cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαν Μι
Ιστορία
Η προέλευση του ψωμιού Σαϊγκόν καθώς και όλου του ψωμιού στο Βιετνάμ είναι ψωμί Μπαγκέτα που έφεραν οι Γάλλοι στις αρχές του 19ου αιώνα. μικρογραφία|180x180εσ| Καλάθι με ψωμί Οι αλλαγές στη διατύπωση καθώς και η ποιότητα της πλούσιας επεξεργασίας του ψωμιού Saigon μιλάει στις ανάγκες της εξειδικευμένης κουζίνας του Saigon. Πριν από το 1975, με το κυβερνητικό πρόγραμμα που χρηματοδοτήθηκε από τη Δημοκρατία του Βιετνάμ, το Υπουργείο Παιδείας παρείχε δημόσια και ιδιωτικά δημοτικά σχολεία με ένα σνακ με ψωμί και φρέσκο γάλα και γάλα που παρήγαγε η εταιρία Φορέ Μοστ γαλακτοκομικών προϊόντων. την παροχή και το ψωμί που τροφοδοτείται από το φούρνο Αντιμετωπίζοντας αυτή την ανάγκη, οι ιχθυοπαραγωγοί του Σαϊγκόν το θεωρούν μια "θαυμάσια" πρόκληση. Οι παραδοσιακοί κλιβάνες τούβλου από τη δεκαετία του '50 και του '60 δεν έχουν τη δυνατότητα να συναντηθούν και στις αρχές της δεκαετίας του '70 είχαν σταδιακά αντικατασταθεί από τυπικούς ηλεκτρικούς φούρνους, όπως το Ταυρομάχος ή το Ανεξάρτητο της Ιαπωνίας. Γνωστή στα αγγλικά ως φούρνοι καταστρώματος, είναι ένας πολυστρωματικός φούρνος / ψησταριά. Μετά το 1975 καταστράφηκε η ιδιωτική οικονομία (1975-1986), η ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια περιοριζόταν στο ελάχιστο, μερικοί ηλεκτρικοί φούρνοι και φούρνοι με τούβλα λειτουργούσαν μόνο ως συνεταιρισμοί και παρήγαγαν "παράνομο". Έκτοτε, υπήρξε ένας τύπος ψωμιού που ονομάζεται "μη τηγανισμένα ψίχουλα ψωμιού / τύμπανα", οι άνθρωποι της Σαϊγκόν που ζουν στην περίοδο "επιδότησης" γνωρίζουν το "όνομα" του ψωμιού τυμπάνου.
Μέχρι στιγμής, τα σάντουιτς εξακολουθούν να είναι ένα δημοφιλές και δημοφιλές πιάτο του Βιετναμέζικου λαού, ιδιαίτερα των σπουδαστών και των εργαζομένων.
Φάση του ψωμιού τούβλου
Ένας παραδοσιακός γαλλικός κλίβανος κατασκευασμένος από πυρίμαχα τούβλα / τούβλα με υλικά όπως ζάχαρη, ασβέστη και άμμο, το μέγεθος του μέσου κλιβάνου είναι 10-15 m3, με μια μικρή πόρτα μεγέθους 40cmX50cm πάνω από την πόρτα. Υπάρχουν πολλές μικρές τρύπες που ρυθμίζουν τη θερμότητα, στην καρδιά του κλιβάνου, έναν ανεμιστήρα με μια καμάρα με τόξο με οπή εξαερισμού, ο κλίβανος δεν έχει ξεχωριστή πόρτα φωτιάς, η πόρτα για να καεί ο κλίβανος και το κέικ είναι ένα.
Όμοιοι εργάτες κλιβάνων τούβλων
Σύμφωνα με έναν παραδοσιακό γενικό κανόνα, οι εργάτες ψωμιού χωρίζονται σε 3 τεχνίτες στη γραμμή παραγωγής τούβλων, ηλεκτρικών φούρνων ή κλιβάνων: Οι πιο εξειδικευμένοι, ψημένοι ή γνωστοί ως φούρνοι. το δείπνο, το μίξερ ζύμης και το τρικύλινδρο. Όλα τα στάδια των τοιχοποιών γίνονται με το χέρι, ο πιο εξειδικευμένος εργαζόμενος είναι ο κύριος εργαζόμενος που ελέγχει την παραγωγική διαδικασία, αναλαμβάνει την υψηλότερη τεχνική ευθύνη και είναι αυτός που λαμβάνει την υψηλότερη αμοιβή. Ίσως λόγω της κλίμακας της κλίμακας του κλιβάνου καθώς και των απαιτήσεων της γνώσης και της εμπειρίας για τους περισσότερους εργάτες των καμίνων από τούβλα. Ο φούρνος παίρνει το κέικ στο φούρνο με ένα "χονδρό" δέντρο σαν βάρκα και ένα μαξιλάρι κωπηλασίας με ένα αντικείμενο που ονομάζεται "rack" σαν ένα φτυάρι με μια ελαφριά ξύλινη λαβή, το τμήμα της λεπίδας είναι ένα ορθογώνιο ορθογώνιο κομμάτι. ισοπεδώθηκε η άκρη της ενίσχυσης 3-4  cm το μέγεθος της λεπίδας είναι περίπου 40cmX50cm. Ο αναμικτήρας ζύμης, ανακατέψτε και επωάστε σε μεγάλα ξύλινα βαρέλια ή γλάστρες, αναπηρικές καρέκλες, ζυγαριές και αναπηρικές καρέκλες σε ξύλινα τραπέζια και αποθηκεύστε και ψήστε τα κέικ σε μακρά ξύλινα κουτιά που ονομάζονται "κιβώτια" κέικ. κάθε παρτίδα κέικ ονομάζεται τούρτα "κομητείας", το κέικ του φούρνου περιέχεται σε μεγάλα καλάθια φορτηγών με χωρητικότητα άνω των 1 μ., τα καλάθια είναι επενδεδυμένα με σάκους ή σάκους από αλεύρι υγιεινής σίτου, Κρατήστε ζεστό κέικ.
Ηλεκτρική φάση φάσης ψωμιού
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι προηγμένοι ηλεκτρικοί καπνοδόχοι από την Ιαπωνία εισήχθησαν στο Βιετνάμ, όπως οι χώροι ψησταριάς Matador 6-8, το μέγεθος ήταν 2,5 μέτρα ύψος, 2 μέτρα ύψος και 2-2,5 μέτρα βάθος, ο κλίβανος είχε 4-6 Ρυθμιστής ανεμιστήρα / ατμού εξουδετέρωσης, με αυτόματο σύστημα έκπλυσης ατμού και σταθερή ρύθμιση θερμοκρασίας, μονωμένος / θερμομονωμένος φούρνος και ασφαλής. Ο ηλεκτρικός κλίβανος έχει τα πλεονεκτήματα της παραγωγικότητας και του εργασιακού περιβάλλοντος, αλλά το μειονέκτημα είναι ότι το χρώμα του κέικ δεν είναι λαμπερό κόκκινο όπως οι κλιβάνους ή οι καμίνι, χρησιμοποιώντας άνθρακα ή καύσιμο από ξύλο, αν και ονομάζεται ηλεκτρικός φούρνος, τρέχει με λάδι.
Ομοιογενής ηλεκτρικός φούρνος εργαζόμενος
Ο ηλεκτρικός κλίβανος χωρίζεται επίσης σε 3 σταθμούς εργασίας όπως οι κλιβάνους, αλλά η διαφορά είναι ότι οι εργαζόμενοι των καταστημάτων τριών ποδηλάτων είναι οι κύριοι εργαζόμενοι που ελέγχουν τους εργαζόμενους, βεβαίως την υψηλότερη τεχνική ευθύνη και επίσης λαμβάνουν την υψηλότερη αμοιβή. Σε αντίθεση με τους κλιβάνους τούβλων, οι ηλεκτρικοί φούρνοι δεν είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα του φούρνου, αυτό προκαλείται από τον ιδιοκτήτη ή το άτομο με επαγγελματική ευθύνη. Ο ηλεκτρικός κλίβανος διαθέτει αναμικτήρα αλευριού, έτσι ώστε το βήμα για το χειρισμό του μεταχειρισμένου εργαζόμενου να ζυγίζει / διαιρεί το αλεύρι και το στρογγυλό τροχό. Λόγω της μεγάλης ζήτησης του υπερβολικά υψηλού μοντέλου "Μπαν Μι Σάιγκον", η κοιλιά "υψηλής πτέρυγας" πρέπει να επεκταθεί, ώστε αυτό το βήμα να μην μπορεί να γίνει με μια μακρά μηχανή τροχού / ρόλου όπως κάποιες καθαρές μπαγκέτες. Μετρημένος, ο τρικύκλων ποδηλάτης έπρεπε ακόμα να οδηγήσει ένα μακρύ τροχοφόρο όχημα.
Ψωμί φάσης Φούρνος Βαρέλι βαρελιών
Μετά το 1975, η ιδιωτική οικονομία σε όλο το νότιο Βιετνάμ καταστράφηκε, αντίθετα ήταν μια κρατική οικονομία με συνεταιρισμούς, κρατικές επιχειρήσεις ή κοινές ιδιωτικές επιχειρήσεις κλπ. . .  Καθώς ο χρόνος εμφανίστηκε φούρνο τύμπανα, που ονομάζεται επίσης το αυτοσχέδιο φούρνο. Ο φούρνος είναι κατασκευασμένος από τύμπανα 200 λίτρων, ο φούρνος έχει 2 κύρια μέρη: το εξωτερικό κέλυφος χρησιμοποιείται άθικτο 1 τύμπανο, ένα κεφάλι παραμένει, το άλλο κόβει 2 τρύπες, ένα ημικύκλιο και ένα τετράγωνο, Οι οπές του ημικύκλου κόβονται σε περίπου 6-7  cm από την άκρη του κυλίνδρου μέχρι την άκρη της οπής, το τόξο του ημικυκλίου είναι το ήμισυ της περιφέρειας του κυλίνδρου, η τετράγωνη οπή είναι 10 λεπτά από τον πυθμένα του ημικυκλίου. cm και διαιρέστε δεξιά στη μέση της οπής σε ημικύκλιο και μέγεθος περίπου 30  cmχ 30   cm, αυτή η τετράγωνη τρύπα είναι η πόρτα που καίει το ξύλο του φούρνου. Το εσωτερικό μέρος του κλιβάνου είναι κατασκευασμένο από μισό κύλινδρο κοπής, γεμισμένο και σφραγισμένο στο κυλινδρικό ημικύκλιο με το μέγεθος του ημικυκλίου οπής του κελύφους, ο εντερικός κλίβανος τοποθετείται στο κέλυφος και σφραγίζεται, ο φούρνος τοποθετείται στην κατεύθυνση. μακρύ, πάνω από το κέντρο του κελύφους με σωλήνες καπνού, η πόρτα ψησίματος έχει επίσης ημικυκλικό σχήμα με μεντεσέδες, ο φούρνος τοποθετείται κοντά στον τοίχο χρησιμοποιώντας κυματοειδές σίδερο ή τούβλο και στη συνέχεια χύνεται άμμος για να καλύψει τον κλίβανο για να διατηρήσει τη θερμότητα. Υπάρχουν τόποι με τον ίδιο τρόπο, αλλά χρησιμοποιούν σιδερένιες πλάκες για να φτιάξουν τον ορθογώνιο φούρνο και να έχουν 2 ή 3 ορόφους που επικαλύπτονται σε στιλ φούρνων καταστρώματος της Ιαπωνίας, γι 'αυτό ονομάζεται "φούρνος κουτιού".
Αδιάβροχος κύλινδρος τυμπάνου κυλίνδρου
Ο κυματοειδής κύλινδρος τύμπανο χωρίς ραφή χωρίζεται επίσης σε 3 στάδια: ανάμειξη. βάρος & όχημα και φούρνο, ο κουρέας είναι ο κύριος μηχανικός. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τεχνίτες έχουν το δικαίωμα να μάθουν και να μεταβιβαστούν ο ένας στον άλλο, σε αντίθεση με τον ηλεκτρικό κλίβανο και τον κλίβανο τούβλο πριν, που το έκαναν. Τα στάδια των καμίνων είναι όλα χειροποίητα, δουλεύουν και ζουν σχεδόν σε μια οικογένεια, πιστά, έχουν υψηλή συνείδηση και επαγγελματική υπερηφάνεια. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου άλλοι φούρνοι πληρώνουν υψηλότερους μισθούς ή προσελκύουν επιχειρηματική συνεργασία για να τους αρνηθούν.
Ανέκδοτο
"Το ψωμί Μπαν Μι", το όνομα ακούγεται πολύ φτωχό, αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι το "όνομα" δεν προέρχεται από τα φημισμένα αρτοποιεία / αυτοκίνητα όπως Νου Λαν, Βάλε ή Τον Θο Τυονγ. προέρχεται από λιανοπωλητές και επισκέπτες, ίσως είναι συνηθισμένοι σε πολυτελείς ηλεκτρικούς φούρνους όπως Δόγ Χαν. Θιέν Χυονγ ή Μίνη Φύγ. Είναι σπάνιο να γνωρίζουμε ότι μετά το 1975 τα αρτοποιεία αυτά ήταν κλειστά, οι διάσημοι εργάτες από τα παραπάνω αρτοποιεία, όπως ο Τον Βαν Λαμ όπως ο Γουέν Βαν Δαυ. Φάμε Θανή Δανή (Καρχαρίες), Βα Βε ή Αληθής (αληθινό μαγατοω) κλπ. . .  Θέτουν τους δικούς τους κλιβάνους για να ζουν από τις δικές τους δουλειές. Ως Lan? Οι Βάλε και Τον Θο Θυώνγ γνωρίζουν τους εργάτες, καλούν τα προϊόντα με σεβασμό: "κέικ Λαμ ή Αν Δαυ". . .  Όταν η κυλιόμενη καμινάδα έπεσε σε όλη τη Σαϊγκόν, ήταν και η εποχή που οι διάσημοι τεχνίτες συναγωνίστηκαν με τα ταλέντα τους, συναγωνιζόμενοι με τις επαγγελματικές τους δεξιότητες, λίγοι γνώριζαν ότι το ειδικό ψωμί του Σαϊγκόν είχε περιέλθει κάθε μέρα. μια ουράνια "αυτο-βαθιά κατοχή" και το μυαλό ενός ειδικευμένου εργάτη. Υπάρχουν διαγωνισμοί σε κύκλους ψωμιού όπως ο ταχύτερος, ομοιόμορφος και ο πιο όμορφος μηχανικός αναπηρικής πολυθρόνας, ο κοπτήρας / καυστήρας του τροχού που στέκεται στην υψηλότερη πτέρυγα, κρατώντας φιλικά αγώνες μεταξύ των καμίνων και άλλων δραστηριοτήτων. Στην πραγματικότητα, με την αρχή ότι η θερμοκρασία του φούρνου είναι αρκετή, το ψήσιμο ψωμιού είναι πάντοτε το ίδιο, μόνο διαφορετικό σε μορφή και μέγεθος, το ψησίλισμα ξυλάνθρακα / ξύλου θα είναι πολύ καλύτερο. Στην αγορά σήμερα δεν υπάρχει πλέον ένας τύπος κέικ ή ένα κέικ χοίρου μήκους 60 περίπου  cm, οριζόντια περίπου 12   cm είναι ένα ακριβό κέικ, οι γευσιγνώστες συχνά αγοράζουν με ωμό ή 1/2 ψητή πάπια, τον πιο νόστιμο και ακριβό τύπο που πωλείται στην οδό Τον Θο Τυονγ στην περιοχή 5 Σαϊγκόν. Το ψωμί που τρώγεται με ψητή πάπια είναι ένα τυπικό πιάτο των ανθρώπων του Σαϊγκόν, η αγορά του ψωμιού Ton Tho Tuong είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για το φούρνο. Το κέικ κόβεται "3 μαχαίρια", το οποίο επεκτείνεται σε 3 πτέρυγες, 2 βραχίονες στα 2 άκρα, περίπου 10  cm και 1 πτέρυγα στη μέση περίπου 40   cm  Θο, ζήτηση του Τον Θο Τυονγ και έβαλαν την τιμή του κέικ για το φούρνο με την πιο όμορφη και ίση αναλογία, την υψηλότερη τιμή. Λόγω της επιλεκτικής ζήτησης τεχνικών δεξιοτήτων, αυτός ο τύπος ψωμιού δεν αποτελεί ζήτηση των εργαζομένων.
Ανθρώπινες έννοιες
Ωστόσο, οι καταναλωτές εξακολουθούν να προτιμούν να αγοράζουν ψωμί στο φούρνο για να πάρουν την πιο ζεστή και νόστιμη γεύση, αλλά και να αποφύγουν την αγορά παλιών που έχουν ψηθεί για λίγες μέρες και στη συνέχεια να προσπαθήσουν να προσθέσουν. γεύση χρώμα για να εξαπατήσει τους πελάτες. [ παραπομπή απαιτείται ]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Φαστ φουντ Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Σάντουιτς Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Βενσάν Καντελά
Ο Βενσάν Καντελά είναι παλαιός Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, ιταλικής καταγωγής, γεννημένος στις 24 Οκτωβρίου 1973 στο Μπενταριέ του Ερώ.
Ο Καντελά αγωνίστηκε σε διαφορετικές θέσεις στη διάρκεια της καριέρας του, ως αριστερό ή δεξί μπακ, ή ακόμη ως μέσος, ανάλογα με τους προπονητές που είχε και τις περιστάσεις. Πέρασε οκτώ σεζόν στην ΑΣ Ρόμα, με την οποία αναδείχτηκε Πρωταθλητής Ιταλίας το 2001. Συχνά στάσιμος στον ρόλο του αναπληρωματικού με την Εθνική Γαλλίας, κατάφερε ωστόσο να συμπληρώσει 40 διεθνείς συμμετοχές, καθώς και να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, καθώς και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000.
Συλλογική
Προϊόν των ποδοσφαιρικών ακαδημιών της Μονπελιέ ΣΚ, όπου αναδείχτηκε πρωταθλητής Γαλλίας στην ηλικιακή κατηγορία Κ-17, ο Βενσάν Καντελά εντάχθηκε στην Τουλούζ ΦΚ, ομάδα με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο Πραγματοποίησε τα ξεκινήματά του στην πρώτη κατηγορία τον Οκτώβριο του 1992 με την ΤΦΚ, η οποία, όμως, υποβιβάστηκε στην D2 με το πέρας της σεζόν 1992-1993. Την επόμενη χρονιά, η Τουλούζ δεν κατάφερε να επιστρέψει στην πρώτη κατηγορία, με τον Καντελά να μεταγράφεται, τότε, στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ. Πέρασε δύο σεζόν στην ομάδα, με την οποία αγωνίστηκε και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1996-1997 χάρη στην πορεία της στο Κύπελλο Ιντερτότο.
Τον Ιανουάριο του 1997, ο Καντελά αποκτήθηκε από την ΑΣ Ρόμα. Αγωνίστηκε επί οκτώ σεζόν στο ιταλικό πρωτάθλημα, το οποίο οι Giallorossi κατέκτησαν τη σεζόν 2000-2001. Το ίδιο έτος, η ομάδα υπό την τεχνική καθοδήγηση του Φάμπιο Καπέλλο κατέκτησε το Ιταλικό Σούπερ Καπ απέναντι στη Φιορεντίνα. Ο Καντελά αγωνίστηκε και πάλι στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, και τρεις σεζόν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έχοντας χάσει τη θέση βασικού στη διάρκεια των δύο τελευταίων του σεζόν στη Ρώμη, ο Καντελά αποχώρησε με προορισμό την Μπόλτον Γουόντερερς τον Ιανουάριο του 2005. Έπειτα από μισή σεζόν, εγκατέλειψε το αγγλικό πρωτάθλημα, το οποίο έβρισκε πολύ σκληρό και με πολύ εναέριο παιχνίδι, για να ενταχθεί στην Ουντινέζε. Αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2005-2006 με την ομάδα του Ούντινε. Μετά τη λήξη του μονοετούς διάρκειας συμβολαίου του, εντάχθηκε στην ΑΚ Σιένα. Πέρασε την τελευταία του ποδοσφαιρική σεζόν στην ΦΚ Μεσίνα. Έχοντας μείνει ελεύθερος από την ομάδα της Σικελίας, ο Καντελά αποφάσισε να βάλει τέλος στην αγωνιστική καριέρα του. Τον Σεπτέμβριο του 2007 ανακοίνωσε την επιστροφή του στον χώρο του ποδοσφαίρου από τη θέση του ατζέντη παικτών.
Διεθνής
Ο Βενσάν Καντελά γνώρισε τις πρώτες του διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Παίδων Γαλλίας, κι έπειτα την Εθνική Ενόπλων. Το 1996, ο παίκτης κλήθηκε από τον Ρεϊμόν Ντομενέκ στην Εθνική Ελπίδων Γαλλίας. Αγωνίστηκε σε τρεις αναμετρήσεις στη διάρκεια του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα. Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους, ο, τότε, ομοσπονδιακός τεχνικός, Αιμέ Ζακέ τον κάλεσε για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας με την ευκαιρία μιας φιλικής αναμέτρησης απέναντι στην Τουρκία.
Ο Καντελά ήταν ένας από τους συνολικά 22 παίκτες που κλήθηκαν να συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, το οποίο οργάνωνε η Γαλλία. Στη διάρκεια της διοργάνωσης, αγωνίστηκε στον τελευταίο αγώνα για τον πρώτο γύρο απέναντι στη Δανία, κι ενώ οι Bleus είχαν ήδη προκριθεί για τη φάση των 16. Έχοντας κληθεί από τον Ροζέ Λεμέρ να πάρει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις, απέναντι στην Τσεχία και την Ολλανδία. Στη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, αντικατάστησε τον Φρανκ Λεμπέφ, ο οποίος είχε αποχωρήσει τραυματίας από την αναμέτρηση με την Ουρουγουάη, και ξεκίνησε βασικός στην αναμέτρηση με τη Δανία. Ο Καντελά πραγματοποίησε την 40ή του και τελευταία διεθνή συμμετοχή με την Εθνική Γαλλίας τον Αύγουστο του 2002, στη διάρκεια της φιλικής αναμέτρησης Τυνησία-Γαλλία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚΡ Μεσσίνα Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Γκλάστονμπερι
Το Γκλάστονμπερι (αγγλικά: Glastonbury) είναι μικρή πόλη στο Σόμερσετ της Αγγλίας, νότια του Μπρίστολ. Στην απογραφή του 2001, η πόλη είχε πληθυσμό 8.784 κατοίκων.
Ευρήματα τεκμηριώνουν την ύπαρξη ανθρώπινου στοιχείου από τη Νεολιθική εποχή. Το χωριό Γκλάστονμπερι Λέικ ήταν οικισμός της Εποχής του Σιδήρου, κοντά στην παλιά κοίτη του ποταμού Μπρου, περίπου 3 χιλιόμετρα δυτικά του Γκλάστονμπερι. Ο Κέντβιν ήταν ο πρώτος Σάξονας ηγέτης του Αββαείου του Γκλάστονμπερι, που κυριάρχησε στην πόλη τα επόμενα 700 χρόνια. Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα αββαεία στην Αγγλία και ήταν ο τόπος στέψης του Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου ως Βασιλιά της Αγγλίας το 1016.
Το Γκλάστονμπερι αποτελεί πόλο έλξης ως κοινότητα New Age και είναι γνωστό για τους μύθους και τους θρύλους που συνδέονται με το Γκλάστονμπερι Τορ, όσον αφορά τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία, το Άγιο Δισκοπότηρο και τον βασιλιά Αρθούρο. Σε αποσπάσματα αρθουριανής λογοτεχνίας, το Γκλάστονμπερι ταυτίζεται με το θρυλικό νησί Άβαλον. Στο γειτονικό χωριό Πίλτον πραγματοποιείται το Φεστιβάλ του Γκλάστονμπερι.
Προϊστορία
Κατά την 7η χιλιετία ΠΚΕ, ανέβηκε η στάθμη των υδάτων κι έτσι πλημμύρισαν οι κοιλάδες και οι χαμηλού υψόμετρου περιοχές γύρω από το Γκλάστονμπερι, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι της εποχής να δημιουργήσουν εποχιακούς οικισμούς σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Κατά τη Νεολιθική εποχή, συνεχίστηκε η εκμετάλλευση των καλαμιών στους βαλτότοπους και η κατασκευή ξύλινων αρχαίων δρόμων, μεταξύ των οποίων και ο Sweet Track (από τον Ray Sweet, τον άνθρωπο που τον ανακάλυψε), δυτικά του Γκλάστονμπερι, ένας από τους παλαιότερους δρόμους μεταφοράς ξυλείας στη Βόρεια Ευρώπη. Η δενδροχρονολόγηση έδειξε ότι κατασκευάστηκε το 3807-6 ΠΚΕ.
Μεσαίωνας
Η ετυμολογία της ονομασίας Γκλάστονμπερι είναι ασαφής, αλλά όταν ο οικισμός καταγράφεται για πρώτη φορά κατά τον 7ο και στις αρχές του 8ου αιώνα, ονομαζόταν Glestingaburg. Η κατάληξη -μπουργκ είναι αγγλοσαξονικό στοιχείο, το οποίο θα μπορούσε να αναφέρεται είτε σε οχυρωμένο μέρος ή σε κάποια μοναστική περίφραξη, ωστόσο το Glestinga παραμένει μυστήριο, καθώς μπορεί να προέρχεται από λέξη της παλαιάς αγγλικής ή από κάποιο σαξονικό ή κέλτικο κύριο όνομα. Μπορεί να προέρχεται από κάποιο άτομο ή φυλετική ομάδα ονόματι Γκλαστ.
Ο Γουίλιαμ του Μάλμσμπουρι στο έργο του "De Antiquitate Glastonie Ecclesie" δίνει ως αρχαιότερη ονομασία την Παλαιά Κελτική Ineswitrin ή Ynys Witrin, και βεβαιώνει πως ιδρυτής της πόλης ήταν ο επώνυμος Γκλαστ, απόγονος του Κένεθ απ Έντερν.
Ο Κέντβιν (676–685) ήταν ο πρώτος Σάξονας ηγέτης του Αββαείου του Γκλάστονμπερι. Το 1016, ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος εστέφθη βασιλιάς στο Γκλάστονμπερι. Ετάφη στο αββαείο, αφότου πέθανε την ίδια χρονιά.
Στα νοτιοδυτικά της πόλης βρίσκεται το Μπέκερι, κάποτε ανεξάρτητος οικισμός, αλλά πλέον προάστιο της πόλης. Γύρω στον 7ο-8ο αιώνα, κυριαρχούσε εκεί μια μικρή μοναστική κοινότητα με κοιμητήριο πλησίον.
Το Πάρκο Σάρπχαμ δωρίστηκε από τον Έντουι της Αγγλίας στον τότε επίσκοπο Έθελβολντ το 957. Το 1191, παραχωρήθηκε από τον μέλλοντα Βασιλιά Ιωάννη Α' στο Αββαείο του Γκλάστονμπερι και παρέμεινε στην κατοχή του μέχρι τη διάλυση των μοναστηριών το 1539. Από το 1539 μέχρι το 1707, το πάρκο αποτελούσε ιδιοκτησία του Δούκα του Σόμερσετ, Σερ Έντουαρντ Σέιμουρ, αδερφού της βασίλισσας Τζέην Σέημουρ, της οικογένειας Thynne και της οικογένειας του Σερ Χένρι Γκουλντ.
Στη δεκαετία του 1070, το Παρεκκλήσι της Αγίας Μαργαρίτας χτίστηκε στην Οδό Magdelene, αρχικά ως νοσοκομείο και έπειτα ως οίκος φιλοξενίας για τους φτωχούς. Το κτίριο χρονολογείται από το 1444.
Κατά τον Μεσαίωνα, η πόλη εξαρτούνταν σε μεγάλο βαθμό από το αββαείο, αλλά αποτελούσε επίσης κέντρο για εμπόριο μαλλιού μέχρι τον 18ο αιώνα. Ένα κανάλι συνέδεε το αββαείο με τον Ποταμό Μπρου. Ο Ρίτσαρντ Γουίτινγκ, τελευταίος Επίσκοπος του Γκλάστονμπερι, εκτελέστηκε με δυο μοναχούς στις 15 Νοεμβρίου 1539 κατά τη διάλυση των μοναστηριών.
Κατά τη δεύτερη Εξέγερση της Κορνουάλης του 1497, ο Πέρκιν Γουάρμπεκ παραδόθηκε, όταν άκουσε ότι τα σώματα του Λόρδου Τζάιλς Ντώμπνεϊ, πιστού του Ερρίκου Ζ', είχαν στρατοπεδεύσει στο Γκλάστονμπερι.
Σύγχρονη ιστορία
Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, προβλήματα διαρροής στο Κανάλι του Γκλάστονμπερι και ο ανταγωνισμός από τους νέους σιδηροδρόμους προκάλεσαν παρακμή στο εμπόριο και την οικονομία της πόλης. Το κανάλι έκλεισε την 1η Ιουλίου 1854. Ο σιδηρόδρομος άνοιξε στις 17 Αυγούστου 1854.
Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, αναπτύχθηκε ο τουρισμός στην πόλη, με βάση τη στροφή προς την αρχαιολατρία, τον συσχετισμό με το αββαείο και τον μυστικισμό της πόλης.
Μυθολογία και θρύλοι
Το Γκλάστονμπερι είναι γνωστό για τους μύθους και θρύλους σχετικά με τον Ιωσήφ από Αριμαθαίας, το Άγιο Δισκοπότηρο και τον βασιλιά Αρθούρο. Ο θρύλος πως ο Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας επανέκτησε κάποια ιερά κειμήλια προέρχεται από τον Γάλλο ποιητή Ρομπέρ ντε Μπορόν και τη δική του εκδοχή για την ιστορία του Δισκοπότηρου τον 13ο αιώνα, για την οποία πιστεύεται ότι επρόκειτο για τριλογία, εκ της οποίας μόνο αποσπάσματα σώζονται μέχρι σήμερα. Το έργο αποτέλεσε έμπνευση για το μεταγενέστερο Κύκλο αρθουριανών ιστοριών.
Η εξιστόρηση του Ντε Μπορόν αναφέρεται στο πώς ο Ιωσήφ πήρε λίγο από το αίμα του Ιησού σε ένα κύπελλο (το "Άγιο Δισκοπότηρο"), το οποίο στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Βρετανία. Ο Κύκλος της Βουλγάτας επανεξιστόρησε την αρχική αφήγηση του Ντε Μπορόν. Ο Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας δεν αποτελούσε πλέον τον κύριο χαρακτήρα στην καταγωγή του Δισκοπότηρου: ο Ιώσηπος, γιος του Ιωσήφ, ανέλαβε τον ρόλο του Φύλακα του Δισκοπότηρου. Ωστόσο, οι πρώιμες εκδοχές της μυθολογίας του Δισκοπότηρου, δεν το αποκαλούν "Άγιο" ούτε αναφέρουν τίποτα για αίμα, τον Ιωσήφ ή το Γκλάστονμπερι.
Το 1191, μοναχοί στο αββαείο ισχυρίστηκαν ότι ανακάλυψαν τους τάφους του Αρθούρου και της Γκουίνεβιρ στο νότιο τμήμα του Ναού του Αββαείου, το οποίο επισκέφθηκαν αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί. Τα ευρήματα μετακινήθηκαν αργότερα και χάθηκαν κατά την Αγγλική Μεταρρύθμιση. Πολλοί ερευνητές υποψιάζονται ότι η ανακάλυψη αυτή ήταν χαλκευμένη, προκειμένου να καθιερωθεί η αρχαιότητα της ίδρυσης του Γκλάστονμπερι και για να γίνει ευρέως γνωστό.
Σε ορισμένα αποσπάσματα της αρθουριανής λογοτεχνίας, το Γκλάστονμπερι ταυτίζεται με το θρυλικό νησί Άβαλον. Ένα παλιό ουαλικό ποίημα συνδέει τον Αρθούρο με το Γκλάστονμπερι Τορ, στο πλαίσιο μιας διαμάχης μεταξύ Αρθούρου και Μάλαγκαντ, όταν ο τελευταίος είχε απαγάγει τη βασίλισσα Γκουίνεβιρ. Σύμφωνα με κάποιες εκδοχές του Αρθουριανού θρύλου, ο Λάνσελοτ αποτραβήχτηκε στο Αββαείο του Γκλάστονμπερι μετά τον θάνατο του Αρθούρου.
Ο Ιωσήφ λέγεται ότι έφτασε με βάρκα στο Γκλάστονμπερι. Αποβιβαζόμενος, κάρφωσε το ραβδί του στο έδαφος και αυτό βλάστησε θαυματουργά ως Ιερός Άκανθος. Έτσι εξηγείται η ύπαρξη ενός υβριδικού δένδρου λευκάκανθρας λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Γκλάστονμπερι, το οποίο ανθίζει δυο φορές τον χρόνο, μια την άνοιξη και μια κοντά στα Χριστούγεννα (ανάλογα με τον καιρό). Κάθε χρόνο, κόβεται ένα βλαστάρι από τον τοπικό Αγγλικανό ιερέα και το μεγαλύτερο μαθητή του Σχολείου St John και στέλνεται στη Βασίλισσα.
Ο αρχικός Ιερός Άκανθος αποτέλεσε κέντρο προσκυνήματος κατά τον Μεσαίωνα, αλλά κόπηκε κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο. Αντικαταστάθηκε τον 20ό αιώνα με ένα δέντρο στον λόφο Γουέργιαλ, αλλά επαναφυτεύτηκε την επόμενη χρονιά, καθώς η πρώτη προσπάθεια ήταν ανεπιτυχής.
Σήμερα, το Αββαείο του Γκλάστονμπερι αυτοπαρουσιάζεται ως "παραδοσιακά ο αρχαιότερος υπέργειος χριστιανικός ναός στον κόσμο", ο οποίος σύμφωνα με τον θρύλο κατασκευάστηκε από τον Ιωσήφ για να στεγάσει το Άγιο Δισκοπότηρο, περίπου 65 χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού. Ο θρύλος λέει επίσης πως ως παιδί, ο Ιησούς είχε επισκεφθεί το Γκλάστονμπερι μαζί με τον Ιωσήφ, ωστόσο μάλλον δημιουργήθηκε κατά τη μεσαιωνική περίοδο, οπότε τα θρησκευτικά κειμήλια και προσκυνήματα ήταν επικερδές εμπόριο για τα αββαεία. Ο Γουίλιαμ Μπλέικ ανέφερε τον θρύλο σε ένα ποίημα του που έγινε "δημοφιλής ύμνος", με τίτλο "Ιερουσαλήμ":
Το Γκλάστονμπερι βρίσκεται κοντά στον Ποταμό Μπρου, ο οποίος τον καιρό του Αρθούρου σχημάτιζε μια λίμνη νοτίως του λόφου στον οποίο βρίσκεται η πόλη. Η λίμνη είναι μια από τις τοποθεσίες που προτείνονται κατά τον Αρθουριανό θρύλο ως κατοικία της Κυράς της Λίμνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Αλές
Το Αλές (Γαλλικά: Alès) είναι κοινότητα στο νομό Γκαρ, στην περιοχή της Οξιτανίας. Θεωρείται η «πρωτεύουσα» της περιοχής των Σεβέν και είναι η έδρα μιας από τις δύο υπονομαρχίες του νομού.
Έχει πληθυσμό 40.219 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Αλεζιάν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κέντρο του Αλές Η κοινότητα Αλές βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Γκαρ, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νότια της Γαλλίας.
Είναι η μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού, η άλλη είναι η κοινότητα Λε Βιγκάν. Βρίσκεται 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νιμ, πρωτεύουσας του νομού Γκαρ.
Η κοινότητα Αλές είναι χτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Γκαρντόν και στους πρόποδες της οροσειράς Σεβέν, τμήματος του Μασίφ Σαντράλ, κοντά στο Εθνικό Πάρκο των Σεβέν.
Η έκτασή της είναι 23,16 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 116 και 356 μέτρα.
Το κλίμα στο Αλές είναι μεσογειακό, δηλ. τύπος Csa σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Οι εποχές είναι διακριτές, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, και τα καλοκαίρια ζεστά και ξηρά.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός του Αλές
Γαλατο-ρωμαϊκή εποχή
Οι ανασκαφές στο λόφο Ερμιτάζ έφεραν στο φως υπολείμματα γαλατικών οικισμών από τον 1ο αιώνα π.Χ., μεταξύ των οποίων ένα μωσαϊκό από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα (πρώτο μισό του 1ου αιώνα π.Χ.). Οι διαστάσεις του μωσαϊκού (35 τ.μ.) και η ποιότητα των διακοσμήσεών του καθιστούν δυνατή την υπόθεση ότι το Αλές ήταν γαλατικό οχυρωμένο χωριό (oppidum), με μεγάλα πλεονεκτήματα από τη θέση του στα σύνορα της ανεξάρτητης Γαλατίας και της ρωμαϊκής επαρχίας της Ναρβωνικής Γαλατίας για την άνθηση του εμπορίου.
Μεσαίωνας
Το Αλές θεωρείται ο σύγχρονος διάδοχος του ρωμαϊκού Αρίζιτουμ, όπου, περίπου το 570, ο Σιγιβέρτος Α΄, βασιλιάς της Αυστρασίας, δημιούργησε επισκοπή. Στην εκστρατεία του εναντίον των Βησιγότθων, ο Μεροβίγγειος βασιλιάς Θευδεβέρτος Α΄ (533–548) κατέκτησε μέρος της επικράτειας της Επισκοπής της Νιμ. Ο μετέπειτα διάδοχός του Σιγιβέρτος δημιούργησε τη νέα επισκοπή, αποτελούμενη από δεκαπέντε ενορίες στην περιοχή που ελέγχονταν από τους Φράγκους και περιλάμβαναν μια σειρά από πόλεις στα βόρεια της οροσειράς των Σεβέν: Αλές, Λε Βιγκάν, Αρ, κλ. Η επισκοπή εξαφανίστηκε τον 8ο αιώνα με την κατάκτηση ολόκληρης της Σεπτιμανίας από τους Φράγκους.
Μετά το διάταγμα της Νάντης, το Αλές ήταν ένα από τα ασφαλή μέρη που παραχωρήθηκαν στους Ουγενότους. Ο Λουδοβίκος ΙΓ' κατέλαβε την πόλη το 1629 και η Ειρήνη του Αλές, που υπογράφηκε στις 29 Ιουνίου του ίδιου έτους, κατέστειλε τα πολιτικά προνόμια των Προτεσταντών, αν και συνέχισε να εγγυάται την ανεκτικότητα.
Κατόπιν αιτήματος του Λουδοβίκου ΙΔ', δημιουργήθηκε και πάλι στο Αλές επισκοπή από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΒ΄, το 1694. Ο μελλοντικός καρδινάλιος ντε Μπωσέ, βιογράφος του Μποσσυέ, ήταν Επίσκοπος του Αλές από το 1784 έως το 1790. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η επισκοπή καταργήθηκε και η επικράτειά της διαιρέθηκε μεταξύ της μητρόπολης της Αβινιόν και της μητρόπολης του Μεντ. μικρογραφία|250x250εσ|Υπόγεια στοά στο Μουσείο ορυχείων
Βιομηχανική εποχή
Το Αλές ήταν ένα από τα λίκνα των ανθρακωρυχείων των Σεβέν από τα τέλη του 18ου αιώνα, την εποχή του Πιέρ-Φρανσουά Τυμπέφ, Γάλλου επιχειρηματία ο οποίος συνέβαλε στην ανάπτυξη των ανθρακωρυχείων των Σεβέν φέρνοντας τεχνικές καινοτομίες, και άλλων Γάλλων επιχειρηματιών άνθρακα.
Μνημεία-Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το φρούριο του [[Σεμπαστιάν Λε Πρεστρ ντε Βωμπάν|Βωμπάν]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Οξιτανία Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Σάντα Κρουζ, Αρούμπα
Το Σάντα Κρουζ (Santa Cruz) είναι η μια πόλη της Αρούμπα. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Σάντα Κρουζ. Η πόλη συνδέεται από τον Αυτοκινητόδρομο 7 από τα δυτικά προς ανατολικά και από τον Αυτοκινητόδρομο 4 από τα βόρεια προς νότια.
Ανεπίσημα, το Σάντα Κρουζ διαιρείται σε αρκετές γειτονιές, όπως οι Μπότον, Μπρινγκαμόσα, Κας Αρίμπα, Χαμανότα, Γιαν Φλέμινγκ, Μακουαρίμα, Σαν Φουέγκο, Σέτε, Σιρίμπανα, Ουρατάκα και Ουαραουάρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρούμπα
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Λευκορωσίας
Αυτό το άρθρο παραθέτει τα πολιτικά κόμματα στη Λευκορωσία.
Κόμματα πιστά στον πρόεδρο
Ο πρόεδρος εξασφαλίζει την περισσότερη υποστήριξη από μη κομματικά μέλη του κοινοβουλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Λευκορωσίας
Παιδαγωγικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας
thumb|300px|right|κεντρική κήπους, πανεπιστημιούπολη Τούνχα
Το Παιδαγωγικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας, στα ισπανικά Universidad Pedagógica y Tecnológica de Colombia (UPTC) είναι εθνικό πανεπιστημιακό ίδρυμα της Κολομβίας, με έδρα την Τούνχα. Το πιο σημαντικό τo διαμέρισμα Μπογιακάς, είναι η τέταρτη πανεπιστήμιο στην Κολομβία με βάση τον αριθμό των φοιτητών. Ιδρύθηκε το 1953 κατόπιν εισηγήσεως του τότε πρωθυπουργού Γκουστάβο Ρόχας.
Ακαδημαϊκή οργάνωση
Eπίσης έχει τρεις περιφερειακές πανεπιστημιουπόλεις, έξι χώρους των προγραμμάτων επέκτασης, 21 περιφερειακά κέντρα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Υπάρχουν 11 σχολές, 52 προπτυχιακά προγράμματα αντιμετωπίζουν, 15 προπτυχιακά ακαδημαϊκά προγράμματα εξ αποστάσεως και 23 μεταπτυχιακά προγράμματα.
περιφερειακές πανεπιστημιουπόλεις
Calle 4 Sur 15-134. 152211, Σογαμόσο
Carrera 18 23-55. 150461, Ντουιτάμα
Carrera 14 44-51. 110311, Μπογκοτά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Κολομβία
Νήσος Πέιερ
Η νήσος Πέιερ (ρωσικά: Остров Пайера, όστροφ Παϊέρα) είναι ρωσικό νησί στον Αρκτικό ωκεανό και ειδικότερα νησί του αρχιπελάγους της γης του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έχει έκταση 160 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του νησιού βρίσκεται σε ύψος 451 μέτρων. Το νησί πήρε το όνομα του από τον αυστροούγγρο εξερευνητή και χαρτογράφο Γιούλιους φον Πάγιερ και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Πειερ
Entertainment Weekly
Entertainment Weekly (μερικές φορές εν συντομία EW) είναι ο τίτλος Αμερικανικού περιοδικού, που εκδίδεται από την εταιρεία Time Inc., η οποία ανήκει στην εταιρεία Time Warner, που καλύπτει τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τη μουσική, τα βιβλίο, το Θέατρο Μπρόντγουεϊ και τη μαζική κουλτούρα και ξεκίνησε την έκδοσή του στις 16 Φεβρουαρίου 1990. Αντίθετα από τα περιοδικά Us Weekly, People Weekly και In Touch Weekly, το EW' επικεντρώνεται κυρίως σε νέα των μέσων ψυχαγωγίας και σε κριτικές. Τα περιοδικά Variety και The Hollywood Reporter, απευθύνονται σε πιο ειδικούς της βιομηχανίας, ενώ το EW στοχεύει σε πιο γενικό κοινό.
Στις 2 Αυγούστου 2021 τέθηκε σε λειτουργία το site της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού, με την Ελλάδα να είναι η πρώτη χώρα εκτός Αμερικής στην οποία θα είναι διαθέσιμο το περιοδικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Περιοδικά κινηματογράφου
Μάχη των Πάγων
Η Μάχη των Πάγων, γνωστή και ως Μάχη της λίμνης Πέιπους, ήταν μάχη ανάμεσα στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και το λιβονικό παρακλάδι των Τευτόνων Ιπποτών. Έλαβε χώρα επάνω στην παγωμένη λίμνη Πέιπους, την 5η Απριλίου 1242. Νικητής ήταν ο στρατός του Νόβγκοροντ.
Προοίμιο
Ελπίζοντας να εκμεταλλευθούν τη δύσκολη θέση, στην οποία είχαν περιέλθει οι Ρως μετά την εισβολή της Χρυσής Ορδής (Ν-ΝΑ) και τις διενέξεις με τη Σουηδία (ΒΔ), οι Τεύτονες έβαλαν στο μάτι τα εδάφη της πλούσιας Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Το φθινόπωρο του 1240 κατέλαβαν το δυτικό τμήμα της που περιείχε τις πόλεις Πσκοφ, Ιζμπόρσκ και Καπόργιε. Όταν πλέον πλησίαζαν την ίδια την πρωτεύουσα, Νόβγκοροντ, οι αμυνόμενοι ανακάλεσαν από την εξορία τον 20χρονο δούκα Αλέξανδρο Νιέφσκι. Το 1241 ο Νιέφσκι επανέκτησε το Πσκοφ και το Καπόργιε.
Η μάχη
Στις αρχές της άνοιξης του 1242, οι Τεύτονες Ιππότες νίκησαν μια μικρή δύναμη Νοβγκοροδιανών, περίπου 20 χιλιόμετρα νοτίως του φρουρίου Ντόρπατ (του σημερινού Τάρτου). Οδηγούμενοι από τον πρίγκιπα-επίσκοπο Χέρμαν του Ντόρπατ, οι ιππότες και η βοηθητική δύναμη συνάντησαν τον στρατό του Αλέξανδρου Νιέφσκι στη στενή λωρίδα γης που χωρίζει το βόρειο και το νότιο τμήμα της λίμνης Πέιπους (στα ρωσικά: Τσουντ) στις 5 Απριλίου. Ο Αλέξανδρος, θέλοντας να πολεμήσει σε έδαφος της επιλογής του, υποχώρησε για να παρασύρει τους υπερόπτες ιππότες στην παγωμένη λίμνη.
Οι τευτονικές δυνάμεις αριθμούσαν 500 έως 1.000 εξαιρετικά εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους ιππείς (οι περισσότεροι ήταν πιθανώς Εσθονοί) και 2 έως 3 χιλιάδες πεζικάριους και βοηθητικούς. Στον αντίποδα, η δύναμη του Νόβγκοροντ περιελάμβανε τις επίλεκτες φρουρές του Αλέξανδρου και του αδελφού του (περ. 1.000), την πολιτοφυλακή του Νόβγκοροντ και ένα απόσπασμα Τουρκομογγόλων (γενικά ο Νιέφσκι είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Χρυσή Ορδή), συνολικά περίπου 5.000 ανδρες.
Σύμφωνα με ρωσικά χρονικά της εποχής, μετά από ώρες μάχης εκ του συστάδην ο Νιέφσκι διέταξε το αριστερό και δεξί άκρο των τοξοτών του να μπουν στη μάχη. Οι ιππότες, εξουθενωμένοι από τη σύγκρουση και αδυνατώντας να ελιχθούν σωστά με τα άλογά τους επάνω στον πάγο, άρχισαν να υποχωρούν ατάκτως. Λίγο αργότερα, η εικόνα του νεοαφιχθέντος ρωσικού ιππικού τούς έκανε να χάσουν και τα τελευταία στοιχεία συνοχής. Όταν προσπάθησαν να ανασυνταχθούν στην άκρη της λίμνης, το λεπτό στρώμα πάγου κατέρευσε από το βάρος του οπλισμού τους και πολλοί πνίγηκαν.
Σημασία της μάχης
thumb|upright|Η μάχη όπως απεικονίζεται σε [[μινιατούρα του 16ου αι.]] Η Μάχη των Πάγων περιγράφεται ως γεγονός τεράστιας σημασίας κυρίως από τους Ρώσους ιστορικούς, καθώς η νίκη του Νόβγκοροντ ανέκοψε την επέκταση των Τευτόνων και πιθανά τον εκκαθολικισμό των ανατολικών σλάβων.
Χρησιμοποιήθηκε επίσης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) από τη σοβιετική προπαγάνδα, ως παράδειγμα για τη δυνατότητα απόκρουσης των Γερμανών. Κατόπιν παράκλησης του Στάλιν, ο Σεργκέι Αϊζενστάιν γύρισε την κινηματογραφική ταινία «Αλέξανδρος Νιέφσκι» - η αναπαράσταση της Μάχης του Πάγου θεωρείται μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έτυχε μάλιστα η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού να συμπέσει με τα 700 χρόνια από τη μάχη, γεγονός που τιμήθηκε με την καθιέρωση του παρασήμου του Τάγματος του Αλεξάνδρου Νιέφσκι για όσους θα διέπρεπαν στις μάχες.
Όρος Πελέ
thumb|267px|Το όρος Πελέ όπως φαίνεται από το Καρμπ. Το όρος Πελέ (γαλλικά: Montagne Pelée) είναι ενεργό ηφαίστειο στην νήσο Μαρτινίκα, υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας στην Καραϊβική. Με ύψος 1.397 μέτρα, είναι η υψηλότερη κορυφή του νησιού. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού. Είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο στις Μικρές Αντίλλες. Το ηφαίστειο είναι γνωστό για την έκρηξη του το 1902, η οποία κατέστρεψε την πόλη Σαιντ Πιερ, προκαλώντας 28.000 θανάτους, τους περισσότερους από οποιαδήποτε έκρηξη μέσα στον 20-ό αιώνα. Αυτή η έκρηξη χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις εκρήξεις πελέιου τύπου, ο οποίος πήρε το όνομά του από το ηφαίστειο.
Γεωγραφία - γεωλογία
Το όρος Πελέ βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Μαρτινίκας. Με ύψος 1.397 μέτρα είναι η ψηλότερη κορυφή της Μαρτινίκας. Έχει διάμετρο 15 χιλιόμετρα και καλύπτει 120 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Μέσα στο κρατήρα Λετάνγκ Σεκ (l'Etang Sec) βρίσκονται δύο δόμοι οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τις εκρήξεις του 1902 και 1929. Βόρεια της κύριας κορυφής βρίσκεται ένας άλλος ηφαιστειακός κώνος, το Πιτόν Μον Κονίλ, το οποίο έχει ύψος 895 μέτρα. Οι πλαγιές του έχουν βαθιές χαράδρες.
Εκρηκτική δραστηριότητα
Το όρος Πελέ έχει παράγει τουλάχιστον 22 ισχυρές εκρήξεις (VEI 4+) σύμφωνα με δεδομένα του Ινστιτούτου Σμισθόνιαν στο Ολόκαινο. Μόνο το Σιβελούτς στην Καμτσάτκα έχει περισσότερες. Η πρώτη καταγεγραμένη έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1635, σχηματίζοντας ένα ηφαιστειακό δόμο και προκαλώντας πυροκλαστικές ροές. Το 1792 και το 1851 έλαβαν χώρα δύο φρεατικές εκρήξεις, που δημιούργησαν λαχάρ.
Έκρηξη του 1902
thumb|250px|Το Σαιν Πιερ μετά την έκρηξη. Τον Ιανουάριο του 1902 το όρος Πελέ έδειξε σημάδια αυξημένης δραστηριότητας των φουμαρολών. Τις 23 Απριλίου άρχισαν οι πρώτες μικρές εκρήξεις, οι οποίες ακολουθήθηκαν από σεισμικές δονήσεις και νέφη στάχτης και θειούχων αερίων, τα οποία κάλυψαν τη γύρω περιοχή. Φίδια και άλλα ζώα εγκατέλειψαν τις πλαγιές του ηφαιστείου, με αποτέλεσμα 50 άνθρωποι και 200 ζώα να πεθάνουν από τσιμπήματα φιδιών. Καθώς η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο κρατήρα εντεινόταν, το νερό στη λίμνη στο κρατήρα Λετάνγκ Σεκ έφτασε σε σημείο βρασμού. Τις 5 Μαΐου 1902 τα τοιχώματα του κρατήρα υποχώρησαν και το καυτό νερό ανακατεύτηκε με χαλαρά ηφαιστειακά πετρώματα και σχημάτισε ένα λαχάρ που κατέβηκε την κοιλάδα του ποταμού Μπλα με ταχύτητα 100 χλμ/ώρα και σκότωσε 23 εργάτες σε ένα εργοστάσιο στις εκβολές του ποταμού. Στη συνέχεια και κατά την είσοδό του στη θάλασσα προκάλεσε ένα τσουνάμι, με ύψος 3 μέτρα.
Στους πρόποδες του ηφαιστείου ήταν κτισμένη η πόλη Σαιντ Πιερ, η οποία ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Μαρτινίκας και σημαντική αποικιακή πόλη εκείνη τη περίοδο. Ήταν γνωστή ως «το Παρίσι των Δυτικών Ινδιών». Πολλοί από τους κατοίκους του Σαιντ Πιερ αποφάσισαν μετά το λαχάρ να εγκαταλείψουν την πόλη και να πάνε στην τότε δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, τη Φορ-ντε-Φρανς. Τις 5 Μαΐου ο κυβερνήτης Λουί Μουτάν έλαβε μια αναφορά αξιωματούχων που ανέβηκαν στο βουνό και αποφάνθηκαν ότι δεν υπήρχε λόγος εγκατάλειψης της πόλης. Οι εφημερίδες καθησύχασαν τον κόσμο και σε μια προσπάθεια να σταματήσουν οι μετακινήσεις του πληθυσμού ώστε να γίνουν οι εκλογές τις 11 Μαΐου στήθηκαν μπλόκα στους δρόμους. Επιπλέον κάτοικοι των γύρω περιοχών αποφάσισαν να μείνουν στη πόλη επειδή παρουσιαζόταν ως ασφαλής στις εφημερίδες, με αποτέλεσμα ο συνολικός πληθυσμός να φτάσει στο Σαιν Πιερ τους 28.000 ανθρώπους.
Στις 7:50 τις 8ης Μαΐου 1902, ανήμερα της Αναλήψεως, το ηφαίστειο εξερράγη εκκωφαντικά. Ένας αναπτυσσόμενος δόμος λάβας στην κορυφή του ηφαιστείου κατέρρευσε και ένα τεράστιο μαύρο νέφος αποτελούμενο από καυτά αέρια, στάχτη και ογκόλιθους κατρακύλησε στη νότια πλευρά του ηφαιστείου Πελέ και κατευθύνθηκε στο Σαιν Πιερ ακολουθώντας τις χαράδρες. Το νέφος κινούμενο με ταχύτητα 160 χλμ/ώρα έφτασε στη πόλη σε λιγότερο από ένα λεπτό, ισοπεδώνοντας στο δρόμο του τσιμεντένια κτίρια και με τις υψηλές θερμοκρασίες να προκαλούν πυρκαγιές στο πέρασμά τους. Φτάνοντας στο λιμάνι κατέστρεψε τουλάχιστον 20 πλοία. Το ατμόπλοιο Γκράπλερ αναποδογύρισε και ένα ιστιοφόρο τυλίχθηκε στις φλόγες μαζί με το πλήρωμά του. Από τους 28.000 ανθρώπους που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο Σαιν Πιερ επέζησαν μόνο δύο, χωρίς να υπολογίζεται μία ανήλικη που βρέθηκε αναίσθητη σε μια βάρκα κοντά στο λιμάνι. Αυτό το μαύρο νέφος ήταν μια πυροκλαστική ροή, ένα φαινόμενο άγνωστο στους τότε επιστήμονες. Οι Γάλλοι το ονόμασαν nuee ardentes, δηλαδή πυρακτωμένα νέφη.
Η περιοχή του Σαιν Πιερ επλήγη από άλλες δύο πυροκλαστικές ροές ύστερα από δύο εκρήξεις στις 20 Μαΐου και 30 Αυγούστου, οι οποίες κατέστρεψαν όποια κτίρια είχαν απομείνει στη πόλη. Η έκρηξη στις 30 Αυγούστου, αν και όχι τόσο ισχυρή όσο οι άλλες δύο εκρήξεις, προκάλεσε απώλειες στο Μορν Ρουζ (τουλάχιστον 800 νεκροί), Αζουπά-Μπουιγιόν (250 νεκροί), και περιοχές του Μπας-Πουάντ (25 νεκροί) και Μονρ-Καπότ (10 νεκροί). Η έκρηξη στις 30 Αυγούστου ήταν η τελευταία θανάσιμη έκρηξη του όρους Πελέ μέχρι σήμερα.
Μετέπειτα δραστηριότητα
thumb|200px|Ο ακιδόμορφος ηφαιστειακός δόμος που αναπτύχθηκε μετά την έκρηξη του 1902.
Τον Οκτώβριο του 1902 στο κρατήρα Λετάνκ Σεκ άρχισε ένα αναπτύσσεται ένας ακιδόμορφος ηφαιστειακός δόμος. Ο θεαματικός αυτός οβελίσκος αναπτυσσόταν μέχρι 15 μέτρα την ήμερα και έφτασε σε ύψος 300 μέτρων και διάμετρο 100 με 150 μέτρων. Κατά τη διάρκεια της νύχτας φεγγοβολούσε, καθώς οι ρωγμές στην επιφάνειά του άφηναν να φαίνεται η πυρακτωμένη λάβα στο εσωτερικό του. Ο δόμος ονομάστηκε «Ακίδα του Πελέ» ή «Πύργος του Πελέ». Έγινε ασταθής και τελικά κατέρρευσε το Μάρτιο του 1903, πέντε μήνες μετά την δημιουργία του.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο όρος Πελέ άρχισε πάλι στις 16 Σεπτεμβρίου 1929. Αυτή τη φορά η περιοχή που κινδύνευε εκκενώθηκε άμεσα. Η έκρηξη δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο αυτή του 1902, αλλά δημιούργησε πυροκλαστικές ροές και λαχάρ που κατέστρεψαν περιουσίες. Ένας νέος ηφαιστειακός δόμος δημιουργήθηκε στην κορυφή όπως και μια νέα ακίδα, αλλά δεν έφτασε στο μέγεθος της προηγούμενης. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα σταμάτησε το 1932.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαρτινίκας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Βουνά της Γαλλίας
Νέα Σελεύκεια Θεσπρωτίας
Η Νέα Σελεύκεια είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος. Βρίσκεται 1 χλμ. ΒΔ. της Ηγουμενίτσας. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανερχόταν σε 2.538 κατοίκους.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Προστάτης της είναι ο Άγιος Γεώργιος, θαυματουργός Άγιος για τους ντόπιους. Μεγάλη γιορτή πραγματοποιείται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγίου με περιφορά της εικόνας από καβαλάρηδες και νέους με τοπικές φορεσιές.
Οι κάτοικοι είναι στην πλειονότητά τους απόγονοι Μικρασιατών προσφύγων από τα ελληνορθόδοξα χωριά της περιοχής της Κιλικίας, ιδιαίτερα της Σελεύκειας, κυρίως από το Αλάκλησε (Ποικιλόχρωμη Εκκλησία) και το Αναμούρ (Ανεμούριον). Εγκαταστάθηκαν εκεί από το 1923 ως το 1929 μετά από πολλές περιηγήσεις ανά τη χώρα όπως οι περισσότεροι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Κάποιοι από τους σημερινούς κατοίκους, γνωρίζουν και ομιλούν και την τουρκική γλώσσα.
Κατά τις δεκαετίες του 60, ΄70 ακόμα και ΄80, μεγάλο μέρος του πληθυσμού του χωριού, ακολουθώντας τη "μοίρα" της Ηπείρου, μετανάστευσε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Αμβούργο.
Οι ελληνικές κοινότητες στην Κιλικία
Κιλικία. Παράλια περιοχή της Νοτιοανατολικής Μικράς Ασίας. Βρέχεται από το Κιλίκιο Πέλαγος, απέναντι από την Κύπρο. Διοικητικά διαιρούνταν σε τέσσερις περιφέρειες: Σελεύκειας, Αδάνων, Ταρσού, Μερσίνας. Εκκλησιαστικά υπάγονταν στη Μητρόπολη Ταρσού και Αδάνων με έδρα τα Άδανα και στο Πατριαρχείο Αντιόχειας.
Ο Καππαδόκης καθηγητής ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Παύλος Καρολίδης υποστήριξε ότι ο ελληνισμός στην περιοχή εμφανίστηκε στον 7ο ή τον 8ον πχ. αιώνα και κορυφώθηκε στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των επιγόνων του. Σ’ αυτό συνέβαλε και η παρουσία του Αποστόλου Παύλου ο οποίος ήταν από την Ταρσό. Η περιοχή της Κιλικίας είχε συγκριτικά λίγους Έλληνες. Σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών στην περιοχή χαρτογραφήθηκαν είκοσι-έξι οικισμοί με Έλληνες. Από αυτούς πέντε καταγράφηκαν ως δίγλωσσοι, δεκατέσσερις ως τουρκόφωνοι και δύο ως αραβόφωνοι. Για τους άλλους πέντε δεν υπάρχουν πληροφορίες (Κιτρομιλήδης Β, κζ). Οι κοινότητες εντοπίζονται σε δύο γεωγραφικά σημεία. 17 κοινότητες ελληνορθόδοξες κοινότητες κοντά στα Άδανα, τη γνωστή στο Μεσαίωνα ως Αντιόχεια της Κιλικίας και κάποιες άλλες κοντά στη Σελεύκεια. Στις δύο αυτές πόλεις να προσθέσουμε και τη βυζαντινή πόλη του Ανεμουρίου, αντίκρυ στην Κύπρο, που υπάγονταν στη Σελεύκεια.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις οι Ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί στην Κιλικία πριν το 1922 κυμαίνονταν σε δέκα με είκοσι χιλιάδες σ’ έναν πληθυσμό πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες (Εξερτζόγλου, 182). Κάποιοι από αυτούς ήταν γηγενείς. Αρκετοί ήρθαν από την ενδοχώρα της Μικράς Ασίας, την Κύπρο, τη Χίο, τη Σάμο και τη Μυτιλήνη. Η παρουσία νέων προσώπων δεν φαίνεται άλλαξε την καθημερινότητα των ελληνικών πληθυσμών της περιοχής. Οι αμιγώς χριστιανικές κοινότητες όπως το Αλάκησλε στη Σελεύκεια δεν επηρεάζονται από τις αλλαγές γύρω τους. Αυτό ισχύει περισσότερο εκεί όπως στο Ανεμούριο που οι χριστιανοί συμβιώνουν αρμονικά, με μουσουλμάνους.
Τα πράγματα αλλάζουν στο γύρισμα του 19ου αιώνα. Η ανάπτυξη της ιδρυμένης το 1841 Μερσίνας οδηγεί την ελληνική κυβέρνηση να ιδρύσει εκεί το 1904 υποπροξενείο. Αποσκοπούσε στην επιρροή στους ελληνορθόδοξους. Η παρουσία του υποπρόξενου δίνει εντονότερο εθνικό χρώμα στις τοπικές διαμάχες ιδιαίτερα τις θρησκευτικές. Σε πολλά ζητήματα εφεξής, κυρίως θρησκευτικά και εκπαιδευτικά, οι τοπικές κοινότητες ακούν, ακολουθούν τη φωνή του εθνικού κέντρου.
Λίγα χρόνια νωρίτερα ξέσπασαν διαμάχες ανάμεσα στους ελληνόφωνους και αραβόφωνους χριστιανούς για την εθνότητα του πατριάρχη Αντιοχείας και του Μητροπολίτη Αδάνων. Το 1897 για πρώτη φορά ο Πατριάρχης είναι Αραβόφων --- εξέλιξη που ξεσηκώνει του ελληνόφωνους. Η διαμάχη θα παραμένει μέχρι τη Μικρασιατική τραγωδία και θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα τόσο στην ορθόδοξη κοινότητα όσο και στις ελληνόφωνες κοινότητες της περιοχής. Κάποιες θα επιδιώξουν την υπαγωγή τους στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης (Εξερτζόγλου).
Οι εντάσεις θα ανέβουν στους κόλπους των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων για το ζήτημα της εκπαίδευσης. Οι οθωμανικές αρχές δεν ασχολήθηκαν μέχρι το 1922 με την εκπαίδευση. Ο αριθμός των μαθητών ήταν περιορισμένος και αφορούσε κυρίως τα αγόρια των πόλεων. Σημαντική είναι η παρουσία των καθολικών και προτεσταντών ιεραποστόλων αλλά και της από Ρώσους Παλαιστινιακής Εταιρείας. Η παρουσία των ομάδων αυτών σε συνδυασμό με τη διαμάχη για το πατριαρχείο της Αντιόχειας προκαλούν αντιδράσεις από τις τοπικές ελληνορθόδοξες κοινότητες. Τέλη του 19ου αιώνα η δημογεροντία στα Άδανα ιδρύει δημοτικά για αγόρια και κορίτσια. Στην ίδια πόλη ιδρύεται το 1901 «Φιλόμουσος Αδελφότης» με στόχο να συγκεντρώσει χρήματα ώστε να «δύνανται να συντηρούνται και να προάγονται τα σχολεία της ορθοδόξου ελληνικής κοινότητας (Μαμμώνη – Ιστικοπούλου 70). Την ίδια περίοδο με τη συνδρομή του πλούσιου εμπόρου Μαυρομμάτη η κοινότητα της Μερσίνας λειτούργησε αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο (Γεωργιάδης, Μαμμών 71). Στο ίδιο πνεύμα θα σταλούν και λίγοι Έλληνες δάσκαλοι κυρίως από το Σύλλογο Μικρασιατικών «Ανατολή». Η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι περιορισμένη μέχρι το 1922. Ο δάσκαλος Δ. Γαλλέτης που διορίστηκε στο σχολείο των Αδάνων σημείωνε το 1902. «Το δε χείριστον πάντων [είναι ότι] η δική μας σχολή είναι 95% τουρκόφωνος. Διδάσκαλον δ’ έχει ένα παιδάριον εκ Χίου αμέθοδον, κι ένα διευθυντή εκ Καισαρείας τουρκόφωνον και αμέθοδον (…)». (Εξερτζόγλου, 229). Από προφορική μαρτυρία του Παντελή Βαμβακά, από το Ανεμούριο, γεννημένου το 1902, που μιλούσε λίγα ελληνικά, στα χωριά ελάχιστοι μάθαιναν ελληνικά. Μάθαιναν κάποια αγόρια για να διαβάζουν ή ψάλλουν εκκλησιαστικά κείμενα.
Η γαλλική παρουσία στην Κιλικία και η συνθηκολόγηση με τον Μουσταφά Κεμάλ
Η Κιλικία ιστορικά αποτέλεσε επίκεντρο πολλών αυτοκρατοριών. Από τον 11ο αιώνα μέχρι τον 14ο υπήρξε το καταφύγιο των Αρμενίων που εκδιώχθηκαν από τους Σελτζούκους Τούρκους. Τους τρεις αυτούς αιώνες ήταν ο πυρήνας του Κιλικιανού Βασιλείου της Αρμενίας ή της Νέας Αρμενίας το οποίο συνεργαζόταν με τους Σταυροφόρους. Το 1375 καταλήφθηκε από τους Μαμελούκους και το 1516 από τους Οθωμανούς. Το 19ο αιώνα Άγγλοι και Γάλλοι προσπάθησαν να διασφαλίσουν την επιβίωση της οθωμανικής Αυτοκρατορίας φοβούμενοι την επέκταση της Ρωσικής. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα πράγματα άλλαξαν. Οι Οθωμανοί συντάχτηκαν με τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους. Για το λόγο αυτό οι Άγγλοι υπέγραψαν μυστική συμφωνία με τους Ρώσους μοιράζοντας εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Γάλλοι αρχικά ήταν αντίθετοι στον διαμελισμό καθώς είχαν επενδύσει μεγάλα κεφάλαια στην περιοχή. Το Μάιο του 1916 Γάλλοι και Άγγλοι υπογράφουν τη γνωστή συμφωνία Sykes-Picot με την οποία μοιράζουν εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.