cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τελανγκάνα
Η περιοχή Τελανγκάνα που αποτελείται από 10 περιοχές, τις: Χαϊντεραμπάντ, Αντιλαμπάντ, Χάμαμ, Καρίμναγκαρ, Μαμπούμπναγκάρ, Μεντάκ, Ναλγκόντα, Νιζάμαμπαντ, Ρανγκαρέντυ και Βάρανγκαλ, διαρρέεται από τους ποταμούς Μούσι Κρίσνα και Γκοντάβαρι με κατεύθυνση ανατολική. Κύρια προϊόντα της περιοχής είναι δημητριακά, βαμβάκι, όσπρια κ.λπ. Επίσης υφίστανται κοιτάσματα αμιάντου γαιάνρθρακα, χρωμίτη, σιδήρου μαρμαρυγία και κυανίτη.
Το 1956 συγχωνεύθηκε με την Άντρα Πραντές παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν εκ μέρους των κατοίκων. Συνεχιζομένων όμως αυτών μέχρι τελευταία, εξανάγκασαν την κυβέρνηση της Ινδίας να δηλώσει το 2009, την πρόθεσή της για δημιουργία ιδιαίτερης πολιτείας. Αυτό επέφερε νέες ταραχές στις όμορες περιοχές, αλλά και εντός αυτής με συνέπεια το θέμα, λόγω της πολιτικής αστάθειας, να αναβληθεί προς επανεξέταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας Κατηγορία:Οροπέδια της Ινδίας
Υπερμεταδότης
μικρογραφία|Η διάταξη του 9ου ορόφου του ξενοδοχείου Hotel Metropole του Χονγκ Κονγκ. Η εικόνα δείχνει που συνέβη ένα γεγονός υπερμετάδοσης του [[Σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο|σοβαρού οξέως αναπνευστικού συνδρόμου.]] Ο υπερμεταδότης είναι ένας ασυνήθιστα μολυσματικός οργανισμός που έχει μολυνθεί από μια ασθένεια. Σε μια ανθρώπινη ασθένεια, ως υπερμεταδότης ορίζεται ως το άτομο που έχει περισσότερες πιθανότητες να μολύνει άλλα άτομα σε σύγκριση με ένα τυπικό μολυσμένο άτομο. Οι υπερμεταδότες είναι σημείο ιδιαίτερης ανησυχίας για την επιδημιολογία.
Μερικές περιπτώσεις υπερμετάδοσης (ή υπερδιάδοσης) συμμορφώνονται με τον κανόνα 20/80, όπου περίπου το 20% των μολυσμένων ατόμων είναι υπεύθυνα για το 80% των μεταδόσεων, παρόλο που ο όρος "υπερμετάδοση" μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν οι υπερμεταδότες ευθύνονται για ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό μολύνσεων. Σε επιδημίες με τέτοια γεγονότα υπερμετάδοσης, η πλειοψηφία των ατόμων μολύνουν σχετικά λίγες δευτερεύουσες επαφές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογικοί κίνδυνοι Κατηγορία:Επιδημίες Κατηγορία:Επιδημιολογία Κατηγορία:Ασθένειες Κατηγορία:Πανδημίες Κατηγορία:Παγκόσμια υγεία
Λάρι Νάσαρ
Ο Λάρι Νάσσαρ (Lawrence Gerard Nassar) (γεν. 1963) είναι πρώην γιατρός της Εθνικής Ομάδας Γυμναστικής των Η.Π.Α, ο οποίος το 2017 και το 2018 καταδικάστηκε σε κάθειρξη πολλών ετών για τη σεξουαλική κακοποίηση τουλάχιστον 265 αθλητριών νεαρής ηλικίας της γυμναστικής από τη δεκαετία του ‘90 και μετά.
Μεταξύ των αθλητριών που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση από τον Νάσσαρ ήταν οι χρυσές ολυμπιονίκες McKayla Maroney, Aly Raisman και Σιμόν Μπάιλς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
1588
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1588 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κίνημα της Πατάτας
Το Κίνημα της Πατάτας είναι ένα κίνημα αυτοοργάνωσης των παραγωγών αγροτικών προϊόντων με τους καταναλωτές που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα το 2012, προκειμένου να φτάνουν τα αγροτικά προϊόντα απ' ευθείας στους καταναλωτές, χωρίς τη μεσολάβηση εμπόρων, με στόχο την προσπάθεια ελέγχου της ενδιάμεσης κερδοσκοπίας και την ελάττωση της ακρίβειας.
Ιστορικό
Η ''Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας "Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ"'' ήρθε απ' ευθείας σε επαφή με τους παραγωγούς πατάτας του Κάτω Νευροκοπίου και οργάνωσε ομαδική παραγγελία για 1.082 μέλη της. Η κίνηση αυτή επεκτάθηκε και σε ενώσεις καταναλωτών, συλλόγους και δήμους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως ο Βόλος και διάφοροι δήμοι της Αττικής, όπως ο Δήμος Παλλήνης Οι διάφορες ομάδες καταναλωτών οργανώθηκαν και προσπάθησαν μέσω διαδικτύου, αλλά και τηλεφωνικής επικοινωνίας, να οργανώσουν αφενός, μαζικές παραγγελίες και αφετέρου να έρθουν σε επαφή με ομάδες παραγωγών και συνεταιρισμούς. Το κίνημα αυτό απέκτησε μεγάλη απήχηση και η ζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα αγροτικά προϊόντα, με όλο και περισσότερες ομάδες παραγωγών να προθυμοποιούνται στη λύση της άμεσης πώλησης στους καταναλωτές.
Πολιτική προσέγγιση
Το Κίνημα της Πατάτας αιφνιδίασε την επίσημη κυβερνητική πολιτική του Υπουργείου Ανάπτυξης, αλλά και τα πολιτικά κόμματα. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς και η Δημοκρατική Αριστερά επιδοκίμασαν την προσπάθεια αυτή των πολιτών, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αποδοκίμασε την κίνηση και κάλεσε τους πολίτες να μη συμμετέχουν. Παράλληλα το Υπουργείο Ανάπτυξης υποσχέθηκε την υποστήριξη του κινήματος, μέσω ενός κρατικού διαδικτυακού τόπου, όπου θα γίνονται προσφορές και ζητήσεις αγροτικών και άλλων προϊόντων.
Η σημασία του Κινήματος
Το κίνητρο που δημιούργησε το Κίνημα της Πατάτας ήταν η ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη των παραγωγών και των καταναλωτών, λόγω της οικονομικής δυσφορίας που προέκυπτε από την εκμετάλλευση και των δύο από τους μεσάζοντες. Μέσω της οργάνωσης της απ' ευθείας συναλλαγής μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών και τις μαζικές παραγγελίες, επιτεύχθηκε αρκετά χαμηλή τιμή για τους καταναλωτές σε σχέση με αυτή που συναντούσε κανείς στην αγορά, συμφέρουσα τιμή για τους παραγωγούς σε σχέση με τις τιμές πώλησης στο χονδρεμπόριο και πλήρης απορρόφηση της προσφερόμενης παραγωγής. Πέρα από την άμεση ανακούφιση από την ακρίβεια, έμμεσα εκδηλώθηκε και πίεση για την καταπολέμηση της εκμετάλλευσης, αφού στην αγορά υπήρχε πλέον εναλλακτική προσφορά σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο τιμής. Επισημάνθηκε πως μέσα από το κίνημα αυτό συνειδητοποιείται η δυνατότητα αυτοοργάνωσης και αυτοεξυπηρέτησης των πολιτών από την οποία προκύπτει η επίγνωση της δυνατότητας απεγκλωβισμού από τον έλεγχο των δυνάμεων του πλουτισμού.
Το κίνημα γνώρισε προβολή και σε μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα του εξωτερικού, όπως το BBC το οποίο αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ γι αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία Κατηγορία:Κινήματα πολιτών Κατηγορία:Ιστορία της διατροφής Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα στην Ελλάδα
Μέσο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Το Μέσο βασίλειο της Αιγύπτου είναι η περίοδος της ιστορίας της Αρχαίας Αιγύπτου που εκτίνεται από την εγκαθίδρυση της 11ης δυναστείας μέχρι το τέλος της 13ης Δυναστείας, από το 2055 π.Χ. ως το 1650 π.Χ., αν και κάποιοι μελετητές περιλαμβάνουν την 13η και 14η Δυναστεία στην Δεύτερη Μεταβατική Περίοδο. Κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου στην θρησκευτική ζωή κυριάρχησε η νεκρική λατρεία του Όσιρι.
Η περίοδος αποτελείται από δύο φάσεις, την 11η Δυναστεία που κυβέρνησε από τις Θήβες, και την 12η Δυναστεία και μετά, το κέντρο της οποίας ήταν η περιοχή γύρω από το Λιστ. Οι δύο αυτές δυναστείες θεωρούνταν ότι κάλυπταν όλη αυτή την περίοδο του ενοποιημένου βασιλείου, αλλά σήμερα οι ιστορικοί θεωρούν ότι τουλάχιστον ένα μέρος της 13ης Δυναστείας ανήκει στην περίοδο του Μέσου βασιλείου.
Επανένωση υπό την 11η Δυναστεία
Μετά την κατάρρευση του Αρχαίου βασιλείου, η Αίγυπτος εισήρθε σε μια περίοδο όπου η εξουσία του Φαραώ ήταν αποδυναμωμένη και υπήρξε αποκέντρωσή της, που ονομάζεται Πρώτη μεταβατική περίοδος. Προς το τέλος αυτής της περιόδου, δύο αντίπαλες δυναστείες, γνωστές στην Αιγυπτιολογία ως η δέκατη και η ενδέκατη, συγκρούστηκαν για τον έλεγχο της εξουσίας όλης της χώρας. Η 11η Δυναστεία με βάση τις Θήβες είχε τον έλεγχο μόνο του νότιου τμήματος της χώρας, από τον Πρώτο Καταρράκτη μέχρι τον 10ο νομό της Άνω Αιγύπτου. Στα βόρεια, την Κάτω Αίγυπτο εξουσίαζε η αντίπαλη 10η Δυναστεία από την Ηρακλεόπολη. Η διαμάχη θα τελείωνε με τον Μεντουχοτέπ Β', ο οποίος ανήρθε στον θρόνο στις Θήβες το 2055 π.Χ. . Κατά το 14ο έτος της βασιλείας του, εκμεταλλεύτηκε μια εξέγερση στον Θανιτικό νομό για να επιτεθεί στην Ηρακλεόπολις, η οποία επίθεση συνάντησε μικρή αντίσταση. Αφού ανέτρεψε και τους τελευταίους τοπικούς ηγεμόνες της 10ης Δυναστείας, ο Μεντουχοτέπ άρχισε να εδραιώνει την εξουσία του σε όλη την Αίγυπτο, διαδικασία που ολοκληρώθηκε κατά το 39ο έτος της βασιλείας του. Γι’ αυτό το λόγο, ο Μεντουχοτέπ Β' θεωρείται ο ιδρυτής του Μέσου βασιλείου.
Ο Μεντουχοτέπ Β' ηγήθηκε εκστρατειών νότια μέχρι και τον Δεύτερο Καταρράκτη στην Νουβία, η οποία είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της κατά τη Πρώτη μεταβατική περίοδο. Επίσης, αποκατέστησε την ηγεμονία της Αιγύπτου στην χερσόνησο του Σινά, η οποία είχε χαθεί από το τέλος του Αρχαίου βασιλείου. Για να εδραιώσει την εξουσία του, επανέφερε τη λατρεία προς τον Φαραώ, αναπαριστώντας τον εαυτό του ως θεό εν ζωή, φορώντας το στέμμα του Ατούμ και του Μιν. Πέθανε αφού είχε βασιλέψει για 51 χρόνια, περνώντας το θρόνο στο γιο του Μεντουχοτέπ Γ'.
Ο Μεντουχοτέπ Γ' βασίλεψε μόνο για δώδεκα χρόνια, κατά τα οποία συνέχισε να εδραιώνει την Θηβαϊκή εξουσία σε όλη την Αίγυπτο, χτίζοντας μια σειρά από οχυρά στην ανατολική περιοχή του Δέλτα, για να διασφαλίσει την Αίγυπτο από απειλές από την Ασία. Διεξήγαγε επίσης την πρώτη κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου αποστολή στη Γη της Πουντ, με πλοία κατασκευασμένα στο άκρο της περιοχής του Ουάντι Χαμαμάτ, στην Ερυθρά Θάλασσα. Τον Μεντουχοτέπ Γ' διαδέχτηκε ο Μεντουχοτέπ Δ', του οποίου το όνομα παραδόξως παραλείπεται από όλους τους Αιγυπτιακούς καταλόγους των βασιλέων. Ο Κανόνας του Τορίνο αναφέρει ότι μετά τον Μεντουχοτέπ Γ' ακολούθησαν "εφτά χρόνια χωρίς βασιλεία". Παρά αυτήν την παράλειψη, η βασιλεία του μαρτυρείται από επιγραφές στο Ουάντι Χαμαμάτ που καταγράφουν αποστολές στην Ερυθρά Θάλασσα για την εξόρυξη πέτρας για τα βασιλικά μνημεία. Ο αρχηγός της αποστολής ήταν ο βεζίρης (tjati) Αμενεμχάτ, ο οποίος ορθώς θεωρείται ότι είναι ο Αμενεμχέτ Α', ο πρώτος Φαραώ της 12ης Δυναστείας.
Η απουσία του Μεντουχοτέπ Δ' από τους καταλόγους των βασιλέων έδωσε βάση στη θεωρία ότι ο Αμενεμχέτ Α' σφετερίστηκε το θρόνο. Ενώ δεν υπάρχουν σύγχρονες των γεγονότων μαρτυρίες, υπάρχουν ενδείξεις ότι στο τέλος της 11ης Δυναστείας μπορεί να έγινε εμφύλιος πόλεμος. Επιγραφές που άφησε κάποιος με το όνομα Nehry, αξιωματούχος στην Ερμούπολη, υποδηλώνουν ότι δέχτηκε επίθεση από τις δυνάμεις του βασιλιά που ήταν στην εξουσία σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Shedyet-sha, αλλά οι δικές του δυνάμεις υπερίσχυσαν. Ο Κνουμχοτέπ, αξιωματούχος υπό τον Αμενεμχέτ Α', ισχυρίζεται ότι συμμετείχε σε μια αποστολή ενός στολίσκου 20 πλοίων για την  ειρήνευση την Άνω Αίγυπτο. Ο Donald Redford έχει προτείνει ότι αυτά τα γεγονότα πρέπει να ερμηνευτούν στο πλαίσιο ανοιχτού πολέμου μεταξύ δύο αντίπαλων δυναστειών διεκδικητών τους στέμματος. Το βέβαιο είναι πως ο Αμενεμχέτ Α', με όποιο τρόπο κι αν ανήρθε στο θρόνο, δεν είχε βασιλική καταγωγή.
Αρχή της Δωδέκατης Δυναστείας
Από τη 12η Δυναστεία και μετά, οι Φαραώ διατηρούσαν καλά εκπαιδευμένο μόνιμο στρατό, που συχνά περιελάμβανε και βοηθητικά σώματα από τη Νουβία. Τα παραπάνω αποτελούσαν την κύρια βάση μεγαλύτερων δυνάμεων που επιστρατευόταν σε περίπτωση εισβολής, ή για εκστρατείες στο βόρειο μέρος της χώρας στο Δέλτα, και πέρα ως την χερσόνησο του Σινά. Η στρατιωτική στρατηγική στο Μέσο βασίλειο ήταν κυρίως αμυντική, με χτίσιμο οχυρώσεων στον Πρώτο Καταρράκτη, στο Δέλτα, και στον Ισθμό του Σινά.
Νωρίς στην βασιλεία του, ο Αμενεμχέτ Α' αναγκάστηκε να εκστρατεύσει στην περιοχή του Δέλτα, μια περιοχή που δεν είχε τύχει τόσο προσοχής όσο η περιοχή της Άνω Αιγύπτου κατά την διάρκεια της 11ης Δυναστείας. Επιπλέον, ενίσχυσε τα αμυντικά έργα μεταξύ της Αιγύπτου και της Ασίας, χτίζοντας τα Τείχη του Ηγεμόνα στην ανατολική περιοχή του Δέλτα. Ίσως σε ανταπόκριση σε αυτή τη συνεχή αναταραχή, ο Αμενεμχέτ Α' έχτισε μια νέα πρωτεύουσα στα βόρεια για την Αίγυπτο, γνωστή ως Αμενεμχέτ Ιτζταουΐ (ή Ίτι-Τάουι, Amenemhet Itj Tawy), Αμενεμχέτ Κατακτητής (ή Κύριος) των Δύο Χωρών (Άνω και κάτω Αιγύπτου). Η τοποθεσία της πρωτεύουσας αυτής είναι άγνωστη, αλλά πιθανόν βρισκόταν κοντά στη νεκρόπολη της πόλης, στο σύγχρονο Λιστ. . Όπως ο Μεντουχοτέπ Β', έτσι και ο Αμενεμχέτ ενίσχυσε το έρεισμά του στην εξουσία με προπαγάνδα. Συγκεκριμένα, η Προφητεία του Νεφερτί που χρονολογείται περίπου σε αυτήν την περίοδο, και παρουσιάζεται ότι είναι μια προφητεία ενός ιερέα του Αρχαίου βασιλείου, προβλέπει ότι ένας βασιλιάς, ο Αμενεμχέτ Α', θα ανέρθει από τον μακρινό νότο της Αιγύπτου για να αποκαταστήσει το βασίλειο μετά από αιώνες αναταραχών.
Παρά την προπαγάνδα, ο Αμενεμχέτ Α' ποτέ δεν κατείχε την απόλυτη εξουσία που ασκούσαν θεωρητικά οι Φαραώ του Αρχαίου βασιλείου. Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Μεταβατικής Περιόδου, οι κυβερνήτες των νομών, οι "νομάρχες", απόκτησαν σημαντική δύναμη. Η τοποθέτηση τους έγινε κληρονομική, και κάποιοι από αυτούς έκαναν διπλωματικούς γάμους με νομάρχες γειτονικών νομών. Για να ενισχύσει τη θέση του, ο Αμενεμχέτ απαίτησε καταγραφή των γαιών, μορφοποίηση των ορίων των νομών, και διόριζε αυτός το νομάρχη αμέσως  μόλις κάποια θέση χήρευε, αλλά με συναινετικό τρόπο, προφανώς για να εξευμενίζει τους νομάρχες που υποστήριζαν το καθεστώς του. Τα παραπάνω δώσανε στο Μέσο βασίλειο ένα χαρακτήρα περισσότερο φεουδαρχικής οργάνωσης, τέτοιας που η Αίγυπτος δεν είχε και δεν θα είχε σε επόμενες περιόδους.
Κατά το 20ο έτος της βασιλείας του, ο Αμενεμχέτ τοποθέτησε το γιο του Σέσωστρι Α' (Senusret) ως συμβασιλέα του, εγκαινιάζοντας μια πρακτική που θα επαναλαμβανόταν κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, και πάλι κατόπιν στο Νέο βασίλειο. Ο Αμενεμχέτ κατά το 30ο έτος της βασιλείας του πιθανών δολοφονήθηκε ως αποτέλεσμα συνομωσίας της βασιλικής αυλής. Ο Σέσωστρις που βρισκόταν σε εκστρατεία εναντίον των Λίβυων γύρισε εσπευσμένα στην πρωτεύουσα Ιτζταουΐ για να αποτρέψει την κατάληψη της εξουσίας από σφετεριστές. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συνέχισε την πρακτική του διορισμού των νομαρχών, και περιόρισε την αυτονομία των τοπικών ιερατείων χτίζοντας λατρευτικά κέντρα ανά την Αίγυπτο. Υπό τη βασιλεία του, οι Αιγυπτιακοί στρατοί επεκταθήκαν νότια στην Νουβία μέχρι τον Δεύτερο Καταρράκτη, χτίζοντας ένα συνοριακό οχυρό στο Μπουχέν και ενσωματώνοντας όλη την περιοχή της Κάτω Νουβίας ως Αιγυπτιακή αποικία. Στα δυτικά παγίωσε την εξουσία του στις Οάσεις, και επέκτεινε τις εμπορικές του συναλλαγές στην περιοχή της Σύριο-Παλαιστίνης μέχρι και την Ουγκαρίτ. Στο 43ο χρόνο της βασιλείας του, ο Σέσωστρις διόρισε τον Αμενεμχέτ Β' ως συμβασιλέα, και πέθανε κατά το 46ο έτος αυτής.
Η βασιλεία του Αμενεμχέτ Β' έχει συχνά χαρακτηριστεί ως εν γένει ειρηνική, αλλά καταγραφές στα genut του, πρόχειρα ημερολόγια, εγείρουν αμφιβολίες  γι’ αυτήν την εκτίμηση. Μεταξύ αυτών των καταγραφών, που έχουν διατηρηθεί στους τοίχους ναών στο Τοντ και στην Μέμφιδα, υπάρχουν περιγραφές συνθηκών ειρήνης με κάποιες Σύριο-Παλαιστινιακές πόλεις, και στρατιωτικών συγκρούσεων με άλλες. Στα νότια, ο Αμενεμχέτ Β' έστειλε αποστολή στην Κάτω Νουβία για να επιθεωρήσει την περιοχή της Wawat. Απ’ ό, τι φαίνεται, ο Αμενεμχέτ Β' δεν συνέχισε την πολιτική των προκατόχων του να διορίζει τους νομάρχες, αλλά άφησε το αξίωμα να γίνει πάλι κληρονομικόI. Ακόμα μια αποστολή στην Πουντ χρονολογείται στη διάρκεια της βασιλείας του. Στο 33ο έτος της βασιλείας του, διόρισε τον γιο του Σέσωστρι Β' ως συμβασιλέα.
Δεν υπάρχουν ενδείξεις για στρατιωτικές δραστηριότητες κατά τη βασιλεία του Σέσωστρι Β'. Αντίθετα, ο Σέσωστρις φαίνεται ότι επικεντρώθηκε σε εσωτερικές υποθέσεις, ειδικά στην άρδευση της περιοχής του Φαγιούμ. Αυτό το μακροπρόθεσμο έργο στόχευε στο να μετατρέψει την Όαση του Φαγιούμ σε μια μεγάλη έκταση αρόσιμης γης. Τελικά ο Σέσωστρις έχτισε την πυραμίδα του στο Λιστ, κοντά στο σημείο ένωσης του Νείλου με το μεγαλύτερο αρδευτικό κανάλι του Φαγιούμ, το λεγόμενο Κανάλι του Ιωσήφ (Bahr Yussef ). Βασίλευσε μόνο 15 χρόνια, το οποίο είναι και εμφανές από τα πολλά κατασκευαστικά έργα του που έμειναν ημιτελή .Τον διαδέχτηκε ο γιος του Σέσωστρις Γ'.
Απόγειο του Μέσου βασιλείου
Ο Σέσωστρις Γ' ήταν πολεμιστής-βασιλιάς, και συχνά βρισκόταν ο ίδιος στα πεδία μαχών. Κατά το έκτο έτος της βασιλείας του έκανε ξανά εργασίες εκβάθυνσης ενός καναλιού του Αρχαίου βασιλείου γύρω από τον Πρώτο Καταρράκτη, για να διευκολύνει την πλεύση προς την Άνω Νουβία. Χρησιμοποίησε αυτό το κανάλι για να εξαπολύσει μια σειρά από βίαιες εκστρατείες στην Νουβία, κατά το έκτο, όγδοο, δέκατο, και 16ο έτος της βασιλείας του. Μετά τις νίκες του, ο Σέσωστρις έχτισε μια σειρά από τεράστια οχυρά ανά τη χώρα για να εδραιώσει τα επίσημα σύνορα μεταξύ των Αιγυπτιακών κατακτήσεων και τις περιοχές της Νουβίας που δεν είχαν κατακτηθεί στη Σέμνα. Αυτοί που επανδρώνανε αυτά τα οχυρά ήταν επιφορτισμένοι με το να στέλνουν στην πρωτεύουσα συχνές αναφορές για τις κινήσεις και δραστηριότητες του ντόπιου πληθυσμού των Μετζάι, μερικές από τις οποίες σώθηκαν έως σήμερα, και οι οποίες φανερώνουν την πρόθεση των Αιγυπτίων να έχουν υπό στενό έλεγχο τα νότια σύνορα. Στους Μετζάι δεν επιτρεπόταν η διέλευση των συνόρων με πλοίο, ούτε από την ξηρά με τα κοπάδια τους, αλλά τους επιτρεπόταν η πρόσβαση στα τοπικά οχυρά για να κάνουν εμπόριο. Μετά από αυτό, ο Σέσωστρις έστειλε ακόμα μια εκστρατεία κατά το 19ο έτος της βασιλείας του, αλλά η ασυνήθιστη χαμηλή στάθμη του Νείλου εκείνη τη χρονιά, που είχε σαν αποτέλεσμα τα πλοία του να μην μπορούν να διαπλεύσουν το κανάλι, τον ανάγκασαν να την ανακαλέσει. Ένας στρατιώτης του Σέσωστρι αναφέρει επίσης μια εκστρατεία εναντίον του skmm, ίσως το Σεχέμ, η μόνη αναφορά σε όλη τη γραμματεία του Μέσου βασιλείου για εκστρατεία στην περιοχή των Σύριο-Παλαιστινιακών πόλεων.
Στο εσωτερικό, ο Σέσωστρις έχει πιστωθεί με μια διοικητική αναμόρφωση η οποία μετέθεσε περισσότερη εξουσία στα χέρια των διορισμένων από την κεντρική κυβέρνηση αξιωματούχων, αντί για τις τοπικές αρχές. Η Αίγυπτος χωρίστηκε σε τρία waret, ή διοικητικές περιφέρειες: Νότια, Βόρεια, και Κεφαλή του Νότου (ίσως, αντίστοιχα,  η Κάτω Αίγυπτος, το μεγαλύτερο μέρος της Άνω Αιγύπτου, και οι νομοί του αρχικού Θηβαϊκού βασιλείου κατά τη περίοδο του πολέμου με την Ηρακλεόπολη). Κάθε περιοχή διοικούσε ένας Ανταποκριτής, ο Δεύτερος (υπό) Ανταποκριτής, ένα είδος συμβουλίου, το Djadjat, και προσωπικό κατώτερων υπαλλήλων και γραφέων. Απ’ ό, τι φαίνεται, η εξουσία των Νομαρχών μειώθηκε μόνιμα κατά τη βασιλεία του, κάτι που έχει ερμηνευτεί ως η τελική υποταγή της περιφερειακής στην κεντρική κυβέρνηση, αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Σέσωστρις έκανε άμεσες εναντίον της πρώτης
Η φήμη του Σέσωστρι Γ' ως πολεμιστή Φαραώ ήταν μία που θα διαρκούσε. Το εξελληνισμένο όνομά του Σέσωστρις (από το αιγυπτιακό Senusret ), δόθηκε σε πολλά πρόσωπα κατόπιν, και σε αρκετούς πολεμιστές Φαραώ του Νέου βασιλείου. Στην Νουβία, ο Σέσωστρις Γ' λατρευόταν ως προστάτης θεός των Αιγύπτιων μετοίκων. Η διάρκεια της βασιλείας του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Ο γιος του Αμενεμχέτ Γ' άρχισε τη βασιλεία του μετά τον 19ο χρόνο της βασιλείας του πατέρα του, ο οποίος χρόνος αποτελεί την καλύτερα πιστοποιημένη τελευταία χρονιά της βασιλείας του Σέσωστρι. Όμως, μια αναφορά στο 39ο έτος της βασιλείας του που βρέθηκε σε ένα θραύσμα στα μπάζα του ταφικού ναού του, υποδηλώνει την πιθανότητα μακρόχρονης συμβασιλείας με το γιο του.
Η περίοδος της βασιλείας του Αμενεμχέτ Γ' ήταν το απόγειο της οικονομικής ευμάρειας του Μέσου βασιλείου. Η βασιλεία του είναι αξιοσημείωτη για το βαθμό στον οποίο η Αίγυπτος εκμεταλλεύτηκε τους φυσικούς της πόρους. Οι εγκαταστάσεις εξόρυξης στην χερσόνησο του Σινά, οι οποίες πριν είχαν χρησιμοποιηθεί μόνο διαλλειματικά, τώρα λειτουργούσαν σχεδόν σε μόνιμη βάση, όπως μαρτυράει η κατασκευή σπιτιών, τειχών, και νεκροταφείων. Υπάρχουν 25 διαφορετικές αναφορές για αποστολές εξόρυξης στο Σινά, και τέσσερεις στο Ουάντι Χαμαμάτ, μία από τις οποίες περιελάμβανε πάνω από 200 εργάτες. Ο Αμενεμχέτ ενίσχυσε τα οχυρωματικά έργα στην Νουβία και συνέχισε έργο της ανάπλασης της αρόσιμης γης στο Φαγιούμ. Ο Αμενεμχέτ προσκάλεσε Ασιατικούς εποίκους για να δουλέψουν στα μνημεία της Αιγύπτου. Αυτή η εισροή ίσως σηματοδότησε την αρχή της όλο και μεγαλύτερης εισροής Ασιατών που τελικά θα κατέληγε στην κατάκτηση της Κάτω Αιγύπτου από το λαό των Υξώς.
Μετά από 45 χρόνια βασιλείας, τον Αμενεμχέτ Γ' διαδέχτηκε ο Αμενεμχέτ Δ', για τα 9 χρόνια βασιλείας  του οποίου δεν υπάρχουν πολλές μαρτυρίες. Είναι φανερό ότι μέχρι αυτό το χρονικό σημείο η δύναμη της δυναστείας είχε αρχίσει να φθίνει, γεγονός για το οποίο έχουν προταθεί αρκετές εξηγήσεις. Ιστορικές καταγραφές εκείνης της εποχής της στάθμης του Νείλου υποδηλώνουν ότι κατά το τέλος της βασιλείας του Αμενεμχέτ Γ' υπήρχε ξηρασία, και η ανυπαρξία σοδιών μπορεί να συνέβαλλε στην αποσταθεροποίηση της δυναστείας. Επιπλέον, η βασιλεία του Αμενεμχέτ Γ' ήταν ασυνήθιστα μακρόχρονη, κάτι που συνήθως δημιουργεί προβλήματα στη σειρά της διαδοχής του θρόνου. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί τον Αμενεμχέτ Δ' διαδέχτηκε η Νεφρουσομπέκ, η πιστοποιημένα πρώτη γυναίκα Φαραώ στην ιστορία της Αιγύπτου. Η Νεφρουσομπέκ δεν βασίλεψε παραπάνω από τέσσερα χρόνια, και καθώς απ’ ό, τι φαίνεται δεν είχε διαδόχους, όταν πέθανε, η 12η Δυναστεία τελείωσε απότομα, όπως και η Χρυσή εποχή του Μέσου βασιλείου.
Παρακμή στην Δεύτερη Μεταβατική Περίοδο
Μετά το θάνατο της Νεφρουσομπέκ, ο θρόνος μπορεί να πέρασε στον Wegaf, ο οποίος πριν ήταν Ο Μέγας Επιβλέπων των Στρατευμάτων, αν και άλλοι προτείνουν ότι αυτός που βασίλεψε ήταν ο Sekhemre Khutawy. Όποιος και να ήταν από τους δύο, με τη βασιλεία αυτή ξεκίνησε μια σειρά εφήμερων Φαραώ για τα επόμενα 10 με 15 χρόνια. Αρχαίες Αιγυπτιακές πηγές θεωρούν αυτούς τους Φαραώ ως τους πρώτους της 13ης Δυναστείας, αν και ο όρος δυναστεία είναι παραπλανητικός, καθώς όπως οι περισσότεροι Φαραώ αυτής της δυναστείας δεν είχαν συγγένεια μεταξύ τους. Τα ονόματα αυτών βραχύβιων βασιλειών μαρτυρούνται σε κάποια μνημεία και graffiti, και η διαδοχή τους είναι γνωστή μόνο από τον Κανόνα του Τορίνο, αν και αυτή η πηγή ακόμα δεν μπορεί να είναι εντελώς έμπιστη.
Μετά αυτήν την αρχική δυναστική αναταραχή, βασίλεψε για τα επόμενα 50 με 80 χρόνια μια σειρά βασιλιάδων με μεγαλύτερη περίοδο βασιλείας και με καλύτερες μαρτυρίες για αυτούς. Ο ισχυρότερος αυτής της περιόδου ήταν ο Νεφερχοτέπ Α' που βασίλεψε για 11 χρόνια και διατήρησε αποτελεσματικά τον έλεγχο της Άνω Αιγύπτου, της Νουβίας και του Δέλτα, με εξαίρεση ίσως τις πόλεις Ξόις και Άβαρις. Επιπλέον, Ο Νεφερχοτέπ Α' αναγνωρίστηκε ως επικυρίαρχος του κυβερνήτη της Βύβλου, υποδηλώνοντας ότι η 13η Δυναστεία ήταν ικανή να διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας που είχε η 12η Δυναστεία, τουλάχιστον μέχρι την βασιλεία του. Σε κάποιο χρονικό σημείο κατά την διάρκεια της 13ης Δυναστείας, η Ξόις και η Αύαρις άρχισαν να γίνονται αυτοδιοικούμενες, αποτελώντας η ηγεμόνες της Ξόις την 14η Δυναστεία, και Ασιατικοί ηγεμόνες της Αύαρις να είναι οι Υξώς της 15ης Δυναστείας. Σύμφωνα με τον Μανέθωνα, οι τελευταίοι επαναστάτησαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σομπεκχοτέπ Δ', διαδόχου του Νεφερχοτέπ, αν και δεν υπάρχουν αρχαιολογικές αποδείξεις. Τη βασιλεία του Σομπεκχοτέπ Δ' ακολούθησε μια σύντομη του Σομπεκχοτέπ Ε', που διαδέχτηκε ο Wahibre Ibiau και μετά ο  Merneferre A. Ο Wahibre Ibiau βασίλεψε για 10 χρόνια και ο Merneferre Ai για 23, το μεγαλύτερο διάστημα βασιλείας για την 13η Δυναστεία, αλλά κανένας από αυτούς δεν άφησε τόσες μαρτυρίες όσες οι προκάτοχοί τους Νεφερχοτέπ και Σομπεκχοτέπ Δ'. Παρά αυτό το γεγονός, φαίνεται ότι και οι δύο διατηρούσαν τουλάχιστον ένα μέρος της Κάτω Αιγύπτου. Όμως μετά τον Merneferre Ai, δεν υπήρχε κανένας βασιλιάς το όνομα του οποίου να έχει βρεθεί σε οποιοδήποτε αντικείμενο πλην του νότου (Άνω Αίγυπτος). Το παραπάνω σηματοδοτεί την τελευταία περίοδο της 13ης Δυναστείας, όταν οι βασιλείς από το βορά συνέχιζαν να εξουσιάζουν την Άνω Αίγυπτο, αλλά το χρονικό σημείο κατά το οποίο η ενοποιημένη Αίγυπτος έπαψε να υπάρχει, είναι αυτό που σηματοδοτεί την μετάβαση από το Μέσο βασίλειο στην Δεύτερη Μεταβατική Περίοδο.
Διοίκηση
Όταν η 11η Δυναστεία ενοποίησε ξανά την Αίγυπτο, έπρεπε να δημιουργήσει μια συγκεντρωτική κεντρική διοίκηση, τέτοια που δεν υπήρχε από τότε που έπεσε το Αρχαίο βασίλειο. Για να το κάνει αυτό, διόρισε ανθρώπους σε αξιώματα που είχαν περιέλθει σε αχρηστία στην αποκέντρωση της Πρώτης Μεταβατικής Περιόδου. Το πιο υψηλό από αυτά ήταν αυτό του Βεζίρη. Ο βεζίρης ήταν ο πρώτος τη τάξη υπουργός του βασιλιά, που διαχειριζόταν όλα τα καθημερινά καθήκοντα της κυβέρνησης στη θέση του βασιλιά. Αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο έργο, γι’ αυτό συχνά υπήρχαν δύο βεζίρηδες, ένας στο νότο, και ένας στο βορά. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πόσο συχνά γινόταν κάτι τέτοιο κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, αλλά είναι σίγουρο ότι ο Σέσωστρις Α' είχε ταυτόχρονα δύο βεζίρηδες. Άλλα αξιώματα υιοθετήθηκαν από το σύστημα της περιφερικής διοίκησης των Θηβών, το οποίο ήταν το διοικητικό σύστημα της 11ης Δυναστείας, πριν την επανένωση. Ο Επόπτης των Σφραγισμένων Αγαθών  έγινε ο θησαυροφύλακας του κράτους, και ο Επόπτης του Χώρου έγινε ο αρχιθαλαμηπόλος του Βασιλιά. Αυτά τα τρία αξιώματα και ο Γραφέας των Βασιλικών Εγγράφων, ίσως ο προσωπικός γραφέας του βασιλιά, φαίνεται ότι ήταν οι πιο σημαντικές θέσεις της κεντρικής διοίκησης, κρίνοντας από τον αριθμό των μνημείων που άφησαν τα άτομα που τις κατείχαν.
Εκτός από αυτό, πολλά αξιώματα τα οποία είχαν χάσει την ουσιαστική σημασία τους και είχαν γίνει περισσότερο τιμητικοί τίτλοι, επανήρθαν στην κεντρική διοίκηση. Τώρα μόνο υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι μπορούσαν να κατέχουν τον τίτλο Μέλος των Εκλεκτών, ο οποίος τίτλος αποδιδόταν αδιακρίτως κατά την Πρώτη Μεταβατική Περίοδο
Αυτό το σύστημα διοίκησης εφαρμόστηκε λίγο πολύ κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, αν και υπάρχουν ενδείξεις μιας μεγάλης αναμόρφωσης της κεντρικής διοίκησης από τον Σέσωστρι Γ'. Μαρτυρίες από την περίοδο της βασιλείας του υποδηλώνουν ότι η Άνω και Κάτω Αίγυπτος χωρίστηκαν σε waret τα οποία διοικούνταν το καθένα από ξεχωριστή διοίκηση. Διοικητικά έγγραφα και ιδιωτικές στήλες δείχνουν μια αύξηση των γραφειοκρατικών τίτλων για αυτήν την περίοδο, κάτι που έχει ερμηνευτεί ως διόγκωση της κεντρικής διοίκησης. Η διαχείριση / διοίκηση της βασιλικής κατοικίας έγινε ξεχωριστό κομμάτι της κεντρικής διοίκησης. Τα στρατιωτικά θέματα επίσης πέρασαν στον έλεγχο ενός αρχιστράτηγου. Όμως, είναι πιθανό αυτοί οι τίτλοι και αξιώματα να ήταν αρκετά αρχαιότερα, και απλώς δεν καταγράφονταν στις ταφικές στήλες, ακολουθώντας τις θρησκευτικές συμβάσεις της εποχής.
Περιφερειακή διοίκηση
Η αποκεντροποίηση κατά την Πρώτη Μεταβατική Περίοδο άφησε τις ξεχωριστές Αιγυπτιακές επαρχίες, ή νομούς υπό τον έλεγχο ισχυρών οικογενειών που διατηρούσαν τον κληρονομικό τίτλο Μεγάλος Αρχηγός του Νομού, ή Νομάρχης.. Αυτό το αξίωμα εξελίχθητε κατά την περίοδο της 5ης και 6ης Δυναστείας, όταν οι διάφορες εξουσίες των αξιωματούχων της περιφερειακής διοίκησης άρχισαν να εξασκούνται από ένα και μόνο άτομο. Σε αυτό περίπου το χρονικό σημείο, η τα μέλη της αριστοκρατίας στην επαρχία άρχισαν να χτίζουν περίτεχνους τάφους, που θεωρείται απόδειξη του πλούτου και εξουσίας που είχαν αποκτήσει αυτοί ως Νομάρχες. Μέχρι το τέλος της Πρώτης Μεταβατικής Περιόδου, κάποιοι νομάρχες εξουσίαζαν τους νομούς τους σχεδόν σαν ηγεμόνες, όπως ο νομάρχης Nehry της Ερμούπολης, ο οποίος χρονολογούσε τις επιγραφές με βάση τα δικά του χρόνια βασιλείας (και όχι του Φαραώ).
Όταν στην εξουσία ανήρθε η 11η Δυναστεία, ήταν απαραίτητο να υποτάξει την δύναμη των Νομαρχών, αν επρόκειτο η Αίγυπτος να ενοποιηθεί υπό μία κεντρική διοίκηση. Τα πρώτα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση έκανε ο Αμενεμχέπ Α'. Ο Αμενεμχέπ έκανε την πόλη, όχι το νομό, το κέντρο της διοίκησης, και μόνο ο haty-a, ή δήμαρχος, των μεγαλύτερων πόλεων είχε το δικαίωμα να φέρει τον τίτλου του Νομάρχη. Ο τελευταίος θα συνέχιζε να βρίσκεται σε χρήση μέχρι και την βασιλεία του Σέσωστρι Γ', όπως και να υπάρχουν οι περίτεχνοι τάφοι νομαρχών, μετά την οποία βασιλεία τα παραπάνω ξαφνικά εξαφανίζονται από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Αυτό έχει ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Παραδοσιακά, πιστεύεται ότι ο Σέσωστρις Γ' κατά τη διάρκεια της βασιλείας του έλαβε μέτρα για την υποταγή των οίκων των νομαρχών. Πρόσφατα έχουν προταθεί και άλλες εξηγήσεις. Ο Detlef Franke έχει προτείνει ότι ο Σέσωστρις Β' υιοθέτησε την πολιτική της εκπαίδευσης των γιων των νομαρχών στην πρωτεύουσα, και κατόπιν της τοποθέτησής τους σε διοικητικές θέσεις. Με αυτόν τον τρόπο, πολλές οικογένειες των επαρχιών απλώς ‘ξέμειναν’ από διαδόχους και συνεχιστές. Επίσης, ενώ ο τίτλος του Μεγάλου Αρχηγού του Νομού εξαλείφτηκε, άλλοι διακριτικοί τίτλοι των νομαρχών παρέμειναν. Κατά την Πρώτη Μεταβατική Περίοδο οι κάτοχοι του τίτλου αυτού συνήθως κατείχαν και τον τίτλο του Επόπτη των Ιερέων. Κατά την τελευταία περίοδο του Μέσου βασιλείου, υπήρχαν οικογένειες που κατείχαν τον τίτλου του δημάρχου και του επόπτη των ιερέων ως κληρονομικούς. Κατά συνέπεια, έχει προταθεί ότι οι ισχυρές οικογένειες νομαρχών δεν υποτάχτηκαν ποτέ, αλλά απλώς ενσωματώθηκαν στην Φαραωνική διοίκηση της χώρας. Ενώ είναι γεγονός ότι οι μεγάλοι τάφοι χαρακτηριστικοί των νομαρχών εξαφανίστηκαν προς το τέλος της 12ης Δυναστείας, λίγο πιο μετά εξαφανίστηκαν επίσης και οι μεγάλοι βασιλικοί τάφοι, εξ’ αιτίας της γενικής αστάθειας που συνόδεψε την παρακμή του Μέσου βασιλείου.
Γεωργία και κλιματικές συνθήκες
Καθ’ όλη την ιστορία της, η αρχαία Αίγυπτος είχε βασιστεί στην ετήσια πλημμύρα του Νείλου, η οποία έκανε γόνιμα τα εδάφη, για να θρέψει τον πληθυσμό της. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η κατάρρευση του Αρχαίου βασιλείου μπορεί εν μέρει να οφειλόταν στα χαμηλά επίπεδα του Νείλου, κάτι που οδήγησε σε λιμό. Αυτή η τάση φαίνεται ότι αντιστράφηκε κατά τα πρώτα χρόνια του Μέσου βασιλείου, με τα επίπεδα της πλημμύρας να έχουν καταγραφεί σε υψηλό επίπεδο γι’ αυτήν την περίοδο, με ένα μέσο όρο του ύψους της πλημμύρας του Νείλου στα 19 μέτρα, σε σχέση με την περίοδο που δεν πλημμύριζε. Τα χρόνια των υψηλών επιπέδων της πλημμύρας αντιστοιχούν στην περίοδο της μεγαλύτερης ευμάρειας του Μέσου βασιλείου, που ήταν τα χρόνια της βασιλείας του Αμενεχμέτ Γ'. Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται και από τη λογοτεχνία της περιόδου, όπως για παράδειγμα στις Παραινέσεις του Αμενεμχέτ, όπου ο βασιλιάς περιγράφει πώς άκμασε η γεωργία υπό τη βασιλεία του.
Λογοτεχνία
Οι Richard B. Parkinson και Ludwig D. Morenz αναφέρουν ότι η λογοτεχνία σαν τέτοια δεν απαντάται σε γραπτή μορφή ως τα πρώτα χρόνια της 12ης Δυναστείας του Μέσου βασιλείου. Τα κείμενα του Αρχαίου βασιλείου είχαν κυρίως σκοπό να διατηρήσουν τη λατρεία των θεών, να εξασφαλίσουν την ψυχή για την μετά θάνατον ζωή, και για να καταγράψουν πρακτικά καθημερινά ζητήματα. Ήταν μέχρι το Μέσο βασίλειο και μετά που γράφονταν κείμενα για ψυχαγωγία και από πνευματική αναζήτηση. Οι Parkinson και Morenz επίσης εικάζουν ότι η λογοτεχνία του Μέσου βασιλείου ήταν μεταγραφή της προφορικής λογοτεχνίας του Αρχαίου βασιλείου. Είναι γνωστό ότι ένα μέρος από την προφορική ποίηση επιβίωσε αργότερα σε γραπτή μορφή. Για παράδειγμα το τραγούδι των κουβαλητών του φορείου έχει διατηρηθεί σε γραπτούς στίχους σε επιγραφές τάφων του Αρχαίου βασιλείου
Εικάζεται επίσης ότι η ανάπτυξη της μεσαίας τάξεως και η αύξηση των γραφέων που ήταν απαραίτητοι για την εξάπλωση της γραφειοκρατίας που χρειαζόταν η διοίκηση υπό τον Σέσωστρι Β', βοήθησε την άνθηση της λογοτεχνίας στο Μέσο βασίλειο. Οι κατοπινοί αρχαίοι Αιγύπτιοι θεωρούσαν την λογοτεχνία του Μέσου βασιλείου ως "κλασική". Κείμενα όπως η Ιστορία του ναυαγισμένου ναυτικού και η  Ιστορία του Σινουχέ  γράφτηκαν αυτήν την περίοδο, και ήταν αρκετά δημοφιλείς ώστε να αντιγραφούν ευρέως και μελλοντικά. Πολλά φιλοσοφικά έργα έχουν δημιουργηθεί αυτήν την περίοδο, όπως η Η διένεξη μεταξύ ενός ανθρώπου και του ba του, όπου ένας δυσαρεστημένος άνθρωπος συνδιαλέγετε με το ba (ψυχή) του, οι Παραινέσεις του Dua-Kheti, όπου η δουλειά του γραφέα εξαίρεται πιο πολύ από όλες τις δουλειές, και τα ιστορίες μαγείας που υποτίθεται ότι ειπώθηκαν στον βασιλιά του Αρχαίου βασιλείου Χέοπα που βρίσκονται στον Πάπυρο του Westcar.
Οι Φαραώ της 12ης ως την 18η Δυναστείας μας έχουν κληροδοτήσει μερικούς από τους πιο θαυμαστούς αρχαίους αιγυπτιακούς παπύρους:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Μεσο Βασιλειο
Πλάτων Ριβέλλης
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα (1963-1968), Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι (1968-1970) και Φωτογραφία στις ΗΠΑ (1983). Εργάστηκε ως δικη γόρος στην Αθήνα επί δώδεκα έτη (1971-1983).
Από το 1981 διδάσκει φωτογραφία στην Αθήνα σε ιδιωτικά τμήματα (1981-1987 στο Studio Quark, 1988-2002 στον Φωτογραφικό Κύκλο και από το 2003 μέχρι σήμερα στο Μουσείο Μπενάκη). Παράλληλα, από το 1984 μέχρι το 1994 δίδαξε φωτογραφία σε μαθητές και φοιτητές στο τμήμα ΜΜΕ τού Παντείου Πανεπιστημίου, στο University of La Verne τής Κηφισιάς, στις ιδιωτικές σχολές φωτογραφίας Focus και Leica Academy, στη Σχολή Μωραΐτη και στο Κολλέγιο Αθηνών. Από το 1988 παραδίδει εντατικά φωτογραφικά θερινά σεμινάρια, παλαιότερα στην Πάρο και από το 2001 στη Σύρο, όπου και κατοικεί μονίμως. Από το 2001 παραδίδει σειρά σεμιναρίων στη Σύρο με θέμα τον κινηματογράφο.
Οργάνωσε τα πρότυπα τμήματα φωτογραφίας τής Λαϊκής Επιμόρφωσης (1985) και δίδαξε τούς επιμορφωτές τους (από το 1985 μέχρι το 1990). Επιμελήθηκε σειρά από εκπομπές τής κρατικής τηλεόρασης για τη φωτογραφία. Έχει παραδώσει πολυάριθμα σεμινάρια και διαλέξεις σε διάφορες πόλεις τής Ελλάδας και στη Λευκωσία τής Κύπρου.
Οι φωτογραφίες του έχουν παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έχει επιμεληθεί πολλές φωτογραφικές εκθέσεις και εκδόσεις. Είναι τακτικός αρθρογράφος σε εφημερίδες και σε περιοδικά.
Είναι μέλος τού Διοικητικού Συμβουλίου τού Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Ίδρυσε μαζί με μαθητές του τo 1988 το σωματείο «Φωτογραφικός Κύκλος», καθώς και τις εκδόσεις «Φωτοχώρος», οι οποίες έχουν εκδώσει περισσότερα από εξήντα βιβλία και λευκώματα με φωτογραφικό περιεχόμενο και ένα φωτογραφικό περιοδικό («Φωτοχώρος») που κυκλοφόρησε από το 1993 μέχρι το 1997.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ριβελλης Πλατων
Νησίδα (νησί)
Η Νησίδα (ιταλικά: Nisida) είναι μια ηφαιστειακή νησίδα του αρχιπελάγους των Φλεγραίων Νήσων και εντός του κόλπου της Νάπολης, στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από το Ακρωτήρι Παυσίλυπον (Cape Posillipo), ακριβώς δυτικά της Νάπολης· πλέον συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα από μια πέτρινη γέφυρα. Το νησάκι είναι σχεδόν κυκλικό, με έναν πλημμυρισμένο κρατήρα σχηματίζοντας τον κόλπο του Πόρτο Παόνε στη νοτιοδυτική ακτή. Έχει διάμετρο περίπου 0,5 χιλιομέτρων και μέγιστο υψόμετρο 105 μέτρα.
Μάρτεν Πεπάιν
Ο Μάρτεν Πεπάιν (φλαμανδικά: Marten Pepijn (21 Φεβρουαρίου 1575, Αμβέρσα – 1643, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τους μεγάλης κλίμακας ιστορικούς πίνακές του και, σε μικρότερο βαθμό, για τις ρωπογραφίες του.
Βιογραφία
Ο Μάρτεν Πεπάιν γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Βίλλεμ Πεπάιν και της Καταρίνα φαν ντεν Μπερχ Ο πατέρας του ήταν αγοραστής μεταχειρισμένων ενδυμάτων και έμπορος έργων τέχνης στην Αμβέρσα. Δεν είναι σαφές με ποιον "Δάσκαλο" σπούδασε. Το 1600 έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως "wijnmeester", δηλ. ως συγγενής κάποιου μέλους. Ο Φλαμανδός βιογράφος του 17ου αιώνα Κορνέλις ντε Μπι ανέφερε στην έκδοση του 1662 του βιβλίου του "Het Gulden Cabinet" ότι ο Πεπάιν είχε επισκεφθεί την Ιταλία, αλλά δεν υπάρχει σχετική μαρτυρία για παρόμοιο ταξίδι. Την 1η Δεκεμβρίου 1601 νυμφεύτηκε την Μαρίε Χόιμπρεχτς (Marie Huybrechts), της οποίας τα έξοδα κηδείας πληρώθηκαν μεταξύ 1647 και 1648, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά: Βίλλεμ, Άντριααν, Μάρτεν, Μάρτα και Καταρίνα Πεπάιν. Η Καταρίνα (1619–1668) έγινε αξιόλογη προσωπογράφος στο ύφος του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Άντονι βαν Ντάικ. Ένας από τους γιους του έγινε επίσης ζωγράφος, αλλά δεν είναι τίποτα γνωστό σχετικά με το έργο του.
Αν και ο Κορνέλις ντε Μπι και ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος καλλιτεχνών Άρνολντ Χαουμπράκεν έγραψαν ότι υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ Πεπάιν και Ρούμπενς, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα πιθανόν, καθώς η Ισαμπέλλα Μπραντ, πρώτη σύζυγος του Ρούμπενς, ήταν η νονά της μεγαλύτερης θυγατέρας του Πεπάιν, Μάρτα. Ο καλλιτέχνης είχε, επίσης, στενή σχέση με τον Άντονι βαν Ντάικ, ο οποίος ζωγράφισε το πορτρέτο του. Ο πίνακας αυτός κατέληξε, τον 19ο αιώνα, στη συλλογή του βασιλέα Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών.
Μεταξύ 1602 και 1628 ο Πεπάιν ανέλαβε οκτώ μαθητές. Εκτός από τα δικά του παιδιά, μαθητές του ήταν οι Χανς Κες, Κλες Φόπσεν, Χανς Μπόσκεν (όλοι το 1602), ο Ματιέ Μάττισεν (1613), ο Ματάις Χόοσσενς(1620/21), ο Φρανσουά Λέμμενς (1620/21), ο Γιόρις Σέμπιλ (1620/21) και ο Φρανσουά φεν Μπόοστ (1625/26 ).
Ο Πεπάιν είχε προβλήματα υγείας προς το τέλος της ζωής του και απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1643.
Πίνακες με ιστορικό περιεχόμενο
Ο Μάρτεν Πεπάιν ήταν κυρίως γνωστός για τις μεγάλες θρησκευτικές συνθέσεις του και, ιδιαίτερα, για τις εικόνες για Αγία Τράπεζα. Το ύφος του σε αυτά τα έργα μπορεί να χαρακτηριστεί περασμένης μόδας. Οι μορφές απεικονίζονται εν γένει σε άκαμπτες στάσεις, θυμίζοντας γλυπτά του 16ου αιώνα. Το έργο του εμφανίζει σαφή επιρροή από τον Αμπρόσιους Φράνκεν τον πρεσβύτερο και, ως αποτέλεσμα, ορισμένα έργα του Φράνκεν είχαν αποδοθεί στον Πεπάιν. Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, για το "γκριζάιγ" Οι Άγιοι Ιωάννης και Ματθαίος του 1602, που βρίσκεται στο εξωτερικό της δεξιάς πτέρυγας ενός τριπτύχου που φιλοτεχνήθηκε από πολλούς ζωγράφους της Αμβέρσας για λογαριασμό της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας). Η πτέρυγα αυτή αποδίδεται σήμερα στον Αμπρόσιους Φράνκεν τον πρεσβύτερο από το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης. Το έργο του Πεπάιν χαρακτηρίζεται επιπλέον από τις εξαίρετες προσωπογραφίες του. Αυτό είναι εμφανές στο σύνθεση Ο Άγιος Βερνάρδος και ο Δούκας της Ακουιτανίας (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βαλανσιέν).
Ρωπογραφίες
Υπάρχει ακόμη αβεβαιότητα ως προς το αν ορισμένοι μικρού μεγέθους πίνακες (cabinet pictures) που απεικονίζουν σκηνές καθημερινότητας, ιδιαίτερα σκηνές χορού στην Αυλή, που σήμερα αποδίδονται στον Πεπάιν, είναι όντως φιλοτεχνημένοι από το χέρι του. Ορισμένοι από αυτούς τους πίνακες, που φέρουν ένα μονόγραμμα, είναι σε τελείως διαφορετικό ύφος από τους πίνακες μεγάλου μεγέθους του Πεπάιν, με τις μυώδεις μορφές. Πιστεύεται ότι τα έργα αυτά δημιουργήθηκαν σε μια περίοδο που ο Πεπάιν βρισκόταν σε στενή επαφή με τον ζωγράφο Φρανς Φράνκεν τον νεότερο.
Αυτές οι μικρού μεγέθους συνθέσεις εμπεριέχουν μικρές μορφές με στερεοτυπικά πρόσωπα και απαλές καμπύλες. Το ύφος αυτό απαντάται στις αλληγορίες για τις Πέντε αισθήσεις (σήμερα σε ιδιωτική συλλογή) τον Χορό και τονΧορό στην Αυλή (και οι δύο πίνακες σήμερα στο Μουσείο Πούσκιν). Η τελευταία αυτή σύνθεση είναι υπογεγραμμένη και χρονολογημένη το 1604 και απεικονίζει μια κομψή χορευτική συγκέντρωση. Η επιρροή από τα πρώιμα έργα του Χιερόνυμους Φράνκεν του πρεσβύτερου και του Φρανς Φράνκεν του νεότερου, γνωστών για την απεικόνιση παρόμοιων σκηνών, είναι εμφανής.
Η διαφορά ύφους μεταξύ αυτών των μικρών συνθέσεων και των μεγαλύτερων θρησκευτικών συνθέσεων πρέπει να εξηγηθεί περαιτέρω με ικανοποιητικό τρόπο. Ορισμένοι ιστορικοί τέχνης έχουν προτείνει ότι οι μικρότερου μεγέθους συνθ΄σεις είναι πιθανόν έργα κάποιου άλλου μέλους της οικογένειας, ίσως του γιου ή του αδελφού του Πεπάιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Χαϊκασάρ
Το Χαϊκασάρ (αρμενικά: Հայկասար, έως το 1947 γνωστό ως Σιβριμπάς ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 243 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
1589
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1589 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης
thumb|Η είσοδος της Μονής Πεντέλης|249x249εσ thumb|Το εσωτερικό της μονής Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης γνωστή και ως Μονή Πεντέλης, επειδή βρίσκεται στην Πεντέλη και συγκεκριμένα στη νότια πλευρά του Πεντελικού Όρους, είναι ιστορική ανδρική μονή και σήμερα ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Ίδρυση και Ηγουμενία του Άγιου Τιμόθεου
Η Ιερά Μονή Πεντέλης κτίστηκε το 1578 από τον Άγιο Τιμόθεο επίσκοπο Ευρίπου, ο οποίος καταγόταν από την Αττική και είχε φύγει από την έδρα του εξαιτίας διωγμού του από τους Τούρκους. Όταν ο Άγιος Τιμόθεος κατέφυγε στο Πεντελικό όρος το βρήκε να κατοικείται από καταδιωκόμενους εγγράμματους ασκητεύοντες κληρικούς σε σημεία όπου υπήρχε νερό (και υπήρχε σε πολλά μέρη), ώστε να μπορούν να καλλιεργούν μικρούς κήπους. Αφού τους έπεισε να κτίσουν μονή, άρχισαν να ψάχνουν την τοποθεσία στους πρόποδες του όρους. Κάπου λοιπόν παρατήρησαν τα οστά θανόντος ασκητού και μαζί με αυτά μικρή εικόνα της Παναγίας. Εκεί αποφάσισαν να κτίσουν την Μονή. Σύμφωνα με άλλη παράδοση έχει κτιστεί πάνω στα ερείπια του αρχαίου δήμου Πεντέλης της Αντιοχίδος φυλής (μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας) και σε ιερό της θεάς Αθηνάς. Στο σχετικά σύντομη περίοδο που ήταν ηγούμενος ο Άγιος Τιμόθεος κτίστηκε μέρος του Καθολικού, η νότια πλευρά της μονής και ο οχυρός πύργος στην κύρια πύλη.
Περίοδος Ηγουμενίας της οικογένειας Δέγλερη
Στην προσπάθεια του, ο Ιερόθεος, να επιβληθεί στην μονή κατάφερε να κάνει την Ηγουμενία της κληρονομική, κάτι που ήταν αρκετά ξεχωριστό και έγινε αποδεκτό χωρίς ποτέ να θεωρηθεί η μονή ιδιοκτησία της οικογένειας Δέγλερη αν και αυτό το καθεστώς επικράτησε για περίπου 300 χρόνια, μέχρι το 1884. Βέβαια ο διάδοχος που ήταν ανιψιός του ηγούμενου εισερχόταν και μαθήτευε στη μονή από την ηλικία των 10 με 12 ετών, ώστε να μην είναι άγνωστος και μη αποδεκτός από την κοινότητα των μοναχών. thumb|Η ανατολική πλευρά του καθολικού Ο Ιερόθεος αυξάνει την περιουσία της μονής αγοράζοντας το κτήμα Βουρβάς στο Μαραθώνα και ο επόμενος ηγούμενος Αρσένιος Α’ Δέγλερης φυτεύει εκατοντάδες ελαιόδενδρα στη περιοχή Ακαμάτικα του Γέρακα. Η δύναμη της μονής αυξάνεται και μαζί οι επεκτατικές της διαθέσεις, που αποτελούν απειλή καταπατήσεων για την γειτονική μικρότερη Μονή Αγίου Νικολάου Καλησίων (ή Καλλισίων), η οποία καταφέρνει με σιγίλλιο που εκδόθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Φεβρουάριο του 1602, να συγχωνευθεί με την αρκετά ισχυρή τότε, Μονή Παντοκράτορος Ταώ, γνωστής ως Νταού Πεντέλης.
Μέχρι το 1650 έχει ολοκληρωθεί το βασικό οικοδόμημα της μονής, το Καθολικό έχει αποκτήσει νάρθηκα και αγιογράφηση.
Το 1680, ανήμερα του Πάσχα, η Μονή Παντοκράτορος Ταώ, δέχεται επιδρομή, πιθανώς από Αλγερινούς πειρατές, πού θανατώνουν σχεδόν το σύνολο των μοναχών της (χάθηκαν 179 μοναχοί). Μετά από αυτή την καταστροφή οι Μονές Ταώ και Αγίου Νικολάου Καλησίων προσαρτώνται στην Μονή Πεντέλης όπως και όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Η Μονή στα τέλη του 17ου αιώνα βρίσκεται στην κορύφωση της ακμής της κατέχοντας το μεγαλύτερο μέρος του Πεντελικού, είναι ο μεγαλύτερος μη μουσουλμανικός γαιοκτήμονας της Αττικής, έχει εξασφαλίσει εκκλησιαστική ανεξαρτησία από το Πατριαρχείο και επιπλέον φορολογικές απαλλαγές από την Πύλη.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, επί οικουμενικού πατριάρχη Γαβριήλ Γ’ (1702 - 1707), καταργείται το σταυροπηγιακό προνόμιο και η μονή υπάγεται στην μητρόπολη Αθηνών. Είναι ένα μέτρο που ισχύει για όλες τις μονές της Αττικής και αποσκοπεί στην αύξηση των πόρων της μητρόπολης Αθηνών που είχε υποφέρει από την ενετική κατοχή. Λόγω όμως της ευρύτερης εύνοιας που τύχαινε η μονή στις σχέσεις της με την Κωνσταντινούπολη καταφέρνει να εξαιρεθεί από τις υπόλοιπες μονές της Αττικής και αποκτά πάλι το σταυροπηγιακό προνόμιο με σιγίλλιο του πατριάρχη Κύριλλου Δ’ (1711–1713). Αυτή την περίοδο η μονή αποκτά τον Ναό της Αγίας Ειρήνης στην Αθήνα, ο οποίος όμως από το 1716, με σιγίλλιο του οικουμενικού πατριάρχη Ιερεμία Γ’, δεν συμπεριλαμβανόταν στο σταυροπηγιακό προνόμιο της μονής.
Το 1750, ο ηγούμενος Ιερόθεος Β΄ Δέγλερης ασκεί την επιρροή του στους οθωμανούς, ώστε να δοθεί άδεια στην σχολή που είχαν την πρωτοβουλία να ιδρύσουν και να υποστηρίξουν οικονομικά τα αδέλφια Μιχαήλ και Ιωάννης Ντέκας, μαζί με τον ιερομόναχο Βησσαρίωνα Ρούφο.
Και κατά τον 18ο αιώνα η ακίνητη περιουσία της μονής συνεχίζει να αυξάνεται τόσο από νέες αγορές όσο και από δωρεές των πιστών της. Το 1768 ο ηγούμενος Νικηφόρος ανακαινίζει και επεκτείνει την μονή. Πιθανότατα αυτή την περίοδο προστίθεται ο εξωνάρθηκας στο Καθολικό. Επί ηγουμενίας Νικηφόρου αγοράζεται έκταση στο Μεγάλο Βραώνα και στο Χαλάνδρι καθώς και επεκτείνονται τα κτήματα της στο Γέρακα. Το Νοέμβριο του 1797 αποκτάται το κτήμα Αλεγρέζα και τον Απρίλιο του 1800 αγοράζει έκταση με ελαιόδενδρα στο Χαλάνδρι. Αργότερα με ηγούμενο τον Κύριλλο Α’ Δέγλερη (1807-1821) αγοράζεται η Πετρέζα, καθώς και το μεγάλο κτήμα Βελανιδέζα (στα Μεσόγεια), όπου αμέσως φυτεύεται μεγάλος αριθμός ελαιοδέντρων. Ένα από τα σημαντικότερα μετόχια της μονής ήταν αυτό της «Αγίας Δύναμης» στην Αθήνα που είχε υπόγεια κρύπτη η οποία χρησίμευε σε περιόδους ανασφάλειας. Εκείνη την εποχή λόγω της ευρύχωρίας του υπήρξε τόπος προσωρινής διαμονής των χωρικών και κληρικών της Αττικής που επισκέπτονταν την Αθήνα. Στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 υπήρξε τόπος διακίνησης πυρομαχικών για τους πρώτους Έλληνες επαναστάτες στην τότε οθωμανική Αθήνα. Σήμερα από το μετόχι αυτό σώζεται το εκκλησάκι Γενέσιον Θεοτόκου (Αγία Δύναμις) στην οδό Μητροπόλεως.
Η μονή πρόσφερε υπηρεσίες στην επανάσταση του 1821 και μοναχοί της έπεσαν μαχόμενοι, ενώ οι Τούρκοι προκάλεσαν βανδαλισμούς και κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της.
Η νεότερη ιστορία
thumb|Εσωτερική άποψη Η μονή ανακαινίστηκε τα έτη 1768 και 1858. Πάνω από την είσοδο του ξενώνα υπάρχει εντοιχισμένη επιγραφή, που αναφέρει ότι η μονή επισκευάστηκε και επεκτάθηκε επί Ηγουμενίας Ιερόθεο Δ’ Μητροφάνους (1885-1897 και 1900-1903 ) το έτος 1885, όταν το υπουργείο των Εκκλησιαστικών και Δημ. Εκπαιδεύσεως είχε αναλάβει ως υπουργός ο Αντώνιος Ζυγομαλάς.
Από τα τέλη του 18ου αιώνα άλλα κυρίως μετά το 1830 και τη δημιουργία του Νέου Ελληνικού Κράτους, οι Τούρκοι της περιοχής άρχισαν να πωλούν τις ιδιοκτησίες τους, μεγάλο μέρος των οποίων αγόρασε η Μονή Πεντέλης. Οι εκτάσεις γης που κατείχε η μονή παραχωρούνταν σε καλλιεργητές με την υποχρέωση της καταβολής του 1/3 στην Μονή. Το 1923 το κράτος εξαγόρασε κτήματα από την Μονή για να τα διανείμει σε αγρότες οι οποίοι μπορούσαν να το εξοφλήσουν σε βάθος χρόνου. Το 1931 στη μονή ανήκαν πάνω από 210.000 στρέμματα στην Αττική. Μόνο στην περιοχή Βουρβά των Σπάτων είχε 35.000 στρέμματα.
Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πεντέλης κατά τα έτη 1945-1956 διετέλεσε ο Μικρασιάτης π. Ιάκωβος Μακρυγιάννης, μετέπειτα Μητροπολίτης Ελασσώνος.
Με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού το 2013 ξεκίνησαν εργασίες αποκατάστασης των κτηρίων και δημιουργίας εκθεσιακού κέντρου. Σήμερα η μονή έχει μετατρέψει το παλιό γηροκομείο που είχε τη μορφή ναού σε Μουσείο για την έκθεση των κειμηλίων της, διαθέτει Βιβλιοθήκη, ενώ στην ανατολική πλευρά της λειτουργεί από το 1969 το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Καθηγούμενος είναι ο τιτουλάριος μητροπολίτης Θερμοπυλών Ιωάννης Σακελλαρίου. Σήμερα στο Μοναχολόγιο της Μονής είναι εγγεγραμμένοι 58 μοναχοί, 1 δόκιμος μοναχός και από αυτούς εγκαταβιώνουν εκεί οι 17.
Η μονή γιορτάζει την 15η (Κοίμηση της Θεοτόκου) και 16η Αυγούστου (μνήμη του κτήτορος Αγίου Τιμοθέου), καθώς και τη Δευτέρα της εορτής του Αγίου Πνεύματος.