cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σβεν της Νορβηγίας
Αντιβασιλιάς της Νορβηγίας με τη μητέρα του
"απαγορεύεται οποιοσδήποτε άντρας να εγκαταλείψει τη χώρα χωρίς την άδεια του βασιλιά, όποιος διαπράττει δολοφονία χάνει την κληρονομιά του, η περιουσία των προδοτών κατάσχεται από τον βασιλιά και κάθε αγρότης ήταν υποχρεωμένος να καταβάλει στον βασιλιά 30 λίτρα βύνη, τον χερσαίο φόρο και έναν κουβά από βούτυρο".
Μάχες με τους Νορβηγούς διεκδικητές
Σύμφωνα με τον Σνόρρι Στούρλουσον ο Τρίγκβε ο Διεκδικητής ο οποίος ισχυριζόταν ότι είναι γιος του Όλαφ Τρίγκβασον οργάνωσε επίθεση στη Νορβηγία για να διεκδικήσει το βασίλειο του πατέρα του. Όταν έμαθαν τα νέα ο Σβεν και η μητέρα του κάλεσαν τους γαιοκτήμονες του Χάλογκαλαντ και του Τρόντχαϊμ να υπερασπιστούν τον βασιλικό στρατό στην επερχόμενη επίθεση του Τρίγκβε, οι δυνάμεις του αποτελούσαν την ελίτ του Δανέζικου στρατού. Ο Σβεν και οι δυνάμεις του βάδισαν νότια στο Άντγκερ πιστεύοντας ότι ο Τρίγκβε θα πλεύσει μέσω του Σκάγκερακ για να ενωθεί με τους οπαδούς του στο Βικέν. Ο Τρίγκβε αντίθετα προτίμησε να πλεύσει από το Χόρνταλαντ στο Ρογκαλάντ για να επιτεθεί στον στρατό του Σβεν. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στο νησί του Μπόκν, στην τελική μάχη του Σόκνασουντ οι Δανοί θριάμβευσαν και ο Τρίγκβε έπεσε στη μάχη, σύμφωνα με μια πληροφορία ο Τρίγκβε διασώθηκε αλλά δολοφονήθηκε από κάποιον αγρότη αμέσως μετά τη μάχη. Τον ίδιο χειμώνα ο Καλβ Άντερσον αποφάσισε ενωθεί με τον γιο του Όλαφ Β΄ Μάγκνους εναντίον του Σβεν, όταν έφτασε ο στρατός του Μάγκνους στη Νορβηγία ο λαός τάχθηκε με το μέρος του. Ο Σβεν Κνούτσον αναγκάστηκε να δραπετεύσει στη Δανία όπου πέθανε πρόωρα αμέσως μετά, οι βασιλείς της Δανίας αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τα δικαιώματα τους στη Νορβηγία.
Εμφάνιση στον Σαίξπηρ
Ο Σβεν εμφανίζεται στο έργο Μάκβεθ του Σαίξπηρ με το όνομα Σβένο, ο στρατός του έφτασε στο Φάιφ και άρχισε να πολιορκεί τους Σκωτσέζους, πολιόρκησε τον Μάκβεθ στο κάστρο της Μπέρθα. Ο Σκωτσέζος βασιλιάς Ντάνκαν έστειλε φαγητό και νερό για να καλοπιάσει τους Νορβηγούς αλλά τους έφερε ένα φίλτρο που τους έφερε υπνηλία, πάνω στον ύπνο αποδεκάτισε τον στρατό του Σβένο αλλά ο ίδιος κατόρθωσε να δραπετεύσει. Ο Κνούτος και οι Δανοί ήρθαν αργότερα απαιτώντας εκδίκηση αλλά αναγκάστηκαν να υπογράψουν ειρήνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Οστροουένκα
Η Οστροουένκα (πολωνικά: Ostrołęka) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της βορειοανατολικής Πολωνίας, κοντά στον ποταμό Νάρεφ, περίπου 120 χλμ. βορειοανατολικά της Βαρσοβίας. Έχει πληθυσμό 51.012 κατοίκων (2021) και έκταση 33,46 χλμ2. Είναι η πρώην πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Οστροουένκα (1975–1998). Η Οστροουένκα είναι σήμερα η πρωτεύουσα τόσο του Πόβιατ Οστροουένκα όσο και του Πόβιατ Πόλης Οστροουένκα.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1373 όταν ήταν στο ανεξάρτητο Δουκάτο της Μασοβίας. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Οστροουένκα ήταν ένας τοπικός σιδηροδρομικός κόμβος, με τέσσερις γραμμές που προέρχονταν από το σιδηροδρομικό σταθμό Οστροουένκα: ανατολικά προς Γουάπι και Μπιαουίστοκ, νοτιοδυτικά προς Τουούστς και Βαρσοβία, βόρεια προς Βιέλμπαρκ και νότια προς Όλστιν.
Ίδρυση
Το όνομα της πόλης αναφέρεται σε μια πεδιάδα από άμμο-λάσπη που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του ποταμού Νάρεφ, που πλημμύριζε τακτικά την άνοιξη ανά τους αιώνες. Ένα μικρό φρούριο χτίστηκε σε ένα νησί τον 11ο ή 12ο αιώνα, που σήμερα βρίσκεται μόλις 1 χιλιόμετρο δυτικά του σύγχρονου κέντρου της πόλης. Το φρούριο ήταν ένα από τα ελάχιστα αραιά χτισμένα οχυρώματα κατά μήκος του ποταμού Νάρεφ εκείνη την εποχή. Ένα χωριό αναπτύχθηκε γύρω από το φρούριο με την πάροδο του χρόνου και συνδέεται σήμερα ως ο αρχικός οικισμός της Οστροουένκα. Παρά την έλλειψη ακριβούς ημερομηνίας για την ίδρυση της Οστροουένκα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως πόλη στον νόμο περί επαρχίας του 1373 από τον Δούκα Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας και ως εκ τούτου, το έτος 1373 έγινε η πιο συχνά συνδεδεμένη ημερομηνία απόκτησης των δικαιωμάτων της πόλης.
15ος και 16ος αιώνες
Στις αρχές του 15ου αιώνα, η Οστροουένκα εξελίχθηκε σε σημαντικό οικονομικό κέντρο στο Δουκάτο της Μασοβίας για το εμπόριο με το γειτονικό Τευτονικό Τάγμα. Το ξύλο, το κεχριμπάρι και το μέλι ήταν τα πιο συχνά εμπορεύσιμα είδη. Το 1526, το Δουκάτο ενσωματώθηκε στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας. Αυτό οδήγησε σε μια οικονομική άνθηση, που συνήθως συνδέεται μέχρι σήμερα ως Χρυσή Εποχή της Οστροουένκα. Εκείνη την εποχή, η Βασίλισσα Μπόνα Σφόρτσα ίδρυσε έναν λαό στο Πομιανό – έναν γειτονικό οικισμό εκείνη την εποχή, ο οποίος σήμερα βρίσκεται εντός των συνόρων της σύγχρονης πόλης. Η Χρυσή Εποχή διήρκεσε περίπου 40 χρόνια, το τέλος της οποίας χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλες καταστροφές που την έπληξαν το 1564 και το 1571. Το 1564, μια επιδημία ερήμωσε σοβαρά την πόλη και τις γύρω περιοχές. Την ίδια χρονιά, μια πυρκαγιά κατέστρεψε την πόλη καίγοντας το μεγαλύτερο μέρος της ολοσχερώς. Το 1571, προτού η πόλη προλάβει να αναρρώσει από τις δύο προηγούμενες καταστροφές, μια άλλη επιδημία ξέσπασε, ερήμωσε περαιτέρω την περιοχή, σηματοδοτώντας επίσημα το τέλος της Χρυσής Εποχής της πόλης. Μέσα σε 20 χρόνια, ωστόσο, η πόλη ξαναχτίστηκε, μεταξύ άλλων με την κατασκευή του πρώτου σχολείου της Οστροουένκα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1590, η πόλη έγινε το κέντρο μιας μεγάλης διοικητικής περιοχής, περίπου 1.980,5 χλμ2 σε μέγεθος. Ήταν μια πολωνική βασιλική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Μασοβίας (1526-1795) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
17ος και 18ος αιώνες
Παρά τη γρήγορη ανάκαμψη στις αρχές του 17ου αιώνα, η πόλη πέρασε από μια περίοδο φτωχοποίησης και στασιμότητας στα μέσα και στα τέλη του 17ου αιώνα. Στις 25 Ιουλίου 1656, στη μέση του Κατακλυσμού, η πόλη ερημώθηκε από τις σουηδικές δυνάμεις, αφού τους αντιστάθηκαν. Το 1665, Κιστερκιανοί μοναχοί εγκαταστάθηκαν στην πόλη μετά την ίδρυση ενός μοναστηριού από τον Τόμας Γκοτσουόφσκι. Το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας χτίστηκε σε στιλ ύστερου μπαρόκ. μικρογραφία|220x220εσ| Εσωτερικό της μπαρόκ Εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου Παρά το γεγονός ότι κατοικούνταν από μόνο 400 άτομα το 1676, η πόλη εξακολουθούσε να θεωρείται η πολυπληθέστερη από τις πόλεις στην περιοχή Γουόμζα. Τον επόμενο αιώνα, η πόλη καταστράφηκε πολλές φορές από σουηδικούς, ρωσικούς και σαξονικούς στρατούς. Ως αποτέλεσμα, η περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη παρεμποδίστηκε και η πόλη παρέμεινε σε κατάσταση στασιμότητας για αρκετές δεκαετίες. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα η οικονομία της πόλης αναβίωσε και οι ντόπιοι έμποροι ανανέωσαν το εμπόριο με τις μεγάλες πόλεις του Γκντανσκ, της Βαρσοβίας και του Κένιγκσμπεργκ.
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, η Πρώτη Εθνική Ταξιαρχία Ιππικού Μείζονος Πολωνίας στάθμευσε στην Οστροουένκα. Με στόχο να βοηθήσει την Εξέγερση του Κοστσιούσκο, η Πρώτη Ταξιαρχία, με επικεφαλής τον Αντόνι Μανταλίνσκι, άρχισε να βαδίζει προς την Κρακοβία στις 12 Μαρτίου 1794. Τα πρωσικά στρατεύματα αντέδρασαν γρήγορα κατευθυνόμενοι νότια ως τον ποταμό Νάρεφ και έφτασαν στα βόρεια προάστια της πόλης στη δεξιά όχθη του ποταμού Νάρεφ, αλλά ποτέ δεν είχαν προχωρήσει απευθείας στην πόλη, ούτε την είχαν καταλάβει πλήρως. Η εξέγερση είχε αποτύχει και ως συνέπεια του τρίτου διαμελισμού της Πολωνίας δύο χρόνια αργότερα, η Οστροουένκα βρέθηκε εντός των συνόρων της Πρωσίας για δέκα χρόνια. Στις αρχές του αιώνα, οι πρώτες γερμανικές και εβραϊκές οικογένειες άρχισαν να εγκαθίστανται στην πόλη και τις γύρω περιοχές.
Δουκάτο της Βαρσοβίας
Από τα τέλη του 1806 έως τον Ιούνιο του 1807, η Οστροουένκα καταλήφθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα. Στις 16 Φεβρουαρίου 1807 έλαβε χώρα η Μάχη της Οστροουένκα (1807). Πραγματοποιήθηκε στις όχθες του Νάρεφ έξω από την Οστροουένκα, όπου οι Γάλλοι, υπό τον Στρατηγό Νικολά Ουντινό, επικράτησαν. Λόγω αυτής της επιτυχίας του Γαλλικού Στρατού, η Οστροουένκα εμφανίζεται στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι. Τον Μάιο του 1807 κατασκευάστηκε ο πρώτος χάρτης της Οστροουένκα (τώρα βρίσκεται στη Bibliothéque du Génie στο Παρίσι). Από το 1807 έως το 1815 η πόλη ήταν μέρος του βραχύβιου Πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας.
Πολωνία του Συνεδρίου
Τα σχέδια των ανταρτών προέβλεπαν τον Πολωνικό Στρατό να επιτεθεί στο Ρωσικό Σώμα Πεζικού της Φρουράς του Τσάρου, το οποίο στρατοπέδευε μεταξύ Αουγκούστουφ και Οστροουένκα. Στις 18 Μαΐου 1831 ο Στρατηγός Χένρικ Ντεμπίνσκι διεκδίκησε την Οστροουένκα. Όμως, ο Στρατηγός Γιαν Ζίγκμουντ Σκσινέτσκι δεν έκανε χρήση της προσωρινής του υπεροχής και δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα επιτεθεί στους Ρώσους που βρίσκονταν κοντά στη Γουόμζα. Ως αποτέλεσμα, η Γουόμζα καταστράφηκε. αριστερά|μικρογραφία| [[Μάχη της Οστροουένκα (1831)]] Στις 26 Μαΐου 1831 έλαβε χώρα η Μάχη της Οστροουένκα (1831). Καθώς ακούστηκε ένας κανονιοβολισμός, ο Γιαν Ζίγκμουντ Σκσινέτσκι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Χανς Καρλ φον Ντίμπιτς (Ρώσος στρατηγός) είχε ήδη φτάσει στα προάστια της πόλης. Διέταξε το 4ο Σύνταγμα Πεζικού να υπερασπιστεί την πόλη. Οι κύριες αμυντικές δυνάμεις οχυρώθηκαν στο μοναστήρι των Βερναρδίνων. Δυστυχώς οι Ρώσοι είχαν φέρει κανόνια μαζί τους, νίκησαν γρήγορα τις πολωνικές μονάδες και ανάγκασαν την παράδοσή τους. μικρογραφία| Μνημείο του Στρατηγού [[Γιούζεφ Μπεμ, εθνικού ήρωα της Πολωνίας]] Ο Φον Ντίμπιτς ανέλαβε το κέντρο της πόλης, αλλά η μάχη συνεχίστηκε στη δεξιά πλευρά του Νάρεφ. Ο Σκσινέτσκι και τα στρατεύματά του υπερασπίστηκαν γενναία τη γέφυρα, θέλοντας να εμποδίσουν τις ρωσικές δυνάμεις να περάσουν στην άλλη πλευρά του ποταμού. Ο Αντισυνταγματάρχης Γιούζεφ Μπεμ και το 4ο Τάγμα του κλήθηκαν να βοηθήσουν στην υπεράσπιση της γέφυρας. Ο Μπεμ μπόρεσε να συγκρατήσει τους Ρώσους, αλλά η μάχη αναφέρεται συχνά ως πολωνική ήττα. Η ήττα σήμανε το τέλος της Εξέγερσης. Ως αποτέλεσμα της μάχης, 6.000 Πολωνοί στρατιώτες σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων πολλών Κούρπιε. Ο Μπεμ, για τη γενναιότητά του, προτάθηκε ως Ανώτατος Διοικητής του Πυροβολικού και τιμήθηκε με Σταυρό του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Η μάχη ήταν η μεγαλύτερη και η πιο αιματηρή στη Νοεμβριανή Εξέγερση.
1831-1918
δεξιά|μικρογραφία| Δημαρχείο Μετά τον Πολωνο-Ρωσικό Πόλεμο, η Οστροουένκα έγινε μια από τις πιο κατεστραμμένες πόλεις. Αν και υπέστη μεγάλες απώλειες, η Οστροουένκα παρέμεινε πόλη της περιφέρειας της επαρχίας Πουότσκ. Η οικονομία της Οστροουένκα υποχώρησε πολύ. Σχεδόν όλοι οι τεχνίτες της πόλης χρεοκόπησαν. Μόνο προϊόντα από κεχριμπάρι της Οστροουένκα εξακολουθούσαν να παρέχονται σε όλη την Ευρώπη. Η Οστροουένκα έλαβε επιστροφές από το Υπουργείο Οικονομικών του Τσάρου. Ωστόσο, πέρασε πολύς χρόνος μέχρι να αναγεννηθεί από την πτώση της. Το 1847 ένα μνημείο για τη νίκη του Ρωσικού Στρατού στη Μάχη της Οστροουένκα υψώθηκε στις 26 Μαΐου 1831. Την εποχή της Ιανουαριανής Εξέγερσης, δεν έγιναν μάχες κοντά στην Οστροουένκα, καθώς ο Τσάρος τοποθέτησε ένα αρκετά μεγάλο ρωσικό απόσπασμα στην πόλη ανησυχώντας για ακόμη μία εξέγερση. Το 1864, μετά από διαταγή της ρωσικής κυβέρνησης, οι Βενεδικτίνοι εγκατέλειψαν την Οστροουένκα και τα κτίρια του μοναστηριού τέθηκαν υπό την εξουσία της ενορίας.
Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη κατάφερε να αναπτυχθεί, αλλά ήταν ακόμα μια σχετικά ασήμαντη μικρή πόλη. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κατέστρεψε τον ειρηνικό και μονότονο χαρακτήρα της. Η δήμευση και η καταναγκαστική εργασία κατέστρεψαν την οικονομία προκάλεσαν αύξηση των τιμών για βασικά προϊόντα και γενικά προκάλεσαν την παρακμή της πόλης. Το 1915, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο έδαφος του Πολωνικού Βασιλείου εντάθηκαν. Μέχρι τον Ιούλιο, η πόλη βρισκόταν στην πρώτη γραμμή κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Μεγάλης Υποχώρησης και τον Αύγουστο του 1915, οι Γερμανοί διέσχισαν τον ποταμό Νάρεφ και μπήκαν στην κατεστραμμένη πόλη. Την εποχή της γερμανικής κατοχής, η ζωή στην Οστροουένκα ήταν τόσο δύσκολη όσο και στην εποχή της ρωσικής κατοχής. Μεταξύ των ετών 1916 και 1918, οι Γερμανοί εκμεταλλεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό τα δάση για ξυλεία. Για να διευκολύνουν τη μεταφορά του ξύλου, κατασκεύασαν 40 χλμ. δρόμου από την Οστροουένκα προς το Μισίνιετς και μια σιδηροδρομική γραμμή στενού εύρους.
Μεσοπόλεμος
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επανίδρυση της ανεξάρτητης Πολωνίας το 1918, η πόλη έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Μπιαουίστοκ (1919-1939). Το 75% της πόλης καταστράφηκε. Νέα σχολεία και τμήματα άνοιξαν καθώς η πόλη ξαναχτίστηκε.
Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, η Οστροουένκα έγινε και πάλι κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στις 4 Αυγούστου 1920, οι σοβιετικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Χάικ Μπζισκιάν κατέλαβαν το οχυρό και «έσφαξαν τη νεοσυσταθείσα ομάδα ιππικού» του Στρατηγού Μπολέσουαφ Ρόγια. Ωστόσο, η σοβιετική κατοχή ήταν βραχύβια, καθώς ο Σοβιετικός 15ος Στρατός υποχώρησε στις 20 Αυγούστου, με τις πολωνικές δυνάμεις να βροντούν ανατολικά προς τα πρώην Πολωνο-Σοβιετικά σύνορα μετά τη Μάχη της Βαρσοβίας (1920).
Μετά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, η Οστροουένκα άρχισε να βιομηχανοποιείται. Ένας κινηματογράφος άνοιξε το 1923 και ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας το 1928. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1939, και οι δύο πλευρές της παραλίας του Νάρεφ οχυρώθηκαν.
Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Πλατεία Αγοράς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 10 Σεπτεμβρίου 1939 οι γερμανικές δυνάμεις έφτασαν στην Οστροουένκα. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν αμέσως έρευνες σε πολωνικά γραφεία και οργανώσεις. Υπό τη γερμανική κατοχή η πόλη προσαρτήθηκε απευθείας στη Γερμανία και το 1940 μετονομάστηκε σε Scharfenwiese για να αφαιρεθούν ίχνη πολωνικής προέλευσης. Οι Γερμανοί έδιωξαν την εβραϊκή της μειονότητα, η οποία αργότερα δολοφονήθηκε κυρίως στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. μικρογραφία|253x253εσ| Μνημείο του [[Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός|Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού]] Γρήγορα, ιδρύθηκε ένα πολωνικό κίνημα αντίστασης με ουσιαστική παρουσία ντόπιων. Εκκλησίες και σχολεία μετατράπηκαν σε εργαστήρια και εργοστάσια ελεγχόμενα από το Υπόγειο Κράτος. Οι υπόγειοι παρτιζάνοι άρχισαν να επιτίθενται και να καταστρέφουν γερμανικές οχυρώσεις μέσα και γύρω από την Οστροουένκα.
Οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτούργησαν μια δικαστική φυλακή, στην οποία κρατούσαν Πολωνούς που συνελήφθησαν στην πόλη και την κομητεία κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον. Στη συνέχεια, περίπου 500 Πολωνοί σφαγιάστηκαν στο κοντινό δάσος τον Ιανουάριο-Μάρτιο 1940. Στις 5–6 Απριλίου 1940, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν περαιτέρω μαζικές συλλήψεις περίπου 200 Πολωνών στην Οστροουένκα και σε κοντινά χωριά. Οι Γερμανοί λειτούργησαν επίσης στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη από το 1940 έως το 1944. Το Δεκέμβριο του 1940, η γερμανική αστυνομία απέλασε περίπου 1.150 Πολωνούς από το Οστροουένκα και το Βοϊτσεχοβίτσε (σημερινή συνοικία της Οστροουένκα), οι οποίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά σε ένα στρατόπεδο στο Ντζιαουντόβο και στη συνέχεια απελάθηκαν στις περιοχές της Κρακοβίας και του Ράντομ στο Γενικό Κυβερνείο. Σπίτια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Μια μειοψηφία πολιτών της Οστροουένκα δήλωσαν ότι είναι Φόλκσντοϊτσε και υπέγραψαν τη Volksliste. Οι Εβραίοι που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα μετανάστευσαν στο Ισραήλ. Αρκετοί ντόπιοι Εβραίοι διασώθηκαν από Πολωνούς, οι οποίοι τους έκρυψαν από τους Γερμανούς σε κοντινά χωριά. Η γερμανική κατοχή έληξε το Σεπτέμβριο του 1944 και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που είχε εγκατασταθεί από τη Σοβιετική Ένωση, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού τη δεκαετία του 1980.
Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας
Η Οστροουένκα ανέκαμψε πολύ αργά από τον πόλεμο. Ένα σχέδιο που δημιουργήθηκε από τις κομμουνιστικές αρχές, το οποίο επέτρεψε τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης στην Πολωνία, έδωσε στον Οστροουένκα μια ευκαιρία για ανάπλαση. Η Οστροουένκα έγινε κεντρική πόλη της περιοχής της Βαρσοβίας. Το 1959 κατασκευάστηκε εργοστάσιο κυτταρίνης και χαρτιού. Στη συνέχεια, ένα διυλιστήριο λυμάτων κατασκευάστηκε κατά μήκος των όχθεων του Νάρεφ, το οποίο υποτίθεται ότι διατηρούσε το νερό στο Νάρεφ καθαρό χωρίς να καταστρέφει τη βιολογική του ζωή. Το 1973 κατασκευάστηκε ένα κυψελωτό εργοστάσιο σκυροδέματος στην περιοχή Βοϊτσεχοβίτσε. Οι νέες θέσεις εργασίας έφεραν ανθρώπους στην πόλη και προκάλεσαν την ανάπτυξη της βιομηχανίας τροφίμων. Κατά τη δεκαετία του 1970 άνοιξε ένα νέο εργοστάσιο, το «Future», που παρήγαγε ξύλινα είδη. Κατασκευάστηκε μια νέα πισίνα, ένα γήπεδο 5.000 θεατών και ένα παραθεριστικό θέρετρο. Κατασκευάστηκε νέο νοσοκομείο.
Οστροουένκα από το 1989
Το 1989 η πόλη εισήλθε σε μια νέα εποχή καπιταλισμού, η οποία κράτησε μέχρι σήμερα. Την ίδια χρονιά παραχωρήθηκαν στην Οστροουένκα επαρχιακά δικαιώματα. Το εργοστάσιο χαρτιού Cellulose συρρικνώθηκε μαζικά μετά την ιδιωτικοποίηση. Το εργοστάσιο Future χρεοκόπησε, αλλά άνοιξαν μικρές εγκαταστάσεις υπηρεσιών για τους μέσους ανθρώπους να επενδύσουν τα χρήματά τους. Ένα νέο νοσοκομείο χτίστηκε τον νέο αιώνα. Αναπτύχθηκε και η οικονομία. Κατασκευάστηκαν τρία νέα εμπορικά περίπτερα. Η «Cellulose» άλλαξε το όνομά της σε «Intercell» και το εργοστάσιο κυψελωτού σκυροδέματος αγοράστηκε από την εταιρεία Ytong. Το κέντρο της πόλης άρχισε να εκπληρώνει εμπορικές λειτουργίες.
Το 1996, μια δεύτερη μόνιμη γέφυρα, η Γέφυρα «Αντόνι Μανταλίνσκι», κατασκευάστηκε. Το 1999 η πόλη έγινε επαρχιακή πόλη. Ένα νέο υδάτινο πάρκο άνοιξε το Σεπτέμβριο του 2010. Αυτή τη δεκαετία σχεδιάζεται να κατασκευαστεί εκσυγχρονισμός του γηπέδου της πόλης ή ακόμα και ένα εντελώς νέο γήπεδο, ενώ αυτή τη στιγμή κατασκευάζονται δύο νέα σύγχρονα γήπεδα προπόνησης ποδοσφαίρου. Ένας νέος σταθμός ηλεκτροπαραγωγής άνοιξε το 2015, παράγοντας 1.000 MW ηλεκτρικής ενέργειας. Επίσης, ο υφιστάμενος σταθμός ηλεκτροπαραγωγής προγραμματίζεται να εκσυγχρονιστεί την επόμενη δεκαετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μασοβίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Μασοβίας (1526-1795) Κατηγορία:Κυβερνείο Γουόμζα Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Στέφανος Τζουμάκας
Ο Στέφανος Τζουμάκας (Καταρράκτης Άρτας, 1946) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, πρώην βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1946 στον Καταρράκτη Άρτας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1973 ήταν από τους πρωταγωνιστές της κατάληψης της Νομικής και στη συνέχεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ενάντια στη Χούντα των Συνταγματαρχών. Για μεγάλο διάστημα δρούσε στην παρανομία, και τελικά συνελήφθη. Υπέστη βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, από το οποίο εξήλθε με ρήξη αριστερού πνεύμονα, σπασμένα πλευρά, και ακατάσχετες αιμοπτύσεις. Βγήκε ξανά στην παρανομία. Τον Ιούλιο του 1974 εγκατέλειψε το καθεστώς παρανομίας και εμφανίστηκε οικειοθελώς σε στρατιωτική μονάδα μόλις κηρύχτηκε η επιστράτευση για να πολεμήσει εθελοντικά στην Κύπρο, αλλά οι καταρρέοντες τότε χουντικοί αξιωματικοί αρνήθηκαν να τον δεχτούν στο στράτευμα.
Ως υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών είχε γίνει γνωστός για τη σύγκρουσή του με ορισμένες προνομιούχες ομάδες της Ολυμπιακής Αεροπορίας, για τις οποίες χρησιμοποίησε τον όρο «ρετιρέ», που βρήκε μεγάλη απήχηση.
Στις 12 Ιανουαρίου 2012 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Στις 24 Ιουλίου του 2013 ανακοίνωσε ότι θα προβεί σε ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, υπογράφοντας δελτίο τύπου ως «Πρωτοβουλία για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού Κόμματος», το οποίο στην πορεία μετονομάστηκε ως Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το κόμμα συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014 συγκεντρώνοντας 11.062 ψήφους που αντιστοιχούν στο 0,19% των εγκύρων ψήφων. Το 2019 συνεργάστηκε με το ΣΥΡΙΖΑ, κατόπιν πρόσκλησης του Αλέξη Τσίπρα σε συστράτευση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων και το 2022 ορίστηκε επικεφαλής της Επιτροπής Πολιτικής Στρατηγικής και Ανάλυσης.
Στις 15 Ιουλίου 2023, ο Στέφανος Τζουμάκας έκανε γνωστό με επιστολή του ότι θέτει υποψηφιότητα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στις εσωκομματικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Παναγιώτα Ρόγκα
Η Παναγιώτα (Πέννυ) Ρόγκα (γεν. 4 Ιουλίου 1987, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Λίμπερο στον Παναθηναϊκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Πανναξιακού
BMW E65
Η BMW Σειρά 7 E65 / E66 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Νοέμβριο του 2001 έως τον Σεπτέμβριο του 2008. Αντικατέστησε τη BMW E38 και τελικώς αντικαταστάθηκε στα τέλη του 2008 από τη BMW F01. Χρονολογικά, η Ε65 / E66 ήταν η τέταρτη γενιά της Σειράς 7. Συνολικά κατασκευάστηκαν 343.073 αντίτυπα σειράς E65 / E66 στα 7 έτη παραγωγής της, αριθμός ελαφρά μεγαλύτερος από αυτόν του προκατόχου του.
Ονοματολογία
Κυκλοφόρησε σε 4 εκδόσεις:
Αν και εκδοχές με μακρύτερο μεταξόνιο, όπως επίσης και θωρακισμένες από το εργοστάσιο, είχαν υπάρξει και σε παλαιότερες γενιές της Σειράς 7, η E65 ήταν η πρώτη γενιά με ξεχωριστούς κωδικούς για την κάθε εκδοχή.
Εισαγωγή
Η εξέλιξη του μοντέλου ξεκίνησε στις αρχές του 1996, ενώ στις αρχές του 1997 ο τότε επικεφαλής της σχεδίασης, Chris Bangle, προκήρυξε έναν σχετικό διαγωνισμό για την αισθητική εμφάνιση της νέας Σειράς 7. Μετά από έναν σκληρό συναγωνισμό μεταξύ 20 σχεδιαστών, την άνοιξη του 1998 επελέγη ένα ριζοσπαστικό ντιζάιν, τόσο εξωτερικά, όσο και στο σαλόνι, που είχε μόλις διαμορφωθεί από τον Adrian van Hooydonk. Στο ντιζάιν που επελέγη επίσημα, στη συνέχεια, έως και τον Ιανουάριο του 1999, υπήρξαν κάποιες ακόμα τελικές πινελιές από τον επικεφαλής Chris Bangle. Η εξέλιξη του αυτοκινήτου ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2001, μετά και τις τελευταίες τεχνολογικές προσθήκες.
Τελικώς, η τέταρτη γενιά της Σειράς 7 αποκαλύφθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2001, αν και τότε δεν συγκέντρωσε την αναμενόμενη δημοσιότητα, καθώς το Σαλόνι αυτό έτυχε να ανοίξει στις 11 του μηνός, την ίδια ημέρα που εκδηλώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, φαινόμενο που έπληξε τότε και όλα τα μοντέλα αυτοκινήτων που έκαναν πρεμιέρα στο Σαλόνι αυτό. thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη BMW 745 Li του 2002 στο Δουβλίνο, Ιρλανδία, σε φωτογραφία τον Απρίλιο του 2012.]]
Εκδοχές και κινητήρες
Αρχικά κυκλοφόρησε μόνο η στάνταρ εκδοχή αμαξώματος Ε65 και μόνο με τα μοντέλα 735i (ισχύος 272 hp) και 745i (ισχύος 333 hp), αμφότερα με βενζινοκινητήρες V8, αν και ειδικότερα στις ΗΠΑ ξεκίνησε αποκλειστικά με την έκδοση 745i (όπως προαναφέρθηκε). Τoν Απρίλιο του 2002, κυκλοφόρησε διεθνώς και η εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο E66, με ένα επιπλέον L στο όνομα της κάθε έκδοσης: 735Li και 745Li. Μάλιστα ήταν η πρώτη στην ιστορία Σειρά 7 που άλλαξε την σειρά των γραμμάτων στις εκδόσεις με μακρύτερο μεταξόνιο από 7xxiL σε 7xxLi.
Λίγους μήνες μετά, ακολούθησαν οι εκδόσεις με κινητήρες ντίζελ 730d και 740d, με σύστημα ψεκασμού common-rail δεύτερης γενιάς, αρχικά μόνο με το στάνταρ μεταξόνιο. Το φθινόπωρο του 2002, η παλέτα συμπληρώθηκε από την νέα 760i/760Li, με κινητήρα βενζίνης, κυβισμού 5.972 cm³ V12 και 48-βάλβιδο, ισχύος 445 hp στις 6.000 στροφές το λεπτό, με άμεσο ψεκασμό και, για πρώτη φορά, με πλήρως μεταβλητό έλεγχο βαλβίδων Valvetronic.
Την άνοιξη του 2003, πάντως, προστέθηκε και μια βασική έκδοση 730i/730Li, με κινητήρα 2.979 cm³ και 6-κύλινδρο σε σειρά (I6).
Κιβώτια ταχυτήτων
thumb|right|Το σαλόνι και το ταμπλό μιας BMW E65 745i. Σημειωτέον ότι οι πλευρικοί αερόσακοι οροφής έγιναν μεγαλύτερου όγκου από το προηγούμενο μοντέλο.
Καινοτομίες
thumb|right|Το σαλόνι της προηγούμενης BMW E65 745i. Σημειώστε τα κουμπιά ελέγχου των καθισμάτων, τα οποία ήταν στο κεντρικό υποβραχιόνιο ανάμεσα στα 2 μπροστινά καθίσματα.
Όπως προαναφέρθηκε όλοι οι κινητήρες της Σειράς E65 / Ε66 συνδυάζονταν αποκλειστικά με 6-τάχυτα αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων, πλήρως ηλεκτρονικά ελεγχόμενα και μάλιστα το E65 / Ε66 ήταν το πρώτο στην ιστορία αυτοκίνητο παγκοσμίως με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Ελέγχεται από έναν μικρό μοχλό πίσω από το τιμόνι και πάνω στην κολώνα του τιμονιού, ή με κουμπιά στο τιμόνι όταν επιλέγεται ο χειροκίνητος έλεγχος.
Στο σημείο που βρίσκεται παραδοσιακά ο λεβιές ταχυτήτων, τοποθετήθηκε το καινοτόμο σύστημα iDrive. Για την ακρίβεια, το iDrive λειτουργεί με το λειτουργικό σύστημα Windows CE της Microsoft και ελέγχεται από ένα περιστροφικό ποντίκι, μέσω ποικιλίας κινήσεων joystick / ολίσθηση / πάτημα. Με το σύστημα αυτό ρυθμίζεται το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης GPS, ο κλιματισμός, το ηχοσύστημα και η πρόσβαση στο Διαδίκτυο - όλα στάνταρ στην Ε65 / Ε66. Όλες οι σχετικές ενδείξεις ενσωματώθηκαν στην κεντρική οθόνη, που είχε τοποθετηθεί στο πάνω μέρος της κεντρικής κονσόλας, η οποία ενημέρωνε τον οδηγό και για την κατάσταση του κινητήρα. Στην πράξη, ωστόσο, το σύστημα αυτό απέσπασε και τότε και στα νεότερα χρόνια αρνητικά σχόλια, καθώς αρχικά απεδείχθη ιδιαίτερα δύσκολο στη χρήση από τους οδηγούς, αν και στα μεταγενέστερα μοντέλα της BMW έγινε σταδιακά πιο εύχρηστο.
Για την ακρίβεια, η πρώτη γενιά του iDrive βασιζόταν σε CD-ROM, αλλά τον Μάρτιο του 2003 καθιέρωσε DVD, καθώς και μια ταχύτερη Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας (Central Processing Unit - CPU) με έναν ταχύτερο μικροεπεξεργαστή (microprocessor) και προστέθηκαν δύο πλήκτρα πίσω από το ποντίκι, το «Menu» και το «Customisable» (απεικονιζόταν με έναν ρόμβο), για ακόμα ευκολότερο έλεγχο. Με την ανανέωση της E65 / E66 τον Απρίλιο του 2005, προστέθηκαν και δύο νέα πλήκτρα, πίσω από τα προαναφερθέντα, για την εύκολη αλλαγή ραδιοφωνικών σταθμών και για να παρακάμπτονται τραγούδια, με σκοπό να επιλέγονται απευθείας τα επιθυμητά τραγούδια, ενώ η προαιρετική επιλογή της φαρδύτερης οθόνης των 8,8 ιντσών απέκτησε μια πιο φωτεινή οθόνη.
Άλλες καινοτομίες που εισήχθησαν για πρώτη φορά στην E65 / E66, την τότε ναυαρχίδα της BMW ήταν:
Ανανέωση του 2005
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη BMW E66 760Li του 2007 στο Τόκιο.]] thumb|right|Το πίσω μέρος της προηγούμενης E66 760Li στο [[Τόκιο.]]
Ως απάντηση στα επικριτικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό που είχε πυροδοτήσει αρχικά το ριζοσπαστικό ντιζάιν της Ε65 / Ε66, τον Απρίλιο του 2005 υπέστη ένα έντονο λίφτινγκ στην εξωτερική εμφάνιση, που έγινε κάπως πιο συμβατική. Ταυτόχρονα, όλοι οι κινητήρες της, εκτός από τον κορυφαίο 6.0 λίτρων V12, υπέστησαν εκσυγχρονισμό. Οι εκδόσεις 735i/735Li και 745i/745Li αντικαταστάθηκαν από τις νέες 740i/740Li και 750i/750Li, με νέους κινητήρες, κυβισμών αντίστοιχων με τα ονόματα. Η βασική έκδοση 730i απέκτησε έναν νέο 6-κύλινδρο σε σειρά (I6) κινητήρα 2.996 cm³, ισχύος 258 hp στις 6.600 στροφές το λεπτό, έναντι 231 hp στις 5.900 στροφές το λεπτό του προηγούμενου 6-κύλινδρου σε σειρά κινητήρα. Μεταξύ των πετρελαιοκίνητων μοντέλων, η έκδοση 740d αντικαταστάθηκε από την 745d, ενώ η 730d απέκτησε και εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο, την 730Ld. Οι 730d/730Ld και 745d εξοπλίστηκαν με τεχνολογία common-rail τρίτης γενιάς. Η 745d έφερε διπλό υπερσυμπιεστή (bi-turbo) και η 730d έναν υπερσυμπιεστή (turbo).
Επίσης, εμφανίστηκε το πακέτο Adaptive Drive, που έφερε αμορτισέρ με ρυθμιζόμενη δύναμη απόσβεσης. Το σύστημα iDrive απλοποιήθηκε και έγινε πιο φιλικό στη χρήση για τον οδηγό, η οθόνη του απέκτησε πιο καθαρά και ευανάγνωστα γραφικά, ενώ το περιστροφικό ποντίκι χειρισμού του απέκτησε δερμάτινη επιφάνεια. Ο αισθητήρας βροχής για τους υαλοκαθαριστήρες (αρχικά ήταν έξτρα) και οι προβολείς αυτόματης λειτουργίας και προσαρμογής (είχαν εισαχθεί τη σεζόν / model year του 2003, ως έξτρα) έγιναν πλέον στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις της BMW E65 / E66.
Στα τέλη του 2005, εμφανίστηκε προαιρετικό Σύστημα Νυχτερινής Όρασης (γνωστό επίσημα ως BMW night vision), με υπέρυθρους αισθητήρες και με απόσταση απεικόνισης τα 300 μέτρα. Ταυτόχρονα, εισήχθησαν και αυτορυθμιζόμενα μακρινά φώτα (τα λεγόμενα BMW high-beam assistant), ένα σύστημα στο οποίο τα μακρινά φώτα ενεργοποιούνται αυτόματα στο σκοτάδι και προσωρινά απενεργοποιούνται όταν ανιχνεύονται οχήματα που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση.
BMW Hydrogen 7
thumb|right|BMW Hydrogen 7 E68 μπροστά από την [[Πύλη του Βρανδεμβούργου, σε φωτογραφία τον Ιούνιο του 2009.]]
Ιστορικά, η BMW E68 ήταν τυπικώς ένα υβριδικό μοντέλο, καθώς μπορούσε να καταναλώνει βενζίνη ή υγρό υδρογόνο, κατ' επιλογήν του οδηγού. Τελικώς όμως, η E68 κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα και σε πολύ λίγες χώρες, και κυρίως για πειραματικούς σκοπούς. Επίσης διατέθηκε και σε κάποιους VIP και γενικώς σε επώνυμα πρόσωπα, με σκοπό την αυτοπροβολή της ευαισθησίας τους για την οικολογία και την κλιματική αλλαγή.
Ετήσια παραγωγή
thumb|right|Ο πίνακας οργάνων μιας BMW Hydrogen 7 E66 (κωδικός E68). thumb|right|BMW Hydrogen 7 στο [[Οντάριο, Καναδάς τον Φεβρουάριο του 2007.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E65 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Λουί Ρενώ (νομικός)
Ο Λουί Ρενώ (21 Μαΐου 1843 – 8 Φεβρουαρίου 1918) ήταν Γάλλος νομικός και εκπαιδευτικός. Το 1907 κέρδισε (μαζί με τον ιταλό Ερνέστο Τεοντόρο Μονέτα) το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Ο Ρενώ γεννήθηκε στο Ωτέν. Από το 1868 έως το 1873 ο Ρενώ δίδαξε ρωμαϊκό και εμπορικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Ντιζόν. Από το 1873 μέχρι το θάνατό του ήταν καθηγητής της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Το 1881 ξεκίνησε να διδάσκει διεθνές δίκαιο στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1890 έγινε νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών. Αυτή η θέση δημιουργήθηκε για τον Ρενώ. Εκεί ο Ρενώ ερεύνησε εξονυχιστικά τη γαλλική εξωτερική πολιτική υπό το φως του διεθνούς δικαίου. Εκπροσώπησε τη χώρα του σε σημαντικές διασκέψεις, όπως στις διασκέψεις για την υπογραφή των Συμβάσεων της Χάγης (1899 και 1907) και τη Ναυτική Διάσκεψη του Λονδίνου των 1908-09.
Ο Ρενώ εργάστηκε και ως διαιτητής. Μερικές γνωστές υποθέσεις στις οποίες εργάστηκε ο Ρενώ ήταν οι παρακάτω: υπόθεση του Ιαπωνικού Φόρου Κατοικίας του 1905, υπόθεση Καζαμπλάνκα του 1909, υπόθεση Σαρβαρκάρ του 1911, υπόθεση Καρχηδόνας του 1913, υπόθεση Μανούμπα του 1913. Μεταξύ των γραπτών του βρίσκονται άρθρα και μονογραφίες σχετικά με εξειδικευμένα θέματα του διεθνούς δικαίου. Μαζί με τον φίλο και συνάδελφο του Γ. Λιόν-Καέν, δημοσίευσαν πολλά έργα για το εμπορικό δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης μιας δίτομης συλλογής, μιας οκτάτομης πραγματείας και ενός εγχειριδίου που ανατυπώθηκε πολλές φορές.
Το 1879 ο Ρενώ δημοσίευσε την "Εισαγωγή στη Μελέτη του Διεθνούς Δικαίου". Το 1917 δημοσίευσε το έργο του "Πρώτες Παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από τη Γερμανία", ένα έργο που αναφερόταν στην γερμανική εισβολή εναντίον του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, κατά παράβαση των υποχρεώσεων της Γερμανίας όπως συμφωνήθηκαν σε προηγούμενες συμφωνίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ (ταινία, 2005)
Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ (αγγλικά: Mr. & Mrs. Smith) είναι κινηματογραφική ταινία δράσης κωμωδίας, που σκηνοθετήθηκε από τον Νταγκ Λίμαν και γράφτηκε από τον Σάιμον Κίνμπεργκ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μπραντ Πιτ και Αντζελίνα Τζολί, ως ένα νωχελικό παντρεμένο ζευγάρι δολοφόνων, στους οποίους ανατίθεται, από αντίπαλα πρακτορεία, να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο. Η ταινία έγινε εισπρακτική επιτυχία, και είναι επίσης γνωστή για την πραγματική σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ των πρωταγωνιστών. Στην Ελλάδα, η ταινία ήταν η δεύτερη του 2005 με τα περισσότερα έσοδα, πριν το Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Regency Enterprises Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ
2616 Λέσυα
Η Λέσυα (Lesya) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Ουκρανής ποιήτριας και συγγραφέως Λέσυα Ουκραΐνκα (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Λαρίσα Πέτριβνα Κόσατς-Κβίτκα).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Λέσυα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λεσυα
Αλέξιος Φιλανθρωπινός
Ο Αλέξιος Φιλανθρωπινός Ταρχανειώτης ή Φιλανθρωπηνός ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός, που σημείωσε εντυπωσιακές επιτυχίες κατά των Τουρκομάνων στα τέλη του 13ου αιώνα. Με τον Φιλανθρωπινό επιχειρήθηκε η πιο πολλά υποσχόμενη προσπάθεια ανακατάληψης της Μικράς Ασίας από τους Βυζαντινούς κατά την Παλαιολόγειο περίοδο. Η προσπάθεια όμως δεν τελεσφόρησε, λόγω της στάσης στην οποία εξωθήθηκε και είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη και τύφλωσή του.
Καταγωγή και ανέλιξη
Γονείς του Αλεξίου Φιλανθρωπινού ήταν ο Μιχαήλ Ταρχανειώτης (γιος της Μαρίας Μάρθας Παλαιολογίνας, αδερφής του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, και του Νικηφόρου Ταρχανειώτη) και η Μαρία Φιλανθρωπινή, κόρη του στρατηγού Αλεξίου Δούκα Φιλανθρωπινού ο οποίος είχε επιδείξει αξιόλογη δράση υπό τους αυτοκράτορες Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη και Μιχαήλ Η'. Γεννήθηκε περί το 1270 και σε νεαρή ηλικία (αρχές δεκαετίας του 1290) έλαβε τον τίτλο του πιγκέρνου από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο. Με τον τίτλο αυτό εστάλη στη Μικρά Ασία (Μάρτιος 1293), όπου διορίστηκε αρχηγός ολόκληρου του στρατού της Ανατολής και διοικητής της βυζαντινής Μ. Ασίας εκτός των παραλίων της Ιωνίας. Κόρη του ήταν η Μαρία.
Η κατάσταση στη Μικρά Ασία
Η κατάσταση στη Μικρά Ασία, ήδη από τις ημέρες του Μιχαήλ Η', είχε επιδεινωθεί δραματικά. Η αδιαφορία της κυβέρνησης και η προσκόλληση του μικρασιατικού πληθυσμού στη δυναστεία των Λασκαριδών (που εκφράστηκε με την ευρεία υποστήριξη του πατριάρχη Αρσενίου στη διαμάχη του τελευταίου με τον Μιχαήλ Η) είχε ως συνέπεια την αναίρεση των επιτευγμάτων των τελευταίων, ιδίως του Ιωάννη Γ' Βατάτζη. Η χώρα ερημωνόταν από τις επιδρομές των τουρκομανικών φυλών που πλέον έφταναν μέχρι τα παράλια του Αιγαίου. Ωστόσο, η κατάσταση ήταν ακόμη ρευστή (λόγω του περιορισμένου δυναμικού των τελευταίων όπως και των συνεχών ενδοτουρκικών συγκρούσεων) και μια συνεπής πολιτική εκ μέρους των Βυζαντινών, πιθανώς θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση υπέρ της αυτοκρατορίας.
Η δράση του Φιλανθρωπινού στη Μικρά Ασία
Τον πρώτο χρόνο ο Αλέξιος μάλλον τον αφιέρωσε στην αναδιοργάνωση της περιοχής και του στρατού του, καθώς οι πηγές δεν αναφέρουν σημαντικές επιτυχίες. Ο στρατός του αποτελείτο, μάλλον, από ελαφρώς οπλισμένα τμήματα (αφού αυτό απαιτούσε τόσο η δύσκολη οικονομική κατάσταση του βυζαντινού κράτους όσο και οι Τουρκομάνοι ιπποτοξότες που, κατά κύριο λόγο, είχε να αντιμετωπίσει). Σ’ αυτά προστέθηκαν και αρκετοί Κρήτες πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί στη Μ. Ασία.
Οι εντυπωσιακές επιτυχίες του Φιλανθρωπινού αρχίζουν την άνοιξη του 1294. Κατέλαβε αρκετά οχυρά που κατείχαν οι Τούρκοι, ενώ συνάμα εξασφάλισε την άμυνα διαφόρων περιοχών. Επίσης η πόλη Αχυράους απαλλάχθηκε από την πίεση των Τούρκων, οι οποίοι ενέκυψαν με προτάσεις ειρήνης. Η έκταση των επιτυχιών φαίνεται από το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας και οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης κατεπλάγησαν από τις απρόσμενες εξελίξεις στο ανατολικό μέτωπο. Το φθινόπωρο του 1295 κατελήφθη η Μίλητος και πλήθος λαφύρων εστάλησαν στην Πόλη. Όπως αναφέρουν σύγχρονες πηγές κατά την περίοδο εκείνη στην Κωνσταντινούπολη ένας Τούρκος δούλος άξιζε λιγότερο από ένα πρόβατο.
Παράλληλα με τις πολεμικές επιχειρήσεις, ο Φιλανθρωπινός επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση της Δυτικής Μ. Ασίας. Κάλεσε πολλούς πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στις ευρωπαϊκές επαρχίες του κράτους, να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Έτσι, αρκετές περιοχές που είχαν εγκαταλειφθεί και ερημωθεί ξανακατοικήθηκαν και αναζωογονήθηκαν. Για να σταθεροποιηθεί η ευνοϊκή κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, ο Αλέξιος ζήτησε από τον αυτοκράτορα βοήθεια και φορολογικές απαλλαγές για τη Μ. Ασία, αλλά δεν πέτυχε κάποια ουσιαστική συνδρομή πέραν από υποσχέσεις. Ωστόσο είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των στρατιωτών του και των κατοίκων της περιοχής, κάτι που για τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολο (για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω). Στο πρόσωπό του οι Μικρασιάτες αναγνώρισαν έναν έντιμο και δραστήριο άνθρωπο σε αντίθεση με την κεντρική διοίκηση που την έβλεπαν ως φοροσυλλεκτικό μηχανισμό. Ακόμη και αρκετοί Τούρκοι, μετά τις πρώτες επιτυχίες τού Αλεξίου και εκτιμώντας τη μεγαλοψυχία και τη μετριοπάθειά του, προσχώρησαν στον στρατό του.
Στάση του Φιλανθρωπινού
Οι επιτυχίες του Φιλανθρωπινού, όμως, προκάλεσαν αντιζηλίες και έχθρες στο περιβάλλον του αυτοκράτορα. Κυριότερος αντίζηλος ήταν ο διοικητής των ακτών της Ιωνίας, Λιβαδάριος. Οι στρατιώτες του Αλεξίου ανησυχούσαν ότι ο αρχηγός τους θα πέσει θύμα δολοφονίας από την αυλή, αν και ο αυτοκράτορας κάθε άλλο παρά το κακό του ανιψιού του ήθελε. Τελικά, υπό την πίεση στρατιωτών και πολιτών και παρά τη θέλησή του, ο Φιλανθρωπινός στασίασε, στις αρχές του 1296. Ο αυτοκράτορας ένιωσε μεγάλη πικρία για το γεγονός και προχώρησε σε διαπραγματεύσεις, προσφέροντάς του Αλεξίου τον τίτλο του καίσαρος. Ο Λιβαδάριος όμως, για να κερδίσει την αυτοκρατορική εύνοια δωροδόκησε κάποιους από τους στρατιώτες του Φιλανθρωπινού, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη δυσαρέσκεια των οπαδών του τελευταίου για την αναποφασιστικότητά του, τον συνέλαβαν και τον τύφλωσαν.
Έπειτα από αυτό, ο Φιλανθρωπινός φυλακίστηκε. Εμφανίζεται ξανά το 1323, όταν κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα εστάλη στη Μ. Ασία και έπεισε τους Τούρκους να άρουν την πολιορκία της Φιλαδέλφειας. Απελευθερώθηκε οριστικά με επέμβαση του πατριάρχη Ησαΐα το 1333, μετά τον θάνατο του Ανδρόνικου Β' (1332), και εξορίστηκε στη Λέσβο, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Ο Μιχαήλ Βασίλγεβιτς Αλεξέγιεβ (ρωσ.: Михаил Васильевич Алексеев, 15 Νοεμβρίου 1857 - 8 Οκτωβρίου 1918) ήταν στρατηγός του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Μεταξύ των ετών 1915 και 1917 υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου υπό τον Τσάρο Νικόλαο Β' της Ρωσίας, ενώ μετά την Φεβρουαρινή Επανάσταση έγινε Αρχιστράτηγος υπό την Προσωρινή Κυβέρνηση της Ρωσίας από τον Μάρτη μέχρι τον Μάη του 1917. Αργότερα, ο Αλεξέγιεβ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του Εθελοντικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και απεβίωσε το 1918 μετά από καρδιακή ανακοπή, ενώ πολεμούσε τους Μπολσεβίκους στον Βόλγα.
Βιογραφικό
Ο Αλεξέγιεβ γεννήθηκε στο Τβερ. Ο πατέρας του, Βασίλι Αλεξέγιεβ, ήταν Λοχαγός του 64ου Συντάγματος του Καζάν. Το 1873, ο Αλεξέγιεβ υπηρέτησε ως εθελοντής στο 2ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων του Ροστόβ. Αποφοίτησε από τη Σχολή Πεζικού της Μόσχας το 1876 και υπηρέτησε ως σημαιοφόρος στο 64ο Σύνταγμα του Καζάν. Υπηρέτησε πλησίον του Στρατηγού Μιχαήλ Σκόμπελεβ στον Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-1878 και τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Πλέβεν της Βουλγαρίας. Προήχθη σε Υπολοχαγό τον Ιανουάριο του 1881 και σε Λοχαγό τον Μάη του 1883.
Citroën Ami
Το Citroën Ami (στα γαλλικά «φίλος») ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, μεταξύ του 1961 και του 1978. Για αρκετά χρόνια ήταν το νούμερο 1 σε πωλήσεις μοντέλο στη Γαλλία, ενώ η συνολική παραγωγή του έφτασε τα 1.840.396 αντίτυπα.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Βιογραφικό
Ολοκληρώνοντας τη φοίτηση του στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου, υπηρέτησε ως Ανώτερος Υπασπιστής του Επιτελείου του 1ου Σώματος Στρατού στην Στρατιωτική Περιοχή της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα ήταν Καθηγητής του Τμήματος της Στρατιωτικής Ιστορίας από το 1898 μέχρι το 1904. Τον Μάρτη του 1904 προήχθη στο αξίωμα του Υποστράτηγου.
Citroën Ami
Εναλλακτική λαϊκή ονομασία
Ειδικότερα μάλιστα στη Γαλλία, το Citroën Ami 6 αναφερόταν συχνά με το όνομα Citroën 3CV (γαλλικά: trois chevaux, «τρεις ίπποι»). Αυτή η ονομασία δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ επίσημα από τη Citroën, αλλά γνώρισε απήχηση στην καθημερινότητα, σαν μια αντιδιαστολή ως προς το φθηνότερο Citroën 2CV (γαλλικά: deux chevaux, «δύο ίπποι», από τους δύο φορολογήσιμους ίππους) και όχι ως αναφορά στους πραγματικούς φορολογήσιμους ίππους όπου υπαγόταν το Ami 6.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Με την έναρξη του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, τον Οκτώβριο του 1904, ο Αλεξέγιεβ ανέλαβε τη θέση Στρατηγού Επιμελητή της 3ης Ρωσικής Στρατιάς της Μαντζουρίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου έλαβε το Χρυσό Ξίφος Δι' Ανδρείας, το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Στανισλάβου και το παράσημο του Τάγματος της Αγίας Άννας.
Citroën Ami
Εναλλακτική λαϊκή ονομασία
Συγκεκριμένα, τα νούμερα αντιστοιχούσαν στο Γαλλικό σύστημα φορολόγησης, σύμφωνα με το οποίο ο κυβισμός των 602 cm³ του κινητήρα του Ami ήταν στα 3CV και μάλιστα ήταν μόλις λίγο μικρότερος από το όριο των 610 cm³, όπου άρχιζε η τάξη φορολόγησης 4CV. Επίσης, το ανεπίσημο όνομα 3CV χρησιμοποιήθηκε μόνο για την αρχική εκδοχή, το Ami 6, ενώ ουδέποτε για την μεταγενέστερη έκδοση, το Ami 8.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Μετά τον πόλεμο έγινε ο πρώτος Ανώτερος Επιμελητής της Κύριας Διεύθυνσης του Γενικού Επιτελείου, ενώ παρέμεινε στη θέση του Καθηγητή της Ακαδημίας του Γενικού Επιτελείου. Το 1908 έγινε Αρχηγός του Επιτελείου της Στρατιωτικής Περιοχής του Κιέβου και προήχθη σε Αντιστράτηγο. Το 1912, ο Αλεξέγιεβ ανέλαβε τη διοίκηση του 13ου Σώματος Στρατού.
Citroën Ami
Αρχική ιδέα και εξέλιξη
Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1950 η Citroën είχε μόλις δύο (μη επαγγελματικά) μοντέλα στην παλέτα της, τα οποία μάλιστα ήταν στα δύο άκρα των τάξεων μεγέθους και τιμής: το μικρό και οικονομικό Citroën 2CV και το μεγάλο και πολυτελές Citroën DS (το γνωστό στην Ελλάδα ως βάτραχος). Παρά την προσθήκη, το 1956, μιας φθηνότερης εκδοχής του DS, που διατέθηκε ως Citroën ID, το πρόβλημα δεν φάνηκε να αμβλύνεται.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αλεξέγιεβ ανέλαβε τη διοίκηση του Επιτελείου του Νοτιοδυτικού Μετώπου (3η, 4η και 8η Στρατιά) και σχεδίασε τη ρωσική επίθεση στη Γαλικία. Παράλληλα έλαβε το παράσημα του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ' Τάξεως. Τον Μάρτη του 1915, ο Αλεξέγιεβ έγινε Διοικητής του Νοτιοδυτικού Μετώπου.
Citroën Ami
Αρχική ιδέα και εξέλιξη
Ως αποτέλεσμα, η Citroën αποφάσισε να εξελίξει ένα νέο μοντέλο, προκειμένου να καλύψει το κενό αυτό και να επεκταθεί στην τότε ιδιαίτερα κερδοφόρα κατηγορία των αυτοκινήτων πόλης, καθώς ένα σημαντικό μέρος του αγοραστικού κοινού επιζητούσε πλέον κάπως μεγαλύτερα και λιγότερο «σπαρτιατικά» μοντέλα από το 2CV.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ο Μέγας Δούκας Νικολάι Νικολάγεβιτς της Ρωσίας αντικαταστάθηκε από τον Τσάρο Νικόλαο Β' στη θέση του Αρχιστράτηγου του Ρωσικού Στρατού τον Αύγουστο του 1915, ο Αλεξέγιεβ ανέλαβε τη θέση του Αρχηγού του Επιτελείου του Γενικού Στρατηγείου (Στάβκα) και τη διοίκηση όλων των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Υπηρέτησε σ' αυτή τη θέση από τον Αύγουστο του 1915 μέχρι τον Μάρτη του 1917.
Citroën Ami
Αρχική ιδέα και εξέλιξη
Το μοντέλο εξελίχθηκε με βάση την πλατφόρμα του 2CV, αλλά με εντελώς διαφορετικό εξωτερικό ντιζάιν, μια ελαφρά αύξηση στο μήκος και στο πλάτος, ένα πιο σύγχρονο ταμπλό και με πολλές μηχανολογικές αναβαθμίσεις. Η κυριότερη, ήταν η κατασκευή και τοποθέτηση ενός ισχυρότερου κινητήρα, προκειμένου να ανταποκριθεί στο αυξημένο βάρος, καθώς ο τότε κινητήρας του 2CV των 425 cm³ ήταν εμφανώς ανεπαρκής για μεγαλύτερο μοντέλο.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ως Αρχηγός Επιτελείου, ο Αλεξέγιεβ ήταν παραδοσιακός και ανίκανος να υιοθετήσει τακτικές αλλαγές και τεχνικές ενός σύγχρονου πολέμου. Ήταν επίσης ανίκανος να αλλάξει το πολιτικό σύστημα που προωθούσε ανίκανους διοικητές μέσω του νεποτισμού, της αιγίδας και της χρήσης δικαστικών ιντρίγκων. Η Μεγάλη Υποχώρηση του 1915 είχε αναληφθεί από τον ίδιο. Μετά την ήττα στην Επίθεση στη Λίμνη Νάρατς την άνοιξη του 1916, ο Αλεξέγιεβ θεώρησε πως ο ρωσικός στρατός δεν ήταν πλέον ικανός να αναλάβει μια επιθετική επιχείρηση, γι' αυτό και παρέμεινε απαθής, όπως οι περισσότεροι αξιωματικοί του ρωσικού στρατού στα τέλη του πολέμου.
Citroën Ami
Ami 6
thumb|left|Citroën Ami 6. Φαίνεται από κοντά το πρωτότυπο τότε σχήμα των προβολέων «σαν οθόνη τηλεόρασης».
Η πρώτη έκδοση παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1960. Λανσαρίστηκε αρχικά στη Γαλλία στις 25 Απριλίου 1961, με εμπορική τιμή 40% υψηλότερη από αυτή του 2CV και 35% χαμηλότερη από αυτή του Citroën ID, και σύντομα κυκλοφόρησε και στις άλλες αγορές διεθνώς.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Από τον Μάρτη μέχρι τον Μάη του 1917, η θέση του Αλεξέγιεβ παρέμεινε διφορούμενη. Ενώ ήταν Αρχιστράτηγος και αργότερα Σύμβουλος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ρωσίας, ήταν κατά των Σοβιέτ και της δημοκρατοποίησης του στρατού. Στις 30 Αυγούστου 1917, ο Αλεξέγιεβ έγινε Αρχηγός του Επιτελείου υπό τον Αρχιστράτηγο Αλεξάντερ Κερένσκυ. Στόχος του ήταν να αποτρέψει το Κίνημα του Κορνίλοβ να οδηγήσει τη Ρωσία σε εμφύλιο πόλεμο. Την ίδια μέρα, ο Αλεξέγιεβ έφθασε στο Επιτελείο του Στρατηγού Κορνίλοβ, τον οποίο συνέλαβε (μαζί με τους ανθρώπους του) και έστειλε στο Μπύχοβ (πόλη στο Μογκιλέβ της Λευκορωσίας) - ο Κορνίλοβ κατάφερε να αποδράσει με τη βοήθεια του Στρατηγού Νικολάι Ντουχόνιν. Τότε, ο Αλεξέγιεβ αποχώρησε από τη θέση του ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική του Κερένσκυ.
Citroën Ami
Ami 6
Το νέο μοντέλο ονομάστηκε Ami 6, ως αναφορά στον κυβισμό του κινητήρα, που ήταν 602 cm³. Όπως και στο 2CV, ήταν αερόψυκτος, επίπεδος 2-κύλινδρος (H2) και 4-χρονος. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι ο ίδιος κινητήρας άρχισε από το 1970 να προσφέρεται και στο 2CV, σε μια νέα και ισχυρότερη έκδοση, που έγινε από τότε γνωστή με το όνομα 2CV6. Το Ami 6 έφερε εξ αρχής στάνταρ 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, όπως και το 2CV, αλλά πιο εξελιγμένο και με συγχρονισμό σε όλες τις σχέσεις μετάδοσης, καθώς στο 2CV η 1-η ήταν ασυγχρόνιστη. Ο μοχλός ταχυτήτων ήταν κοινός με αυτόν του 2CV και επίσης πάνω στο ταμπλό, όπως φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία. thumb|left|Το ταμπλό και το τιμόνι του Citroën Ami 6.
Μιχαήλ Αλεξέγιεβ
Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Αλεξέγιεβ τράπηκε σε φυγή στο Νοβοτσερκάσσκ, όπου έλαβε τη στήριξη του ηγέτη των Κοζάκων του Ντον, Στρατηγού Αλεξέι Καλέντιν. Στις 15 Νοεμβρίου 1917 ίδρυσε το «Κίνημα Αξιωματικών Αλεξέγιεβ» που θα αποτελούσε πυρήνας του Αντιμπολσεβικού Εθελοντικού Στρατού. Ενώθηκε με τον Στρατηγό Κορνίλοβ, ο οποίος δεν τον συγχώρησε ποτέ για τη σύλληψη του το 1917 και οι κακές σχέσεις μεταξύ των δύο στρατηγών απείλησε να διαλύσει το κίνημα. Τον Δεκέμβριο του 1917, ο Κορνίλοβ ανέλαβε τη στρατιωτική διοίκηση και ο Αλεξέγιεβ ανέλαβε την πολιτική και οικονομική διοίκηση. Μετά τον θάνατο του Κορνίλοβ τον Απρίλιο του 1918, ο Αλεξέγιεβ καθοδήγησε τον Εθελοντικό Στρατό στον ποταμό Ντον. Ανέλαβε την ηγεσία Ειδικού Συμβουλίου, το οποίο αποτέλεσε κυβέρνηση του Αντόν Ντενίκιν. Ωστόσο, ο Αλεξέγιεβ αρρώστησε και απεβίωσε στο Γιεκατερινοντάρ τον Οκτώβριο του 1918. Τάφηκε αρχικά σε καθεδρικό ναό των Κοζάκων, αλλά αργότερα, τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Βελιγράδι της Σερβίας, όπου βρίσκονται μέχρι και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση