cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών
Κίνδυνοι
Τα είδη των κινδύνων, όπως και η βαρύτητά τους, που επέρχονται με την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία, ποικίλει ανάλογα με το κάθε ναρκωτικό άλλα και με την ποσότητα του. Υπάρχουν πολλοί περιβαλλοντικοί και προσωπικοί παράγοντες, που αλληλεπιδρούν με κάθε ναρκωτικό διαφορετικά. Πολλές έρευνες έχουν κρίνει το αλκοόλ ως ένα από τα πιο επικίνδυνα ναρκωτικά που χρησιμοποιούνται για ψυχαγωγική χρήση. Μόνο η ηρωίνη, κοκαΐνη κρακ και μεθαμφεταμίνη θεωρούνται πιο επικίνδυνα. Από την άλλη, έρευνες που έχουν δώσει έμφαση πάνω στην ελεγχόμενη χρήση του αλκοόλ, έχουν καταλήξει ότι υπάρχουν ουσιώδη οφέλη για την υγεία που προκύπτουν από την χρήση του, όπως μικρότερες πιθανότητες για καρδιακές νόσους, εγκεφαλικά και νοητική εξασθένηση. Ωστόσο, αυτοί οι ισχυρισμοί αμφισβητήθηκαν. Ο ερευνητής David Nutt δήλωσε ότι οι μελέτες αυτές, που δείχνουν τις ευεργετικές επιδράσεις στην «μέτρια» κατανάλωση αλκοόλ, είχαν έλλειψη ελέγχου της μεταβλητής του τι και πόσο έπιναν αυτά τα άτομα πριν την έρευνα. Οι ειδικοί στο Ηνωμένο Βασίλειο πρότειναν ότι κάποια ναρκωτικά ίσως να αποτελούν μικρότερο κίνδυνο, για έναν μικρό αριθμό ατόμων, και αυτά αποτελούνται από την κάνναβη, το LSD, τα μανιτάρια που περιέχουν ψιλοκυβίνη και το έκσταση (ωστόσο τα ναρκωτικά αυτά έχουν και μικρότερη χρήση γενικότερα). Τα ναρκωτικά αυτά όμως έχουν τους δικούς τους κινδύνους.
Υπεύθυνη χρήση
Η γενική ιδέα πίσω από την «υπεύθυνη χρήση» είναι ότι ένα άτομο μπορεί να κάνει χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία ή κ.α., με μειωμένο ή και καθόλου κίνδυνο να επηρεάσουν αυτά τις υπόλοιπες πτυχές της ζωής αυτού του ατόμου. Υποστηρικτές αυτής της ιδεολογίας είναι πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι που χρησιμοποίησαν πειραματικά κάποια ναρκωτικά, με ελάχιστη επιρροή στις ζωές τους. Η υπεύθυνη χρήση παύει να υφίστανται, όταν η ουσία αρχίσει να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την καθημερινή ζωή του χρήστη
Η υπεύθυνη χρήση υποστηρίζει ότι οι χρήστες δεν πρέπει να κάνουν χρήση ουσιών παράλληλα με δραστηριότητες όπως η οδήγηση, το κολύμπι, η χρήση βαρέων μηχανημάτων ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που απαιτεί από κάποιον να είναι νηφάλιος, ώστε να είναι ασφαλής. Οι πολιτικές σχετικά με την μείωση του κινδύνου από την χρήση ναρκωτικών, δίνουν έμφαση στην υπεύθυνη χρήση ως κύριο προληπτικό μέσο. Αυτές οι πολιτικές ήταν διάσημες κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ωστόσο ξεκίνησαν από την δεκαετία του 1970, όταν άρχισαν να διανέμονται στους χρήστες κινούμενα σχέδια που πραγματεύονταν την υπεύθυνη χρήση των ναρκωτικών αλλά έδειχναν και τους κινδύνους της κατάχρησης. Ένα άλλο πρόβλημα, είναι ότι η παράνομη φύση των ναρκωτικών επιφέρει κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στους χρήστες, από την άλλη, οι ουσίες αυτές μπορεί να έχουν υποστεί νόθευση, με τον χρήστη να μην ξέρει την αγνότητα της ουσίας, κάτι που οδηγεί σε συχνές υπερβολικές δόσεις. Η νομιμοποίηση παραγωγής και διανομής των ουσιών αυτών θα μείωνε αυτούς αλλά και πολλούς άλλους κινδύνους της παράνομης χρήσης ουσιών. Οι πολιτικές σχετικά με την μείωση του κινδύνου αποσκοπούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο που μπορεί να προκύψει από την χρήση διάφορων ναρκωτικών, είτε αυτά είναι νόμιμα (όπως το αλκοόλ και η νικοτίνη), είτε αυτά είναι παράνομα (όπως η ηρωίνη και η κοκαΐνη). Για παράδειγμα, τα άτομα που κάνουν ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο προς τον εαυτό τους, αλλά και προς την κοινωνία, μέσω της κατάλληλης τεχνικής έγχυσης, χρησιμοποιόντας νέες βελόνες και σύριγγες κάθε φορά καθώς και μέσω της κατάλληλης διάθεσης του εξοπλισμού αυτού.
Πρόληψη
Στην προσπάθεια τους να μειώσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς, πολλές κυβερνήσεις παγκοσμίως πέρασαν διάφορους νόμους οι οποίοι απαγόρευαν την κατοχή σχεδόν κάθε είδους ναρκωτικού, κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα. Αυτός ο «Πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά» της Δύσης, όμως, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια διαρκώς αυξανόμενη κριτική. Τα αποτελέσματα ερευνών δεν είναι επαρκή ώστε να αποφασιστεί το εαν οι συμπεριφορικές παρεμβάσεις μπορούν να ωθήσουν στην αποτροπή των παιδιών από την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Αυστραλία
Το αλκοόλ είναι το ναρκωτικό του οποίου η χρήση γίνεται το πιο συχνά στην Αυστραλία. Το 86.2% των Αυστραλιανών, ηλικίας 12 ετών και άνω, έχουν κάνει χρήση αλκοόλ τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, σε σύγκριση με το 34.8% των Αυστραλιανών, ηλικίας 12 ετών και άνω, που έχουν κάνει χρήση κάνναβης τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους.
Η.Π.Α.
Την δεκαετία του 1960, ο αριθμός των Αμερικάνων που είχαν ποτέ δοκιμάσει κάνναβη αυξήθηκε κατά 20 φορές περισσότερο. Το 1961, το FBI ανέφερε ότι μεταξύ των ετών του 1966 και 1968, ο αριθμός συλλήψεων που αφορούσαν την κατοχή μαριχουάνας, η οποία είχε ποινικοποιηθεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1937, είχε αυξηθεί κατά 98%. Παρά την αναγνώριση του φαινομένου αυτού, ότι δηλαδή, η χρήση ναρκωτικών ολο ένα και αυξανόταν στους Αμερικάνους νέους, έρευνες έδειξαν ότι μόνο το 4% του Αμερικάνικου πληθυσμού είχε ποτέ καπνίσει μαριχουάνα μέχρι το 1969. Όμως, μέχρι το 1972, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στο 12%. Ύστερα ο τελευταίος διπλασιάστηκε μέχρι το 1977.
Ο νόμος περί ελεγχόμενων ουσιών του 1970 κατέταξε την μαριχουάνα μαζί με την ηρωίνη και το LSD, ως ναρκωτικό Τάξης Ι, η οποία περιλαμβάνει ναρκωτικά τα οποία έχουν υψηλή πιθανότητα κατάχρησης και καμία αποδεκτή ιατρική χρήση. Εκείνη την εποχή, η περισσότερη ποσότητα μαριχουάνας ερχόταν από το Μεξικό, αλλά το 1975, η κυβέρνηση του Μεξικού συμφώνησε στην εξάλειψη των καλλιεργειών μέσω της ψέκασης τους με το ζιζανιοκτόνο «paraquat», κάτι που δημιούργησε ανησυχίες για τοξικές παρενέργειες. Μετά από αυτό, κύριος προμηθευτής έγινε η Κολομβία. Το κλίμα της «μηδενικής ανοχής» των Reagan και Bush (1981-1993) οδήγησαν στην εφαρμογή αυστηρών νόμων, η κατοχή μαριχουάνας επέφερε αναγκαστική καταδίκη και σε αυξημένη επαγρύπνηση κατά του λαθρεμπορίου στα νότια σύνορα. Έτσι ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» επέφερε μια μεταβολή από την εξάρτηση από τις εισαγωγές, στην εγχώρια καλλιέργεια (κυρίως στην Χαβάη και στην Καλιφόρνια). Από το 1982 και μετά, η διοίκηση για την επιβολή του νόμου κατά των ναρκωτικών (DEA) έστρεψε την προσοχή της κατά των καλλιεργειών μαριχουάνας εντός των Ηνωμένων πολιτειών, και έτσι οι καλλιεργητές μεταφέρθηκαν στην καλλιέργεια σε εσωτερικούς χώρους, με ποικιλίες φυτών που σχεδιάστηκαν για να είναι μικρά σε μέγεθος, με μεγάλη απόδοση καρπών. Μετά από περίπου μια δεκαετία μειωμένης χρήσης, η χρήση μαριχουάνας άρχισε μια ανοδική πορεία χρήσης στην αρχή της δεκαετίας του 1990, ειδικά στους εφήβους, αλλά μετά την λήξη της δεκαετίας, η χρήση σταθεροποιήθηκε και έφτασε σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα από αυτά της αιχμής.
Κοινωνία και κουλτούρα
Πολλά κινήματα αγωνίζονται υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης των ναρκωτικών, με τα περισσότερα κινήματα να απασχολούνται με την νομιμοποίηση της κάνναβης. Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι σχηματίζονται υποκουλτούρες ανάμεσα σε χρήστες, αλλά και σε μη χρήστες ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Συνηθισμένα ναρκωτικά
Οι ακόλουθες ουσίες χρησιμοποιούνται για ψυχαγωγικές χρήσεις:
Μέσα χρήσης
Τα ναρκωτικά χαρακτηρίζονται κυρίως από τον τρόπο που μπορεί κανείς να τα χρησιμοποιήσει. Πολλά ναρκωτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν με παραπάνω από έναν τρόπους. Για παράδειγμα, η μαριχουάνα μπορεί να καταποθεί σαν φαγητό ή να καπνιστεί και την κοκαΐνη μπορεί κανείς να την εισπνεύσει στα ρουθούνια, να καταναλωθεί σε μορφή ένεσης ή με διάφορες τροποποιήσεις, να καπνιστεί.
Πολλά φάρμακα λαμβάνονται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Η ενδοφλέβια μέθοδος είναι η πιο αποτελεσματική, αλλά και μία από τις πιο επικίνδυνες. Η ρινική, πρωκτική, εισπνοή και το κάπνισμα είναι ασφαλέστερα. Η στοματική οδός είναι μία από τις ασφαλέστερες αλλά και πιο άνετες, αλλά με μικρή βιοδιαθεσιμότητα.
Κατασταλτικά
Τα κατασταλτικά είναι ψυχοδραστικά φάρμακα που μειώνουν προσωρινά τη λειτουργία ή τη δραστηριότητα ενός συγκεκριμένου μέρους του σώματος ή του μυαλού. Συμπληρωματικά, τα κατασταλτικά είναι γνωστά ως «downers», και οι χρήστες τα παίρνουν, γενικά, για να αισθάνονται πιο χαλαροί και λιγότερο σφιγμένοι. Παραδείγματα τέτοιων επιδράσεων μπορεί να περιλαμβάνουν την αγχολυσία, την καταστολή και την υπόταση. Τα κατασταλτικά χρησιμοποιούνται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο ως συνταγογραφούμενα φάρμακα και ως παράνομες ουσίες. Όταν αυτές χρησιμοποιούνται, τα αποτελέσματα μπορεί να περιλαμβάνουν αγχολία (μείωση του άγχους), αναλγησία (ανακούφιση από τον πόνο), καταστολή, υπνηλία, διαταραχές της γνωστικής λειτουργίας/μνήμης, διάσπαση, μυϊκή χαλάρωση, μειωμένη πίεση αίματο, μειωμένο καρδιακό ρυθμό, αναπνευστική καταστολή, αναισθησία και αντισπασμωδικά αποτελέσματα. Τα κατασταλτικά ασκούν τις επιδράσεις τους μέσω ενός αριθμού διαφορετικών φαρμακολογικών μηχανισμών, οι σημαντικότεροι εκ των οποίων περιλαμβάνουν την διευκόλυνση της GABA ή της δράσης των οπιοειδών και την αναστολή της δράσης της αδρενεργικής, της ισταμίνης ή της ακετυλοχολίνης. Μερικά κατασταλτικά είναι επίσης ικανοί να προκαλέσουν συναισθήματα ευφορίας (ευχάριστη αίσθηση). Το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο κατασταλτικό είναι το αλκοόλ.
Τα διεγερτικά, όπως οι αμφεταμίνες ή η κοκαΐνη, που αυξάνουν την ψυχική ή τη σωματική λειτουργία, έχουν αντίθετη επίδραση πάνω στα κατασταλτικά.
Αντιισταμινικά
Τα αντιισταμινικά (ή «οι ανταγωνιστές της ισταμίνης») αναστέλλουν την απελευθέρωση ή τη δράση της ισταμίνης. Ο όρος «αντιισταμινικός» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει οποιονδήποτε ανταγωνιστή ισταμίνης, αλλά ο όρος συνήθως προορίζεται για τα κλασικά αντιισταμινικά που δρουν στον υποδοχέα Η1 ισταμίνης. Τα αντιισταμινικά χρησιμοποιούνται ως θεραπεία για αλλεργίες. Οι αλλεργίες προκαλούνται από την υπερβολική ανταπόκριση του σώματος στα αλλεργιογόνα, όπως η γύρη που απελευθερώνεται από χόρτα και δέντρα. Μια αλλεργική αντίδραση προκαλεί την απελευθέρωση της ισταμίνης από το σώμα. Άλλες χρήσεις των αντιισταμινών είναι να βοηθήσουν με τα συμπτώματα από τσιμπήματα εντόμων, ακόμη και αν δεν υπάρχει αλλεργική αντίδραση. Η ψυχαγωγική τους προτίμηση υπάρχει κυρίως λόγω των αντιχολινεργικών ιδιοτήτων τους, που προκαλούν την αγχολυσία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η διφαινυδραμίνη, η χλωρoφαινιραμίνη και η ορφεναδρίνη, μια χαρακτηριστική ευφορία με μέτριες δόσεις. Οι υψηλές δόσεις που λαμβάνονται για την πρόκληση ψυχολογικών επιδράσεων μπορεί να οδηγήσουν σε υπερδοσολογία. Τα αντιισταμινικά καταναλώνονται επίσης σε συνδυασμό με το αλκοόλ, ιδιαίτερα από τους νέους που δυσκολεύονται να αποκτήσουν αλκοόλ. Ο συνδυασμός των δύο φαρμάκων μπορεί να προκαλέσει μέθη με χαμηλότερες δόσεις αλκοόλης.
Μπορεί να προκύψουν ψευδαισθήσεις, και ενδεχομένως παραλήρημα, που μοιάζουν με τις επιδράσεις του «Datura stramonium» εάν το φάρμακο ληφθεί σε πολύ υψηλότερες από τις θεραπευτικές δόσεις. Τα αντιισταμινικά είναι ευρέως διαθέσιμα για το ευρύ κοινό στα καταστήματα φαρμάκων (χωρίς απαραίtητα ιατρική συνταγή), με τη μορφή φαρμάκων για αλλεργίες και ορισμένων φαρμάκων για το βήχα. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με άλλες ουσίες όπως το αλκοόλ. Η πιο συνηθισμένη μη επιτηρούμενη χρήση αντιισταμινικών ως προς τον όγκο και το ποσοστό του συνόλου είναι ίσως παράλληλα με τη φαρμακευτική χρήση ορισμένων αντιισταμινών για να επεκτείνει και να εντείνει τις επιδράσεις των οπιοειδών και των κατασταλτικών. Οι συνηθέστερα χρησιμοποιούμενες είναι η υδροξυζίνη, κυρίως για να επεκτείνει την προσφορά άλλων φαρμάκων, όπως στην ιατρική χρήση, και τα προαναφερθέντα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς αιθανολαμίνης και αλκυλαμίνης, τα οποία - και πάλι, όπως στη δεκαετία του 1950 - αποτελούν το αντικείμενο ιατρικής έρευνας για τις αντικαταθλιπτικές τους ιδιότητες.
Για όλους αυτούς τους λόγους, παρατηρείται επίσης και η χρήση ιατρικής σκοπολαμίνης για ψυχαγωγικές χρήσεις.
Αναλγητικά
Τα αναλγητικά (γνωστά και ως παυσίπονα) χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση του πόνου (επίτευξη αναλγησίας). Η λέξη αναλγησία προέρχεται από τα ελληνικά «αν-» (=«χωρίς») και «άλγος»(=«πόνος»). Τα αναλγητικά φάρμακα δρουν με διάφορους τρόπους στο περιφερικό και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Αυτά περιλαμβάνουν την παρακεταμόλη, (παρα-ακετυλαμινοφαινόλη, επίσης γνωστή στις ΗΠΑ ως ακεταμινοφαίνη), τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως τα σαλικυλικά και φάρμακα οπιοειδών όπως την υδροκωδόνη, την κωδεΐνη, την ηρωίνη και την οξυκωδόνη. Ορισμένα παραδείγματα των συνταγογραφούμενων οπιούχων και των οπιοειδών αναλγητικών, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ψυχαγωγικούς σκοπούς, περιλαμβάνουν τα Vicodin, Lortab, Norco (υδροκωδόνιο), Avinza, Καπανόλη (μορφίνη), Opana, Paramorphan (οξυμορφόνη), Dilaudid, Palladone και OxyContin (οξυκωδόνη).
Ηρεμιστικά
Άλλα:
Διεγερτικά
Τα διεγερτικά, γνωστά και ως «ψυχοδιεγερτικά», προκαλούν ευφορία, με βελτιώσεις πάνω στην ψυχική και στην σωματική λειτουργία, όπως είναι η αυξημένη εγρήγορση και η υπερκινητικότητα. Λόγω των επιπτώσεών τους που συνήθως έχουν «ανυψωτική» ποιότητα, τα διεγερτικά αναφέρονται επίσης μερικές φορές ως «άνω». Τα καταθλιπτικά ή τα «μειωτικά», τα οποία μειώνουν την ψυχική και σωματική λειτουργία, βρίσκονται σε έντονη αντίθεση με τα διεγερτικά και θεωρούνται ότι είναι τα λειτουργικά τους αντίθετα.
Τα διεγερτικά ενισχύουν τη δραστηριότητα του κεντρικού και του περιφερικού νευρικού συστήματος. Τα κοινά αποτελέσματα μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη εγρήγορση, ευαισθητοποίηση, αντοχή, παραγωγικότητα και κίνητρο, διέγερση, μετακίνηση, αυξημένο καρδιακό ρυθμό και αρτηριακή πίεση και μειωμένη επιθυμία για φαγητό και ύπνο.
Η χρήση διεγερτικών μπορεί να προκαλέσει στο σώμα να μειώσει σημαντικά την παραγωγή φυσικών χημικών ουσιών του, οι οποίες πληρούν κάποιες παρόμοιες λειτουργίες. Μόλις το αποτέλεσμα του λαμβανόμενου διεγερτικού έχει εξασθενήσει, ο χρήστης μπορεί να αισθανθεί κατάθλιψη, λήθαργο, σύγχυση αλλά και δυστυχία. Αυτό αναφέρεται ως «συντριβή» και μπορεί να προκαλέσει την επαναχρησιμοποίηση του διεγερτικού.
Παραδείγματα:
Άλλα:
Παραισθησιογόνα
Τα παραισθησιογόνα μπορούν να χωριστούν σε τρεις ευρείες κατηγορίες: τα ψυχεδελικά, τα διαχωριστικά και τα παραληρηματικά. Μπορούν να προκαλέσουν υποκειμενικές αλλαγές στην αντίληψη, στην σκέψη, στο συναισθήματα και στη συνείδηση. Σε αντίθεση με άλλα ψυχοδραστικά φάρμακα όπως τα διεγερτικά και τα οπιοειδή, τα παραισθησιογόνα δεν ενισχύουν απλώς τις γνωστές καταστάσεις του νου αλλά προκαλούν και εμπειρίες που διαφέρουν από εκείνες της «καθημερινής» συνείδησης, συχνά σε σύγκριση με τις «μη συνήθεις» μορφές συνείδησης όπως η έκσταση, ο διαλογισμός, οι εμπειρίες μετατροπής και τα όνειρα.
Τα ψυχεδελικά, τα διασκορπιστικά και οι απολίνουσες έχουν ένα μακρύ παγκόσμιο ιστορικό χρήσης μέσα στις ιατρικές και στις θρησκευτικές παραδόσεις. Χρησιμοποιούνται και σε σαμανικές μορφές τελετουργικής θεραπείας και μαντείας, σε τελετές έναρξης και σε θρησκευτικά τελετουργικά συνδημιουργικά κινήματα όπως το «União do Vegetal»«, το »Santo Daime«, τον »ναό του αληθινού εσωτερικού φωτός« και την »ιθαγενή αμερικανική εκκλησία". Όταν χρησιμοποιούνται στη θρησκευτική πρακτική, τα ψυχεδελικά φάρμακα, καθώς και άλλες ουσίες όπως ο καπνός, αναφέρονται ως ενδητογόνα.
Από τα μέσα του 20ού αιώνα, τα ψυχεδελικά φάρμακα αποτέλεσαν αντικείμενο εκτεταμένης προσοχής στον δυτικό κόσμο. Έχουν εξερευνηθεί και εξερευνούνται ακόμα ως πιθανές θεραπείες για την κατάθλιψη, την μετατραυματική διαταραχή στρες, την ψυχαναγκαστική διαταραχή, τον αλκοολισμο και τον εθισμό στα οπιοειδή. Ωστόσο, η πιο δημοφιλής, και ταυτόχρονα πιο στιγματισμένη, χρήση ψυχεδελικών στη δυτική κουλτούρα έχει συνδεθεί με την αναζήτηση άμεσης θρησκευτικής εμπειρίας, ενισχυμένης δημιουργικότητας, προσωπικής ανάπτυξης και «επέκτασης του νου». Η χρήση ψυχεδελικών φαρμάκων ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της «αντι-κουλτούρας» της δεκαετίας του 1960, όπου συσχετίστηκε με διάφορα κοινωνικά κινήματα και μια γενική ατμόσφαιρα εξέγερσης και διαμάχης μεταξύ των γενεών.
Παραληρηματικά:
Διαχωριστικά:
Ψυχεδελικά:
Εισπνεόμενα
Τα εισπνεόμενα είναι αέρια, αερολύματα ή διαλύτες που εισπνέονται και απορροφούνται μέσω των πνευμόνων. Ενώ ορισμένα «εισπνεόμενα» ναρκωτικά χρησιμοποιούνται για ιατρικούς καθαρά σκοπούς, όπως στην περίπτωση του οξειδίου του αζώτου, ενός οδοντικού αναισθητικού (γνωστό και ως «αέριο γέλιου»), οι εισπνεόμενες ουσίες χρησιμοποιούνται ως ψυχαγωγικής χρήσης ναρκωτικά για την ισχυρά μεθυστική επίδρασή τους. Τα περισσότερα εισπνεόμενα ναρκωτικά που χρησιμοποιούνται για μη ιατρικές χρήσεις είναι συστατικά σε οικιακά ή βιομηχανικά χημικά προϊόντα που δεν προορίζονται για συμπύκνωση και εισπνοή, συμπεριλαμβανομένων των οργανικών διαλυτών (που περιέχονται σε προϊόντα καθαρισμού, κολλητικές ουσίες ταχείας ξήρανσης και αφαίρεσης βερνικιών), καύσιμα (βενζίνη και κηροζίνη) και προωθητικά αέρια όπως το «Freon» και οι πεπιεσμένοι υδροφθοράνθρακες που χρησιμοποιούνται σε δοχεία αεροζόλ, όπως στα σπρέι μαλλιών, στην κτυπημένη κρέμα και μη-κολλητικό σπρέι μαγειρέματος. Ένας μικρός αριθμός εισπνεόμενων ψυχαγωγικών ναρκωτικών είναι φαρμακευτικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται νόμιμα, όπως τα αναισθητικά (αιθέρα και οξείδιο του αζώτου) και τα πτητικά αντι-στηθάγχη (αλκυλο νιτρώδη).
Η πιο σοβαρή κατάχρηση εισπνοής παρατηρείται σε παιδιά και εφήβους που «...ζουν στους δρόμους εντελώς χωρίς οικογενειακούς δεσμούς». Οι χρήστες εισπνεόμενων ναρκωτικών, εισπνέουν αέρια ατμών ή αεροζόλ χρησιμοποιώντας πλαστικές σακούλες που κρατούνται πάνω από το στόμα ή αναπνέοντας από μανδύα εμποτισμένο με διαλύτη ή ανοικτό δοχείο. Οι επιδράσεις των εισπνεόμενων ουσιών κυμαίνονται από αλκοολική τοξίνωση και έντονη ευφορία σε έντονες ψευδαισθήσεις, ανάλογα με την ουσία και τη δοσολογία. Ορισμένοι χρήστες εισπνοών τραυματίζονται λόγω των βλαβερών επιδράσεων των διαλυτών ή αερίων ή λόγω άλλων χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται στα προϊόντα που εισπνέουν. Όπως και με οποιοδήποτε ψυχαγωγικό φάρμακο, οι χρήστες μπορούν να τραυματιστούν λόγω επικίνδυνης συμπεριφοράς ενώ είναι μεθυσμένοι, όπως η οδήγηση υπό την επήρεια τέτοιων ουσιών. Τα καθαριστικά υπολογιστών είναι επικίνδυνα για την εισπνοή, επειδή τα αέρια διογκώνονται και ψύχονται γρήγορα όταν ψεκάζονται. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι χρήστες έχουν πεθάνει από υποξία (έλλειψη οξυγόνου), πνευμονία, καρδιακή ανεπάρκεια ή ανακοπή ή από αναρρόφηση εμετού.
Παραδείγματα εισπνεόμενων είναι:
Λίστα ουσιών που μπορούν να καπνιστούν
Ουσίες (όχι απαραίτητα εμποτισμένα ψυχοδραστικά φυτά):
Λίστα ψυχοδραστικών φυτών, μυκήτων και ζωών
Ελάχιστα ψυχοδραστικά φυτά που περιέχουν κυρίως καφεΐνη και θεοβρωμίνη:
Τα πιο γνωστά ψυχοδραστικά φυτά:
Φυτά της οικογένειας Στρυχνοειδή -περιέχουν ατροπίνη, υσοκυαμίνη και σκοπολαμίνη:
Σταυροφορία του λαού
Η Σταυροφορία του Λαού ήταν μέρος της Α' Σταυροφορίας και διήρκεσε έξι μήνες, από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο του 1096. Τελικά οι μουσουλμάνοι Σελτζούκοι επικράτησαν νικώντας και συντρίβοντας ολοκληρωτικά τους Δυτικούς.
Ιστορικό υπόβαθρο
Ο Πάπας Ουρβανός Β΄ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει μια Σταυροφορία για τις 15 Αυγούστου 1096. Η απήχηση ήταν όμως τόσο μεγάλη, που ξέφυγε από τον έλεγχό του, αφού ένα μεγάλο πλήθος χωρικών και κατώτερων ευγενών μαζεύτηκε εντελώς απρόοπτα τον Απρίλιο του 1096 και ξεκίνησαν από μόνοι τους να κατακτήσουν την Ιερουσαλήμ. Οι συνθήκες ζωής του αγροτικού πληθυσμού την εποχή εκείνη ήταν άθλιες, αφού η πείνα και η πανδημία θέριζαν λόγω συνεχών και εκτεταμένων καταστροφών της σοδειάς από ξηρασίες. Η Σταυροφορία ήταν για πολλούς η μόνη διέξοδος από τη δυστυχία. Παράλληλα, τα στοιχεία της φύσης έστελναν ακατανόητους και τρομακτικούς οιωνούς που είχαν ξεκινήσει από το 1095. Καταιγίδες μετεωριτών, πολλαπλές εμφανίσεις του πολικού σέλαος, μια έκλειψη Σελήνης και η εμφάνιση ενός κομήτη έσπερναν τον τρόμο στον αγράμματο πληθυσμό, ενώ ερμηνεύονταν ως θεϊκές προτροπές για το ξεκίνημα της Σταυροφορίας, καθώς και τον σίγουρο ερχομό της δευτέρας παρουσίας. Ακόμα και μια μαζική δηλητηρίαση από ερυσίβη πριν από τη Σύνοδο της Κλερμόν, οδήγησε σε ομαδικά προσκυνήματα. Επόμενο ήταν λοιπόν, τα πλήθη να ακολουθήσουν με μιας την εντολή του Πάπα. Αντί για λίγες χιλιάδες ιππότες, όπως ήλπιζε ο Πάπας, ξαφνικά παρουσιάστηκαν σχεδόν εκατό χιλιάδες άμαχος πληθυσμός από άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Αρχηγός της Σταυροφορίας ήταν ο λεγόμενος Πέτρος ο Ερημίτης από την Αμιένη, ο οποίος ήταν ντυμένος με κουρέλια και ταξίδευε πάνω σε γαϊδουράκι. Ο Πέτρος ο Ερημίτης προηγουμένως είχε κάνει φλογερά κηρύγματα στη βόρεια Γαλλία και στη Φλάνδρα για τη Σταυροφορία. Έλεγε ότι τον έστειλε ο Ιησούς και ότι είχε μαζί του μια επιστολή που του είχε δώσει ο Θεός. Οι Σταυροφόροι που παρουσιάστηκαν ήταν όλων των ειδών φτωχοί και τυχοδιώκτες. Ο Πάπας είχε υποσχεθεί ότι θα τους έδινε άφεση αμαρτιών και ανοχή, και γι' αυτό πολλοί παρουσιάστηκαν για να ξεφύγουν από τον νόμο και να προβούν σε λαφυραγωγήσεις.
Ο Βάλτερ και οι Γάλλοι
Στις 12 Απριλίου ο Πέτρος συνέλεξε τους «πτωχούς» του στην Κολωνία για να κάνει κήρυγμα στους Γερμανούς. Μερικές χιλιάδες Γάλλοι, όμως, δεν θέλησαν να περιμένουν, και ξεκίνησαν πριν από την άφιξη του Πέτρου. Υπό την οδήγηση του Βάλτερ έφθασαν στην Ουγγαρία στις 8 Μαΐου και τη διαπέρασαν χωρίς να συμβεί τίποτα, φτάνοντας στον ποταμό Σάβα (ποταμός) στο Βελιγράδι που τότε ήταν στα σύνορα του Βυζαντίου. Ο διοικητής του Βελιγραδίου, όντας απροετοίμαστος και μην ξέροντας τι να κάνει, τους απαγόρευσε την είσοδο. Οι Σταυροφόροι αφού εγκλωβίστηκαν, αναγκαστικά άρχισαν να λεηλατούν την περιοχή για να βρουν φαγώσιμα. Ξέσπασαν μάχες με την τοπική φρουρά, ενώ ακολούθησαν και άλλες λεηλασίες σε διάφορες τοπικές αγορές. Η κατάσταση οξύνθηκε, οι Ούγγροι συνέλαβαν τον Βάλτερ και μερικούς άλλους και τους πήραν τις πανοπλίες και τα ενδύματά τους. Τελικά όμως τους άφησαν να περάσουν, και οι Σταυροφόροι έφτασαν στη Νις όπου τους έδωσαν τροφή και περίμεναν εκεί για να τους έρθει μήνυμα από την Κωνσταντινούπολη. Πραγματικά, στα τέλη Ιουλίου και υπό συνοδεία του βυζαντινού στρατού έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη.
Από την Κολωνία ως την Κωνσταντινούπολη
Ο Πέτρος μαζί με τους υπόλοιπους Σταυροφόρους ξεκίνησαν από την Κολωνία στις 20 Απριλίου. Ήταν περίπου 20.000 Σταυροφόροι που ακολουθούσαν τον Ερημίτη, ενώ καθ οδόν ερχόντουσαν και άλλοι. Φτάνοντας στον Δούναβη μερικοί πέρασαν με βάρκες στην απέναντι όχθη, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν φθάνοντας στο Σόπρον της Ουγγαρίας. Όπως και οι προηγούμενοι, πέρασαν μέσα από την Ουγγαρία χωρίς διαξιφισμούς και στο Σεμλίν (Ουγγαρία) ξαναενώθηκαν με τους άλλους που είχαν περάσει τον Δούναβη. Εκεί όμως συνάντησαν τις πανοπλίες του Βάλτερ και των άλλων που κρέμονταν έξω από τα τείχη, και υποπτεύθηκαν κάτι κακό. Έγινε και μια μικροδιαμάχη για την τιμή ενός ζευγαριού υποδημάτων και έτσι ξέσπασε ένας καυγάς που οδήγησε σε γενική επίθεση εναντίον της πόλης. Τέσσερις χιλιάδες Ούγγροι σκοτώθηκαν. Οι Σταυροφόροι πέρασαν τον ποταμό Σάβα, στο Βελιγράδι ενεπλάκησαν σε μάχη με την εκεί φρουρά, οι κάτοικοι φύγαν για να γλυτώσουν, και οι Σταυροφόροι λεηλάτησαν και έκαψαν την πόλη. Από κει και μετά ακολούθησε επταήμερη πορεία για τη Νις, όπου έφτασαν στις 3 Ιουλίου. Ο διοικητής της πόλης τους υποσχέθηκε να τους δώσει συνοδεία και τρόφιμα ως την Κωνσταντινούπολη. Όταν την επόμενη μέρα ο Πέτρος έδωσε εντολή να ξεκινήσουν, μερικοί από τους Σταυροφόρους για έναν καυγά που έγινε έβαλαν φωτιά σε έναν μύλο. Τότε η φρουρά της Νις έκανε επίθεση προκαλώντας πολυάριθμα θύματα στους Σταυροφόρους. Οι Σταυροφόροι συνέχισαν την πορεία τους, φτάνοντας στη Σόφια στις 12 Ιουλίου. Από κει και μετά συνέχισαν με συνοδεία για να φτάσουν την 1η Αυγούστου στην Κωνσταντινούπολη.
Η πανωλεθρία και το τέλος της Σταυροφορίας
thumb|Σφαγή της Σταυροφορίας του λαού (Μινιατούρα του 1490). Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α' Κομνηνός αν και απροετοίμαστος στη θέα αυτού του πλήθους, προτίμησε να τους αφήσει να περάσουν. Οι Σταυροφόροι διέσχισαν στις 6 Αυγούστου τον Βόσπορο. Οι ακόλουθοι του Πέτρου συνάντησαν τους Σταυροφόρους του Βάλτερ και μια ακόμη ομάδα Ιταλών που είχε καταφθάσει εκείνες τις μέρες. Άρχισαν να λεηλατούν φτάνοντας στη Νικομήδεια. Εκεί ξέσπασε μια διαμάχη ανάμεσα στους Γερμανούς και τους άλλους. Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί έκαναν νέο αρχηγό τους έναν Ιταλό ονόματι Ράιναλντ και χωρίστηκαν από τους Γάλλους. Οι Γάλλοι όρισαν αρχηγό τους τον Ζοφρουά Μπυρέλ. Οι Σταυροφόροι συνέχισαν τις επιδρομές στα γύρω χωριά μέχρι που έφτασαν στη Νίκαια της Βιθυνίας. Οι Γερμανοί με 6.000 Σταυροφόρους κατέλαβαν την πόλη Ξερίγορδο για να τη χρησιμοποιούν σαν καταφύγιο για τις επιδρομές τους. Για πρόφαση ισχυρίστηκαν ότι ήθελαν να προστατεύσουν τον ως επί το πλείστον χριστιανικό πληθυσμό. Οι Τούρκοι απάντησαν με μεγάλο στρατό που πολιόρκησε την πόλη, τους έκοψε το νερό, και ανάγκασε τους Σταυροφόρους να παραδοθούν.
Εν τω μεταξύ, στο κύριο στρατόπεδο των Σταυροφόρων διαδόθηκε η φήμη, ότι οι Γερμανοί μετά από την κατάληψη της Ξεριγόρδου επιτέθηκαν και πήραν και τη Νίκαια. Οι υπόλοιποι Σταυροφόροι ξεσηκώθηκαν για να προλάβουν και αυτοί μερικά λάφυρα. Έμαθαν όμως έγκαιρα την αλήθεια και τρομοκρατήθηκαν. Μερικοί πρότειναν να περιμένουν τις ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη που είχε πάει να φέρει ο Πέτρος ο Ερημίτης. Ο Μπυρέλ όμως, που είχε την αρχηγία και τους περισσότερους οπαδούς, προτίμησε την άμεση επίθεση. Το πρωί της 21ης Οκτωβρίου ολόκληρος ο στρατός των Σταυροφόρων τέθηκε σε πορεία με προορισμό τη Νίκαια, ενώ ο άμαχος πληθυσμός, τα γυναικόπαιδα, άρρωστοι και γέροι έμειναν στο καταφύγιο. Στον δρόμο προς τη Νίκαια οι Τούρκοι τους είχαν στήσει ενέδρα και τους περίμεναν. Οι Σταυροφόροι έπεσαν πάνω στην ενέδρα και αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν, ενώ οι περισσότεροι σκοτώθηκαν. Τα παιδιά πιάστηκαν όμηροι και πουλήθηκαν σκλάβοι. Ο Μπυρέλ όμως μαζί με 3000 άνδρες κατέφυγαν σε ένα ερειπωμένο φρούριο και σώθηκαν μετά από επέμβαση των Βυζαντινών που διέλυσαν την πολιορκία των Τούρκων και οδήγησαν τους Σταυροφόρους πίσω στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαού
Άλτσταίτεν
Το Άλτσταίτεν (Altstätten) είναι μικρή αλλά ιστορική επαρχιακή πόλη και δήμος της Ελβετίας, στην κοιλάδα του ποταμού Ρήνου. Διοικητικώς υπάγεται στο καντόνι του Σανκτ Γκάλεν και το Διαμέρισμα Ράινταλ. Ο πληθυσμός του στα τέλη του 2018 εκτιμήθηκε σε 11.730 κατοίκους, ενώ το έτος 2000 ήταν 10.381 κάτοκοι.
Το Άλτσταίτεν βρίσκεται ανάμεσα στην πόλη Σαντκ Μαργκρέτεν και στην πόλη Μπουχς, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, στους πρόποδες των βουνών Άλπσταϊν, όπου και αρχίζει η γραμμή οδοντωτού σιδηροδρόμου προς το ορεινό χωριό Γκάις.
Η πόλη είναι γνωστή στην Ελβετία από το μακράς διάρκειας καρναβάλι της, που απλώνεται και στον Ιανουάριο και διοργανώνεται από το Röllelibutzen-club, που ιδρύθηκε το 1919, καθώς και από πολλούς από τους μουσικούς συλλόγους της περιοχής. Οι εορτασμοί κορυφώνονται με τη διεθνή παρέλαση, που προσελκύει κάθε χρόνο περισσότερους από τριάντα χιλιάδες θεατές από όλη τη χώρα.
Το Άλτσταίτεν αναφέρεται για πρώτη φορά, ως «Αλτστέτι» (Altsteti), το έτος 853 μ.Χ.. Ο θυρεός του δήμου απεικονίζει μια «περαστική» αρκούδα (βαδίζει προς τα αριστερά), μαύρη με κόκκινη γλώσσα και νύχια, σε κίτρινο φόντο, με ένα πεντάκτινο κόκκινο άστρο επάνω από αυτή.
Γεωγραφία
thumb|right|Αεροφωτογραφία του Άλτσταίτεν Το Άλτσταίτεν είναι κτισμένο σε μια κάπως ασφαλή (από πλημμύρες) απόσταση 5 χιλιομέτρων δυτικά από τον άνω ρου του Ρήνου (τον λεγόμενο «Αλπικό Ρήνο»), που ορίζει και τα σύνορα με την Αυστρία. Το κέντρο της πόλεως βρίσκεται σε υψόμετρο 455 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 47°23΄ Βόρειο πλάτος και 9°33΄ Ανατολικό μήκος. Ο δήμος του Άλτσταίτεν έχει έκταση 39,11 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Από αυτή την έκταση το 63,3% είναι γεωργική γη, το 21,1% καλύπτεται από δάσος, το 12,7% από κτίσματα ή οδούς και το υπόλοιπο 2,9% καλύπτεται από ποτάμια ή λίμνες.
Ο δήμος είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση και πληθυσμό από τους 13 δήμους του Διαμερίσματος Ράινταλ (η λέξη Ράιν-ταλ σημαίνει ακριβώς «Ρήνου-κοιλάδα»), του οποίου είναι και η έδρα. Παλαιότερα το Άλτσταίτεν ήταν πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Ομπερράινταλ (Oberrheintal = «κοιλάδα του Άνω Ρήνου»). Γενικώς είναι μια παραδοσιακή μικρή πόλη, με οικονομία που βασίζεται στη γεωργία και το εμπόριο.
Θρήσκευμα
thumb|upright|Ο ρωμαιοκαθολικός ναός του Αγίου Νικολάου στο Άλτσταίτεν Με βάση την απογραφή του 2000 το 59,9% του πληθυσμού της πόλεως ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, ενώ μόλις το 19,7% ανήκε στην «εθνική» Προτεσταντική Εκκλησία της Ελβετίας. 310 κάτοικοι (2,99% του πληθυσμού) δήλωσαν ότι ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και 152 (1,46%) σε άλλη χριστιανική Εκκλησία. Από τις άλλες θρησκείες, τρεις κάτοικοι του Άλτσταίτεν δήλωσαν Ιουδαίοι και 762 (ποσοστό 7,34%) Μουσουλμάνοι. 468 κάτοικοι (4,51%) δήλωσαν άθρησκοι, agnostic ή άθεοι, ενώ το υπόλοιπο 3,22% δεν απάντησε στην ερώτηση περί θρησκεύματος.
Αξιοθέατα
Εκτός από το ίδιο το κέντρο του οικισμού, που θυμίζει χωριό της Ελβετίας, αξιοθέατα είναι αρκετά κάστρα στην ευρύτερη περιοχή της άνω κοιλάδας του Ρήνου, γνωστά συλλογικά ως Schlosslandschaft Ober/Unterrheintal, στη σειρά οικισμών Άλτσταίτεν-Μπάλγκαχ-Μπέρνεκ-Μάρμπαχ. Αυτή η αλυσίδα κάστρων έχει συμπεριληφθεί στον Ομοσπονδιακό Κατάλογο των Θέσεων Ελβετικής Κληρονομιάς (Inventar der schützenswerten Ortsbilder der Schweiz).
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Αρκετοί αξιόλογοι άνθρωποι γεννήθηκαν στο Άλτσταίτεν, μεταξύ των οποίων και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Επιπλέον, ο Γερμανός πρώην αντισφαιριστής (τενίστας) Ράινερ Σύτλερ (γενν. 1976) επέλεξε να ζει στο Άλτσταίτεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλτσταιτεν
Παγοδρόμιο
Το παγοδρόμιο είναι εγκατάσταση με επιφάνεια πάγου με τον σκοπό την εξάσκηση παγοδρομίας και σχετικών χειμερινών αθλημάτων με παγοπέδιλα. Εγκαταστάσεις υπάρχουν μόνιμες και εποχιακές που εγκαθίστανται σε πλατείες. Παρόμοια τον γηπέδων ποδοσφαίρου οι εγκαταστάσεις είναι συνήθως από κρατικούς η δημοτικούς φορείς διότι συντήρηση είναι σχετικά δαπανηρή (παρόμοια μιας πισίνας).
Ιστορία
Φυσικά παγοδρόμια κατά το χειμώνα ήταν και είναι δημοφιλής σε αθλητικές εγκαταστάσεις όπως γήπεδα τένις στης πόλεις αλλά και σε ποτάμια και σε ορεινές λίμνες.
Πρώτες προσπάθειες για την κατασκευή τεχνητών παγοδρομίων έγιναν για πρώτη φορά το 1841-44 στο Λονδίνο με το Glaciarium. Καθώς η τεχνολογία για τη συντήρηση του φυσικού πάγου δεν υπήρχε, αυτά τα πρώιμα παγοδρόμια χρησιμοποιούσαν ένα υποκατάστατο που αποτελείται από ένα μείγμα λίπους του χοίρου και διαφόρων αλάτων. Το παγοδρόμιο βασιζόταν σε μια επιφάνεια από σκυρόδεμα, με στρώματα γης, τρίχες αγελάδας και ξύλινες σανίδες. Στην ανώτατη στρώση αυτών τοποθετούνται ωοειδείς χάλκινοι σωλήνες που φέρουν διάλυμα γλυκερίνης με αιθέρα, υπεροξείδιο του αζώτου και νερό. Οι σωλήνες καλύφθηκαν από νερό και το διάλυμα αντλήθηκε διαμέσου του πάγου, ψύοντας το νερό σε πάγο.
Στη Γερμανία, το πρώτο παγοδρόμιο άρχισε το 1882 στη Φρανκφούρτη κατά τη διάρκεια της έκθεσης ευρεσιτεχνίας στο Πάλμενγκαρτεν. Κάλυπτε 520m² και λειτούργησε για δύο μήνες. το σύστημα ψύξης σχεδιάστηκε από την Linde και ήταν ίσως το πρώτο παγοδρόμιο όπου χρησιμοποιήθηκε η αμμωνία ως ψυκτικό μέσο. Δέκα χρόνια αργότερα, ένα μεγαλύτερο παγοδρόμιο εγκαταστάθηκε μόνιμα στον ίδιο χώρο.
Το πρώτο κλειστό στάδιο που στέγασε πίστα ταχείας παγοδρομίας και παγοδρόμιο 60x30 ήταν το 1986 το Sportforum Hohenschönhausen στο τότε ανατολικό Βερολίνο, ενώ ένα χρόνο μετά ακολούθησε η παρόμοια εγκατάσταση Thialf στην Ολλανδία.
Το πρώτο επιστημονικό βιβλίο για τα παγοδρόμια είναι το Spuren auf dem Eise του Ελληνοαυστρικού Δημήτριο Διαμαντίδη (Demeter Diamantidi) του 1892.
Στην Ελλάδα
thumb|Η [[Ιωάννα Κοντογεωργακοπούλου κατά την διάρκεια πανελληνιου πρωταθλήματος, περίπου το 1990]]
Στις 16 Φεβρουαρίου 1985 εγκαινιάστηκε το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ήταν το μοναδικό στάδιο της Ελλάδας που κατασκευάστηκε εξ αρχής ως παγοδρόμιο με μόνιμη παγολεκάνη ολυμπιακών διαστάσεων 30 x 60 m (η οποία καλύπτεται από δρύινο παρκέ ειδικού τύπου ώστε να μετατρέπεται ανά πάσα στιγμή πάλι σε παγοδρόμιο). Πλέον υπήρχαν οι τεχνικές προϋποθέσεις για αγώνες και στη Ελλάδα.
Την στιγμή που παγοδρόμια βρίσκονται στις περισσότερες μεγαλουπόλεις μέχρι και σε γειτονιές, στην Ελλάδα δεν λειτουργεί ούτε ένα από δημόσιο φορέα. Η μόνιμη τοποθέτηση μιας εγκατάστασης στο Μαρούσι καταπολεμήθηκε από κατοίκους που νόμιζαν ότι θα ήταν ανθυγιεινό.
Η λειτουργία τουλάχιστον ενός παγοδρομίου ολυμπιακών διαστάσεων, είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για εθνικές ομάδες χόκεϊ επί πάγου για την συμμετοχή σε τουρνουά, για αυτό το λόγο η Εθνική Ελλάδας έχασε το δικαίωμα συμμετοχής.
Με ιδιωτικές πρωτοβουλίες έχουν λειτουργήσει σε διάφορα μέρη μικρότερα παγοδρόμια, είτε εποχιακά είτε μόνιμα.
Στην Αθήνα για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπήρχε ειδικός χώρος μόνιμης παγοδρομίας. Αν και κατά καιρούς έχουν τοποθετηθεί παγοδρόμια στην Πλατεία Συντάγματος, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στο Ζάππειο μέγαρο, αλλά και σε άλλες περιοχές, εντούτοις λειτουργούν περιστασιακά και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Από το 2013 όμως και με ιδιωτική πρωτοβουλία δημιουργήθηκε και λειτουργεί πλέον, μόνιμο παγοδρόμιο 800 τ.μ. στην περιοχή του Αιγάλεω, 100 μ. από τη στάση του Μετρό Ελαιώνας το οποίο είναι ανοιχτό για το κοινό.
Στην Θεσσαλονίκη στη Πλατεία Αριστοτέλους. Η Θεσσαλονίκη απέκτησε ένα παγοδρόμιο στις εγκαταστάσεις του Άρη
Στην Κύπρο
Ανακοίνωσαν τι θα επενδύσουν στην Κύπρο σε παγοδρόμιο ολυμπιακών διαστάσεων επενδυτές από τη Ρωσία το 2017, το αρχιτεκτονικό γραφείο eca architects & associates έφτιαξε τα σχέδια και τη μακέτα για το έργο. Προς το παρόν υπαρχή ένα μικρο παγοδρόμιο σε εμπορικό κέντρο.
Τύποι
Ένα διάσημο παράδειγμα αυτού του τύπου παγοδρομίου είναι το Rideau Canal Skateway στην Οττάβα του Οντάριο του Καναδά, το οποίο εκτιμάται σε 165.600m² και 7.8 χιλιομέτρων, το οποίο αντιστοιχεί με 90 παγοδρόμια ολυμπιακών διαστάσεων.
Τεχνητός πάγος
Σε οποιοδήποτε κλίμα, μια επιφάνεια πάγου αρένα μπορεί να εγκατασταθεί σε έναν σωστά κατασκευασμένο χώρο. Αυτό αποτελείται από μια πλάκα από σκυρόδεμα, μέσα από (ή πάνω από) τους σωλήνες που περνάνε μέσα η από πάνω χάλκινες σωλήνες που φέρουν ψυχρό υγρό (συνήθως είτε αλατούχο αλάτι είτε νερό με αντιψυκτικό, ή στην περίπτωση μικρότερων παγοδρόμων, ψυκτικού μέσου) που μπορούν να μειώσουν τη θερμοκρασία της πλάκας έτσι ώστε το νερό που βρίσκεται επάνω να παγώνει. Αυτή η μέθοδος είναι γνωστή ως «τεχνητός πάγος» για να διαφοροποιηθεί από τα παγοδρόμια που κατασκευάζονται με απλή κατάψυξη νερού σε κρύο κλίμα, σε εσωτερικούς ή εξωτερικούς χώρους, αν και οι δύο περιπτώσεις αποτελούν τύποι παγωμένου νερού. Ένας άλλος όρος είναι ο «μηχανικά παγωμένος» πάγος.
Συνθετικό παγοδρόμιο
Τα τελευταία χρονια έχουν εμφανιστεί κάψει συνθετικές πλάκες συναρμολογούμενες για παγοδρόμιο χωρίς πάγο. Επόμενος δεν χρειάζεται νερό και ρεύμα για την λειτουργία τους. Μειονέκτημα είναι η ελάχιστα μεγαλύτερη τριβή στην επιφάνεια. Η παγοδρόμια γίνεται πλέον όχι σε πάγο, αλλα σε μια πλαστική επιφάνεια.
Χαρακτηριστικά
Τα παγοδρόμια διαφέρουν ανάλογα με τον σκοπό τους. Φυσικά παγοδρόμια και παγοδρόμια αποκλειστικά με σκοπό το πατιναζ ως μέσο αναψυχής κατασκευάζονται με τυχαίο σχήμα, το οποίο καθορίζεται με μοναδικό παράγοντα την αισθητική. Αντίθετα με σκοπό τον αθλητισμό έχουν σχήμα αυστηρά ορθογώνιου παραλληλόγραμμου και με συγκεκριμένες προδιαγραφές, για πρακτικούς λόγους. Ως ολυμπιακές διαστάσεις θεούνται τα παγοδρόμια 30 επί 60 μετρα, και για πατινάζ ταχύτητας το πρότυπο παγοδρόμιο για μεγάλη πίστα είναι μήκους 400 μέτρων (άλλα τμήματα με 200, 250 και 333 ⅓ μέτρα χρησιμοποιούνται περιστασιακά). Εκτος από τις μόνιμες εγκαταστάσεις υπάρχουν και κινητές μονάδες που στήνονται εποχιακά σε σκηνές και εμπορικά κέντρα. Είναι συνήθως αρκετά μικρότερες από τις μόνιμες και ουσιαστικά ακατάλληλες για διαγωνισμούς.
Η καταλληλότερη θερμοκρασία του πάγου για καλλιτεχνικό πατιναζ είναι -3.5c και για χόκεϊ επί πάγου -5C. Η επιφάνεια του πάγου είναι περίπου 25 χιλιοστά.
Συντήρηση
Η τακτική και σωστή συντήρηση του πάγου είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία και για την ασφάλεια των χρηστών. Κατά τι συχνότητα της χρήσης απαιτείται επανεπεξεργασία της επιφανειας, συμπληρωματικά και τον έλεγχο που πάχους της επιφανειας (συνήθως με ένα ηλεκτρικό τρυπάνι), διότι ο επανεπεξεργατη πάγου δεν στρώνει τον πάγκο ομοιόμορφα και απαιτείται συμπληρωματικά και χρήση φρέζας για τις άκρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις
Χαράντζκι
Το Χαράντζκι (λευκ.Гарадскі стадыён=Δημοτικό Γήπεδο) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην πόλη Μπορίσοφ της Λευκορωσίας. Κατασκευάστηκε το 1963 και είναι η έδρα της ομάδας ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ. Χωράει 5.402 θεατές.
Στο στάδιο επιτρέπεται η διεξαγωγή αγώνων μέχρι τον 3ο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και μέχρι το πλέι-οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Για τα επόμενα στάδια των διοργανώσεων η ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ πρέπει να χρησιμοποιεί μεγαλύτερα γήπεδα, συνήθως το Στάδιο Ντιναμό στο Μινσκ. Το 2010 το Χαράντζκι χρησιμοποιήθηκε από την Torpedo Zhodino στο δεύτερο προκτιματικό γύρο του Γιουρίπα Λιγκ.
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Λευκορωσία Κατηγορία:ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Λευκορωσία
Victorious
To Victorious (VICTORiOUS) είναι αμερικάνικη κωμική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Νταν Σνάιντερ για το Nickelodeon. Προβλήθηκε για πρώτη φορά από τις 27 Μαρτίου 2010 μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 2013. Παρά την τεράστια απήχηση και δημοτικότητα που είχε στα 3 χρόνια προβολής της, τελικά ακυρώθηκε έπειτα απο 58 μόνο επεισόδια. Πολλές φήμες περιστρέφονταν γύρω από τις δύο πρωταγωνίστριες Αριάνα Γκράντε και Βικτόρια Τζάστις των οποίων οι επαγγελματικές διαφωνίες φαίνεται να οδήγησαν την σειρά στο τέλος της. Η σειρά επικεντρώνεται στη ζωή της έφηβης τραγουδίστριας, Τόρι Βέγκα, που φοιτά σε καλλιτεχνικό σχολείο. Φίλοι της είναι οι Άντρε, Ρόμπι, Τζέιντ, Κατ και Μπεκ.
Πλοκή
Πρωταγωνίστρια της σειράς είναι η δεκαεξάχρονη Τόρι Βέγκα, η οποία άθελά της συμμετέχει στον ετήσιο διαγωνισμό ταλέντων του σχολείου Hollywood Arts, στην θέση της αδελφής της, της Τρίνα, που δεν μπόρεσε να πάει λόγω ενός προβλήματος υγείας. Η Τόρι νικά στον διαγωνισμό και της προτείνεται να φοιτήσει στο Hollywood Arts. Εκείνη δέχεται και έτσι αρχίζει η φιλία της με μία ιδιαίτερη παρέα. Γι' αυτό λοιπόν η σειρά ξεκίνησε σ' ένα σπίτι στο Λος Άντζελες.
Τον Αύγουστο του 2012 η πρωταγωνίστρια της σειράς Βικτόρια Τζάστις ανακοίνωσε πως η σειρά δεν θα ανανεώνοταν επίσημα για 4η σεζόν για αυτό και έφτανε στο τέλος της. Η Nickelodeon αποφάσισε τότε να κόψει τη παραγωγή των επεισοδίων στη μέση και να δημιουργήσει μια τελευταία αυτοσχέδια 4η σεζόν η οποία και προβλήθηκε τον Φεβρουάριο του 2013.
Επεισόδια
Πρώτος Κύκλος (Season 1) (ΗΠΑ 27/3/2010-26/3/2011, Ελλάδα 12/9/2011-1/10/2011)
Δεύτερος Κύκλος (Season 2) (ΗΠΑ 2/4/2011-26/12/2011, Ελλάδα 6/11/2012-21/2/2013)
Τρίτος Κύκλος (Season 3) (ΗΠΑ 28/1/2012-30/6/2012, Ελλάδα 19/3/2013-4/4/2013)
Τέταρτος Κύκλος (Season 4) (ΗΠΑ 22/9/2012-2/2/2013, Ελλάδα 31/3/2013-1/12/2013)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Νεανικές σειρές Κατηγορία:Σειρές του Nickelodeon Κατηγορία:Εφηβικά sitcoms Κατηγορία:Sony Music
225276 Λεΐτος
Ο 225276 Λεΐτος (Leïtos) (προσωρινή ονομασία: 1436 T-2) είναι ένας αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία. Η ανακάλυψή του έγινε από τους Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld και Tom Gehrels από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ (Καλιφόρνια), στις 29 Σεπτεμβρίου 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεΐτος
Μάχη της Μεγάλης Πρεσλάβας (1053)
Η Μάχη της Μεγάλης Πρεσλάβας έγινε το 1053 ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Πετσενέγους στην οχυρωμένη πόλη Μεγάλη Πρεσλάβα της Θράκης, σημερινό Βέλικι Πρέσλαβ της Βουλγαρίας.
Οι Πετσενέγοι υπό τον χαγάνο Τυράχ είχαν καταλάβει τη Μεγάλη Πρεσλάβα και ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος αποφάσισε να διώξει τους Πετσενέγους από τη Θράκη και να επανακτήσει τα εδάφη που λεηλατούσαν. Το 1053 ο Κωνσταντίνος Θ΄ ανακάλεσε στρατεύματα από τα ανατολικά και συριακά σύνορα της αυτοκρατορίας και τα έθεσε υπό τις διαταγές των Μιχαήλ Ακόλουθου και του Βασίλειου Σύνκελλου.
Ο Βυζαντινός στρατός περνώντας τον Αίμο έφτασε στη Μεγάλη Πρεσλάβα όπου ξεκίνησε πολιορκία της πόλης, η πολιορκία άγνωστο πόσο διήρκεσε αλλά οι επιτιθέμενοι αντιμετώπισαν πρόβλημα εφοδιασμού που τους ανάγκασε να λύσουν την πολιορκία. Κατά μία εκδοχή ο Σύνκελλος που ήταν στρατηγός του Θέματος Βουλγαρίας έπεισε τον Ακόλουθο να λύση την πολιορκία και να αποσυρθεί επειδή ήταν ο αρχηγός της εκστρατείας και σε πιθανή νίκη θα έπαιρνε όλα τα εύσημα.
Ο Τυράχ προβλέποντας ή ενημερωμένος για την απόσυρση των βυζαντινών έστειλε κρυφά στρατεύματα κι περίμεναν σε όλα τα περάσματα τους βυζαντινούς. Οι Βυζαντινοί αποσυρόμενοι από την πολιορκία σε κάποιο πέρασμα του Αίμου έπεσαν στην παγίδα του Τυράχ και αποδεκατίστηκαν ενώ σκοτώθηκε και ο Βασίλειος Σύνκελλος ενώ ο Ακόλουθος κατάφερε να φτάσει στην Αδριανούπολη με τα υπολείμματα του στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι Βυζαντινών και Πετσενέγων
Θάνατοι το 1928
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1928
Λέσεκ Κοουακόφσκι
thumb|Προτομή του Λέζεκ Κολακόφσκι Ο Λέζεκ Κοουακόφσκι (πολ. Leszek Kołakowski, 23 Οκτωβρίου 1927 - 17 Ιουλίου 2009) ήταν Πολωνός φιλόσοφος, συγγραφέας και αντιφρονών στα χρόνια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας.
Τα Μαρξιστικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Ράντομ. Στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο. Εντούτοις, μπόρεσε να σπουδάσει κάνοντας ιδιωτικά -παράνομα- μαθήματα. Μετά τη λήξη του πολέμου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ, ενώ το 1953 πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Από το 1959 μέχρι το 1968 ήταν Καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας.
Το 1947 ο Κοουακόφσκι εντάχθηκε στο Ενωμένο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας (ΕΕΚΠ). Μετά από το 1956 και την Αποσταλινοποίηση στράφηκε προς έναν Ανθρωπιστικό και αδογμάτιστο Μαρξισμό. Με τις νέες του θέσεις ήρθε εκ των πραγμάτων σε σύγκρουση με το καθεστώς, το οποίο τον απέλυσε από την πανεπιστημιακή του θέση, ενώ το 1966 διαγράφηκε και από το ΕΕΚΠ.
Νέες θέσεις
Στη δεκαετία του '70 ο Κοουακόφσκι απομακρύνθηκε πλήρως από τον Μαρξισμό υποστηρίζοντας πως ο Σταλινισμός δεν ήταν διαστρέβλωση του Μαρξισμού, αλλά λογική κατάληξή του. Την περίοδο αυτή ο Κοουακόφσκι θα εργαστεί σε διάφορα Πανεπιστήμια της Δύσης. Αργότερα θα γίνει ένας από τους πιο δυναμικούς υποστηρικτές του Συνδικάτου Αλληλεγγύη. Απετέλεσε έναν από τους πιο σημαντικούς Πολωνούς διανοούμενους της σύγχρονης εποχής. Απεβίωσε το 2009 στην Οξφόρδη της Μεγάλης Βρετανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Αντιφρονούντες Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές
Ελληνικό Αρκαδίας
Με το όνομα Ελληνικό συναντώνται τρία χωριά του νομού Αρκαδίας
Γιάννης Γιαννακόπουλος
Ο  Γιάννης Γιαννακόπουλος  (1945-2009) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τις δεκαετίες ’50 και ’60 ως αριστερός επιθετικός και μέσος. Έχει το ρεκόρ του νεότερου παίκτη που μετείχε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.
Ποδοσφαιριστής
Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Καλλιθέα τον Ιούλιο του 1945 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αλάνες της συνοικίας. Ήταν γιος του ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου Αντώνη Γιαννακόπουλου. Ποδοσφαιριστής του ίδιου συλλόγου υπήρξε και ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Γεώργιος Γιαννακόπουλος, ο οποίος το 1957 τον έφερε στον Πανιώνιο από τον Εθνικό Κουκακίου, στον οποίο ξεκίνησε.
Τη σεζόν 1959-60, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της περιόδου, ο προπονητής Γιάννης Χέλμης, αποφάσισε να τον χρησιμοποιήσει μιας και η ομάδα είχε ήδη σωθεί και δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα. Έτσι στις 26 Ιουνίου 1959 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική δέκα μέρες πριν κλείσει τα 15 χρόνια, σε ηλικία 14 ετών και 356 ημερών. Αυτό αποτελεί το απόλυτο ρεκόρ μικρότερου παίκτη που έχει αγωνιστεί ποτέ στην Α΄ Εθνική. Επίσης, το 1961 σε ηλικία 16 ετών είχε παίξει στην Εθνική Νέων, όταν μετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων. Αγωνίστηκε ως βασικός και στα δύο ματς της εθνικής με Πολωνία (2-2) και Γαλλία (2-3) και ήταν από τους διακριθέντες.
Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961. Απέκλεισε τον ΠΑΟ με 2-1 και τον Ηρακλή με 1-0, για να ηττηθεί στον τελικό, όπου αγωνίστηκε ως συμπαίκτης με τον αδερφό του Γιώργο, από τον Ολυμπιακό με 0-3.
Στον Πανιώνιο αγωνίστηκε λίγα χρόνια ως επιθετικός και το 1962-63 στα χαφ, όταν αποχώρησε ο Τάκης Παπουλίδης. Όμως, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο πόδι που εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 1962 τον ανάγκασε να σταματήσει για πολλούς μήνες το ποδόσφαιρο, ώστε να αποφύγει τον ακρωτηριασμό. Τελικά, το πόδι του σώθηκε αλλά δεν επανήλθε ποτέ στην πρότερη φυσική κατάσταση. Έτσι έφυγε πολύ νέος από τον Πανιώνιο και συνέχισε την καριέρα του ως παίκτης και αργότερα προπονητής στο Φοίνικα Καλλιθέας και την ΑΕΚ Φαλήρου.
Ήταν ενεργό μέλος του συλλόγου παλαιμάχων του Πανιωνίου. Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιαννακοπουλος Γιάννης Γιαννακοπουλος Γιάννης Γιαννακοπουλος Γιάννης Γιαννακοπουλος Γιάννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Γ Γ
Πολωνικό αλφάβητο
μικρογραφία| Το πολωνικό αλφάβητο. Με γκρι χρώμα τα γράμματα που δεν χρησιμοποιούνται σε μητρικές λέξεις Το πολωνικό αλφάβητο (πολωνικά: alfabet polski) είναι το σύστημα γραφής της πολωνικής γλώσσας, η βάση για το πολωνικό σύστημα ορθογραφίας. Βασίζεται στο λατινικό αλφάβητο, αλλά περιλαμβάνει ορισμένα γράμματα με διακριτικά: την οξεία ή kreska (κρέσκα) (ć, ń, ó, ś, ź), την τελεία ή kropka (κρόπκα) (ż) την ουρά ή ogonek (ογκόνεκ) (ą, ę) και τη γραμμή (ł). Τα γράμματα q, v και x, τα οποία χρησιμοποιούνται μόνο σε ξένες λέξεις, συνήθως λείπουν από το πολωνικό αλφάβητο. Ωστόσο, πριν από την τυποποίηση της πολωνικής γλώσσας, το γράμμα «x» μερικές φορές χρησιμοποιήθηκε στη θέση του «ks».
Τροποποιημένες παραλλαγές του πολωνικού αλφαβήτου χρησιμοποιούνται για τη γραφή της σιλεσικής και της κασουβικής γλώσσας, ενώ οι σορβικές γλώσσες χρησιμοποιούν ένα μείγμα των πολωνικών και τσεχικών ορθογραφιών.
Γράμματα
Υπάρχουν 32 γράμματα στο πολωνικό αλφάβητο: 9 φωνήεντα και 23 σύμφωνα.
Τα γράμματα q, v και x χρησιμοποιούνται σε μερικές ξένες λέξεις και εμπορικές ονομασίες, σε λέξεις δάνεια συχνά αντικαθίστανται από τα kw, w, και ks, αντίστοιχα (όπως στις kwarc «χαλαζίας», weranda «βεράντα», ekstra «έξτρα», κάποιες λέξεις που χρησιμοποιούνται με δύο εκδόσεις του στυλ γραφής, όπως veto ή weto, volt ή wolt, video ή wideo, xero ή ksero) και παίρνουν τις συνήθεις θέσεις τους στο λατινικό αλφάβητο, έτσι ώστε μερικές φορές να θεωρούνται ως μέρος του πολωνικού αλφάβητου και αυξάνουν τον αριθμό των γραμμάτων σε 35.