cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμβατήριο του Χοενφρίντμπεργκ
thumb|right|300px|Η έφοδος του πεζικού της Πρωσίας στο Χοενφρίντμπεργκ, 4 Ιουνίου 1745. Πίνακας του Καρλ Ρέχλινγκ Το εμβατήριο του Χοενφρίντμπεργκ (γερμ. Der Hohenfriedberger ή Der Hohenfriedeberger), (Συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων ΑΜ I, αρ. 21, ΑΜ I, αρ. 1c και ΑΜ III, αρ. 1b) είναι μια από τις πιο γνωστές μουσικές συνθέσεις γερμανικής στρατιωτικής μουσικής. Ονομάστηκε έτσι προς ανάμνηση της νίκης της Πρωσίας εναντίον της συμμαχίας των Αυστριακών και Σαξόνων στη μάχη του Χοενφρίντμπεργκ στις 4 Ιουνίου 1745.
Τα σχετικά με την επινόηση της σύνθεσης δεν είναι γνωστά, αλλά βασίζονται σε διάφορους μύθους. Σύμφωνα με έναν μύθο, οι στρατιώτες του Συντάγματος Δραγώνων Μπαϊρόιτ που νίκησαν στη μάχη, επέστρεψαν την επόμενη μέρα στον στρατώνα τους τραγουδώντας τους στίχους αυτού του εμβατηρίου, ενώ ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ τους απέτισε φόρο τιμής υψώνοντας το καπέλο του. Ένας άλλος μύθος θέλει τον ίδιο τον βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Β΄ συνθέτη του εμβατηρίου. Ιστορικά τεκμηριωμένη είναι μια επιστολή του Φρειδερίκου, με την οποία παραχωρεί άδεια στο Σύνταγμα Δραγώνων Μπαϊρόιτ να εκτελούν μουσικές συνθέσεις και να παίζουν εμβατήρια για Γρεναδιέρους με ταμπούρο και αυλούς, καθώς και εμβατήρια του βαρέος ιππικού με σάλπιγγα και τύμπανο. Πρώτη γραπτή σύνθεση του εμβατηρίου είναι μια διασκευή για πιάνο του 1795, ενώ οι στίχοι προστέθηκαν το 1845, στην εκατονταετηρίδα της μάχης, όταν το Σύνταγμα των Δραγώνων είχε ήδη μετονομαστεί σε «Άνσμπαχ-Μπαϊρόιτ». Το εμβατήριο έγινε δημοφιλές τον καιρό της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και θεωρείτο «ηρωικό εμβατήριο» των Πρώσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμβατήρια Κατηγορία:Πρωσία
Γέλενα Προντούνοβα
Η Γέλενα Σεργκέγιεβνα Προντούνοβα, γνωστή και ως Elena (γεννημένη στις 15 Φεβρουαρίου 1980), είναι Ρωσίδα πρώην ανταγωνιστική αθλήτρια της γυμναστικής. Η ανώτατη διεθνής της καριέρα διήρκεσε από το 1995 έως το 2000 και απέκτησε πολλά παγκόσμια και ολυμπιακά μετάλλια. Ήταν γνωστή για τις πρωτοποριακές και ισχυρές δεξιότητές της.
Προσωπική ζωή
Η Προντούνοβα γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1980. Ζει στο Ροστόφ επί του Ντον (Όμπλαστ του Ροστόφ, Ρωσία). Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως προπονήτρια γυμναστικής.
1995-96
Ο πρώτος μεγάλος διαγωνισμός της Προντούνοβα ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1995 στο Σαμπάε (Φουκούι) της Ιαπωνίας, όπου οι Ρώσοι τερμάτισαν τέταρτοι. Άρχισε να έχει ελάχιστες επιπτώσεις στη διεθνή σκηνή. Ένας τραυματισμός παρεμπόδισε την πιθανότητα να μπει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, και έμεινε στο σπίτι.
1997
Στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 1997 στη Λωζάνη, συνέχισε να κάνει μεγάλα βήματα πίσω για να ελέγξει το τελευταίο περάσμα. Ακόμα, η Ρωσία πήρε το ασημένιο της ομάδας μετά από τη Ρουμανία.
1998
Το 1998, στην Προντούνοβα πέρασε ο τραυματισμός του αστραγάλου. Η Προντούνοβα τερμάτισε 2η στο θησαυροφυλάκιο, 1η στην ισορροπία και 2η στο πάτωμα. Δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εξαιτίας του τραυματισμού της.
1999
Στους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 1999, η Προντούνοβα τελείωσε επίσης 2η στην ΑΑ και πρώτη στην ομάδα. Είναι ο υψηλότερης βαθμολογίας θησαυρός σύμφωνα με τον Κώδικα Σημείων και από τον Αύγουστο του 2016 μόνο τέσσερις άλλες γυναικείες αθλήτριες έχουν επιχειρήσει αυτή τη θήκη σε ανταγωνισμό - Γιάμιλετ Πένια από τη Δομινικανή Δημοκρατία, Φάντβα Μαχμούτ από την Αίγυπτο, Οκσάνα Τσουσοβίτινα από το Ουζμπεκιστάν και Ντίπα Καρμάκαρ από την Ινδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της γυμναστικής
Preußens Gloria (εμβατήριο)
thumb|right|250px|[[Γερμανική ενοποίηση|Ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στην αίθουσα των καθρεπτών στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Πίνακας του Άντον φον Βέρνερ]] Preußens Gloria (δόξα της Πρωσίας ή πρωσική δόξα, Συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων ΑΜ IΙ, αρ. 143 ΑΜ IΙ, αρ. 240 και ΗΜ ΙΙ, αρ. 98) είναι ο τίτλος γνωστού γερμανικού στρατιωτικού εμβατηρίου του 19ου αιώνα σε σύνθεση του Γιόχαν Γκόττφριντ Πίφκε, μουσικού διευθυντή φιλαρμονικής ορχήστρας του Α' Συντάγματος των Βασιλικών Γρεναδιέρων του Μπράντενμπουργκ αρ. 8 στην Φρανκφούρτη παρά του Όντερ. Το εμβατήριο θεωρείται σήμερα το δημοφιλέστερο γερμανικό εμβατήριο. Γράφτηκε το 1871 μετά την νίκη της Πρωσίας και των συμμάχων της εναντίον της Γαλλίας στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο που επέφερε την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Η πρεμιέρα του εμβατηρίου έγινε στην παρέλαση της νίκης των γερμανικών στρατευμάτων που επέστρεψαν από τον πόλεμο. Έκτοτε η εκτέλεση του εμβατηρίου γινόταν αποκλειστικά σε επίσημες τελετές ύψιστης σημασίας, και γι'αυτό παρέμεινε άγνωστο στο ευρύ κοινό. Τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1898 και έγινε ευρέως γνωστό το 1909 μετά από διασκευή του καθηγητή Τέοντορ Γκράβερτ. Το 1911 κατατάχτηκε στον επίσημο κατάλογο των εμβατηρίων. Σήμερα είναι αναπόσπαστο τμήμα επίσημων τελετών του γερμανικού κράτους, των Ενόπλων δυνάμεων της Γερμανίας (Bundeswehr), πολιτικών εκδηλώσεων, καθώς και του βασικού ρεπερτορίου κάθε φιλαρμονικής ορχήστρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμβατήρια Κατηγορία:Πρωσία
Ερριέττα Καρλόττα του Νάσσαου-Ίντσταϊν
H Ερριέττα Καρλόττα, γερμ. Henriette Charlotte von Nassau-Idstein (9 Νοεμβρίου 1693 - 8 Απριλίου 1734) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ίντσταϊν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Αυγούστου, κόμη του Νάσσαου-Ίντσταϊν και της Ερριέττας Δωροθέας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄, πρίγκιπα του Έτινγκεν-Έτινγκεν.
Βάτραχος του Σουρινάμ
Με τη γενική κοινή ονομασία βάτραχος του Σουρινάμ (αγγλ. Suriname toads) είναι γνωστοί όλοι οι βάτραχοι που ανήκουν στο γένος Pipa, μέλος της ομώνυμης οικογένειας πιπίδες. Καθώς υποδηλώνει η κοινή ονομασία τους, ζουν στο Σουρινάμ, όπως και σε άλλες χώρες του βόρειου μέρους της Νότιας Αμερικής, καθώς και στα νότια όρια της Κεντρικής Αμερικής (ουσιαστικά στον Παναμά). Ο βάτραχος του Σουρινάμ, όπως και οι άλλες πιπίδες, είναι σχεδόν αποκλειστικά υδρόβιος.
Περιγραφή
Ο βάτραχος του Σουρινάμ, όπως και τα άλλα γένη της οικογένειας πιπίδες, δεν έχει γλώσσα (για τον λόγο αυτό κατατασσόταν παλαιότερα στην υπόταξη «άγλωσσα»). Είναι μεγάλος γκρίζος βάτραχος, με μακρύ τριγωνικό κεφάλι και πολύ μικρά μάτια. Ο τρόπος αναπαραγωγής του είναι κάπως ιδιόμορφος, καθώς η γονιμοποίηση είναι εσωτερική. Αμέσως μετά την ωοτοκία, το θηλυκό τοποθετεί τα αυγά του στη ράχη του, με τη βοήθεια ενός ειδικού οργάνου, του ωθητήρα, που έχει σχήμα σάκκου και μπορεί να τινάζεται προς τα εμπρός. Για την ασφαλή συγκράτηση των αυγών, το δέρμα της ράχης σχηματίζει ανάμεσα στις πτυχές του μικρά διαμερίσματα που μοιάζουν με κελλιά. Στο κάθε κελλί τοποθετείται και από ένα αυγό και γεννιέται από ένα βατραχάκι, το οποίο αποχωρίζεται από το σώμα της μητέρας του μόνο όταν έχει πλέον αναπτυχθεί αρκετά.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς επτά είδη στο γένος, τα εξής :
Επιπροσθέτως, υπάρχει ένα αβέβαιο είδος, το Pipa verrucosa (Wiegmann, 1832).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βατραχος Σουριναμ
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Αλβανίας
Ακολουθεί κατάλογος αρχηγών κράτους της Αλβανίας που υπηρέτησαν από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1912.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1991, ο αρχηγός του κράτους της Αλβανίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (Presidenti i Republikës). Ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα με πενταετή θητεία και έχει ανώτατο περιορισμό για δύο θητείες, όπως ορίζεται στο Σύνταγμα. Όπως και στα περισσότερα κοινοβουλευτικά συστήματα, ο Πρόεδρος είναι πλέον ένα τελετουργικό αξίωμα, με τον Πρωθυπουργό να κατέχει de facto την εκτελεστική εξουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Αλβανία Κατηγορία:Πολιτική της Αλβανίας
Γεώργιος Μπάρδας
Ο Γεώργιος Μπάρδας (1881 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μαλακάσι Τρικάλων και ήταν γιος του Δημητρίου Μπάρδα. Σπούδασε νομικά, διετέλεσε σύμβουλος της στρατιωτικής δικαιοσύνης, πρωτοδίκης και δικηγόρος.
Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων με το Εθνικόν Ριζοσπαστικό Κόμμα στις εκλογές του 1935 και επανεξελέγη με την Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση σε αυτές του 1936 και του 1946 (με το Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Κόμμα
Σπυρίδων Αλεξιάδης
Ο Σπυρίδων Αλεξιάδης (1885 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καλαμπάκα. Σπούδασε νομικά και άσκησε ενεργή δικηγορία στα Τρίκαλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Άβελ
Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Άβελ, ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.
Είναι ένα ιστορικό μοναστήρι που ιδρύθηκε το έτος 1760, αξιοσημείωτης πολιτισμικής αξίας και βρίσκεται έξω από το χωριό Βήσσανη στο Πωγώνι του νομού Ιωαννίνων.
Ίδρυση
Η πρώτη ίδρυσή της πιθανολογείται ότι έγινε από μοναχούς της παρακείμενης μονής «Γιουρχάν»,  οι οποίοι, αφού την εγκατέλειψαν λόγω επιδρομών, ίδρυσαν την μονή Άβελ.
Η επωνυμία της, κατά την επικρατέστερη άποψη, οφείλεται σε κάποιον γαιοκτήμονα Άβελη, ο οποίος χρηματοδότησε την ανακαίνισή της, λίγο πριν το 1770.
Η μονή διέθετε μεγάλη κτηματική περιουσία και συντηρούσε μεταξύ των άλλων και τοπικά σχολεία.
Έτος οικοδομήσεως του καθολικού (κυρίως ναού) και ίδρυσης, της μονής, είναι το 1760 όπως αναγράφεται στην κτητορική επιγραφή εντός του, ενώ ιστορήθηκε (αγιογραφήθηκε) το 1770.
Η μονή διαλύθηκε (έμεινε άδεια από μοναχούς) πριν από την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1912-13 και το έτος 1934 υπάχθηκε ως μετόχι στην Ιερά Μονή Μακραλέξη.
Ονομασία
Ο Ιωάννης Λαμπρίδης γράφει ότι η Μονή Άβελ πήρε την ονομασία από τον ιδρυτή της: «Η της Βησσάνης (μονή) η επιλεγομένη Άβελ, ίσως (έλαβε την ονομασίαν) εκ του κτίτορος αυτής…»
Ο πλούσιος κτήτωρ πρέπει να αναζητηθεί στον αυτοκράτορα της Ρωσίας Αλέξανδρο τον Παύλου, ο οποίος στις 25 Οκτωβρίου 1753 καθιέρωσε με χρυσόβουλο να δίνεται ετήσια επιχορήγηση από 35 μέχρι 45 ασημένια ρούβλια το χρόνο σε κάθε μία από τις Μονές Γιουρχάν, Άβελ, Προδρόμου (Φραστανών) και Μολυβδοσκεπάστου για τη σωτηρία της ψυχής του.
Είναι πιθανόν οι δύο παραπάνω εκδοχές να μην ευσταθούν και η Μονή Βήσσανης να πήρε την ονομασία της από κάποιον ηγούμενο που την ίδρυσε και έφερε το εβραϊκό όνομα του αδικοσκοτωμένου αδελφού του Κάιν, Άβελ.
Τέλος, πρέπει να αναφερθεί και η εκδοχή που πρεσβεύει ότι η ονομασία έχει αρχαιοελληνική προέλευση. Σύμφωνα μ’ αυτή την εκδοχή η Μονή Άβελ είναι χτισμένη στη θέση όπου βρισκόταν κατά την αρχαιότητα ναός του θεού Ηλίου, που έφερε το λατρευτικό τίτλο Αβέλιος: «Αβέλιος, ο Ήλιος» (Ησύχιος).
Διατηρητέο μνημείο
Ιστορικό και διατηρητέο μνημείο ανακηρύχθηκε με την ΥΑ34283/1044/20-5-1947 - ΦΕΚ 95/Β/9-7-1947 απόφαση της αρχαιολογικής υπηρεσίας Ιωαννίνων.
Σημερινή κατάσταση
Σήμερα σώζονται το καθολικό με τις τοιχογραφίες σε πολύ καλή κατάσταση, το ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο της, χωρίς τις πρωτότυπες εικόνες αφού αυτές έχουν κλαπεί κατά τα παρελθόντα έτη και ένα μέρος της παλαιάς οχύρωσης.
Επίσης έχει ανακατασκευαστεί, σύμφωνα με την αρχιτεκτονική της μονής, και ένα τμήμα κελιών με δεξαμενή - στέρνα για τη συλλογή ομβρίων υδάτων.
Στις 14 Αυγούστου τελείται στην Μονή ο μέγας πανηγυρικός εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,
Το καθολικό
μικρογραφία|Ο τρούλος του καθολικού Το καθολικό είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα ηπειρώτικης μοναστηριακής αρχιτεκτονικής. Ανήκει στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς ναού, αθωνίτικου τύπου, με τρίπλευρους πλάγιους χορούς στη νότια και βόρεια πλευρά
Ο τρούλος κοσμείται με τυφλά αψιδώματα και μία οδοντωτή ταινία. Στην ανατολική πλευρά εξέχει πεντάπλευρη αψίδα (κόγχη του ιερού) και στη νοτιοδυτική γωνία υπάρχει μεταγενέστερο κωδωνοστάσιο εφαπτόμενο στον εσωτερικό νάρθηκα (πρόναο).
Η αγιογράφηση
Στο εσωτερικό ο ναός κοσμείται με τοιχογραφίες του 1770, των ζωγράφων Κωνσταντίνου και Μιχαήλ από τους Χιονιάδες Ιωαννίνων, οι οποίοι έδρασαν το 18ο αιώνα στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία και τη Δυτική Μακεδονία.
Οι τοιχογραφίες διατηρούνται σε αρκετά καλή κατάσταση και είναι πλούσιες τόσο σε θεματικό περιεχόμενο όσο και σε διάκοσμο, καλύπτοντας όλες τις εσωτερικές επιφάνειες του καθολικού με παραστάσεις και εικόνες αγίων.
Το τέμπλο
Το τέμπλο του ναού είναι νεότερο και η χρονολογία του ανάγεται στο 19ο αιώνα.
Είναι επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο με διάτρητο σκάλισμα και φυτικό διάκοσμο ενώ στο άνω μέρος κοσμείται από τέσσερα περιστέρια και έναν ευμεγέθη εσταυρωμένο.
Οι δεσποτικές εικόνες απουσιάζουν και έχουν αντικατασταθεί.
Το ηγουμενείο
Σήμερα από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα σώζεται μόνο το καθολικό ενώ το ηγουμενείο είναι σύγχρονο, ανακατασκευασμένο στα ερείπια της μονής και σύμφωνα με την αρχιτεκτονική παράδοση των μοναστηριών της Ηπείρου.
Διαθέτει δύο κελιά, μικρό αρχονταρίκι - μαγειρείο, ενώ από κάτω υπάρχει η στέρνα για τα όμβρια ύδατα και άλλοι βοηθητικοί χώροι.
Παραπλεύρως του ηγουμενείου σώζονται μέχρι σήμερα τα ερείπια των υπόλοιπων εγκαταστάσεων της μονής όπως κελιά, αρχονταρίκι κ.α. τα οποία εν καιρώ πρόκειται να ανακατασκευαστούν για να εξυπηρετήσουν της ανάγκες της μονής και των προσκυνητών της.
Τοποθεσία
Η μονή βρίσκεται κοντά στον οικισμό της Βήσσανης, σε απόσταση 1.500 μέτρων από την πλατεία του χωριού, στο δρόμο που οδηγεί από τη Βήσσανη στα Φραστανά (Κάτω Μερόπη).
Εσενγιούρτ
Το Εσενγιούρτ ( Esenyurt), προηγουμένως γνωστό ως Ξένος, είναι περιοχή της επαρχίας της Κωνσταντινούπολης και αποτελεί τμήμα του μητροπολιτικού δήμου της Κωνσταντινούπολης. Βρίσκεται στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Εκτιμάται ότι 983.571 πολίτες κατοικούσαν στο Εσενγιούρτ το 2022. Το Εσενγιούρτ συνορεύει με το Αβτζιλάρ και τη λίμνη Κιουτσιουκτσεκμετζέ στα ανατολικά, το Μπουγιούκτσεκμετσέ στα δυτικά, το Μπασάκσεχίρ, το Μέγα Ρεύμα και τον δρόμο TEM στα βόρεια και τον αυτοκινητόδρομο Μπεϊλικντιουζού και E-5 στα νότια. Η περιοχή καλύπτει έκταση 2.770 εκταρίων και έχει δικό της δήμο από το 1989.
Με την κατασκευαστική έκρηξη μεγάλων συγκροτημάτων κατοικιών στην περιοχή τα τελευταία χρόνια, το Εσενγιούρτ επωφελήθηκε από μια σημαντική ανάπτυξη. Τώρα διαθέτει τέσσερα πολιτιστικά κέντρα, τα οποία είναι το Πολιτιστικό Κέντρο Εσενγιούρτ, το Πολιτιστικό Κέντρο Σααντετντερέ, το Πολιτιστικό Κέντρο Γιενικέντ και το Πολιτιστικό Κέντρο Γιουνούς Μπαλτά. Τέσσερα πάρκα χτισμένα στο Εσενγιούρτ (Πάρκο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Πάρκο Σεχιτλέρ, Πάρκο Γαζιλέρ και το Πάρκο Καντί Τοπμπάς) βρίσκονται επίσης ανάμεσα στα συγκροτήματα.
Ιστορία
Η συνοικία είναι χτισμένη κυρίως στη γη, που ανήκε στον Εκρέμ Ομέρ Πασά τον 19ο αιώνα. Το όνομα Εσενγιούρτ προέρχεται από έναν από τους ιδιοκτήτες γης Εσκινόζ. Η περιοχή δέχτηκε μετανάστευση από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία μεταξύ 1920 και 1938, και είχε πιο πρόσφατη μετανάστευση κυρίως από το Αρνταχάν και το Καρς, καθώς και από το Ερζερούμ και το Αρτβίν. Στη δεκαετία του 1990, Κούρδοι που εκδιώχθηκαν από τα χωριά τους κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ της Τουρκίας και του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.
Το Εσενγιούρτ σήμερα
Το Εσενγιούρτ είναι μια δημοφιλής οικιστική περιοχή λόγω των ολοκαίνουργιων ακινήτων και των προσιτών τιμών των ακινήτων σε σύγκριση με το κέντρο της Κωνσταντινούπολης. Το Εσενγιούρτ φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο Εσενγιούρτ της Κωνσταντινούπολης, ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στο Πανεπιστήμιο Μπεϊκέντ, το Πανεπιστήμιο Αρέλ της Κωνσταντινούπολης, το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και το Πανεπιστήμιο Γελισίμ της Κωνσταντινούπολης. Το εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο TUYAP απέχει μόλις 5χλμ. από το κέντρο του Εσενγιούρτ, ενώ απέχει 26χλμ. από το αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης. Οι εμπορικές εγκαταστάσεις συγκεντρώνονται κυρίως γύρω από εμπορικά κέντρα και όχι μεμονωμένα καταστήματα στους δρόμους. Το Εσενγιούρτ διαθέτει τρία εμπορικά κέντρα, τα οποία είναι το Εμπορικό Κέντρο Εσκουλέ, το Εμπορικό Κέντρο Τόριουμ, το Εμπορικό Κέντρο του κέντρου της πόλης και το Akbatı AVM.
Κυβέρνηση
Δήμαρχος είναι ο Κεμάλ Ντανίζ Μποζκούρτ κεντροαριστερού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP).
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα της Σούπερ Λιγκ Ιστάνμπουλσπορ παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Εσενγιούρτ Νετζμί Καντίογλου.
Κλίμα
Το Εσενγιούρτ έχει ένα σχετικά δροσερό μεσογειακό κλίμα ( Csa/Cs ) σύμφωνα με τις κλιματικές ταξινομήσεις Köppen και Trewartha, με δροσερούς χειμώνες και ζεστά έως ζεστά καλοκαίρια.
Το Εσενγιούρτ είναι σχεδόν κατά ένα βαθμό πιο κρύο από το Μπακίρκιοϊ, παρά τη στενή εγγύτητα των δύο συνοικιών. Ωστόσο, συμβαδίζει με το γενικό μοτίβο χαμηλότερων τιμών βροχόπτωσης, που είναι κοινό στη νότια Κωνσταντινούπολη. Βρίσκεται στη ζώνη ανθεκτικότητας του USDA 9a και στη ζώνη θερμότητας AHS 4.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Κωνσταντινούπολης
Ερμόδωρος-Ιωάννης Καυταντζόγλου
Ο Ερμόδωρος-Ιωάννης Καυταντζόγλου (συχνά αναφερόμενος απλώς ως Ιωάννης Καυταντζόγλου, 1873-1930) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Λύσανδρου Καυταντζόγλου.
Εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων σε αυτές του 1906, Θεσσαλονίκης σε αυτές του Δεκεμβρίου 1915 και του 1920 καθώς και βουλευτής Πέλλας, με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1926. Στην κυβέρνηση Καλογερόπουλου διετέλεσε υπουργός συγκοινωνιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Γκαουντιόπολη
Η Γκαουντιόπολη (από το λατινικό gaudium - χαρά και την αρχαία ελληνική λέξη πόλις - πόλη, Πόλη της χαράς) ήταν μια αυτοδιοικούμενη παιδική δημοκρατία στη Βουδαπέστη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Γκάμπορ Στέλο ήταν Λουθηρανός Πάστορας στη Βουδαπέστη, ο οποίος είχε σώσει εκατοντάδες Εβραίους από ναζιστικές και Ουγγρικές φασιστικές διώξεις κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από εκτεταμένες ζημιές και καταστροφές των περιουσιών, που χρησιμοποιήθηκαν για την προστασία των ανθρώπων υπό την προστασία του κατά την πολιορκία της Βουδαπέστης, δημιούργησε ένα άλλο σπίτι για παιδιά τον Μάρτιο του 1945 χρησιμοποιώντας μια εγκαταλελειμμένη βίλα στο Μπουντάσκεσι ουτ (Budaskeszi Út), η οποία βρισκόταν στη λιγότερο βομβαρδισμένη περιοχή της Βούδας. Εδώ παρείχε καταφύγιο σε εβραϊκά παιδιά, που περίμεναν τα μέλη της οικογένειας να τα διεκδικήσουν, αλλά και σε άλλα μη προνομιούχα και εγκαταλελειμμένα παιδιά, ορφανά και παιδιά της «τάξη των ξένων» σύμφωνα με τους νέους κομμουνιστές κυβερνήτες.
Λόγω του αυξανόμενου αριθμού ή των παιδιών, που αναζητούσαν καταφύγιο, καταλήφθηκαν και άλλες εγκαταλελειμμένες βίλες στην ίδια γειτονιά. Εδώ στα παιδιά δόθηκε καταφύγιο και τακτική σχολική εκπαίδευση, που παρέχονταν από ιδεαλιστές δασκάλους. Ο πάστορας ήθελε τα παιδιά να ξεπεράσουν τα κοινωνικά όρια και να μεγαλώσουν, για να γίνουν ανεξάρτητοι και κριτικοί πολίτες. Τον Νοέμβριο του 1945, επειδή ο αριθμός των παιδιών ανήλθε σε περισσότερο από 200 (μερικά από αυτά ήταν ηλικίας τεσσάρων ετών), ο Πάστορας Στέλο κάλεσε μια γενική συνέλευση στην αίθουσα υποδοχής της κύριας βίλας. Μπροστά από τα συγκεντρωμένα παιδιά, φώναξε "Τώρα φτιάξτε μια δημοκρατία!" και έφυγε από το δωμάτιο. Μετά από κάποια σιωπή, μια φωνή έθεσε το ερώτημα, εάν χρειάζονταν κάποιο είδος συντάγματος. Αυτό συζητήθηκε και συμφωνήθηκε γρήγορα ότι, μεταξύ πολλών άλλων, ένα τέτοιο σύνταγμα θα έπρεπε να εγγυάται το δικαίωμα στην εκπαίδευση και να περιλαμβάνει την απαγόρευση του πολέμου. Ο Λάσλο Κεβεχάζι διορίστηκε πρωθυπουργός ενώ ο Πάστορας Στέλο εξελέγη ομόφωνα επίτιμος πρόεδρος της δημοκρατίας.
Γίνονταν κανονικές συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου, ένα νόμισμα, που ονομαζόταν Δολάριο Γκάπο (το οποίο συνδέθηκε σε αξία με την τιμή των εισιτηρίων του τραμ στη Βουδαπέστη) και μια εφημερίδα, που ονομαζόταν Γκάπο-Μάτι, η οποία ασκούσε κριτική στις κυβερνητικές διαδικασίες. Εκτός από το σύνταγμα, καταρτίστηκε επίσης ένας κώδικας νόμων. Διεξήχθησαν εκλογές, για να διοριστούν δικαστές, ο αρχηγός της αστυνομίας και οι εκπρόσωποι από κάθε δωμάτιο των βιλών. Τα παιδιά κατανεμήθηκαν στις διάφορες βίλες ανάλογα με το φύλο και την ηλικία τους. Τα μεγαλύτερα αγόρια ζούσαν στη «Βίλα των λύκων», ενώ άλλες βίλες είχαν ονόματα όπως «Βίλα των χελιδονιών», «Βίλα Ουράνιου Τόξου» και «Βίλα των σκίουρων». Τα κορίτσια διέμεναν στο «Κάστρο των κοριτσιών» και δεν τους επετράπη να κατέβουν υποψήφιες στις εκλογές. Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της ζωής στη Γκαουντιόπολη ήταν η εργασία για την κοινότητα. Οι πολίτες έπρεπε να εξοικειωθούν με διαφορετικά επαγγελματικά πεδία σε κατάλληλα εργαστήρια. Όλοι έπρεπε να συμβάλουν στις προσπάθειες επίλυσης των προβλημάτων, που προέκυψαν στην κοινή ζωή ολόκληρης της κοινότητας.
Τα κύρια προβλήματα, που αντιμετώπισε η Γκαουντιόπολη ήταν η έλλειψη πόρων και τροφίμων για τα παιδιά, με αποτέλεσμα να προσθέσουν ομόφωνα μια τροπολογία στο σύνταγμα, που επέτρεπε την κλοπή σε καταστάσεις ανάγκης. Με την παρέμβαση του Πάστορα Στέλο, έλαβαν κάποια χρήματα από την προσωρινή κυβέρνηση της Ουγγαρίας και το 1946 έλαβαν βοήθεια από τον Ερυθρό Σταυρό.
Τον Μάρτιο του 1946, πραγματοποιήθηκε μια εξέγερση από παιδιά ηλικίας 12 έως 16 ετών, λόγω της αντιληπτής έλλειψης εκπροσώπησης και συμμετοχής στην κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Κεβεχάζι παραιτήθηκε και, μετά από μια εκλογική εκστρατεία, εκλέχθηκε μια νέα κυβέρνηση, που εκπροσωπούσε τα παιδιά από όλες τις ηλικίες.
Το 1950 ή 1951, υπό το σταλινικό καθεστώς του Μάτιας Ράκοσι, το σπίτι των παιδιών εθνικοποιήθηκε και εγκαταλείφθηκε το πρόγραμμα Γκαουντιόπολη.
Πολλοί από τους πολίτες της Γκαουντιόπολης συνέχισαν να ζουν επιτυχημένες και διακεκριμένες ζωές. Έγιναν επιστήμονες, γιατροί, δικηγόροι, ποιμένες και επιχειρηματίες. Περιλαμβάνουν τον βραβευμένο με Νόμπελ Χημείας Τζωρτζ Όλαχ και τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Μάτιας Σάρκοζι, που διαμένει στο Λονδίνο. Πρώην κάτοικοι της Γκαουντιόπολης συναντιούνται κάθε χρόνο, για να τιμήσουν το παρελθόν τους και να αποτίσουν φόρο τιμής στον τάφο του Πάστορα Στέλο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Αγναίος
Ο Αγναίος ήταν μήνας του αρχαίου ημερολογίου των Θεσσαλών.
Ο Αγναίος είναι γνωστός από δύο επιγραφές του 2ου αιώνα π.Χ.. Η πρώτη προέρχεται από την πόλη Άλο στη Φθιώτιδα και σε αυτή ο Αγναίος αναφέρεται ότι ανήκε στο πρώτο εξάμηνο του έτους: «στραταγέοντος .... ταμιεύοντος ταν πρώταν εξάμηνον ... μηνός Αγναίου». Αλλά στη δεύτερη επιγραφή ο Αγναίος αναφέρεται ότι ανήκε στο δεύτερο εξάμηνο του έτους. Η δεύτερη αυτή επιγραφή αποδίδεται από άλλους μελετητές στην πόλη Πύρασο και από άλλους στη Θηβαϊκή Φθιώτιδα. Αμφότερες οι επιγραφές έχουν χρονολογηθεί στο διάστημα μεταξύ του 178 και του 146 π.Χ..
Πηγές
Αγναιος
Nakajima J5N
Το Nakajima J5N ήταν ιαπωνικό δικινητήριο βαρύ μαχητικό/αναχαιτιστικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βασική αποστολή του, για την οποία και σχεδιάστηκε, θα ήταν η αναχαίτιση των αμερικανικών βομβαρδιστικών Boeing B-29 Superfortress που έπλητταν την Ιαπωνία, όμως το J5N παρέμεινε τελικά στο στάδιο του πρωτοτύπου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο πυροβόλα των 30 mm καθώς και δύο των 20 mm, ενώ μπορούσε να μεταφερθεί και μια βόμβα των 250 kg. Το J5N ήταν σχεδιασμένο για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα, γρήγορα και βαριά οπλισμένα B-29 για αυτό διέθετε τον προαναφερθέντα ισχυρότατο οπλισμό που θα του επέτρεπε να προξενήσει σοβαρά πλήγματα στα αμερικάνικα βομβαρδιστικά στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που είχε στη διάθεση του ο πιλότος για να βάλλει. Και τα τέσσερα πυροβόλα ήταν εγκατεστημένα στο ρύγχος, ώστε να είναι συγκεντρωτικά τα πυρά.
Μαχαλάς Αιτωλοακαρνανίας
Την ονομασία Μαχαλάς έφεραν παλαιότερα οι εξής τρεις οικισμοί της Αιτωλοακαρνανίας:
Nakajima J5N
Επιχειρησιακή ιστορία
Η Αεροπορική Υπηρεσία του Ναυτικού, όντας ικανοποιημένη με την πρόταση της Nakajima, προχώρησε με την περαιτέρω ανάπτυξη του J5N1 ζητώντας την κατασκευή έξι πρωτοτύπων. Το όλο εγχείρημα αντιμετώπισε όμως προβλήματα διότι οι κινητήρες δεν ήταν σε θέση να παρέχουν την προβλεπόμενη ισχύ καθώς και εξαιτίας της αύξησης του βάρους του αεροσκάφους. Το δεύτερο ζήτημα οφείλονταν στην ανάγκη προσθήκης θωράκισης σε αρκετά κρίσιμα σημεία.e. Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 13 Ιουλίου 1944 χωρίς να φέρει οπλισμό. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 597 km/h σαφώς χαμηλότερη της αναμενόμενης των 666 km/h. Παρόλο που στα άλλα πέντε πρωτότυπα ενσωματώθηκαν διάφορες τροποποιήσεις και βελτιώσεις, δεν μπόρεσαν να φθάσουν στην προβλεπόμενη μέγιστη ταχύτητα με συνέπεια το πρόγραμμα να εγκαταλειφθεί τον Φεβρουάριο του 1945. Τέσσερα από τα έξι αεροσκάφη δοκιμών χάθηκαν σε ατυχήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
J5N Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναχαιτιστικά αεροσκάφη
Αεροδρόμιο Μουσόμα
-1.50278°N, 33.80222°W Το Αεροδρόμιο Μουσόμα (αγγλ.: Musoma Airport / σουαχ.: Uwanja wa Ndege wa Musoma) IATA: MUZ και ICAO: HTMU, είναι αεροδρόμιο στη βόρειο Τανζανία, όπου εξυπηρετεί την πόλη Μουσόμα (Musoma) και την γύρω Περιφέρεια Μάρα (Mara Region).
Ο μη κατευθυνόμενος φάρος (non-directional beacon) (Κωδικός: MU), βρίσκεται στην ύπαιθρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Τανζανία
Κωνσταντίνος Γκίκας
Το ονοματεπώνυμο Κωνσταντίνος Γκίκας αναφέρεται στους:
Άγναπτος
Ο Άγναπτος ήταν αρχαίος Έλληνας αρχιτέκτονας, που έζησε σε άγνωστο προχριστιανικό αιώνα. Το μόνο που γνωρίζουμε για αυτόν είναι ότι είχε σχεδιάσει μια στοά που υπήρχε κατά την αρχαιότητα στην Ολυμπία. Οι κάτοικοι της Ηλείας αποκαλούσαν αυτό το αρχιτεκτόνημα Αγνάπτου στοά. Πηγή για τις πληροφορίες αυτές αποτελεί ο Παυσανίας, στην περιγραφή του για την Άλτη της αρχαίας Ολυμπίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες
Αγμαλικίνη
Η αγμαλικίνη (ajmalicine), γνωστή και ως δ-γιοχιμπίνη ή raubasine, είναι φάρμακο που χρησιμεύει στην αντιμετώπιση της υπέρτασης. Ως χημική ένωση, η αγμαλικίνη είναι αλκαλοειδές που βρίσκεται στη φύση σε διάφορα είδη φυτών, όπως σε είδη του γένους Rauvolfia, στο Catharanthus roseus και Mitragyna speciosa. Ως φάρμακο, κυκλοφορεί με πολλές διαφορετικές εμπορικές ονομασίες, όπως Card-Lamuran, Circolene, Cristanyl, Duxil, Duxor, Hydroxysarpon, Iskedyl, Isosarpan, Isquebral, Lamuran, Melanex, Raunatin, Saltucin Co, Salvalion και Sarpan.
Το μόριο της αγμαλικίνης είναι παρόμοιο στη δομή του με εκείνα της γιοχιμπίνης, της ραουβολσίνης και άλλων παραγώγων της γιοχιμπάνης. `Οπως και η κορυνανθίνη, η αγμαλικίνη δρα ως α1-αδρενεργικός υποδοχέας, που ανταγωνίζεται τους α2-αδρενεργικούς υποδοχείς. Στις περισσότερες χώρες χορηγείται μόνο μετά από συνταγή γιατρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Ινδόλες Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες
Intrakat
Η Intrakat είναι κατασκευαστική εταιρία στην Ελλάδα με διεθνή παρουσία. Ως κάτοχος εργοληπτικού πτυχίου 7ης τάξης, η εταιρεία αναλαμβάνει κατασκευαστικά έργα μεγάλης κλίμακας, όπως τηλεπικοινωνιακά και περιβαλλοντικά έργα, καθώς και έργα υποδομών, κτιριακών εγκαταστάσεων, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και αξιοποίησης ακινήτων για το Δημόσιο και για τον ιδιωτικό τομέα.
Μεταξύ άλλων, η εταιρεία είχε αναλάβει την αναβάθμιση του αεροδρομίου της Πάρου και της Καρπάθου. Τον Μάρτιο του 2017 ανέλαβε από τη Fraport Greece το σχεδιασμό και την υλοποίηση των εργασιών ανακατασκευής, αναβάθμισης και επέκτασης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στην Ελλάδα.
Η Intrakat είναι μέλος της Intracom ενός από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς ομίλους τεχνολογίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Αγκνιέσκα Τσιλίνσκα
Η Άγκνες Μπάρμπαρα Τσιλινσκά, (γεννημένη στις 23 Μαΐου 1976 στο Γκντανσκ) είναι Πολωνή τραγουδίστρια, στιχουργός, χορεύτρια και ηθοποιός.
Κωνσταντίνος Γκίκας (βουλευτής)
Ο Κωνσταντίνος Γκίκας (1849 - 1889) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Αγκνιέσκα Τσιλίνσκα
Από το 1994 έως το 2003, ήταν ο κύριος τραγουδιστής του πολωνικού ροκ συγκροτήματος O.N.A. Από το 2003, τραγουδάει με το όνομα Τσιλίνσκα. Το 2004, κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που ονομάζεται Winna. Από το 2008, το ταλέντο Mam της σειράς Got Talent! Υπηρετεί ως ένορκος στην πολωνική έκδοση. Το 2009 κυκλοφόρησε ένα στούντιο άλμπουμ με τίτλο Modern Rocking, ακολουθούμενο από τους Forever Child (2016) και Pink Punk (2018).
Κωνσταντίνος Γκίκας (βουλευτής)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Υπηρέτησε ως έπαρχοςσε πολλά μέρη καθώς και πρώτος έπαρχος Καρδίτσας.
Αγκνιέσκα Τσιλίνσκα
Ιδιωτική ζωή
Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Krzysztof Krysiak, διευθυντής του τμήματος μάρκετινγκ της Sony Music, τον οποίο συνάντησε στο πάρτι του Robert Gawliński το 1996. Παντρεύτηκαν στο Γκντανσκ-Ολιβά στις 20 Απριλίου 2002, αλλά χώρισαν μετά από 16 μήνες γάμου. Λίγο αργότερα, άρχισε να συνεργάζεται με τον Marek, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν για μια διαφημιστική εταιρεία στο Sopot που σχεδίασε εξώφυλλα και αφίσες για το O.N.A. Παντρεύτηκαν το 2010. Έχουν ένα γιο, τον Ryszard (γεννημένο το 2006) και δύο κόρες: την Estera (γεννημένη στις 26 Δεκεμβρίου 2010) και την Krystyna (γεννημένη στις 8 Ιανουαρίου 2013)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί Κατηγορία:Πολωνές χορεύτριες Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Κωνσταντίνος Γκίκας (βουλευτής)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Μοναστήρι Τσουλέβι
Το Μοναστήρι Τσουλέβι του Αγίου Γεωργίου ( ჭულევის მონასტერი) είναι μία Γεωργιανή Ορθόδοξη μοναστική εκκλησία που βρίσκεται στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι στα νοτιοδυτικά της Γεωργίας. Το μοναστήρι Τσουλέβι βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κβαμπλιάνι, κοντά στην πόλη Αντιγένι στην ιστορική επαρχία Σάμτσχε. Η μονή είναι επίσης γνωστή ως Τσουλέ (ჭულე) και Τσουλέμπι (ჭულები). Ήδη από τον 11ο αιώνα ο χώρος φιλοξενούσε μια μοναστική κοινότητα, αλλά ήταν στα τέλη του 14ου αιώνα που κατασκευάστηκε το σημερινό οικοδόμημα για ένα σημαντικό θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο στη νότια Γεωργία. Μια επιγραφή στη μεσαιωνική γραφή ασομτραβούλι αποκαλύπτει ότι οι αγιογραφίες στο εσωτερικό του Τσουλέβι είναι έργο του καλλιτέχνη Άρσεν από το 1381. Στις τοιχογραφίες περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι προσωπογραφίες του τοπικού πριγκιπικού Οίκου των Ζακέλι που ήταν χορηγοί της μονής.
Το μοναστήρι Τσουλέβι έχει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με τις κοντινές και σύγχρονές του εκκλησίες Ζάρζμα και Σαπάρα, όπως το όλο τυπικό επίμηκες σχέδιο, τον εσωτερικό χώρο σε ορθογώνιο σχήμα χωρίς προεξέχοντα τμήματα, έναν θόλο που στηρίζεται πάνω στους τοίχους της Αγίας Τράπεζας και δύο σταυροειδείς κολώνες.
Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς, το μοναστήρι Τσουλέβι παράκμασε και μέχρι το 1595 είχε εγκαταλειφθεί εντελώς. Οι ντόπιοι, όσο ήταν ακόμα χριστιανοί τότε, διέσωσαν τις καμπάνες και άλλα αντικείμενα της εκκλησίας θάβοντάς τα στο παρακείμενο δάσος. Οι καμπάνες ανακαλύφθηκαν τυχαία κατά τη δεκαετία του '80 και δωρίστηκαν στο τοπικό μουσείο του Αχαλτσίχε, αλλά τελικά επιστράφηκαν στο μοναστήρι όταν αποκαταστάθηκε από την Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία τον Οκτώβριο του 1999.
Το 1935-36 μια ομάδα Ρώσων αρχιτεκτόνων προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να επισκευάσει την εκκλησία και πολλές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες χάθηκαν κατά τη διαδικασία. Τις δεκαετίες 1970 και 1980 έγινα άλλη μια προσπάθεια αποκατάστασης αλλά διακόπηκε. Μόνο το 2003 ξεκίνησαν συστηματικές εργασίες ανακατασκευής και από τότε το μοναστήρι έχει επισκευαστεί σε μεγάλο βαθμό.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ευρώπη
Α.Ο. Ελλάς Ποντίων
Ο Αθλητικός Όμιλος Ελλάς Ποντίων είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Αιγάλεω Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1983, φέρει για έμβλημα τον ποντιακό αετό και χρώματα το βυσσινί και το λευκό. Από την επίσημη του ίδρυση διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών που ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Από το 2008 διαθέτει και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ορυζομύλων Αιγάλεω, χωρητικότητας 240 θεατών.
Στο παρελθόν η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου έχει αγωνιστεί 4 φορές στη Δ΄ Εθνική (1993-94, 2009-10 και 2011-12). Η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου του συλλόγου το 2009-10 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική.
Ιστορία
thumb|left|100px|Έμβλημα της Ελλάς Ποντίων του 1977, όταν ήταν ανεπίσημο σωματείο. Το 1968 μια ομάδα Ελλήνων προσφύγων Ποντιακής καταγωγής από τη Ρωσία που κατοικούσε στην Καλλιθέα Αττικής, ίδρυσε το ανεξάρτητο ποδοσφαιρικό σωματείο '''Α.Ο. Ελλάς Ποντίων''' με έμβλημα τον ποντιακό αετό. Εμπνευστής του ονόματος ήταν ο Τσιλικίδης Γεώργιος. Το 1972 οι βασικοί συντελεστές του σωματείου εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Αιγάλεω και τη συνοικία "Ρώσικα" και εκεί το 1977 επανίδρυσαν τον ποδοσφαιρικό τους σύλλογο. Η Ελλάς Ποντίων δρούσε σαν ανεξάρτητο σωματείο σε διάφορα τουρνουά ανεξαρτήτων ομάδων και διάφορους φιλικούς αγώνες. Το 1983 αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο, με το έτος αυτό να αποτελεί και το επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου. Το 1987 έγινε επίσημα μέλος της Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 4480  και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς.
Γυναικείο ποδόσφαιρο
Η γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2008 από ντόπιες παίκτριες και ποδοσφαιρίστριες που ήρθαν από άλλα σωματεία. Εντάχθηκε στον 3ο Όμιλο της Β΄ κατηγορίας (σεζόν 2008-09), όπου τερμάτισε δεύτερη και στη συνέχεια κέρδισε την άνοδο στους αγώνες μπαράζ. Έτσι στην πρώτη της σεζόν ανέβηκε στην Α΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 2010-11 αγωνίστηκε στο νότιο όμιλο της Β΄ κατηγορίας, όπου τερμάτισε στην 3η θέση σε πέντε ομάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970 Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αιγάλεω
Χρήστος Χατζηπέτρος
Το ονοματεπώνυμο Χρήστος Χατζηπέτρος αναφέρεται στους:
Γκιζέλα Ξάνθης
Η Γκιζέλα  είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, το οποίο βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης με υψόμετρο 15 μέτρα σε απόσταση 12 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη και 9 χλμ. ΒΑ. από το Εύλαλο (έδρα του δήμου). Στα βόρεια του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός, δίπλα και νοτιοδυτικά είναι ο οικισμός Εξοχή (που παλιότερα ονομαζόταν Γκιζέλα) ενώ δίπλα και δυτικά η Νέα Αμισός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Εξοχής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στο Δήμου Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 184 κατοίκους.
Σημείωση
Η σημερινή Γκιζέλα μαζί με την σημερινή Εξοχή αποτελούσαν επί τουρκοκρατίας κοινό οικισμό με την ονομασία Γκιζέλα μέχρι το 1955 που μετονομάστηκε σε Εξοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Μεγάλο Περιστέρι Ιωαννίνων
Το Μεγάλο Περιστέρι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Μεγάλο Περιστέρι βρίσκεται κοντά στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Λάκμος ή Περιστέρι (τμήμα της οροσειράς της νότιας Πίνδου) σε υψόμετρο 914 μέτρα. Απέχει 40 χλμ. ΒΑ. από την πόλη των Ιωαννίνων (οδικά - μέσω Αμφιθέα και Σπόθοι) και 20 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο Μετσοβίτικος ποταμός και η Εγνατία Οδός. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 με την παλιά του ονομασία Μέγα Προσγόλι στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μεγάλο Περιστέρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Αμπελάκια, το Καστρί, το Καρυόφυτο, την Κερασιά και τις Μηλιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλου Περιστερίου της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 476 κατοίκους ενώ ως οικισμό 310.
Δείτε επίσης
Ο γειτονικός οικισμός Μικρό Περιστέρι αλλά και Περιστέρι στο Δήμο Πωγωνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Μπέισεχιρ
Το Μπέισεχιρ (τουρκικά: Beyşehir) είναι πόλη και διαμέρισμα της επαρχίας Ικονίου στην περιοχή Μεσογείου της Τουρκίας. Η πόλη βρίσκεται στη νοτιοανατολική όχθη της λίμνης Κάραλλις και χαρακτηρίζεται στα δυτικά και νοτιοδυτικά από τις απόκρημνες πλαγιές και τα δάση της οροσειράς του Ταύρου, ενώ μια εύφορη πεδιάδα, επέκταση της περιοχής της λίμνης, εκτείνεται προς τη νοτιοανατολική κατεύθυνση. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός του διαμερίσματος ήταν 118.144 κάτοικοι από τους οποίους οι 41.312 ζούσαν στην πόλη Μπέισεχιρ.
Κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, η πόλη είχε το όνομα Μίσθεια και Κλαυδιοκαισάρεια, και αποτελούσε πόλη της αρχαίας Λυκαονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Γεώργιος Κανούτας
Ο Γεώργιος Κανούτας (1849 - 1929) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα και σπούδασε ιατρική. Διετέλεσε δήμαρχος Τρικκαίων κατά τις περιόδους 1887 - 1891 και 1903 - 1914.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του 1885 και επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων σε αυτές του 1892, του 1899, του Δεκεμβρίου 1915 και του 1920.
Στην πόλη των Τρικάλων το όνομά του φέρει κεντρικός δρόμος της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Αεροδρόμιο Ταμπόρα
Το Αεροδρόμιο Ταμπόρα (αγγλ.: Tabora Airport / σουαχ.: Uwanja wa Ndege wa Tabora) IATA: TBO και ICAO: HTTB, είναι αεροδρόμιο που βρίσκεται στην κεντροδυτική Τανζανία και που εξυπηρετεί την Ταμπόρα. Βρίσκεται δε, 8 km (5,0 mi) νοτίως της πόλης.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση γίνεται μέσω του ασφαλτόδρομου από την Ταμπόρα προς τον δρόμο του χωριού Ντεμπέλουα (Ndembelwa) και στη συνέχεια σε έναν ασφαλτόδρομο τριών χιλιομέτρων προς το αεροδρόμιο. Δίπλα στο αεροδρόμιο, βρίσκεται η 202 Βάση Στρατιωτικής Διοίκησης Ταμπόρα (Tabora Command Military Base 202).
Ιστορικό
Η πρώην χωμάτινη λωρίδα του αεροδρομίου Ταμπόρα, βελτιώθηκε και επιμηκύνθηκε το 1942 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Πολεμική Αεροπορία της Νοτίου Αφρικής επέβλεπε τις εργασίες και κατασκεύασε το υπόστεγο και τον πύργο ελέγχου. Το αεροδρόμιο χρησίμευε ως σταθμός αναμετάδοσης για τις αερομεταφερόμενες προμήθειες και τα στρατεύματα που προορίζονταν για την Εκστρατεία στην έρημο της Βόρειας Αφρικής.
Εγκαταστάσεις
Ο διάδρομος 08 / 26 χρησιμοποιείται για την τροχοδρόμηση προς τον τερματικό σταθμό και το υπόστεγο· δεν υπάρχει ξεχωριστός διάδρομος τροχοδρόμησης. Ο υπάρχων χώρος στάθμευσης αεροσκαφών, έχει ασφαλτοτάπητα.
Το αεροδρόμιο έχει έναν τερματικό σταθμό με ξεχωριστό πυροσβεστικό κτήριο. Ο διευθυντής αεροδρομίου έχει το γραφείο του σε χωριστό κτήριο. Υπάρχουν ένα υπόστεγο, ένα γκαράζ αυτοκινήτων και ο Πύργος Ελέγχου. Η επιφάνεια του γκαράζ αυτοκινήτων είναι από χαλίκι. Υπάρχουν σχέδια να ασφαλτοστρωθεί ο κύριος διάδρομος προσαπογείωσης και ο χώρος στάθμευσης αεροσκαφών και να ξανά στρωθεί με χαλίκι ο εναλλακτικός διάδρομος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Τανζανία
Κόιντος Πετίλιος Σεριάλις
Ο Κόιντος Πετίλιος Σεριάλις [Καίσος Ρούφος], λατιν.: Quintus Petillius Cerialis [Caesius Rufus] (c. 30 μ.Χ. - μετά το 83 μ.Χ.),  ήταν Ρωμαίος στρατηγός και διοικητής, που υπηρέτησε στη Βρετανία κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βουδίκας και συνέχισε να συμμετέχει στους εμφύλιους πολέμους μετά το τέλος του Nέρωνα. Αργότερα συνέτριψε την εξέγερση του Γ. Ιουλίου Σίβιλις και επέστρεψε στη Βρετανία ως κυβερνήτης της.
Επειδή μάλλον διαδέχτηκε τον Καίσιο Νάσικα ως διοικητή της Λεγεώνας IX "Hispana", και δεδομένου ότι τα αδέλφια συχνά τοποθετούνται διαδοχικά στο ίδιο αξίωμα, ο Άντονυ Μπρίρλεϋ προτείνει ότι ο Σεριάλις ήταν ο νεότερος αδελφός του Νασίκα και είχε υιοθετηθεί από τον Πετίλιο Ρούφο, ο οποίος ήταν γνωστός ως ο πραίτορας του 28 μ.Χ. Ωστόσο, στη μονογραφία του στις πρακτικές ονοματολογίας στους πρώτους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Όλι Σαλόμις υποστηρίζει ότι ο Σεριάλις ήταν στην πραγματικότητα ο βιολογικός γιος του Πετίλιου Ρούφου από μία γυναίκα που ονομάζεται Καισία, η οποία μπορεί να ήταν κόρη ενός Καισίου Σεριάλις, επομένως ο Καίσιος Σεριάλις δεν θα ήταν ο αδελφός του, "αλλά στενός συγγενής του".
Εμφύλιος πόλεμος
Ως γαμπρός του Βεσπασιανού, ο Σεριάλις έγινε όμηρος από τον Βιτέλλιο το 69, κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων του έτους των τεσσάρων Αυτοκρατόρων. Ο Σεριάλις κατάφερε να δραπετεύσει μεταμφιεσμένος ως αγρότης και προσχώρησε στο στρατό των Φλαβίων. Ήταν ένας από τους ηγέτες ιππικού, που κατέκτησε τη Ρώμη για τον Βεσπασιανό, που πλησίαζε. Ο ρόλος του ήταν να εισέλθει στη Ρώμη μέσω της περιοχής των Σαβίνων κατά μήκος της via Salaria.
Αυτή η επιτυχία και το ότι ο Σεριάλις ήταν πιστός προς τον Αυτοκράτορα, έκαναν τον Βεσπασιανό να του δώσει τη διοίκηση της Λεγεώνας XIV "Gemina", που τότε στάθμευε στη δύσκολη επαρχία της Έσω Γερμανίας. Και πάλι ο Σεριάλις έπρεπε να αντιμετωπίσει μία τοπική εξέγερση, αυτή των Μπατάβι, στην οποία οι τοπικές φυλές με επικεφαλής τον Γ. Ιούλιο Σίβιλις, έναν εκρωμαϊσμένο πρίγκιπα, πολιόρκησαν δύο Ρωμαϊκές λεγεώνες στο Ξάντεν. Ο Σεριάλις ήταν και πάλι επιτυχής και έλαβε τιμές από τον Βεσπασιανό, όπως το ότι έγινε για πρώτη φορά ύπατος.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Το 71, ο Σεριάλις διορίστηκε κυβερνήτης της Ρωμαϊκής Βρετανίας, φέρνοντας μαζί του τη Λεγεώνα II "Adiutrix" στην επαρχία. Υποστηρίχθηκε από τον Γναίο Ιούλιο Αγρίκολα, διοικητή της Λεγεώνας XX "Valeria Victrix".
Ως κυβερνήτης, ο Σεριάλις αγωνίστηκε εναντίον των Μπριγκάντι της βόρειας Αγγλίας. Το 74, ο Σεριάλις εγκατέλειψε τη Βρετανία. Ένα στρατιωτικό δίπλωμα με ημερομηνία 21 Μαΐου 74 βεβαιώνει, ότι ήταν ύπατος για δεύτερη φορά με συνύπατο τον Τίτο Κλόδιο Έπριο Μάρκελο.
Σύμφωνα με τη Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια του 1911, "ο Tάκιτος λέει ότι ο Σεριάλις ήταν ένας τολμηρός στρατιωτικός και όχι ένας προσεκτικός στρατηγός και προτικμούσε να διακινδυνεύσει τα πάντα για το ζήτημα μίας και μόνο σύρραξης. Είχε μία φυσική ευγλωττία, που προσέλκυε εύκολα τους στρατιώτες του. Η πίστη του στους ανωτέρους του ήταν αμετάβλητη".
Αεροδρόμιο Λίμνης Μανυάρα
Το Αεροδρόμιο Λίμνης Μανυάρα (αγγλ.: Lake Manyara Airport / σουαχ.: Uwanja wa ndege wa Ziwa Manyara) IATA: LKY και ICAO: HTLM, είναι ένα αεροδρόμιο το οποίο εξυπηρετεί το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μανυάρα (Lake Manyara National Park) στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας.
Κόιντος Πετίλιος Σεριάλις
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δομιτίλλα τη Νεότερη π.45-π.66, κόρη του Τ. Φ. Βεσπασιανού Ρωμαίου Αυτοκράτορα και είχε τέκνο:
Αεροδρόμιο Λίμνης Μανυάρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Τανζανία
Κλούσινο
Το Κλούσινο (Клу́шино) είναι ένα χωριόe στην Όμπλαστ του Σμολένσκ, Ρωσία. Βρίσκεται στον παλιό δρόμο μεταξύ Vyazma και Mozhaysk, όχι μακριά από το Γκιάτσκ (που τώρα ονομάζεται Γκαγκάριν), και ήταν η τοποθεσία μιας σημαντικής μάχης κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Μοσχοβίτικου Πόλεμου (1605-1618).
Το χωριό είναι περισσότερο γνωστό σαν η γενέτειρα του Γιούρι Γκαγκάριν, του πρώτου Σοβιετικού αστροναύτη και του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα, ο οποίος γεννήθηκε το 1934. Το σπίτι του Γκαγκάριν έχει μετατραπεί σε μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρωσίας
Κωνσταντίνος Χατζηπέτρος
Ο Κωνσταντίνος (Κοκός) Χατζηπέτρος (1862 - 1904) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ευθύμιου Χατζηπέτρου. Αδερφός του ήταν ο Χρήστος Χατζηπέτρος. Σπούδασε νομικά.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του 1890, η εκλογή του, όμως ακυρώθηκε στη συνέχεια, και επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων σε αυτές του 1892, του 1895, του 1899 και του 1902.
Κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικής συνεδρίασης ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με τον Σπυρίδωνα Στάη με αποτέλεσμα να λύσουν τις διαφορές τους σε μονομαχία κατά την οποία ο Στάης σκότωσε τον Χατζηπέτρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Απιδέα Λακωνίας
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Απιδέα Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 259 μέτρων και έχει πληθυσμό 502 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1940, ονομαζόταν Απιδιά.
Χάρτης
<mapframe latitude="36.929311" longitude="22.770538" zoom="12" width="1000" height="370" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας
μικρογραφία|Γυμναστήριο Το Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας είναι πάρκο στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην Αττική. Βρίσκεται στο Βόρειο τμήμα του δήμου, στα σύνορα με την Νέα Ιωνία και καλύπτει μία έκταση 420 στρεμμάτων. Οι πρώτες δενδροφυτεύσεις ξεκίνησαν το 1914 και έκτοτε έχουν γίνει αρκετές δενδροφυτεύσεις μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης. thumb|250px|Η λίμνη στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας thumb|250px|Η πύλη του Άλσους Στο Άλσος συναντά κανείς πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας, μονοπάτια, ποδηλατόδρομους και χώρους άθλησης. Από το 1959 λειτουργεί θερινός κινηματογράφος, ενώ το 1956 εγκαταστάθηκε μετεωρολογικός σταθμός της ΕΜΥ και το 1955 δημιουργήθηκε ζωολογικός κήπος, ο οποίος όμως σταμάτησε να λειτουργεί το 1997.
Το 1966 ολοκληρώθηκε η κατασκευή της Λίμνης του Άλσους, η οποία αποτελεί σημαντικό κομμάτι του ακόμα και σήμερα.
Γήπεδο Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Στο νότιο άκρο του Άλσους βρίσκεται ιστορικά (από το 1926) η έδρα της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως. Μεταξύ του 1930 και του 2003 στο σημείο βρισκόταν το Στάδιο Νίκος Γκούμας. Το νέο γήπεδο, η Αγιά Σοφιά, εγκαινιάστηκε στο ίδιο σημείο το 2022.
Μετεωρολογικός Σταθμός
Εγκαταστάθηκε στον χώρο του Άλσους το 1956 από την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία αλλά η λειτουργία του σταμάτησε το 2010. Άρχισε να επαναλειτουργεί την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, παράλληλα με τον αυτόματο μετεωρολογικό σταθμό.
Ζωολογικός κήπος
Η συγκέντρωση των ζώων στον χώρο του Άλσους ξεκίνησε το 1955, ο ζωολογικός κήπος όμως εγκαινιάστηκε στις 25 Μαΐου 1986. Λειτούργησε μέχρι το 1997, όπου απομακρύνθηκε το τελευταίο άγριο ζώο, ένα λιοντάρι, ενώ όλες οι αρκούδες είχαν μεταφερθεί στο Νυμφαίο από το 1995. Στη συνέχεια ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση αδέσποτων ζώων.
Λίμνη Άλσους
Η λίμνη με τον χαρακτηριστικό ανεμόμυλο και τα σιντριβάνια, κατασκευάστηκε το 1966, δέκα χρόνια μετά την έγκριση της κατασκευής της, ενώ περιφράχθηκε το 1959. Στο χώρο της λίμνης δημιουργήθηκε το 1976 τουριστικό περίπτερο. Στο άλσος λειτουργούσαν συνολικά δεκατρία τέτοια περίπτερα, όμως το 2012 τα δύο είχαν πυρπολυθεί ενώ τα υπόλοιπα ήταν κλειδωμένα.