cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάδιο των Δελφών
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί
Φορεσιά της Τανάγρας
thumb|Νυφική ενδυμασία Τανάγρας Βοιωτίας. Αρχές 20ού αι. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η φορεσιά της Τανάγρας, εμφανίζεται σε πολλά χωριά της Βοιωτίας και μοιάζει με την αντίστοιχη της Αττικής αλλά διαφέρει στα κεντήματα και τη γενικότερη διακόσμηση. Τα χρώματα των σχεδίων δεν είναι έντονα και χαρακτηρίζονται από λιτότητα ενώ κυριαρχούν το μαύρο και το καφέ. Η φορεσιά αποτελείται από : το πουκάμισο ή φούντι, τον τζάκο με τα πανωμάνικα, τα κατωμάνικα, την τραχηλιά, τη σιγκούνα, τη ζώνη, την ποδιά, τα γουρουνοτσάρουχα και τις κουντούρες.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Ο κεφαλόδεσμος ο γιορτινός μοιάζει με της Αττικής αλλά και της Ελευσίνας, με το φεσάκι να έχει χρυσά νομίσματα, την μπόλια να είναι μεταξωτή με χρυσές δαντέλες και κρόσσια, δώρο του γαμπρού και τις φούντες και τα πεσκούλια που τα έπλεκαν για στόλισμα μαζί με τα μαλλιά. Πάνω στο τσεμπέρι έβαζαν το μικρό γιορντάνι το οποίο συνήθως είχε κρεμασμένα φλουριά, όπως και το γιορντάνι του λαιμού. Το μεγάλο γιορντάνι λέγεται και άλυσες, με σειρές αλυσίδες με νομίσματα και ένα σταυρό στο κέντρο. Τα κλειδωτάρια χρησίμευαν να δένουν τη μεταξωτή ζώνη, την μπρέζα, ενώ τα μπελετζίκια είναι βραχιόλια με αλυσίδες.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς Ποκρόφσκι
Γεννήθηκε στη Μόσχα το 1868. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1891. Το 1905 εντάχθηκε στο κόμμα των Μπολσεβίκων. Η πολιτική αναταραχή της περιόδου 1905-1907 τον υποχρέωσε να καταφύγει στο εξωτερικό, όπου παρέμεινε το διάστημα 1908-1917. Επέστρεψε στη Ρωσία το 1917 και πήρε μέρος στην Οκτωβριανή Επανάσταση με τους Μπολσεβίκους. Στρατεύτηκε στον ιδεολογικό πόλεμο που εξαπολύθηκε κατά του Τρότσκι τη δεκαετία του 1920. Κατέλαβε σημαντικές κυβερνητικές, κομματικές και ακαδημαϊκές θέσεις. Το 1929 έγινε δεκτός στην Ακαδημία Επιστημών. Έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του κόμματος. Θεωρούσε ότι η ιστορία αποτελούσε πολιτική προσανατολισμένη προς το παρελθόν. Είχε διατυπώσει την άποψη ότι η Μεγάλη Ρωσία θεμελιώθηκε στα κόκαλα των μη ρωσικών εθνών. Έγραψε δε ότι «Κατά το παρελθόν, εμείς οι Ρώσοι υπήρξαμε οι μεγαλύτεροι κλέφτες της Γης».
Το 1929, το Ινστιτούτο Ιστορίας που ανήκε στη Ρωσική Ένωση Επιστημονικών Ινστιτούτων Έρευνας στις Κοινωνικές Επιστήμες, αποφασίστηκε να υπαχθεί στην Ακαδημία. Ενώ έως τότε αντικείμενό του ήταν η επιστημονική έρευνα, πλέον προσανατολίστηκε στην υποστήριξη των θέσεων και της πολιτικής του κόμματος. Με άλλα λόγια έγινε οργανισμός άσκησης προπαγάνδας. Πολλοί συνάδελφοι του Ποκρόβσκι υπέστησαν διώξεις. Δεν τους υπερασπίστηκε.
Ήταν συνεπής μαρξιστής. Παρά ταύτα, ο Στάλιν του καταλόγισε ότι οι απόψεις του ήταν αντιμαρξιστικές και δεν είχαν επιστημονική βάση. Ο λόγος ήταν ότι έρχονταν σε αντίθεση με την πολιτική του της ισχυρής, με ιμπεριαλιστικές τάσεις ΕΣΣΔ. Το 22ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης τον αποκατέστησε το 1961.
Πηγές
Κατηγορία:Σοβιετικοί ιστορικοί
Τρστέντσι
Το Τρστέντσι (σερβικά κυριλλικά: Трстенци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 678 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα
Φράγμα (αποσαφήνιση)
Η λέξη φράγμα αποδίδεται γενικά με την έννοια του οποιουδήποτε εμποδίου σε συγκεκριμένο χώρο, είτε σε ειρηνική περίοδο, είτε σε πολεμικές επιχειρήσεις π.χ. οδοφράγματα, πόντιση φραγμάτων, φραγματοθέτις κ.λπ.
Στον επιστημονικό χώρο ο όρος φράγμα απαντάται στις ακόλουθες ειδικές περιπτώσεις:
Ματθαίος Παρανίκας
Ο Ματθαίος Παρανίκας, Κάτω Βίτσα Ζαγοροχωρίων Ιωαννίνων (1832)-Κωνσταντινούπολη (1914) ήταν φιλόλογος με πλούσιο συγγραφικό έργο ιστορικού περιεχομένου.
Βιογραφία
Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και στη συνέχεια σπούδασε στη φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στο Μόναχο. Διετέλεσε διευθυντής στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης (1878-1885) και ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική δραστηριότητα του διδάσκοντας ρητορική στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Εργογραφία
Μεταξύ των έργων του εξέχουσα θέση κατέχει η πραγματεία του «Σχεδίασμα περί τῆς ἐν τῷ ἑλληνικῷ ἔθνει καταστάσεως τῶν γραμμάτων ἀπό αλώσεως μέχρι τῶν αρχῶν τῆς ἐνεστώσης (ΙΘ)  ἑκατονταετηρίδος» που αναγνώσθηκε τον Ιούνιο του 1866 στο ελληνικό φιλολογικό σύλλογο της Κωνσταντινούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Βαλέριος Γράτος
Ο Βαλέριος Γράτος  ήταν ο τέταρτος Ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας (15-26). Η διακυβέρνηση του χαρακτηρίστηκε από την συχνή αλλαγή αρχιερέων. Καθαίρεσε τον Άννα γιο του Σηθ  το  15 και τον αντικατέστησε με  τον  Ισμαήλ γιο του Φαβί. Ο Άννας κατάφερε όμως ένα χρόνο αργότερα να διορίσει    το γιό του Ελεάζαρ  στην θέση του αρχιερέα. Ο Ελεάζαρ κράτησε το αξίωμα μόλις ένα χρόνο. Ο Γράτος τον αντικατέστησε με τον Σίμωνα του Καμίθου  (17).Ο  Άννας  όμως που διατηρούσε την επιρροή του  κατάφερε τον επόμενο  χρόνο να διορίσει αρχιερέα τον γαμπρό του Ιωσήφ Καϊάφα.
Ο Γράτος αντικαταστάθηκε το  26 από τον  Τιβέριο Πόντιο Πιλάτο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Προπιονικό οξύ
Το προπιονικό οξύ (αγγλικά propionic acid, Ε280) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C3H6O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CO2H, ή και συντομογραφικά EtCOOH.. Πιο συγκεκριμένα, το προπιονικό οξύ είναι ένα καρβοξυλικό οξύ που υπάρχει και στη φύση καιι το πρώτο (δηλαδή το ελαφρύτερο) από τα αποκαλούμενα λιπαρά οξέα. Το χημικά καθαρό προπιονικό οξύ, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι διαυγές υγρό με αποπνικτική οσμή, που μοιάζει κάπως την οσμή σώματος. Η ονομασία «προπιονικός» χρησιμοποιείται ακόμη για το προπιονικό ανιόν (CH3CH2COO-), τα προπιονικά άλατα και τους προπιονικούς εστέρες.
Ιστορία
Το προπιονικό οξύ περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1844, από τον Γιόχανν Γκότλιμπ (Johann Gottlieb), ο οποίος το βρήκε μεταξύ των προϊόντων αποσύνθεσης της ζάχαρης. Κατά τη διάρκεια των προσεχών ετών, άλλοι χημικοί παρασκεύασαν προπιονικό οξύ με διάφορους άλλους τρόπους, αλλά κανένας από αυτούς δε συνειδητοποίησε ότι παρήγαγε την ίδια ουσία. Το 1847, ο Γάλλος χημικός Ζαν-Βατίστ Ντουμάς (Jean-Baptiste Dumas) απέδειξε την ταύτιση του οξέος που παράγονταν από όλες τις παραπάνω μεθόδους των χημικών αυτών, και το ονόμασε «προπιονικό οξύ», από τις ελληνικές λέξεις «πρῶτος», «πιόν» (=λιπαρός) και τη χαρακτηριστική κατάληξη «-ικό οξύ», που δηλώνει καρβοξυλικό οξύ, γιατί είναι το μικρότερης ανθρακικής αλυσίδας αλκανικό οξύ που παρήγσγε ένα λιπαρό στρώμα όταν εκχυλίζονταν με άλατα έξω από το νερό, και όταν σχημάτιζε το σαπωνώδες άλας του με το κάλιο (δηλαδή το προπιονικό κάλιο, CH3CH2COOK).
Δομή
Είναι το τρίτο μέλος της ομόλογης σειράς των αλκανικών οξέων, δηλαδή των μονοκαρβονικών οξέων που μπορούν να χαρακτηριστούν από την ένωση ενός αλκύλιου και ενός καρβοξυλίου, μετά το μεθανικό οξύ και το αιθανικό οξύ.
Ισομερή θέσης
Το προπιονικό οξύ έχει τα ακόλουθα ισομερή θέσης (όχι όλα σταθερά):
Βιομηχανική παραγωγή
Βιομηχανικά το προπιονικό οξύ παράγεται με την επίδραση μονοξειδίου του άνθρακα (CO) και νερού (H2O) σε αιθένιο (CH2=CH2), παρουσία τετρακαρβονυλoνικελίου [Ni(CO)4] ως καταλύτη :
Χρησιμοποιείται ακόμη η αερόβια οξυγόνωση προπιονάλης. Πραγματοποιείται παρουσία ιόντων κοβαλτίου ή μαγγανίου. Αυτή η χημική αντίδραση γίνεται γρήγορα σε σχετικά ήπιες θερμοκρασίες, 40–50 °C:
Μεγάλες ποσότητες προπιονικού οξέος παράγονταν κάποτε ως παραπροϊόν της παραγωγής αιθανικού οξέος. Αυτήν τη χρονική περίοδο η μεγαλύτερη παραγωγός προπιονικού οξέος είναι η εταιρεία BASF, με ετήσια παραγωγική χωρητικότητα περίπου 80.000 τόνους.
Βιοχημική παραγωγή
Το προπιονικό οξύ παράγεται, επίσης, βιολογικά με τη μορφή του εστέρα του με το συνένζυμο A, δηλαδή ως προπιονοϋλο-CoA, από τον καταβολισμό των λιπαρών οξέων που περιέχουν περιττό αριθμό ατόμων άνθρακα.
Στα βακτήρια του γένους προπιονιβακτήρια (Propionibacterium) το προπιονικό οξύ είναι το τελικό προϊόν του αναεροβικού τους μεταβολισμού. Αυτή η τάξη βακτηρίων βρίσκονται συχνά στα στομάχια των μηρυκαστικών και στους ιδρωτοποιούς αδένες των ανθρώπων. Σε αυτήν τη δραστηριότητα των βακτηρίων αυτών και στην επακόλουθη παραγωγή προπιονικού οξέος από αυτά οφείλεται η οσμή του ελβετικού τυριού και του ιδρώτα.
Επίσης, το προπιονικό οξύ βιοσυνθέτεται στο παχύ έντερο των ανθρώπων κατά τη βακτηριακή ζύμωση των διαιτητικών ινών.
Με καρβοξυλίωση αιθυλαλογονιδίων
Με καρβοξυλίωση με διοξείδιο του άνθρακα (CO2) αιθυλαλογονιδίων (CH3CH2X), μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων (αντιδραστήρια Grignard) παράγεται προπιονικό οξύ ::
Με υδρόλυση προπιονονιτριλίου
Με υδρόλυση προπιονονιτριλίου (CH3CH2CN) σε όξινο περιβάλλον παράγεται προπιονικό οξύ :
Με οξείδωση 3-εξενίου, προπιονόλης ή προπιονάλης
1. Με οξείδωση 3-εξενίου (CH3CH2CH=CHCH2CH3) παράγεται αιθανικό οξύ :
2. Με οξείδωση προπιονόλης-1 (CH3CH2CH2OH) παράγεται προπιονικό οξύ :
3. Με οξείδωση προπιονάλης (CΗ3CHO) παράγεται προπιονικό οξύ :
Από μεθυλομηλονικό οξύ
Από μεθυλομηλονικό οξύ [HOOCCH(CH3)COOH] παράγεται προπιονικό οξύ :
Φυσικές ιδιότητες
Το προπιονικό οξύ έχει φυσικές ιδιότητες ενδιάμεσες ανάμεσα στα μικρότερης μοριακής μάζας καρβοξυλικά οξέα, δηλαδή το μεθανικό οξύ και το αιθανικό οξύ, και στα μεγαλύτερης μοριακής μάζας λιπαρά οξέα. Είναι αναμείξιμο με το νερό, αλλά μπορεί να απομακρυνθεί από αυτό προσθέτοντας αλάτι. Όπως επίσης το μεθανικό οξύ και το αιθανικό οξύ, σχηματίζει ζεύγη μορίων, που ενώνονται μεταξύ τους με δεσμούς υδρογόνου, τόσο στην υγρή κατάσταση, όσο και στην κατάσταση των ατμών του.
΄Οξινος χαρακτήρας και καρβοξυλικά άλατα
(Αντίδραση διάστασης)
(Επίδραση μετάλλων ηλεκτροθετικότερων του υδρογόνου)
(Αντίδραση εξουδετέρωσης)
Αποκαρβοξυλίωση
2. Με ηλεκτρόλυση προπιονικού νατρίου (μέθοδος Kolbe), παράγονται διοξείδιο του άνθρακα και βουτάνιο : 600px|center 3. Με θέρμανση αλάτων του με ασβέστιο (ή βάριο) παράγεται 3-πεντανόνη :
4. Με επίδραση βρωμίου σε προπιονικό άργυρο παράγεται αιθυλοβρωμίδιο -  Αντίδραση Hunsdiecker :
Αναγωγή
Τo προπιονικό οξύ ανάγεται με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4) προς 1-προπιονόλη :
Οξείδωση
Τo προπιονικό οξύ οξειδώνεται σε προπιονικό υπεροξύ από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), σε όξινο περιβάλλον :
Αλογόνωση
2. Με επίδραση αλογονωτικών μέσων παράγονται προπιονοϋλαλογονίδια ::
Μεταβολισμός
Ο μεταβολισμός του προπιονικού οξέος αρχίζει με τη μετατροπή του σε προπιονοϋλο-CoA, το συνηθισμένο πρώτο στάδιο του μεταβολισμού των καρβοξυλικών οξέων. Αφού το προπιονικό οξύ περιέχει τρία (3) άτομα άνθρακα δεν μπορεί απευθείας να εισέλθει ούτε στη β-οξείδωση ούτε στον κύκλο του κιτρικού οξέος. Στα περισσότερα σπονδυλωτά, το προπιονυλ-CoA καρβοξυλιώνεται προς D-μεθυλομηλονοϋλο-CoA, που ισομερίζεται σε L-μεθυλομηλονοϋλο-CoA. Ένα ένζυμο, που βασίζεται στη βιταμίνη Β12, καταλύει τη μετατροπή του τελευταίου σε ηλεκτροϋλο-CoA, που είναι ένα ενδιάμεσο του κύκλου του κιτρικού οξέος, οπότε εισέρχεται στο μηχανισμό αυτό.
Στην προπιονική οξαιμία τα προπιονικά ανιόντα δρουν ως μεταβολικές τοξίνες σε κύτταρα του συκωτιού που χρησιμοποιούν τα μιτοχόνδριά τους για τη μετατροπή τους σε προπιονυλ-CoA και τα παράγωγά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκανικά οξέα Κατηγορία:C3
Γλωσσολογία
Η γλωσσολογία (ή και γλωσσική, παλαιότερα) είναι η επιστημονική μελέτη της ανθρώπινης γλώσσας ως καθολικού φαινομένου, αλλά και των επιμέρους γλωσσών του κόσμου. Ως επιστήμη επιδιώκει να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα για τη φύση της γλώσσας, τη δομή και τη σχέση της με τον ανθρώπινο νου, αλλά και με την κοινωνία. Με αυτόν το σκοπό, εξετάζει αφενός τις καθολικές αρχές οι οποίες διέπουν την ανάπτυξη της γλώσσας και τη διαμόρφωση όλων των γλωσσών, αφετέρου τους παράγοντες και τους νόμους που συντελούν στη γλωσσική διαφοροποίηση και ποικιλία, διαχρονικά (Ιστορική γλωσσολογία) και συγχρονικά (π.χ. τυπολογία, διαλεκτολογία, κοινωνιογλωσσολογία). Συνεργατικές/συγγενείς επιστήμες της γλωσσολογίας, η οποία θεωρείται ευρύτερα ως αυτόνομη επιστήμη, είναι μεταξύ άλλων η Ψυχολογία, η Βιολογία, η Λογική και η Φιλοσοφία, η Κοινωνιολογία, η Ιστορία του πολιτισμού και η Ανθρωπολογία, η Φιλολογία κ.ά. Οι ερευνητές της επιστήμης αυτής λέγονται "γλωσσολόγοι".
Οι γλωσσολόγοι εστιάζουν στην περιγραφή και την ερμηνεία της γλώσσας, χωρίς να επεμβαίνουν, να αξιολογούν και να αναλαμβάνουν ρυθμιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των κανόνων μιας γλώσσας. Ο γλωσσολόγος επίσης δεν ταυτίζεται με τον γλωσσομαθή ή τον μεταφραστή/διερμηνέα.
Στην Ελλάδα η γλωσσολογία παραδοσιακά αναπτύσσεται στο πλαίσιο των ανθρωπιστικών επιστημών (π.χ. διδάσκεται κυρίως στις Φιλοσοφικές σχολές των πανεπιστημίων), ενώ στην Ευρώπη και την Αμερική η γλωσσολογία δεν συναρτάται τόσο άμεσα με τη φιλολογία, αλλά συχνά συμπεριλαμβάνεται στις κοινωνικές ή άλλες επιστήμες σε κοινό έδαφος με άλλες θεωρούμενες κοινωνικές επιστήμες. Πέρα από τις επιδράσεις που έχει δεχτεί, η γλωσσολογία έχει ασκήσει σημαντική επιρροή σε άλλους γνωστικούς χώρους, όπως η Φιλολογία/Λογοτεχνική Κριτική (ιδιαίτερα ο γλωσσολογικός δομισμός), οι Επιστήμες της Επικοινωνίας, η Πληροφορική κ.λπ.
Η γλωσσολογία αναπτύχθηκε πρώτα ως Ιστορικοσυγκριτική Γλωσσολογία και η απαρχή της τοποθετείται στα 1816, με το έργο του Franz Bopp για τη σύγκριση του κλιτικού συστήματος της Σανσκριτικής με το αντίστοιχο της Ελληνικής, της Λατινικής, της Περσικής και της Γερμανικής. Η Σύγχρονη Γλωσσολογία (που στρέφει το ενδιαφέρον στη συγχρονική προσέγγιση της γλώσσας, ενώ ως τότε η γλωσσολογία γινόταν αντιληπτή ως αποκλειστικά ιστορική επιστήμη) γεννήθηκε 100 χρόνια αργότερα, στα 1916, με την έκδοση των Μαθημάτων Γενικής Γλωσσολογίας του Φερντινάντ ντε Σωσσύρ.
Η γλωσσολογική ανάλυση γίνεται σε πέντε ή έξι διακριτά γλωσσολογικά επίπεδα: φωνητικό, φωνολογικό, μορφολογικό, συντακτικό, σημασιολογικό, πραγματολογικό. Είναι δυνατή και η διπλή προσπέλαση ενός γλωσσολογικού επιπέδου, είτε από συγχρονική είτε από διαχρονική σκοπιά, π.χ. Συγχρονική ή Ιστορική σημασιολογία / Συγχρονική ή Διαχρονική σύνταξη.
Μια περαιτέρω διάκριση, που γίνεται συχνά, είναι ανάμεσα στη θεωρητική/γενική γλωσσολογία, που μελετά τη δομή, τις λειτουργίες και ζητήματα ανάλυσης της γλώσσας και των γλωσσών με σκοπό τη διατύπωση θεωριών, δηλαδή διαψεύσιμων υποθέσεων, και την εφαρμοσμένη γλωσσολογία, δηλαδή την έρευνα των εφαρμογών των διδαγμάτων της θεωρητικής γλωσσολογίας στη διδασκαλία των γλωσσών (μητρικής και ξένων), στη μετάφραση, στη λεξικογραφία κ.λπ.
Η στενή συνεργασία της γλωσσικής επιστήμης, με τις βοηθητικές/συγγενείς επιστήμες που αναφέρθηκαν παραπάνω, οδήγησε σε διακλαδικές προσεγγίσεις, (διακλαδική γλωσσολογία), όπως η Ψυχογλωσσολογία (η επιστήμη της κατάκτησης της γλώσσας), η Κοινωνιογλωσσολογία, η Κειμενογλωσσολογία/ Υφογλωσσολογία/ Ανάλυση Ομιλίας, η Εθνογλωσσολογία, η Ανθρωπογλωσσολογία, η Φιλοσοφία της γλώσσας, η Υπολογιστική γλωσσολογία, η Δικανική γλωσσολογία κ.λπ.
Τα κυριότερα ρεύματα που κυριάρχησαν από τη γέννηση της σύγχρονης γλωσσολογίας και στο πλαίσιο των οποίων αναπτύχθηκε κατά καιρούς η γλωσσική επιστήμη είναι ο Δομισμός, Αμερικανικός και Ευρωπαϊκός (σχολή της Γενεύης, σχολή της Πράγας, σχολή των Παρισίων/γαλλικός Λειτουργισμός, σχολή του Λονδίνου κ.λπ.), και η Γενετική Μετασχηματιστική Γραμματική.
Ιστορική Θεώρηση της Γλωσσολογίας
Οι γλωσσικές μελέτες των αρχαίων Ελλήνων ξεκινούν με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Ο Πλάτωνας αναλύει τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη γλώσσα και στη φύση των πραγμάτων, ενώ ο Αριστοτέλης περιγράφει τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη γλώσσα, τη σκέψη και τη λογική.
Φωνητική
Με τον όρο φωνητική εννοείται η μελέτη και η πρόσληψη των γλωσσικών ήχων από αντικειμενική σκοπιά. Συνδέεται με τους ήχους της γλώσσας, τον τρόπο με τον οποίο αρθρώνονται και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβάνεται ο ακροατής. Η φωνητική συνδέεται με την επιστήμη της Ακουστικής, από την άποψη ότι χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους ανάλυσης/επεξεργασίας του ήχου. Η φωνητική αναλύεται σε τρεις επί μέρους τομείς:
Φωνολογία
Με τον όρο φωνολογία εννοείται η μελέτη των ήχων από λειτουργική σκοπιά, δηλαδή η φωνολογία δεν έχει ως αντικείμενο το τι ήχους παράγει και προσλαμβάνει ο άνθρωπος, αλλά το ποιοι ήχοι έχουν διακριτική/διαφοροποιητική λειτουργία για το νόημα του γλωσσικού σήματος. Αυτός είναι ο λόγος που, ενώ τα πορίσματα της φωνητικής μπορούν να αφορούν σε οποιαδήποτε γλώσσα ή οικογένεια γλωσσών, η φωνολογία έχει συνήθως ως αντικείμενο κάθε μια γλώσσα ξεχωριστά ή ακόμα και ένα στάδιο μιας συγκεκριμένης γλώσσας (π.χ. τα αρχαία ελληνικά κάνουν διάκριση μεταξύ μακρών και βραχέων φωνηέντων, ενώ η νεοελληνική όχι. Στα αρχαία ελληνικά υπάρχει διακριτή άρθρωση των διπλών συμφώνων μιας λέξης, ενώ στα νέα ελληνικά όχι).
Μορφολογία
Με τον όρο Μορφολογία εννοείται η μελέτη του σχηματισμού μιας λέξης και της δομής της. Η Μορφολογία μελετά τον τρόπο με τον οποίο συντίθενται οι λέξεις από τα μικρότερα συστατικά τους και τους κανόνες που ελέγχουν αυτή τη διαδικασία. Τα στοιχεία που συνδυάζονται για να σχηματίσουν λέξεις ονομάζονται μορφήματα. Με την έννοια μόρφημα εννοείται η μικρότερη μονάδα-φορέας σημασίας σε μια δεδομένη γλώσσα.
Σύνταξη
Η σύνταξη είναι η μελέτη της δομής της πρότασης. Με όρους κανόνων προσπαθεί να περιγράψει τι ανήκει στη γραμματική δομή μιας ιδιαίτερης γλώσσας. Σύμφωνα με τη γενετική γραμματική, οι (περιγραφικοί) κανόνες αποτελούνται από μια υποκείμενη δομή και μια μετασχηματιστική διαδικασία. Έτσι, για παράδειγμα, η παθητική δομή Η μπάλα χτυπήθηκε από τον Αντώνη παράγεται από την ενεργητική Ο Αντώνης χτύπησε την μπάλα με μετασχηματισμό χωρίς να προϋποτίθονται διαφορετικές υποκείμενες δομές.
Σημασιολογία
Με τον όρο σημασιολογία (ορθότερο του όρου σημαντική) εννοείται η μελέτη του νοήματος, της σημασίας των λέξεων. Συνδέεται με την περιγραφή της αναπαράστασης του νοήματος μιας λέξης στον νου μας και με το πώς χρησιμοποιούμε αυτή την αναπαράσταση - απεικόνιση για την κατασκευή προτάσεων. Η σημασιολογία βασίζεται κυρίως στη μελέτη της λογικής στη φιλοσοφία.
Πραγματολογία
Με τον όρο πραγματολογία εννοείται η μελέτη της χρήσης της φυσικής γλώσσας σε πραγματικές συνθήκες ανθρώπινης επικοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη της επίδρασης που έχει το περιβάλλον, είτε είναι γλωσσικό (δηλ. τα συμφραζόμενα) είτε εξωγλωσσικό (π.χ. μορφασμοί, χειρονομίες, νεύματα, επιτονισμός, κ.λπ.) στην ερμηνεία μιας πρότασης, όπως αυτή εκφέρεται μέσα σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Στην πραγματολογία εξειδικεύονται και διευκρινίζονται τα ιδιαίτερα ορίσματα της επικοινωνιακής περίστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Τζέιμς Μπελούσι
Ο Τζέιμς Άνταμ ή Τζιμ Μπελούσι (James Adam "Jim" Belushi, 15 Ιουνίου 1954) είναι Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, τραγουδιστής και μουσικός. Είναι ο μικρότερος αδερφός του κωμικού ηθοποιού Τζον Μπελούσι.
Οικογενειακό Περιβάλλον
Ο Μπελούσι γεννήθηκε στο Σικάγο, της πολιτείας Ιλινόις. Είναι γιος της Άγκνες Μπελούσι (πατρικό Σάμαρας), αλβανικής καταγωγής και του Άνταμ Μπελούσι, ενός Αλβανού μετανάστη και ιδιοκτήτη εστιατορίου, ο οποίος άφησε το χωριό Qytezë, το 1934 σε ηλικία 16 ετών. Ο Τζιμ μεγάλωσε σε ένα προάστιο του Σικάγο, μαζί με τα άλλα τρία του αδέρφια: Τον μεγαλύτερο Τζον, την αδερφή του Μάριαν και τον μικρότερο αδερφό του Μπίλλυ. Ο Τζιμ Μπελούσι αποφοίτησε από το Κεντρικό Λύκειο Γουίτον(Wheaton Central High School), ύστερα φοίτησε στο Κολλέγιο του ΝτουΠέιτζ(College of DuPage) και αποφοίτησε τελικά από το Νότιο Πανεπιστήμιο Κάρμπονντέιλ του Ιλινόις(Southern Illinois University Carbondale), απ' όπου και πήρε πτυχίο στην Ομιλία και τις Θεατρικές Τέχνες.
Προσωπική Ζωή
Ο Μπελούσι έχει παντρευτεί 3 φορές και έχει 3 παιδιά.Παντρεύτηκε την Σάντρα Ντέιβενπορτ (Sandra Davenport), στις 17 Μαΐου του 1980 και έκαναν ένα γιο, τον Ρόμπερτ Τζέιμς(Robert James).Ο γάμος του με τη δεύτερη γυναίκα του, Μάριορι Μπράνσφιλντ (Marjorie Bransfield) διήρκησε 2 χρόνια, από το 1990-1992.Από το Μάιο του 1998 είναι παντρεμένος με την Τζέννιφερ Σλόαν (Jennifer Sloan) και έχουν μια κόρη, την Τζάμισον Μπλες(Jamison Bess), γεννημένη στις 28 Ιουλίου του 1999 και ένα γιο, τον Τζάρεντ Τζέιμς(Jared James), γεννημένος στις 8 Φεβρουαρίου του 2002.Ζουν στο Μπρέντγουντ, Λος Άντζελες(Brentwood, Los Angeles).
Ο Μπελούσι είναι στενά συνδεδεμένος με την Αλβανική του κληρονομιά και πρόσφατα παρέλαβε τιμητική αλβανική υπηκοότητα από τον Πρόεδρο της Αλβανίας, Μπαμίρ Τόπι (Bamir Topi). Είναι επίσης μεγάλος οπαδός των Σικάγο Μπλάκχοκς (Chicago Blackhawks), Σικάγο Μπέαρς (Chicago Bears), Σικάγο Κάμπς (Chicago Cubs) και του Σικάγο Φάιερ Σόκκερ Κλαμπ (Chicago Fire Soccer Club).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Σεμαράνγκ
μικρογραφία|250px|Το Τούγκου Μούντα (Μνημείο της νιότης) Το Σεμαράνγκ (ινδονησιακά: Semarang) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Κεντρική Ιάβα στην Ινδονησία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 το Σεμαράνγκ έχει 1.553.778 κατοίκους, κατατάσσοντας το Σεμαράνγκ ως την 9η πολυπληθέστερη πόλη της χώρας. Η πόλη έχει έκταση 305,17 χλμ² και η πέμπτη μεγαλύτερη μετά την ευρύτερη Τζακάρτα, το Μπαντούνγκ, το Μεντάν και τη Σουραμπάγια. Η ευρύτερη περιοχή του Σεμαράνγκ έχει πληθυσμό 4.741.830 άτομα. Είναι κτισμένη στη βόρεια ακτή της Ιάβας σε μια πεδιάδα, με τις νοτιότερες συνοικίες να είναι ψηλότερα εδάφη. Η πόλη έχει πληθυσμό κυρίως από κατοίκους της Ιαβας και είναι γνωστή για την πολυπληθή κινεζική συνοικία της.
Ιστορία
Το Σεμαράνγκ ήταν γνωστό τον 9ο αιώνα μ.Χ. ως Βεργότα. Το 16ο αιώνα στη περιοχή ιδρύθηκε ένα μουσουλμανικό χωριό, το οποίο ονομαζόταν Kyai Pandan Arang το οποίο έλαβε καθεστώς εφορίας (regent) την 1η Μαΐου 1547. Το Σεμαράνγκ δόθηκε το 1678 στους Ολλανδούς. Στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, το Σεμαράνγκ ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ιάβα και σημαντικό λιμάνι. Το 1920 το Σεμαράνγκο ήταν κέντρο του αριστερής δραστηριότητας και αποκαλούταν «Κόκκινη Πόλη». Μάλιστα, ο Ταν Μαλάκα ίδρυσε ένα Λαϊκό Σχολείο στο Σεμαράνγκ που αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένο, ώστε το μοντέλο αντιγράφτηκε σε πολλές άλλες πόλεις της Ιάβας. Μετά την απελευθέρωση της Ινδονησίας το Σεμαράνγκ είναι το διοικητικό κέντρο της Κεντρικής Ιάβας.
Οικονομία
Το Σεμαράνγκ είναι το τρίτο σημαντικότερο λιμάνι της Ινδονησίας, έπειτα από εκείνο της Σουραμπάγια και της Τζακάρτα. Εξάγει κυρίως γεωργικά προϊόντα (ζαχαροκάλαμο, τσάι, καφέ, καπνό, καρύδες και φοινικέλαιο), ξυλεία και καουτσούκ. Ο βιομηχανικός τομέας συνδέεται με τις ναυπηγικές, ηλεκτρονικές, υφαντουργικές δραστηριότητες και την επεξεργασία τροφίμων. Η πόλη συνδέεται με ένα πυκνό οδικό, σιδηροδρομικό και αεροπορικό δίκτυο με τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας.
Μανάγκουα
Το 1947 ο πληθυσμός της αριθμούσε 110.200 κατοίκους ενώ σήμερα έχει υπερβεί τους 1.800.000 και είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Κεντρικής Αμερικής μετά την Πόλη της Γουατεμάλας. Αποτελεί το σπουδαιότερο αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας με κύρια προϊόντα τον καφέ, το βαμβάκι, την μπύρα, καθώς και είδη κλωστοϋφαντουργίας και υποδηματοποιίας.
Έχει θερμό κλίμα με εναλλασσόμενη ξηρασία και υγρασία ανάλογα με την εποχή. Η εποχή των βροχών είναι μεταξύ Μαΐου και Νοεμβρίου.
Οι κάτοικοί της ονομάζονται Μαναγουέζοι ή Μαναγουανοί.
Ιστορία
Η πόλη όταν ιδρύθηκε το 1819 με όνομα Leal Villa de Santiago de Managua, ήταν ένα μικρό ψαροχώρι. Αργότερα όταν ξεκίνησε η ανεξαρτησία των χωρών της Κεντρικής Αμερικής από την Ισπανία, (το 1821), και όταν τελικά αναγνωρίστηκε πολύ αργότερα η ανεξαρτησία της Νικαράγουας, το 1850, για τον καθορισμό της πρωτεύουσας αναζητήθηκε μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των δύο αντιμαχομένων πόλεων  της Λεόν και της Γρανάδας(πρώτη πρωτεύουσα), η οποία και βρέθηκε τελικά στη "Σαντιάγο ντε Μανάγουα" το 1852.
Την εποχή εκείνη ένας ευφυέστατος και ραδιούργος Αμερικανός, γιατρός στο επάγγελμα, στη πραγματικότητα ένας στυγνός πειρατής και τυχοδιώκτης, ο Γουΐλιαμ Γουόκερ με μια μικρή σχετικά δύναμη ανδρών στρατολογημένων από την Φιλαδέλφεια, των ΗΠΑ, είχε καταλάβει τη χώρα, για λογαριασμό αμερικανών επιχειρηματιών και μάλιστα είχε αναλάβει και ο ίδιος Πρόεδρος της Νικαράγουας, μέχρι το 1860 όταν παραδόθηκε και φονεύθηκε από τις Αρχές της Ονδούρας. Επί της εποχής του η Μανάγουα άρχισε να αστικοποιείται αφού είχε καταστεί το κέντρο όλων των επιχειρήσεων στρατιωτικών, πολιτικών, οικονομικών, εμπορικών κ.λπ.
Στη συνέχεια η Μανάγουα ακολούθησε τις τύχες της Νικαράγουας. Το 1876 και το 1885 πλήττεται από μεγάλες πλημμύρες. Την περίοδο 1912 – 1925 καθώς και 1927-1932 μετά από αίτηση της Κυβέρνησης της Νικαράγουας, ναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ κατέλαβαν την Μανάγουα προκειμένου να επιβάλουν τη τάξη στη Χώρα.
Το 1931 ένας μεγάλος σεισμός καταστρέφει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Το 1936 ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά με πολλές σοβαρές ζημιές. Παρά ταύτα η πόλη ξανακτίστηκε με περίλαμπρα κτίρια όταν στις 23 Δεκεμβρίου του 1972 νέος σεισμός κατέστρεψε σχεδόν όλη τη πόλη με θύματα που ξεπέρασαν τους 19.000 των κατοίκων. Από τότε και μέχρι σήμερα το κέντρο της πόλης παραμένει, περίεργα για τον επισκέπτη, πολύ αραιοκατοικημένο, σε σχέση με τα περίχωρα.
Επτά χρόνια αργότερα, το 1979, ακολούθησε ο γνωστός εμφύλιος πόλεμος για την ανατροπή του καθεστώτος του δικτάτορα Αναστάσιου Σομόσα Γκαρσία, του οποίου ακολούθησε ο 11χρονος πόλεμος των Κόντρας, καταστρέφοντας την οικονομία της χώρας και οδηγώντας την σε πλήρη διοικητική παραλυσία. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το 1998, ήλθε και συμπλήρωσε με την καταστροφική του μανία ο τυφώνας Μιτς που σάρωσε την πόλη πλήττοντας σχεδόν όλη την κεντρική Αμερική. Από το 2000 έχει ξεκινήσει η ανάκαμψη της πόλης που σημειώνεται δύσκολη, και δικαιολογημένα, πολύ αργή.
Πηγές
Μ Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Κεντρικής Αμερικής
Μάχη του Βραχωρίου
Η εξέλιξη των γεγονότων
Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση στην Αιτωλοακαρνανία, η προσοχή όλων των Ελλήνων στράφηκε στο Βραχώρι (Αγρίνιο), το οποίο τότε αποτελούσε έδρα ισχυρών οθωμανικών δυνάμεων και ήταν η ισχυρότερη πόλη της επαρχίας. Οι οικογένειες των Ελλήνων κατοίκων της πόλεως, καίτοι ήταν υπερδιπλάσιες από αυτές των Τούρκων, υπέφεραν κάτω από την διοίκηση του Αλβανού Νούρκα Σέρβανη. Ο τελευταίος αποπειράθηκε να δελεάσει τον Αλέξανδρο Βλαχόπουλο καλώντας στο Βραχώρι ώστε να έχει σε περίπτωση ανάγκης έναν σημαντικό κρατούμενο. Ο Βλαχόπουλος, ωστόσο, προετοιμάζονταν να κινηθεί εναντίον του Σέρβανη και, αφού ήλθε σε επαφή με τον Δημήτριο Μακρή, τον Αθανάσιο Ραζηκότσικα και τον Σιαδήμα για να επιτεθούν συγχρόνως εναντίον των Τούρκων, κατέλαβε μεταξύ 26ης και 27ης Μαΐου τη θέση Δογρί μαζί με τον Θεόδωρο Γρίβα. Παράλληλα, ο Μακρής και ο Ραζηκότσικας κατέλαβαν τις θέσεις κοντά στις γέφυρες του Αλήμπεη με 700 άνδρες και το πρωί της επομένης ο Βλαχόπουλος διεξήγαγε αιφνιδιαστική επίθεση στο Βραχώρι και οι Οθωμανοί κάτοικοι πανικόβλητοι κατέφυγαν στις κεντρικές συνοικίες της πόλης, ενώ οι Έλληνες κάτοικοι, ενημερωμένοι για την επίθεση, ενώθηκαν με τους υπόλοιπους επαναστάτες και επιτέθηκαν στο διοικητήριο και στις ισχυρότερες κατοικίες των εχθρών τους. Έφθασαν, στο μεταξύ, έφτασαν τα σώματα των Ραζηκότσικα και Μακρή και οι Έλληνες άρχισαν να βάλλουν πυροβολισμούς εναντίον των τουρκικών σπιτιών, τα οποία όμως ήταν άριστα οχυρωμένα, καθώς διέθεταν διπλό ή τριπλό περιτείχισμα και πολλαπλές αυλόθυρες. Η γενναιότητα, όμως, που έδειξαν οι Τούρκοι την πρώτη μέρα της μάχης άρχισε να εξασθενεί την επομένη, ιδίως μετά την άφιξη ελληνικών ενισχύσεων των Σιαδήμα, Γρίβα και Γεωργίου Τσόγκα. Ο Νούρκας Σέρβανης και μερικοί άλλοι αγάδες προσπάθησαν μάλιστα να συνδιαλλαγούν με τους Έλληνες, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Στις 30 Μαΐου, οι ελληνικές επιθέσεις έγιναν ακόμα πιο σφοδρές, αναγκάζοντας τους Οθωμανούς να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να οχυρωθούν σε άλλα πιο οχυρά σπίτια, ενώ την ίδια μέρα κατέφτασαν ενισχύσεις από τον Γιώτη Βαρνακιώτη και μερικές ημέρες αργότερα ενώθηκαν με τους επαναστάτες πολλοί Ξερομερίτες υπό τον Γεώργιο Βαρνακιώτη. Οι δυνάμεις των Ελλήνων έφθαναν περίπου 4.000 άνδρες. Η κατάσταση άρχιζε να γίνεται όλο και πιο κρίσιμη για τους Τούρκους και στο μεταξύ ξέσπασαν διχόνοιες ανάμεσα στους Τούρκους και στους Αλβανούς πολιορκημένους. Η έλλειψη πολεμοφοδίων, από την οποία έπασχαν οι Έλληνες, καλύφθηκε εν μέρει από ένα φορτίο που τους πούλησε ο Άγγλος πλοίαρχος Άντερσον. Λίγο αργότερα, αποχώρησε από το Βραχώρι η αλβανική φρουρά με τον Σέρβανη, αφού λεηλάτησαν τις πλούσιες οικίες της πόλης. Ωστόσο, καταδιώχθηκαν από μερικούς Έλληνες και ο Νούρκας Σέρβανης πιάστηκε αιχμάλωτος. Στις 10 με 11 Ιουνίου οι τελευταίοι Τούρκοι υπερασπιστές παρέδωσαν τις θέσεις τους στους πολιορκητές υπό τον όρο να διασκορπιστούν στις γύρω περιοχές. Κατόπιν της παραδόσεως του Βραχωρίου, οι Έλληνες στράφηκαν εναντίον του Ζαπαντίου.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία του Αγρινίου
Φωτοπαραγωγή
Στην πυρηνική και σωματιδιακή φυσική με τον όρο φωτοπαραγωγή χαρακτηρίζεται η παραγωγή ενός σωματιδίου μετά από αλληλεπίδραση ενός φωτονίου με έναν ατομικό πυρήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Τετράκωμο Άρτας
Το Τετράκωμο ή Μήγερη ή Μύαρη είναι ένα χωριό του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων με 59 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στην οροσειρά των Τζουμέρκων της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας και απέχει από την πόλη 52 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Τετράκωμο υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αθαμανίας με έδρα το Βουργαρέλι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το Τετράκωμο εντάχθηκε στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Το Τετράκωμο μαζί με τους οικισμούς Αριά, Καρυά, Κεράνι, Λογαρού, Νεβρόπολη, Πέρα Νεβρόπολη, Πετράλωνο, Πηγή και Τελήσι αποτελεί την τοπική κοινότητα Τετρακώμου με πληθυσμό 427 κατοίκους.
Μεσοποταμία (Ρωμαϊκή επαρχία)
μικρογραφία|300x300εσ| Οι ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολής υπό τον Τραϊανό, συμπεριλαμβανομένης της Μεσοποταμίας. δεξιά|μικρογραφία|271x271εσ| Η ύστερη Ρωμαϊκή [[Διοίκηση Ανατολής|διοίκηση της Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της επαρχίας Μεσοποταμίας.]] Η Μεσοποταμία, λατιν.: Mεsopotamia, ήταν το όνομα μίας ρωμαϊκής επαρχίας, αρχικά μία βραχύβια δημιουργία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού το 116–117 και στη συνέχεια επανιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο περί το 198. Ο έλεγχος της επαρχίας δινόταν στη συνέχεια μεταξύ της Ρωμαϊκής και της Σασσανιδικής αυτοκρατορίας, μέχρι τις μουσουλμανικές κατακτήσεις του 7ου αι.
Τετράκωμο Άρτας
Ιστορικά Στοιχεία
Το χωριό Μήγερη ή Μύαρη ήταν ένα μικρό χωριό το 1700. Αυτό φαίνεται καθαρά από το φόρο που πλήρωναν τότε οι κάτοικοι στους Βενετούς το 1676. Οι Τούρκοι δεν μπορούν την εποχή αυτή να προστατέψουν τους Αρτινούς από τους ληστές και τισ επιδρομές. Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Άρτας καταφεύγουν για προστασία στους Βενετούς που κατέλαβαν την Πρέβεζα και είχαν Προξενείο στην Άρτα. Η συμφωνία Αρτινών - Βενετών έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου 1695. Το χωριό μετά από μεγάλες χρονικές περιόδους άρχισε να μεγαλώνει καθώς άρχιζαν να καταφθάνουν κυνηγημένοι κυρίως από Τούρκους, από διάφορες περιοχές στα Τζουμερκοχώρια και τα Ραδοβύζια. Η κατάσταση αυτή μαρτυρεί από μόνη της ότι οι Μηγαρίτες είναι σχεδόν στο σύνολο τους ξενόφερτοι.
Μεσοποταμία (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η επαρχία του Τραϊανού
Το 113 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τραϊανός (βασ. 98–117) ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον του μακροχρόνιου ανατολικού αντιπάλου της Ρώμης, της αυτοκρατορίας των Πάρθων. Το 114 κατέλαβε την Αρμενία, η οποία έγινε επαρχία, και στα τέλη του 115 είχε κατακτήσει τη βόρεια Μεσοποταμία. Και αυτή οργανώθηκε ως επαρχία στις αρχές του 116, όταν κόπηκαν νομίσματα για να εορτάσουν το γεγονός.
Τετράκωμο Άρτας
Όνομα
Το όνομα "η Μήγερη" ή "το Μήγερι" ή "Μίερι" το συναντάμε κατά την απελευθέρωση το 1881 σε επίσημες καταστάσεις. Στο Σεραφείμ Ξενόπουλο: Μίερη ή Μίαρη. Μία αναφορά εντοπίζεται το 1790 σαν Μύαρι σε χαρτί πρόσκλησης των χωριανών με υπογραφές τους προς τη μονή του Αγίου Βησσαρίωνα για να έλθει η κάρα του Αγίου στο χωριό. Ο Άγιος Βησσαρίωνας ήταν μητροπολίτης Λάρισας (1527-1540) και κατασκεύασε τη μονή Δουσίκου και τη γέφυρα Κοράκου. Πριν, σε καταστάσεις πληρωμής φόρων στους Βενετούς, φαίνεται σαν Μύαρη. Μύαρη (Μυαρή) απαντάται και στον Αραβαντινό το 1856. Από τις ονομασίες Μύαρη, Μίερη, Μήγερι, Μιερίτες, Μηγερίτες επικρατεί το Μήγερι με αυτή την ορθογραφία κατά προτίμηση. Γενικότερα καθιερώθηκε το "Μήγερη" που θεωρείται και πιο εξελληνισμένο.
Μεσοποταμία (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η επαρχία του Τραϊανού
Αργότερα την ίδια χρονιά, ο Τραϊανός βάδισε στην κεντρική και νότια Μεσοποταμία (διευρύνοντας και ολοκληρώνοντας την επαρχία της Μεσοποταμίας) και πέρα από τον ποταμό Τίγρη στην Αδιαβηνή, την οποία προσάρτησε ως μία άλλη ρωμαϊκή επαρχία, την Ασσυρία. Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Τους τελευταίους μήνες του 116, κατέλαβε την περσική πόλη των Σούσων και καθαίρεσε τον Πάρθο βασιλιά Οσρόη Α΄, βάζοντας τον δικό του μαριονέτα-ηγεμόνα Παρθαμασπάτη στον θρόνο των Πάρθων. Ποτέ ξανά η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν θα προχωρούσε τόσο μακριά προς τα ανατολικά.
Ωστόσο, μόλις απεβίωσε ο Τραϊανός, ο διάδοχός του Αδριανός (βασ. 117–138) παραιτήθηκε από τις κατακτήσεις του ανατολικά τού ποταμού Ευφράτη, ο οποίος έγινε και πάλι το ανατολικό όριο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τετράκωμο Άρτας
Εναλλακτική εκδοχή ονομασίας από τον Βάσο Μηαρίτη
Ο Βάσος Μηαρίτης προσπαθεί να εξηγήσει την προέλευση απί το μόριο "μήγαρ" ή το αρβανίτικο "μήγερ" (που σημαίνει "τι καλό"). Ο Βουργαρελιώτης Ι. Κατσάνος στο βιβλίο του αναφέρει την περιοχή "Παλιομίερη" στα νότια του Βουργαρελιού προς Ποταμιά. Δίνει την εξήγηση από το αλβανικό "μιέρουαρ" που σημαίνει κακόμοιρος, ελεεινός, αξιολύπητος. Και σήμερα οι Αλβανοί με τη λέξη "μίερι" εννοούν τον καημένο. Είναι η πιθανότερη προέλευση ονόματος.
Μεσοποταμία (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η εκστρατεία του Λεύκιου Βέρρου
Η Βόρεια Μεσοποταμία, συμπεριλαμβανομένης της Oσροηνής, περιήλθε ξανά υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων στην εκστρατεία των ετών 161-166 του Λεύκιου Βέρρου, αλλά δεν οργανώθηκε επίσημα σε επαρχίες. Αντίθετα, αφέθηκαν υπό τοπικούς υποτελείς ηγεμόνες, αν και διατηρήθηκαν ρωμαϊκές φρουρές, κυρίως στη Νίσιβη.
Έτος των Πέντε Αυτοκρατόρων
Αυτός ο έλεγχος απειλήθηκε το 195, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ του Σεπτίμιου Σεβήρου (βασ. 193–211) και του σφετεριστή Πεσκένιου Νίγηρα, όταν ξέσπασαν εξεγέρσεις στην περιοχή και η Νίσιβις πολιορκήθηκε. Ο Σεβήρος αποκατέστησε γρήγορα την τάξη και οργάνωσε την Oσροηνή ως πλήρη επαρχία.
Επανάκτηση από τον Σεβήρο
Στη συνέχεια, ο Σεβήρος ξεκίνησε έναν πόλεμο κατά της Παρθίας, τον οποίο ολοκλήρωσε επιτυχώς με την λεηλασία της πρωτεύουσας των Πάρθων Κτησιφώντα. Μιμούμενος τον Τραϊανό, επανίδρυσε μία επαρχία της Μεσοποταμίας το 198, με πρωτεύουσα τη Νίσιβη, ανυψωμένη στο καθεστώς της πλήρους αποικίας.
Σε αντίθεση με την επαρχία του Τραϊανού, η οποία περιελάμβανε ολόκληρη τη Ρωμαιοκρατούμενη Μεσοποταμία μεταξύ των ποταμών Ευφράτη και Τίγρη, η νέα επαρχία περιοριζόταν μεταξύ της επαρχίας Oσροηνής στα νότια, του Ευφράτη και του Τίγρη στα βόρεια και του ποταμού Χαβόρα (σύγχρονο Χαβούρ ). στην Ανατολή.
Εμπόλεμη ζώνη
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Χάρτης που δείχνει την επαρχία της Μεσοποταμίας. Για το υπόλοιπο της ύπαρξής της, η νέα επαρχία θα παρέμενε μήλον της έριδος μεταξύ των Ρωμαίων και των ανατολικών γειτόνων τους, υποφέροντας βαριά στους επαναλαμβανόμενους Ρωμαιο-Περσικούς Πολέμους. Στην αναταραχή που ακολούθησε το Έτος των Έξι Αυτοκρατόρων, το 239–243, ο Αρδασίρ Α΄ (βασ. 224–241), ο ιδρυτής της νέας αυτοκρατορίας των Σασσανιδών που αντικατέστησε τους ετοιμοθάνατους Πάρθους, επιτέθηκε και κατέλαβε την περιοχή, αλλά αυτή ανακτήθηκε από τον Tιμησίθεο πριν από το τέλος του το 243. Στη δεκαετία του 250 ο Πέρσης σάχης Σαπώρης Α΄ (βασ. π. 240–270) επιτέθηκε στη Μεσοποταμία και πολέμησε με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Βαλεριανό (βασ. 253–260), τον οποίο συνέλαβε στην Έδεσσα το 260 Τον επόμενο χρόνο, ωστόσο, ο Σαπώρης Α΄ ηττήθηκε βαριά από τον Oδαίναθο της Παλμύρας και εκδιώχθηκε από τη Μεσοποταμία.
Διοκλητιανο-Κωνσταντινική αναδιοργάνωση
Κάτω από τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού (βασ. 284–305) και του Κωνσταντίνου Α’ (βασ. 306–337), έγινε τμήμα της διοίκησης της Ανατολής, η οποία με τη σειρά της υπήχθη στην πραιτωριανή επαρχία της Ανατολής. δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης ρωμαϊκών στρατιωτικών σταθμών στη Μεσοποταμία από χειρόγραφο του 1436. Η Nίσιβις και η Σίνγαρα, μαζί με την περιοχή στην Aδιαβηνή που κατέκτησε ο Διοκλητιανός χάθηκαν μετά την καταστροφή της περσικής εκστρατείας του Ιουλιανού το 363, και η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Άμιδα, ενώ η έδρα του στρατιωτικού διοικητή, του δούκα Μεσοποταμίας, βρισκόταν στο Κωνσταντίνα. Άλλες πόλεις ήταν η Μαρτυρόπολις και η Κήφας.
Ύστερη Ρωμαϊκή (Πρώιμη Βυζαντινή) Μεσοποταμία
Μετά τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι ρωμαϊκές δυνάμεις στον Αναστασιανό πόλεμο του 502–506, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας της Ανατολής Αναστάσιος Α΄ (βασ. 491–518) έκτισε το φρούριο του Δάρα ως αντίθετο προς τη Νισίβη και ως τη νέα βάση τού δούκα Μεσοποταμίας.
Κατά τις μεταρρυθμίσεις τού Ιουστινιανού Α' (βασ. 527–565), η επαρχία διαιρέθηκε: οι βόρειες συνοικίες με τη Μαρτυρόπολη πέρασαν στη νέα επαρχία της Αρμενίας IV, ενώ οι υπόλοιπες χωρίστηκαν σε δύο αστικές και εκκλησιαστικές περιφέρειες, η μία (η περιοχή νότια του Τίγρη) με πρωτεύουσα την Άμιδα και την άλλη (την περιοχή Tουρ Αβδίν) με πρωτεύουσα τη Δάρα. Η επαρχία υπέφερε πολύ κατά τους -σχεδόν συνεχείς- πολέμους με την Περσία τον 6ο αι. Το 573 οι Πέρσες κατέλαβαν ακόμη και το Δάρα, αν και οι Ανατολικοί Ρωμαίοι το ανέκτησαν με την ειρήνη του 591. Το έχασαν ξανά από τους Πέρσες στον μεγάλο πόλεμο του 602-628, και το ανέκτησαν στη συνέχεια, μόνο για να χάσουν οριστικά ολόκληρη την περιοχή από τις μουσουλμανικές κατακτήσεις το 633-640.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Άνω Μεσοποταμία Κατηγορία:Εγγύς Ανατολή στην διάρκεια της Κλασικής Αρχαιότητας Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Τετράκωμο Άρτας
Οι Μηγερίτες
Το "Μήγερι και Μηγερίτες" αναφέρεται κυρίως στην εποχή που ήταν ένα χωριό Τετράκωμο και Κάψαλα.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 59 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 145 κατοίκους. Ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1920 με 1212 κατοίκους. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού σημείωσε το χαμηλότερο ρεκόρ των τελευταίων 90 ετών.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Λεζγκικές γλώσσες
Οι λεζγκικές γλώσσες είναι ένας από τους επτά κλάδους της οικογένειας των ΒΑ γλωσσών του Καυκάσου. Η Λεζγκική και η Ταμπαζαράν έχουν το status της λογοτεχνικής γλώσσας. Όπως και άλλες γλώσσες της ευρύτερης οικογένειας είναι κατά κύριο λόγο συγκολλητικές στη μορφολογία, γνωστές για τα περίπλοκα σύνολα συμφώνων και κυρίαρχα εργαστικές στη σύνταξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεζγκικές γλώσσες Κατηγορία:Απειλούμενες γλώσσες
Μπρούνο Άλβες
Ο Μπρούνο Άλβες (Bruno Alves, 27 Νοεμβρίου 1981) είναι Πορτογάλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν αθλητικός διευθυντής στην ΑΕΚ.
Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2000 από τη δεύτερη ομάδα της Πόρτο και δύο χρόνια αργότερα αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα. Τη σεζόν 2004-2005 αγωνίστηκε στη Σούπερ Λιγκ, καθώς παραχωρήθηκε δανεικός στην ΑΕΚ. Το 2010 υπέγραψε στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και τρία χρόνια αργότερα έγινε παίκτης της Φενέρμπαχτσε. Το 2016 έπαιξε στην Κάλιαρι και το 2017 υπέγραψε στους Ρέιντζερς Γλασκώβης. Από το 2018 έως το 2021 αγωνιζόταν στην Πάρμα. Τον Ιούλιο του 2021 υπέγραψε στη Φαμαλισάο, αλλά ακύρωσε το συμβόλαιό του. Η τελευταία του ομάδα ήταν ο Απόλλων Σμύρνης, όπου αγωνίστηκε από τον Σεπτέμβριο του 2021 έως τον Ιούνιο του 2022.
Στην εθνική ομάδα
Ο Άλβες επελέγη στην αποστολή της εθνικής ομάδας στα Μουντιάλ του 2010, του 2014 και του 2018, καθώς και στα Euro του 2008, του 2012 και του 2016, στο οποίο η Πορτογαλία κατέκτησε το τρόπαιο.
Μετά την ενεργό δράση
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση τον Ιούνιο του 2022 έγινε αθλητικός διευθυντής της ΑΕΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Τίμοθι Χάρις
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Χάρις γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αγροτική περιοχή του Ταμπερνέικλ (στον Άγιο Χριστόφορο) το 1964. Φοίτησε στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Κέιον και μετά σε εκείνο του Μπαστέρ. Εν συνεχεία σπούδασε σε 6 πανεπιστήμια, από τα οποία τα 2 βρίσκονται στην Καραϊβική και τα 4 στον Καναδά.
Το 1988 αποφοίτησε από το Τμήμα Κέιβ Χιλ του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών και απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ πρώτης τάξης στη λογιστική. Επί διετία εργάστηκε ως μάνατζερ στην εταιρεία S. L. Horsfords and Co Ltd. Το 1990-92 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα λογιστικά στο Τρινιντάντ. Το 1992 απέκτησε τίτλο Μάστερ. Αργότερα έκανε σπουδές στον Καναδά και απέκτησε διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Κονκόρντια στο Μόντρεαλ.
Ντέιβιντ Γιάνσεν
Ο Ντέιβιντ Γιάνσεν (David Janssen, πραγματικό όνομα David Harold Meyer, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Davey, 27 Μαρτίου 1931, Naponee, Νεμπράσκα, ΗΠΑ - 13 Φεβρουαρίου 1980, Malibu, Καλιφόρνια) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία σαν Dr. Richard Kimble στο τηλεοπτικό σίριαλ "The Fugitive" (1963 - 1967) όπως και με τη συμμετοχή του στη δημοφιλή σειρά "Harry O" (1973).
Τίμοθι Χάρις
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1993 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Εργατικό Κόμμα και επανεξελέγη στις εκλογές του 1995, 2000, 2004 και του 2010. Υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας, Παιδείας, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλειας, Εξωτερικών και Διεθνούς Εμπορίου, Βιομηχανίας και Εμπορίου. Το 2013 αποπέμφθηκε από υπουργός Εξωτερικών με απόφαση του πρωθυπουργού Ντενζίλ Ντάγκλας. Αργότερα την ίδια χρονιά ο Χάρις ίδρυσε το Λαϊκό Εργατικό Κόμμα (PLP). Λίγο πριν διεξαχθούν οι εκλογές του 2015, το PLP σχημάτισε συνασπισμό (Ενωτική Ομάδα) απαρτιζόμενο από το ίδιο και τα κόμματα Λαϊκό Κίνημα Δράσης και Κίνημα Ανήσυχων Πολιτών. Ο συνασπισμός κέρδισε τις εκλογές εκείνης της χρονιάς, παρότι το PLP κέρδισε μόνο 1 έδρα. Ο Χάρις ορκίστηκε ως ο 3ος πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις στις 18 Φεβρουαρίου. . Ο Τίμοθι Χάρις ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός στις 18 Φεβρουαρίου. Διαδέχθηκε τον Ντενζίλ Ντάγκλας, έπειτα από 20 χρόνια παραμονής του τελευταίου στην εξουσία.
Ντέιβιντ Γιάνσεν
Βιογραφία
Η οικογένειά του τον προόριζε από νωρίς για ηθοποιό, όπως και έγινε. Γι'αυτό το λόγο άλλωστε μετακόμισαν στο Χόλιγουντ, όταν ο μικρός Ντέιβιντ ήταν ακόμη στην εφηβεία. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο "Fairfax", όπου και έδειξε την έφεσή του για την υποκριτική. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ηλικία των 14 ετών, στο έργο "It's a Pleasure" (1945). Στα είκοσί του χρόνια υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία "20th Century-Fox", ωστόσο η συνεργασία δεν προχώρησε καθώς η εξωτερική του εμφάνιση κρίθηκε ακατάλληλη. αριστερά|200 px|μικρογραφία|Ο Ντέιβιντ Γιάνσεν ([[1974)]] Ο Γιάνσεν στράφηκε τότε στην εταιρεία "Universal" με την οποία αναδείχθηκε από την αρχή της δεκαετίας του '50 πρωταγωνιστώντας σε υποστηρικτικούς ρόλους σε 32 ταινίες, πριν συμμετάσχει στη σειρά "Private Detective" (1957 - 1960). Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήρθε στα 1963 με τη σειρά "The Fugitive", όπου υποδυόταν έναν γιατρό τον οποίο καταδίωκε πεισματικά ένας αστυνομικός για το φόνο της γυναίκας του. Με τη σειρά του, ο Γιάνσεν καταδίωκε τον πραγματικό φονιά, ένα μονόχειρα εγκληματία προκειμένου να αποδείξει την αθωότητά του.
Τίμοθι Χάρις
Εκλογές 2022
Ο Χάρις προκήρυξε πρόωρες εκλογές τον Αύγουστο του 2022 στις οποίες ηττήθηκε, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία, καθώς το PLP έλαβε μόνο 1 έδρα.
Ντέιβιντ Γιάνσεν
Βιογραφία
Παντρεύτηκε δυο φορές αλλά δεν απέκτησε παιδιά, καθώς πέθανε πρόωρα σε ηλικία μόλις 48 ετών, από ανακοπή καρδιάς.
Τίμοθι Χάρις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Ντέιβιντ Γιάνσεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
248 Λάμια
Η Λάμια (Lameia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,21. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα και κατόπιν δαίμονα Λάμια της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λάμιας εκτιμάται σε 49 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,061. Η Λάμια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμια
Αποξηραμένο μοσχολέμονο
thumb|right|250px|Αποξηραμένα, τριμμένα, Περσικά μαύρα μοσχολέμονα. thumb|right|250px|Ολόκληρα λούμι (loomi) προς πώληση στην αγορά της [[Μανάμα, Μπαχρέιν.]] Τα αποξηραμένα μοσχολέμονα (ή αποξηραμένα λάιμ (dried lime) επίσης γνωστά ως: μαύρα λάιμ ή μαύρα μοσχολέμονα· νοόμι Μπάσρα (Βασόρας) ((noomi basra) Ιράκ)· λίμοο Αμανή (Ομάν) ((limoo amani) Ιράν)· λίμοο ((limoo) Ομάν) ) είναι μοσχολέμονα τα οποία έχουν χάσει την περιεκτικότητά τους σε νερό, συνήθως αφού πέρασαν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου αποξήρανσής τους στον ήλιο. Χρησιμοποιούνται, ολόκληρα, κομμένα σε τεμάχια ή τριμμένα, ως καρύκευμα στα φαγητά της Μέσης Ανατολής. Με καταγωγή τον Περσικό Κόλπο, εξ ου και η Περσική ονομασία «λίμοο Αμανή» ((limoo amani) λάιμ του Ομάν), τα αποξηραμένα μοσχολέμονα είναι δημοφιλή στη μαγειρική ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.