cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιπποκράτης ο Χίος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιπποκράτης γεννήθηκε στο νησί Χίος, όπου, καθώς μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Ευδήμεια», ήταν αρχικώς έμπορος ή εφοπλιστής. Απώλεσε την περιουσία του στο Βυζάντιο εξαιτίας απάτης των τελωνειακών υπαλλήλων (ή ληστεύτηκε από Αθηναίους πειρατές) και πήγε στην Αθήνα για δικαστική διεκδίκηση αποζημιώσεως. Εκεί όμως εξελίχθηκε σε κορυφαίο μαθηματικό. Ο Πλούταρχος στο έργο του Βίοι παράλληλοι (και συγκεκριμένα στον «Βίο του Σόλωνος») αναφέρει τον Ιπποκράτη τον Χίο ως «μαθηματικό και έμπορο». Για την ιδιότητα του σπουδαίου μαθηματικού γράφει και πάλι ο Αριστοτέλης στα Μετεωρολογικά του, όπου τον κατατάσσει ως ισάξιο των Αναξαγόρα, Δημοκρίτου και των κορυφαίων Πυθαγορείων φιλοσόφων. Αλλά και ο Πρόκλος χαρακτηρίζει τον Ιπποκράτη τον Χίο σπουδαίο μαθηματικό και τον τοποθετεί στον κατάλογο των μαθηματικών μετά τον Οινοπίδη.
Ιερισσός
Αρχαία Άκανθος
Η αρχαία πόλη εκτείνεται σε λοφοσειρά, 600 μέτρα περίπου νοτιοανατολικά από τον οικισμό της Ιερισσού, όπου διατηρούνται λείψανα των τειχών, ένα τμήμα της ακρόπολης, διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη και οικοδομικά απομεινάρια ελληνιστικών χρόνων. Στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο σώζονται μία ερειπωμένη βυζαντινή εκκλησία και δύο μεταβυζαντινές. Η Άκανθος δεν έχει ανασκαφεί ακόμη συστηματικά αντίθετα με τη νεκρόπολη, που η έρευνά της άρχισε ήδη από το 1973. Ιδιαίτερα εκτεταμένος ο χώρος του νεκροταφείου κατέχει το παράλιο τμήμα της Ιερισσού και έχουν ερευνηθεί μέχρι σήμερα περισσότεροι από 12.000 τάφοι.
Δελφικά παραγγέλματα
Επιγραφή του Άι-Χανούμ
μικρογραφία|275x275εσ|εναλλ.=τμήμα από τη στήλη με τα Δελφικά παραγγέλματα στο Αϊ-Χανούμ, Αφγανιστάν|Τμήμα από τη στήλη με τα Δελφικά Παραγγέλματα στο Αϊ-Χανούμ, Αφγανιστάν Στα ερείπια της ελληνιστικής πόλεως του Άι-Χανούμ (αρχαίο ελληνοβακτηριακό βασίλειο που βρίσκεται στο σημερινό Αφγανιστάν), ανακαλύφθηκε ταφικό μνημείο Ηρώων, που ταυτίστηκε ως τάφος του Κινέα, ιδρυτής της ελληνικής αποικίας. Σε αυτό το μνημείο του 300-250 π.Χ. Μ.Χ., ανακαλύφθηκε μια επιγραφή που σχετίζεται με τα Δελφικά Παραγγέλματα, ιδίως προς το τέλος, από το 143 έως 147
Ιπποκράτης ο Χίος
Μαθηματικά
Το βασικό έργο ζωής του Ιπποκράτη του Χίου είναι ότι υπήρξε ο πρώτος στην Ιστορία της Επιστήμης που συνέγραψε μια συστηματικά οργανωμένη πραγματεία γεωμετρίας, τα «Στοιχεία» (δηλαδή τα θεμελιώδη θεωρήματα ή οι «δομικοί λίθοι» της μαθηματικής θεωρίας). Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα προόδου επειδή από τότε και μετά οι μαθηματικοί σε όλο τον αρχαίο κόσμο θα μπορούσαν να «χτίζουν» τις ιδέες τους πάνω σε ένα κοινό για όλους πλαίσιο βασικών εννοιών, μεθόδων και θεωρημάτων, γεγονός που συνετέλεσε στην πρόοδο των μαθηματικών.
Δελφικά παραγγέλματα
Επιγραφή του Άι-Χανούμ
Τα Παραγγέλματα τοποθετήθηκαν από έναν Έλληνα που ονομαζόταν Κλεάρχος, ο οποίος θα μπορούσε να ήταν ο Κλέαρχος ο Σολεύς, μαθητής του Αριστοτέλη, ο οποίος, σύμφωνα με την επιγραφή, αντέγραψε τα ακόλουθα αποσπάσματα από τους Δελφούς:
Ιερισσός
Αρχαία Άκανθος
Χρησιμοποιήθηκε μια μεγάλη χρονική περίοδο, από την αρχαϊκή εποχή μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια, και στη συνέχεια, ίσως με κάποιες διακοπές, μέχρι το 17ο αι. Οι τάφοι εκτείνονται σε δύο ή τρία τουλάχιστον επάλληλα στρώματα, είτε σε μικρό βάθος, στο στρώμα του χώματος, είτε σε μεγαλύτερο, στην άμμο. Η διάταξη των τάφων είναι συνήθως παράλληλη στη γραμμή του αιγιαλού. Ο προσανατολισμός των νεκρών είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, από νοτιοανατολικά (κρανίο νεκρών- στόμιο αγγείων) προς βορειοδυτικά. Στην Άκανθο ενήλικες και παιδιά θάβονται στον ίδιο χώρο σύμφωνα με τα γνωστά ταφικά έθιμα της αρχαιότητας, στα οποία κυριαρχεί ο ενταφιασμός. Χρησιμοποιούνται διάφορα είδη τάφων, όπως ορθογώνιοι λάκκοι είτε απλοί είτε επενδυμένοι με πηλό ή πήλινες λάρνακες, συνήθως ακόσμητες, μερικές φορές όμως με ανάγλυφη η ζωγραφική διακόσμηση, κιβωτιόσχημοι τάφοι, κεραμοσκεπείς και εγχυτρισμοί, δηλαδή ταφές μέσα σε πίθους ή μικρότερα αγγεία- αμφορείς, υδρίες, στάμνοι, που αποτελούν και το μεγαλύτερο ποσοστό βρεφικών ή παιδικών ταφών.
Ιπποκράτης ο Χίος
Μαθηματικά
Μόνο ένα, αλλά διάσημο, απόσπασμα των «Στοιχείων» του Ιπποκράτη (που δεν πρέπει να συγχέονται με τα «Στοιχεία» του Ευκλείδη) διασώθηκε μέχρι τις ημέρες μας, ενσωματωμένο σε έργο του Σιμπλίκιου. Σε αυτό το απόσπασμα υπολογίζεται το εμβαδό των σχημάτων που είναι σήμερα γνωστά διεθνώς ως Μηνίσκοι του Ιπποκράτους (ημισεληνοειδή τμήματα που περικλείονται από δύο κυκλικά τόξα). Αυτό εντασσόταν τότε σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για την επίτευξη του «τετραγωνισμού του κύκλου». Προφανώς η στρατηγική ήταν να υποδιαιρεθεί ένας κυκλικός δίσκος σε ημισεληνοειδή μέρη: αν ήταν δυνατός ο υπολογισμός του εμβαδού του καθενός από αυτά τα μέρη, τότε το εμβαδό ολόκληρου του δίσκου θα μπορούσε να εξαχθεί. Μόλις το 1882 μ.Χ. αποδείχθηκε ότι αυτή η προσέγγιση δεν είχε ελπίδα επιτυχίας, επειδή ο αριθμός π είναι ένας υπερβατικός αριθμός, οπότε δεν είναι κατασκευάσιμος με κανόνα και διαβήτη.
Μακροχώρι
Με το όνομα Μακροχώρι μπορεί να αναφέρονται:
Ιερισσός
Αρχαία Άκανθος
Τα κτερίσματα, που συνήθως είναι τοποθετημένα μέσα στους τάφους δίπλα ή επάνω στους νεκρούς, είναι πολυάριθμα και ποικίλα ανάμεσα τους υπερτερούν τα πήλινα αγγεία, είτε για τροφή στερεή ή υγρή. Πολλές φορές τα κτερίσματα που συνοδεύουν τους νεκρούς αποτελούσαν και τα προσωπικά τους αντικείμενα ή σχετίζονταν με τα επαγγέλματα και τις προσωπικές τους ασχολίες, όπως κοσμήματα, περόνες, πόρπες, καθρέφτες, στλεγγίδες, βελόνες, αγκίστρια, κλαδευτήρια, μαχαίρια. Όπλα αποκαλύπτονται σπάνια. Πολύ συχνά, στις γυναικείες και στις παιδικές ιδιαίτερα ταφές, υπάρχουν πήλινα ειδώλια, που απεικονίζουν χθόνιες θεότητες, διάφορες γυναικείες ή ανδρικές μορφές, ηθοποιούς, ερωτιδείς, ζώα. Τα ευρήματα παρουσιάζουν πλατιά τυπολογία και προέλευση. Αντιπροσωπεύονται διάσημα εμπορικά κέντρα του αρχαίου κόσμου και διάφορα εργαστήρια, ενώ είναι αισθητή η παράλληλη ανάπτυξη και της τοπικής παραγωγής. Συγγενικά ταφικά έθιμα, παρόμοιοι τύποι ταφών και ευρήματα απαντούν σε πολλά άλλα νεκροταφεία των αρχαίων πόλεων της Μακεδονίας και της Θράκης και φανερώνουν επιδράσεις, επαφές και εμπορικές συναλλαγές τόσο με την ελληνόφωνη Ανατολή όσο και με γνωστά κέντρα του νησιώτικου χώρου, την Εύβοια, την Αθήνα, την Κόρινθο και τη Βοιωτία.
Ιπποκράτης ο Χίος
Μαθηματικά
Στον αιώνα μετά τον Ιπποκράτη, τουλάχιστον 4 άλλοι μαθηματικοί συνέγραψαν τα δικά τους «Στοιχεία», βελτιώνοντας σταθερά την ορολογία και τη λογική τους δομή. Με αυτό τον τρόπο, η πρωτοπόρα δουλειά του Ιπποκράτη έθεσε τα θεμέλια και για τα «Στοιχεία» του Ευκλείδη (περ. 325 π.Χ.), που παρέμεινε το πρότυπο εγχειρίδιο γεωμετρίας μέχρι σχεδόν την εποχή μας.
Ιερισσός
Ακάνθιοι
Οι Ακάνθιοι συμμάχησαν αρχικά με τους Πέρσες, μετά με τους Αθηναίους και κατόπιν με τους Σπαρτιάτες.
Ιπποκράτης ο Χίος
Μαθηματικά
Δύο άλλες συνεισφορές του Ιπποκράτη αξίζει να σημειωθούν. Ανακάλυψε μια (άγνωστη σε εμάς) μέθοδο χειρισμού του προβλήματος του «διπλασιασμού του κύβου», δηλαδή του προβλήματος της κατασκευής της κυβικής ρίζας του 2. Αυτό ήταν το άλλο μεγάλο μαθηματικό πρόβλημα της αρχαιότητας. Ο Ιπποκράτης επίσης επινόησε τη μέθοδο της μετατροπής ειδικότερων μαθηματικών προβλημάτων σε ένα γενικότερο πρόβλημα που είναι ευκολότερο να επιλυθεί. Η λύση στο γενικότερο πρόβλημα δίνει τότε αυτομάτως τη λύση του αρχικού προβλήματος.
Μακροχώρι
Οικισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιπποκράτης ο Χίος
Αστρονομία
Στο πεδίο της Αστρονομίας ο Ιπποκράτης προσπάθησε να εξηγήσει την εμφάνιση των κομητών και του Γαλαξία. Οι ιδέες του δεν έχουν μεταφερθεί ως την εποχή μας πολύ καθαρά, αλλά πιθανώς υπέθετε ότι αμφότερα ήταν οπτικές απάτες, το αποτέλεσμα της διαθλάσεως του ηλιακού φωτός από την υγρασία που ανέδινε ένας υποθετικός πλανήτης κοντά στον Ήλιο (στην πρώτη περίπτωση) και οι αστέρες (στην περίπτωση του Γαλαξία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Ιερισσός
Ακάνθιοι
Το 199 π.Χ. την πόλη λεηλάτησαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι την μοίρασαν σε λεγεωνάριους. Κάποια εποχή οι Ρωμαίοι ήταν οι μόνοι κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι την ονόμασαν Ericius, δηλαδή Ερισσός και αργότερα έγινε Ιερισσός.
Η αρχαία Άκανθος απλωνόταν στους λόφους σε μία έκταση περίπου 560 στρεμμάτων. Τα λείψανα, που είναι ορατά σήμερα, είναι ίχνη από την οχύρωση της πόλης και τα σπίτια. Στο κέντρο του οικισμού ανασκάφηκε ένα δημόσιο κτίριο με δύο πηγάδια με μαρμάρινα στόμια.
Οι ανασκαφές στην περιοχή ξεκίνησαν στο νεκροταφείο της Ακάνθου, ακριβώς πάνω στο οποίο είναι χτισμένη η σημερινή Ιερισσός. Έχουν ερευνηθεί περισσότεροι από 12.000 ελληνιστικοί και κλασσικοί τάφοι (2009) και τα περισσότερα ευρήματα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου. Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Ιερισσός ήταν έδρα επισκόπου. Διοικητικά υπαγόταν στο ναχιγιέ των Σιδηροκαυσίων αρχικά και του Παζαργκιάχ αργότερα, ενώ παράλληλα αποτελούσε ένα από τα πιο σημαντικά χωριά των Μαδεμοχωρίων.
Σεισμός του 1932
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1932 στη ΒΑ Χαλκιδική σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 7,1 ρίχτερ. Η Ιερισσός καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, καθώς γκρεμίστηκαν 650 σπίτια, 83 άτομα έχασαν τη ζωή τους και περισσότερα από 300 τραυματίστηκαν. Στα υπόλοιπα χωριά περισσότερα από 2.000 σπίτια είτε κατέρρευσαν είτε κατέστησαν ακατοίκητα.
Στην περιοχή εντοπίζονται τρία ενεργά σεισμικά ρήγματα, με το πλέον επικίνδυνο να υπολογίζεται 30 χλμ. σε μήκος και τουλάχιστον 10 χλμ. σε βάθος. Σύμφωνα με σεισμολόγους η εξορυκτική δραστηριότητα σε τόσο σεισμογενείς περιοχές δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια τόσο των εργαζομένων όσο και των κατοίκων. Ιδιαίτερη ανησυχία εγείρουν τα φράγματα μεταλλευτικών αποβλήτων που κατασκευάζονται για λογαριασμό της καναδικής Eldorado Gold στα πλαίσια εξορυκτικής επένδυσης (χρυσού-χαλκού).
Ασχολίες και οικονομία
Οι κάτοικοι της Ιερισσού, της Στρατονίκης και των Σταγείρων είναι γηγενείς.
Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι ο τουρισμός, η αλιεία, τα μεταλλεία, η γεωργία, η υλοτομία και οι υπηρεσίες. Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η φυσική ιδιομορφία του Δήμου, που ξεκινάει από ορεινές και δασώδεις περιοχές, για να καταλήξει σε ανοιχτές θάλασσες και καθαρές αμμουδιές, ενώ παράλληλα το νησάκι της Αμμουλιανής είναι το μοναδικό στην ευρύτερη περιοχή.
Η κτηνοτροφία αποτελεί το 18% του ακαθάριστου προϊόντος του πρωτογενούς τομέα. Κυριαρχεί η ποιμενική αιγοτροφία και προβατοτροφία ενώ υπάρχει και οργανωμένη αγελαδοτροφία. Σημαντική είναι και η παραγωγή μελιού.
Παρόλο που τα δάση καλύπτουν το 50% της έκτασης του Δήμου η συμμετοχή της δασικής παραγωγής στην Ακαθάριστη Αξία Παραγωγής είναι μόνο 5%.
Το υπέδαφος είναι πλούσιο σε ορυκτά και μεταλλεύματα στην περιοχή των Μαντεμοχωρίων με οικονομικό ενδιαφέρον και μεγάλη μεταλλευτική παράδοση αιώνων.
Στο Δήμο υπάρχουν καρνάγια παραδοσιακής ναυπηγικής τέχνης, μικρές μονάδες παραγωγής ξυλανθράκων, επίπλων και κουφωμάτων, σιδηροκατασκευών, αλουμινοκατασκευών, παραγωγής σκυροδέματος, ασβεστίου και ταπητουργίας, παραγωγής τσίπουρου, ζαχαροπλαστεία, αρτοποιεία, μεταλλευτικές επιχειρήσεις κ.α.
Στον τουριστικό τομέα υπάρχουν αρκετές ξενοδοχειακές μονάδες μικρής και μεσαίας δυναμικότητας, αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και εστιατόρια.
Ναοί
Η Ιερισσός ανήκει στην Αρχιερατική Περιφέρεια Ιερισσού και Ουρανουπόλεως. Αυτή υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου. Κύριοι ναοί είναι:
Δ.δ. Ιερισσού
Με 3.455 κατοίκους το 2011, η Δημοτική Κοινότητα Ιερισσού περιλαμβάνει τους οικισμούς:
Δελφικά παραγγέλματα
Τα δελφικά παραγγέλματα στη σύγχρονη λογοτεχνία και σκέψη
Πασίγνωστα στην αρχαιότητα, τα δελφικά παραγγέλματα συνέχισαν να εμπνέουν τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία στους επόμενους αιώνες. Με την έλευση της Αναγέννησης, μάλιστα, το ενδιαφέρον για τα δελφικά παραγγέλματα αναζωογονήθηκε μαζί με την ανανέωση του ενδιαφέροντος για την αρχαία Ελλάδα. Ιδιαίτερα τα γνῶθι σεαυτόν, μηδέν ἂγαν και ἐγγύα, παρά δ’ ἄτη, αναφέρονται αυτούσια ή παραφρασμένα σε πληθώρα φιλοσοφικών ή λογοτεχνικών έργων.
Ο Pascal στις Σκέψεις, ο Milton στο ποίημα Ο Απολεσθείς Παράδεισος , αργότερα ο Hegel στην Ιστορία της Φιλοσοφίας, ο Schopenhauer στην κριτική του για το έργο του Kant, ακόμη και ο Nietzsche αναφέρονται λιγότερο ή περισσότερο εκτενώς σε κάποια από τα δελφικά παραγγέλματα.
Η φιλοσοφική σκέψη αλλά και η ποίηση κατά τον 16ο και 17ο αιώνα επικεντρώνονται στην αυτογνωσία και στην αυτοσυγκράτηση. Για παράδειγμα το μηδέν ἂγαν συνδέεται με τη χριστιανική εγκράτεια σε σχέση με κάθε είδους σωματικής επιθυμίας. Το γνῶθι σεαυτόν βρίσκεται στο επίκεντρο του στοχασμού περί αυτογνωσίας. Το διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στον θάνατο του Μίλτον το 1674 και την ανάπτυξη του Ρομαντισμού στα τέλη του 18ου αιώνα, επικρατεί ο τυπικός κλασικισμός με αναφορά στους αρχαίους στοχαστές και αντιγραφή έργων της κλασικής εποχής. Για παράδειγμα, το γνῶθι σεαυτόν συναντάται ξανά στο έργο του Goethe.
Κατά τον 18ο αιώνα, με την ανάπτυξη της αμερικανικής σκέψης και λογοτεχνίας, βρίσκουμε αναφορές στα δελφικά παραγγέλματα στο έργο αμερικανών στοχαστών αλλά και Ευρωπαίων ρομαντικών: Byron, Shelley, Tennyson και άλλοι ενσωματώνουν κυρίως το γνῶθι σεαυτόν στο ποιητικό τους έργο.
Σήμερα τα δελφικά παραγγέλματα εξακολουθούν να εμπνέουν. Πρόσφατο παράδειγμα το φιλοσοφικό διήγημα του Βαγγέλη Παπαδήμα Οι Ειδοί του Μαρτίου, που δομείται γύρω από μια πληθώρα δελφικών παραγγελμάτων γύρω από τις οποίες αναπτύσσονται οι σκέψεις ή οι αναμνήσεις του πρωταγωνιστή.
Ιερισσός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη Κατηγορία:Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Καρολίνα Γουέλς
Η Κάρολ Γουέλς (αγγ: Carol Wells, γενν. Βοστώνη, 25 Δεκεμβρίου 1939), ή Καρολίνα όπως έγινε γνωστή και υπογράφει τους πίνακές της, είναι ναΐφ ζωγράφος της Μυκόνου. Γεννήθηκε στην Αμερική και ζει μετά τα 23 της χρόνια στη Μύκονο, τοπία και σκηνές της οποίας ζωγραφίζει και πουλά στους τουρίστες.
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1939 στη Βοστώνη και σπούδασε στο Boston School of Fine Arts. Το 1962 πήγε στη Μύκονο και από τότε κατοικεί εκεί και πουλά τους πίνακές της στους τουρίστες και τους ντόπιους.
Το έργο της αναφέρεται ως αγαπημένο των ντόπιων για δεκαετίες, καθώς και ότι έχει διεθνή απήχηση, ότι συλλαμβάνει με μαγικό τρόπο την απλότητα της ελληνικής ζωής, με ναΐφ στυλ. Το στυλ της είναι αναγνωρίσιμο.
Η ζωή της Καρολίνας παρουσιάστηκε σε εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση και έγινε πηγή έμπνευσης για σύντομο διήγημα του Πήτερ Σέλγκιν και για ποίημα του Νέιλ Μέιλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι: Έργα της
Παρακάτω παρουσιάζονται σύνδεσμοι σε έργα της:
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Μύκονος
Σοφία Κόκκαλη
Η Σοφία Κόκκαλη (1988) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Σοφία Κόκκαλη είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Παντελής Βούλγαρης, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης και ο Γιώργος Ζώης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ναγκίμπ Μαχφούζ
Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ ήταν Αιγύπτιος λογοτέχνης, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1988). Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1911 στο Κάιρο, στην πυκνοκατοικημένη συνοικία «Ελ Γκαμαλίγια» και πέθανε στις 30 Αυγούστου 2006. Εργάστηκε στο δημόσιο μέχρι το 1972, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Άρχισε να γράφει στα δεκαεφτά του, και το πρώτο μυθιστόρημα, που διαδραματίζεται στην αρχαία Αίγυπτο, εκδόθηκε στα 1939. Από τότε έγραψε γύρω στα τριάντα μυθιστορήματα και περισσότερα από εκατό διηγήματα, πολλά από τα οποία έγιναν επιτυχημένες ταινίες. Πρόσφατη ανθολόγηση του έργου του, έδειξε 179 μεταφράσεις των βιβλίων του, σε 25 γλώσσες.
Το 1988 η Σουηδική Ακαδημία Γραμμάτων τίμησε τον Μαχφούζ με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του, το οποίο χαρακτήρισε πλούσιο σε αποχρώσεις, άλλοτε απόλυτα ρεαλιστικό και άλλοτε γεμάτο αμφιθυμικές αναμνήσεις. «Τα παιδιά του Γκεμπελάουι», θεωρείται από τους κριτικούς το καλύτερο έργο του.
Το 1994 έγινε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του, από φανατικούς ισλαμιστές.
Βιογραφία
Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ ήταν το τελευταίο από τα επτά παιδιά της οικογένειας, με πολύ μεγαλύτερα αδέρφια και μεγάλωσε στο Κάιρο, - μέχρι το 1924 στη συνοικία Γκαμαλίγια στην παλιά πόλη του Καΐρου - και έπειτα στην Αμπασίγια σε μια νέα συνοικία βόρεια της παλιάς πόλης. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, σταδιοδρομία την οποία ακολούθησε και ο μικρότερος γιός του από το 1934 και μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1971. Πριν ωστόσο μπει στον δημόσιο τομέα, σπούδασε στο «Αιγυπτιακό Πανεπιστήμιο» στο Κάιρο, φιλοσοφία.
Η πρώτη θέση σαν δημόσιος υπάλληλος, ήταν στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου από το 1934 ως το 1938 και έπειτα στο Υπουργείο Βακουφίων σαν γραμματέας του υπουργείου στο Κοινοβούλιο.
Το 1945 ζήτησε και πέτυχε να μετατεθεί στο τμήμα που στεγαζόταν στο Μαυσωλείο Αλ Γκούρι, σαν υπεύθυνος του προγράμματος των «Καλών Δανείων». Από το 1950 και μέχρι το 1971 υπηρέτησε στο Υπουργείο Πολιτισμού της Αιγύπτου σε θέσεις, όπως στη «Διεύθυνση Λογοκρισίας», στο «Ίδρυμα για την Στήριξη του Κινηματογράφου» και τέλος σαν ειδικός σύμβουλος του τμήματος «Πολιτιστικών Θεμάτων».
Έργα του μεταφρασμένα στα ελληνικά
Όλα του τα βιβλία έχουν μεταφραστεί από την Πέρσα Κουμούτση για τις εκδόσεις Ψυχογιός. Όπου αυτό δεν ισχύει, αναγράφεται
Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας
Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας της Ελλάδας υπήρχε από τις αρχές (1911), μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα (2000), με διαστήματα κατά τα οποία είχε αντικατασταθεί με άλλα υπουργεία.
Δημιουργήθηκε τις 20 Ιουνίου 1911 από την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1910 με μετονομασία και μεταβολή του Υπουργείου Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, με τον Νόμο 3798. Ανάμεσα στα αντικείμενά του ήταν και θέματα που το 1917 δόθηκαν στο Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων και στη συνέχεια, το 1919 πέρασαν στο Υπουργείο Γεωργίας. Το υπουργείο καταργήθηκε από τη δικτατορική Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925 και ανασυστάθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1926 από την επαναστατική Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926. Συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 1950 (Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοεμβρίου 1950), οπότε και καταργήθηκε. Το Υπουργείο ανασυστάθηκε και λειτούργησε κατά την διάρκεια της δικτατορικής Κυβέρνησης Γεωργίου Παπαδόπουλου του 1967 και καταργήθηκε από την επόμενη (διορισμένη) Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη, το 1973. Συστάθηκε εκ νέου το 1981 από την Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με σημαντικές εξουσίες και παρέμεινε ως το 2002, οπότε συγχωνεύτηκε μαζί με το Υπουργείο Οικονομικών στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών με το ΠΔ 81/2002.
Ιστορικά στοιχεία
Το Υπουργείο Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας είχε συσταθεί στις 28 Απριλίου του 1910 με τον Νόμο 3724 και είχε έξι τμήματα: Γεωργίας, Δασών, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Μεταλλείων, Στατιστικής, και Ειδικού Λογιστηρίου.
Με τον Νόμο 3798 του 20 Ιουνίου 1911 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, το οποίο επιπλέον απέκτησε αρμοδιότητα και στην εποπτεία και συντήρηση δημοσίων δενδροστοιχιών και κήπων, καθώς και στην φυτεία που υπήρχε στον ζωολογικό κήπο του Φαλήρου, και στην υπηρεσία και εκμετάλλευση ιχθυοτροφείων, ιχθυοτρόφων υδάτων, θυννείων και κοραλλείων.
Με το Νόμο Γ.Κ. της 12 Αυγούστου 1911, τροποποιήθηκε ο Νόμος 260 που ρυθμίστηκαν τα των Εξωτερικών Γεωργικών Υπηρεσιών του Κράτους.
Στη συνέχεια, ως Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, απέκτησε με το Νόμο 241/1916 το «Τμήμα Γεωργικής Οικονομίας» και το «Τμήμα Ζωοτεχνικής και Κτηνιατρικής Υπηρεσίας».
Στις 14 Ιουνίου 1917 συστάθηκε το Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων, ενώ στις 9 Ιανουαρίου 1919 σχηματίστηκε το Υπουργείο Γεωργίας, και οι σχετικές αρμοδιότητες σταμάτησαν να είναι υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.
Υπουργοί Εθνικής Οικονομίας 1911 - 1926
Στην Κυβέρνηση Αθανασίου Ευταξία (19 Ιουλίου 1926 - 23 Αυγούστου 1926), δεν υπήρχε υπουργείο Εθνικής Οικονομίας
Υπουργοί Εθνικής Οικονομίας 1926 - 1941
Στα χρόνια της Κατοχής δεν υπήρξε Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.
Αναφορές
Εθνικης Οικονομιας
Αλφέκκα
Το όνομα Αλφέκκα είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α του αστερισμού Βόρειος Στέφανος (alpha Coronae Borealis, α CrB), που είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού. Ο αστέρας βρίσκεται στο νότιο-νοτιοδυτικό τμήμα του αστερισμού, λίγο περισσότερο από 1 μοίρα από το σύνορο με τον Όφι. Ο Αλφέκκα είναι διπλός αστέρας, και επιπλέον ο κύριος αστέρας είναι μεταβλητός δι' εκλείψεων.
Ονομασίες και Ιστορία
Το όνομα Alphecca / Alphekka, όπως και η παραλλαγή Alphac(c)a που δίνει ο Burritt στον άτλαντά του το 1835, προέρχονται από την αραβική φράση Al Nair al Fakkah, που σημαίνει «ο Φωτεινός του Πιάτου», καθώς οι Άραβες αντί για το στεφάνι του αστερισμού έβλεπαν ένα πιάτο, ή «του Σπασμένου» (από το فكّ, fakk = «ασφράγιστος», επειδή το στεφάνι εμφανίζεται μισό). Ο Bayer ισχυρίσθηκε ότι οι Άραβες τον γνώριζαν και ως Pupilla, αλλά η λέξη δεν είναι αραβική και εξάλλου ανήκει στη Λύρα. Ο ίδιος παραθέτει το όνομα Munir ως δήθεν «βαβυλωνιακό» (εννοώντας ίσως «αστρολογικό»), αλλά η προέλευση αυτού είναι αραβική, και σημαίνει επίσης «φωτεινός» όπως και το Nair. Ο Chilmead δίνει το ίδιο όνομα ως Munic.
Στους «Γεωργικούς» του Βιργιλίου ο Αλφέκκα αποκαλείται Gnosia Stella Coronae. Υπάρχουν επίσης τα Gnosia, Ashtaroth. Τα ονόματα Gemma και Gemma Coronae απαντώνται μετά την ελληνορωμαϊκή περίοδο. Σημαίνουν «πολύτιμο πετράδι» και «πετράδι του στέμματος», αλλά ο Βρετανός κριτικός του 18ου αιώνα Τζόζεφ Σπενς γράφει ότι το gemma θα πρέπει να παρθεί με την πρωταρχική σημασία του, εκείνη του μπουμπουκιού, εννοώντας τα μη ανοιγμένα άνθη και φύλλα ενός στεφανιού όπως το μαγιάτικο, που είναι και πλησιέστερα στην αρχική σύλληψη για τον αστερισμό. Απαντάται και ο τύπος Gema, προφανώς από τυπογραφικό λάθος. Μία άλλη ονομασία είναι Margarita Coronae, το Μαργαριτάρι του Στέμματος (της Κορώνας), που ενέπνευσε και το όνομα Saint Marguerite, Αγία Μαργαρίτα, για τον αστέρα.
Κοντά στον α Βορείου Στεφάνου βρίσκεται το ακτινοβόλο σημείο της ανοιξιάτικης βροχής διαττόντων Κορωνίδες.
Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Βορείου Στεφάνου είναι ένας μεταβλητός δι' εκλείψεων αστέρας, δηλαδή ένα διπλό αστρικό σύστημα παρόμοιο με τον Αλγκόλ (β Περσέως). Η περίοδός του είναι 17,36 γήινες ημέρες, αλλά με μικρή διακύμανση του φαινόμενου μεγέθους, μεταξύ +2,21 και +2,32, που είναι μόλις αντιληπτή για το ανθρώπινο μάτι.
Η επιφανειακή θερμοκρασία του κύριου αστέρα είναι 9.750 K, ενω η μάζα του εκτιμάται ότι είναι τριπλάσια της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του 2,7 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, επομένως ο όγκος του είναι εικοσαπλάσιος από τον όγκο του Ήλιου. Το μέσο απόλυτο μέγεθος είναι +0,18, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 60 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Είναι πολύ νεαρότερος αστέρας από τον Ήλιο, αφού η ηλικία του εκτιμάται σε 300 εκατομμύρια χρόνια. Πράγματι, έχει αποδειχθεί η ύπαρξη ενός μεγάλου περιαστρικού δίσκου σκόνης και αερίων γύρω του, ίσως παρόμοιου με εκείνον του Βέγα. Το πώς η δυναμική του διπλού συστήματος θα επηρέαζε αυτό το υλικό είναι ακόμα αντικείμενο έρευνας.
Ο συνοδός του μεταβλητού δι' εκλείψεων είναι ένας κίτρινος νάνος παρόμοιος με τον Ήλιο: έχει απόλυτο μέγεθος 5,0, μάζα ίση με το 90% της ηλιακής και διαστάσεις περίπου ίσες με αυτές του Ήλιου. Η επιφανειακή του θερμοκρασία είναι 5.400 K και συνεπώς η πραγματική λαμπρότητά του είναι το 70% της ηλιακής.
Ο Αλφέκκα εμφανίζει ιδία κίνηση 0,150 arcsec/έτος, και απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 1,7 χιλιόμετρο ανά δευτερόλεπτο (6.100 χιλιόμετρα την ώρα). Πιστεύεται ότι αποτελεί μέλος της «Κινούμενης Ομάδας της Μεγάλης Άρκτου».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Στέφανος Βόρειος (αστερισμός) Κατηγορία:Μεταβλητοί δι' εκλείψεων αστέρες
Κόρι (κάστα)
Η Κόρι (επίσης γνωστή ως Κόλι ) είναι μια Ινδική κάστα, της οποίας παραδοσιακό επάγγελμα ήταν αυτό των υφαντών. Η Κόρι έχει χαρακτηριστεί ως μια Προγραμματισμένη Κάστα στις πολιτείες Χιμάτσαλ Πραντές, Ούταρ Πραντές και Ουταράχαντ.
Το όνομα "Κόρι" προέρχεται από τη λέξη "κόρα" (χοντρό ύφασμα), το οποίο αναφέρεται στον παραδοσιακό τους επάγγελμα. Κάποιοι Κόρι ισχυρίζονται καταγωγή από τους Καμπίρ.
Η Προγραμματισμένη Κάστα Κόρι αριθμούσε 2.293.937 άτομα στο Ούταρ Πραντές σύμφωνα με την Ινδική Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προγραμματισμένες Κάστες της Ινδίας
Έμμα Τίλμαν
Η Έμμα Τίλμαν (22 Νοεμβρίου 1892- 28 Ιανουαρίου 2007) ήταν Αμερικανίδα, το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι το θάνατό της. Ήταν το πρόσωπο που κατείχε τον τίτλο του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο μόλις για 4 ημέρες, το πιο βραχύβιο διάστημα όλων των εποχών. Γεννήθηκε στο Gibsonville, στη Βόρεια Καρολίνα και εγκαταστάθηκε στο Κονέκτικατ το 1900. Εκεί η Έμμα εργάστηκε ως υπηρέτρια για την Katharine Hepburn. Η Έμα είχε άλλα 22 αδέρφια. Ένα από αυτά, η Ava, πέθανε σε ηλικία 102 ετών, το 1983,ενώ ο αδερφός της Eugene απεβίωσε το 1996, σε ηλικία 108 ετών. Η Τίλμαν έγινε δεύτερη γηραιότερη γυναίκα στον κόσμο το Δεκέμβριο του 2006 μετά το θάνατο της Ελίζαμπεθ Μπόλντεν. Στις 18 Ιανουαρίου 2007 έγινε η γηραιότερη εν ζωή γυναίκα στον κόσμο, έπειτα από το θάνατο της Καναδής Julie Winnefred Bertrand. Μετά το θάνατο του Πορτορικανού Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο, έγινε και το γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο, από τις 24 Ιανουαρίου 2007 μέχρι τις 28 Ιανουαρίου 2007, οπότε και πέθανε, σε ηλικία 114 ετών, 2 μηνών και 6 ημερών. Τη διαδέχθηκε στον τίτλο ως η γηραιότερη γυναίκα στον κόσμο αλλά και το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο, η Γιαπωνέζα Γιόνε Μιναγκάουα που γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1893.
Πηγές
Τιλμαν
Ξενία Έδεσσας
Το «Ξενία» Έδεσσας αποτελούσε τουριστική μονάδα υπό την εποπτεία του Ε.Ο.Τ της οποίας η κατασκευή στόχευε στην ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών της πόλης της Έδεσσας και κατ' επέκταση στην ενίσχυσης της προβολής των καταρρακτών της πόλης. Η μονάδα σχεδιάστηκε από τον Ιάσωνα Ρίζο ενώ συνεργασία έγινε και με έναν από τους κύριους αρχιτέκτονες του Τουριστικού Προγράμματος «Ξενία» του Ε.Ο.Τ τον Κωνσταντίνο Σταμάτη και προέβλεπε την κατασκευή τουριστικής υποδομής με 35 κλίνες.
Το ξενοδοχείο ξεκίνησε την λειτουργία του το 1963 και διατηρήθηκε υπό κρατική λειτουργία για αρκετά χρόνια όπου και έκλεισε την δεκαετία του 1970. Έπειτα από διαγωνισμό, η μονάδα μισθώθηκε το 1996 υπό ιδιωτική διαχείριση και εγκαταλείφθηκε για μια ακόμα φορά το 2012. Κατά την διάρκεια της πρώτης ιδιωτικής διαχείρισης, το ξενοδοχείο ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε με νέα πτέρυγα, με αποτέλεσμα ο χαρακτήρας της αρχιτεκτονικής του μεταπολεμικού μοντερνισμού να χαθεί και να αλλοιωθεί αισθητά η αρχική του εικόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουριστικό Πρόγραμμα «Ξενία»
Στρύχνον το ελαιαγνόφυλλον
Το Στρύχνον το ελαιαγνόφυλλον (Solanum elaeagnifolium) με κοινή ονομασία γερμανός ή αγριομελιτζάνα, ανήκει στην οικογένεια Solanacae (Σολανίδες) και αποτελεί βλαβερό ζιζάνιο, με καταγωγή από τις ΗΠΑ και το Μεξικό, απ' όπου έχει εισαχθεί σε πολλά μέρη του κόσμου. Αντιπροσωπεύει ένα από τα χειρότερα εισβολικά είδη παγκοσμίως, το οποίο εξαπλώνεται ταχύτατα, εκτοπίζει τα γηγενή είδη και απειλεί προστατευόμενες περιοχές, ενώ η καταπολέμησή του είναι εξαιρετικά δύσκολη, αφού λειτουργεί ως «λερναία ύδρα».
Περιγραφή
Χαρακτηρίζεται από ακανθώδη ασημόχρωμα φύλλα, με κυματοειδή άκρα που καλύπτονται με άσπρο χνούδι. Ανθίζει Απρίλιο-Σεπτέμβριο και τα άνθη του είναι μπλε-λιλά ή λευκά. Ο καρπός είναι μια γυαλιστερή πράσινη αρχικά ράγα, που στη συνέχεια γίνεται κίτρινη.
Τοξικότητα
Είναι είδος δηλητηριώδες, του οποίου όταν οι καρποί φαγωθούν, λόγω των αλκαλοειδών που περιέχουν, προκαλούν γαστρεντερικές διαταραχές και βλάβες στο νευρικό σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Στρυχνοειδή
Τιμ Ντέιβι
Ο Τιμ Ντέιβι είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος του BBC Worldwide και υπήρξε υπηρεσιακός Γενικός Διευθυντής του BBC, έπειτα από την παραίτηση του Τζορτζ Έντουϊστλ τον Νοέμβριου του 2012, μέχρι τον Απρίλιο του 2013, όπου ανέλαβε καθήκοντα ο Τόνι Χολ.
Καριέρα
Ο Ντέιβι πήγε σχολείο στο Λονδίνο και σπούδασε σε πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, προτού προσληθεί στην εταιρεία P&G ως εκπαιδευόμενος το 1991.
Το 1993, διοριστηκε ως Διευθυντής του τμήματος Πωλήσεων στην εταιρεία PepsiCo.
BBC
Τον Απρίλιο του 2005, ο Ντέιβι διορίστηκε στο BBC ως Διευθυντής του τμήματος Πωλήσεων και Επικοινωνίας.
Το 2008, ανακοινώθηκε ότι αντικατέστησε την Τζένη Αμπράμσκι, η οποία εργαζόταν στο BBC για 39 χρόνια και έτσι ο Ντέιβι έγινε Διευθυντής του τμήματος Ήχος και Μουσική.
Τον Νοέμβριο του 2012, ο Ντέιβι ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Διευθυντή ύστερα από την παραίτηση του Τζορτζ Έντουϊστλ.
Το 2009, ήταν στην λίστα της The Guardian με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Επίσης, ο Ντέιβι έχει διατελέσει πρόεδρος της Freesat και διευθυντής του Freeview.
Προσωπική ζωή
Ο Ντέιβι είναι παντρεμένος και έχει 7 γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Διευθυντές του BBC
Παύλος Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης
Ο Παύλος-Γουλιέλμος, γερμ. Paul-Wilhelm (25 Ιουνίου 1797 - 25 Νοεμβρίου 1860) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Ήταν φυσιοδίφης και εξερευνητής στη Βόρειο Αφρική, την Αυστραλία και τη Βόρειο Αμερική: ανακάλυψε τις πηγές του ποταμού Μισσούρι.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ευγενίου Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης και της Λουίζας, κόρης του Χριστιανού-Καρόλου πρίγκιπα του Στόλενμπερκ-Γκέντερν.
Αφιερώθηκε στη μελέτη της Βορείου και Νοτίου Αμερικής και συνάντησε τον Ζαν-Μπατίστ Σαρμπονώ (γιο της Σακαγκάβεα) στον ποταμό Κάνσας το 1823. Μίσθωσε τον Τουσαίν Σαρμπονώ, πατέρα του Ζαν-Μπατίστ και σύζυγο της Σακαγκάβεα ως διερμηνέα και εξερεύνησε τα Μεγάλα Πεδία (στις κεντρικές ΗΠΑ). Η ομάδα του πέρασε 5 εβδομάδες στον άνω Μισσούρι, επισκεπτόμενη φυλές Ινδιάνων και συλλέγοντας επιστημονικό υλικό. Είναι από τους πρώτους ερευνητές των πηγών του Μισισιπή και του Μισούρι.
Μετά το 1850 επισκέφθηκε τον Ότομαρ βαρόνο φον Μπερ, κάτοχο αγροκτήματος προβάτων και επιστήμονα μετεωρολόγο, στο Σίστερντεϊλ του Τέξας. Το 1855 επισκέφθηκε τον ζωγράφο Καρλ γκ. φον Ιβόνσκι, που του δώρισε 5 σχέδιά του.
Νυμφεύτηκε το 1827 και διαζεύχθηκε 8 έτη μετά. Εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο Μέργκενχαϊμ, όπου κρατούσε την εκτεταμένη εθνολογική συλλογή του, που απέκτησε από τα ταξίδια. Έκτισε το ανάκτορο Πάουλουςμπουρκ στα Λουτρά Καρλσρούης στη Σιλεσία, αλλά δεν πρόλαβε την ολοκλήρωσή του. Το 1860 απεβίωσε στο Μέργκεντχαϊμ σε ηλικία 63 ετών.
Οικογένεια
Διαζεύχθηκε το 1835.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Φράντιζεκ Γιάντα-Σουκ
Ο Φράντιζεκ Γιάντα-Σουκ (25 Μαρτίου 1878 - 23 Ιουνίου 1955) ήταν Τσέχος αθλητής του στίβου που εκπροσώπησε την Βοημία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 και 1912.
Το 1900, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στη δισκοβολία και έγινε ο πρώτος Τσέχος που κέρδισε μετάλλιο στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ήταν ο πρώτος επίσης αθλητής που επινόησε την τεχνική που ο αθλητής στριφογυρνάει για να ρίξει τον δίσκο. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.
Το 1912, κατατάχθηκε 15ος στη σφαιροβολία και 17ος στη δισκοβολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοημοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924
Κτενιάς
Ο Κτενιάς (ή Χτενιάς) είναι βουνό της Πελοποννήσου που βρίσκεται στα σύνορα των Αργολίδας και Αρκαδίας. Βόρεια ενώνεται με το Αρτεμίσιο και νότια ενώνεται με το Παρθένιο όρος και τον Πάρνωνα. Είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς που ενώνει τον Κορινθιακό με τον Αργολικό κόλπο και περιλαμβάνει τα βουνά Κυλλήνη, Ολίγυρτο, Αρτεμίσιο, Λύρκειο, Ζάβιτσα κ.ά. Η υψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 1.634 μέτρα και βρίσκεται βορειοδυτικά του οικισμού Κρύα Βρύση.
Στην αρχαιότητα το βουνό ονομαζόταν Κρείον όρος, ονομασία που σχετιζόταν με τον τιτάνα Κρείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργολίδας Κατηγορία:Βουνά της Αρκαδίας
Άκανθος
thumb|right|260px|Λείψανα της Αρχαίας Ακάνθου Η Άκανθος ήταν πόλη της αρχαίας Μακεδονίας. Ιδρύθηκε γύρω στα μέσα του 7ου αιώνα π.χ. από Ίωνες αποίκους της Άνδρου ή της Άνδρου και της Χαλκίδας, συγχρόνως με την ίδρυση τριών άλλων γνωστών αποικιών στην περιοχή, της Σάνης (στα σημερινά Νέα Ρόδα), των Σταγείρων και της Αργίλου λίγο βορειότερα, της παλιότερης ελληνικής αποικίας στην περιοχή του Στρυμόνα.
Ιστορία
Από τα τέλη του 6ου αιώνα η Άκανθος βρίσκεται σε μια κατάσταση χειραφέτησης από την αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών και κατά την διάρκεια των Μηδικών πολέμων αποτέλεσε σταθμό για τα στρατεύματα του Μαρδόνιου καθώς και του Ξέρξη. Με την λήξη των Περσικών πολέμων, η Άκανθος τάσσεται στο πλευρό των Αθηναίων και γίνεται μέλος της Α’ Αθηναϊκής Συμμαχίας, ενώ στην συνέχεια στην συνάπτει συμμαχία με τον βασιλιά της Σπάρτης Βρασίδα στο 424 π.Χ.. Στις αρχές του 4ου αιώνα τάσσεται εναντίον της Ολύνθου και κατά συνέπεια της σύστασης της Ολυνθιακής Συμπολιτείας. Με την επικράτηση των Μακεδόνων, η Άκανθος καταλαμβάνεται από τον Φίλιππο Β΄ το 348 π.Χ., χωρίς όμως να καταστραφεί. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, μαρτυρείται επιγραφικά στην πόλη η ύπαρξη ρωμαϊκής κοινότητας (conventus civium Romanorum).
Τα ερείπια της αρχαίας Ακάνθου
Η αρχαία Άκανθος απλωνόταν σε τρεις λόφους του όρους Στρατόνικου σε μία έκταση περίπου 560 στρεμμάτων. Τα ερείπια, που είναι ορατά σήμερα, είναι κυρίως τμήματα από την οχύρωση της πόλης, δημόσια κτίσματα, σπίτια και η θεμελίωση ενός ναού - πιθανότατα της θεάς Αθηνάς - στην κορυφή του λόφου. Οι ανασκαφές στην περιοχή ξεκίνησαν πριν από 40 περίπου χρόνια στο νεκροταφείο της Ακάνθου, ακριβώς πάνω στο οποίο είναι χτισμένη η σημερινή Ιερισσός. Έχουν εντοπισθεί περισσότεροι από 14.000 ευρήματα που χρονολογούνται από τους αρχαϊκούς έως τους ρωμαϊκούς χρόνους. Τα περισσότερα ευρήματα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου. Ανάμεσα στο αρχαίο νεκροταφείο και τον οικισμό ήταν εγκατεστημένα τα εργαστήρια της αρχαίας πόλης, όπου μεταξύ άλλων κατασκευάζονταν και εμπορικοί αμφορείς για την μεταφορά του γνωστού από τις αρχαίες πηγές «ακάνθιου οίνου».
Τα νομίσματά της συγκαταλέγονται μεταξύ των ωραιοτέρων ελληνικών νομισμάτων. Η ανάπτυξή της Ακάνθου κατά τη διάρκεια της αρχαϊκής περιόδου αντανακλάται από την ευρεία κυκλοφορία νομισμάτων της που κόπηκαν το πρώτον γύρω στο 530 π.Χ. με το διακριτικό έμβλημα ενός λιονταριού που σκοτώνει έναν ταύρο.
Πηγές
Ακανθος
Άγιος Νικόλαος Δράμας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι εκκλησία στην κεντρική πλατεία της Δράμας. Παλιότερα ήταν γνωστός ως Εσκί Τζαμί.
Ιστορία
Η ανέγερση του Εσκί Τζαμί, σύμφωνα με τους ιστορικούς, υπολογίζεται στα τέλη του 17ου αιώνα, γιατί από τότε η πόλη της Δράμας άρχισε να επεκτείνεται έξω από τα βυζαντινά τείχη, από τα οποία ένα μέρος τους σώζεται σήμερα.
Στη διάρκεια της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής (1916 - 1918), οι Βούλγαροι γκρέμισαν το μιναρέ και μετέτρεψαν το τζαμί σε εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και την άφιξη προσφύγων στη Δράμα, ένας ιερέας, πρόσφυγας από τη Ρωσία, ο Ευστάθιος Κυριακίδης, κατέβασε με δική του πρωτοβουλία την ημισέληνο από τον τρούλο του τζαμιού και τοποθέτησε στη θέσή της ένα σταυρό. Πρόσθεσε επίσης και μια καμπάνα. Την άλλη μέρα τέλεσε μέσα στο τζαμί την ακολουθία του όρθρου και έτσι το δέσμευσε για να χρησιμοποιηθεί ως εκκλησία, την οποία ο ίδιος αφιέρωσε στον Άγιο Νικόλαο. Γι' αυτό δε χρησιμοποιήθηκε τότε ως κατάλυμα από πρόσφυγες, όπως έγινε με άλλα τζαμιά.
Ο τότε Δήμαρχος Δράμας Θεόφιλος Αθανασιάδης ήρθε σε σύγκρουση με τον ιερέα, γιατί ήθελε να μετατρέψει το τζαμί σε κλειστή αγορά. Η υπόθεση έφτασε μέχρι την Ιερά Σύνοδο, αλλά τελικά ο μητροπολίτης Δράμας Λαυρέντιος Β' Παπαδόπουλος (1922-1928) τέλεσε τα εγκαίνια του ναού και το θέμα έκλεισε.
Το 1926 ο ναός περιήλθε στη Δ.Α.Π. ως ανταλλάξιμο κτίσμα του τουρκικού δημοσίου και το 1956 μεταβιβάστηκε στη Μητρόπολη Δράμας. Το 1958 παραχωρήθηκε στο ναό, μέσω της Δ.Α.Π. οικόπεδο της τέως μουσουλμανικής βακούφικης ιδιοκτησίας 528 τ.μ.
Το 1960 άρχισαν να γίνονται στο ναό μετατροπές, προκειμένου να εξαλειφθούν τα χαρακτηριστικά της μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής και ειδικά τα οξυκόρυφα τόξα των παραθύρων. Ακολούθησε η προσθήκη των δύο κωδωνοστασίων το 1967 και της κόγχης του ιερού το 1970.
Το 1991 ο ναός ανακαινίστηκε, αγιογραφήθηκε και απέκτησε τη σημερινή του μορφή. Ωστόσο η προσθήκη της αίθουσας τελετών και των καταστημάτων το έτος 1995 περιόρισε δραματικά το ζωτικό χώρο του μνημείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δράμα (πόλη) Νικολαος Δραμας Δραμα
Mark I & Mark II
Το Mark I & Mark II είναι ο τίτλος μιας συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε σαν διπλός δίσκος βινυλίου το Δεκέμβριο του 1973 στη Νότια Αφρική, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ευρώπη εκτός της Μεγάλης Βρετανίας σημειώνοντας καλές πωλήσεις μόνο στη Γερμανία, όπου βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος.
Το άλμπουμ περιείχε συνολικά δεκαέξι κομμάτια, οκτώ από την πρώτη γραμμή του συγκροτήματος με τον Ροντ Έβανς και το Νικ Σίμπερ στα φωνητικά και το μπάσο αντίστοιχα, και άλλα οκτώ από τη δεύτερη γραμμή των Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν και τον Ρότζερ Γκλόβερ στις αντίστοιχες θέσεις.
Η συγκεκριμένη συλλογή είναι μία από τις ελάχιστες του συγκροτήματος που δεν εκδόθηκε ποτέ σε CD.
Τα τραγούδια
Δίσκος 1
1. Hush (South)
2. Mandrake Root Blackmore, Evans, Lord)
3. Why Didn't Rosemary (Blackmore, Evans, Simper, Paice, Lord)
4. Hey Joe (Roberts)
5. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Paice, Lord)
6. Emmaretta (Blackmore, Evans, Lord)
8. Chasing Shadows (Paice, Lord)
Δίσκος 2
1. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
2. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
4. Into the Fire (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
5. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
6. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
7. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
8. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Paice, Lord)
Θέσεις τσαρτ
Mark I & Mark II (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Δεκέμβριος 1973
Βραβεία
Mark I & Mark II (άλμπουμ)
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια αυτού του δίσκου προέρχονται από δύο διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969) και την Mark II 1969-1973) και είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Γκενάντι Βολνόφ
Ο Γκενάντι Γκεοργκίεβιτς Βολνόφ (ρωσικά: Геннадий Георгиевич Вольнов, 28 Νοεμβρίου 1939 – 15 Ιουλίου 2008) ήταν Σοβιετικός / Ρώσος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης το 1972 αγωνιζόμενος με την ομάδα της Εθνική Σοβιετικής Ένωσης, ενώ κατέκτησε συνολικά τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια και έξι χρυσά σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1939 στη Μόσχα. Ξεκίνησε παίζοντας στην ομάδα Μπουρεβέστνικ (Burevestnik) της Μόσχας, από το 1956 ως το 1958. Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνίστηκε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας (1958–1970) με την οποία κατέκτησε 10 συνολικά πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1969, 1970) και 3 τίτλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης (1961, 1963, 1969). Κατέκτησε επίσης ένα χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης του 1967, ένα χάλκινο μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση του 1963 και 6 χρυσά μετάλλια σε ισάριθμα Ευρωμπάσκετ (1959, 1961, 1963, 1965, 1967, 1969). Ο αριθμός αυτός των ευρωπαϊκών τίτλων εξακολουθεί να παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. Τα φυσικά του προσόντα του επέτρεπαν να αγωνίζεται σε πολλές θέσεις με επιτυχία ως καλός σουτέρ και ριμπάουντερ, κυρίως όμως ως σμολ φόργουορντ και πάουερ φόργουορντ.
Η πρώτη διοργάνωση που έλαμψε ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1961 στο Βελιγράδι, με μέσο όρο 11,7 πόντους, κερδίζοντας το δεύτερο χρυσό του μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ. Επανέλαβε αυτές τις επιτυχίες στο Βρότσλαβ το 1963 (10,7 πόντους μ.ο.), στη Μόσχα 1965 (12,6 πόντους μ.ο.), το Ελσίνκι 1967 (11,1 πόντους μ.ο.) και τη Νάπολη το 1969 (7,0 πόντους μ.ο.). Ανάμεσα στα Ευρωμπάσκετ έλαμψε και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα το 1963 στο Ρίο ντε Τζανέιρο (χάλκινο, 14,1 πόντοι με καλύτερο 20 πόντους με αντίπαλο τις ΗΠΑ) και Μοντεβιδέο 1967 (χρυσό, 10,6 πόντους μ.ο. με 28 πόντους με αντίπαλο τη Βραζιλία ). Ήταν πρωταγωνιστής της εθνικής Σοβιετικής ομάδας στο ακατάρριπτο μέχρι σήμερα ρεκόρ των 14 χρόνων αήττητης παρουσίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα με 59 συνεχόμενους αγώνες μεταξύ 1955 και 1969, όταν η ανερχόμενη δύναμη Γιουγκοσλαβία κατάφερε να επιβληθεί με 73–61 στον αγώνα της φάσης των ομίλων στη διοργάνωση της Ιταλίας. Από το 1963 ήταν αρχηγός της Σοβιετικής εθνικής. Το 1970 ο Βολνόφ απομακρύνθηκε από την εθνική ομάδα αλλά ξανακλήθηκε το 1972 για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κέρδισε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 με την ομάδα της ΕΣΣΔ, είχε μέσο όρο 6,1 πόντους στη διοργάνωση, έστω και αν στον τελικό δεν σημείωσε κανένα πόντο σε ένα ιστορικό αγώνα με χαμηλό σκορ (51–50), έδωσε όμως μάχες κάνοντας τέσσερα φάουλ. Κέρδισε δύο ασημένια μετάλλια στις Ολυμπιάδες του 1960 και του 1964. Επίσης, κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968.
Με 12 μετάλλια στις τρεις σημαντικότερες διεθνείς διοργανώσεις, 10 τίτλους του Σοβιετικού πρωταθλήματος και τρεις ευρωπαϊκούς τίτλους με την ΤΣΣΚΑ, ο Βολνόφ είναι από τους μεγαλύτερους τροπαιούχους παίκτες στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μετά τους αγώνες του Μονάχου, αποφάσισε να βάλει τέλος στη λαμπρή καριέρα του και άρχισε να διδάσκει χημεία σε στρατιωτική ακαδημία. Ο Σεργκέι Μπέλοφ περιέγραψε τον Βολνόφ ως «τον πρωτοπόρο του σύγχρονου σοβιετικού μπάσκετ». Πολλοί άλλοι πίστευαν ότι η δικαιοσύνη δεν είχε αποδοθεί όταν, σε μία μεγάλη έρευνα για την καλύτερη πεντάδα που υπήρξε ποτέ στο σοβιετικό μπάσκετ, ο Βολνόφ δεν επιλέχθηκε. Ο ολυμπιονίκης απεβίωσε στις 15 Ιουλίου του 2008 σε ηλικία 67 ετών. Τον Νοέμβριο του 2011, η φανέλα με τον αριθμό 13 υψωθηκε στην οροφή του αθλητικού συγκροτήματος της ΤΣΣΚΑ. Για την προσφορά του σε αθλητικές δραστηριότητες και πολλά χρόνια ευσυνείδητης εργασίας, του απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος «Επίτιμος Δάσκαλος Αθλητισμού της ΕΣΣΔ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1959 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1961 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1963 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1965 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1967 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Κάρολ Πέτσε
Βιογραφικό
Ως προπονητής άρχισε να εργάζεται το 1979 στη Ζιλίνα. Έχει δουλέψει στις κορυφαίες ομάδες της χώρας του. Επίσης, σε ομάδες στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, στην Ελλάδα και στην Τουρκία.
Στην αρχή της σεζόν 2004-05 εργάστηκε στον Πανιώνιο, με τον οποίο κατάφερε ιστορική πρόκριση στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας την ιταλική Ουντινέζε με 3-1, 0-1. Όμως, παρέμεινε στο τιμόνι της ομάδας της Νέας Σμύρνης μόνο για τρεις αγωνιστικές του πρωταθλήματος, ως τις 23 Οκτωβρίου 2004. Απολύθηκε έπειτα από τον πρώτο εντός έδρας αγώνα της φάσης των ομίλων με τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Αν και πήγε σε διάφορες χώρες δεν εργάστηκε άλλη φορά σε ελληνική ομάδα.
Κατηγορία:Σλοβάκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΜΣΚ Ζίλινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Νίτρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βίσλα Κρακοβίας
441 Βαθίλδη
Η Βαθίλδη (Bathilde) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,51. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Βαθίλδης υπολογίσθηκε σε 70,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 364 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,141 (από δεδομένα του IRAS). Η Βαθίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 27 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαθιλδη
Τομότζι Τανάμπε
Ο Τομότζι Τανάμπε (田鍋友時, 18 Σεπτεμβρίου 1895 - 19 Ιουνίου 2009) ήταν Ιάπωνας υπεραιωνόβιος, ο γηραιότερος εν ζωή άνδρας στον κόσμο από τον Ιανουάριο του 2007 έως το θάνατό του. Απέκτησε 8 παιδιά, 25 εγγόνια και 50 δισέγγονα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1895 στο Μιγιακονόγιο (Miyakonojo), στην επαρχία Μιγιαζάκι και εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός. Στις 12 Ιουνίου του 2006 έγινε ο γηραιότερος Ιάπωνας, μετά το θάνατο του Nijiro Tokuda. Στις 24 Ιανουαρίου 2007, μετά το θάνατο του Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο από το Πουέρτο Ρίκο, ο Τανάμπε έγινε επίσης ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο, με επιβεβαιωμένη πηγή. Στις 19 Ιουνίου του 2007 μπήκε στο βιβλίο Γκίνες, για το ρεκόρ του γηραιότερου άνδρα στον κόσμο.
Πέθανε στις 19 Ιουνίου του 2009 στον ύπνο του, από καρδιακή προσβολή, στη νότια Ιαπωνία. Ήταν 113 ετών και 274 ημερών. Μετά το θάνατο του Τανάμπε, ο Άγγλος βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, Χένρι Όλιγχαμ, έγινε σε ηλικία 113 ετών, ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο.
Παραπομπές
Ταναμπε
Λεωνίδας Φέγγος
Ο Λεωνίδας («Λούης») Φέγγος (1928-2017) ήταν ιδρυτής και επί σειρά ετών προεδρεύων ιεροκύρηκας της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής, ιατρός καρδιολόγος και εκδότης της εφημερίδας Χριστιανισμός μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008.