cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκατοστιαίο ποσοστό
Υπολογισμοί
Ζητείται δηλαδή να υπολογιστεί η αναλογία των γυναικών που ασχολούνται με την επιστήμη των υπολογιστών σε μεγάλες εταιρείες προς όλους που ασχολούνται με την επιστήμη των υπολογιστών σε μεγάλες εταιρείες. Γνωρίζουμε ότι το 60% του συνόλου των φοιτητών είναι γυναίκες, και μεταξύ αυτών το 5% είναι φοιτήτριες που ασχολούνται με την επιστήμη των υπολογιστών σε μεγάλες εταιρείες, έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι 60/100 × 5 /100 = 3/100 ή 3% του συνόλου των φοιτητών είναι γυναίκες που ασχολούνται με την επιστήμη των υπολογιστών σε μεγάλες εταιρείες. Διαιρώντας αυτό από το 10% που είναι το συνόλου των φοιτητών που ασχολούνται με την επιστήμη των υπολογιστών σε μεγάλες εταιρείες, φτάνουμε στην απάντηση: 3% /10% = 30 εκατοστά ή 30% του συνόλου που ασχολούνται με την επιστήμη των υπολογιστών σε μεγάλες εταιρείες είναι γυναίκες.
Ποσοστό αύξησης και μείωσης
Μερικές φορές λόγω ασυνεπούς χρήσης, δεν είναι πάντοτε σαφές από τα συμφραζόμενα με τι βρίσκετε σε σχέση το ποσοστό. Όταν μιλάμε για μια «10% αύξηση» ή «10% πτώση» σε μια ποσότητα, η συνήθης ερμηνεία είναι ότι αυτό είναι σε σχέση με την αρχική τιμή της εν λόγω ποσότητας. Για παράδειγμα, αν ένα αντικείμενο είναι αρχικά στην τιμή των $ 200 και η τιμή αυξηθεί κατά 10% (αύξηση κατά $ 20), η νέα τιμή θα είναι $ 220. Να σημειωθεί ότι αυτή η τελική τιμή είναι 110% της αρχικής τιμής (100% + 10% = 110%).
Κάποια άλλα παραδείγματα με μεταβολές στα ποσοστά:
Μια αύξηση του 800% σημαίνει ότι το τελικό ποσό είναι 9 φορές το αρχικό (100% + 800% = 900% = 9 φορές μεγαλύτερο).
Μια μείωση 60% σημαίνει ότι το τελικό ποσό είναι 40% του αρχικού (100% - 60% = 40%).
Μια μείωση της τάξης του 100% σημαίνει ότι το τελικό ποσό είναι μηδέν (100% - 100% = 0%).
Σε γενικές γραμμές, μια μεταβολή x τοις εκατό σε μία ποσότητα καταλήγει σε μια τελική ποσότητα η οποία είναι 100 + χ τοις εκατό του αρχικού ποσού (ισοδύναμα, 1 + 0.01x φορές το αρχικό ποσό).
Συνθέτοντας ποσοστά
Γενικά, εάν μία αύξηση x τοις εκατό ακολουθείται από μια μείωση της τάξης του x τοις εκατό, και το αρχικό ποσό ήταν ρ, το τελικό ποσό είναι p (1 + 0.01x) (1 - 0.01x) = p (1 - (0.01x ) ^2) Έτσι, η καθαρή μεταβολή είναι μια συνολική μείωση κατά x τοις εκατό του x τοις εκατό (το τετράγωνο της αρχικής μεταβολής τοις εκατό, όταν εκφράζεται ως δεκαδικός αριθμός). Έτσι, στο ανωτέρω παράδειγμα, μετά από μια αύξηση και μείωση κατά x = 10 τοις εκατό, το τελικό ποσό, $ 198, ήταν το 10% του 10%, ή 1%, λιγότερο από το αρχικό ποσό των $ 200. Η καθαρή μεταβολή είναι η ίδια όταν έχουμε μείωση του ποσοστού x που ακολουθείται από μια αύξηση κατά x τοις εκατό και το τελικό ποσό είναι p (1 + 0.01x) (1 - 0.01x) = p (1 - (0.01x) ^2).
Αυτό μπορεί να επεκταθεί σε μια περίπτωση όπου δεν έχουν την ίδια ποσοστιαία μεταβολή. Εάν η αρχική μεταβολή τοις εκατό είναι το x και το δεύτερη ποσοστιαία μεταβολή είναι y, και το αρχικό ποσό ήταν p, τότε το τελικό ποσό είναι p (1 + 0.01x) (1 + 0.01y). Για να αλλάξουμε το παραπάνω παράδειγμα, μετά από μια αύξηση του x = 10 τοις εκατό και μείωση y = -5 τοις εκατό, το τελικό ποσό, $ 209, είναι 4,5% περισσότερο από το αρχικό ποσό των $ 200.
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, τοις εκατό μεταβολές μπορούν να εφαρμοστούν με οποιαδήποτε σειρά και να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Στην περίπτωση των επιτοκίων, ένα πολύ σύνηθες, αλλά μαθηματικά λάθος, τρόπος για να δηλωθεί ότι το επιτόκιο αυξήθηκε για παράδειγμα από 10% σε 15% είναι να πούμε ότι το επιτόκιο αυξήθηκε κατά 5 τοις εκατό, όταν στην πραγματικότητα αυτό που εννοείται είναι ότι το επιτόκιο αυξήθηκε κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες (π.μ.). Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι συχνά δεν καταλαβαίνουν μέχρι να είναι αργά τη συγκλονιστική αλήθεια ότι οι μηνιαίες πληρωμές τους σε ένα δάνειο θα αυξηθούν κατά 20 τοις εκατό, όταν οι τράπεζες ή οι δημοσιογράφοι (λανθασμένα) μιλάνε για μια αύξηση 2%, που σημαίνει στην πραγματικότητα μια αύξηση από 10% σε 12%. Η ίδια σύγχυση μεταξύ των διαφόρων εννοιών του ποσοστού και στις ποσοστιαίες μονάδες προκαλεί μεγάλες παρεξηγήσεις για παράδειγμα, όταν οι δημοσιογράφοι τακτικά αναφέρουν εσφαλμένα σχετικά με τα αποτελέσματα των εκλογών. Ένα ακόμα παράδειγμα με τα ομόλογα, είναι σύνηθες να αναφέρεται σε αύξηση μιας ποσοστιαίας μονάδας ως αύξηση κατά 100 αρχικές μονάδες.
Λέξη και Σύμβολο
Στα βρετανικά αγγλικά, μερικές φορές το τοις εκατό γράφεται ως δύο λέξεις (per cent, αν και το ποσοστό και το εκατοστημόριο γράφονται ως μία λέξη). Στα αμερικανικά αγγλικά, percent είναι η πιο συχνή παραλλαγή (αλλά το per mille γράφεται ως δύο λέξεις).
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, υπήρξε μια ακόμα διακεκομμένη μορφή συντομογραφίας του "τοις εκατό", εκτός από την συνηθισμένη μορφή "τοις εκατό". Η μορφή «τοις εκατό" χρησιμοποιείτε ακόμα ως μέρος μιας εξαιρετικά επίσημης γλώσσας που βρέθηκε σε ορισμένα έγγραφα, όπως συμφωνίες εμπορικού δανείου (ιδιαίτερα σε εκείνες που υπόκεινται, ή εμπνέονται από το κοινό δίκαιο), όπως και στα αντίγραφα Hansard της βρετανικής κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Ο όρος έχει αποδοθεί στη Λατινική τοις εκατόν . Η διαδικασία να λαμβάνουμε υπόψη τις τιμές ως τμήματα του εκατό χρησιμοποιήθηκε αρχικά στην Ελλάδα. Το %|σύμβολο του τοις εκατό (%) εξελίχθηκε από ένα σύμβολο που ήταν η συντομογραφία του 'per cento' στα ιταλικά. Σε ορισμένες άλλες γλώσσες,  χρησιμοποιείται η μορφή 'procent' ή 'prosent' αντ 'αυτού. Ορισμένες γλώσσες χρησιμοποιούν είτε  σύμβολα που δηλώνουν το τοις εκατό είτε εκφράσεις σε φυσική γλωσσά που έχουν το ίδιο νόημα, π.χ. στην  Ρουμανική διάλεκτο το 10% μπορεί να διαβάσει ή να γραφτεί μερικές φορές είτε δέκα για κάθε εκατό, όπως και στην αγγλική. Άλλες συντομεύσεις είναι σπανιότερες, αλλά μερικές φορές τις συναντάμε.
Στην γραμματική και στον τρόπο γραφής στα κείμενα συχνά διαφέρει το πώς πρέπει να γραφτούν τα ποσοστά. Για παράδειγμα, είναι σύνηθες να προτείνεται η λέξη ποσοστό (ή τοις εκατό) να διατυπώνεται σε όλα τα κείμενα, όπως στο "1 τοις εκατό» και όχι «1%». Άλλοι οδηγοί γραμματικής προτιμούν τη λέξη για να γράφεται στα ανθρωπιστικά κείμενα και το σύμβολο να χρησιμοποιούνται σε επιστημονικά κείμενα. Οι περισσότεροι οδηγοί γραμματικής συμφωνούν ότι πάντα πρέπει να συνοδεύεται με έναν αριθμό, όπως στο "5 τοις εκατό" και όχι "πέντε τοις εκατό", η μόνη εξαίρεση να είναι όταν είναι στην αρχή μιας πρότασης: " Δέκα τοις εκατό όλων των συγγραφέων αγαπούν τον τρόπο γραφής στα κείμενα" επίσης να χρησιμοποιούνται δεκαδικά αντί του κλάσματος, παραδείγματος  "3,5 τοις εκατό του κέρδους» και όχι «3/2 τοις εκατό του κέρδους». Είναι επίσης ευρέως αποδεκτό να χρησιμοποιείται το σύμβολο τοις εκατό (%) σε μορφή πίνακα και σε γραφικό υλικό.
Όπως συνηθίζεται να κάνουν οι Άγγλοι, στον τρόπο γραφής, όπως στο εγχειρίδιο του Σικάγου, δηλώνουν ότι ο αριθμός και το σύμβολο τοις εκατό είναι γραμμένα χωρίς κενό μεταξύ τους. Ωστόσο, το Διεθνές Σύστημα Μονάδων και το  ISO 31-0 πρότυπο απαιτεί ένα χώρο.
Σχετικές μονάδες
Η λέξη «ποσοστό» είναι συχνά ένας εσφαλμένος δείκτης στο πλαίσιο των αθλητικών στατιστικών στοιχείων, όταν ο αναφερόμενος αριθμός εκφράζεται ως δεκαδικό ποσοστό, όχι ένα ποσοστό: «Οι Phoenix Suns με τον Shaquille O'Neal τελείωσαν το ΝΒΑ με ποσοστό εύστοχων καλαθιών 0.609 κατά τη διάρκεια της σεζόν 2008-09. " (Ο 'Νιλ είχε 60,9% εύστοχα καλάθια, όχι 0.609%). Ομοίως, το ποσοστό νίκης της ομάδας, δηλαδή το κλάσμα με παρονομαστή τούς αγώνες που ο σύλλογος είχε κερδίσει,  συνήθως εκφραζόταν ως δεκαδικός, δηλαδή μια ομάδα που έχει ένα ποσοστό νίκης 0,500 έχει κερδίσει το 50% των αγώνων τους. Με τον ίδιο τρόπο υπολογίζεται και ο μέσος ορός χτυπημάτων.
Το ποσοστό χρησιμοποιείται επίσης για να εκφράσει την σύνθεση ενός μείγματος από το τοις εκατό της μάζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλάσματα (μαθηματικά) Κατηγορία:Στοιχειώδης αριθμητική
1113
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1113 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Πανίδα
thumb|250px|Πανίδα Με τον όρο πανίδα ή πανίσκη χαρακτηρίζεται το σύνολο των διαφόρων ειδών ζωικών οργανισμών. Ο αντίστοιχος όρος που περιγράφει το σύνολο των φυτών είναι χλωρίδα. Η πανίδα είναι όρος της ζωολογίας και παλαιοζωολογίας για το σύνολο του ζωικού βασιλείου μιας γεωγραφικής περιοχής ή χώρας ή και γεωλογικής περιόδου.
Είδη πανίδας
Η πανίδα διακρίνεται στη χερσαία και την υδρόβιο όπου η καθεμιά ανάλογα του περιβάλλοντος που βρίσκεται διακρίνεται επιμέρους σε πολική, τροπική, εύκρατη, ωκεάνια ή θαλάσσια, λιμναία και ποτάμια. Η μελέτη των διαφόρων πανίδων στην επιφάνεια της Γης αποτελεί αντικείμενο έρευνας της ζωογεωγραφίας, ενώ για τις παλαιότερες γεωλογικές περιόδους της παλαιοζωολογίας και παλαιοζωογεωγραφίας.
Μία ακόμη κατηγοροποίηση της πανίδας είναι η εξής:
Τα ελληνικά απειλούμενα είδη πανίδας σύμφωνα με τα κριτήρια της IUCN παρουσιάζονται στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας, ενώ στα Παραρτήματα των Οδηγιών για τα άγρια πουλιά και τους οικότοπους και τα υπόλοιπα είδη παρουσιάζονται τα είδη προτεραιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εκαταίος ο Μιλήσιος
Χαρτογραφία
Ο Εκαταίος καταγόταν από παλιά αρχοντική οικογένεια. Είναι βέβαιο ότι στη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης (499 π.Χ.) έλαβε ενεργό μέρος στην πολιτική, συμβουλεύοντας τους συμπολίτες του. Ήταν άνθρωπος πολυταξιδεμένος, όχι όμως τόσο όσο ο Ηρόδοτος. Παραδίδεται πως υπήρξε μαθητής του φιλόσοφου Αναξίμανδρου και από τις απόψεις του διδασκάλου του ίσως επηρεάστηκε στη σύνταξη ενός χάρτη (Γης Περίοδος), όπου παρουσίαζε τη Γη επίπεδη, σε μορφή δίσκου. Η οικουμένη χωριζόταν από δύο μεγάλες θάλασσες, τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, και από δύο μεγάλα ποτάμια, το Νείλο και το ∆ούναβη. Πάνω στο χάρτη αποτυπώνονταν πολλές τοποθεσίες, καθώς και άλλες λεπτομέρειες. Η απεικόνιση αυτή ανταποκρίνεται στην περιγραφή του Ομήρου, ότι η γη είναι κυκλικό σύμπλεγμα νησιών, που περιβάλλεται από υδάτινη κυκλική ζώνη. Ο χάρτης του Εκαταίου, παρά τις ποικίλες αυθαιρεσίες και ανακρίβειες, άσκησε μεγάλη επίδραση στους μεταγενέστερους, ακόμα και μετά την εμφάνιση συστηματικών χαρτογράφων-γεωγράφων, όπως ο Ερατοσθένης. Ο Εκαταίος συνόδευσε το χάρτη του με μια εκτεταμένη περιγραφή της Ευρώπης και της Ασίας (Γης Περιήγησις), η οποία ήταν διανθισμένη με πλούσιο εθνογραφικό υλικό για τους κατοίκους των περιοχών που ανέφερε. Πολλές φορές έδειξε να ενδιαφέρεται για περίεργες λεπτομέρειες αλλά και για παράξενα πράγματα. Μάλιστα η προτίμησή του στα περίεργα θέματα έκανε μερικά χρόνια αργότερα τον Ηρόδοτο να τον ψέξει, χωρίς όμως αυτό να τον εμποδίσει να χρησιμοποιήσει στη συγγραφή του το χάρτη του Μιλήσιου. Ακόμη, ο Εκαταίος θεωρείται πιθανώς ότι είναι ο συγγραφέας του περίφημου ορειχάλκινου γεωγραφικού πίνακα, τον οποίο ο τύραννος της Μιλήτου Αρισταγόρας είχε επιδείξει στον βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη το 504 π.Χ., για να τον πείσει να συμμαχήσει με αυτόν εναντίον των Περσών.
Ιστοριογραφία
Ο Εκαταίος αντιλήφθηκε πως μόνο η παράθεση του μεγάλου πλήθους των πληροφοριών του με βάση το χρόνο –χρονολογική– θα καθιστούσε το έργο του περισσότερο χρήσιμο στο αναγνωστικό κοινό. Έτσι, συνέταξε σε τέσσερα βιβλία τις Γενεαλογίες, ένα έργο στο οποίο συγκέντρωσε και έβαλε σε τάξη όλες τις τότε γνωστές δοξασίες για τους μυθικούς ήρωες (αρκετοί επιστήμονες πιστεύουν πως αυτό είναι το παλαιότερο έργο του). Η χρονολογική παρουσίαση έγινε με βάση τη διαδοχή των γενεών, υπολογίζοντας τη διάρκεια της κάθε γενιάς σε σαράντα έτη. Το περιεχόμενο αφορά στις παραδόσεις των Δαναϊδών, του Ηρακλή και των επιγόνων του, των Ηρακλειδών, του Δευκαλίωνα και των Αργοναυτών αλλά και στις παραδόσεις της Καρίας και της Λυκίας. Ο Εκαταίος στη συλλογή και στην παρουσίαση του υλικού του προσπάθησε να αποφύγει τις υπερβολές, χωρίς όμως να προχωρήσει σε επιστημονική επεξεργασία του. Ο τόνος είναι κριτικός, οι παραδόσεις είναι γραμμένες σε ύφος απλό και ζωηρό, ενώ προσπαθεί με ετυμολογίες να αποδείξει τη σχέση ανάμεσα στο αντικείμενο και το όνομά του. Η επίδρασή του στους μεταγενέστερους, και ιδιαίτερα στον Ηρόδοτο, υπήρξε μεγάλη. Έγραψε στην ιωνική διάλεκτο και είναι φανερό από τα αποσπάσματα που διασώθηκαν πως αγαπούσε ιδιαίτερα την έρευνα που αποσκοπούσε στην ανακάλυψη νέων πληροφοριών.
Μπόρις Ρομαντσένκο
Ο Μπόρις Ρομαντσένκο (στα ουκρανικά: Борис Тимофійович Романченко, στα αγγλικά: Borys Tymofiyovych Romanchenko) (1926 -18 Μαρτίου 2022) ήταν Ουκρανός επιζήσας του Ολοκαυτώματος και ακτιβιστής.
Έχασε τη ζωή του από ρωσικούς βομβαρδισμούς, στη διάρκεια της Μάχης του Χαρκόβου, κατά την Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Βιογραφικό
Το 1942 συνελήφθη και στάλθηκε στο Ντόρτμουντ, στην Ναζιστική Γερμανία, όπου υποχρεώθηκε σε αναγκαστική εργασία σε ανθρακωρυχεία. Ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια να δραπετεύσει στάλθηκε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Στη συνέχεια υποχρεώθηκε να εργαστεί στην κατασκευή πυραύλων V-2, στο Στρατιωτικό Κέντρο Ερευνών Peenemünde, (Peenemünde Army Research Center) και αργότερα μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Mittelbau-Dora και μετά στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν, από όπου απελευθερώθηκε με την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τους Βρετανούς, στις 15 Απριλίου 1945. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του, σπούδασε στη Μεταλλευτική Ακαδημία του Χάρκοβο και εργάστηκε ως senior engineer.
Τις επόμενες δεκαετίες ο Ρομαντσένκο συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια διατήρησης της μνήμης αναφορικά με τη ναζιστική θηριωδία και υπήρξε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Πρώην Φυλακισμένων στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης Mittelbau-Dora και Μπέργκεν Μπέλζεν. Ο Ρομαντσένκο σκοτώθηκε στις 18 Μαρτίου 2022 όταν η πολυκατοικία στην οποία διέμενε στη περιοχή Σαλτίβκα, στο Χάρκοβο, επλήγη από τα ρωσικά πυρά κατά τη διάρκεια της Μάχης του Χάρκοβο. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα σχολιάζοντας το θάνατο του Ρομαντσένκο στο Twitter έγραψε: ''Ανείπωτο έγκλημα. Γλύτωσε από το Χίτλερ και δολοφονήθηκε από τον Πούτιν''. Στις 9 Νοεμβρίου 2022 το δημοτικό συμβούλιο στο Λάιπτσιχ αποφάσισε την μετονομασία της οδού Turmgutstraße, όπου μεταξύ άλλων βρίσκεται το Γενικό Προξενείο της Ρωσίας, σε Boris-Romantschenko-Straße, για να τιμήσει τον Ρομαντσένκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ακτιβιστές
Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου
Ο Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου είναι ένας δημόσιος οργανισμός στην Κύπρο ο οποίος έχει συμβουλευτικές αρμοδιότητες ενώ παράλληλα αναλαμβάνει την υλοποίηση Προγραμμάτων για θέματα νεολαίας. Ιδρύθηκε το 1994 ως νομικό πρόσωπο Δημόσιου Δικαίου, δυνάμει του περί Οργανισμού Νεολαίας Νόμου του 1994. Ξεκίνησε να λειτουργεί στις 2 Ιουνίου 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Κύπρο
Πελέ
Ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο (Edson Arantes do Nascimento, προφορά: ˈɛtsõ (w)ɐˈɾɐ̃tʃiz du nɐsiˈmẽtu, Τρες Κορασόες, 23 Οκτωβρίου 1940 – Σάο Πάολο, 29 Δεκεμβρίου 2022) γνωστός ως Πελέ (Pelé), ήταν Βραζιλιάνος διεθνής ποδοσφαιριστής. Έχει αναγνωριστεί ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών από τη FIFA και τη Δ.Ο.Ε. και ευρέως θεωρείται ως ο μεγαλύτερος στην ιστορία του αθλήματος. Γνωστός και ως ο «Βασιλιάς του Ποδοσφαίρου», κατέχει επίσης τον τίτλο «Αθλητής του Αιώνα» από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Το έτος 2000 σε παγκόσμια δημοσκόπηση της FIFA στο διαδίκτυο για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, ήρθε δεύτερος πίσω από το Ντιέγκο Μαραντόνα, ενώ αντίθετα, στην ψηφοφορία της «FIFA Football family» και των αναγνωστών του περιοδικού «FIFA Magazine» ο Πελέ ήρθε πρώτος. Τα ατομικά του επιτεύγματα και οι διακρίσεις του τον κατατάσσουν ως τον πιο διάσημο και δημοφιλή όχι μόνο στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία αλλά και στο σύνολο του κόσμου των σπορ.
Αποκαλούμενος και ως «Μαύρο Μαργαριτάρι» (Pérola Negra), έχει ψηφιστεί ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) λαμβάνοντας 1.705 πόντους, με δεύτερο το Γιόχαν Κρόιφ με 1.303. To 1999 εξελέγη Ποδοσφαιριστής του Αιώνα μετά από ψηφοφορία των νικητών (1956–1999) της Χρυσής Μπάλας του περιοδικού France Football.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1956 αγωνιζόμενος με τη Σάντος στην οποία παρέμεινε σχεδόν 18 χρόνια λόγω της αγάπης του για την ομάδα του, αλλά και της απαγόρευσης που εφήρμοσε η κυβέρνηση της χώρας, καθώς το 1961 ο τότε Πρόεδρος της Βραζιλίας με σχετικό νόμο τον χαρακτήρισε «εθνικό θησαυρό», προκειμένου να μην μπορέσει να αποκτηθεί από σύλλογο άλλης χώρας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε όλους τους ομαδικούς και ατομικούς τίτλους που διεκδίκησε και απέκτησε πρωτοφανή παγκόσμια φήμη ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που είχε μέχρι τότε παρουσιαστεί ήδη από τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας της ζωής του, ενώ άλλαξε την πορεία της ομάδας που από μέτριας δυναμικότητας έγινε πρωταθλήτρια κόσμου σε λιγότερο από πέντε χρόνια. Έκλεισε την καριέρα του στις ΗΠΑ το 1977, όπου αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, αυξάνοντας κατακόρυφα τη δημοτικότητα του ποδοσφαίρου, οδηγώντας και άλλους σπουδαίους παίκτες να πράξουν το ίδιο εκείνη την περίοδο. Λειτούργησε ως παγκόσμιος πρέσβης για το άθλημα από την αρχή της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας και οι δύο σύλλογοι που αγωνίστηκε έκαναν περιοδείες σε πολυάριθμες χώρες για να συμμετάσχουν σε φιλικά παιχνίδια.
Η καταξίωσή του στο ανώτατο επίπεδο ήρθε με τη συμμετοχή του στα Παγκόσμια Κύπελλα με την εθνική του ομάδα: πρώτου συμπληρώσει τα 22 του χρόνια ήταν δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής συνεισφέροντας τα μέγιστα στην μέχρι τότε χωρίς τον κορυφαίο τίτλο Βραζιλία, ο δε ίδιος κατάκτησε τον τίτλο τρεις φορές, ο μόνος ποδοσφαιριστής που έχει πετύχει κάτι τέτοιο. Ανεπανάληπτο είναι το γεγονός ότι η κορυφή του κόσμου ήρθε πρώτα σε διεθνές επίπεδο σε ηλικία πριν τη συμπλήρωση των 18 χρόνων του στη διοργάνωση του 1958 και ακολούθησε η καταξίωση σε συλλογικό επίπεδο. Το 1962 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής, τραυματίστηκε στον αγώνα με την Τσεχοσλοβακία και δεν συνέχισε στη διοργάνωση. Το 1966 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας είχε ανάλογη τύχη στον αγώνα με την Πορτογαλία. Το 1970 σκόραρε σε τέταρτο συνεχόμενο Κύπελλο και ήταν ο κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης που συγκέντρωσε όλες τις ιστορικά κορυφαίες ποδοσφαιρικές δυνάμεις σε κατάσταση ισχύος.
Ο Πελέ αγωνιζόταν ως δεύτερος επιθετικός, αλλά λειτούργησε και ως επιθετικός μέσος. Η τεχνική κατάρτιση και η αθλητικότητά του έχουν επαινεθεί παγκόσμια, και κατά τη διάρκεια της καριέρας του είχε χαρακτηριστικά όπως την άριστη ντρίμπλα και πάσα, την εξαιρετική του ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι, τη δημιουργικότητά του, αλλά και τη μεγάλη έφεση στο σκοράρισμα, στοιχεία που τον προσδιορίζουν ως τον πληρέστερο όλων. Συνολικά, σύμφωνα με την RSSSF (αναθεωρημένα στοιχεία 2023), σημείωσε 1.324 τέρματα σε 1.413 αγώνες κατά τη διάρκεια της ενεργού δράσης του κατατασσόμενος στους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας παρέμεινε κοντά στο άθλημα ως πρεσβευτής του αλλά και διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ και η UNICEF. Για την προσφορά του στο ποδόσφαιρο και στο χώρο του αθλητισμού γενικότερα τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Τάγμα Αξίας της FIFA, όπως και το Ολυμπιακό Τάγμα. Περισσότερο από τα γκολ, τα τρόπαια και τις διακρίσεις, τα πολλαπλά ρεκόρ κόσμου, ορισμένα από τα οποία παραμένουν ακατάρριπτα μέχρι και σήμερα, την αγάπη και τις ενθουσιώδεις εκδηλώσεις των φιλάθλων προς το πρόσωπό του, ακόμα και δεκαετίες μετά την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, είναι η κληρονομιά του στο άθλημα αυτή που έχει αφήσει τις πιο μόνιμες εντυπώσεις.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1940 στην πόλη Τρες Κορασόες                        (πορτογαλικά Βραζιλίας: Três Corações, στα ελληνικά σημαίνει: Τρεις Καρδιές) της πολιτείας Μίνας Ζεράις της Βραζιλίας, 300 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ρίο ντε Τζανέιρο. Πατέρας του ήταν ο Ζοάο Ράμος ντο Νασιμέντο, γνωστός ως Ντοντίνιο, ελπιδοφόρος ποδοσφαιριστής αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός, που ένας σοβαρός τραυματισμός στα 23 του χρόνια (λίγους μήνες πριν τη γέννηση του μικρού), τον κράτησε μακριά από τη μεγάλη καριέρα. Αναγκάστηκε έτσι να αγωνιστεί σε μικρές ομάδες, ωστόσο υπήρξε ο μέντορας του διάσημου γιου του. Ήταν το πρώτο παιδί από τα τρία της οικογένειας και βαφτίστηκε Έντισον προν τιμή του εφευρέτη Τόμας Έντισον (ηλεκτρισμός πήγε στη γενέθλια πόλη του λίγο καιρό πριν από τη γέννηση του Πελέ) και στη συνέχεια αφαιρέθηκε το «ι» από το όνομα. Το 2010 ήρθε στη δημοσιότητα το πρωτότυπο πιστοποιητικό γέννησης και εκεί αναφέρεται ότι είχε γεννηθεί στις 21 Οκτωβρίου 1940, όχι στις 23, όπως πιστεύονταν προηγουμένως. Η οικογένεια ζούσε σε ένα δίχωρο σπίτι από τούβλα μαζί με μια γιαγιά και ένα θείο. Στη Βραζιλία αρέσκονται να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα και το πρώτο που ήρθε ήταν το «Ντίκο» (Dico). Ο θείος του Χόρχε το σκέφτηκε και η μητέρα του το χρησιμοποιούσε για χρόνια.
Το παρωνύμιο Πελέ του το έδωσε ένας συμμαθητής του στο σχολείο και μάλιστα ήταν η αφορμή για να τιμωρηθεί ο μικρός Έντσον με τρεις ημέρες αποβολή, καθώς τσακώθηκε με τον μικρό που του έβγαλε το παρατσούκλι. Υπάρχουν δύο εκδοχές για το τι σημαίνει και είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος σε πολλές συνεντεύξεις του τόνιζε πως δεν γνώριζε πως ακριβώς προέκυψε. Η πρώτη εκδοχή είναι πως μία ημέρα που έπαιζε ποδόσφαιρο, στα χωράφια του Τρες Κορασόες με τους φίλους του, με μία αυτοσχέδια μπάλα φτιαγμένη με πανιά και χαρτιά, κάποια στιγμή βρήκε πεταμένη κοντά σε σταθμό του τρένου μία παλιά, ξεφούσκωτη, χαλασμένη, αλλά δερμάτινη μπάλα. Έκτοτε προέκυψε και το pele που σήμαινε δέρμα σε πολλές λατινογενείς γλώσσες. Η άποψη που ο ίδιος αποδέχθηκε ως γεγονός είναι πως το όνομα αυτό του το κόλλησαν άλλα παιδιά, όταν ο ίδιος είχε αποκαλέσει λανθασμένα τον αγαπημένο παίκτη του «Μπιλέ» ως «Πιλέ», τερματοφύλακα της Βάσκο ντα Γκάμα του Σάο Λαουρένσο (Vasco da Gama de São Lourenço), πόλη στην οποία βρέθηκε η οικογένεια το 1942 με τον πατέρα να αγωνίζεται στην τοπική ομάδα. Ο ίδιος είχε δηλώσει πως το όνομα Πελέ δεν ήταν της αρεσκείας του θεωρώντας ότι μοιάζει με βρεφική λέξη και δεν υποδηλώνει κάτι στην πορτογαλική γλώσσα. Ωστόσο, πολύ αργότερα ένας θεολόγος του είπε ότι η λέξη αυτή υπάρχει στη Βίβλο και στα εβραϊκά σημαίνει θαύμα, γεγονός που άλλαξε την άποψή του για το όνομα.
Τα παιδικά χρόνια ήταν φτωχικά με το μικρό Έντσον να παίζει μπάλα γεμίζοντας τις κάλτσες των γονέων του με χαρτιά μη δυνάμενη η οικογένεια να του αγοράσει παπούτσια (αργότερα, τα παιχνίδια χωρίς παπούτσια έγιναν γνωστά ως πελάδα - pelada-, που πιστεύεται ότι πήραν το όνομά τους από τον Πελέ ). Η οικογένεια μετακόμισε σε μεγαλύτερη πόλη, στο Μπαουρού στην πολιτεία του Σάο Πάολο στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1945, όπου ο πατέρας του συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα της δεύτερης κατηγορίας Lusitana FC, μετέπειτα Bauru Atletico Clube. Στα έκτα του γενέθλια, ένας από τους παίκτες της ομάδας του πατέρα του του δώρισε μια δερμάτινη μπάλα και αυτή ήταν η πρώτη φορά που κλωτσούσε μια πραγματική μπάλα. Σε ηλικία 10 ετών περίπου φόρεσε για πρώτη φορά ποδοσφαιρικά παπούτσια, όταν ο δήμαρχος το Μπαουρού διοργάνωσε ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά στο γήπεδο της πόλης και ένας επιχειρηματίας τα δώρισε στα παιδιά που συμμετείχαν παπούτσια. Ο πατέρας του ήθελε ο γιος να ακολουθήσει τα χνάρια του και να διδαχθεί τα μυστικά της στρογγυλής θεάς, γράφοντας παράλληλα τον γιο του σε τοπικές ομάδες νέων από την ηλικία των 11 ετών (Sete de Setembro, Canto do Rio, Sao Paulinho, Ameriquinha) και όταν είδε τα προσόντα του τον παρότρυνε λέγοντάς του ότι «εσύ γεννήθηκες για να παίξεις ποδόσφαιρο». Ο πατέρας ήταν και ο άνθρωπος που ο μικρός Έντσον ήθελε να μοιάσει. Για να βοηθηθεί οικονομικά και να μπορέσει να αγοράσει δική του μπάλα, δούλευε σε καταστήματα τσαγιού ως υπάλληλος και γυάλιζε παπούτσια έξω από τους κινηματογράφους ήδη από την ηλικία των επτά ετών, αν και ο ίδιος δεν είχε ακόμα δικά του. Σχολείο κατάφερε να πάει μόνο μέχρι την τέταρτη τάξη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
thumb|Σε εξώφυλλο περιοδικού το 1958
Στην αρχή της εφηβείας του γνωρίζει τον πρώην διεθνή Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του 1930 Βαλντεμάρ ντε Μπρίτο (Waldemar de Brito), που ανέλαβε να δημιουργήσει την ομάδα νέων της Μπαουρού (Baquinho), κάτι που υλοποιήθηκε με τον πρώτο αγώνα να πραγματοποιείται το Σεπτέμβριο του 1953. Στην ομάδα νέων έπαιξε για περίπου δύο χρόνια, εντυπωσιάζοντας από το δεύτερο αγώνα και κερδίζοντας δύο τίτλους στις διοργανώσεις νέων της πόλης (1954, 1955), ενώ την επόμενη χρονιά η ομάδα διαλύθηκε. Στο Μπαουρού τον ονόμασαν el sapeca (το θαύμα). Δεν αγωνιζόταν πάντα ως επιθετικός, συχνά έπαιζε και ως τερματοφύλακας. Την πρώτη του χρονιά σημείωσε 148 γκολ σε 33 παιχνίδια και έτσι οι επιθετικές επιδόσεις του μικρού άρχισαν προοδευτικά να ξεχωρίζουν στην τοπική αθλητική κοινότητα και ο Μπρίτο πεπεισμένος ότι ο μαθητής του «θα γίνει κάποτε ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου» έπεισε την οικογένεια Νασιμέντο να επιτρέψει στο 15χρονο ποδοσφαιρικό «φαινόμενο» να εγκαταλείψει την πατρική εστία. Η μητέρα του Δόνα Σελέστε είχε πάντα αντιρρήσεις σε αυτή την πορεία και εκείνη την εποχή δούλευε σε βιοτεχνία παπουτσιών και εγκατέλειψε τη δουλειά της. Παράλληλα στα μέσα της εφηβείας του έπαιξε για μια ομάδα εσωτερικού ποδοσφαίρου που ονομαζόταν Ράντιουμ και είχε δημιουργηθεί από νέους της ομάδας της Μπαουρού. Το ποδόσφαιρο σάλας (futsal- φούτσαλ) μόλις είχε αρχίσει να γίνεται δημοφιλές στη χώρα και σύμφωνα με τον ίδιο, το ποδόσφαιρο σάλας παρουσίαζε δύσκολες προκλήσεις, ήταν πολύ πιο γρήγορο από το ποδόσφαιρο στο γρασίδι και οι παίκτες αναγκάζονται να σκέφτονται ταχύτερα, αφού όλοι είναι σε κοντινές αποστάσεις στο γήπεδο. Ο Πελέ αναγνώρισε ότι το ποδόσφαιρο εσωτερικού χώρου τον βοήθησε να σκεφτεί καλύτερα και πιο γρήγορα. Επιπλέον, του επέτρεψε να παίξει με ενήλικες όταν ήταν περίπου 14 ετών. Σε ένα από τα τουρνουά στα οποία συμμετείχε, αρχικά θεωρήθηκε πολύ νέος για να παίξει, αλλά τελικά έγινε ο κορυφαίος σκόρερ του διαγωνισμού, παραδεχόμενος αργότερα ότι αυτό του έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ο Πελέ και η ομάδα του κέρδισαν το πρώτο πρωτάθλημα το 1955.
Η πορεία και η κατάκτηση της κορυφής
Ένας ακόμα τίτλος πρώτου σκόρερ συμπλήρωσε την επόμενη χρονιά, έχοντας ήδη και τον πρώτο τίτλο του πρωταθλήματος Παουλίστα το 1958, το δε 1959 σημείωσε συνολικά σε 103 επίσημους και φιλικούς αγώνες 127 τέρματα, σε χρόνια που δεν υπήρχε επαρκής ιατρική υποστήριξη και η διαδοχή των αγώνων δεν επέτρεπε χρόνο αποθεραπείας από μικροτραυματισμούς. Αγωνίστηκε με πέντε διαφορετικές ομάδες και η επίδοση αναγνωρίζεται ως ρεκόρ για ένα ημερολογιακό έτος (υπηρετούσε στρατιωτική θητεία ενός έτους εκείνη τη χρονιά πετυχαίνοντας 14 γκολ με την επίλεκτη ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων), ενώ η Σάντος 342, επιδόσεις που είναι ακατάρριπτα ρεκόρ. Στο πρωτάθλημα Παουλίστα του 1959 ο Πελέ σημείωσε 45 τέρματα (πρώτος σκόρερ για τρίτη συνεχή χρονιά) και η ομάδα 155 σε 41 συναντήσεις, ένα ακόμα ακατάρριπτο ρεκόρ για το σύλλογο, χωρίς μάλιστα να κατακτήσει και τον τίτλο του πρωταθλήματος δίνοντας έμφαση περισσότερο στην επιθετική της απόδοση. Το μόνιμο ντουέτο πυρός για μία δεκαετία ήταν οι Πέπε και Κουτίνιο, με τον πρώτο να αγωνίζεται πλάγια αριστερά, ενώ ο δεύτερος ήταν ο κεντρικός επιθετικός. Ο Πελέ αγωνιζόταν σε πιο ελεύθερο ρόλο περιφερειακού επιθετικού, στα πορτογαλικά της Βραζιλίας ponta de lança, επιθετικός που όμως γυρίζει και πίσω για δημιουργήσει μία νέα προσπάθεια της ομάδας. Το τρίο θεωρείται από τα καλύτερα στην ιστορία του αθλήματος και κέρδισε μαζί 19 επίσημους συλλογικούς τίτλους. Το 1959 ο Πελέ αγωνίστηκε με την πολιτειακή ομάδα του Σάο Πάολο στο Διαπολιτειακό Πρωτάθλημα της Βραζιλίας (Campeonato Brasileiro de Seleções Estaduais), διοργάνωση θεωρούταν η σημαντικότερη της Βραζιλίας μέχρι τότε κατακτώντας τον τίτλο και σημειώνοντας έξι τέρματα.
thumb|left|280px|Από φιλικό αγώνα στην Αργεντινή με τη Νιούελς το 1961 (ο Πελέ είναι τρίτος από δεξιά).
Η Σάντος δεν ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Βραζιλίας όταν ο νεαρός Πελέ πήγε στην ομάδα. Το γήπεδό της Βίλα Μπελμίρο είχε χωρητικότητα μόνο 25.000 θεατές και είχε κατακτήσει μέχρι τότε δύο τίτλους πρωταθλήματος Παουλίστα, το 1955 και ένα στο μακρινό 1935. Το Πρωτάθλημα Παουλίστα κυριαρχόταν από την Κορίνθιανς με 15 τίτλους και τη Σάο Πάολο με 11. Η κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου τίτλου το 1956 έδειξε ότι ήταν η ανερχόμενη δύναμη του ποδοσφαίρου της χώρας. Ο σύλλογος δεν ήταν οικονομικά εύρωστος, είχε ένα νεανικό και ταλαντούχο σύνολο και η παρουσία του εκκολάπτοντα αστέρα οδήγησε την ομάδα αρχικά στην κορυφή της χώρας με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Παουλίστα το 1958 και του τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο για πρώτη φορά στην ιστορία της το 1959, τίτλο που κατέκτησε άλλες τρεις φορές. Το 1960 η Σάντος κατακτά το Καμπεονάτο Παουλίστα και πάλι αρχίζοντας μια πενταετή κυριαρχία στο θεσμό, ενώ ο Πελέ ήταν πρώτος σκόρερ για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά με 30 τέρματα σε 33 αγώνες. Όταν ο Πελέ έκλεισε τα 20 χρόνια του είχε σημειώσει συνολικά 355 τέρματα, αριθμός ασύγκριτος με οποιονδήποτε άλλο ποδοσφαιριστή πριν ή μετά από αυτόν.
Τα επιτεύγματα αυτά και μετά τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 και του 1962, οδήγησαν αρκετές ομάδες του Ευρώπης να προσφέρουν μεγάλα ποσά για να αγοράσουν το εξαιρετικά ταλαντούχο παίκτη με σημαντικότερους διεκδικητές τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Γιουβέντους και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το πρώτο συμβόλαιό του έληξε εννέα ημέρες μετά τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958 και πρώτη η Ίντερ κατάφερε να αποσπάσει την υπογραφή συμβολαίου, αλλά ο Άντζελο Μοράτι (πρόεδρος της Ίντερ 1955–68) αναγκάστηκε να τον απογοητεύσει μετά από επίθεση που υπέστη ο πρόεδρος της Σάντος από εξαγριωμένους οπαδούς, οι οποίοι μάλιστα πυρπόλησαν τα γραφεία του σωματείου. Ωστόσο, το 1961 η κυβέρνηση του προέδρου Ζάνιου Κουάντρους (έχοντας λάβει μέτρα χαμηλής δημοτικότητας) εκμεταλλεύτηκε τη δημοσιότητα του Πελέ και τον κήρυξε «εθνικό θησαυρό» για να αποφύγει οποιαδήποτε πιθανή μεταγραφή. Επιπλέον, το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα ήταν υψηλού επιπέδου τη δεκαετία του 1960 (υψηλότερου ακόμα και από τα ευρωπαϊκά ) με τους εγχώριους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που αναδείχθηκαν πρωταθλητές κόσμου να αγωνίζονται στη χώρα και σημαντικοί ξένοι όπως οι Ελίας Φιγκερόα, Λουίς Αρτίμε, Λαδισλάο Μαζουρκιέβιτς να μεταγράφονται σε βραζιλιάνικους συλλόγους. Ο μέσος όρος γκολ ανά αγώνα στο πρωτάθλημα της Βραζιλίας μεταξύ 1961 και 1965 ήταν 3,1, ενώ την ίδια περίοδο, ο αντίστοιχος στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης ήταν 3,8, ενδεικτικό της δυσκολίας επίτευξης τερμάτων στη χώρα της Νότιας Αμερικής σε αντίθεση με ό,τι απλοϊκά συχνά πιστεύεται.
Το 1961 ήταν ίσως η καλύτερη χρονιά στην καριέρα του κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Παουλίστα για μία ακόμη φορά, ενώ ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ με 46 τέρματα (κατά άλλες πηγές 47) σε μόνο 26 αγώνες που συμμετείχε. Η ομάδα σημείωσε 113 τέρματα σε 30 αγώνες πρωταθλήματος (25 νίκες) και σε συνολικά 104 επίσημους και φιλικούς αγώνες 338 τέρματα, 110 από τα οποία του Πελέ. Σε μία από τις πιο ιστορικές νίκες του συλλόγου απέναντι στη Φλαμένγκο για το Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο (11 Μαρτίου, 1–7), ο Πελέ ήταν και πάλι πρωταγωνιστής με χατ τρικ. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε και η πρώτη βιογραφία του στη Βραζιλία. Πελέ και Σάντος ήταν οι πρωταγωνιστές στο Taça Brasil (Τάσα Μπραζίλ, στην κυριολεξία: Κύπελλο Βραζιλίας) που είχε τη θέση του εθνικού πρωταθλήματος της Βραζιλίας από το 1961. Δημιουργήθηκε μετά την εκκίνηση του Κόπα Λιμπερταδόρες, της πρώτης διοργάνωσης που πραγματοποιήθηκε το 1960. Η Βραζιλία δεν είχε μέχρι τότε ισχύον εθνικό πρωτάθλημα συλλόγων και το άθλημα περιοριζόταν σε πολιτειακά πρωταθλήματα και στα Τουρνουά Ρίο - Σάο Πάολο. Ωστόσο, η Βραζιλία έπρεπε να έχει δύο εκπροσώπους για το νέο Κύπελλο της Νότιας Αμερικής, οπότε η Συνομοσπονδία της χώρας ίδρυσε το Taça Brasil, διοργάνωση που είδε τους πολιτειακούς πρωταθλητές τους προηγούμενου έτους να συγκρούονται. Για την πρώτη διοργάνωση, 16 πρωταθλητές ανταγωνίστηκαν σε διπλούς αγώνες μέχρι τους τελικούς ανά περιοχή. Στη συνέχεια, οι τέσσερις πρωταθλητές ανταγωνίστηκαν για δύο θέσεις στους ημιτελικούς, όπου προκρίνονταν μόνο οι πρωταθλητές από το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο. Το 1960 η Σάντος αντιμετωπίζει την Μπαΐα στον τελικό. Έχοντας κερδίσει εκτός έδρας με γκολ του Πελέ, επιστρέφει στην έδρα της και χωρίς τον τραυματία αστέρα της χάνει και μαζί και το τίτλο. Στη διοργάνωση του 1961, ο Πελέ σημείωσε χατ τρικ σε επτά λεπτά στο τελικό τελικά κέρδισε με 5–1, μπροστά σε 18.662 θεατές στο Πακαέμπου, μικρό πλήθος σε σύγκριση με εκείνο του πρωταθλήματος Παουλίστα. Ο Πελέ τελείωσε ως κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά τέρματα σε πέντε παιχνίδια, ενώ εκείνη τη χρονιά σημείωσε τη δεύτερη καλύτερη επίδοση της καριέρας του με συνολικά 112 τέρματα σε 75 επίσημους και φιλικούς αγώνες. Η Σάντος στη συνέχεια επιβλήθηκε στη σκηνή της Βραζιλίας, όπου περισσότεροι από 100.000 θεατές συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο Μαρακανά για τον τελικό της χρονιάς του 1962 μεταξύ Σάντος και Μποταφόγκο. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 2 Απριλίου, ο Πελέ σκόραρε δύο φορές στο 5–0 με αντίπαλο την ομάδα του Γκαρίντσα. Στη συνάντηση ήταν εντυπωσιακή η ομάδα του κορυφαίου Βραζιλιάνου, σε μία συνάντηση που χαρακτηρίστηκε ο «αγώνας του αιώνα» στη Βραζιλία, καθώς οι δύο τους θεωρούνταν οι ισχυρότερες που είχαν παρουσιαστεί στην ιστορία του αθλήματος της χώρας. Στον πρώτο αγώνα η Μποταφόγκο είχε νικήσει με 3–1.
thumb|280px|Το 1963 στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ
Η Σάντος ήταν σαρωτική στη διοργάνωση και κερδίζει τον τίτλο πέντε φορές διαδοχικά μεταξύ 1961 και 1965, επίδοση ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί ακόμα. Το 1963 η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο και πάλι στα δύο παιχνίδια του τελικού με τη Μπαΐα (6–0 εντός έδρας και 0–2 εκτός με δύο γκολ του Πελέ) στέφθηκε πρωταθλήτρια πανηγυρικά και ο Πελέ τερμάτισε πρώτος σκόρερ για δεύτερη φορά στη διοργάνωση. Μεταξύ 1961 και 1963 η Σάντος σκόραρε σε 73 συνεχόμενα επίσημα παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις σημειώνοντας 245 τέρματα, από τα οποία 85 ο Πελέ. Η επίδοση του συλλόγου είναι η τρίτη καλύτερη όλων των εποχών στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Στις 19 Ιανουαρίου 1964 στη διοργάνωση του Taça Brazil 1963, ο Πελέ αντικατέστησε τον τερματοφύλακα ο οποίος είχε αποβληθεί, στον ημιτελικό με την Γκρέμιο. Για περίπου πέντε λεπτά, αφού είχε σημειώσει τρία γκολ και το αποτέλεσμα ήταν 4–3 υπέρ της Σάντος, έπαιξε με τη νούμερο ένα φανέλα και έκανε δύο σωτήριες επεμβάσεις διατηρώντας το μέχρι τότε αποτέλεσμα. Η πρώτη φορά που κλήθηκε να φορέσει τη φανέλα με το νούμερο ένα ήταν σε ένα χαμηλής σημασίας αγώνα πρωταθλήματος της πολιτείας του Σάο Πάολο με αντίπαλο τη Μίνοους Κομέρσιαλ (Minnows Comercial). Έχοντας ήδη σκοράρει, αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας για 20 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο και δε δέχθηκε γκολ. Χρειάστηκε τέσσερις συνολικά φορές να αγωνιστεί σαν τερματοφύλακας (οι άλλες το 1959, το 1969 και το 1973) καθώς οι αλλαγές σε επίσημους αγώνες δεν επιτρέπονταν τότε. Στη διοργάνωση του 1964 ήταν και πάλι πρώτος σκόρερ με επτά γκολ, ενώ σημείωσε χατ τρικ στο 4–1 με αντίπαλο την Φλαμένγκο στον τελικό. Συνολικά σημείωσε 33 γκολ σε 30 αγώνες στη διοργάνωση του Taça Brazil.
Το 1962 η ομάδα κέρδισε την πρώτη θέση στον όμιλο της στο Κόπα Λιμπερταδόρες και στον ημιτελικό απέκλεισε την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα της Χιλής. Στον τελικό αντιμετώπισε την κάτοχο του τίτλου Πενιαρόλ. Ο Πελέ σκόραρε δύο (αποτέλεσμα 3–0) σε τρίτο αγώνα που ήταν επαναληπτικός και έγινε στο Μπουένος Άιρες (λόγω επεισοδίων και διακοπής της δεύτερης συνάντησης στη Βραζιλία, σε αυτούς τους δύο αγώνες δεν είχε συμμετάσχει) και η Σάντος έγινε ο πρώτος βραζιλιάνικος σύλλογος που κατέκτησε το τρόπαιο. Την ίδια χρονιά, ο Πελέ σημείωσε 37 γκολ και ήταν πρώτος σκόρερ και τροπαιούχος με την ομάδα στο Καμπεονάτο Παουλίστα και το Taça Brazil και η Σάντος έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία που κατέκτησε τρεμπλ. Το 1963 η Σάντος κέρδισε πάλι το Κόπα Λιμπερταδόρες απέναντι στη Μποταφόγκο στον ημιτελικό (1–1 και 4–0 με χατ τρικ του Πελέ στο Μαρακανά ) και τη Μπόκα Τζούνιορς στον τελικό με δύο νίκες, τη δεύτερη στο Μπουένος Άιρες στις 11 Σεπτεμβρίου με 2–1 με νικητήριο τέρμα του Πελέ. Στο συγκεκριμένο αγώνα στο Λα Μπομπονέρα το μαρκάρισμα των αντιπάλων ήταν τόσο ασφυκτικό που του έσκισαν το παντελονάκι ώστε αναγκάστηκε να το αλλάξει μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η Σάντος έγινε (και παραμένει) η μόνη βραζιλιάνικη ομάδα που κέρδισε τον τίτλο μέσα στην Αργεντινή. Τις δύο επόμενες χρονιές, ο Βραζιλιάνικος σύλλογος έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες, ενώ το 1966, το 1967 και το 1969 είχε προκριθεί αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει προτιμώντας τις περιοδείες φιλικών αγώνων ανά τον κόσμο που ήταν οικονομικά πιο προσοδοφόρες. Ο Πελέ ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης του 1965 με οκτώ τέρματα και έκλεισε την πορεία του ως πρώτος σκόρερ στην ιστορία του θεσμού με 17 γκολ σε 15 συναντήσεις (σύμφωνα με τη FIFA). Το 1964 και το 1965 ο Πελέ είναι και πάλι πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Παουλίστα με τον σύλλογο να κατακτά τους τίτλους. Στις 21 Νοεμβρίου 1964, στον αγώνα Σάντος - Μποταφόγκο ντε Ριμπεϊράο Πρέτο (Botafogo de Ribeirão Preto, αποτέλεσμα 11–0), ο Πελέ σκόραρε οκτώ φορές (ένα γκολ με πέναλτι), σημειώνοντας νέο ρεκόρ σε παιχνίδι του πρωταθλήματος Παουλίστα, το οποίο προηγουμένως ανήκε στον Αρτούρ Φριντενράιχ με επτά γκολ και είχε σημειωθεί το 1928. Ο αγώνας ήταν για την 25η αγωνιστική του πρωταθλήματος Παουλίστα και διεξήχθη στη Βίλα Μπελμίρο μπροστά σε 9.437 θεατές. Δεν υπάρχει καταγραφή των γεγονότων σε φιλμ παρά μόνο φωτογραφίες. Το αξιοπερίεργο είναι ότι ο αντίπαλος τερματοφύλακας θεωρήθηκε ο καλύτερος παίκτης της ομάδας του και βραβεύτηκε. Στον εκτός έδρας αγώνα η Σάντος είχε χάσει με 2–0. Τέσσερα γκολ σημείωσε ο κορυφαίος Βραζιλιάνος σε ένα από τα συγκλονιστικότερα παιχνίδια στην ιστορία του σωματείου και του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος το Δεκέμβριο του 1964 με αντίπαλο την Κορίνθιανς στο Πακαέμπου, που έληξε με θρίαμβο της Σάντος με 7–4. Το 1965 ήταν η δεύτερη πιο παραγωγική χρόνια του σε επίσημους αγώνες με 72 τέρματα (μετά από αυτή του 1958 με 75), από τα οποία 49 στο πολιτειακό πρωτάθλημα Παουλίστα σε 28 αγώνες, η δεύτερη καλύτερη επίδοσή του στη διοργάνωση.
Νικώντας δύο ισχυρότατες ευρωπαϊκές ομάδες τη Μπενφίκα (1962) και τη Μίλαν (1963) στους τελικούς του Διηπειρωτικού Κυπέλλου συμπεριλαμβανομένης μιας νίκης με σκορ 5–2 εκτός έδρας απέναντι στη Μπενφίκα με χατ τρικ του κορυφαίου βραζιλιάνου, αντιμετώπισε και επιχειρήματα σχετικά με τα πλεονεκτήματα του ποδοσφαίρου της Νότιας Αμερικής. Το 1961 Σάντος και Μπενφίκα είχαν συναντηθεί στα πλαίσια του τουρνουά του Παρισιού και σε ένα εντυπωσιακό παιχνίδι οι Βραζιλιάνοι νίκησαν με 6–3 με δύο γκολ του Πελέ. Η συνάντηση δε της Λισσαβόνας (11 Νοεμβρίου 1962) ήταν και η πρώτη εμφάνιση σε επίσημο αγώνα του Πελέ σε επίπεδο συλλόγων στην Ευρώπη, οι πρωταθλητές Πορτογαλίας φάνταζαν πανίσχυροι στην έδρα τους ελπίζοντας να ανατρέψουν το πενιχρό προβάδισμα με 3–2 που είχαν οι Βραζιλιάνοι με δύο γκολ του Πελέ στον πρώτο αγώνα αλλά βρέθηκαν να χάνουν με 5–0 μετά από 77 λεπτά αναμέτρησης. Το 0–2 έπειτα από εντυπωσιακή ατομική προσπάθεια που τη χαρακτήριζε η μεγάλη ταχύτητα και το άψογο τελείωμα θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα γκολ της σταδιοδρομίας του. Ο Πελέ δήλωσε ότι ήταν το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του. Ο τερματοφύλακας της Μπενφίκα, Κόστα Περέιρα (Costa Pereira), είπε μετά το παιχνίδι: «Έφτασα ελπίζοντας να σταματήσω έναν σπουδαίο άνθρωπο, αλλά έφυγα πεπεισμένος ότι είχα νικηθεί από κάποιον που δεν γεννήθηκε στον ίδιο πλανήτη με τους υπόλοιπους από εμάς». Η νίκη αυτή ήρθε στον εορτασμό των 50 χρόνων της ομάδας, η οποία κέρδισε παγκόσμιο θαυμασμό θεωρούμενη ως όχι μόνο η καλύτερη του κόσμου αλλά και στις καλύτερες όλων των εποχών, βασιζόμενη στην αρχή «αν οι αντίπαλοι βάλουν ένα γκολ, εμείς θα βάλουμε τρία». Με αυτό το τρόπαιο η Σάντος έγινε ο πρώτος σύλλογος στην ποδοσφαιρική ιστορία που κατέκτησε τέσσερις επίσημους τίτλους σε μία χρονιά, ενώ παραμένει η μοναδική ομάδα της Βραζιλίας που το έχει καταφέρει. Η γαλλική εφημερίδα L'Équipe τη σύγκρινε με τη Ρεάλ Μαδρίτης των προηγούμενων ετών και τη Χόνβεντ Βουδαπέστης των αρχών της δεκαετίας του 1950, ο δε Βιττόριο Πότσο, προπονητής της δύο φορές πρωταθλήτριας κόσμου Ιταλίας δήλωσε ότι «αυτή η ομάδα είναι αήττητη και μόνο σε φιλικό αγώνα θα μπορούσε να χάσει, ενώ με τον Πελέ σε τέτοια φόρμα, η ομάδα δεν έχει καμία σχέση». Το 1963 ο Πελέ σημείωσε τα δύο γκολ στο Μιλάνο (16 Οκτωβρίου, ήττα με 4–2) αλλά τραυματίστηκε και δεν έπαιξε στον επαναληπτικό που κρίθηκε στην παράταση υπέρ των λατιναμερικάνων. Έχοντας πετύχει επτά τέρματα παραμένει πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Στα δύο αυτά χρόνια ο Πελέ κατέκτησε 9 από τους 10 συλλογικούς τίτλους που η ομάδα συμμετείχε χάνοντας μόνο το Πρωτάθλημα Παουλίστα του 1963. Σημείωσε 172 τέρματα σε 124 αγώνες μεταξύ του Ιανουαρίου του 1961 και του Δεκεμβρίου του 1962, ενώ μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου του 1962 σκόραρε σε 20 διαδοχικά παιχνίδια συμπεριλαμβανομένων φιλικών.
thumb|left |Ο Πελέ δεξιά σε αγώνα με αντίπαλο τη Ρίβερ Πλέιτ το 1962
Η κατάκτηση της πρωτιάς του κόσμου σε συλλογικό επίπεδο ήρθε με τον Πελέ στην καλύτερη φόρμα της καριέρας του (και την ανωτέρη οποιοδήποτε ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αθλήματος ), κάτι που δεν έχει γίνει ευρέως ιστορικά γνωστό. Η χρυσή εποχή του Πελέ και της Σάντος προηγήθηκε της εποχής των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης και η πρόσβαση του υπολοίπου κόσμου ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Ο Πελέ βρίσκεται στην κορυφή της ιστορίας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ωστόσο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την πρόοδο της ομάδας που έμεινε ως εμβληματική και αναντικατάστατη αναφορά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου όλων των εποχών, σε βαθμό που αυτή να αποκαλείται «Η Σάντος του Πελέ» (πορτογαλικά: O Santos de Pelé, ισπανικά: El Santos de Pelé ). Μιας ομάδας όπου ο σεβασμός στα συστήματα και ο συντονισμός των αμυντικών κινήσεων ήταν δευτερεύοντα με το θέαμα να είναι ο κύριος στόχος. Ο χαρακτηρισμός «λευκό μπαλέτο» (πορτογαλικά: Ο Balé Branco) που της δόθηκε προέρχονταν από τις περίτεχνες ενέργειες των ποδοσφαιριστών της και τους εντυπωσιακούς συνδυασμούς τους.
Η ομάδα διατήρησε τον ίδιο προπονητή από το 1954 έως το 1966, τον καλύτερο Βραζιλιάνο τερματοφύλακα (Ζιλμάρ), και σημαντικούς παίκτες σε όλες τις γραμμές, όπως τους Ζίτο και τους Κλοντοάλντο και Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες από το 1966. Τη διετία 1966–67 η αποχώρηση της πρώτης γενιάς πρωταγωνιστών έφερε επανακαθορισμό του τρόπου παιχνιδιού της ομάδας με ενίσχυση της άμυνας, γεγονός που σταδιακά ελάττωσε την παραγωγικότητα του Πελέ αλλά αύξησε τη δημιουργικότητά του. Τα δύο αυτά χρόνια υπήρξε κάμψη γνωρίζοντας τη μεγαλύτερη ήττα του από την Κρουζέιρο στον τελικό του πρωταθλήματος με 6–2, σε ένα παιχνίδι που ο Πελέ αποβλήθηκε.
Οι περιοδείες της Σάντος
thumb|300 px|Το 1965 με τη φανέλα της Σάντος
Το καλοκαίρι του 1961 τα μέλη της Σάντος κάνουν το υπερατλαντικό ταξίδι και έρχονται στην Ευρώπη για μια σειρά φιλικών αγώνων. Ο Πελέ είχε τραυματιστεί σε φιλικό αγώνα στο Μεξικό το Φεβρουάριο και δεν ταξίδεψε με την ομάδα, η οποία κέρδισε τη Μπάγερν Μονάχου με 3–2 αλλά το γήπεδο ήταν γεμάτο κατά το ήμισυ και οι διαμαρτυρίες των αντιπάλων συλλόγων έντονες για την απουσία του κορυφαίου ποδοσφαιριστή, ο οποίος κέρδισε στο μεταξύ χρόνο θεραπείας και ενσωματώθηκε στην ομάδα. Στην Ιταλία η Σάντος προσκλήθηκε για να γιορτάσει την 100ετή επέτειο ενοποίησης της Ιταλίας. Μπροστά από 60.000 άτομα, νίκησαν την πρωταθλήτρια Γιουβέντους με 2–0 στο Τορίνο, ενώ τρεις ημέρες αργότερα τη Ρόμα στο Ολυμπιακό Στάδιο με 5–0 με 80.000 θεατές. Τρεις ημέρες αργότερα, η Ίντερ έχασε και αυτή καθαρά με 4–1 μπροστά σε 110.000 θεατές. Ο Πελέ σημείωσε τέσσερα γκολ κατά των ιταλικών ομάδων. Δεν έχασε και από καμία άλλη: Βασιλεία, Βόλφσμπουργκ,  Αντβέρπ,  Ρασίνγκ Παρί (δύο φορές), Λιόν, Εθνική Ισραήλ, Καρλσρούη, Μπενφίκα. Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις οδήγησαν τον γαλλικό τύπο να τον χαρακτηρίσει ως «βασιλιά του ποδοσφαίρου» πριν κλείσει τα 21 του χρόνια (αν και η πρώτη απόδοση του χαρακτηρισμού «βασιλιάς» ήταν το 1958 μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο από το γαλλικό περιοδικό Paris Match ). Ένας από τους σταθμούς της Σάντος, θα γίνει αργότερα και η Ελλάδα στην οποία δίνει τρεις φιλικούς αγώνες νικώντας την Α.Ε.Κ. με 3–0 (ένα γκολ του Πελέ) και τον Π.Α.Ο. με 3–2 (ένα γκολ του Πελέ), ενώ έχασε (μετά από 16 αγώνες) από τον Ολυμπιακό στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με 2–1. Η συγκίνηση της νίκης κόστισε τη ζωή σε ένα φίλαθλο από καρδιακό επεισόδιο. Η επιτυχία έμελλε να συνοδεύει τον Ολυμπιακό στο πέρασμα των χρόνων, αφού έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του, μέσω του ύμνου της ομάδας. Στην ευρωπαϊκή περιοδεία του 1963 ο Πελέ σημείωσε τέσσερα γκολ στο 5–2 επί της Άιντραχτ Φρανκφούρτης, τρία στο 5–3 επί της πρωταθλήτριας Ισπανίας Ατλέτικο Μαδρίτης και δύο στο 5–1 επί της Μπαρτσελόνα.
Ο ενθουσιασμός των φιλάθλων με την παρουσία του Πελέ οδηγούσε συχνά σε εκδηλώσεις υπερβολής, καθώς η φήμη του τον είχε καταστήσει ως το μεγαλύτερο είδωλο στην ιστορία του αθλήματος νωρίς κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Στην πατρίδα του με κάθε σειρά από νέες φανέλες για την ομάδα, ο σύλλογός του είχε παραγγείλει 20 επιπλέον φανέλες με τον αριθμό δέκα - με τον οποίο αγωνιζόταν. Μετά τα περισσότερα παιχνίδια, οι οπαδοί έκλεβαν τη φανέλα ως αναμνηστικό. Στις 25 Ιανουαρίου 1962 σε φιλικό αγώνα με την Αλιάνσα Λίμα στο Περού ο προπονητής αντικατέστησε τον Πελέ στο ημίχρονο, αλλά οι επιθετικές αποδοκιμασίες των Περουβιανών φιλάθλων τον υποχρέωσαν να τον επαναφέρει γρήγορα στον αγωνιστικό χώρο. Το 1960 σε πτήση για την Αίγυπτο, το αεροπλάνο της ομάδας σταμάτησε στη Βηρυτό, όπου συγκεντρώθηκε πλήθος απειλώντας να απαγάγει τον Πελέ, εκτός εάν η Σάντος συμφωνούσε να παίξει με μια ομάδα του Λιβάνου. Η επέμβαση της αστυνομία το αντιμετώπισε αποφασιστικά και η πτήση ολοκληρώθηκε. Ένα πρωί στο αεροδρόμιο του Καράκας η ομάδα του έπρεπε να περιμένει τέσσερις ώρες μέσα στο αεροπλάνο μέχρι να αποσυρθούν οι φίλαθλοι επαρκώς για να αποβιβαστεί. Στο Μιλάνο, ένα πλήθος αλληλοσυγκρούστηκε για να τον δει από κοντά, ενώ ο Πελέ κρυβόταν πίσω από έναν μεγάλο στύλο φοβισμένος, περιμένοντας την ευκαιρία να τρέξει σε ένα αυτοκίνητο. Στην Ακτή Ελεφαντοστού 15.000 Αφρικανοί σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα στο δρόμο από το αεροδρόμιο προς την πόλη του Αμπιτζάν, πανηγυρίζοντας έξαλλα καθώς ο ήρωάς τους πέρασε σε ένα ανοικτό αυτοκίνητο, κρατώντας τα χέρια του πάνω από το κεφάλι θριαμβευτικά. Σε περιοδεία της Σάντος το 1968 στη Νότια Αμερική είναι μέχρι εκείνη τη στιγμή 1–1, όταν ο διαιτητής του φιλικού αγώνα με την Ολυμπιακή ομάδα της Κολομβίας επικυρώνει γκολ για την Κολομβία παρά το προφανές οφσάιντ, οι διαμαρτυρίες των Βραζιλιάνων έχουν ως αποτέλεσμα την αποβολή δύο από αυτών, με το δεύτερο να είναι ο Πελέ. Οι εξαγριωμένοι φίλαθλοι πετούν ότι βρίσκουν μπροστά τους προς το διαιτητή φωνάζοντας ότι πλήρωσαν για να τον δουν να παίζει. Ο διαιτητής υπό αστυνομική προστασία έφυγε από τον αγωνιστικό χώρο και με την απειλή επέκτασης των επεισοδίων το παιχνίδι επαναρχίζει με νέο διαιτητή και τον Πελέ να αγωνίζεται κανονικά ξανά. Ο αγώνας έληξε με 4–2 υπέρ της Σάντος με το τελευταίο τέρμα από τον Πελέ. Το 1972 δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής ανέφεραν ότι 50 άνθρωποι τραυματίστηκαν πριν από τον αγώνα της Σάντος με τη Ρόμα, καθώς 70.000 οπαδοί εμφανίστηκαν δίνοντας μάχη για να μπουν στο γήπεδο χωρητικότητας 50.000 ατόμων. Στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο στις 5 Σεπτεμβρίου 1972 υπήρχαν σοβαρές αναταραχές και άρματα μάχης στους δρόμους στο φιλικό παιχνίδι με την εθνική ομάδα της χώρας. Αλλά η αντιπροσωπεία δεν προέβλεψε την αντίδραση του πλήθους στο γκολ του Πελέ στο 43ο λεπτό. Οι θαυμαστές εισέβαλαν στο γήπεδο και γύριζαν στους δρόμους της πόλης μεταφέροντας τον Βραζιλιάνο στους ώμους τους. Θα χρειαστεί αρκετή ώρα για να σωθεί και ο αγώνας να τελειώσει εκεί.
thumb|left |Με το Κύπελλο Copa Ciudad de Buenos Aires το 1968