cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουτάν
Πολιτισμός
Ενώ οι πολίτες του Μπουτάν έχουν κάθε δικαίωμα να ταξιδέψουν στο εξωτερικό και το ταξίδι στο εξωτερικό είναι ελεύθερο, το Μπουτάν θεωρείται απρόσιτο για πολλούς αλλοδαπούς. Ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο το Μπουτάν είναι μη δημοφιλής ταξιδιωτικός προορισμός είναι το κόστος, το οποίο είναι υψηλό για τους τουρίστες οι οποίοι έρχονται στη χώρα με λιγότερα χρήματα διαθέσιμα. Η είσοδος στο Μπουτάν είναι δωρεάν για τους πολίτες της Ινδίας, του Μπαγκλαντές και των Μαλδίβων. Όλοι οι τουρίστες που δεν είναι πολίτες των τριών προαναφερθέντων χωρών πρέπει αρχικά να εγγράψουν το ταξίδι τους σε κάποιο ταξιδιωτικό πράκτορα ο οποίος εδρεύει στο Μπουτάν και να πληρώσουν ένα τέλος που φτάνει περίπου τα 245 ευρώ την ημέρα (ή, 250 δολάρια ΗΠΑ) την ημέρα για να μείνουν στη χώρα, αν και αυτό το τέλος καλύπτει τα περισσότερα ταξιδιωτικά, διατροφικά και στεγαστικά έξοδα. Το Μπουτάν υποδέχθηκε 37.482 επισκέπτες το 2011, εκ των οποίων το 25% αφορούσε άτομα τα οποία επρόκειτο να συμμετάσχουν σε κάποια (συνήθως) επίσημη συνάντηση, παροχή κινήτρων για επενδύσεις, συμμετοχή σε συνέδρια ή επίσκεψη σε κάποια εμπορική έκθεση.
Το Μπουτάν ήταν το πρώτο έθνος στον κόσμο το οποίο απαγόρευσε την πώληση καπνού. Σύμφωνα με τον νόμο περί ελέγχου του καπνού του Μπουτάν του 2010 έγινε παράνομη τόσο η πώληση καπνού αλλά και το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Οι παραβάτες τιμωρούνταν σύμφωνα με αυτό το νόμο με ένα πρόστιμο αξίας 232 δολαρίων, ποσό που ισοδυναμεί με τον μισθό ενός μήνα στο Μπουτάν. Το 2021, η απόφαση αυτή αντιστράφηκε με τον νέο νόμο περί ελέγχου του καπνού του 2021 για να επιτραπεί η εισαγωγή και η πώληση προϊόντων καπνού με νόμιμο τρόπο στη χώρα καθώς είχε αυξηθεί το λαθρεμπόριο καπνού κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού το 2020.
Ενδυμασία
Η εθνική ενδυμασία των Μπουτανέζων ανδρών είναι το γκο, μια ρόμπα η οποία έχει μέγεθος γονάτου. Δένεται στη μέση με μια υφασμάτινη ζώνη η οποία λέγεται κέρα. Οι γυναίκες φορούν ένα φόρεμα το οποίο έχει μέγεθος αστράγαλου, το κίρα, το οποίο είναι κουμπωμένο στους ώμους από δύο όμοιες καρφίτσες, τις κούρες. Πάνω από την κίρα φοριέται ένα μακρυμάνικο ρούχο που μοιάζει με σακάκι, το τέγκο.
Κοσμήματα φορούν συνήθως οι γυναίκες, ειδικά κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών (τσετσού) και δημόσιων συγκεντρώσεων. Για να ενισχυθεί η ταυτότητα του Μπουτάν ως ανεξάρτητης χώρας, ο νόμος του Μπουτάν απαιτεί από όλους τους κυβερνητικούς υπαλλήλους του Μπουτάν να φορούν την εθνική ενδυμασία στη δουλειά, ενώ υποχρεώνει τους πολίτες να φορούν την εθνική ενδυμασία όταν πηγαίνουν στο σχολείο και άλλες δημόσιες υπηρεσίες, αν και πολλοί πολίτες, ιδιαίτερα ενήλικες, επιλέγουν να φορούν την παραδοσιακή ενδυμασία και σε επίσημες περιστάσεις.
Τα πολύχρωμα κασκόλ (γνωστά ως ράτσου στις γυναίκες και κάμπνεϊ για τους άνδρες) είναι σημαντικοί δείκτες της κοινωνικής θέσης ενός πολίτη στη χώρα, καθώς το Μπουτάν ήταν παραδοσιακά φεουδαρχική κοινωνία. Συγκεκριμένα, το κόκκινο είναι το συνηθέστερο χρώμα το οποίο φορούν οι γυναίκες σε εορτές. Το "Μπούρα μάαπ" (Κόκκινο Μαντίλι) είναι μια από τις υψηλότερες τιμές που μπορεί να λάβει ένας πολίτης στο Μπουτάν. Το μπούρα μάαπ, όπως και ο τίτλος του ντάσο, προέρχεται από τον θρόνο ως αναγνώριση της εξαιρετικής υπηρεσίας ενός ατόμου στο έθνος. Σε προηγούμενες περιπτώσεις, ο ίδιος ο βασιλιάς απένειμε μπούρα μάαπ σε άτομα όπως ο Γενικός Διευθυντής του Τμήματος Υδροηλεκτρικής Ενέργειας και Συστήματος Ηλεκτρικής Ενέργειας, Γιεσί Ουάνγκντι, ο Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου, Ντάσο δρ. Σονάμ Κίνγκα, αλλά και τον πρώην Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης, Ντάσο Ούγκιεν Ντόρτζι.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουτάν κατά τη διάρκεια της χιονόπτωσης Η αρχιτεκτονική του Μπουτάν διατηρεί πάρα πολλά παραδοσιακά στοιχεία. Χαρακτηριστικό του Μπουτάν είναι το ντζονγκ, μια μορφή οχυρωματικών κατασκευών. Από την αρχαιότητα και εφεξής, τα ντζονγκ χρησίμευαν ως θρησκευτικά και κοσμικά διοικητικά κέντρα για τις περιοχές στην οποία βρίσκονταν. Το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει υιοθετήσει την μπουτανέζικη αρχιτεκτονική για τα κτίριά του στην πανεπιστημιούπολη. Το κοντινό ξενοδοχείο Hilton Garden Inn και άλλα κτίρια στην πόλη του Ελ Πάσο έχουν υιοθετήσει μπουτανέζικα χαρακτηριστικά στην κατασκευή τους.
Δημόσιες αργίες
Το Μπουτάν έχει πολλές επίσημες αργίες. Οι περισσότερες εθνικές (ή επίσημες) αργίες του Μπουτάν περιλαμβάνει παραδοσιακές, εποχικές, κοσμικές ή θρησκευτικές αργίες. Οι επίσημες αργίες στο Μπουτάν περιλαμβάνουν το χειμερινό ηλιοστάσιο (λαμβάνει χώρα γύρω στις 1η Ιανουαρίου, ανάλογα με το σεληνιακό ημερολόγιο), το Σεληνιακό Νέο Έτος (κάποια μέρα στον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο) η ημέρα γενεθλίων του Βασιλιά και η επέτειος της στέψης του, το επίσημο τέλος της εποχής των μουσώνων (στις 22 Σεπτεμβρίου), η Εθνική Ημέρα του Μπουτάν (στις 17 Δεκεμβρίου), και διάφοροι βουδιστικοί και ινδουιστικοί εορτασμοί.
Μουσική και χορός
Τα χορευτικά δράματα και οι χοροί με τη χρήση μάσκας από τους χορευτές, όπως ο χορός Τσαμ, είναι κοινά παραδοσιακά στοιχεία που μπορεί να συναντήσει ο επισκέπτης στα μπουτανέζικα φεστιβάλ, τα οποία συνήθως συνοδεύονται από παραδοσιακή μουσική. Σε αυτές τις εκδηλώσεις, οι χορευτές απεικονίζουν ήρωες, δαίμονες, κεφάλια που δείχνουν τη μορφή του θανάτου, ζώα, θεούς και καρικατούρες απλών ανθρώπων. Φορούν πολύχρωμες ξύλινες ή συνθετικές μάσκες προσώπου και στυλιζαρισμένες στολές. Οι χορευτές απολαμβάνουν βασιλική προστασία και διατηρούν τα αρχαία λαϊκά και θρησκευτικά έθιμα και διαιωνίζουν την αρχαία παράδοση και την τέχνη της κατασκευής μασκών.
Η μουσική του Μπουτάν μπορεί γενικά να χωριστεί σε παραδοσιακές και σύγχρονες ποικιλίες. Η παραδοσιακή μουσική περιλαμβάνει θρησκευτικά και λαϊκά είδη. Στην παραδοσιακή μουσική ανήκουν επίσης τα είδη ζούνγκντρα και μπούντρα. Το σύγχρονο ριγκσάρ παίζεται με ένα μείγμα παραδοσιακών οργάνων και ηλεκτρονικών πλήκτρων. Η δημιουργία του ριγκσάρ ανάγεται στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το ριγκσάρ κάνει φανερή την επιρροή της ινδικής λαϊκής μουσικής στο Μπουτάν, μια υβριδική μορφή παραδοσιακών και δυτικών λαϊκών επιρροών.
Γάμοι
Στις οικογένειες του Μπουτάν, η κληρονομιά της οικογενειακής ιδιοκτησίας περνά στην κόρη και όχι στους άνδρες (μητριαρχική κοινωνία). Οι κόρες θα κληρονομήσουν το σπίτι των γονιών τους. Ένας άντρας αναμένεται να ανεξαρτητοποιηθεί από την οικογένεια του και συχνά μετακομίζει στο σπίτι της γυναίκας του. Οι γάμοι αγάπης, δηλαδή οι γάμοι που συνάπτονται λόγω της αμοιβαίας αγάπης του ανδρόγυνου, είναι η κύρια μορφή γάμων στις πόλεις. Στις περισσότερες αγροτικές περιοχές επικρατεί η παράδοση των γάμων από συνοικέσια όπου γνωστές μεταξύ τους οικογένειες κανονίζουν τον γάμο δύο μελών τους εκ των προτέρων. Αν και είναι ασυνήθιστη μεταξύ των κατοίκων, η πολυγαμία είναι αποδεκτή, καθώς είναι συχνά μια συσκευή για τη διατήρηση της ιδιοκτησίας ενός σπιτιού ή μιας γεωργικής έκτασης στα χέρια της οικογένειας. Ο προηγούμενος βασιλιάς, Τζίγκμε Σίνγκιγε Ουανγκτσούκ, ο οποίος παραιτήθηκε το 2006, είχε τέσσερις συζύγους, που ήταν όλες αδερφές του. Ο σημερινός βασιλιάς, Τζίγκμε Κεσάρ Ναμγκιάλ Ουανγκτσούκ παντρεύτηκε την Τζετσούν Πέμα, τότε 21 ετών, μια κοινή θνητή και κόρη ενός πιλότου, στις 13 Οκτωβρίου 2011.
Κουζίνα
μικρογραφία|Παραδοσιακό πιάτο του Μπουτάν με κοτόπουλο γλασέ (με λεμόνι), σοταρισμένο σπανάκι και κόκκινο ρύζι ριγμένο στον ατμό. Το ρύζι (κόκκινο ρύζι), το φαγόπυρο και (σιγά-σιγά γίνεται και αυτό) το καλαμπόκι, είναι τα βασικά συστατικά των πιάτων της κουζίνας του Μπουτάν. Η τοπική κουζίνα περιλαμβάνει πιάτα με χοιρινό και βοδινό κρέας, αλλά και κρέας γιακ, κοτόπουλο και αρνί. Υπάρχουν σούπες και μαγειρευτά με κρέας και αποξηραμένα λαχανικά καρυκευμένα με τσίλι και τυρί. Το έμα ντατσί, ένα πολύ πικάντικο πιάτο με τσίλι και τυρί, μπορεί να θεωρηθεί και σαν εθνικό πιάτο του Μπουτάν, επειδή οι Μπουτανέζοι έχουν μια υπερηφάνεια για αυτό και παράλληλα είναι ένα φαγητό που είναι παρόν σε όλες τις περιστάσεις. Τα γαλακτοκομικά τρόφιμα, ιδιαίτερα το βούτυρο και το τυρί από γιακ και αγελάδες, είναι επίσης δημοφιλή προϊόντα, και πράγματι σχεδόν όλο το γάλα του Μπουτάν μετατρέπεται σε βούτυρο και τυρί. Τα δημοφιλή ποτά περιλαμβάνουν το τσάι με βούτυρο, το μαύρο τσάι, το παραδοσιακό ποτό άρα ( κρασί από ρύζι) και τη μπύρα.
Αθλητισμός
μικρογραφία|Το [[στάδιο Τσανγκλιμιθάνγκ κατά τη διάρκεια μιας παρέλασης.]] μικρογραφία|Αγώνας [[Τάε Κβον Ντο|ταεκβοντό μεταξύ αθλητών από το Μπουτάν και το Βιετνάμ.]] μικρογραφία|Εικόνα από διαγωνισμό τοξοβολίας στο Μπουτάν. Το εθνικό και πιο δημοφιλέστερο άθλημα στο Μπουτάν είναι η τοξοβολία. Στα περισσότερα χωριά γίνονται τακτικά αγώνες. Η μπουτανέζικη τοξοβολία διαφέρει από την τοξοβολία σύμφωνα με τα Ολυμπιακά πρότυπα σε τεχνικές λεπτομέρειες όπως η τοποθέτηση των στόχων και η ατμόσφαιρα. Δύο στόχοι τοποθετούνται πάνω από 100 μέτρα από τη θέση που βρίσκεται ο τοξοβόλος, και οι ομάδες ρίχνουν το τόξο από τη μια άκρη του γηπέδου στην άλλη. Κάθε μέλος της ομάδας εκτοξεύει δύο βέλη ανά γύρο. Η παραδοσιακή τοξοβολία των Μπουτανέζων είναι μια κοινωνική εκδήλωση και διοργανώνονται αγώνες μεταξύ χωριών, πόλεων και ερασιτεχνικών ομάδων. Υπάρχει συνήθως άφθονο φαγητό και ποτό με τραγούδι και χορό. Οι προσπάθειες αποσπάσεως της προσοχής ενός αντιπάλου περιλαμβάνουν το να στέκεσαι γύρω από τον στόχο και να κοροϊδεύεις την ικανότητα του παίκτη στο αγώνισμα. Τα βελάκια (χουρού) είναι ένα επίσης πολύ δημοφιλές υπαίθριο ομαδικό άθλημα, στο οποίο οι αγωνιζόμενοι ρίχνουν βαριά ξύλινα βελάκια μεγέθους 10 εκατοστών όπου ο στόχος που πρέπει να πέσει πάνω το βελάκι βρίσκεται 10 με 20 μέτρα μακριά.
Ένα άλλο παραδοσιακό άθλημα είναι το ντιγκόρ, το οποίο έχει ομοιότητες με τη σφαιροβολία και το πέταλο.
Ένα άλλο δημοφιλές άθλημα στο Μπουτάν είναι η καλαθοσφαίριση. Το 2002, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μπουτάν συμμετείχε σε αγώνα εναντίον της εθνικής του Μονσεράτ, σε έναν αγώνα που έγινε γνωστός σαν Ο άλλος τελικός. Ο αγώνας έλαβε χώρα την ίδια ημέρα που η Βραζιλία έπαιζε με τη Γερμανία για τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, αλλά εκείνη την εποχή το Μπουτάν και η Μονσεράτ ήταν οι δύο ουραγοί της κατάταξης της ΦΙΦΑ, δηλαδή οι δύο τελευταίες χώρες. Ο αγώνας διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο Τσανγκλιμιθάνγκ του Τιμπού και το Μπουτάν κέρδισε με σκορ 4–0. Ο ολλανδός κινηματογραφιστής Γιόχαν Κράμερ γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για τον αγώνα. Το 2015, το Μπουτάν είχε τις πρώτες δύο νίκες του σε αγώνες προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, νικώντας τη Σρι Λάνκα με σκορ 1–0 εκτός έδρας στη Σρι Λάνκα και με σκορ 2–1 εντός έδρας στο Μπουτάν. Το κρίκετ έχει επίσης κερδίσει δημοτικότητα στο Μπουτάν, ιδιαίτερα σήμερα σε μια εποχή όπου τα ινδικά τηλεοπτικά κανάλια είναι διαθέσιμα και στο Μπουτάν. Η εθνική ομάδα κρίκετ του Μπουτάν είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στη Νότια Ασία.
Στον εργασιακό τομέα
Οι γυναίκες έχουν αρχίσει να συμμετέχουν ολοένα και περισσότερο σε διάφορα επαγγέλματα, και η εκπροσώπηση των γυναικών στο εργατικό δυναμικό είναι μια από τις υψηλότερες στη Νότια Ασία. Ωστόσο, τα ποσοστά ανεργίας μεταξύ των γυναικών εξακολουθούν να είναι υψηλότερα από αυτά των ανδρών και οι γυναίκες τείνουν να εργάζονται σε πιο ανασφαλείς τομείς εργασίας, όπως η γεωργία. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που κάνουν οι γυναίκες έξω από το σπίτι αφορά την εργασία πάνω σε αγροτικές εκτάσεις που αποτελούν ιδιοκτησία της οικογένειας στην οποία ανήκει η γυναίκα. Η εργασία στον γεωργικό τομέα είναι ανασφαλής και ακριβώς η εργασία στη γεωργία αποτελούν έναν από τους λόγους που οι γυναίκες συγκεντρώνουν λιγότερο εισόδημα από τους άνδρες. Οι γυναίκες επίσης, γενικά, εργάζονται σε θέσεις χαμηλότερης ποιότητας από τους άνδρες και κερδίζουν μόνο το 75% των αποδοχών των ανδρών.
Στο νοικοκυριό
Η ιδέα της ανιδιοτέλειας είναι βαθιά ριζωμένη στον πολιτισμό του Μπουτάν. Έτσι οι γυναίκες αναλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος στις εργασίες του νοικοκυριού. Ο πολιτισμός του Μπουτάν έχει δείξει ανοχή στην ενδοοικογενειακή βία, καθώς σχεδόν το 1/4 των γυναικών στο Μπουτάν αναφέρουν ότι έχουν βιώσει κάποια μορφή βίας από τον σύζυγο ή τον σύντροφό τους. Ορισμένες κοινότητες του Μπουτάν έχουν μια μητριαρχική δομή, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα της γης μιας οικογένειας περνά στη μεγαλύτερη κόρη. Αυτό οφείλεται στην πεποίθηση ότι η κόρη θα μείνει στην πατρογονική εστία και θα φροντίσει τους γονείς της, ενώ ο γιος θα μετακομίσει και θα εργαστεί για να αποκτήσει τη δική του γη και για τη δική του οικογένεια. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η ιδιοκτησία της γης δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με οικονομικά οφέλη αλλά και μεγαλύτερο ρόλο στο νοικοκυριό για τη γυναίκα-ιδιοκτήτρια. Αν και η μεγαλύτερη κόρη έχει τον έλεγχο του σπιτιού, ο σύζυγος έχει την υπευθυνότητα για τη λήψη των αποφάσεων στη διαχείριση των ζητημάτων του νοικοκυριού. Ωστόσο, η νεότερη γενιά έχει απομακρυνθεί από την ιδέα της παράδοσης του μεγαλύτερου μέρους της ιδιόκτητης οικογενειακής γης στη μεγαλύτερη κόρη, μοιράζοντας τη γη, π.χ. στα 3 εάν μια οικογένεια έχει τρία παιδιά.
Υγεία των γυναικών
Ολόκληρη η επικράτεια του Μπουτάν έχει καταγράψει βελτίωση στην παροχή αλλά και την ποιότητα υπηρεσιών αναπαραγωγικής υγείας. Το ποσοστό μητρικής θνησιμότητας κατά τη γέννα έχει μειωθεί από 1.000 άτομα στα 100.000 το 1990 σε μόλις 180 άτομα στα 100.000 το 2010. Στο Μπουτάν έχει σημειωθεί μια αύξηση στη χρήση αντισυλληπτικών αγωγών από τις γυναίκες. Το 2003 χρησιμοποιούσε αντισυλληπτική αγωγή λιγότερο από το ένα τρίτο των γυναικών, ποσοστό το οποίο είχε αυξηθεί σε δύο τρίτα το 2010..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
Στάδιο Ουραρτού
Το στάδιο Ουραρτού (αρμενικά: Ուրարտու Մարզադաշտ) είναι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην περιοχή Μαλάτια-Σεβάστια του νότιου Ερεβάν της Αρμενίας. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 4.860 θέσεων (όλοι καθήμενοι) και αποτελεί την επίσημη έδρα της Ουραρτού, η οποία αγωνίζεται στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ. Ήταν γνωστό ως Στάδιο Μπανάντς μέχρι την 1η Αυγούστου 2019, οπότε και μετονομάστηκε επίσημα σε Στάδιο Ουραρτού.
Το Στάδιο Ουραρτού βρίσκεται εντός του αθλητικού συγκροτήματος του προπονητικού κέντρου Ουραρτού. Η κατασκευή του σταδίου ξεκίνησε το 2006 με τη βοήθεια του Προγράμματος Στόχων της ΦΙΦΑ. Άνοιξε επίσημα τις πύλες του το 2008, με αρχική χωρητικότητα 3.600 θέσεων.
Περαιτέρω βελτιωτικές εργασίες υλοποιήθηκαν αργότερα το 2011, όταν ο αγωνιστικός χώρος εκσυγχρονίστηκε και η χωρητικότητα του σταδίου αυξήθηκε σε 4.860 θέσεις (με 2.760 θέσεις στη βόρεια κερκίδα, 1.500 στη νότια κερκίδα και 600 στη δυτική κερκίδα). Το περιβάλλον προπονητικό κέντρο του συλλόγου αποτελείται από τρία κανονικού μεγέθους γήπεδα προπόνησης καθώς και τέσσερα ανοιχτά γήπεδα μίνι ποδοσφαίρου και ένα κλειστό γήπεδο μίνι ποδοσφαίρου. Το στάδιο ανακαινίστηκε πλήρως το 1ο τρίμηνο του 2019, όταν και τοποθετήθηκαν προβολείς ενώ και οι άλλες εγκαταστάσεις αναβαθμίστηκαν πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα K-19 του 2019.
Το στάδιο φιλοξένησε 3 αγώνες του 7ου ομίλου κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ΟΥΕΦΑ Κ-19, το 2017.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αρμενία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αρμενία Κατηγορία:ΦΚ Ουραρτού
Α.Ο. Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας
Ο Αθλητικός Όμιλος Αργοναύτης Τριγλίας, γνωστός και ως Αργοναύτης Ραφήνας, είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή των Μεσογείων Αττικής και συγκεκριμένα στη Ραφήνα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1975 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Στο έμβλημά του απεικονίζεται η Αργώ, το πλοίο που σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία μετέφερε τον Ιάσονα και τους συντρόφους του στις περιπέτειές τους. Ο σύλλογος καλλιεργεί το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, διατηρώντας τμήματα τόσο ενηλίκων ανδρών όσο και νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Νομικά αποτελεί σωματείο ερασιτεχνικής άθλησης. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ραφήνας, χωρητικότητας 1.200 καθήμενων θεατών.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Ο. Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συνέθεσαν 13 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 10 νίκες και 14 ήττες, ισοβαθμώντας με την Αχαγιά '82. Ως άτυχος της ισοβαθμίας, κατετάγη στην 11η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα και εντός της ζώνης του υποβιβασμού.
Την ίδια χρονιά η ομάδα δήλωσε συμμετοχή στο Κύπελλο Ανδρών της Ε.Σ.Κ. Αττικής. Στα πλαίσια της Α' Φάσης τοποθετήθηκε σε κοινό Όμιλο με τις άλλες ομάδες που βρίσκονταν στο επίπεδο είτε της Β' είτε της Γ' Εθνικής. Ξεκίνησε απευθείας στη 2η Αγωνιστική όπου και ηττήθηκε εντός έδρας από τη Νέα Κηφισιά με σκορ 57-75. Συνεπώς αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ραφήνας, χωρητικότητας 1.200 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Θανάσης Μαλάκης, γενικός αρχηγός ο Μιχάλης Γκολεμάς και έφορος ο Παύλος Φιωτάκης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια ο Γιώργος Γιαννακόπουλος με νέο του συνεργάτη τον Αντώνη Μπότη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1975 Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.
Ρέμον Λέβι
Ο Ρέμον Λέβι (Raymond Loewy, 5 Νοεμβρίου 1893 - 14 Ιουλίου 1986) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς βιομηχανικούς σχεδιαστές του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1893, έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου επηρέασε σημαντικά πτυχές του αμερικανικού τρόπου ζωής. Ο Λέβι έγινε Αμερικανός πολίτης το 1938. Παντρεύτηκε την Viola Erickson το 1948 και είχαν μια κόρη, την Laurence. Υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου. Το 1919, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο για την Αμερική, με σαράντα δολάρια στην τσέπη του.
Το πρώτο αντικείμενο που σχεδίασε ήταν μια μηχανή αναπαραγωγής της Gestetner το 1929. Ακολούθησαν εργασίες για την Westinghouse και την Hupp Motor Company. Αργότερα κάλεσε τη σύμβαση Hupp "αρχή του βιομηχανικού σχεδίασμου ως επάγγελμα," εξηγώντας ότι ήταν "η πρώτη φορά που μια μεγάλη εταιρία δέχτηκε την ιδέα να πάρει εξωτερικές συμβουλές στην ανάπτυξη των προϊόντων τους." Η σύμβαση Hupp χαραξε επίσης την αρχή της μακροχρόνια συνεργασία του Λέβι με αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Η σχεδίαση του ψυγείου Coldspot με μια λευκή οργανική γραμμή, είχε μεγάλη οικονομική επιτυχία, και έγινε το πρωτότυπο ενός ψυγείου μέχρι την δεκαετία του 1950.
Στη δεκαετία του 1930, άρχισε η μακροχρόνια και παραγωγική σχέση του με την αυτοκινητοβιομηχανία Studebaker, κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης. παράλληλα στην εργασία του σαν βιομηχανικός σχεδιαστής εργάστηκε και σαν γραφίστας για τους πελάτες του.
Ακόμη και σήμερα πολλές εταιρίες φέρουνε την "ταυτοτοτα" του Λέβι, π.χ. τα τσιγάρα Lucky Strike πωλούνται στο κουτί που σχεδίασε το 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεβι Ρεμον Λεβι Ρεμον
Γουδή
Η περιοχή (του) Γουδή (που έχει επικρατήσει ως «το Γουδί»), είναι περιοχή της Αθήνας στα βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης, που περιλαμβάνει κυρίως ακατοίκητες εκτάσεις, αλλά και την ομώνυμη συνοικία. Στο μέρος αυτό έλαβε χώρα το 1909 ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: το Κίνημα στο Γουδί. Η περιοχή είναι γνωστή και ως τόπος εγκατάστασης Μικρασιατών προσφύγων και εκτέλεσης των καταδικασθέντων στη Δίκη των έξι για τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922.
Στην διάρκεια του 20ού αιώνα, στο Γουδί αναπτύχθηκε ομώνυμη συνοικία γύρω από την εκκλησία του Αγίου Θωμά. Επίσης, οικοδομήθηκαν μεγάλα νοσοκομεία όπως το Σωτηρία, το Λαϊκό, το Παίδων και το Στρατιωτικό Νοσοκομείο 401. Μέχρι και σήμερα όμως, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής είναι άκτιστο και περιλαμβάνει σημαντικές εκτάσεις πρασίνου, όπως το Άλσος Στρατού και τις πευκόφυτες εκτάσεις του Νοσοκομείου Σωτηρία. Σε τμήμα του Άλσους Στρατού στεγάζεται η Εθνική Γλυπτοθήκη, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Ιππικού Συλλόγου Αθηνών.
Οριοθέτηση
Η περιοχή Γουδή οριοθετείται δυτικά από τη λεωφόρο Μεσογείων, βόρεια και βορειοανατολικά από τη λεωφόρο Κύπρου και την περιοχή Παπάγου, ανατολικά - νοτιοανατολικά από την οδό Κοκκινοπούλου και νοτιοδυτικά από την οδό Σινώπης. Από πλευράς διοίκησης, ένα μέρος της περιοχής, το νότιο, ανήκει στον Δήμο Ζωγράφου, και το βόρειο στον Δήμο Αθηναίων, με όριο την οδό Παπαδιαμαντοπούλου.
Ιστορία
Το όνομα φαίνεται πως προέρχεται από μεγάλη οικογένεια των Σπετσών που διακρίθηκε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Το άλλοτε αποκαλούμενο πεδίον του Γουδή, ή πεδίον Γουδή χρησιμοποιούνταν ως πεδίο ασκήσεων των στρατιωτών και η επ' αυτού μικρή εκκλησία του Αγίου Θωμά ήταν τόπος μικρών εκδρομών των κατοίκων της παλιάς Αθήνας. Σε αυτή την περιοχή λειτούργησε επίσης και το πρώτο ελληνικό σκοπευτήριο καλούμενο Σκοπευτήριο Αθηνών, που αργότερα μεταφέρθηκε στην Καλλιθέα για να μετατραπεί από τους Ιταλούς (στη διάρκεια της Κατοχής 1941-1944) σε φυλακή.
Στην περιοχή του Γουδή ιδρύθηκε το 1896 το Νοσοκομείο Παίδων, σήμερα Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία, το οποίο τέθηκε σε λειτουργία το 1901.
Στις 15 Αυγούστου του 1909, αξιωματικοί της Φρουράς των Αθηνών συνωμότησαν δημιουργώντας τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο και, συγκεντρωθέντες στου Γουδή, κήρυξαν επανάσταση υπό τον συνταγματάρχη του πυροβολικού Ζορμπά, ανατρέποντας την κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη και επιβάλλοντας μεταρρύθμιση του Συντάγματος, που δεν μπορούσε κατά την αντίληψή τους να κάνει από μόνη της η κυβέρνηση. Η επανάσταση εκείνη έμεινε γνωστή ως Κίνημα στο Γουδί.
Η αστυφιλία που γνώρισε η πόλη της Αθήνας αλλά και η μετέπειτα εξέλιξη της Μικρασιατικής Καταστροφής με την εγκατάσταση Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία ενέτειναν την οικιστική ανάπτυξη της περιοχής σε σύντομο χρονικό διάστημα. Προς διατήρηση της μνήμης η οδός στο κέντρο της συνοικίας ονομάζεται Μικράς Ασίας ενώ πολλά οδωνύμια της περιοχής φέρουν ονόματα μικρασιατικών περιοχών και πόλεων (όπως Λυκαονίας, Καισαρείας, Λυδίας, Λυκίας).
Στις 15 Νοεμβρίου του 1922, εκτελέστηκαν στου Γουδή οι καταδικασθέντες από έκτακτο δικαστήριο (υπόθεση γνωστότερη ως η δίκη των έξι), κατηγορηθέντες ως υπαίτιοι της Μικρασιατική καταστροφής πολιτικοί Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής καθώς και ο τότε αρχιστράτηγος Γεώργιος Χατζηανέστης. Του δε γεγονότος αυτού είχε προηγηθεί στον ίδιο χώρο δημόσια καθαίρεση στρατιωτικών.
Το 1927 άρχισαν να ανεγείρονται τα μεγάλα εργαστήρια και παραρτήματα του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικότερα της Ιατρικής Σχολής. Σημαντικό μέρος της έκτασης της περιοχής καταλάμβανε το τότε φθισιατρείο (σανατόριο) Σωτηρία, το οποίο σήμερα λειτουργεί ως Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος. Πολύ μεγάλο επίσης μέρος καταλάμβαναν τα στρατόπεδα της συνοικίας αυτής και γενικότερα το πεδίο Γουδή που συνδέθηκε επανειλημμένα με στρατιωτικούς που επιχείρησαν ανάμειξη στην πολιτική ζωή της χώρας.
Το στρατόπεδο του Γουδή φιλοξενούσε το ιππικό του Στρατού. To 1945 συγκροτήθηκε η Σχολή Τεθωρακισμένων για την εκπαίδευση αξιωματικών και οπλιτών, η οποία λειτούργησε μόνο για λίγους μήνες. Το Σεπτέμβριο του 1954 η σχολή επέστρεψε και πάλι στου Γουδή ως Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων (Κ.Ε.ΤΘ.) και λειτούργησε μέχρι τον Ιούλιο του 1975, τη χρονιά που μεταφέρθηκε στον Αυλώνα Αττικής. Στον χώρο του πρώην στρατοπέδου, στις αθλητικές εγκαταστάσεις που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτό, διεξήχθησαν, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, τα αγωνίσματα της αντιπτέρισης (badminton) και του μοντέρνου πεντάθλου. Επίσης από το 2004 λειτουργεί η Εθνική Γλυπτοθήκη που στεγάζεται σε δύο διαμορφωμένα κτίρια των πρώην βασιλικών στάβλων και περιβάλλεται από μία έκταση 6.500 τ.μ. στο Άλσος Στράτου.
Αντιρρήσεις για την ονομασία
Η ονομασία Γουδί σε ουδέτερο γένος ήταν αρκετά διαδεδομένη, μέχρι τις προσπάθειες της μεταφράστριας Βασιλικής Καραγιάννη, που ξεκίνησαν το 2005, για αλλαγή στη γενική Γουδή. Ο ισχυρισμός της, ότι κτήματα στην περιοχή ανήκαν στην εφοπλιστική οικογένεια Γουδή των Σπετσών είτε ως ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη διάρκεια του Αγώνα του 1821, είτε (κατ' άλλους) ως κατοχυρωμένα με οθωμανικά παραχωρητήρια (χοτζέτια), είναι αληθής. Από την άλλη, είναι γνωστό φαινόμενο στην ελληνική γλώσσα να μετασχηματίζονται τα τοπωνύμια με την πάροδο των αιώνων και από γενική αρσενικού (που δηλώνει τον ιδιοκτήτη) να μετατρέπονται σε ονομαστική ουδετέρου. Τα παραδείγματα αφθονούν σε όλη την Ελλάδα. Στα τέλη του 19ου αιώνα πάντως είχε πια επικρατήσει τελείως ο τύπος το Γουδί, εξού και η έκφραση «Το κίνημα στο Γουδί» και το άρθρο του Ελευθερίου Βενιζέλου Όχι εις το Γουδί στην εφημερίδα Εμπρός στις 7/6/1930.
Στρατόπεδα
Σήμερα, στου Γουδή βρίσκεται η έδρα της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης Στρατού. Λειτουργούν επίσης δύο στρατόπεδα, το ''Στρατόπεδο Στρατηγού Ν. Ζορμπά, όπου εδρεύει η Σχολή Προγραμματιστών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών (ΣΠΗΥ) και το Στρατόπεδο Βαρύτη'', όπου βρίσκεται το Φρουραρχείο Αθηνών και το οδοντιατρείο φρουράς.
Σχολές υγείας και νοσοκομεία
Η περιοχή του Γουδή εκτός από στρατιωτική περιοχή είναι και σημαντική φοιτητική περιοχή. Σε αυτή βρίσκονται η Ιατρική Σχολή, η Οδοντιατρική Σχολή και η Νοσηλευτική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης οι εγκαταστάσεις της Πολυτεχνειούπολης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου συνορεύουν με τη συνοικία.
Στην περιοχή λειτουργούν τα Νοσοκομεία Παίδων Αγία Σοφία και Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού, το Λαϊκό Νοσοκομείο, το Γεώργιος Γεννηματάς - Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών (Γενικό Κρατικό), το Σωτηρία - Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών, το 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών και το 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας. Η κεντρική εκκλησία της περιοχής είναι ο Άγιος Θωμάς.
Τα παλαιότερα κτήρια νοσηλευτικού ιδρύματος οικοδομήθηκαν στην περιοχή τον 19ο αιώνα, κι ανήκαν σε ένα εξειδικευμένο ινστιτούτο ή «σανατόριο», το οποίο αναλάμβανε την νοσηλεία και διαβίωση φθισικών, δηλαδή ατόμων που είχαν προσβληθεί από φυματίωση. Η ίδρυση του νοσοκομείου αυτού, που ονομάστηκε «Η Σωτηρία», υπήρξε πρωτοβουλία της Σοφίας Εγκαστρωμένου-Σλήμαν, η οποία παραχώρησε και την μεγάλη έκταση στην οποία οικοδομήθηκε το νοσοκομείο, στα ανατολικά της λεωφόρου Μεσογείων.
Ένα μέρος των εκτάσεων στου Γουδή περιήλθε στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες δημιούργησαν εκεί στρατόπεδα και αργότερα δύο μεγάλα στρατιωτικά νοσοκομεία: ένα για την εξυπηρέτηση των στελεχών του Στρατού και των οικογενειών τους, κι ένα για τα στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας.
Συγκοινωνία
Η περιοχή εξυπηρετείται και συνδέεται με το κέντρο της Αθήνας με λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΑ.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουδη
Ταξί
thumb|right|250px|Ταξί στη [[Νέα Υόρκη]] thumb|right|250px|Ταξί στο [[Λονδίνο]] Ταξί είναι ένα όχημα δημόσιας μεταφοράς, συνήθως επιβατηγό αυτοκίνητο, το οποίο μεταφέρει επιβάτες στον ακριβή προορισμό που επιθυμούν, σε αντίθεση με τα μαζικά μέσα μεταφοράς, τα οποία κινούνται σε προκαθορισμένες διαδρομές.
Τα ταξί έχουν συνήθως καθορισμένο χρώμα, για να είναι εύκολο να ξεχωρίζουν. Κάθε χώρα, και σε αρκετές περιπτώσεις κάθε περιοχή, έχει διαφορετικό χρώμα για τα ταξί. Για παράδειγμα, στη Νέα Υόρκη, τα ταξί είναι κίτρινα (διπλανή φωτογραφία) όπως και στην Αθήνα, ενώ στη Θεσσαλονίκη είναι μπλε/λευκά (τελευταία φωτογραφία). Στο Χονγκ Κονγκ τα ταξί είναι κόκκινα, πράσινα ή μπλε ανάλογα με την περιοχή που εξυπηρετούν, ενώ στο Λονδίνο παραδοσιακά είναι μαύρα, αν και τα τελευταία χρόνια προσφέρονται σε ευρύτερη παλέτα χρωμάτων.
Μάριο Πάσαλιτς
Ο Μάριο Πάσαλιτς (9 Φεβρουαρίου 1995) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για λογαριασμό της Αταλάντα και της εθνικής ομάδας της Κροατίας.
Ο Πάσαλιτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Κροατίας το 2014 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 12 συμμετοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Η Τελευταία Νύχτα με τις Μάσκες
Το Η Τελευταία Νύχτα με τις Μάσκες (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Halloween Ends) είναι μια αμερικανική ταινία slasher του 2022 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν και σε σενάριο από κοινού από τους Γκριν, Ντάνι ΜακΜπράιντ, Πολ Μπραντ Λόγκαν και Κρις Μπέρνιερ. Είναι η συνέχεια του Η Νύχτα με τις Μάσκες Σκοτώνει (2021), η δέκατη τρίτη δόση στο franchise του Η Νύχτα με τις Μάσκες και η τελευταία ταινία στην τριλογία των σίκουελ που ξεκίνησε με την ταινία του 2018, η οποία ακολουθεί απευθείας την ταινία του 1978. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζέιμι Λι Κέρτις, Άντι Μάτιτσακ, Ρόχαν Κάμπελ, Γουίλ Πάτον, Κάιλ Ρίτσαρντς και Τζέιμς Τζουντ Κόρτνεϊ.
Πριν από την κυκλοφορία του Η Νύχτα Με τις Μάσκες το 2018, ο ΜακΜπράιντ επιβεβαίωσε ότι αυτός και ο Γκριν σκόπευαν να γυρίσουν δύο ταινίες που θα γυρίζονταν μαζί, αλλά αποφάσισαν να μην το κάνουν, περιμένοντας να δουν την αντίδραση στην πρώτη ταινία. Μετά την επιτυχία της πρώτης ταινίας, τον Ιούλιο του 2019, ανακοινώθηκε ο τίτλος της ταινίας μαζί με το Η Νύχτα με τις Μάσκες Σκοτώνει. Ο Γκριν σκόπευε να δώσει σε κάθε ταινία της τριλογίας το δικό της μοναδικό θέμα, καθώς το Η Τελευταία Νύχτα με τις Μάσκες είναι μια «ιστορία αγάπης». Ο Τζον Κάρπεντερ χαρακτήρισε την ταινία ως «αποχώρηση» από τους προκατόχους της. Μετά την καθυστέρηση λόγω της συνεχιζόμενης πανδημίας COVID-19, η κύρια φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στη Τζόρτζια μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 2022, με επαναλήψεις να πραγματοποιούνται στα μέσα του 2022.
Το Η Τελευταία Νύχτα με τις Μάσκες έκανε πρεμιέρα στο Beyond Fest στο Λος Άντζελες στις 11 Οκτωβρίου 2022 και κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Οκτωβρίου 2022, από την Universal Pictures. Η ταινία ξεκίνησε να μεταδίδεται ταυτόχρονα σε πληρωμένες βαθμίδες του Peacock για 60 ημέρες. Έλαβε μικτές κριτικές από κριτικούς, οι οποίοι επέκριναν την εστίασή του σε νέους χαρακτήρες και γενικά το θεώρησαν απογοητευτικό τέλος για την τριλογία. Η ταινία είχε εισπράξεις 105 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 33 εκατομμυρίων δολαρίων, καθιστώντας την τη χαμηλότερη εισφορά της τριλογίας των ταινιών του Γκριν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες του Η Νύχτα με τις Μάσκες Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες της Blumhouse Productions Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ροβέρτος Α΄ του Ντρε
Ο Ροβέρτος Α΄ του Ντρε (Robert Ier de Dreux, 1123 - 11 Οκτωβρίου 1188), ο επονομαζόμενος Μέγας, ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας και της Αδελαΐδας του Μωριέν. Μέσω της μητέρας του, έλκει καταγωγή από τον Καρλομάγνο και τον μαρκήσιο Γουλιέλμο Ε΄ του Μομφερράτου. Δέχτηκε την κομητεία του Ντρε ως εισόδημα (appanage) από τον πατέρα του (1137) και κράτησε τον τίτλο ως το 1184 παραχωρώντας τον κατόπιν στον γιο του Ροβέρτο Β΄. Έκανε τρεις γάμους και κάθε φορά έπαιρνε τις κομητείες των συζύγων του. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία· συμμετείχε στην πολιορκία της Δαμασκού (1148) και στην πολιορκία του Σεέ (1154) ενώ πολέμησε εναντίον των Άγγλων το 1158.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα (1139) την Αγνή του Γκαρλάντ (1122-1143) και είχε τέκνο:
Το 1145 έκανε δεύτερο γάμο με την Αβίζα του Σόλσμπερυ (1118-1152) και είχε τέκνο:
Το 1152 ο Ροβέρτος Α΄ έκανε τρίτο γάμο με την Αγνή του Μπωντεμόν (1130–1202) και παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Λόφος Σκουζέ
Ο Λόφος Σκουζέ είναι μικρός λόφος ο οποίος βρίσκεται στην 4η Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αθηναίων.
Η παλιά του ονομασία ήταν λόφος της Ευχλόου Δήμητρος. Προ-επαναστατικώς όμως η οικογένεια Σκουζέ απέκτησε μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή με αποτέλεσμα ο λόφος και η συνοικία η οποία απλώθηκε γύρω του, να πάρει το όνομά της. Η ονομασία διατηρείται και βρίσκεται σε χρήση ακόμα και σήμερα.
Η ομώνυμη συνοικία
Λ Κατηγορία:Λόφοι της Αθήνας Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Κάστρο της Σκραπάρ
Το Κάστρο της Σκραπάρ (αλβανικά : Kalaja e Skraparit) είναι βυζαντινό κάστρο στην Αλβανία στην περιφέρεια Σκραπάρ, στα βορειοδυτικά της πόλης Κοροβόντα.
Το κάστρο έλεγχε το δρόμο που διέσχιζε την κοιλάδα της Οσούμι. Ευρέως γνωστό ως "Κάστρο Gjenevizit". Αναφέρεται για πρώτη φορά με τις συγκρούσεις Βουλγάρων και Βυζαντινών το 1018. Το 1336 το φρούριο κατά το βυζαντινό χρονογράφο Ιωάννη Καντακουζηνό, έπεσε στα χέρια των βόρειων Αρμπερές, ντόπια φυλή, όταν προσπάθησαν να πάρουν τις πόλεις που ήταν στα χέρια των Βυζαντινών. Το Κάστρο συνέχισε να χρησιμοποιείται ακόμη και μετά την οθωμανική κατάκτηση του πρώτου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Αλβανία
NGC 2439
To NGC 2439 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Πρύμνη. Έχει φαινόμενο μέγεθος 6,9, γωνιακή έκταση 10 arcmins και είναι ορατό με χρήση μικρού τηλεσκοπίου. Απέχει περίπου 3.855 kpc από το Ηλιακό Σύστημα ενώ η ηλικία του υπολογίζεται στα δέκα εκατομμύρια χρόνια περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2439 Κατηγορία:Πρύμνη (αστερισμός) Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη
Μύρτιλο
thumb|Ώριμοι καρποί αμερικανικού μύρτιλου (Vaccinium corymbosum· Βακκίνιον το κορυμβώδες). Διαφέρουν από τους καρπούς του ευρωπαϊκού μύρτιλου (V. myrtillus) διότι είναι μεγαλύτεροι και δεν είναι μεμονωμένοι, αλλά σε [[wikt:κόρυμβος|κόρυμβους (τσαμπιά).]] Το Μύρτιλο είναι ένα από τα διάφορα είδη φυτών χαμηλής ανάπτυξης της οικογένειας των Ερεικοειδών (Ericaceae) (σ.σ. η οικογένεια στην οποία ανήκει το ρείκι), παρά την επιστημονική του ονομασία (Vaccinium myrtillus, Βακκίνιον το μύρτιλλον) που υποδηλώνει ότι ανήκει στα μυρτοειδή. To θέμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί μερικοί βοτανολόγοι το συμπεριλαμβάνουν στην οικογένεια των Μορεοειδών (Moraceae) από την οποία διαφέρει ως προς την έλλειψη γαλακτώδους χυμού.
Γενικά
Εξαπλώνεται ως αυτοφυές, συνήθως μεμονωμένο στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές της γης, στα ψηλά βουνά των τροπικών περιοχών ενώ συνήθως αναπτύσσεται στα όξινα δηλαδή μη αλκαλικά εδάφη και σε δροσερές θέσεις.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Πολυετές θαμνοειδές, ύψους 60–90 cm, φυλλοβόλο, με πυκνές διακλαδώσεις και ημιδερματώδες φύλλωμα, που το φθινόπωρο παίρνει ωραίες και έντονες πορφυρές αποχρώσεις. Ανθοφορεί από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο με άσπρα-ροζ καμπανοειδή λουλούδια. Παράγει από τον Αύγουστο μέχρι τον Σεπτέμβρη εδώδιμους καρπούς, με ελαφρά υπόξινη γεύση, κατάλληλους για παγωτά και γλυκά, και είναι γνωστοί στα Αγγλικά με το όνομα «μπίλμπερι» (και όχι «μπλούμπερι», που αφορά άλλα είδη του γένους Vaccinium, όπως το V. corymbosum). Επειδή τα περισσότερα από τα μύρτιλα που τρώγονται από τα πουλιά και τα θηλαστικά δεν αποβάλλονται ως βιώσιμοι σπόροι, αναπαράγονται αγενώς, δηλ. με την ανάπτυξη νέων βλαστών από τα ριζώματά τους των ώριμων φυτών.
Πιθανές ιατρικές χρήσεις
thumb|Συλλογή καρπών Μύρτιλου Το μύρτιλο σχετίζεται με τη βελτίωση της νυχτερινής όρασης· μύρτιλα αναφέρονται σε μια δημοφιλή ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου πιλότοι της RAF καταναλώνουν μαρμελάδα μύρτιλο για να οξύνουν την όρασή τους στις αποστολές της νύχτας. Ωστόσο, μια πρόσφατη μελέτη του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ δεν εντόπισε καμία τέτοια επίδραση. Αν και η επίδραση του μύρτιλου στην όξυνση της νυκτερινής όρασης δεν έχει αποδειχθεί, εργαστηριακές μελέτες σε αρουραίους έχουν παράσχει προκαταρκτικά αποδεικτικά στοιχεία ότι η κατανάλωση μύρτιλου μπορεί να αναστείλει ή να αντιστρέψει οφθαλμικές διαταραχές, όπως η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.
Θερμίδες
Τα μύρτιλα περιέχουν 57 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια. Η θερμιδική τους αξία ανά 100 γραμμάρια είναι η ακόλουθη :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα του δάσους Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ερεικοειδή
Κορνέλις Χόισμανς
Ο Κορνέλις Χόισμανς (Cornelis Huysmans (βαπτίσθηκε στις 2 Απριλίου 1648 στην Αμβέρσα - απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1727 στο Μέχελεν) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα, στις Βρυξέλλες και στο Μέχελεν. Ο Χόισμανς κατείχε την πρώτη θέση στη φλαμανδική ζωγραφική τοπίων στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα και ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τα ψευδο-ιταλικά του τοπία με βουνά στο βάθος, που δείχνουν την επιρροή των Νικολά Πουσέν και Ζακ ντ'Αρτουά.
Βιογραφία
Ο Κορνέλις Χόισμανς γεννήθηκε στην Αμβέρσα από τον Χέντρικ Χόισμανς και την Καταρίνα φαν ντερ Μέιντεν (Catharina van der Meyden, μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως «Catharina van der Heyden»). Το επάγγελμα του πατέρα του έχει περιγραφεί με διαφορετικό τρόπο ως «bouwmeester» (αρχικτίστης) ή ως «houtbreker, munter ende werckman στο Sijne Majesteytsmunte» (θραύστης ξύλου, κατασκευαστής νομισμάτων και τεχνίτης στο νομισματοκοπείο της Αυτού Μεγαλειότητας). αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ| Λοφώδες δασικό τοπίο Μετά τον πρόωρο θάνατο των γονέων του, ο κηδεμόνας του τον έστειλε για να σπουδάσει υπό τον ζωγράφο τοπίου Γκασπάρ ντε Βίττε. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του με τον ντε Βίττε, ο Χόισμανς μετακόμισε στις Βρυξέλλες για να συνεχίσει τις σπουδές του. Δημιούργησε μόνιμη κατοικία στις Βρυξέλλες μεταξύ 1675 και 1682, παρόλο που συνέχισε να επισκέπτεται την πατρίδα του Αμβέρσα. Μπορεί να ήταν μαθητής ή τουλάχιστον εργάστηκε ως βοηθός στο στούντιο του Ζακ ντ'Αρτουά στις Βρυξέλλες. Ο Χόισμανςεργάστηκε για τον ντΑρτουά και σχεδίασε τοπία από την περιοχή των Βρυξελλών για δύο χρόνια. Γύρω στο 1675 έκανε το ίδιο στην κοιλάδα του Μεύση κοντά στο Ντινάν και στο Ναμύρ. Το 1675 έγινε δεκτός ως ανεξάρτητος δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις Βρυξέλλες. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αμβέρσα το 1681 ο καλλιτέχνης δήλωσε ότι ζούσε στις Βρυξέλλες.
Το επόμενο έτος ο Χόισμανς μετακόμισε στο Μέχελεν. Εδώ νυμφεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 1682 τη Μαρία Άννα Σχέππερς. Το ζευγάρι θα αποκτούσε δύο γιους και μια κόρη. Ο γιος του, Πίτερ Μπαλτάσαρ Χόισμανς, ο οποίος γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1684, εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, αλλά πέθανε νέος το 1706. Από περίπου το 1686 έως το 1688, ο Χόισμανς έμεινε στο Λονδίνο, όπου φαίνεται να απολάμβανε την προστασία των διακεκριμένων μελών της κοινωνίας. Δημιούργησε πολλά τοπία μεγάλου μεγέθους για την αγορά του Λονδίνου. μικρογραφία|280x280εσ| Ο κοίλος δρόμος Το 1688 ο Χόισμανς υπέγραψε συμφωνητικό με τη Συντεχνία των ζωγράφων του Μέχελεν, η οποία του επέτρεψε να εργαστεί ως ζωγράφος στην πόλη. Έπρεπε να πληρώσει στη Συντεχνία 24 χρυσά νομίσματα και 14 "stuivers" (1/20ό του χρυσού νομίσματος) για το προνόμιο αυτό. Στο Μέχελεν, ο Χόισμανς δημιούργησε το μεγάλο ρετάμπλ Πορεία προς Εμμαούς για την τοπική εκκλησία "Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle" (Η Αγαπημένη Κυρία Μας στον Ντάιλ) το 1690. Αυτό το ρετάμπλ βρίσκεται σήμερα στην ίδια θέση. Πιθανότατα αργότερα αντιμετώπισε κάποια προβλήματα με τη Συντεχνία των ζωγράφων στο Μέχελεν, καθώς επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου έγινε δεκτός ως Δάσκαλος στην τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο έτος της συντεχνίας 1706-7. Εργάστηκε στην Αμβέρσα μέχρι το 1716, έτος κατά το οποίο επέστρεψε στο Μέχελεν, όπου συνέχισε να εργάζεται μέχρι τον θάνατό του το 1727.
Ήταν ο πρώτος δάσκαλος του μικρότερου αδερφού του Γιαν Μπάπτιστ (1654-1716), ο οποίος έγινε επίσης ζωγράφος τοπίων, καθώς και του γιου του Πίτερ Μπαλτάσαρ Στο Μέχελεν οι Αουγκούστους - Κάσιμιρ Ρέντελ (Augustus-Casimir Redel (August Casimir Redel ή Ridel)) και Ζαν Έντμοντ Τέρνερ (Jean Edmond Turner) ήταν μαθητές του.
Έργο
Ο Κορνέλις Χόισμανς είναι κυρίως γνωστός για τα τοπία του, αν και δημιούργησε επίσης θρησκευτικούς και ιστορικούς πίνακες. Συνεργάστηκε με τον Ζακ ντ'Αρτουά στις Βρυξέλλες και το 1674 με τον Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν στο Μάαστριχτ. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ| Δασικό άκρο με υλοτόμους Τα τοπία του Χόισμανς χαρακτηρίζονται από τις εντατικές και ακριβείς παρατηρήσεις τους για τη φύση, ειδικά στην απόδοση των δασών και των δέντρων τους. Ενώ υπάρχει κάποια ομοιότητα με τα αρκαδικά έργα του Πουσέν με την κλασική τους αρχιτεκτονική, η κύρια επιρροή στον καλλιτέχνη ήταν ο Ζακ ντ'Αρτουά. Οι εξαιρετικά διακοσμητικές συνθέσεις του συχνά απεικονίζουν την άκρη ενός δάσους με αμμώδη όχθη στο προσκήνιο. Συχνά χρησιμοποιούσε ένα διαχωριστικό για να δημιουργήσει μια διαγώνιο στις συνθέσεις του. Χρησιμοποίησε τις αντιθέσεις μεταξύ των χρωμάτων και μεταξύ του ζωηρού φωτός που πέφτει στους δρόμους και των σκοτεινών αποχρώσεων των κορμών των δέντρων και των σκιών που ρίχνουν τα φυλλώματα για να δημιουργήσει δραματικό αποτέλεσμα. Τα έργα του εκτελέστηκαν με έντονες πινελιές. Η χρήση παρόμοιων συνθετικών τεχνοτροπιών στα τοπία του δημιουργεί την εντύπωση ομοιομορφίας μεταξύ των έργων του.
Σε αντίθεση με τον Ζακ ντ'Αρτουά, ο Χόισμανς έλουζε τα τοπία του σε ζεστό, ιταλικό φως. Η αποφασιστικά μεσογειακή εμφάνιση τονίστηκε περαιτέρω μέσω της επιλογής της βλάστησης και της αρχιτεκτονικής, η οποία είχε νότια αίσθηση. Ο Χόισμανς κατάφερε έτσι να δώσει στα τοπία του έναν αέρα μεγαλείου. μικρογραφία|313x313εσ| Τοπίο με απότομο λόφο Τα έργα του βρίσκονται στις συλλογές διαφόρων μουσείων, όπως το Λούβρο στο Παρίσι (οκτώ έργα), το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου, η Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων στη Δρέσδη, η Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας στο Εδιμβούργο, το Μουσείο Fabre στο Μονπελιέ, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Αντρέ Μαλρώ - MuMa στη Χάβρη, το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών στην Αμβέρσα, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βαλανσιέν και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών
Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των κλεφτών (αγγλικά: Aladdin and the King of Thieves) είναι μια Αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney η οποία κυκλοφόρησε το 1996 απευθείας σε βίντεο και αποτελεί τη δεύτερη συνέχεια της ταινίας Αλαντίν. Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών λειτουργεί ως το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς ιστοριών της Disney που εμπνεύστηκαν από τις Χίλιες και μια νύχτες, η οποία ξεκίνησε με την ταινία του 1992, Αλαντίν, και συνέχισε με την Επιστροφή του Τζαφάρ το 1994 και την τηλεοπτική σειρά Αλαντίν (1994–1995).
Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το παραμύθι του Αλή Μπαμπά και οι Σαράντα Κλέφτες από τις Χίλιες και μια νύχτες, αντικαθιστώντας τον Αλή Μπαμπά με τον Αλαντίν. Για πρώτη φορά από την πρώτη ταινία Αλαντίν, αυτή η ταινία έχει εντελώς καινούριο soundtrack.
Αν και η ταινία εξυπηρετεί ως το φινάλε της ιστορίας, οι χαρακτήρες επιστρέφουν αργότερα για ένα διασταυρούμενο επεισόδιο με τη σειρά κινουμένων σχεδίων Ηρακλής, το οποίο φέρει τον τίτλο Ο Ηρακλής και οι Αραβικές Νύχτες, αλλά και σε μια απευθείας σε βίντεο ταινία με ιστορίες για τις Πριγκίπισσες της Disney με τον τίτλο Disney Princess Enchanted Tales: Follow Your Dreams.
Πλοκή
Κόσμος καταφτάνει στην Άγκραμπα για να γιορτάσει το γάμο του Αλαντίν και της Πριγκίπισσας Γιασμίν, ωστόσο, ο Σουλτάνος δεν μπορεί να βρει τον Αλαντίν κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών. Ο Αλαντίν έχει επιστρέψει στο παλιό του σπίτι για να πάρει ένα στιλέτο, το μόνο πράγμα που έχει για να θυμάται τον πατέρα του, ο οποίος έχει πεθάνει όταν ο Αλαντίν ήταν πολύ μικρός. Ο Αλαντίν αποκαλύπτει στο Τζίνι ότι ανησυχεί για το αν θα είναι καλός πατέρας αφού ο δικός του ήταν απών και δεν έχει πρότυπο, αλλά το Τζίνι τον διαβεβαιώνει ότι θα είναι εξαιρετικός πατέρας και οι δυο τους επιστρέφουν στο Παλάτι για τον γάμο. Εν τω μεταξύ, άγνωστος κόσμος στους φρουρούς και στους καλεσμένους, οι θρυλικοί Σαράντα Κλέφτες και ο αρχηγός τους, ο Βασιλιάς των Κλεφτών, έχουν τρυπώσει στην Άγκραμπα για να κάνουν επιδρομή στον γάμο. Η τελετή αρχίζει όπως είχε σχεδιαστεί και ο Αλαντίν με την Γιασμίν είναι έτοιμοι να πουν τους όρκους τους όταν οι Σαράντα Κλέφτες εισβάλλουν και διακόπτουν τη διαδικασία, ενώ κλέβουν θησαυρούς από τους καλεσμένους. Ενώ η Γιασμίν, ο Αμπού, το Χαλί και το Τζίνι παλεύουν με τους ληστές, ο Αλαντίν αντιμετωπίζει τον Βασιλιά των Κλεφτών, ο οποίος προσπαθεί να κλέψει ένα συγκεκριμένο σκήπτρο, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στα γαμήλια δώρα.
Οι Σαράντα Κλέφτες και ο αρχηγός τους φεύγουν χωρίς το σκήπτρο. Ο Αλαντίν, η Γιασμίν και η υπόλοιπη παρέα, ανακαλύπτουν σύντομα το λόγο που ο Βασιλιάς των Κλεφτών έψαχνε το σκήπτρο μιας και δεν είναι ένα συνηθισμένο δώρο. Το σκήπτρο περιέχει ένα ισχυρό Μαντείο το οποίο έχει τη δυνατότητα να απαντά σε μια μόνο ερώτηση για κάθε έναν ξεχωριστά, η οποία ερώτηση μπορεί να αφορά το οτιδήποτε. Όταν ο Ιάγκο ρωτάει κατά λάθος γιατί οι κλέφτες ήθελαν το σκήπτρο τόσο πολύ, το Μαντείο του λέει ότι οι κλέφτες ψάχνουν τον «υπέρτατο θησαυρό». Μαθαίνοντας τη δύναμη του Μαντείου, ο Αλαντίν είναι περίεργος να μάθει για το παρελθόν του. Το Μαντείο του λέει ότι αυτές τις ερωτήσεις μπορεί να του τις απαντήσει ο πατέρας του, ο οποίος είναι ζωντανός, κάτι που όταν το μαθαίνει ο Αλαντίν σοκάρεται.
Ο Αλαντίν, ο Αμπού, ο Ιάγκο και το Χαλί ακολουθούν τους κλέφτες και διεισδύουν στο κρησφύγετό τους, το Όρος Σουσάμι, όπου ανακαλύπτουν ότι ο πατέρας του Αλαντίν, ο Κασίμ, είναι ο Βασιλιάς των Κλεφτών. Αν και ο Αλαντίν μοιράζεται μια σύντομη και ειλικρινή επανένωση με τον Κασίμ, ο δεύτερος στην ιεραρχία των κλεφτών, ο Σαλούκ, προσπαθεί να τιμωρήσει τον Αλαντίν επειδή μπήκε στο κρησφύγετό τους. Ο Κασίμ προτείνει αντί να σκοτώσουν τον Αλαντίν, ο Αλαντίν να αγωνιστεί στην «Πρόκληση», ένα τελετουργικό ένταξης όπου θα πρέπει να αντιμετωπίσει έναν από τους Σαράντα Κλέφτες για να πάρει τη θέση του. Ο Σαλούκ προσφέρεται να είναι αυτός που θα παλέψει με τον Αλαντίν σίγουρος για τη νίκη του, αλλά ο Αλαντίν καταφέρνει να επικρατήσει πετώντας τον αντίπαλό του στον γκρεμό και στη θάλασσα. Η συμμορία υποδέχεται τον Αλαντίν ως το νέο της μέλος και ο Κασίμ του εκμυστηρεύεται γιατί εγκατέλειψε τη γυναίκα του και τον γιο του: για να βρει το Χέρι του Μίδα, ένα ισχυρό αντικείμενο το οποίο μπορεί να μετατρέψει ό,τι ακουμπάει σε χρυσό. Ο Κασίμ, πίστευε ότι με το Χέρι θα μπορούσε να επιστρέψει στην οικογένειά του για να τους προσφέρει τη ζωή που άξιζαν και όχι να βρίσκονται συνεχώς στο δρόμο. Έτσι, υποκίνησε την επιδρομή για να μπορέσει να πάρει το σκήπτρο και να ρωτήσει το Μαντείο πού μπορεί να βρει το Χέρι του Μίδα. Ο Αλαντίν πείθει τον πατέρα του να επιστρέψει μαζί του στην Άγκραμπα για να ζήσει μια τίμια ζωή. Αν και αρχικά απρόθυμος, ο Κασίμ τελικά συμφωνεί να το κάνει όταν ο Ιάγκο του λέει ότι ο γάμος του Αλαντίν μπορεί να είναι η τελευταία του ευκαιρία για να πάρει το σκήπτρο.