cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χώρα Μεσσηνίας
Πληροφορίες
Η Χώρα είναι σήμερα σημαντική κωμόπολη του Δήμου Πύλου - Νέστορος, που υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, η οποία συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στην τελευταία απογραφή πληθυσμού που έγινε το 2011, ο Δήμος Πύλου - Νέστορος είχε πληθυσμό 21.077 κατοίκους, η Δημοτική Ενότητα Νέστορος 5.042 κατοίκους, η Δημοτική Κοινότητα Χώρας 3.498 κατοίκους, ενώ η Χώρα είχε 3.454 κατοίκους και ήταν η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, μετά την πρωτεύουσα Καλαμάτα (54.100), την Μεσσήνη (6.065), τα Φιλιατρά (5.969) και την Κυπαρισσία (5.131). .
Η Λιγούδιστα ή Χώρα αποτέλεσε παλαιότερα, κατά χρονική σειρά, έδρα των παλαιών δήμων Κενηρίου (1835–1840), Φλεσιάδος (1840–1912), των κοινοτήτων Λιγουδίστης (1912–1927) και Χώρας (1927–1990), καθώς και των δήμων  Χώρας (1990–1997) και Νέστορος (1997–2010).
Ιστορία
Η Χώρα και η περιοχή της, η οποία ταυτίζεται με τμήμα της αρχαίας Πυλίας, έχει μακρά ιστορία, η οποία συμβαδίζει με αυτήν της Πελοποννήσου. Το ξεκίνημα της πρωτεύουσας πόλης του βασιλιά Νέστορα χάνεται στα βάθη της προϊστορίας, αφού κατοικήθηκε από τη νεολιθική εποχή. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Αρχαία Πύλος ιδρύθηκε από τον επώνυμο ήρωα Πύλο ή τον βασιλιά Νηλέα και αρχικά ονομαζόταν Κορυφάσιον, από το Ακρωτήριο Κορυφάσιον, πάνω στο οποίο είχε κτιστεί. Κατά τα ομηρικά χρόνια αναφέρεται από τον Όμηρο ως η πρωτεύουσα στο βασίλειο του Νέστορα, το οποίο ήταν ένα από τα σημαντικά βασίλεια της μυκηναϊκής Ελλάδας, σύμφωνα και με τα αρχαιολογικά ευρήματα του ανακτόρου που είναι γνωστό ως το Ανάκτορο του Νέστορα, το οποίο συνδέεται με τον Νέστορα, βασιλιά της Πύλου, όπως αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου. Αργότερα η περιοχή υποδουλώθηκε στην Αρχαία Σπάρτη μαζί με την υπόλοιπη Αρχαία Μεσσηνία.
Μυκηναϊκή εποχή
Η Αρχαία Πύλος ήταν η πρωτεύουσα του μυκηναϊκού βασιλείου της Πύλου, γνωστού και ως Βασιλείου του Νέστορα, το οποίο ήταν σημαντικό κέντρο την εποχή εκείνη, σύμφωνα και με την αναφορά του Ομήρου στην «Οδύσσεια» (Ραψωδία Ραψωδία Ρ, στιχ. 107-114). Η μυκηναϊκή πολιτεία της Πύλου (μεταξύ 1600-1100 π.Χ.) κάλυπτε έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είχε πληθυσμό μεταξύ 50.000, σύμφωνα με τις πινακίδες της Γραμμικής Β, και 80.000-120.000 κατοίκων. Οι ανασκαφές, μεταξύ 1939 και 1952, από τον Αμερικανό αρχαιολόγο Καρλ Μπλέγκεν (Carl William Blegen, 1887–1971), οδήγησαν στην ανάδειξη του πρώτου, από μια σειρά ανακτόρων, του βασιλείου της Αρχαίας Πύλου, της Εποχής του Χαλκού. Πρόκειται για το Ανάκτορο του Νέστορα στην περιοχή του σύγχρονου Άνω Εγκλιανού, σε απόσταση περίπου 9 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κόλπου της Πύλου. Ο Μπλέγκεν ήταν αυτός που έδωσε πρώτος, σύμφωνα και με τα ομηρικά έπη, την ονομασία στα ερείπια του μεγάλου αυτού μυκηναϊκού παλατιού, που χρονολογείται περί το 1300 π.Χ. Οι πινακίδες της Γραμμικής Β, οι οποίες βρέθηκαν από τον Blegen δείχνουν σαφώς ότι ο ίδιος ο τόπος ονομαζόταν Πύλος και γραφόταν ως 25px25px (pu-ro, Μυκηναϊκή ελληνική) από τους κατοίκους του. Το ανάκτορο καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε μετά τον 8ο αιώνα π.Χ. Σε κοντινές περιοχές, όπως στη περιοχή της Βοϊδοκοιλιάς, της Τραγάνας, της Ίκλαινας, αλλά και σε άλλες αρχαιολογικές θέσεις της περιοχής της Πυλίας, έχουν βρεθεί έκτοτε πολλά ακόμα στοιχεία/κατάλοιπα της περιόδου αυτής της Αρχαίας Πύλου.
Αρχαιολογική έρευνα
Στην περιοχή της Χώρας, τμήμα της αρχαίας Πυλίας, έχουν ανακαλυφτεί αξιόλογοι αρχαιολογικοί θησαυροί. Αρχικά ήρθαν στο φως πέτρινοι τοίχοι, κομμάτια από τοιχογραφίες, δάπεδα, μυκηναϊκά αγγεία, πήλινες επιγραφές στον Επάνω Εγκλιανό. Οι πρώτες αυτές έρευνες έγιναν το 1912-26 απ' τον Καρλ Μπλέγκεν και τον Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Διακόπηκαν στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ξανάρχισαν το 1952 από το Σπυρίδωνα Μαρινάτο. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1957 ανακαλύφθηκε κυψελοειδής τάφος, ο επιλεγόμενος του Νηλέως, από τον πατέρα του Νέστορα, μυθικό βασιλιά της Πύλου. Επίσης ανακαλύφθηκε και πτέρυγα του ανακτόρου ηλικίας 3.000 ετών. Το 1962 βρέθηκε πλήθος ευρημάτων στην περιοχή Περιστέρια Πύλου. Οι προσπάθειες στην Πύλο συνεχίστηκαν και μέχρι το 1964, οπότε ήρθε στο φως ολόκληρο σχεδόν το Ανάκτορο του Νέστορα. Το ανάκτορο αυτό χρονολογικά τοποθετείται γύρω στα 1300 και 1200 π.Χ. και καταστράφηκε με την κάθοδο των Δωριέων (1100 π.Χ.)
Καταβόθρα – Βολιμίδια – Κεφαλόβρυσο – Μεγαμπέλια
Σύμφωνα με τον Σπ. Μαρινάτο εκεί βρισκόταν η «Πύλος η Παλαιά». Στην ίδια περιοχή υπήρχε πολίχνη, περί το 1600 π.Χ., η οποία διατηρήθηκε μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή, που διέθετε και μικρό υπόκαυστο στη μέση της νεκρόπολης. Η ύπαρξη του Κεφαλόβρυσου, περιοχή με άφθονα νερά πάνω από τα Βολιμίδια συντέλεσε στην ίδρυση του μυκηναϊκού οικισμού και στη συνέχεια των μεταγενέστερων οικισμών των Βολιμιδιών.
Στην θέση Μεγαμπέλια, πάνω σε ύψωμα, το οποίο βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο ανατολικότερα της Χώρας, βρέθηκαν μυκηναϊκά όστρακα και υπολείμματα οπτών πλίνθων, αποδεικνύοντας την ύπαρξη επίσης μικρού μυκηναϊκού οικισμού. Επίσης στο νοτιοδυτικό άκρο της Χώρας έχουν ανασκαφεί και άλλοι θαλαμοειδείς τάφοι.
330-1204: Βυζαντινή εποχή
Διάφορα ευρήματα της βυζαντινής περιόδου κατοίκισης της περιοχής της Χώρας, μεταξύ 7ου–15ου αιώνα, υπάρχουν στις θέσεις Καβαλλαρία ή Καβελαριά, Δούναβη (το Ντούναβι) και Εγκλιανός. Στην Καβελαριά ο οικισμός θεωρείται ότι υπήρχε από την Παλαιοχριστιανική εποχή ως τα μέσα του 19ου αιώνα και στην περιοχή του έχουν βρεθεί κατά καιρούς επιφανειακά βυζαντινά κεραμικά υπολείμματα δόμησης, θεμέλια κατοικιών, καθώς και αγγεία καθημερινής χρήσης. Στην ευρύτερη περιοχή της Χώρας υπάρχουν επίσης τοπωνύμια σλαβικής προέλευσης, όπως Λιγούδιστα, Ντούναβι (Δούναβης), Εγκλιανός και Καμπίροβα, τα οποία συνδέονται από τους σύγχρονους ερευνητές με την ευρύτερη παρουσία Σλάβων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο (6ος–7ος αιώνας) και εντάχθηκαν ως υπήκοοι ή υποτελείς (πακτιώται) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
1205-1432: Μεσαίωνας - Α' Ενετοκρατία
Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, κατά την Πρώτη Ενετοκρατία και την Φραγκοκρατία (1205-1432), ή Χώρα, όπως και ολόκληρος ο Μωριάς γίνεται κτήση των Βενετών και των Φράγκων, με τον έλεγχο που ασκούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1205-1432).
Η ονομασία Λιγούδιστα (Levoudist) συναντάται για πρώτη φορά σε γραπτό κείμενο του 1212, κατά τη διάρκεια της Α΄ Ενετοκρατίας. Μετά τη συνθήκη της Σαπιέντζας, το 1209, η οποία όριζε τα όρια του πριγκιπάτου και της βενετικής γης, ο πάπας Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, είχε στην δικαιοδοσία του και την επισκοπή της Μεθώνης (Modon). Ένα από τα χωριά που του ανήκαν ήταν και η Λιγούδιστα.
1432-1460: Δεσποτάτο του Μυστρά
Σύμφωνα με «Χρονικόν» του Γεωργίου Φραντζή, το 1429, η Λιγούδιστα ανήκε, όπως και άλλες πόλεις, χωριά, περιοχές και φρούρια, στο γενικό αρχιστράτηγο Νικηφόρο Μελισσηνό. Επίσης, ανάμεσα στους τόπους που παραχωρούνταν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο αναφέρονταν το κάστρο Σαυλάουρος, μετά το κάστρο Αρχάγγελος και πριν από τα κάστρα των Ιωαννίνων και της Λιγούδιστας. Για μικρό χρονικό διάστημα, 30 περίπου ετών (1432-1460), μετά την Α΄ Ενετοκρατία, την περιοχή της Χώρας και του Ναβαρίνου ήλεγχε το Δεσποτάτο του Μυστρά (1349-1460), καθώς από το 1417-18 οι Βυζαντινοί είχαν κατορθώσει να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας και της Ηλείας.
1460-1683: Α΄ Τουρκοκρατία
Η περίοδος της Πρώτης Τουρκοκρατίας (1460-1683) στην περιοχή του Μωριά αρχίζει με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Μετά την παράδοση του Μυστρά (Πέμπτη 29 Μαΐου 1460) και της Βορδώνιας, κατέλαβε το Καστρίτζι και το Γαρδίκι (στο οποίο είχε καταφύγει ο πληθυσμός του Λεονταρίου). Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη. Είναι το διάστημα αυτό κατά το οποίο η περιοχή του Ναβαρίνου μετατρέπεται για πρώτη φορά σε καζά. Στη διάρκεια της πρώτης αυτής περιόδου της Τουρκοκρατίας η Λιγούδιστα είχε προνομιούχο θέση ως εμπορικό κέντρο της περιοχής και η καστροπολιτεία της φυλασσόταν από μεγάλη φρουρά.
1683-1715: Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Λιγούδιστα (Ligudista ή Ligudisca ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Το χωριό Λιγούδιστα (Ligudista), ανήκε, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin ), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό Λιγούδιστα είχε 201 κατοίκους.
Οι Βενετοί, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου του Μορέως (1684-1699),ί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν την περιοχή του Μωριά, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά. Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τους που έγινε μεταξύ του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του 1715. Η περιοχή του Ναυαρίνου παρέμεινε βενετσιάνικη επαρχία, μέχρι το 1715, όταν οι Οθωμανοί ανάκτησαν την Πελοπόννησο, κατά τη διάρκεια του έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου ή Δεύτερου Πολέμου του Μοριά (1714–1718).
Σύγχρονος οικισμός
Η σύγχρονη κωμόπολη της Χώρας, που ανήκε παλαιότερα στην Επαρχία Τριφυλίας ουσιαστικά προέρχεται από τη συνένωση τριών χωριών που υπήρχαν πριν στην περιοχή της: Της Λιγούδιστας, του Τσιφλικιού, και της Καβαλλαρίας ή Καβελαριάς. Οι οικισμοί Τσιφλίκι και Καβαλλαρία καταργήθηκαν τυπικά το 1889. Η Χώρα σήμερα έχει καλή ρυμοτομία και διαθέτει όλες τις ανέσεις μιας σύγχρονης πόλης. Είναι παράλληλα αγροτικό και εμπορικό κέντρο. Η κωμόπολη βρίσκεται πάνω σε ύψωμα με θέα τον κάμπο. Το κέντρο της είναι γραφικό, με στενά δρομάκια και σπίτια με κεραμίδια. Το τοπίο συμπληρώνουν γύρω της οι πλούσιοι ελαιώνες και τα αμπέλια.
Κάτοικοι
Η Χώρα, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 3.454 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, τον τουρισμό, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Η βασική αγροτική παραγωγή αφορά την ελιά και τα αμπέλια.
Παλαιός Δήμος Κενηρίου (1835–1840)
Η Λιγούδιστα προσαρτήθηκε, το 1835, αρχικά στον παλαιό Δήμο Κενηρίου, και ήταν η έδρα του δήμου αυτού ως την κατάργησή του το 1840.
Παλαιός Δήμος Φλεσιάδος (1835–1912)
Το 1840 η Λιγούδιστα προσαρτήθηκε και έγινε έδρα στον παλαιό Δήμο Φλεσιάδος ή Φλεσσιάδος. Ο Δήμος Φλεσιάδος, από το 1835 ως το 1840, είχε αρχικά ως έδρα τον οικισμό Παιδεμένον (σήμερα η Φλεσιάδα) και στη συνέχεια, από το 1840 ως το 1912 τον οικισμό Λυγούδιστα ή Λιγούδιστα (Χώρα). Το χωριό, τουλάχιστον από το 1844 ως το 1861 αναφερόταν επίσημα ως η Λυγούδιστα, ενώ από το 1861 ως το 1928 αναφερόταν ως η Λιγούδιστα. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Λυγούδιστα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 1.324 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Φλεσιάδος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Λυγούδιστα. Το 1899 το χωριό, όπως και ο Δήμος Φλεσιάδος, μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 ο παλαιός Δήμος Φλεσιάδος καταργήθηκε και συστάθηκε η Κοινότητα της Λιγουδίστης (1912-1927).
Δήμος Χώρας (1990–1997)
Η Χώρα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Χώρας, με τις αλλαγές στις ονομασίες της κοινότητας και των οικισμών, από το 1912 ως το 1990, όταν η κοινότητα αυτή αναγνωρίζεται ως ο Δήμος Χώρας. Η Χώρα αποτελούσε έδρα του ομώνυμου δήμου από το 1990 ως το 1997, όταν ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Δήμαρχος διατέλεσαν οι Παναγιώτης Πετρόπουλος (1991-1994) και Δημήτριος Παπαθωμόπουλος (1929-2015) από το 1995 ως το 1998.
1 (αριθμός)
thumb|right|Εξέλιξη του συμβολισμού του ψηφίου 1.
Χώρα Μεσσηνίας
Πρώην Δήμος Νέστορος (1997–2010)
Ο πρώην δήμος Νέστορος είχε 8 Δημοτικά Διαμερίσματα και συνολικό πληθυσμό 5.552 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001, τα οποία με τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους, ήταν:
1 (αριθμός)
Το 1 (ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 0 και πριν από το 2. Αντιπροσωπεύει μια απλή οντότητα, μια μονάδα μέτρησης ποσότητας ή κάποιου φυσικού μεγέθους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υψηλά σύνθετοι αριθμοί
Χώρα Μεσσηνίας
Πρώην Δήμος Νέστορος (1997–2010)
Δήμαρχοι διετέλεσαν οι Παναγιώτης Πετρόπουλος (1999-2006) και Αναστάσιος Τσορώνης (2007-10).
Δήμος Πύλου - Νέστορος (2011–σήμερα)
Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Χώρα ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας η οποία συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, και συγκεκριμένα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Χώρα σήμερα εκτός από έδρα του δήμου είναι και η έδρα της Δημοτικής Ενότητας Νέστορος και της Δημοτικής Κοινότητας Χώρας.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 ο Δήμος Πύλου - Νέστορος έχει 21.077 κατοίκους, η Δημοτική Ενότητα Νέστορος έχει 5.042 κατοίκους, η Δημοτική Κοινότητα Χώρας έχει 3.498 κατοίκους και η Χώρα, ως κωμόπολη, έχει 3.454 κατοίκους, ενώ άλλες μεγάλες κωμοπόλεις του Δήμου Πύλου - Νέστορος είναι η Πύλος με 2.345 κατοίκους, η Κορώνη με 1.397 κατοίκους και η Μεθώνη με 1.103 κατοίκους.
Πρώτος δήμαρχος διατέλεσε ο Δημήτριος Καφαντάρης, από το 2011 ως το 2019.
Ο σημερινός δήμαρχος του Δήμου Πύλου - Νέστορος, είναι ο Παναγιώτης Καρβέλας, ο οποίος εξελέγη στις εκλογές του 2019, κατά τον β' γύρο.
Δημοτική Ενότητα Νέστορος
Σήμερα η Δημοτική Ενότητα Νέστορος του Δήμου Πύλου - Νέστορος, έχει με βάση την απογραφή του 2011, 5.042 μόνιμους κατοίκους και περιλαμβάνει 1 δημοτική κοινότητα και 7 τοπικές κοινότητες, με 13 συνολικά οικισμούς:
Κτίρια – εκδηλώσεις
Εκτός από τις σύγχρονες κατοικίες, διατηρούνται και αρκετά από τα παλαιότερα πέτρινα σπίτια με ευρύχωρες αυλές, στέγες και μπαλκόνια, χτισμένα κυρίως ανάμεσα σε στενά δρομάκια, άλλα με πέτρινα καλντερίμια και άλλα με σκαλιά. Στην κεντρική πλατεία της Χώρας υπάρχουν επίσης πλούσια πλατάνια που προσφέρουν ίσκιο στους κατοίκους και τους επισκέπτες της, κατά τις ώρες αναψυχής στα παραδοσιακά καφενεία της. Στην κωμόπολη λειτουργούν τραπεζικά υποκαταστήματα, ταχυδρομείο, διάφορα ιατρεία, Κέντρο Υγείας, νηπιαγωγείο, δημοτικά σχολεία, καθώς και Γυμνάσιο και Λύκειο. Η πόλη είναι επίσης έδρα αρκετών πολιτιστικών και αναπτυξιακών σωματείων-φορέων.
Εκκλησίες
Η κεντρική εκκλησία της Χώρας είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Υπάρχουν επίσης ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο Ιερός Ναός των Αγίων Απόστολων στην Κάτω Ρούγα και το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου του Νεομάρτυρος.
Ο πολιούχος, προστάτης Άγιος της Χώρας, είναι ο Νεομάρτυρας Δημήτριος ο Χωραΐτης    ή Άγιος Δημήτριος ο Πελοποννήσιος ή Άγιος Δημήτριος Νεομάρτυρας ή Άγιος Δημήτριος ο Νέος, (εορτασμός 14 Απριλίου). Ο Άγιος Δημήτριος ο Πελοποννήσιος, οποίος είχε γεννηθεί, σύμφωνα με μια πρώτη εκδοχή της τοπικής παράδοσης στην Φλόκα (ή καταγόταν από εκεί) ή που σύμφωνα με δεύτερη εκδοχή, την πλέον γνωστή, γεννήθηκε περί το 1779, στην Κάτω Ρούγα του τότε χωριού Λιγούδιστα (Χώρα), όπου και έζησε κυρίως, ήταν κατά τον βιογράφο του, τον Όσιο Νικηφόρο τον Χίο, ο δευτερότοκος γιός του ευσεβούς Ηλία Καψαρίδη. Ο Άγιος Δημήτριος ο Πελοποννήσιος μαρτύρησε στις 13 ή 14 Απριλίου 1803, στην Τρίπολη, της οποίας είναι επίσης πολιούχος Άγιος. Το σκήνωμα του Αγίου Δημητρίου του Πελοποννησίου βρίσκεται στη Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών Αρκαδίας, από όπου μεταφέρεται στην Τρίπολη κάθε χρόνο κατά τον κοινό πανηγυρικό εορτασμό της μνήμης των Αγίων νεομαρτύρων Δημητρίου και Παύλου, στις 22 Μαΐου, οι οποίοι τιμούνται ως πολιούχοι και προστάτες άγιοι της Τριπόλεως. Ναοί του Αγίου Δημητρίου του Πελοποννησίου, υπάρχουν επίσης, εκτός από τον Ιερό Ναό της Χώρας, στην Φλόκα, στην Καλαμάτα και στην Τρίπολη.
Εμποροπανήγυρη Χώρας
Η κωμόπολη γεμίζει ζωή κατά τη διάρκεια του πανηγυριού του Νεομάρτυρα Αγίου Δημητρίου του Χωραΐτη, κάθε Οκτώβριο. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν λιτανεία-περιφορά της εικόνας και των λειψάνων του Αγίου Δημητρίου, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, μέσω της Κεντρικής Πλατείας, προς το Ναΐδριο του Αγίου Κωνσταντίνου, μεγάλη εμποροπανήγυρη, η οποία θεωρείται ότι είναι η αρχαιότερη της Μεσσηνίας, αλλά και παραδοσιακά γλέντια με γουρνοπούλα και κρασί, από τα ψητοπωλεία γύρω από την κεντρική πλατεία.
Τα «Νεστόρεια»
Στη Χώρα, κάθε χρόνο, διοργανώνονται, από τον δήμο, τον Λαογραφικό - Πολιτιστικό Όμιλο Χώρας και διάφορους άλλους τοπικούς φορείς, τα «Νεστόρεια», τα οποία είναι σειρά πολιτιστικών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων.
Αξιοθέατα
Η Χώρα διαθέτει πολλά αξιοθέατα δίπλα της ή σε άλλες κοντινές περιοχές του Δήμο Πύλου - Νέστορος, με κέντρο αυτήν. Με ιστορικές τοποθεσίες, όπως το παλάτι του Νέστορα, που απέχει μόλις 4 χιλιόμετρα από τη Χώρα και τα παλάτια στην Ίκλαινα, Στο ανάκτορο του Νέστορα βρέθηκαν πινακίδες με τη Γραμμική Β’ γραφή και άλλα πολύτιμα αντικείμενα που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Χώρας.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Χώρας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Χώρας ιδρύθηκε το 1969 και σε αυτό στεγάζονται σημαντικά ευρήματα και εκθέματα από τις ανασκαφές που έγιναν στο ανάκτορο του Νέστορος, τους θολωτούς τάφους και διάφορες άλλες θέσεις της περιοχής.
Θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι
Οι θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι της περιοχής της Χώρας, κυρίως αυτοί στον Άνω Εγκλιανό και δευτερευόντως, σε άλλες γειτονικές θέσεις, είναι από τα σημαντικά αξιοθέατα με αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Οι τάφοι αυτοί χρονολογούνται σε διάφορες χρονικές περιόδους μεταξύ του 2.200 π.Χ. και 1800 π.Χ.
Κεφαλόβρυσο
Το Κεφαλόβρυσο, το οποίο βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο έξω από την Χώρα, στην είσοδο από την Καλαμάτα, αποτελεί ένα ακόμα από τα ενδιαφέροντα σημεία της περιοχής, καθώς υπάρχουν εκεί οι εγκαταστάσεις της δημοτικής παιδικής κατασκήνωσης, αλλά και διάφορα επίσης σημαντικά αρχαιολογικά αξιοθέατα (αρχαίοι τάφοι).
Αγία Σωτήρα
Ιδανική περιοχή για τους φυσιολάτρες, είναι επίσης η Αγία Σωτήρα, με καταπράσινο περιβάλλον από ελιές και πλατάνια. ενώ υπάρχουν επίσης πηγές με τρεχούμενα νερά.
Αθλητικός Όμιλος Παπαφλέσσας Χώρας
Στο πρόσφατα ανακαινισμένο Δημοτικό Γήπεδο Χώρας, στεγάζεται και ο Αθλητικός Όμιλος Χώρας "Ο Παπαφλέσσας", ο οποίος έχει τμήματα ποδοσφαίρου, κ.α. αθλημάτων, τα οποία συμμετέχουν σε διάφορες τοπικές κατηγορίες.
Προσωπικότητες από την Χώρα
Αναφέρονται παρακάτω γνωστές προσωπικότητες που γεννήθηκαν, κατάγονταν ή είχαν κάποιου είδους σχέση με την Χώρα:
Γεννήθηκαν στην Χώρα:
Με καταγωγή από την Χώρα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Αρχαία Πύλος
Σιλάντρο
Το Σιλάντρο (ιταλικά: Silandro, ) ή Σλάντερς (γερμανικά: Schlanders, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Αναστάσιος Παναγόπουλος
Ο Τάσσος Παναγόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός.
Υιός του Ανδρέα Παναγόπουλου, γεννήθηκε στο Αγρίνιο τον Ιανουάριο του 1915.
Τελείωσε τη Λεόντειο σχολή στην Αθήνα και το 1940 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή.
Τον Απρίλιο του 1939 κατατάχθηκε στον τακτικό στρατό, στο εφ. ιππικό Λαρίσης και έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο από το 1940 ως το 1941. Αμέσως οργανώθηκε στο Ε.Α.Μ. και τον Ιούνιο του 1942 γίνεται πολιτικός καθοδηγητής στο Β΄ τάγμα. Γίνεται τότε γνωστός με το ψευδώνυμο "Καπετάν - Δάφνης" ως υπασπιστής στο 2/39 Σύνταγμα.
Στη μάχη της Σκουτεράς, που έγινε στις 11 Οκτωβρίου του 1943, ο Τάσσος Παναγόπουλος τραυματίζεται.
Μετά τον πόλεμο, γίνεται στέλεχος στην οικογενειακή επιχείρηση επεξεργασίας και εμπορίας καπνού "Αδελφοί Παναγόπουλοι".
Στις δημοτικές εκλογές του 1964 εκλέγεται δήμαρχος Αγρινίου με ποσοστό 75%. Με την επιβολή της δικτατορίας, παύεται από δήμαρχος, συλλαμβάνεται και εξορίζεται στη Γυάρο.
Ο Τάσσος Παναγόπουλος απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1986.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγρινίου Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Τάνια Ρόμπερτς
Η Βικτόρια Λη Μπλουμ (Victoria Leigh Blum· Μπρονξ, Νέα Υόρκη, 15 Οκτωβρίου 1949 - 4 Ιανουαρίου 2021), γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Τάνια Ρόμπερτς (Tanya Roberts), ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, φωτομοντέλο και παραγωγός. Έγινε ευρύτερα γνωστή για τις ερμηνείες της ως παρτενέρ του Ρότζερ Μουρ στην ταινία του χαρακτήρα Τζέιμς Μποντ με τίτλο «A View to a Kill» (1985) και ως ένας από τους Άγγελους του Τσάρλι, στο ομώνυμο τηλεοπτικό σίριαλ.
Βιογραφία
Το δεύτερο παιδί (είχε μία μεγαλύτερη αδελφή) της οικογένειας Ιρλανδού μετανάστη και Εβραίας μητέρας, η Τάνια εγκατέλειψε στα 15 της χρόνια το σχολείο, προκειμένου να επιδιώξει καριέρα φωτομοντέλου. Ακολούθως σπούδασε υποκριτική στο «Actors Studio» του Μανχάταν, όταν και υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Tanya Roberts». Υπήρξε παντρεμένη με τον πτυχιούχο ψυχολογίας και σεναριογράφο του Χόλιγουντ Barry Roberts (1946 – 2006), από το 1974 έως το θάνατό του. Δεν απέκτησαν παιδιά.
Η Ρόμπερτς πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις (τον Οκτώβριο του 1982 εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού «Playboy»), θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές σειρές. Το 1980 επιλέχθηκε μεταξύ 2.000 υποψηφίων κοριτσιών για το ρόλο της στους «Άγγελους του Τσάρλι» αντικαθιστώντας τη Shelley Hack, ενώ το 1984 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική ταινία «Sheena: Queen of the Jungle». Το 2005, λόγω ασθένειας του συζύγου της, αποσύρθηκε από τη σκηνή.
Στις 3 Ιανουαρίου 2021 μέσα ενημέρωσης είχαν αναφέρει ότι η Ρόμπερτς είχε αποβιώσει σε νοσοκομείο, ωστόσο η πληροφορία αρχικά είχε διαψευστεί. Η Ρόμπερτς απεβίωσε μία ημέρα αργότερα, στις 4 Ιανουαρίου.
Χαράλαμπος Καλπάκας
Ο Χαράλαμπος Καλπάκας ήταν Έλληνας ευεργέτης για την πόλη της Αλεξανδρούπολης. Πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα «ανέστησε» την κατεστραμμένη τότε πόλη, που διέμενε για χρόνια.
Βιογραφικό
Ο Χαράλαμπος Καλπάκας γεννήθηκε στο Σουφλί, το 1912, από τον Απόστολο και την Αρχόντω. Ο πατέρας, επιχειρηματίας και γνωστός έμπορος της εποχής, μέσα στις δραστηριότητες του περιελάμβανε και την σηροτροφία, η οποία βρισκόταν σε μεγάλη ακμή στο Σουφλί. Στα δύσκολα χρόνια 1913-1920, η οικογένεια Καλπάκα, κατέφυγε ως πρόσφυγες στην Θεσσαλονίκη, όπως και οι περισσότεροι κάτοικοι της Βουλγαροκρατούμενης Θράκης που είχαν καταφύγει σε διάφορες περιοχές της ελεύθερης Ελλάδας. Με την ενσωμάτωση της Θράκης στον κορμό της Ελλάδας, το 1920, η οικογένεια του Χαράλαμπου Καλπάκα επέστρεψε στο Σουφλί. Το 1950 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, σταλμένος από την Ελληνική Πολιτεία ως διαπραγματευτής στην Ελληνοαμερικανοτούρκικη Επιτροπή για τα αντιπλημμυρικά έργα του Έβρου και γνώρισε εκεί την μετέπειτα σύζυγο του Λυδία Καλπάκα, η οποία εργαζόταν στην εφημερίδα.
Σπουδές & Σταδιοδρομία
Ο Χαράλαμπος Καλπάκας τελείωσε το 1929 τις εγκύκλιες σπουδές του. Φοίτησε στην Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου και αποφοίτησε το 1934. Επειδή οι σπουδές του ήταν ιδιαίτερα επιτυχείς, προσελήφθη στο γραφείο του καθηγητή της Οικοδομικής Ε.Κριεζή, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1937. Κατά την τετραετία 1934-37, ασχολήθηκε με την επίβλεψη της κατασκευής των πρώτων επαύλεων στην Εκάλη, 140 οικιών, υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας στην Φιλοθέη, ως και στη σύνταξη της στατικής μελέτης και επίβλεψης του οικοδομικού σκελετού του κτηρίου της Ασφαλιστικής Εταιρείας «Εθνική», στην Αθήνα. Ταυτόχρονα εκτελούσε τα καθήκοντα τού άμισθου βοηθού του Καθηγητού Κριεζή στην έδρα της Οικοδομικής. Από το 1937 και μέχρι της κηρύξεως του πολέμου του 1940 εργάζεται ως μηχανικό στο Νοσοκομείο Σωτηρία, όπου συντάσσει τις στατικές μελέτες των τεσσάρων μεγάλων κτιρίων του Νοσοκομείου και επιβλέπει την κατασκευή των δύο εξ αυτών. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου στρατεύθηκε και υπηρέτησε στην ζώνη των πρόσω δηλαδή στην πρώτη γραμμή.
Έργο & Προσφορά
Το 1947 το όνομα του Χ.Καλπάκα πρωτοστατεί σε μεγάλα κοινωνικά και πολιτιστικά έργα της τότε κατεστραμμένης Αλεξανδρούπολης. Παράλληλα ορίζεται τεχνικός σύμβουλος του Λιμενικού Ταμείου. Θα ξεχωρίσει και θα δημιουργήσει και στους δύο αυτούς τομείς ενώ η επαγγελματική του καριέρα από το 1950 συνεχίζεται ως ελεύθερου επαγγελματία. Στο πλούσιο έργο του στην Αλεξανδρούπολη περιλαμβάνονται πολυάριθμα δημόσια έργα (οικοδομικά, οδοποιία, γεφυροποιία, σιταποθήκες, κτίρια του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, τηλεοπτικοί αναμεταδότες, σχολικά κτίρια, ιδιωτικές πολυκατοικίες και πλείστα άλλα οικοδομήματα). Απέναντι από τον Ε.Ο.Τ και πριν τη γέφυρα του Βανικιώτη, ξεχωρίζουν για την αρχιτεκτονική και αισθητική τους, 96 εργατικές κατοικίες, κατασκευασμένες όλες από το γραφείο του Καλπάκα που διατηρούσε μαζί με τον Κίμωνα Τέντε. Το γραφείο Καλπάκα-Τέντε αναλάμβανε και εκτελούσε έργα είτε δημόσια είτε ιδιωτικά, με συνέπεια και προοπτική και στην ευρύτερη περιφέρεια του Έβρου. Ξεχωρίζει η Εθνική Τράπεζα Ορεστιάδας και η μελέτη για την περιοχή του Δερείου, σε συνεργασία με τον γεωπόνο Γ.Χρύσο καθώς και τη στατική μελέτη του υπό κατεδάφιση Εμπορικού Επιμελητηρίου Αλεξανδρούπολης. Παρακάτω αναφέρονται δυο μεγάλα έργα ζωής του – προσφορά στην Αλεξανδρούπολη.
Προσφορά
Το πρώτο σημαντικό έργο της ζωής του, ήταν και είναι το λιμάνι της πόλης. Η πρώτη μελέτη έγινε από το λιμενολόγο καθηγητή Δ.Πίπα με τη συνεργασία και επίβλεψη του Χ.Καλπάκα ως τεχνικού συμβούλου και επιβλέποντος του Λιμενικού Ταμείου (μέχρι την καθαίρεση του από τη Χούντα το 1967). Σύμφωνα και με την μαρτυρία της συζύγου του Λυδίας Καλπάκα, ο Χαράλαμπος Καλπάκας είχε την μέγιστην, πολύπλευρην και δημιουργική συμβολή εις την πραγματοποίησιν της δημιουργίας του Λιμένος Αλεξανδρουπόλεως.
Αθλητισμός
Η αγάπη του Χ.Καλπάκα για τον αθλητισμό εκδηλώνεται από τα εφηβικά του χρόνια, όταν μαθητής ακόμη στο Γυμνάσιο Σουφλίου, το 1928, ίδρυσε μαζί με άλλους συμμαθητές του, τον Α.Σ. Αχιλλεύς και έγινε πρόεδρός του. Μετά τις σπουδές του, πριν έρθει στην Αλεξανδρούπολη, από το 1934 έως το 1940, αντιπροσώπευε στον ΣΕΓΑΣ, τον Α.Σ Έβρος Σουφλίου. Υπήρξε ιδρυτής του Εθνικού Αλεξ/πολης και του Α.Ο Αλεξ/πολης. Το 1962, ο Χ.Καλπάκας, σε σύσκεψη όλων των αθλητικών σωματείων της Βορείου Ελλάδος, πρότεινε την καθιέρωση πρωταθλήματος μεταξύ των συλλόγων της Ελλάδος – όπως και στο ποδόσφαιρο –κατά κατηγορίες. Μετά από μερικά χρόνια, ο ΣΕΓΑΣ καθιέρωσε το θεσμό με κάποια παραλλαγή και όχι όπως προτάθηκε. Το σημαντικό είναι ότι τον ονόμασε «Σχέδιο Καλπάκα». Ο Χ.Καλπάκας, σε συνεννόηση με τον ΣΕΓΑΣ, ίδρυσε την Τοπική Επιτροπή ΣΕΓΑΣ Θράκης, της οποίας και υπήρξε πρόεδρος επί σειρά ετών ετών. Επιπλέον λόγω των γνώσεων και της επαγγελματικής του ιδιότητας, μελέτησε και επέβλεψε σχεδόν όλα τα στάδια της Θράκης. (Αλεξανδρουπόλεως, Κομοτηνής, Σουφλίου, Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας). Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εφάρμοσε τη στροφή του στίβου, στο στάδιο της Αλεξανδρούπολης, με τρία τόξα κύκλων (όπως το Ολυμπιακό στάδιο του Βερολίνου, όπου τελέστηκαν οι Ολυμπιακοί το 1936).
Εθνικός Αλεξ/πολης
Το 1947, με την εγκατάσταση του στην Αλεξανδρούπολη, αναλαμβάνει τον Εθνικό Αλεξ/πολης και επανιδρύει το Μουσικό τμήμα του Συλλόγου. Γίνεται πρόεδρος του Εθνικού ΜΓΣ (πλήρη ονομασία Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος) και με προσπάθειες δικές του αναβιώνουν οι Πανέβριοι Αγώνες, όπου συμμετείχαν αθλητές του Εθνικού, της Α.Ε Διδυμοτείχου. Η συμμετοχή των αθλητών ανέβασε το επίπεδο του συλλόγου κι έτσι ο Εθνικός ήρθε πρώτος στον Πανελλήνιο Πανεπαρχιακό Διαγωνισμό του ΣΕΓΑΣ, το 1947 και 1948. Το 1949, ο Εθνικός μετέχει στους αναβιώσαντες Παμβορειοελλαδικούς Αγώνες στη Θεσσαλονίκη, κατακτώντας πολλές νίκες, και του απενεμήθη το κύπελλο του ΣΕΓΑΣ για την καλύτερη εμφάνιση, μεταξύ όλων των συμμετασχόντων συλλόγων. Το 1951, ο σύλλογος πήρε μέρος στους Διασυλλογικούς Αγώνες της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν στην Αλεξανδρούπολη, ως ανταπόδοση. Το 1953 ο Εθνικός διοργανώνει για πρώτη φορά τους Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου, οι οποίοι στέφθηκαν με επιτυχία. Ο σύλλογος συμμετέχει στους Πανελλήνιους Αγώνες κάθε χρόνο, κατακτώντας τν 4η ή και 5η θέση. Πολλοί αθλητές του Εθνικού αναδείχτηκαν και καλέστηκαν στην Εθνική Ομάδα. Ένας εξ αυτών ο Φώτης Κοσμάς, που αναδείχτηκε πρώτος νικητής του δεκάθλου με νέο Πανελλήνιο ρεκόρ, στους Μεσογειακούς Αγώνες στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η όλη δράση του Χ.Καλπάκα στην εξέλιξη του Συλλόγου συνεχίστηκε ως το 1960, όπου η εξέλιξη του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου δημιούργησε αφόρητη κατάσταση, που δεν επέτρεπε την εξέλιξη αγώνων του στίβου. Στη χρονική αυτή στιγμή, ο Χ.Καλπάκας πρότεινε το διαχωρισμό των δύο τμημάτων, κρατώντας ο Εθνικός μόνο το ποδόσφαιρο. Ο Εθνικός, έγινε η πρώτη μεγάλη αθλητική επαρχιακή δύναμη στο στίβο μετέπειτα και στο βόλεϊ και πρωταγωνιστούσε μεταξύ των τεσσάρων συλλόγων της Αθήνας.
Α.Ο Αλεξ/πολης
Το 1960, και προτείνοντας το διαχωρισμός των τμημάτων ποδοσφαίρου και στίβου, ο Χ.Καλπάκας ιδρύει τον Αθλητικό Όμιλο Αλεξ/πόλεως, με αντικείμενο μόνο τον κλασικό αθλητισμό και τις αθλοπαιδιές (βόλεϊ, μπάσκετ κ.α). Ο Εθνικός παραχώρησε στον Α.Ο με ελεύθερη μετεγγραφή όλους τους αθλητές του στίβου. Ο Χ.Καλπάκας παράλληλα, εκτός από ιδρυτής γίνεται και πρόεδρος του συλλόγου. Το 1962, ο Α.Ο Αλεξ/πόλεως, εκπροσωπώντας τον Ν.Έβρου, μετέχει με πέντε αθλητές οι οποίοι και τερματίζουν όλοι, έρχοντας πρώτος σαν σύλλογος στην Ελλάδα κατακτώντας και το χρυσό μετάλλιο. Ο Α.Ο Αλεξ/πόλεως κρατήθηκε ως το 1968, όπου και τέλεσε τους Παμβορειοελλαδικούς Αγώνες. Μετά την τέλεση των αγώνων, ο Χ.Καλπάκας εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τον τότε Νομάρχη της Έβρου της Χούντας. Ταυτόχρονα ο Νομάρχης Έβρου συγχώνευσε τον Α.Ο Αλεξ/πολης με τον Εθνικό, με αποτέλεσμα και πάλι τον ανταγωνισμό των δύο τμημάτων του και την νέκρωση του τμήματος Στίβου.
Έπαινοι
Για την προσφορά του στον αθλητισμό, η οποία συνδυάστηκε με την επαγγελματική του ιδιότητα, τιμήθηκε με πολλά βραβεία από μέρους της Πολιτείας, με σημαντικότερο το Χρυσό μετάλλιο του ΣΕΓΑΣ που του απενεμήθη για το σύνολο του έργου του.
Τέλος της Ζωής του
Τα τέλη της ζωής του, ήταν μάλλον ειρηνικά και ανεπαίσχυντα. Κηδεύτηκε από την εκκλησία της Αγίας Κυριακής, για το κτίσιμο της οποίας και πρωτοστάτησε επί των ημερών του Μακαριστού Μητροπολίτη Αλεξ/πόλεως Ιωακείμ Καβύρη. Την κηδεία του τίμησαν με την παρουσία τους οι δημοτικές αρχές, αξιωματούχοι του νομού, δημοτικές αρχές. Στεφάνια κατέθεσαν Οργανισμοί,σύλλογοι (κοινωνικοί,πολιτιστικοί,αθλητικοί), συγγενείς και φίλοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Γκιόργκι Ρεκχβιασβίλι
Ο Γκιόργκι Ρεκχβιασβίλι (Giorgi Rekhviashvili, გიორგი რეხვიაშვილი, 1η Φεβρουαρίου 1988) είναι Γεωργιανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για το Λεβαδειακό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Μεταλούργκι Ρουστάβι.
Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε στην τουρκική Μπόλουσπορ.
Στις 9 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από το Λεβαδειακό, με συμβόλαιο 1,5 έτους.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Γεωργίας στις 23 Ιανουαρίου 2017, σε φιλικό αγώνα εναντίον του Ουζμπεκιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Γεωργίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλουσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβι Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
NGC 6604
thumb|right|245px|Το ανοικτό αστρικό σμήνος NGC 6604 Το NGC 6604 είναι ανοικτό σμήνος τύπου I3p, το οποίο απέχει περίπου 5.500 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Όφι. Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 15 Ιουλίου 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6604 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Όφις (αστερισμός)
Αντρέα Μποτσέλι
Ο Αντρέα Μποτσέλι (Andrea Bocelli, γενν. 22 Σεπτεμβρίου 1958) είναι Ιταλός τενόρος, τραγουδοποιός και παραγωγός. Η Σελίν Ντιόν είπε για τον ίδιο κάποτε πως «αν ο Θεός ήταν καλλιτέχνης, η φωνή του θα έπρεπε να ακούγεται όπως του Αντρέα Μποτσέλι». Ο Ντέιβιντ Φόστερ, καλλιτεχνικός παραγωγός, συχνά περιγράφει την φωνή του Μποτσέλι ως την πιο όμορφη στον κόσμο.
Μετά από ένα ατύχημα σε αγώνα ποδοσφαίρου, ο Μποτσέλι διαγνώστηκε με συγγενές γλαύκωμα και τυφλώθηκε εντελώς στην ηλικία των 12 ετών. Από το 1982 ο Μποτσέλι έχει ηχογραφήσει 15 προσωπικούς δίσκους της ποπ όσο και της κλασικής μουσικής, τρεις δίσκους με τις μεγαλύτερες επιτυχίες και εννέα δίσκους με όπερα ενώ πούλησε πάνω από 90 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Έκανε μεγάλη επιτυχία ως καλλιτέχνης σε ένα διαφορετικό είδος μουσικής, φέρνοντας την κλασική μουσική στην κορυφή των διεθνών charts.
Το 1998 ο Μποτσέλι μπήκε στην λίστα του περιοδικού People με τους 50 πιο όμορφους ανθρώπους. Το 1999 ήταν υποψήφιος για βραβείο Γκράμμυ στην κατηγορία του Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη. Το τραγούδι "The Prayer" είναι το ντουέτο του με την Σελίν Ντιόν για την ταινία animation "Quest for Camelot", το οποίο κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού και ήταν υποψήφιο για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού.
Ο Μποτσέλι μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες όταν κυκλοφόρησε το κλασικό άλμπουμ Sacred Arias, καθώς κατάφερε να βρίσκεται ταυτόχρονα στις τρεις πρώτες θέσεις στα charts των US Classical Albums.
Ο Μποτσέλι έγινε Αξιωματικός του Τάγματος της Αξιοσύνης από την ιταλική δημοκρατία το 2006 και στις 2 Μαρτίου 2010 τιμήθηκε με ένα αστέρι από την Λεωφόρο της Δόξας του Χόλυγουντ για την συμβολή του στο Live Theatre.
Βιογραφία
Ο Μποτσέλι είχε πρόβλημα όρασης εκ γενετής. Διαγνώστηκε με γλαύκωμα και ήταν μερικώς τυφλός. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν τον εμπόδισε από το να ζει όπως κάθε άλλο παιδί της ηλικίας του. Το 2010 το όνομά του μπήκε στην Λεωφόρο των Αστέρων του Χόλιγουντ. Έμενε με την οικογένειά του σε μια μικρή φάρμα στο χωριό La Sterza. Οι γονείς του πουλούσαν εργαλεία και έφτιαχναν κρασί. Η αγάπη του για τη μουσική έγινε φανερή από πολύ νωρίς. Όπως έλεγε η μητέρα του, μόνο η κλασική μουσική μπορούσε να τον ηρεμήσει. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου, όταν ήταν ακόμη 6 ετών. Αργότερα, έμαθε φλάουτο, σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι, κιθάρα και ντραμς. Μια μέρα η νταντά του χάρισε έναν δίσκο του Ιταλού τενόρου Φράνκο Κορέλι. Ο Μποτσέλι τον λάτρεψε. Στα 7 του χρόνια, μπορούσε να ξεχωρίσει τις φωνές των πιο διάσημων τραγουδιστών της εποχής και προσπαθούσε να τους μιμηθεί. Η τύφλωση ήρθε μερικά χρόνια αργότερα, όταν ήταν 12 ετών, ο Μποτσέλι είχε πάει να παίξει ποδόσφαιρο με φίλους του. Είχε τη θέση του τερματοφύλακα. Κάποια στιγμή η μπάλα έπεσε με δύναμη στο πρόσωπό του και στο δεξί του μάτι, από το οποίο μπορούσε να δει το φως και τα χρώματα. Από το χτύπημα προκλήθηκε εγκεφαλική αιμορραγία. Ο μικρός Μποτσέλι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η κατάσταση της υγείας του σταθεροποιήθηκε, αλλά το μάτι του είχε υποστεί μεγάλη ζημιά.
Οι γιατροί προσπάθησαν να επαναφέρουν την όρασή του, ακόμη και με βδέλλες αλλά δεν τα κατάφεραν. Ο Μποτσέλι τυφλώθηκε. Δεν σταμάτησε όμως, να έχει φιλοδοξίες και να κυνηγά τα όνειρά του. «Καθώς μεγάλωνα, όλοι μου έλεγαν «μην το κάνεις αυτό είναι επικίνδυνο», αλλά δεν με ένοιαζε. Άμα το σκεφτούμε έτσι όλα είναι επικίνδυνα. Μ’ αρέσει να ιππεύω άλογα. Μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο. Έχω πάθος με το μποξ από τότε που ήμουν παιδί, αλλά θα ήταν ανόητο εκ μέρους μου να αρχίσω να παίζω», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του. Τον ανακάλυψε ο Παβαρότι. Η πρώτη του συναυλία έγινε σε ένα γειτονικό χωριό. Το ταλέντο του είχε αρχίσει να εκτιμάται από νωρίς.
Σε ηλικία 14 ετών, ο Μποτσέλι συμμετείχε σε έναν παιδικό διαγωνισμό μουσικής στην πόλη Βιαρέτζιο, όπου τραγούδησε το «O sole mio». Οι κριτές τον ανέδειξαν νικητή. Παρ’ όλα αυτά, μόλις τελείωσε το σχολείο, πήγε να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Τα βράδια έπαιζε πιάνο σε μπαρ για να βγάζει χρήματα και να μπορεί να πληρώσει τα φωνητικά που έκανε. Εκεί γνώρισε και την μελλοντική σύζυγό του, Ενρίκα Σενζάτι, με την οποία έκανε δυο γιους. Για ένα χρόνο εργάστηκε ως δικηγόρος, μέχρι που το 1992 ο ροκ καλλιτέχνης Τσούκερο έστειλε στον Λουτσιάνο Παβαρότι ένα ντέμο του τραγουδιού Miserere, στο οποίο τραγουδούσε με τον Μποτσέλι. Ο Παβαρότι εντυπωσιάστηκε με τη φωνή του και του είπε ότι το τραγούδι έπρεπε να το ηχογραφήσει επισήμως με τον Μποτσέλι και όχι με εκείνον. «Ευχαριστώ που έγραψες ένα τόσο ωραίο τραγούδι. Αλλά δεν χρειάζεται εμένα για να το τραγουδήσω. Άσε τον Αντρέα να το τραγουδήσει μαζί σου. Δεν θα βρεις καλύτερον», του είχε απαντήσει ο Παβαρότι. Κι έτσι έκανε. Το τραγούδι έγινε γνωστό σε όλη την Ευρώπη. Παρόλο που ήταν ήδη 34 χρόνων, αυτό το ντέμο του άλλαξε τη ζωή και από δικηγόρος μετατράπηκε σε τενόρος. Ο Παβαρότι τον κάλεσε να τραγουδήσει σε μια ετήσια φιλανθρωπική συναυλία. Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε. Το πρώτο του άλμπουμ II Mare Calmo Della Sera έγινε πλατινένιο στην Ιταλία και το δεύτερο Bocelli διπλά πλατινένιο. Ηχογράφησε συνολικά 22 άλμπουμ.
Εκτός από τον Παβαρότι και άλλους μεγάλους τενόρους, ο Μποτσέλι τραγούδησε και με ποπ τραγουδιστές όπως η Σελίν Ντιόν, με την οποία τραγούδησε το «Prayer» και πάντρεψε την κλασική με τη σύγχρονη μουσική. Έχει τιμηθεί με το «Τάγμα της Αξίας» της ιταλικής δημοκρατίας. Το όνομά του έχει μπει σε αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ. Έχει συμπεριληφθεί στο βιβλίο με τα Ρεκόρ Γκίνες, γιατί τα τραγούδια του κατείχαν τις τρίτες πρώτες θέσεις των αμερικανικών τσαρτς ταυτόχρονα. Έχει τιμηθεί με περισσότερα από 25 μουσικά βραβεία. Η φωνή του λατρεύτηκε από το κοινό και τους κριτές και το όνομα του Μποτσέλι φιγουράρει στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Όπως είχε πει και η Σελίν Ντιόν «Αν ο θεός είχε φωνή, θα ακουγόταν σαν τον Μποτσέλι»....
Ο Μποτσέλι μεγάλωσε στην οικογενειακή φάρμα, όπου η οικογένεια πουλούσε αγροτικά μηχανήματα και έφτιαχνε κρασί, στο μικρό χωριό της La Sterza το οποίο βρίσκεται στην Τοσκάνη της Ιταλίας, περίπου 40 χιλιόμετρα νότια της πόλης Πίζα. Η μητέρα του και ο μικρότερος αδερφός του Αλμπέρτο ζουν ακόμα στην οικογενειακή κατοικία ; ο πατέρας του πέθανε το 2000.
Σε ηλικία 12 ετών, ο Μποτσέλι έμεινε τελείως τυφλός λόγω ενός ατυχήματος που είχε κατά την διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Έπαιζε στην θέση του τερματοφύλακα όταν και χτυπήθηκε με την μπάλα στα μάτια και υπέφερε από εγκεφαλική αιμορραγία. Οι γιατροί κατέφυγαν στην αφαίμαξη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσουν την όρασή του, ωστόσο οι προσπάθειές τους ήταν ανεπιτυχείς και είχαν ως αποτέλεσμα ο Μποτσέλι να τυφλωθεί.
Φωνή
Ο Ιταλός τενόρος Franco Corelli επαίνεσε την φωνή του Μποτσέλι μόλις την άκουσε για πρώτη φορά σε ένα master class το 1986 στο Τορίνο και αργότερα παρέδωσε στον Μποτσέλι ιδιαίτερα μαθήματα φωνητικής.
Η σοπράνο από το Πουέρτο Ρίκο Ana María Martínez, που συνεργάζεται συχνά με τον Μποτσέλι, δήλωσε, "Περισσότερο από οτιδήποτε, ο Αντρέα έχει κάτι που είναι μοναδικό όταν αποκαλύπτει αυτό το φως που πάντα τον περιτριγυρίζει. Αυτή η καθαρότητα της καρδιάς και η ομορφιά του ήχου απλώς ακουμπούν τον ακροατή. Είναι κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί."
Η Σελίν Ντιόν, όταν τον παρουσίασε κατά την διάρκεια της χριστουγεννιάτικης εμφάνισής της στο These Are Special Times το 1998, δήλωσε ότι "εάν ο Θεός ήταν καλλιτέχνης, η φωνή του θα έπρεπε να ακούγεται όπως του Αντρέα Μποτσέλι". Ο Ντέιβιντ Φόστερ, παραγωγός των δίσκων του, συχνά περιγράφει την φωνή του Μποτσέλι ως την πιο όμορφη στον κόσμο. Παρομοίως, ο τραγουδιστής της τζαζ Al Jarreau, που συνεργάστηκε με τον Μποτσέλι στην περιοδεία "Night of the Proms" στην Ευρώπη το 1995, τον περιέγραψε ως "την πιο όμορφη φωνή στον κόσμο" και η Αμερικανίδα παρουσιάστρια Όπρα Γουίνφρεϋ σχολίασε στην τηλεοπτική εκπομπή της ότι, "όταν ακούω τον Αντρέα να τραγουδά, ξεσπώ σε κλάματα." Μετά την συναυλία του Μποτσέλι στο Hollywood Bowl το 2009, η Αμερικανίδα ηθοποιός Ελίζαμπεθ Τέιλορ δήλωσε, "Το μυαλό και η ψυχή μου ταξίδεψαν από την ομορφιά του, την φωνή του και την εσωτερική του ύπαρξη. Ο Θεός έχει φιλήσει αυτόν τον άνθρωπο και ευχαριστώ τον Θεό για αυτό." Η Τέιλορ υπήρξε φανατική θαυμάστρια του Μποτσέλι ήδη από την αρχή της μουσικής καριέρας του στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Άλλοι θαυμαστές του Μποτσέλι είναι ο Αλβέρτος ΙΙ, πρίγκιπας του Μονακό, ο οποίος κάλεσε τον τενόρο να τραγουδήσει στον γάμο του, καθώς και η Σάρα, δούκισα του Γιορκ, και η ηθοποιός Ιζαμπέλα Ροσελίνι.
Προσωπική ζωή
Ο Μποτσέλι συνάντησε την πρώτη του γυναίκα, Enrica Cenzatti, όταν τραγουδούσε σε πιάνο μπαρ στην αρχή της καριέρας του. Παντρεύτηκαν στις 27 Ιουνίου 1992 και απέκτησαν δυο παιδιά. Το πρώτο τους παιδί, ο Amos, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1995. Ο δεύτερος γιος τους, ο Matteo, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1997. Το ζευγάρι χώρισε το 2002. Ο Μποτσέλι ζει με την δεύτερη σύζυγό του και μάνατζέρ του, Veronica Berti. Γνωρίστηκαν το 2002. Τον Σεπτέμβριο του 2011, το ζευγάρι ανακοίνωσε ότι η Μπέρτι περίμενε το πρώτο της παιδί και τρίτο παιδί του Μποτσέλι, μια κόρη, την άνοιξη του 2012. Η Βιργινία, πρώτη κόρη του Μποτσέλι, γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 2012. Το ζευγάρι κατοικεί σε μια βίλα στο Forte dei Marmi δίπλα στην Μεσόγειο. Η πρώτη σύζυγος και οι δυο γιοι του Μποτσέλι μένουν στην προηγούμενη κατοικία του ζευγαριού, στην Versilia. Ο Μποτσέλι παντρεύτηκε την Veronica Berti στις 21 Μαρτίου 2014 στο Sanctuary of Montenero στην παραλιακή πόλη του Λιβόρνο της Ιταλίας.
Στις 30 Απριλίου 2000, ο πατέρας του Μποτσέλι, Αλεσάντρο Μποτσέλι, πέθανε. Η μητέρα του τον ενθάρρυνε να τηρήσει τις δεσμεύσεις του και έτσι τραγούδησε για τον πάπα John Paul II στην Ρώμη, την 1η Μαΐου 2000, και αμέσως επέστρεψε στο σπίτι του για την κηδεία. Στην συναυλία της 5ης Ιουλίου, που κινηματογραφήθηκε από το PBS για το American Dream—Andrea Bocelli's Statue of Liberty Concert, ο Μποτσέλι αφιέρωσε το τραγούδι Sogno ("Όνειρο"), από τον δίσκο Sogno του 1999, στην μνήμη του πατέρα του.
Παρόλο που είναι τυφλός, ο Μποτσέλι ασχολήθηκε με την ιππασία κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Ένα κομμάτι της παραλίας στο Jesolo, στην ιταλο-αδριατική ακτή, πήρε το όνομα του Μποτσέλι στις 11 Αυγούστου 2003.
Τον Οκτώβριο του 2013 ο Μποτσέλι αγόρασε ένα δεύτερο σπίτι στην παραλία του βόρειου Μαϊάμι.
Ο Μποτσέλι είναι φανατικός θαυμαστής της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Inter Milan. Σε μια συνέντευξη, ισχυρίστηκε σε μια ομάδα θαυμαστών της Inter ότι, "Το πάθος μου για την Inter ξίεκνησε από τα φοιτητικά μου χρόνια όταν η Inter κέρδιζε όλα τα πρωταθλήματα στην Ιταλία και στον κόσμο. Όταν η Inter κέρδισε το Champions League το 2010, ήμουν με φίλους και άκουγα το παιχνίδι από το ραδιόφωνο ; τα πάντα κυλούσαν γρήγορα και πανηγύριζα πριν από τους άλλους. Την ίδια νύχτα ξέσπασα σε δάκρυα χαράς."
Teatro del Silenzio
Το 2006, ο Μποτσέλι επηρέασε τον δήμο της πόλης καταγωγής του Lajatico να χτίσει ένα υπαίθριο θέατρο, το "Teatro del Silenzio". Ο ίδιος ο Μποτσέλι είναι ο πρόεδρός του και δίνει μία και μοναδική συναυλία ετησίως, κάθε Ιούλιο ; τον υπόλοιπο χρόνο, το θέατρο παραμένει σιωπηλό.
Από την έναρξή του το 2006, ο Μποτσέλι έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα 12 συναυλίες, κάθε Ιούλιο, με γκεστ καλλιτέχνες συμπεριλαμβανομένων των Plácido Domingo, José Carreras, Sarah Brightman, Katherine Jenkins, Zucchero, Laura Pausini και Elisa. Οι γκεστ καλλιτέχνες του Μποτσέλι περιλαμβάνουν επίσης τους Lang Lang, Chris Botti και Kenny G.
Η συναυλία του 2007 κυκλοφόρησε σε CD και DVD το 2008.
Βιβλιογραφία
Ο Μποτσέλι είναι ο συγγραφέας αρκετών βιβλίων, τα οποία είναι διαθέσιμα στην αγγλική, ιταλική και άλλες γλώσσες. Μερικά από τα βιβλία του είναι διαθέσιμα σε γραφή Braille και άλλα είναι γραμμένα σε μεγάλη γραμματοσειρά για άτομα με προβλήματα όρασης. Η παρακάτω λίστα περιλαμβάνει ορισμένα από τα βιβλία στην αγγλική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τενόροι Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί
Έκφαντος
Ο Έκφαντος ήταν Πυθαγόρειος φιλόσοφος. Σύμφωνα με μαρτυρία του Ιππολύτου καταγόταν από τις Συρακούσες και ήταν μαθητής του Ικέτα.
Σύμφωνα με τον Αέτιο, ο Έκφαντος όπως και ο Πυθαγόρειος Ηρακλείδης ο Ποντικός, πίστευαν οτι η Γη περιστρέφεται γύρω από το κέντρο της και από τη Δύση προς την Ανατολή αλλά δεν μετατοπίζεται. Δεχόταν την ύπαρξη των ατόμων αλλά συγχρόνως υποστήριζε ότι ο κόσμος (σύμπαν) είναι φτιαγμένος από άτομα είναι μόνο ένας και διοικείται από την πρόνοια [φυσικούς νόμους].
Επίσης φέρεται πως είναι ο πρώτος από τους Πυθαγόρειους που απέδωσε σωματική υπόσταση στις ασώματες πυθαγόρειες μονάδες (Αέτιος κ.ά.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Ηρακλείδης ο Ποντικός
Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός (388 - περ. 310 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και αστρονόμος του 4ου αιώνα π.Χ. Καταγόταν από την πόλη Ηράκλεια του Εύξεινου Πόντου.
Αστρονομία
Ο Ηρακλείδης, όπως και ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Έκφαντος, πίστευε πως η Γη περιστρέφεται από τη Δύση προς την Ανατολή, χωρίς να μετατοπίζεται (βλ. μετατόπιση). Υποστήριζε επίσης ότι η Αφροδίτη περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο. Θεωρούσε επίσης ότι ο Κόσμος ήταν φτιαγμένος από μόρια και όχι άτομα, τα οποία δεν συνδέονταν μεταξύ τους.
Θραύσματα από το έργο του
Σωζόμενα τμήματα από το έργο του Ηρακλείδη, από αναφορές σε αυτά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Τερέντο
Το Τερέντο (ιταλικά: Terento, ) ή Τέρεντεν (γερμανικά: Terenten, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Γαριφαλόδενδρο
thumb|200px|Γαρίφαλα Τροπικό αειθαλές δέντρο το γαριφαλόδεντρο ανήκει στην τάξη των Μυρτωδών και στην οικογένεια των Μυρτίδων.
Καταγωγή
Η καταγωγή του είναι από τις νήσους Μολούκες και καλλιεργείται στις τροπικές περιοχές για τους ξηρούς οφθαλμούς του από τους οποίους βγαίνει το μπαχαρικό γαρίφαλο. Είναι γνωστό και με την ονομασία Συζύγιον το αρωματικόν (Syzygium aromaticum), ενώ υπήρχε ως αρωματικό και καλλωπιστικό φυτό στην Κίνα από τον 3ο π.Χ. αιώνα.
Ιστορία
Τα παλιά χρόνια τα γαριφαλόδενδρα τα καλλιεργούσαν στην Ινδονησία και κυρίως σε κάποια μικρά νησιά με το όνομα νησιά των μπαχαρικών. Στις αρχές του 17ου αιώνα Ολλανδοί θαλασσοπόροι κατέστρεψαν φυτείες με γαριφαλόδενδρα για να ανεβάσουν την τιμή του μπαχαρικού, αφού έλεγχαν μονοπωλιακά τις περιοχές αυτές. Γάλλοι λαθρέμποροι μετέφεραν σπόρους γαριφαλόδεντρου στην Κεϋλάνη και σε άλλα νησιά του Ινδικού ωκεανού.