cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλινόρθωση των Βουρβόνων (Ισπανία)
Η βασιλεία του Αλφόνσου ΙΓ΄ και η κρίση του συστήματος (1898-1923)
Τα προβλήματα στο Μαρόκο επιδεινώθηκαν όταν το 1921 ένας στρατός ντόπιων επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στον ισπανικό στρατό και, χάρη στην ικανότητα του Μαροκινού οπλαρχηγού Αμπντ-Αλ-Κριμ, να τον εκμηδενίσει ουσιαστικά στη Μάχη του Αννουάλ και να προελάσει σχεδόν μέχρι τη Μελίγια. Αυτή η ισπανική ήττα, οφειλόμενη κυρίως στον κακό σχεδιασμό, καταλογίστηκε στους υψηλούς αξιωματούχους του στρατού, και προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στο στράτευμα που ένιωσε προδομένο, καθώς ο στρατός είχε διαταχθεί να προχωρήσει στο εσωτερικό χωρίς να διαθέτει τα μέσα να καταλάβει αυτή τη δύσκολη περιοχή.
Ο τελευταίος χρόνος (1930-1931)
Ο Αλφόνσος ΙΓ΄, σε μια προσπάθεια να επιστρέψει σταδιακά στο προηγούμενο σύστημα και να ανακτήσει το κύρος του, έδωσε εντολή στον στρατηγό Ντάμασο Μπερενγκέρ να σχηματίσει κυβέρνηση. Η αποτυχία υπήρξε πλήρης, καθώς ο βασιλιάς θεωρούνταν υποστηρικτής της δικτατορίας, ενώ όλο και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις ζητούσαν την εγκαθίδρυση δημοκρατίας. Ο Μπερενγκέρ παραιτήθηκε και ο βασιλιάς ανέθεσε την εντολή στον ναύαρχο Χουάν Μπαουτίστα Αθνάρ. Ο Αθνάρ ανακοίνωσε την διεξαγωγή τοπικών εκλογών στις 12 Απριλίου 1931 με σκοπό να ικανοποιήσει τους δημοκρατικούς και τους αντιμοναρχικούς, να αντικαταστήσει τις τοπικές κυβερνήσεις τις δικτατορίας και σταδιακά να επανεισαγάγει την παλινόρθωση.
Μολονότι οι μοναρχικοί δεν είχαν χάσει όλους τους υποστηρικτές τους, τα αντιμοναρχικά και τα σοσιαλιστικά κόμματα σημείωσαν σημαντικές επιτυχίες σε μεγάλες πόλεις. Ακολούθησαν διαδηλώσεις και ταραχές στους δρόμους, που απαιτούσαν την κατάργηση της μοναρχίας. Ο στρατός διακήρυξε ότι δεν θα υπερασπιστεί τον βασιλιά και αυτός στις 14 Απριλίου εγκατέλειψε την Ισπανία. Ανακηρύχθηκε αμέσως η Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία και ανέλαβε την προσωρινή της κυβέρνηση ο Νιθέτο Αλκαλά-Θαμόρα.
Over the Rainbow
Το Over the Rainbow (συχνά αναφέρεται και ως Somewhere over the Rainbow) είναι μία μπαλάντα του Χάρολντ Άρλεν, σε στίχους Γιπ Χάρμπεργκ, που συμπεριλήφθηκε στην ταινία Ο Μάγος του Οζ, του 1939. Τραγουδήθηκε πρώτη φορά από την Τζούντι Γκάρλαντ. Το τραγούδι κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού κι έκτοτε έγινε το σήμα κατατεθέν τραγούδι, της Τζούντι Γκάρλαντ. Το τραγούδι στη λίστα AFI's 100 Years...100 Songs, τοποθετήθηκε στην πρώτη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1939 Κατηγορία:Τραγούδια βραβευμένα με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Μανζά
Η Μανάζ ή Μανζά είναι κωμόπολη και πρώην δήμος στην νομός Δυρραχίου στην δυτική Αλβανία. Στην διοικητική μεταρρύθμιση του 2015 η Μανζά έγινε υποδιαίρεση του δήμου του Δυρραχίου. Το 2011 η Μανζά είχε πληθυσμό 6.652 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Φράνσις Σμιθ (αγνοούμενο πρόσωπο)
Η Φράνσις Σμιθ (Frances St. John Smith) (1910–1928) ήταν μια πρωτοετής φοιτήτρια του Κολέγιου Σμιθ η οποία εξαφανίστηκε τον Ιανουάριο του 1928. Το πτώμα της βρέθηκε στις 29 Μαρτίου του 1929 στον Ποταμό Κονέκτικατ, κοντά στο Longmeadow, Μασαχουσέτη.
Το πτώμα της Σμιθ αναγνωρίστηκε από το χαρακτηριστικό μέτωπο και από το ύψος, 1.67 με 1.70, τα οποίο ταίριαζαν με τα χαρακτηριστικά της Σμιθ. Αναφορές από την Νέα Υόρκη δήλωσαν ότι οι γονείς της Σμιθ δυσφήμησαν την ταυτοποίηση του πτώματος. Ένας φίλος από το Κολέγιο Σμιθ επιβεβαίωσε ότι η Σμιθ φορούσε ένα ασημένιο μασελάκι για να ισιώσει τα δόντια της, παρόμοιο με ένα που βρήκαν οι αρχές στο στόμα του σώματος. Ο οδοντίατρος της Σμιθ ήταν επίσης σε θέση να παρέχει την οδοντικά εξαρτήματά της τα οποία αντιστοιχούσαν με το πτώμα.
Η αναζήτηση για την Σμιθ έφτασε και σε μοναστήρια στο Κεμπέκ του Καναδά και στο Παρίσι της Γαλλία, όπου διέμενε η θεία της.
Η Σμιθ είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Wildwood στο Amherst της Μασαχουσέτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί
SlideShare
250px|μικρογραφία|Το λογότυπο του SlideShare Το SlideShare είναι αμερικανική υπηρεσία φιλοξενίας επαγγελματικού περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων παρουσιάσεων, γραφημάτων, εγγράφων και βίντεο. Ανήκει στην Scribd. Οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να ανεβάζουν αρχεία ιδιωτικά ή δημόσια σε μορφή PowerPoint, Word, PDF ή OpenDocument. Στη συνέχεια, το περιεχόμενο μπορεί να προβληθεί στον ίδιο τον ιστότοπο, σε κινητές συσκευές ή να ενσωματωθεί σε άλλους ιστότοπους. Το SlideShare παρέχει επίσης στους χρήστες τη δυνατότητα να βαθμολογούν, να σχολιάζουν και να μοιράζονται το μεταφορτωμένο περιεχόμενο. Ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου 2006. Η εταιρεία εξαγοράστηκε από το LinkedIn το 2012, και στη συνέχεια από τη Scribd το 2020.
Το 2018 αριθμούσε 80 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες μηνιαίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό
Σιλανίων ο Αθηναίος
Ο Σιλανίων ήταν διάσημος γλύπτης του 4ου αιώνα π.Χ. από την Αθήνα, και πιθανή καταγωγή από τα Μέγαρα. Αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο πως η πιο ενεργή του περίοδος ήταν μεταξύ του 328-325 π.Χ. στο διάστημα της 113ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων, ενώ αναφέρει επίσης πως ο Σιλανίωνας δεν μαθήτευσε με κάποιον διάσημο δάσκαλο.
Έργα
Άλλα έργα που του αποδίδονται είναι διάφορα γλυπτά με παραστάσεις μυθολογικών προσώπων, όπως του Αχιλλέα, Άρη και Θησέα.
Έγραψε επίσης πραγματεία σχετικά με τις αναλογίες, αναφορά στην οποία έκανε ο Βιτρούβιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Αγγοφόρος
Περιγραφή
Τα περισσότερα από τα είδη των αγγοφόρων είναι δέντρα και έχουν τραχύ φλοιό εκτός από το είδος A. costata. Τα νεαρά φύλλα διαφέρουν από τα ενήλικα στο ότι είναι χνουδωτά και αναπτύσσουν ελαιοφόρους αδένες. Αλλά τόσο τα νεαρά όσο και τα ώριμα φύλλα είναι διατεταγμένα σε αντιθετικά ζεύγη, με τα ώριμα να μην έχουν συνήθως χνούδι και να είναι πιο ανοικτόχρωμα στην πλευρά τους που στρέφεται προς το έδαφος. Τα άνθη εκφύονται διατεταγμένα σε ομάδες των τριών ή των επτά. Το κάθε άνθος έχει 4 ή 5 μικρά σέπαλα, που έχουν εκφυλισθεί σε μικρές προεκβολές στο χείλος ανθικού κυπέλλου (υπανθίου). Ισάριθμα είναι και τα στρογγυλευμένα πέταλα, που αλληλοεπικαλύπτονται. Οι στήμονες εκφύονται σπονδυλοειδώς και έχουν υπόλευκο χρώμα. Αντίθετα με τον ευκάλυπτο και την κορυμβία, τα πέταλα δεν είναι συνενωμένα με τα σέπαλα ώστε να σχηματίζουν μια κυπελλοειδή καλύπτρα. Ο καρπός είναι και χαρτώδης ή λεπτή ξυλοειδής χνουδωτή κάψα με γραμμωτές προεξοχές κατά μήκος.
Ταξινομική
Το γένος Angophora περιγράφηκε επιστημονικώς για πρώτη φορά το 1797 από τον Ισπανό βοτανολόγο Αντόνιο Χοσέ Καβανίγιες στο βιβλίο του Icones et Descriptiones Plantarum.
Καλλιέργεια και χρήσεις
Είδη της αγγοφόρου μπορούν να ευδοκιμήσουν και στην Ελλάδα, ενώ βορειότερα στην Ευρώπη καλλιεργούνται μέσα σε θερμοκήπια. Το ξύλο της αγγοφόρου είναι ελαφρό, αλλά και πολύ στερεό, κατάλληλο για έπιπλα.
Το γένος είναι πολύ συγγενικό με τα γένη κορυμβία (Corymbia) και ευκάλυπτος, με τα τρία γένη να αποκαλούνται συχνά «ευκάλυπτοι» και να κυριαρχούν σε πολλά οικοσυστήματα της Αυστραλίας. Οι ταξινομιστές έχουν εξ αρχής αναγνωρίσει τις σχέσεις μεταξύ των γενών, αλλά δεν έχουν συμφωνήσει σε ένα ταξινομικό σχήμα. Ορισμένοι έχουν προτείνει να συγχωνευθούν τα γένη Angophora και Corymbia στο γένος Eucalyptus ως υπογένη αυτού, κάτι που απορρίφθηκε αμέσως από άλλους. Μερικοί συνεχίζουν να συζητούν το θέμα.
Είδη της αγγοφόρου επονομάζονταν «μηλιές» από τους πρώτους Ευρωπαίους εποίκους, που θεωρούσαν ότι, σε σχέση με τους ευκαλύπτους, έμοιαζαν περισσότερο με μήλιές. Κάποια είδη είναι ακόμα και σήμερα γνωστά κοινώς ως «μηλιές».
Είδη
Ακολούθως παρατίθεται κατάλογος των ειδών της αγγοφόρου που γίνονται δεκτά από την «Australian Plant Census» (Μάρτιος του 2020):
Πηγές
Κατηγορία:Μυρτοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αυστραλίας
Κάστρο της Ιτσινομίγια
Το Κάστρο της Ιτσινομίγια είναι ένα κάστρο στην κορυφή του βουνού στην Τοκουσίμα της Ιαπωνίας.
Ιστορία
Χτισμένο το 1338, το κάστρο χτίστηκε σε μια στρατηγικής σημασίας τοποθεσία, με ένα ποτάμι μπροστά και πάνω σε ένα βουνό, και τα δύο χαρακτηριστικά του δίνουν κάποια προστασία ως φυσική άμυνα. Κατασκευάστηκε αρχικά από τη φυλή Οσαγκαβάρα, η οποία διορίστηκε να κυβερνά τον τομέα Άβα. Στη σύγκρουση μεταξύ του αυτοκράτορα ΓκοΝτάιγκο και του Ασικάγκα Τακαούτζι, του ιδρυτή του σογκουνάτου Μουρομάτσι, οι Οσαγκαβάρα υποστήριξαν τον Αυτοκράτορα. Με την ήττα του, οι Οσαγκαβάρα έχασαν το κάστρο, το οποίο στη συνέχεια δόθηκε στη φυλή Ιτσινομίγια.
Από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα, γενιές της οικογένειας Ιτσινομίγια κυβέρνησαν το κάστρο. Ο Χατσισούκα Ιεμάσα έγινε κύριος του κάστρου μετά από αυτό. Το κάστρο διαλύθηκε το 1615. Ήταν ένα κάστρο στην κορυφή του λόφου και χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία που αρχικά βρισκόταν το Κάστρο Ιτσινομίγια. Σε μια σύγκρουση μεταξύ του Motochika Chosokabe και των Miyoshi, παρόλο που οι Ιτσινομίγια  1φτον υποστήριξαν, ο Motochika δεν εμπιστεύτηκε τη φυλή και αφαίρεσε το κάστρο από τον έλεγχό τους, ελέγχοντάς το άμεσα ο ίδιος. Το κάστρο τελικά κατεδαφίστηκε υπό την πολιτική του Ikkoku Ichijyo Rei, ή «ένας θόλος ένα κάστρο κανόνας» του 1615.
Εκστρατεία Σικόκου
Το 1585, ο Toyotomi Hideyoshi ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον του Chosokabe Motochika και της φυλής του. Ο Hideyoshi βάδισε με 100.000 στρατιώτες εναντίον του Motochika, ο οποίος είχε 40.000. Ο Toyotomi Hidenaga, ο μικρότερος αδελφός, οδήγησε 40.000 στρατιώτες να πολιορκήσουν το κάστρο. Αφού αρχικά του επιτέθηκαν, στη συνέχεια κινήθηκαν για να καταστρέψουν την πηγή νερού για το κάστρο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήταν υπεράριθμοι και δεν είχαν παροχή νερού, το κάστρο παραδόθηκε στην Toyotomi. Με την παράδοση του κάστρου, ο ίδιος ο Chosokabe Motochika παραδόθηκε. Η μάχη γύρω από το κάστρο ήταν το κεντρικό μέρος της εκστρατείας.
Τρέχουσα τοποθεσία
Επί του παρόντος, τα περισσότερα από τα ερείπια του κάστρου που σώζονται ακόμη είναι μερικοί τοίχοι και σκαλοπάτια. Ο χώρος έχει σήμανση και είναι προσβάσιμος για τους τουρίστες.
Κατάλογος κυβερνητών των βρετανικών αποικιών της Νότιας Αφρικής
Το λήμμα παρουσιάζει τους κυβερνήτες των βρετανικών αποικιών της Νότιας Αφρικής. Περιλαμβάνουν την περίοδο από το 1797 έως το 1910, όταν η σημερινή Νότια Αφρική ήταν διαιρεμένη σε τέσσερις βρετανικές αποικίες (Αποικία του Ακρωτηρίου, Αποικία του Νατάλ, Αποικία του Οράγγη και Αποικία του Τράνσβαλ).
Όταν οι αποικίες έπαψαν να υπάρχουν, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας της Ένωσης της Νότιας Αφρικής, η περιοχή διαιρέθηκε σε τέσσερις επαρχίες της Ένωσης: Επαρχία του Ακρωτηρίου, Επαρχία του Νατάλ, Επαρχία της Ελεύθερης Πολιτείας του Οράγγη και Επαρχία του Τράνσβαλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής
Τζουλιέτα Μασίνα
Η Τζούλια Άννα (Τζουλιέτα) Μασίνα (ιταλικά: Giulia Anna "Giulietta" Masina, 22 February 1921 – 23 March 1994) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της ως Τζελσομίνα στο Λα στράντα (1954) και ως Καμπίρια στο Οι νύχτες της Καμπίρια (1957). Ο ιστορικός του κινηματογράφου Πίτερ Μποντανέλα περιέγραψε τη δουλειά της Μασίνα ως "αριστοτεχνική" και "αλησμόνητη", ενώ ο Τσάρλι Τσάπλιν, με τον οποίο συχνά παραλληλίζεται, είπε για κείνη ότι ήταν "η ηθοποιός που τον συγκινούσε περισσότερο".
Τόσο το La Strada όσο και Οι νύχτες της Καμπίρια κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Και για τις δύο ταινίες ο Φελίνι έλεγε ότι είχε εμπνευστεί από την «ανθρωπιά» της Μασίνα.
Βιογραφία
Η Τζιούλια Άννα Μασίνα, το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς της, γεννήθηκε στο Σαν Τζόρτζιο ντι Πιάνο, κοντά στη Μπολόνια. Ο πατέρας της ήταν βιολιστής και η μητέρα της δασκάλα. Όταν η Μασίνα ήταν τεσσάρων ετών, ο θείος της την πήγε να συναντήσει τον θεατρικό συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλλο, ο οποίος αργότερα θα κέρδιζε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν πέθανε αυτός ο θείος, η χήρα του, θεία της Μασίνα, ρώτησε τους γονείς της Μασίνα αν της επιτρέπουν να πάει στη Ρώμη να μείνει μαζί της. Οι γονείς της Μασίνα συμφώνησαν, εν μέρει επειδή πίστευαν ότι στη Ρώμη η Μασίνα θα πετύχαινε περισσότερο στις τέχνες, στις οποίες ήδη επιδείκνυε μοναδικό ταλέντο.
Η Μασίνα παρακολούθησε ένα σχολείο του τάγματος των Ουρσουλινών και έκανε μαθήματα φωνής, πιάνου και χορού. Οι πρώτες της εμπειρίες στην υποκριτική έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ήταν μέλος του πανεπιστημιακού θεατρικού τμήματος του Gruppi Universitari Fascisti της Ρώμης. Αποφοίτησε με πτυχίο στη λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης. Άρχισε να εργάζεται ως ηθοποιός φωνής στο ραδιόφωνο κατά τη διάρκεια του πολέμου, κάτι που της απέφερε περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερη φήμη από την υποκριτική. Ως καλλιτέχνιδα του ραδιοφώνου, η Μασίνα γνώρισε τον Φεντερίκο Φελίνι, όταν ήταν σεναριογράφος ραδιοφωνικών εκπομπών. Παντρεύτηκαν το 1943 και λίγους μήνες αργότερα η Μασίνα υπέστη αποβολή αφού έπεσε από μια σκάλα. Το 1944, έμεινε ξανά έγκυος. Ο Πιερφεντερίκο (με το παρατσούκλι Φεντεριτσίνο) γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1945 αλλά πέθανε από εγκεφαλίτιδα 11 ημέρες αργότερα. Η Μασίνα και ο Φελίνι δεν έκαναν άλλα παιδιά.
Καριέρα
Δουλεύοντας μαζί με τον σύζυγό της, η Μασίνα έκανε τη μετάβαση από το ραδιόφωνο στην οθόνη. Οι μισές από τις ιταλικές ταινίες της, οι πιο επιτυχημένες της, είτε γράφτηκαν είτε σκηνοθετήθηκαν από τον σύζυγό της. Η Μασίνα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με έναν μικρό ρόλο στο Αυτοί που έμειναν ζωντανοί (Paisà) του Ρομπέρτο Ροσελίνι (1946), όπου ο Φελίνι ήταν ένας από τους σεναριογράφους. Έλαβε τα πρώτα της εύσημα στην οθόνη στην ταινία του Αλμπέρτο Λατουάντα Η πόλη των οργίων (Senza pietà, 1948), το οποίο ήταν μια σεναριακή προσαρμογή του Φελίνι.
Η Μασίνα πρωταγωνίστησε με τον Άντονι Κουίν στην ταινία του Φελίνι Λα στράντα (1954), υποδυόμενη ένα μέλος περιοδεύοντος τσίρκου. Κέρδισε Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία της στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Οι νύχτες της Καμπίρια (1957) του Φελίνι, όπου έπαιζε μια πόρνη που υπομένει τις τραγωδίες και τις απογοητεύσεις της ζωής με αθωότητα και με καρτερία βιβλικών διαστάσεων. Η ταινία έλαβε Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Σε μια κριτική της εφημερίδας New York Times το 1998, η Τζάνετ Μάσλιν έγραψε ότι υπάρχει περισσότερη «χάρη και θάρρος» στην ερμηνεία της Μασίνα από ό,τι «σε όλες τις φαντασμαγορικές υπερπαραγωγές που έχει να προσφέρει το Χόλιγουντ». μικρογραφία| Η Μασίνα το 1960 Η καριέρα της Μασίνα καταστράφηκε από την κριτική και εισπρακτική αποτυχία της ταινίας Τα δάκρυα κυλούν μετά τα μεσάνυχτα (Das kunstseidene Mädchen, 1960) σε σκηνοθεσία Ζιλιέν Ντιβιβιέ. Στη συνέχεια, αφοσιώθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στην προσωπική της ζωή και στον γάμο της. Ωστόσο, δούλεψε ξανά με τον Φελίνι στην Ιουλιέτα των πνευμάτων (Giulietta degli spiriti, 1965), ταινία η οποία κέρδισε Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Η Μασίνα έπαιξε στο Η τρελή του Σαγιό (The Madwoman of Chaillot, 1969), την πρώτη της ταινία στα αγγλικά, στην οποία πρωταγωνιστούσε και η Κάθριν Χέπμπορν. Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, κατά τις οποίες δούλεψε σποραδικά μόνο στην τηλεόραση, η Μασίνα εμφανίστηκε στην ταινία του Φελίνι Τζίντζερ και Φρεντ (Ginger e Fred, 1986) με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Στην ταινία, οι πρωταγωνιστές υποδύονται τους Ιταλούς μίμους των Φρεντ Αστέρ και Τζίντζερ Ρότζερς που ξανασμίγουν για ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα. Στη συνέχεια, απέρριψε διάφορες προτάσεις για να φροντίσει την εύθραυστη υγεία του συζύγου της. Η τελευταία της ταινία ήταν το Aujourd'hui peut-être... (1991) του Ζαν-Λουί Μπερτουτσελί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Μασίνα παρουσίασε τη δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή Lettere aperte, στην οποία απαντούσε σε αλληλογραφία ακροατών της. Οι επιστολές αυτές δημοσιεύτηκαν τελικά σε βιβλίο. Από τη δεκαετία του 1970 εμφανιζόταν στην τηλεόραση.
Θάνατος
Η Μασίνα πέθανε από καρκίνο στις 23 Μαρτίου 1994 σε ηλικία 73 ετών, πέντε μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της στις 31 Οκτωβρίου 1993. Στην κηδεία της, ζήτησε από τον τρομπετίστα Μάουρο Μάουρ να παίξει το "La Strada" του Νίνο Ρότα, ένα χαρακτηριστικό μοτίβο από την ομότιτλη ταινία. Αυτή και ο Φελίνι ενταφιάστηκαν μαζί στο νεκροταφείο του Ρίμινι σε έναν τάφο που κοσμείται από ένα έργο του γλύπτη Αρνάλντο Πομοντόρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νάστρο ντ' Αρτζέντο
Όλαφ Β΄ της Δανίας
Ο Όλαφ Β΄ της Δανίας ή Όλαφ Χάακορσον (Oluf 2., 1370 - 3 Αυγούστου 1387) ως βασιλιάς της Δανίας αναφέρεται ως Όλαφ Β΄ (1375 - 1387) και ως βασιλιάς της Νορβηγίας αναφέρεται ως Όλαφ Δ΄ (1380 - 1387) ήταν γιος του Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας και της Μαργαρίτας της Δανίας, εγγονός από πατέρα του βασιλιά Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας και εγγονός από μητέρα του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας κάτι που του έδωσε δικαιώματα στους θρόνους της Δανίας και της Σουηδίας.
Διάδοχος του θρόνου της Δανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας
Όταν πέθανε ο από μητέρα παππούς του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας (1375) ο 5χρονος Όλαφ ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Δανίας με τη μητέρα του Μαργαρίτα κηδεμόνα την περίοδο που ήταν ανήλικος, παράλληλα κλήθηκε μνηστήρας του θρόνου της Σουηδίας από τον Αλβέρτο του Μεκλεμβούργου ο οποίος είχε ανατρέψει τον από πατέρα παππού του Μάγκνους Δ΄. Στο βασίλειο του στη Δανία περιλαμβάνονταν και οι πόλεις της Σκανίας που ήταν υπό τον έλεγχο της Χανσεατικής Ένωσης με τη Συνθήκη του Στράλσουντ (1370), η Μαργαρίτα υπέγραψε ένα καταστατικό κηδεμονίας του μέχρι την εποχή που ο Όλαφ γίνει 15 ετών και αναγκάστηκε να επιστρέψει περιοχές που είχε κατάσχει ο πατέρας της Βάλντεμαρ Δ΄.
Πρόωρος θάνατος του Όλαφ
Με τον θάνατο του πατέρα του (1380) τον διαδέχθηκε σε ηλικία 10ετων στη Νορβηγία, από τότε η Δανία και η Νορβηγία ήταν το ίδιο στέμμα με τον βασιλιά να εδρεύει στη Δανία μέχρι το 1814 που η Νορβηγία ανεξαρτητοποιήθηκε. Οι λαοί της Δανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας είχαν στηρίξει πολλές ελπίδες στον μικρό Όλαφ που πέθανε πολύ πρόωρα και αιφνίδια σε ηλικία 17 χρονών, τάφηκε στο αβαείο του Σόρο μαζί με τον παππού του Μάγκνους και αργότερα τη μητέρα του, ο τρόπος θανάτου του έδωσε τροφή σε φήμες ότι δηλητηριάστηκε από τη μητέρα του για να κρατήσει μόνη της την εξουσία, οι φήμες αυτές στάθηκαν αιτία να δημιουργηθεί αργότερα ο μύθος του πλαστού Όλαφ. Μετά τον πρόωρο θάνατο του η μητέρα του Μαργαρίτα ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Δανίας, στη συνέχεια βασίλισσα της Νορβηγίας ενώ μετά την ανατροπή του σφετεριστή Αλβέρτου ανακηρύχθηκε και βασίλισσα της Σουηδίας (1389), στις 13 Ιουνίου 1397 η μητέρα του κατάφερε να ενώσει όλα τα Σκανδιναβικά βασίλεια στην Ένωση του Κάλμαρ ορίζοντας διάδοχο της τον Ερρίκος της Πομερανίας. Η Δανία και η Νορβηγία παρέμειναν ενωμένες για 550 χρόνια μετά τον Όλαφ ο πρώτος Νορβηγός βασιλιάς που γεννήθηκε στη Νορβηγία αντί για τη Δανία ήταν ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας (1937), με τον πρόωρο θάνατο του Όλαφ τερματίστηκε και η δυναστεία των Μπζέλμπο της Σουηδίας.
Ο πλαστός Όλαφ
Ο Πρώσος ιστορικός Γιόχαν βον Ποσίγκλ αναφέρει ότι ένας φτωχός άρρωστος άντρας εμφανίστηκε κοντά στο χωριό Γκρουτζιάτζ, μια ομάδα εμπόρων τον ρώτησε άν γνωρίζει τον βασιλιά Όλαφ επειδή του έμοιαζε εκπληκτικά, οι έμποροι επέστρεψαν με έναν άντρα που τον γνώριζε προσωπικά και όταν τον είδε φώναξε δυνατά "Κύριε μου, βασιλιά μου!" Στον λαό κυκλοφορούσε έντονα η φήμη ότι ο νεαρός Όλαφ δηλητηριάστηκε από τη μητέρα του Μαργαρίτα για να μπορέσει να κρατήσει μόνη της την εξουσία αλλά κάποιες φήμες έλεγαν ότι ο Όλαφ κατάφερε να δραπετεύσει, ο μεγαλέμπορος Τίμε βον ντερ Νέλοου καλωσόρισε τον ξένο σαν βασιλιά, του έδωσε βασιλικά ενδύματα, βασιλική σφραγίδα και προειδοποίησε τη Μαργαρίτα να εγκαταλείψει τον θρόνο επειδή ο γιος της επέστρεψε. Η Μαργαρίτα απάντησε ότι αν ο ξένος είναι πραγματικά ο γιος της Όλαφ αποδέχεται να του παραδώσει όλα τα στέμματα και η ίδια να παραιτηθεί. Ο μεγάλος δάσκαλος των Τευτόνων συνόδευσε τον ξένο να συναντηθεί με τη Μαργαρίτα, αποδείχθηκε ότι ήταν ένας κοινός απατεώνας γιος Πρώσων αγροτών που δεν ήξερε να μιλήσει ούτε λέξη από Δανικά, ο απατεώνας κάηκε στη φωτιά αφού πρώτα του τοποθέτησαν στο κεφάλι του ψεύτικο στέμμα και κρέμασαν στον λαιμό του τα γράμματα που έστειλε στη Μαργαρίτα. Το Εθνικό Συμβούλιο της Δανίας εξέδωσε λεπτομερή ανακοίνωση στην οποία εξήγηση ότι ο πραγματικός βασιλιάς Όλαφ πέθανε το 1387 και ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια αγνώστων να παραστήσουν ότι είναι ο ίδιος είναι απάτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Δανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο
Δημήτριος Καζάκης
Ο Δημήτριος Καζάκης (1884–1946) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τσαριτσάνη και ήταν γιος του Αστέριου Καζάκη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Λαρίσης στις εκλογές του 1915 (Δεκεμβρίου) και επανεξελέγη στις εκλογές του 1920 και του 1926. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1932 εξελέγη γερουσιαστής Λαρίσης για τριετή θητεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Παλακανέστρο Καντού
Η Παλακανέστρο Καντού (ιταλικά: Pallacanestro Cantù) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Καντού της Λομβαρδίας, η οποία αγωνίζεται στην ιταλική Serie A. Έχει κατακτήσει δέκα κύπελλα Ευρώπης, μεταξύ αυτών δύο κύπελλα Πρωταθλητριών στις αρχές της δεκαετίας του '80.
Ιστορία
Η Καντού ιδρύθηκε το 1936, μετά από πρωτοβουλία των Μάριο Μπρόγκι και Αντζιολίνο Πόλι. Με προπονητή τον Λουίτζι Τσιτσορία, η ομάδα κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο το 1942, το κύπελλο Μουσολίνι. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ομάδα αγωνιζόταν στην τρίτη εθνική κατηγορία το 1949 και βρέθηκε στο ανώτερο αγωνιστικό επίπεδο πέντε χρόνια αργότερα.
Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε κύπελλο Πρωταθλητριών, κερδίζοντας την Μακάμπι Τελ Αβίβ με 86-80, κάτι που επανέλαβε το 1982-83, όταν υπέταξε την Μπίλι Μιλάνο με 69-68.
Το 1991, κατέκτησε το τέταρτο κύπελλο Κόρατς της, με αντίπαλο την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά μόλις τρία χρόνια αργότερα υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία της ιταλικής λίγκας. Επανήλθε στο προσκήνιο το 2002, όταν έφθασε ως τους ημιτελικούς του πρωταθλήματος, ενώ την επόμενη σεζόν κατέκτησε το σούπερ καπ Ιταλίας.
Το 2011, ηττήθηκε από την Μοντεπάσκι Σιένα στους τελικούς του πρωταθλήματος και του κυπέλλου και την επόμενη χρονιά έφθασε στο Top-16 της Ευρωλίγκας, με ηγέτη τον Τζιανλούκα Μπαζίλε. Κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και ηττήθηκε σε έναν ακόμη τελικό κυπέλλου, ενώ το 2013 αγωνίστηκε και πάλι στην διοργάνωση της Ευρωλίγκα.
Εγχώριοι
1967-68, 1974-75, 1980-81
1996-97, 2002-03, 2010-11, 2011-12
2003, 2012
2011
Διεθνείς
1981-82, 1982-83
1972-73, 1973-74, 1974-75, 1990-91
1988-89
1975, 1982
1983
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1936 Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1936
Εμίνα Γιάχοβιτς Σαντάλ
Η Εμίνα Γιάχοβιτς Σαντάλ (Emina Jahović Sandal) (Σερβικά: Емина Јаховић Сандал) είναι τραγουδίστρια και τραγουδοποιός γεννημένη στη Σερβία. Το πραγματικό της όνομα είναι Emina Jahović.
Βιογραφία
Eίναι σερβοκροατικής καταγωγής και πασίγνωστη ποπ τραγουδίστρια στη Σερβία. Το ψευδώνυμό της είναι η Πενέλοπε Κρουζ της Σερβίας. Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1982. Είναι παντρεμένη με τον διάσημο τραγουδιστή Μουσταφά Σαντάλ από την Τουρκία, όπου είναι γνωστή και ως Emina Sandal, και έχουν δύο γιους. Ο αδερφός της είναι μπασκετμπολίστας στην Τουρκία. Η ίδια έχει ύψος 1.78 και έχει κάνει πολλά εξώφυλλα σε περιοδικά στη Σερβία και την Τουρκία. Έχει σπουδάσει διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Braća Karić στο Βελιγράδι.
Λάλε, Έρωτας στην Κωνσταντινούπολη
Στην Ελλάδα η Εμίνα Γιάχοβιτς Σαντάλ είναι περισσότερο γνωστή για τη σημαντικότερη συμμετοχή της στις τηλεοπτικές σειρές Λάλε, Έρωτας στην Κωνσταντινούπολη (2010-2012) στο ρόλο της Λάλε Τασκιράν Ιλγκάζ. Η σειρά προβάλλεται από το ΣΚΑΪ και το Alpha TV.
Λάλε Τασκιράν Ιλγκάζ
Η μεγάλη κόρη της άλλοτε πανίσχυρής οικογένειας Τασκιράν. Αν και διαθέτει εντυπωσιακή ομορφιά, ο ήπιος και ευγενικός χαρακτήρας της είναι αυτά που κερδίζουν όποιον τη γνωρίζει. Ευαίσθητη και πιστή στην οικογενειακή παράδοση, θα έχει την ατυχία να δει τον πατέρα της να δίνει τέλος στη ζωή του την ημέρα των γενεθλίων της. Αντίθετα από τη ραδιούργα και κοσμική μητέρα της, Ζουμρούτ, και την αδελφή της, Γεσίμ, προτιμά τη θαλπωρή μιας αγκαλιάς ή της οικογένειας από τα φώτα και τα στρας της κοσμικής ζωής. Αντιμετωπίζει με γενναιοψυχία τις καταιγίδες της μοίρας, και προσπαθεί να στέκεται περήφανα απέναντι σε όσους την υπονομεύουν.
Τηλεοπτικές Σειρές
Το 2010, η Εμίνα πρωταγωνίστησε στη σειρά Τουρκικής παραγωγής Λάλε, Έρωτας στην Κωνσταντινούπολη χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Βόσνιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Τουρκίας
Ανάκτορο Φρέντενσμποργκ
Το Ανάκτορο Φρέντενσμποργκ, δανικά: Fredensborg Palace είναι ένα ανάκτορο, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη της λίμνης Έσρουμ ( δανικά, Esrum Sø ) στο Φρέντενσμποργκ στο νησί της Ζηλανδίας (Sjælland) στη Δανία. Είναι η ανοιξιάτικη και φθινοπωρινή κατοικία της Δανικής Βασιλικής Οικογένειας και είναι συχνά ο τόπος σημαντικών κρατικών επισκέψεων και εκδηλώσεων για τη βασιλική οικογένεια. Είναι η πιο χρησιμοποιημένη από τις κατοικίες της.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Το Φρέντενσμποργκ το 1728. Στο τέλος του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Δ΄ ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Γιόχαν-Κορνέλιους Κρήγκερ, βασιλικό κηπουρό στην αυλή στο Κάστρο Ρόζενμποργκ, να του κτίσει ένα μικρό ανάκτορο αναψυχής, στη θέση μιας αγροικίας που ονομαζόταν Έστρουπ (Østrup). Ο Κρήγκερ έκτισε το -εμπνευσμένο από τη Γαλλία- μπαρόκ ανάκτορο το 1720–1726, και ο ίδιος ο βασιλιάς συμμετείχε ενεργά στον σχεδιασμό του κτιρίου και του εδάφους και παρακολούθησε στενά την κατασκευή. Ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για την πραγματική κατασκευή ήταν ο Γενικός Διδάσκαλος Κτιρίων Γιόχαν Κόνραντ Ερνστ, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για την κατασκευή του ανακτόρου Φρέντερικσμπεργκ.
Ενώ το κτίριο ήταν ακόμη υπό κατασκευή, η Δανία-Νορβηγία και Σουηδία διαπραγματεύτηκαν μια συνθήκη ειρήνης, η οποία υπογράφηκε στις 3 Ιουλίου 1720, στον χώρο του ημιτελούς ανακτόρου. Η συνθήκη καθόρισε τη μοίρα της Σκάνια (Skåne), το οποίο από τότε ήταν μέρος της Σουηδίας, και έληξε την ενδεκάχρονη συμμετοχή της Δανίας στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Σε ανάμνηση της υπογραφής της ειρηνευτικής συμφωνίας, το ανάκτορο ονομάστηκε Fredens Borg («Κάστρο της Ειρήνης»).
Το ανακτορικό συγκρότημα αποτελούνταν από ένα μικρό, σχεδόν τετράγωνο,1 1⁄2 ορόφου κύριο ανάκτορο με τρούλο και πυργίσκους στεγών (lanterns). Βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο αυτού, που είναι γνωστό ως «αστέρι του κυνηγιού» ( Δανικά, jagtstjerne), δηλ. μια σειρά από ευθείες, διασταυρούμενες διαδρομές σε ένα καταφύγιο κυνηγιού θηραμάτων. Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, επιτρεπόταν να πυροβολήσετε ελεύθερα κατευθείαν στα μεγάλα μονοπάτια, τα οποία ήταν ακτινωτά από το κέντρο. Η αίθουσα με θόλο είχε διαστάσεις 15 x 15 μ., και είχε ύψος 27 μ. Το πολυτελές δωμάτιο είχε γυψομάρμαρο από τον Κ. Ε. Μπρένο και μια οροφογραφία του Χέντρικ Κροκ
Μπροστά από το κεντρικό κτίριο ήταν τοποθετημένη μια οκταγωνική αυλή, που περιβαλλόταν από τις μονώροφη πτέρυγα των υπηρετών, που ονομαζόταν Κόκκινη Πτέρυγα. Είναι το μόνο κόκκινο κτήριο στο παλάτι Φρέντενσμποργκ και έχει ανοιχτά μισά ξύλα κάτω από μια κόκκινη κεραμοσκεπή.
Ανατολικά του οκτάγωνου ήταν η κυκλική αρένα ιππασίας και το μεγάλο κτίριο των στάβλων.
Πιο ανατολικά και δίπλα στο κύριο ανάκτορο βρισκόταν ένας Πορτοκαλεώνας, και το μονώροφο κτίριο που ονομαζόταν Οικία του Μαργράβου. Ο Πορτοκαλεώνας (Orangery), ο οποίος ήταν εξοπλισμένος με τεράστια παράθυρα θερμοκηπίου, συνδέθηκε με το κεντρικό κτήριο με ένα μικρό μυστικό πέρασμα, έτσι ώστε η βασιλική οικογένεια και οι αυλικοί να μπορούν να περπατήσουν ως το παρεκκλήσιο, χωρίς να βραχούν τα πόδια τους.
Το παρεκκλήσιο του ανακτόρου βρισκόταν στη μέση των δύο κτιρίων και έχει ένα υπερβολικό χάλκινο κωδωνοστάσιο, μια πρόσοψη διακοσμημένη με ψευδοκίονες που βλέπει στην αρένα ιππασίας, και ένα έντονα σκαλισμένο αέτωμα με ανάγλυφη προτομή του Φρειδερίκου Δ΄, σκαλισμένη από τον Ντίντρικ Γκέρκεν.
Στην άλλη πλευρά της εκκλησίας ήταν η πτέρυγα των Αυλικών (" Kavalerfløj "), με κατοικίες για τους υπαλλήλους της αυλής και τα μέλη του βασιλικού νοικοκυριού. Αυτό το τμήμα του ανακτόρου κτίστηκε από το 1724 έως το 1726 και εισάγει στοιχεία του ολλανδικού μπαρόκ στυλ και του ροκοκό.
Το ανάκτορο επεκτάθηκε στις αρχές του 18ου αι., ωστόσο η κύρια δομή του ανακτόρου παρέμεινε αμετάβλητη από τα εγκαίνιά του στις 11 Οκτωβρίου 1722, τα 51α γενέθλια του βασιλιά.
Ο Κρήγκερ ολοκλήρωσε το έργο του στο ανάκτορο με την ανέγερση του «νέου κτιρίου της Δικαιοσύνης» το 1731. Το κτήριο με μαύρα τζάμια, με μισή οροφή είναι γνωστό ως η Οικία της Καγκελαρίας. Ακουμπούσε μέχρι την αρένα ιππασίας στο νότιο άκρο.
Βασιλική κατοικία
Τον 19ο αι. ο βασιλιάς Χριστιανός Θ΄ και η βασίλισσα Λουίζα (η οποία είχε τη βασίλισσα Αλεξάνδρα του Ηνωμένου Βασιλείου, τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας και την αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα της Ρωσίας μεταξύ των παιδιών τους) χρησιμοποίησαν το Φρέντενσμποργκ για να φιλοξενήσουν ετήσιες οικογενειακές συγκεντρώσεις. Εκεί, τα εγγόνια τους, συμπεριλαμβανομένου του μελλοντικού Αυτοκράτορα Νικολάου Β' της Ρωσίας και των βασιλέων Γεωργίου Ε' του Ηνωμένου Βασιλείου, Χάακον Ζ' της Νορβηγίας, Κωνσταντίνου Α' της Ελλάδας και της βασιλικής συζύγου Μοντ (Ματθίλδης) της Νορβηγίας, έπαιζαν παιχνίδια στο πάρκο.
Η βασίλισσα Μαργαρίτα Β΄ χρησιμοποιεί το Φρέντενσμποργκ ως ανοιξιάτικη και φθινοπωρινή κατοικία και είναι ο συνηθισμένος χώρος για τους εορτασμούς των γενεθλίων της κάθε Απρίλιο. Η μικρότερη αδελφή της βασίλισσας, η πριγκίπισσα Βενεδίκτη, παντρεύτηκε την Α.Ε. τον Πρίγκιπα Ρίχαρντ φον Ζάυν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλενμπουργκ στο παρεκκλήσιο του Ανακτόρου Φρέντενσμποργκ στις 3 Φεβρουαρίου 1968.
Μέχρι το τέλος της, η αείμνηστη βασιλομήτωρ, η βασίλισσα Ίνγκριντ χρησιμοποιούσε την Οικία της Καγκελαρίας στο Φρέντενσμποργκ ως ιδιωτική κατοικία. Η Οικία της Καγκελαρίας είναι πλέον η θερινή κατοικία του διαδόχου πρίγκιπα Φρειδερίκου και της διαδόχου πριγκίπισσας Mαίρης.
Το πάρκο και οι κήποι
Οι κήποι του ανακτόρου είναι από τους μεγαλύτερους ιστορικούς κήπους της Δανίας και είναι το καλύτερο παράδειγμα μπαρόκ κήπου της Δανίας. Και αυτοί σχεδιάστηκαν από τον Kρήγκερ και επεκτάθηκαν και τροποποιήθηκαν κατά τον 18ο αι. Οι μακριές, ευθείες λεωφόροι που εκτείνονται από το κάστρο σε σχήμα αστεριού αναδημιουργήθηκαν από τη δεκαετία του 1970 έως τη δεκαετία του 1990. Ανάμεσα σε αυτές τις λεωφόρους βρίσκονται μεγάλες δασώδεις εκτάσεις με ελικοειδή μονοπάτια. Τα περισσότερα από τα αγάλματα στους κήπους φιλοτεχνήθηκαν από τον Γιοχάνες Βήντελβελτ.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η «Κοιλάδα των Σκανδιναβών» (δαν.: Nordmandsdalen) με περίπου 70 γλυπτά Νορβηγών και Φερόε αγροτών και ψαράδων, αρχικά σκαλισμένα από τον Γ. Γκ. Γκουντ. Ο κήπος είναι ανοικτός όλο τον χρόνο.
Η περιοχή των κήπων που βρίσκονται πιο κοντά στο ανάκτορο προορίζεται για τη βασιλική οικογένεια, αλλά είναι συνήθως ανοικτή για το κοινό τον Ιούλιο. Εδώ βρίσκονται οι κήποι της κουζίνας, που προμηθεύουν φρέσκα λαχανικά το νοικοκυριό, και ένας μοντέρνος πορτοκαλεώνας, ο οποίος άνοιξε το 1995.
Το 2021, μετά από εκτεταμένες αναστηλώσεις και επανασχεδιασμό των κήπων, ο Κήπος του Ανακτόρου Φρέντερικσμποργκ τιμήθηκε με το διάσημο Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη διεθνή ένωση πολιτιστικής κληρονομιάς, το Βραβείο Europa Nostra. Η κριτική επιτροπή σημείωσε ότι ο Κήπος ήταν ένας «υποδειγματικός επανασχεδιασμός (...) και ο συνδυασμός δημόσιας και ιδιωτικής χρηματοδότησης για έναν δημόσιο κήπο αποτελεί θετικό παράδειγμα για άλλους παρόμοιους κήπους πολιτιστικής κληρονομιάς».
Cortana
250px|μικρογραφία|Το σήμα της Cortana Η Cortana είναι ένας εικονικός βοηθός που αναπτύχθηκε από τη Microsoft που χρησιμοποιεί τη μηχανή αναζήτησης Bing για την εκτέλεση εργασιών όπως η ρύθμιση υπενθυμίσεων και η απάντηση σε ερωτήσεις για τον χρήστη.
Ανάκτορο Φρέντενσμποργκ
Γύρω δάση
Δύο από τα δάση στη γύρω περιοχή, το Γκρίμπσκοβ (Gribskov) και το Στόρε Ντύρεχαβε (Store Dyrehave), αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1680 υπό τον βασιλιά Κρίστιαν Ε' για τεχνητό (par force) κυνήγι με ένα μαθηματικά σχεδιασμένο σύστημα δρόμων πρόσβασης. Έχουν πλέον συμπεριληφθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στο par force κυνηγετικό τοπίο της Βόρεια Ζηλανδία.
Cortana
Η Cortana είναι προς το παρόν διαθέσιμη στα Αγγλικά, Πορτογαλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Κινεζικά και Ιαπωνικά, ανάλογα με την πλατφόρμα λογισμικού και την περιοχή στην οποία χρησιμοποιείται. Η Microsoft άρχισε να μετατρέπει την Cortana από βοηθό σε διαφορετικές ενσωματώσεις λογισμικού από το 2019. Διαχωρίστηκε από τη γραμμή αναζήτησης των Windows 10 τον Απρίλιο του 2019. Στις 31 Μαρτίου 2021, η εφαρμογή Cortana για κινητές συσκευές καταργήθηκε παγκοσμίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft Κατηγορία:Λογισμικό
Ανάκτορο Φρέντενσμποργκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρόκ ανάκτορα Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Δανία
Singin' in the Rain (τραγούδι)
Η ακριβής ημερομηνία πρώτης εκτέλεσης δεν είναι γνωστή. Στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, AFI's 100 Years...100 Songs, τοποθετήθηκε στην τρίτη θέση. Το τραγούδι έχει υποστεί αρκετές διασκευές, μερικές από αυτές μάλιστα, κυκλοφόρησαν και ως single, καταφέρνοντας να μπουν σε chart. Όπως, για παράδειγμα, η διασκευή των Mint Royale (το 2005), των Sheila (and) B. Devotion (το 1975) και του Taco (το 2010).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1929 Κατηγορία:Βροχή
Κοιλάδα του Ροδανού (Γαλλία)
Η κοιλάδα του Ροδανού στη Γαλλία (γαλλικά: Vallée du Rhône) αναφέρεται στην περιοχή εκατέρωθεν του ποταμού Ροδανού, από τη Λυών έως τη Μεσόγειο θάλασσα, στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Είναι μία μεγάλη στενή και επιμήκης κοιλάδα που εκτείνεται κατά μήκος από τη Λυών έως τη Μεσόγειο και κατά πλάτος από τις Άλπεις έως το Μασίφ Σαντράλ. Έχει μεγάλη οικονομική σημασία, κυρίως ως επικοινωνιακός άξονας με σιδηροδρομικές γραμμές,  εθνικές οδούς, αυτοκινητόδρομους, γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, τον αγωγό της Νότιας Ευρώπης καθώς και τον ποταμό Ροδανό, που κατέστη πλωτός μετά από πολλά έργα.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|μικρογραφία|505x505εσ|Η λεκάνη απορροής του [[Ροδανός|Ροδανού]] Η κοιλάδα του Ροδανού οριοθετείται από:
Εκτείνεται σε 3 διοικητικές περιοχές, 8 νομούς και την μητρόπολη της Λιόν:
Μετά από ροή 260 χιλιομέτρων στην Ελβετία, ο Ροδανός εισέρχεται στη Γαλλία και ρέει μεταξύ των Άλπεων στα νότια και της οροσειράς του Ιούρα προς τα βόρεια. Από τη Λιόν στρέφεται νότια και ρέει από βορρά προς νότο προς τη Μεσόγειο θάλασσα. Από τη Ντονζέρ, η κοιλάδα διευρύνεται σε ένα τρίγωνο και ο ποταμός σχηματίζει το δέλτα του με τα υλικά που εναποθέτει σε αυτή την επίπεδη επιφάνεια.
Στο διάστημα της πορείας του, ο Ροδανός δέχεται τους παραποτάμους Ιζέρ, Ντρομ, Αιγκ και Ντυράνς από αριστερά και Αρντές, Σεζ και Γκαρ από δεξιά. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς είναι οι παραπόταμοι Ιζέρ με μήκος 290 χλμ., από τα οποία τα 160 είναι πλωτά, και Ντυράνς με μήκος 324 χλμ., που, παρότι δεν είναι πλωτός, η κοιλάδα του αντιπροσωπεύει μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές οδούς της αλπικής Προβηγκίας.
Μια ολόκληρη σειρά πόλεων, καρπός πολύ παλιάς εγκατάστασης, απλώνεται και στις δύο όχθες του Ροδανού κατάντη της Λυών, στη νοτιοανατολική Γαλλία. Πρόκειται κυρίως για μικρές πόλεις, με εξαίρεση τις 4 μεσαίες πόλεις Αβινιόν, Βαλάνς, Μοντελιμάρ και Βιέν.
Οι αμπελώνες της κοιλάδας παράγουν παγκοσμίου φήμης κρασιά με ονομασία προέλευσης στη δεξιά και την αριστερή όχθη του ποταμού, από τη Βιέν έως την Αβινιόν.
Αστική ανάπτυξη
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αναπαράσταση κατοικίας της Νεολιθικής εποχής στην κοιλάδα του Ροδανού μικρογραφία|250x250εσ|Η ρωμαϊκή [[Γέφυρα του Γκαρ|Πον ντυ Γκαρ]] εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Μεσαιωνική γέφυρα ανάμεσα στο Λαμότ-συρ-Ρον και Πον-Σαιν-Εσπρί Η περιοχή κατοικήθηκε από πολύ παλαιά, όπως μαρτυρούν οι αρχαιολογικές ανασκαφές στα φαράγγια Νεσκ στα όρη του Βωκλύζ, όπου σημειώνεται παρουσία του ανθρώπου του Νεάντερταλ και στα σπήλαια της περιοχής, όπως το σπήλαιο Σωβέ, με κατοίκηση από την Παλαιολιθική εποχή. Πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η περιοχή κατοικούνταν από γαλατικές φυλές, που είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με λαούς της Μεσογείου, όπως αποδεικνύουν τα ευρήματα. Η οχυρωμένη γαλατική πόλη (oppidum) Σαιν-Μαρσέλ στο νομό Ντρομ, ήταν ένα Εμπορείο (ελληνικό εμπορικό κέντρο) που είχε σχέσεις με τη Μασσαλία από τον 6ο αιώνα π.Χ. έως το έτος 49 μ.Χ. Είναι αξιοσημείωτη για τα διάφορα ψευτο-Ιωνικά κεραμικά που βρέθηκαν, δηλώνοντας ένα σημαντικό εμπόριο κρασιών μεταξύ των Φοινίκων και των γαλατικών φυλών της κοιλάδας του Ροδανού.
Κατά την εκστρατεία του Αννίβα κατά της Ρώμης το 218 π.Χ., οι γαλατικές φυλές με κυριότερες τους Αλλόβρογες και τους Βοκόντιους, προσπάθησαν, ανεπιτυχώς όμως, να του ανακόψουν την πορεία, στη μάχη του Ροδανού, όπως αναφέρεται από τον Πολύβιο.
Η κατοίκηση ήταν αδιάλειπτη έως τη ρωμαϊκή περίοδο, κατά την οποία η κοιλάδα του Ροδανού αποτέλεσε ιδιαίτερο πόλο εποικισμού. Τότε κτίσθηκαν πολλές ακμάζουσες πόλεις στις όχθες του Ροδανού, ο ποταμός έγινε σπουδαία πλωτή αρτηρία, κατασκευάστηκαν γέφυρες και η κοιλάδα του κατέστη σημαντικό πέρασμα προς τη Γαλατία και τις δυτικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αργότερα, γύρω από το Ροδανό και με ακραία σημεία τη Λυών και τη Μασσαλία διαμορφώθηκαν σταδιακά, από τον 12ο έως 14ο αιώνα, οι επαρχίες που αποτελούν τη νοτιοδυτική Γαλλία. Προβηγκία, Λανγκεντόκ, Ντωφινέ, Μπυζέ, Μπρες. Αναπτύχθηκε δίκτυο μεγάλων οικονομικών δραστηριοτήτων, κυρίως γεωργικών και μεταποιητικών, υφαντουργία στη Λυών, ανθρακωρυχεία στο Σαιντ-Ετιέν και στα Σεβέν, μονάδες επεξεργασίας πρώτων υλών που έφθαναν στη Μασσαλία κ.α.
Μεταξύ του 1814 και 1830, η ετήσια διακίνηση εμπορευμάτων στον ποταμό, χάρη στις προόδους της τεχνολογίας της εποχής έφθανε τους 250. 000 τόνους, δηλαδή το ένα τέταρτο της ποσότητας ποτάμιων μεταφορών στη Γαλλία. Το 1840 ανήλθε σε 370.000 τόνους και έφθασε τους 630.000 τόνους το 1855, αλλά αργότερα και μέχρι τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο την περιοχή έπληξε κρίση. Οι λόγοι ήταν πολλοί: Η άφιξη του σιδηροδρόμου στην περιοχή και η χρήση του ως μέσου διακίνησης προϊόντων, οι δυσκολίες στην ποταμοπλοΐα, η υποβάθμιση της τοπικής οικονομίας λόγω της μεγάλης βιομηχανικής επανάστασης που συντελούνταν στα βόρεια και στα ανατολικά της Γαλλίας και η απομόνωση της περιοχής σε σχέση με τη βορειοδυτική Ευρώπη, που την εποχή εκείνη ήταν το επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης. Ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1950, οι πόλεις αναπτύχθηκαν «κατά μήκος του σιδηροδρομικού και οδικού άξονα και όχι στις όχθες του ποταμού». Η επαναδραστηριοποίηση του Ροδανού απαίτησε την ολοκληρωτική διευθέτησή του.
Φράγματα-έργα βελτίωσης μικρογραφία|250x250εσ|Υδροηλεκτρικό φράγμα Ντονζέρ-Μοντραγκόν Η διευθέτηση του Ροδανού υπήρξε μακροχρόνιο επιχείρημα που είχε σκοπό να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα συγχρόνως και περιλάμβανε μεγάλα τεχνικά έργα για την εξυπηρέτηση της ποταμοπλοΐας, της άρδευσης, της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, της αναδιάρθρωσης της γεωργίας, των παραποτάμιων χερσαίων μεταφορών και της τοπικής βιομηχανίας. Το 1921 εκδόθηκε ο σχετικός γαλλικός νόμος και από το 1934, η Εθνική Εταιρεία για τον Ροδανό (Compagnie Nationale du Rhône) ανέλαβε τα έργα και αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματική.
Για να εξασφαλιστούν οι πόροι για τη χρηματοδότηση των υπολοίπων έργων, αρχικά κατασκευάστηκαν τα πιο αποδοτικά έργα. Έτσι οι εργασίες για το φράγμα Ζενισιά-Σεσέλ ολοκληρώθηκαν μεταξύ 1936 και 1948, τα έργα στον μέσο ρου μεταξύ 1952 και 1968 και με τα έργα του 1968-1978 ο Ροδανός διευθετήθηκε ολοκληρωτικά. Το νερό που εξοικονομείται από τα φράγματα είναι άφθονο και διατίθεται για άρδευση είτε απευθείας είτε μέσω της διώρυγας του Κάτω Ροδανού. Η αφθονία νερού, το οποίο χρησιμοποιείται για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας και για την ψύξη των πυρηνικών αντιδραστήρων έχει καταστήσει τον Ροδανό «ηλεκτροπυρηνική αρτηρία».
Από τις αρχές του 21ου αιώνα, προτάθηκε ένας «επαναπροσδιορισμός του αστικού ρόλου του ποταμού», που θα του επιτρέψει να γίνει πραγματικό πλεονέκτημα για «την περιβαλλοντική ανάπτυξη, την πολιτιστική κληρονομιά και την αναψυχή».
κέντρο|μικρογραφία|1220x1220εσ|[[Βαλάνς (Ντρομ)|Βαλάνς]]
Μεταφορές
Η κοιλάδα του Ροδανού αποτελεί επικοινωνιακό άξονα που συνδέει τη Μεσόγειο με τη βόρεια και βορειοδυτική Ευρώπη. Τη διασχίζουν σιδηροδρομικές γραμμές, εθνικές οδοί, αυτοκινητόδρομοι, γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ο αγωγός της Νότιας Ευρώπης καθώς και ο ποταμός Ροδανός, που κατέστη πλωτός μετά από πολλά έργα από την Εθνική Εταιρεία του Ροδανού. Η κοιλάδα του Ροδανού έχει 48 αεροδρόμια και ελικοδρόμια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσκεψη στην κοιλάδα του Ροδανού
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γαλλίας Κατηγορία:Κοιλάδες
Φερντινάν Μονουαγιέ
O Φερντινάντ Μονογιέ (στα γαλλικά Ferdinand Monoyer, Λυών, 9 Μαΐου 1836 – 11 Ιουλίου 1912) ήταν Γάλλος οφθαλμίατρος, γνωστός για την επινόησή του να συντάξει διαγράμματα βάσει των οποίων κατέστη δυνατή η διάγνωση των κυριότερων νόσων των ματιών, όπως είναι η μυωπία και η πρεσβυωπία. Οι πίνακες αυτοί φέρουν, τιμητικά, το όνομά του, ενώ στην κάθετη ανάγνωσή τους σχηματίζεται το ονοματεπώνυμό του. Γιος ενός Γάλλου στρατιωτικού ιατρού και μιας Αλσατής, ο Monoyer πέθανε σε ηλικία 76 ετών και θάφτηκε με τιμές στο κοιμητήριο της γενέτειράς του.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Οφθαλμίατροι
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 2016
Οι Δημοτικές εκλογές Κύπρου 2016 ήταν οι έβδομες Δημοτικές εκλογές της Κύπρου. Διεξήχθησαν στις 18 Δεκεμβρίου 2016 για την εκλογή δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων των Δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές προκηρύχθηκαν στις 4 Νοεμβρίου 2016 με δημοσίευμα στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας σχετικών Διαταγμάτων του Υπουργού Εσωτερικών. Η διεξαγωγή τους ορίστηκε για τις 16 Δεκεμβρίου 2016.
Κάθε ψηφοφόρος είχε το δικαίωμα να ψηφίσει δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους σε ξεχωριστές ψηφοφορίες. Η ψηφοφορία για την εκλογή δημάρχων έγινε με το σύστημα της απλής πλειοψηφίας (όποιος υποψήφιος συγκέντρωνε τους περισσότερους ψήφους εκλεγόταν δήμαρχος). Η ψηφοφορία για την εκλογή δημοτικών συμβούλων έγινε με το σύστημα της απλής αναλογικής. Για κάθε δήμο εκλεγόταν αριθμός δημοτικών συμβούλων σε αναλογία με τον πληθυσμό του. Κάθε ψηφοφόρος επέλεγε είτε ένα κομματικό συνδυασμό είτε έναν ανεξάρτητο υποψήφιο. Αν επέλεγε κομματικό συνδυασμό, μπορούσε να ψηφίσει επιπρόσθετα δημοτικούς συμβούλους του συνδυασμού αυτού. Για κάθε δήμο οι σταυροί προτίμησης που εδικαιούτο κάθε ψηφοφόρος ήταν διαφορετικός.
Οι εκτοπισμένοι ψηφοφόροι ψήφισαν στους δήμους που είχαν τη διαμονή τους ενώ είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν και για το δήμο καταγωγής τους σε περίπτωση που η νέα διαμονή τους βρίσκεται σε άλλο δήμο. Στις εκλογές του 2016 αυτό ίσχυσε για τους εκτοπισμένους των κατεχομένων δήμων αλλά και του Δήμου Λευκωσίας, του Δήμου Αγίου Δομετίου και του Δήμου Δερύνειας, των οποίων μέρος είναι κατεχόμενο.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Λευκωσίας υποψήφιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης και ο Παναγιώτης Σταυρινίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης.
Στον Δήμο Αγίου Δομετίου υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Πέτρου, o Γεώργιος Θεοφίλου και ο Γιώργος Καπάταης. Δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Πέτρου.
Στον Δήμο Αγλαντζιάς υποψήφιοι ήταν ο Χαράλαμπος Πετρίδης, ο Κώστας Κόρτας και η Έφη Ξάνθου. Δήμαρχος εξελέγη ο Χαράλαμπος Πετρίδης.
Στον Δήμο Γερίου υποψήφιοι ήταν ο Νεόφυτος Παπαλαζάρου, ο Αργύρης Αργυρού και ο Λάζαρος Λαζάρου. Δήμαρχος εξελέγη ο Νεόφυτος Παπαλαζάρου.
Στον Δήμο Έγκωμης υποψήφιοι ήταν ο Ζαχαρίας Κυριάκου, ο Φοίβος Ζαχαριάδης και ο Σωτήρης Κυριακίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Ζαχαρίας Κυριάκου.
Στον Δήμο Ιδαλίου υποψήφιοι ήταν ο Λεόντιος Καλλένος, ο Θεοδόσης Γρούτας και ο Νικόλαος Νικολάου. Δήμαρχος εξελέγη ο Λεόντιος Καλλένος.
Στον Δήμο Κυθρέας υποψήφιοι ήταν ο Πέτρος Καρεκλάς, ο Ζαχαρίας Βασιλειάδης και ο Ανδρέας Αριστείδου. Δήμαρχος εξελέγη ο Πέτρος Καρεκλάς.
Στον Δήμο Λακατάμιας υποψήφιοι ήταν η Φωτούλα Χατζηπαπά, ο Αργύρης Παπαναστασίου, ο Ανδρέας Ανδρέου Γλαύκου και ο Γιάννης Πιερίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Φωτούλα Χατζηπαπά.
Στον Δήμο Λατσιών υποψήφιοι ήταν ο Χρίστος Πιττάρας, ο Κυριάκος Παρπούνας και ο Μιχαήλ Περικλέους Μιχαήλ. Δήμαρχος εξελέγη ο Χρίστος Πιττάρας.
Στον Δήμο Μόρφου υποψήφιοι ήταν ο Βίκτωρ Χατζηαβρράμ, ο Χαράλαμπος Πίττας, ο Χαρίλαος Χαριλάου, ο Μιχάλης Γεωργιάδης και ο Γεώργιος Γεωργίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Βίκτωρ Χατζηαβρράμ.
Στον Δήμο Στροβόλου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Παπαχαραλάμπους, η Στέλλα Δημητρίου Μισιαούλη, ο Λάζαρος Σαββίδης και ο Χρίστος Τσίγκης. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Παπαχαραλάμπους.
Στον Δήμο Τσερίου υποψήφιοι ήταν ο Σταύρος Μιχαήλ, ο Ανδρέας Γαβριήλ και ο Αναστάσιος Αναστασίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Σταύρος Μιχαήλ.
Στον Δήμο Λεμεσού υποψήφιοι ήταν ο Νίκος Νικολαΐδης, o Ανδρέας Χρίστου και ο Χάρης Αριστείδου. Δήμαρχος εξελέγη ο Νίκος Νικολαΐδης.
Στον Δήμο Αγίου Αθανασίου υποψήφιοι ήταν ο Μαρίνος Κυριάκου, ο Ιωάννου Γιαννάκης και ο Ανδρέας Διογένους. Δήμαρχος εξελέγη ο Μαρίνος Κυριάκου.
Στον Δήμο Γερμασόγειας υποψήφιοι ήταν ο Κυριάκος Ξυδιάς, ο Ανδρέας Γαβριηλίδης, ο Παύλος Παύλου, ο Πανίκος Λουρουτζιάτης, ο Μάριος Οράτης και ο Ανδρέας Ηρακλέους. Δήμαρχος εξελέγη ο Κυριάκος Ξυδιάς.
Στον Δήμο Κάτω Πολεμιδιών υποψήφιοι ήταν ο Νίκος Αναστασίου, ο Χρήστος Νεοκλέους και ο Ανδρέας Γεωργίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Νίκος Αναστασίου.
Στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς υποψήφιοι ήταν ο Δώρος Αντωνίου, ο Φίλιππος Κωνσταντινίδης και ο Στέλιος Μαρκίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Δώρος Αντωνίου.
Στον Δήμο Ύψωνα υποψήφιοι ήταν ο Παντελής Ευτυχίου Γεωργίου, ο Άριστος Αριστείδου και ο Σωτήρης Στυλιανού. Δήμαρχος εξελέγη ο Παντελής Ευτυχίου Γεωργίου.