ομάδες που υπήρχαν από τη δεκαετία του 1960». Με επικεφαλής τον Μπουρχανουντίν Ραμπανί, καθηγητή ισλαμικής θεολογίας στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, είχε ως έμπνευση τον Αμπούλ Αλά Μαουντούντι και το Τζαμάατ-ε-Ισλάμι Πακιστάν. Όταν διατάχθηκε η σύλληψη του Ραμπανί από τον Μοχάμεντ Νταούντ Χαν το 1973, ο Ραμπανί διέφυγε στο Πακιστάν όπου αρχικά φιλοξενήθηκε από το Τζαμάατ-ε-Ισλάμι. (Αργότερα το Τζαμιάτ έχασε την υποστήριξη του Τζαμάατ-ε-Ισλάμι από το πιο ακραίο Χεζμπ-ι Ισλαμί. )
Διάσπαση Μασούντ–Χεκματυάρ
Ο Αχμάντ Σαχ Μασούντ και ο Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ ήταν οι πρώτοι ακόλουθοι του Ραμπανί, φοιτητές του πανεπιστημίου της Καμπούλ εκείνη περίοδο. Ο Χεκματυάρ απομακρύνθηκε από το Τζαμιάτ το 1976 για να ιδρύσει το δικό του κόμμα: Χεζμπ-ε Ισλαμί.
Οι δύο αυτές ομάδες σχημάτισαν τις δύο κύριες τάσεις του ισλαμικού κινήματος στο Αφγανιστάν και, μετά το πραξικόπημα του Απριλίου του 1978 και τη βιαιότητα του εισβάλλοντας Σοβιετικού Στρατού, τις δύο ισχυρότερες ομάδων μουντζαχεντίν στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980.
Τζαμιάτ
Ο Ραμπανί και το Τζαμιάτ τάχθηκαν υπέρ της «οικοδόμησης ενός κινήματος με ευρεία βάση το οποίο θα δημιουργούσε λαϊκή υποστήριξη», μια σταδιακή στρατηγική διείσδυσης της κοινωνίας και της κρατικής μηχανής για την ανάληψη της εξουσίας. Το Τζαμιάτ κυριαρχούνταν από Τατζίκους, αλλά είχε μεγαλύτερη «φυλετική και περιφερειακή διατομή» από τις άλλες ομάδες και επιθυμούσε να αναζητήσει «κοινό έδαφος» με μη ισλαμιστές. Κέρδισε την κυριαρχία λόγω της επιτυχίας που σημείωσε στο πεδίο της μάχης ο Αχμάντ Σαχ Μασούντ.
Χεζμπ-ι Ισλαμί
Το Χεζμπ-ι Ισλαμί κυριαρχούνταν σε συντριπτικό βαθμό από Γκιλζάι Παστούν και υποστηριζόταν από τον Πακιστανό πρόεδρο Μουχάμαντ Ζία-Ουλ-Χακ. Ο ηγέτης του, Χεκματυάρ, ήταν «αμείλικτα εχθρικός σε οποιαδήποτε μορφή συμβιβασμού» ευνοώντας τις βίαιες ένοπλες συγκρούσεις. Ως εκ τούτου, το Χεζμπ-ι Ισλαμί, αντί του Τζαμιάτ, ήταν αυτό που κέρδισε την υποστήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, του Τζαμάατ-ε-Ισλάμι Πακιστάν και των δικτύων της Σαουδικής Αραβίας.
Σοβιετική εισβολή
Μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν το 1979, ο Μασούντ οργάνωσε ομάδα μουτζαχεντίν στην επαρχία Παρβάν για να πολεμήσει εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης και των σοβιετικων συμμάχων της. Αυτή η ομάδα ενισχύθηκε για να αποκτήσει τον έλεγχο πολλών επαρχιών και περιελάμβανε χιλιάδες μαχητές. Ο Σοβιετικός Στρατός ξεκίνησε μια σειρά σημαντικών επιθέσεων για να προσπαθήσει να καταστρέψει τις δυνάμεις τους, αλλά δεν μπόρεσε να ανακάμψει την πληθώρα των ανδρών του Μασούντ.
Μάχες μεταξύ Τζαμιάτ και Χεζμπ-ι Ισλαμί
Μετά την απόσυρση των σοβιετικών στρατευμάτων το 1989, οι ομάδες των μουτζαχεντίν συνέχισαν να επιτίθενται στις κυβερνητικές δυνάμεις. Ωστόσο, πολέμησαν επίσης και μεταξύ τους: τον Ιούνιο του 1990, οι μάχες μεταξύ του Τζαμιάτ και του Χεζμπ του Γκουλμπουντίν στο Λογκάρ και στο Παρβάν προκάλεσαν εκατοντάδες απώλειες για κάθε πλευρά.
1992–2001
Το 1992 η κομμουνιστική κυβέρνηση κατέρρευσε εξ ολοκλήρου. Οι δυνάμεις του Τζαμιάτ ήταν μεταξύ των πρώτων που εισήλθαν στην Καμπούλ. Εν τω μεταξύ, μια συμφωνία ειρήνης και διαμοιρασμού της εξουσίας μεταξύ των ηγετών των πολιτικών κομμάτων του Αφγανιστάν οδήγησε σε μια δειλή συμφωνία για τον διορισμό του Μπουρχανουντίν Ραμπανί, ο οποίος είχε περάσει τον εμφύλιο πόλεμο εξόριστος, στη θέση του μεταβατικού προέδρου. Η ειρηνευτική συμφωνία ονομάστηκε Συμφωνία της Πεσαβάρ.
Ο Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ, ωστόσο, δεν υποστήριξε την ειρηνευτική συμφωνία παρά το γεγονός ότι του προσφέρθηκε επανειλημμένα η θέση του πρωθυπουργού. Στη συνέχεια, το Χεζμπ-ι Ισλαμί επιτέθηκε στη νέα μεταβατική κυβέρνηση και στην πρωτεύουσα της Καμπούλ με δεκάδες χιλιάδες ρουκέτες. Καθώς οι ομάδες Χεζμπ-ι Βαχντάτ και Ιττιχάντ-ι Ισλαμί ξεκίνησαν έναν δεύτερο πόλεμο το 1992 και το Τζουνστ-ι Μιλί του Ντοστούμ συνεργάστηκε με τον Χεκματυάρ το 1994, η Καμπούλ έγινε πεδίο μάχης ενός οδυνηρού πολέμου με τεράστιες απώλειες αμάχων και καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης. Το 1995, το Ισλαμικό Κράτος του Αφγανιστάν μαζί με τις δυνάμεις του Τζαμιάτ διατήρησε τον έλεγχο της Καμπούλ, απωθώντας συνασπισμό του Χεζμπ-ι Ισλαμί του Χεκματυάρ, του Χιζμπ-ι-Βαχντάτ και του Τζουμπίσ-ι-Μιλί Ισλαμί του Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ.
Μέχρι το 1995, οι Ταλιμπάν, οι οποίοι είχαν καταλάβει τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του νότιου Αφγανιστάν με σχετική ευκολία σε σχέση το προηγούμενο έτος, κινήθηκαν προς την Καμπούλ. Το Τζαμιάτ απέρριψε τις απαιτήσεις των Ταλιμπάν και τους ζήτησε να παραδοθούν ενώ οι Ταλιμπάν απέρριψαν την προσφορά του Τζαμιάτ για να συμμετάσχουν σε ειρηνευτική πολιτική διαδικασία η οποία θα οδηγούσε σε προεδρικές εκλογές. Τον Μάρτιο του 1995, ο Μασούντ προκάλεσε την πρώτη μεγάλη απώλεια στους Ταλιμπάν, ωστόσο, με τη βοήθεια της υποστήριξης της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, ανασυντάχθηκαν και ξεκίνησαν αντεπίθεσή τους στα μέσα του 1996. Ο Μασούντ διέταξε την υποχώρηση των στρατευμάτων του ανάμεσα σε αυτά, και του Τζαμιάτ, για να αποφύγει επιπλέονν αιματοκύλισμα.
Μετά την κατάληψη της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν, οι μεγάλες φατρίες των μουτζαχεντίν άφησαν τις έριδές τους και δημιούργησαν το Ηνωμένο Ισλαμικό Μέτωπο για τη Σωτηρία του Αφγανιστάν (Ηνωμένο Μέτωπο), γνωστό στους δυτικούς ως Βόρεια Συμμαχία, με τον Ραμπανί να γίνεται επίσημα πολιτικός αρχηγός. Άλλα μέλη του Τζαμιάτ ανέλαβαν ανώτερες θέσεις στην κυβέρνηση του Ενωμένου Μετώπου: για παράδειγμα, ο Γιανούς Κανουνί ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών και ο Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ έγινε Υπουργός Εξωτερικών.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2001, μόλις δύο ημέρες πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μασούντ δολοφονήθηκε από δυο βομβιστές αυτοκτονίας, πιθανώς μετά από υπόδειξη της Αλ Κάιντα. Αμέσως μετά οι δυνάμεις των Ταλιμπάν ξεκίνησαν μια μεγάλη επίθεση κατά των θέσεων του Ενιαίου Μετώπου. Ο Μοχάμεντ Κασίμ Φαχίμ επιλέχθηκε ως διάδοχος του Μασούντ ως ηγέτη της στρατιωτικής πτέρυγας του Τζαμιάτ και απώθησε την επίθεση των Ταλιμπάν. Με αρκετή βοήθεια από έναν συνασπισμό υπό την ηγεσία των Αμερικανών τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2001, οι δυνάμεις του Ενιαίου Μετώπου επανακατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος του Αφγανιστάν.
Ο ιδρυτής και ηγέτης του Τζαμιάτ, Μπουρχανουντίν Ραμπανί, δολοφονήθηκε το 2011. Ο γιος του, Σαλαχουντίν Ραμπανί, ηγείται του κόμματος έκτοτε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Κόμματα ισλαμικών αρχών
Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος
Η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος (Θεσσαλονίκη, 1935 – 29 Σεπτεμβρίου 1988 ) ήταν Ελληνίδα λαογράφος και καθηγήτρια πανεπιστημίου. Ήταν κόρη του καθηγητή λαογραφίας Στίλπωνα Κυριακίδη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1935 στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από την Κομοτηνή και ήταν η τρίτη κόρη του Στίλπωνα Κυριακίδη. Σπούδασε κοινωνιολογία και λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, από όπου αποφοίτησε το 1958. Κατά την περίοδο 1956/57 σπούδασε με υποτροφία στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ και αργότερα εργάστηκε για λίγο σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο. Το 1960 διετέλεσε βοηθός στην έδρα της «Θρησκείας των αρχαίων Ελλήνων, του ιδιωτικού αυτών βίου και της Λαογραφίας». Το 1965 πραγματοποίησε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα τα υφαντά της Μακεδονίας και της Θράκης και το 1966 σπούδασε με υποτροφία στο Παρίσι, όπου γνωρίστηκε και δέχθηκε σημαντική επιρροή από τον Κλοντ Λεβί-Στρος. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, δίδασκε λαογραφία στο ΑΠΘ πρώτα ως βοηθός και από το 1976, διαδεχόμενη τον πατέρα της, ως καθηγήτρια. Κατά τη διάρκεια της Χούντας είχε απομακρυνθεί προσωρινά από τη θέση της και δίδασκε στη Μέση Εκπαίδευση. Μελέτησε κυρίως τον παραδοσιακό πολιτισμό και συνέγραψε πολλές μελέτες ενώ μετέφρασε στα ελληνικά διάφορα έργα του Λεβί-Στρος. Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1988 στη Θεσσαλονίκη από καρκίνο. Ήταν παντρεμένη με τον Στέλιο Νέστορα και είχε ένα γιο. Ένα χρόνο πριν πεθάνει, το 1988, δώρισε το προσωπικό αρχείο και τη βιβλιοθήκη του Στίλπωνα Κυριακίδη στο αρχείο της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων
μικρογραφία|Το έμβλημα της Π.Ε.Α.Ν. Η Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) ήταν αντιστασιακή οργάνωση την περίοδο της Κατοχής της Ελλάδας (1941-44). Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1941 από τον αξιωματικό της αεροπορίας Κώστα Περρίκο με δημοκρατικό πολιτικό προσανατολισμό. Στην ιδρυτική ομάδα συμμετείχαν επίσης οι Ιωάννης Κατεβάτης, Γιώργος Αλεξιάδης, Διονύσης Παπαβασιλόπουλος, Θάνος Σκούρας. Από τον Απρίλιο του 1942 η ΠΕΑΝ τύπωνε παράνομα την αντιστασιακή εφημερίδα Δόξα.
Παρότι ολιγάριθμη, η ΠΕΑΝ είχε σημαντική δράση και έμεινε κυρίως γνωστή για το εντυπωσιακό πολύνεκρο σαμποτάζ που πραγματοποίησε το ένοπλο τμήμα της («Ουλαμός Καταστροφών») στα κεντρικά γραφεία της δωσιλογικής και ανοιχτά χιτλερικής ΕΣΠΟ.
Στα Δεκεμβριανά όλα τα μέλη της ΠΕΑΝ συντάχθηκαν με την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και τους Βρετανούς και πολέμησαν εναντίον του ΕΛΑΣ.
Ίδρυση
Πρόδρομος της ΠΕΑΝ υπήρξε η «Στρατιά Σκλαβωμένων Νέων» (ΣΣΝ) η οποία διαλύθηκε όταν τμήμα της οργάνωσης αρνήθηκε να ταχθεί υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Από το δημοκρατικό τμήμα της ΣΣΝ προέκυψε η ΠΕΑΝ, με αρχηγό τον αποταχθέντα αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας Κώστα Περρίκο. Η ΠΕΑΝ είχε ως βασικότερη πολιτική επιρροή τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα το οποίο ο Κανελλόπουλος είχε ιδρύσει το 1935, πριν από την δικτατορία του Μεταξά, με προοδευτικό δημοκρατικό πολιτικό πρόγραμμα καθώς και σοσιαλιστικές προοπτικές. Η ΠΕΑΝ στελεχώθηκε βασικά από νέους φοιτητές και επιστήμονες, οι περισσότεροι παιδιά αστικών οικογενειών, με αντιμοναρχική τοποθέτηση και διάθεση για ανάληψη δράσης ενάντια στους Γερμανούς.
Το μεγάλο σαμποτάζ
Το πρώτο σαμποτάζ της ΠΕΑΝ πραγματοποιήθηκε εναντίον της δωσιλογικής «Οργάνωσης Εθνικοσοσιαλιστικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ)»: στα τέλη Αυγούστου του 1942, έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετηθεί από την ΠΕΑΝ προκάλεσε σοβαρές ζημιές στα άδεια γραφεία της ΟΕΔΕ σε βραδυνή ώρα, δίχως να προκύψουν θύματα.
Όμως η ΠΕΑΝ συνέχισε τη δράση της με μια από τις σπουδαιότερες αντιστασιακές ενέργειες που έγιναν στην Ευρώπη, την ανατίναξη της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, η οποία μεταξύ άλλων στρατολογούσε και Έλληνες για λογαριασμό του πολυεθνικού τμήματος των Waffen SS. Στην επιχείρηση ανατίναξης συμμετείχαν, εκτός από τον Κώστα Περρίκο, και οι Αντώνης Μυτιληναίος, Τάκης Μιχαηλίδης, Νίκος Μούρτος, Νίκος Λάζαρης, Σπύρος Στανωτάς, Σπύρος Γαλάτης, Ιουλία Μπίμπα και Αικατερίνη Μπέση. Στην ανατίναξη σκοτώθηκαν 29 μέλη της ΕΣΠΟ, μεταξύ των οποίων ήταν και ο αρχηγός της. Επίσης τραυματίστηκαν έξι Γερμανοί στρατιωτικοί καθώς η λέσχη αξιωματικών των Γερμανών βρισκόταν πάνω από τα γραφεία.
Η επιτυχία του σαμποτάζ είχε ως αποτέλεσμα να αναφέρεται ότι η Ελλάδα ήταν το μόνο κατεχόμενο κράτος που δεν έστειλε στρατιωτικές μονάδες στο πλευρό των Γερμανών στο Ανατολικό Μέτωπο.
Το σαμποτάζ θεωρήθηκε από τους Βρετανούς αλλά και όλους τους ευρωπαίους ως τοπρώτο σε όλη τη γηραιά ήπειρο, ενώ και οι οργανώσεις γύρω από το ΚΚΕ το καταδίκασαν ως προβοκάτσια. Η στάση του ΚΚΕ μπορεί να ερμηνευτεί ως μη ανοχή σε ένοπλο αγώνα που δεν ήλεγχε το ίδιο αλλά και στην θεώρηση της ενέργειας ως ατομική τρομοκρατία.
Αρχικά οι ιταλικές και γερμανικές αρχές θεώρησαν υπεύθυνους για το σαμποτάζ το ΕΑΜ και εβραϊκούς κύκλους, αλλά σταδιακά βρέθηκαν στα ίχνη των μελών της ΠΕΑΝ, οι οποίοι συνέχιζαν να σχεδιάζουν εκτελέσεις δωσιλόγων (όπως του αρχηγού της ΕΣΠΟ Καλλιθέας ή και την ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ της ίδιας συνοικίας). Μετά από προδοσία λόγω δωροδοκίας συνδέσμου της ΠΕΑΝ, τα περισσότερα μέλη της ηγεσίας της οργάνωσης συλλαμβάνονται. Ο επιχειρησιακός αρχηγός Κώστας Περρίκος εκτελέστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1943, ενώ οι Σκούρας, Κατεβάτης, Λόης και Παπαδόπουλος εκτελέστηκαν στις 7 Ιανουαρίου 1943. Ακόμη δραπέτευσε ο Μυτιληναίος, ενώ ο Γαλάτης φυλακίστηκε ισόβια και επέστρεψε στην Ελλάδα με κλονισμένη υγεία. Ο προδότης της οργάνωσης, Πολύκαρπος Νταλιάνης, αφού καταδικάστηκε από «δικαστήριο» της αντιστασιακής οργάνωσης Όμηρος, φονεύθηκε από μέλη του «Ομήρου» με σφυριές στο κεφάλι. Ως αποτέλεσμα των συλλήψεων και εκτελέσεων η οργάνωση έπαψε να έχει ενεργό ένοπλη αντιστασιακή δράση από τον Νοέμβριο του 1942.
Η ΠΕΑΝ μετά τον Περρίκο
Με νέα ηγεσία η ΠΕΑΝ ήλθε σε ρήξη με τον μέντορά της Παναγιώτη Κανελλόπουλο όταν εκείνος προέτρεψε από το Κάιρο τα μέλη της να προσχωρήσουν στο ΕΑΜ. Η νέα ηγεσία απέρριψε την προοπτική ένταξης στο ΕΑΜ και τελικά οδηγήθηκε προς μια περισσότερο συντηρητική τοποθέτηση.
Συνεργάστηκε με την αντιστασιακές οργανώσεις Ιερά Ταξιαρχία και Ρ.Α.Ν., μέλη της κατέφυγαν στον ΕΔΕΣ στα βουνά της Ηπείρου, ενώ μετείχε στον Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Συνασπισμό (Π.Α.Σ.) τουλάχιστον από τον Φεβρουάριο του 1944 καθώς τα φοιτητικά στελέχη της είχαν ενταχθεί στον Εθνικό Σύνδεσμο Ανωτάτων Σχολών (Ε.Σ.Α.Σ).
Ο στρατηγός Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος κατά το τέλος της Κατοχής συγκρότησε τρία συντάγματα από τα μέλη των μη ΕΑΜικών οργανώσεων. Το 1ο Σύνταγμα από μέλη της «Οργάνωσης Χ» και της «Εθνικής Δράσης», το 35ο από μέλη του ΕΔΕΣ Αθηνών και την ΠΕΑΝ και το 20ό από μέλη των οργανώσεων Ρ.Α.Ν., Εθνικό Κομιτάτο, Αγωνιζόμενη Ελλάδα, ΕΣΑΣ και ΙΤ.
Στα Δεκεμβριανά τα μέλη της ΠΕΑΝ πολέμησαν στο πλευρό της κυβέρνησης Παπανδρέου και των Βρετανών ενάντια στον ΕΛΑΣ, κυρίως στα κυβερνητικά τάγματα Εθνοφυλακής, όπου σκοτώθηκαν σχεδόν τα μισά θύματα της οργάνωσης μεταξύ των οποίων ο Νίκος Λαζαρής ως ανθυπολοχαγός του ΕΔΕΣ.
Υστεροφημία
Η οργάνωση είχε 36 πεσόντες, εκ των οποίων οι 20 επί της Κατοχής και οι υπόλοιποι 16 κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. . Στην Αθήνα, στην γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων, υπάρχει μνημείο καθώς και ανδριάντας του Περρίκου, που δημιουργήθηκαν επί δημαρχίας Μιλτιάδη Έβερτ.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη της ΠΕΑΝ Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις Κατηγορία:Οργανώσεις νέων στην Ελλάδα Κατηγορία:Σαμποτάζ
Δρυόπη
Στην ελληνική μυθολογία η Δρυόπη ήταν κόρη του βασιλιά Δρύοπα, που φύλαγε τα κοπάδια του πατέρα της κοντά στο όρος Οίτη. Οι Αμαδρυάδες την προσέλκυσαν στις συντροφιές τους και της δίδαξαν τους χορούς και τα τραγούδια που άρεσαν στους θεούς. Σε αυτό το περιβάλλον την είδε ο θεός Απόλλων και την ερωτεύθηκε. Για να την πλησιάσει, μεταμορφώθηκε σε χελώνα. Οι κόρες διασκέδασαν με το ζώο και τελικώς η Δρυόπη το μετέφερε στο ανάκτορο του Δρύοπα. Σε κατάλληλη ευκαιρία ο Απόλλων μεταμορφώθηκε από χελώνα σε φίδι και ενώθηκε με τη Δρυόπη, η οποία κατατρομαγμένη δεν είπε λέξη στους γονείς της. Παντρεύτηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν τον Ανδραίμονα, γιο του Οξύλου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο Άμφισσος, που ίδρυσε την ομώνυμη πόλη.
Μια μέρα πολλά χρόνια μετά, όταν η Δρυόπη πήγε να θυσιάσει στις Αμαδρυάδες κοντά σε ένα ναό του Απόλλωνα που είχε ιδρύσει ο γιος της, εκείνες από εξαιρετική εύνοια και φιλία τη σήκωσαν στα πέπλα τους και την πήραν για πάντα μαζί τους. Εκεί όπου έγινε αυτό υψώθηκε μία τεράστια λεύκα και μια πηγή ξεπήδησε από το έδαφος.
Ο Οβίδιος αναφέρει μία παραλλαγή, κατά την οποία η Δρυόπη, όταν ακόμα ο Άμφισσος ήταν μικρό παιδί, πήγε στο βουνό κοντά σε μία λίμνη με κρυστάλλινο νερό. Επιθυμούσε να θυσιάσει στις Νύμφες, αλλά είδε ένα δέντρο με υπέροχα άνθη, από τα οποία έκοψε μερικά για να τα δώσει στον Άμφισσο. Δεν γνώριζε ότι το δέντρο αυτό ήταν η μεταμόρφωση της Λοτίδας. Γι' αυτό είδε αμέσως να τρέχει αίμα από τα κλαδιά του δέντρου. Η Λοτίδα από τον θυμό της μεταμόρφωσε τη Δρυόπη σε ένα δένδρο όμοιο με τον εαυτό της. Το περιστατικό αυτό το είδαν από μακριά μερικά κορίτσια και είχαν την απερισκεψία να το διηγηθούν: Μεταμορφώθηκαν και αυτά σε πεύκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1995
thumb|270px|Η 68η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1995
Στησίχορος
Ο Στησίχορος ήταν αρχαίος λυρικός ποιητής από την Ιμέρα της Σικελίας. Γεννήθηκε κατά την Σούδα, το 632/631 π.Χ. στην 37η Ολυμπιάδα. Πέθανε περίπου το 555 π.Χ. Το αρχικό του όνομα ήταν Τεισίας. Πήρε το όνομα «Στησίχορος» επειδή είχε μοναδική ικανότητα να διοργανώνει χορούς με τη συνοδεία λύρας ή κιθάρας. Συμπεριλαμβάνεται στους εννιά λυρικούς ποιητές που θαυμάζονταν από τους λόγιους της Αλεξάνδρειας της Ελληνιστικής περιόδου. Το μεγαλύτερο μέρος από τα έργα του έχει χαθεί και σήμερα δε μας σώζονται παρά μόνο μερικά αποσπάσματα ή περιγραφές και αναφορές από μεταγενέστερες πηγές.
Σχετικά με το μύθο της Ελένης
Ο Στησίχορος είναι γνωστός για την περίφημη παλινωδία του. Είχε γράψει ένα ποίημα υβριστικό για την Ωραία Ελένη και τον Τρωικό Πόλεμο, αλλά αμέσως μετά λέγεται πως τυφλώθηκε. Έπειτα, συνέγραψε μια δεύτερη ωδή, μια παλινωδία, για να "διορθώσει" όσα είχε γράψει για την Ελένη και σαν από θαύμα ξαναβρήκε την όρασή του.
Στο Φαίδρο του Πλάτωνα, μας παραδίδεται η παλινωδία του Στησίχορου. Η Ελένη ήταν στην Αίγυπτο, ενώ μια οπτασία της βρισκόταν στην Τροία:
Στην εκδοχή αυτή του Στησιχόρου φαίνεται να βασίζεται ο Ευριπίδης στην τραγωδία Ελένη. Με τη σειρά του, ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης δανείζεται ένα διάλογο από την τραγωδία του Ευριπίδη στο ποίημα του Ελένη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές