cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκκλησία των Ιησουιτών (Βαρσοβία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Βαρσοβία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Βαρσοβια Κατηγορία:Υπεραγία Παναγία, Βασίλισσα της Πολωνίας Κατηγορία:Μανιεριστική αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Επαμεινώνδας Δεληγιάννης
Ο Επαμεινώνδας Δεληγιάννης (1873 - 1964) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Νικολάου Δηλιγιάννη, προέδρου του Αρείου Πάγου και μέλους της οικογένειας Δεληγιάννη. Θείος του ήταν ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δεληγιάννης. Σπούδασε νομικά.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Γορτυνίας στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905, του 1906, και εν συνεχεία ως βουλευτής Αρκαδίας, στις εκλογές του Αυγούστου 1910, του 1912, του Μαΐου 1915, του Δεκεμβρίου 1915 και του 1920. Διετέλεσε υπουργός επί των ναυτικών στην κυβέρνηση Ράλλη (1905) και υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη (1909).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Δεληγιάννη Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές Γορτυνίας
Πωλ Ακέρ
Ο Πωλ-Τεοντόρ Ακέρ (γαλλ. Paul-Théodore Acker, 14 Σεπτεμβρίου 1874 – 27 Ιουνίου 1915), ήταν Γάλλος (Αλσατός) μυθιστοριογράφος, που συνέγραψε δημοφιλή λαϊκά μυθιστορήματα.
Σκοτώθηκε σε ηλικία 40 ετών σε δυστύχημα με αυτοκίνητο στην περιοχή μεταξύ του Μοός και του Ταν, αλλά όντας σε διατεταγμένη υπηρεσία ως πολεμιστής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταπολεμικώς, στις 11 Αυγούστου 1922, τα οστά του μεταφέρθηκαν και τάφηκαν στη γενέτειρά του Σαβέρν.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Εστέπα
Η Εστέπα (στα ισπανικά: Estepa) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Σεβίλλης στην Ανδαλουσία. Είναι γνωστή ως το «Μπαλκόνι της Ανδαλουσίας». Στη ρωμαϊκή εποχή κοντά στη σημερινή πόλη βρισκόταν η πολίχνη της Ostippo. Μεταξύ 16ου και 17ου αιώνα η πόλη γνώρισε ακμή κάτω από την καθοδήγηση των Μαρκήσιων της Εστέπα.
Το ελαιόλαδο που παράγεται στη φυσική επαρχία της Εστέπα, τη Νότια Οροσειρά της Σεβίλλης, είναι Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης. Πολύ γνωστά είναι και τα mantecados της περιοχής, που είναι επίσης προϊόντα ΠΟΠ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Σεβίλλης
Μπουργκάς
Το Μπουργκάς ή Πύργος (βουλγαρικά: Бургас / Μπουργκάς) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας και η τέταρτη μεγαλύτερη στη Βουλγαρία, μετά τη Σόφια, τη Φιλιππούπολη και τη Βάρνα, με πληθυσμό 200.271 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και σημαντικό βιομηχανικό, συγκοινωνιακό, πολιτιστικό και τουριστικό κέντρο.
Η πόλη περιβάλλεται από τις Λίμνες του Μπουργκάς και βρίσκεται στο δυτικότερο σημείο της Μαύρης Θάλασσας, στο μεγάλο Κόλπο του Μπουργκάς. Η LUKOIL Neftochim Burgas είναι το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου στη νοτιοανατολική Ευρώπη και η μεγαλύτερη βιομηχανική επιχείρηση. Το Λιμάνι του Μπουργκάς είναι το μεγαλύτερο στη Βουλγαρία και το Αεροδρόμιο του Μπουργκάς είναι το δεύτερο σημαντικότερο της χώρας και συνδετικό σημείο για μεγάλα θέρετρα της Μαύρης Θάλασσας στη Βουλγαρία όπως η Χρυσή Ακτή, η Μεσημβρία, η Σωζόπολη, το Ντυούνι και το Ελενίτε. Η πόλη είναι το κέντρο της αλιείας και της βιομηχανίας επεξεργασίας αλιευμάτων της Βουλγαρίας.
Ονόματα
Παρόμοια γραμματική σύνθεση έχουν οι πόλεις Μπούργος στην Ισπανία και πολλές που περιέχουν το Γερμανικό "burg" (πόλη), όπως το Αμβούργο. Θεωρείται ευρέως, και στον επίσημο ιστότοπο του Μπουργκάς, ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη Λατινική λέξη "burgos", που σημαίνει "πύργος", από ένα τοπικό αρχαίο Ρωμαϊκό ταξιδιωτικό σταθμό, που βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού λιμανιού του Μπουργκάς. 15 αιώνες αργότερα ο οικισμός αναφέρεται από το Βυζαντινό ποιητή Μανουήλ Φιλή ως Πύργος. Υπάρχουν αρκετές άλλες εξηγήσεις για την προέλευση του ονόματος. Κατά μία από αυτές το όνομα της πόλης προέρχεται από το Γοτθικό "baurgs", που σημαίνει "ενοποιημένα τοιχισμένα χωριά". Σύμφωνα με το Βούλγαρο Καθηγητή Κιρίλ Βλάχοβ το όνομα της πόλης προέρχεται από τη Θρακική λέξη "πιούργκ", που σημαίνει "οχύρωση ξύλινα δοκάρια". Υποστηρίζεται επίσης ότι το όνομα τελικά προέρχεται από το όνομα του Χαν Μπουρτάζ.
Τοπογραφία
Το Μπουργκάς βρίσκεται στο δυτικότερο σημείο του ομώνυμου κόλπου και στο ανατολικό τμήμα της ομώνυμης πεδιάδας, στα ανατολικά της Ανω Θρακικής Πεδιάδας. Το Μπουργκάς απέχει 389 χλμ. από τη Σόφια, 272 χλμ. από τη Φιλιππούπολη και 335 χλμ. από την Κωνσταντινούπολη. Δυτικά, βόρεια και νότια η πόλη περιβάλλεται από τις Λίμνες του Μπουργκάς : Μπουργκάς, Ατανάσοφσκο και Μαντρένσκο, που φιλοξενούν αρκετές εκατοντάδες είδη πτηνών. Τμήμα της πόλης αποτελεί το Νησί της Αγίας Αναστασίας.
Κλίμα
Το Μπουργκάς έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa) με μερικές θαλάσσιες και ηπειρωτικές επιδράσεις. Το καλοκαίρι στο Μπουργκάς διαρκεί περίπου πεντε μήνες από τα Μέσα Μαίου μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Η μέση θερμοκρασία την υψηλή περίοδο είναι 24 °C. Οι θερμοκρασίες της θάλασσας το καλοκαίρι είναι γύρω στους 23 °C-24 °C την αυγή και ανεβαίνουν στους 29 °C-30 °C, με μέση τιμή 26 °C. Οι χειμώνες είναι ήπιοι, συγκρινόμενοι με το εσωτερικό της χώρας, με θερμοκρασία μέση μεν 4 °C-5 °C και σπάνια κάτω από 0 °C. Η υψηλότερη θερμοκρασία έχει καταγραφεί τον Αύγουστο του 2003 ( 42.8 °C) και η χαμηλότερη ( -17.8 °C) τον Ιανουάριο του 1952.
Χλωρίδα και πανίδα
Οι Υγροβιότοποι του Μπουργκάς αναγνωρίζονται ιδιαίτερα για τη σημασία τους για τη βιοποικιλότητα και ως δεξαμενή πόρων για διάφορα προϊόντα που χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους.
Η Λίμνη του Μπουργκάς είναι η μεγαλύτερη της Βουλγαρίας, βρίσκεται στο μέσο της πόλης και είναι σημαντική για τα μεταναστευτικά πτηνά. Πάνω από 250 είδη πτηνών ζουν στην περιοχή της λίμνης, από τα οποία τα 61 απειλούνται με εξαφάνιση στη Βουλγαρία και τα 9 παγκοσμίως, προσελκύοντας ενδιαφερόμενους παρατηρητές πουλιών από όλο τον κόσμο. Οι λίμνες φιλοξενούν επίσης σημαντικό ψάρια και ασπόνδυλα. Στην περιοχή έχουν καταγραφεί αρκετά είδη ζώων της κόκκινης λίστας της IUCN - 5 ασπόνδυλα, 4 ψάρια, 4 αμφίβια, 3 ερπετά, 5 πτηνά και 3 θηλαστικά. Ευρισκόμενη κατά μήκος της δεύτερης μεγαλύτερης διαδρομής αποδημητικών πτηνών της Ευρώπης, κατά μήκος των δυτικών ακτών της Μαύρης Θάλασσας, η περιοχή είναι σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός για μεγάλο αριθμό από θαλασσοπούλια, αρπακτικά πτηνά και στρουθιόμορφα. Κάθε χρόνο κατά τη μετανάστευση και τη διαχείμαση συγκεντρώνονται εκεί πάνω από 20.000 (μέχρι 100.000) θαλασσοπούλια.
Η Λίμνη Ατανάσοφσκο είναι μια από τις δύο λίμνες αλμυρού νερού στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και περιέχει σπάνια και αντιπροσωπευτικά δείγματα υδροβιότοπων. Είναι κεντρικό σημείο για τη βιοποικιλότητα με πολλά φυτά και ζώα της κόκκινης λίστας. Είναι γνωστό σημείο συνωστισμού μεταναστευτικών πτηνών με περίπου 60.000 αρπακτικά και 240.000 πελαργούς, πελεκάνους και γερανούς να περνούν από την περιοχή και συχνά να προσγειώνονται σε μεγάλους αριθμούς για ξεκούραση. Εδώ έχουν καταγραφεί οι υψηλότεροι αριθμοί στη Ευρώπη αποδημητικών ροδοπελεκάνων, αργυροπελεκάνων, καλαμόκιρκος και μαυροκιρκίνεζων.
Ιστορία
Τα αρχαιότερα ίχνη ζωής στην περιοχή χρονολογούνται πριν 3000 χρόνια, από την Εποχή του Χαλκού και τις αρχές της Εποχής του Σιδήρου. Οι ευνοϊκές συνθήκες, της εύφορης πεδιάδας γύρω από τη θάλασσα, προσέλκυσαν εδώ ανθρώπους από την πρώιμη αρχαιότητα.Τα μεγαλύτερα ίχνη άφησαν οι Θράκες, που κατέστησαν την περιοχή πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα (περίπου από τον 4ο αιώνα π.Χ.). Μεταξύ αυτών είναι το ιερό τους στο Μπεγκλίκ Τας στη νότια ακτή και ένας ταφικός τύμβος κοντά στο θέρετρο Σλάντσεφ Μπριάγκ. Κατασκεύασαν επίσης τα ιαματικά λουτρά Άκουε Καλίντε και το φρούριο Τύρσις.
Βουλγαρικός και Βυζαντινός Μεσαίωνας
Το Μεσαίωνα υπήρχαν στην περιοχοί μερικοί σημαντικοί οικισμοί : το φρούριο Σκαφίδα, ο Πόρος, το Ρουσόκαστρον (Μάχη του Ρουσόκαστρου 1332), τα Λουτρά των Βυζαντινών, Βουλγάρων και Οθωμανών Αυτοκρατόρων (Άκουε Καλίντε) και χτίστηκε ένα μικρό φρούριο ονόματι Πύργος, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Μπουργκάς, που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο. Υπό τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έγινε σημαντική πόλη στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ο Βούλγαρος βασιλιάς Κρούμος ανήγειρε ένα μεθοριακό τείχος (Ερκέσιγια) μήκους 140 χιλιομέτρων από τη Μαύρη Θάλασσα (κοντά στο Γκόρνο Εζέροβο) μέχρι τον Ποταμό Εβρο.
Το 1206 ο Λατίνος Αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας (βλέπε Δ΄ Σταυροφορία) κατέστρεψε την Άκουα Καλίντε, γνωστή πλέον ως Θερμόπολις. Τα Λουτρά ξαναχτίστηκαν αργότερα από τους Βυζαντινούς και τους Βουλγάρους. Ο Πόρος μνημονευόταν το 1270 σε ένα έγγραφο του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Κοντά στον Πόρο έλαβε χώρα το 1304 η Μάχη της Σκαφίδας, όπου ο Βούλγαρος Τσάρος Θεόδωρος Σβετοσλάβ νίκησε τους Βυζαντινούς και κατέκτησε τις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Στην αρχή του 14ου αιώνα η περιοχή λεηλατήθηκε από την Καταλανική Εταιρεία. Το 13ο αιώνα η πόλη αναφέρεται με το όνομα Μπουργκάς από το Βυζαντινό ποιητή Μανουήλ Φιλή στα έργα του.
Οθωμανική κυριαρχία
thumb|250px|Πιστοποιητικό βάπτισης, 1908 Μόνο κατά το 17ο αιώνα αναπτύχθηκε, στη σημερινή περιοχή της πόλης, ένας οικισμός, που μετονομάστηκε Αχελο-Πιργάς. Αργότερα μετονομάστηκε πάλι σε Μπουργκάς και είχε μόνο 3000 κατοίκους. Στις αρχές του 19ου αιώνα το Μπουργκάς αποδεκατίστηκε μετά από επιδρομές συμμοριών κιρτζαλήδων. Από τα μέσα του 19ου αιώνα είχε ανακτήσει την οικονομική του σημασία μέσω της χειροτεχνίας και της εξαγωγής σιτηρών. Το Μπουργκάς ήταν μια μικρή πόλη στο σαντζάκι του Ισλίμιγιε (Σλίβεν), αρχικά του Εγιαλέτ της Ρούμελης και στη συνέχεια εκείνου της Σιλίστρας και της Αδριανούπολης, πριν την απελευθέρωση του 1878. Το 17ο και 18ο αιώνα το Μπουργκάς έγινε σημαντικό κέντρο δημητριακών και διέθετε τη δική του μονάδα σιτηρών, το Μπουργκάς-Κιλέ. Η πόλη ήταν το τοπικό εμπορικό κέντρο και διοικητικό κέντρο του Καζά του Μπουργκάς. Το 1865 το λιμάνι του Μπουργκάς ήταν, μετά την Τραπεζούντα, το δεύτερο σημαντικότερο Οθωμανικό λιμάνι στη Μαύρη Θάλασσα και το μεγαλύτερο κέντρο της νότιας Βουλγαρικής Ακτής της Μαύρης Θάλασσας.
Από την απελευθέρωση ως το 1945
Ηταν έδρα διαμερίσματος στην Ανατολική Ρωμυλία πριν ενσωματωθεί στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας το 1885. Από τα τέλη του 19ου αιώνα το Μπουργκάς έγινε σημαντικό οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο. Το πρώτο αναπτυξιακό σχέδιο της πόλης υιοθετήθηκε το 1891 και η διάταξη και η όψη της πόλης άλλαξε, ιδιαίτερα μέσω των νεόδμητων δημοσίων κτιρίων. Το 1888 ιδρύθηκε η δημοτική βιβλιοθήκη, το 1891 δημιουργήθηκε ο θαλάσσιος κήπος και το 1897 ανεγέρθηκε ο Καθεδρικός των αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου. Το 1895 ο Γκεόργκι Ιβάνοφ άνοιξε στο Μπουργκάς το πρώτο τυπογραφείο, ακολουθούμενο από εκείνο του Χρίστο Βέλτσεφ το 1897, που μετονομάστηκε το 1900 σε Τυπογραφείο Αδελφών Βελτσέβι.
Τα εγκαίνια της σιδηροδρομικής γραμμής προς τη Φιλιππούπολη στις 27 Μαίου 1890 και το βαθέων υδάτων λιμάνι το 1903 ήταν σημαντικές φάσεις αυτής της άνθησης και οδήγησαν στη γρήγορη εκβιομηχάνιση της πόλης. Την περίοδο που ακολούθησε ιδρύθηκαν 151 εργοστάσια. Ανάμεσά τους το Εργοστάσιο ζάχαρης από τον Αβράμ Χαλιόφσκι, οι Μεγάλοι Βουλγαρικοί Μύλοι του Ιβάν Χατζιπέτροφ και η ελαιουργεία και σαπωνοποιία Καμπάνα. Το 1900 οι ιαματικές πηγές των αρχαίων Ακουε Καλίντε περιελήφθησαν στην αστική περιοχή. Το 1903 εγκαινιάσθηκε το νέο κτίριο του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού του Μπουργκάς.
Ιδρυμένο στο Μπουργκάς το 1924 το Deweko (σήμερα HemusMark AD) ήταν το πρώτο εργοστάσιο μολυβιών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και έγινε το 1937 επίσημος προμηθευτής της Βουλγαρικής Μοναρχίας. Το 1925 άνοιξε στο Μπουργκάς μια ειδικευμένη ανώτερη σχολή μηχανικής και τεχνολογιών και την επόμενη χρονιά μια μεγάλη σκεπαστή αγορά. Λόγω του ψυχρού κύματος το χειμώνα 1928/29 η Μαύρη Θάλασσα πάγωσε στα τέλη Ιανουαρίου και τις αρχές Φεβρουαρίου, ώστε το κοντινό νησί Σβέτα Αναστάσια ήταν προσπελάσιμο με τα πόδια. Το 1934 το Μπουργκάς είχε ήδη 34.260 κατοίκους.
Κομμουνισμός
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού κατέλαβαν την πόλη και σύντομα ολόκληρη τη χώρα. Στα Λαικά Δικαστήρια που ακολούθησαν καταδικάστηκαν ιδιαίτερα μέλη πλούσιων οικογενειών της διανόησης και μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου. Οι δύο Δίκες των Λαικών Δικαστηρίων έγιναν στο πρώην κτίριο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου του Μπουργκάς (σήμερα έδρα του Κυβερνήτη της Επαρχίας). Αφότου οι Κομμουνιστές πήραν την εξουσία το 1945 έκλεισαν η Γερμανική και η Ιταλική Σχολή και το Λαικό Πανεπιστήμιο και πάνω από 160 εργοστάσια και επιχειρήσεις (ανάμεσά τους οι μεγάλες εταιρείες Μεγάλοι Βουλγαρικοί Μύλοι, Βέριγκα, Πλαγκ, Ντάμπ κ.α.), καταστήματα, λουτρά και άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις εθνικοποιήθηκαν. Η εθνικοποίηση και η ανικανότητα διοίκησης από τους νέους επικεφαλής οδήγησε τις εταιρείες σε κατάρρευση του εφοδιασμού τροφίμων και στην έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης στην πόλη. Οι πολιτικές διώξεις κατά του πληθυσμού του Μπουργκάς συνεχίστηκαν τα λίγα χρόνια που ακολούθησαν. Η πρόσβαση στα πανεπιστήμια και άλλα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Βουλγαρική πρωτεύουσα ήταν απαγορευμένη για τους νέους του Μπουργκάς και μερικοί από αυτούς κλείστηκαν στη φυλακή και σε στρατόπεδα εργασίας.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Χαγκανάχ (Εβραϊκή παραστρατιωτική οργάνωση) οργάνωσε αρκετές αποστολές για τους Ευρωπαίους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, που κατέληγαν στο Μπουργκάς για πλοία προς την Παλαιστίνη. Με αυτές τις αποστολές μετανάστευσαν περίπου 12.000 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και ο Εβραϊκός πληθυσμός της πόλης. Τα επόμενα χρόνια το κέντρο της πόλης του Μπουργκάς, σε αντίθεση με πολλές άλλες Βουλγαρικές πόλεις, δεν επηρεάστηκε πολύ από την Κομμουνιστικού τύπου αστικοποίηση και έχει διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος της αρχιτεκτονικής του, του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Σταδιακά ιδρύθηκαν μερικές πετρελαϊκές και χημικές βιομηχανίες.
Οι τρομοκράτες του Κινήματος 2 Ιουνίου (Γερμανική τρομοκρατική οργάνωση) Τιλ Μάγιερ, Γκαμπριέλε Ρόλνικ, Γκούντρουν Στύρμερ και Αγγέλικα Γκόντερ συνελήφθησαν στις 21 Ιουνίου 1978 στο Μπουργκάς από Γερμανούς αξιωματούχους και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία.
Σήμερα
Σήμερα το τοπικό λιμάνι είναι το μεγαλύτερο στη Βουλγαρία, συμβάλλοντας σημαντικά στην τοπική οικονομία. Το Μπουργκάς φιλοξενεί επίσης ετήσιες εθνικές εκθέσεις και διεθνή φεστιβάλ και έχει ένα ζωντανό φοιτητικό πληθυσμό πάνω από 6000, που αυξάνει την ελκυστικότητα της πόλης. Η ιστορική εταιρεία διατηρεί επίσης ένα υπαίθριο μουσείο στο Μπεγκλίκ Τας και το Ντεβέλτουμ. Αρκετές χώρες έχουν προξενεία στο Μπουργκάς, ανάμεσά τους η Ελλάδα, η Τουρκία, η Λευκορωσία, η Ρουμανία, η Ρωσία και η Ουκρανία.
Πληθυσμός
Την πρώτη δεκαετία μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας, του 1880, ο πληθυσμός του Μπουργκάς ήταν περίπου 6.000 κάτοικοι. Από τότε άρχισε να αυξάνει κυρίως λόγω της μετανάστευσης από τις αγροτικές περιοχές και τις γύρω μικρότερες πόλεις, φθάνοντας στην κορύφωσή του την περίοδο 1988-1991, ξεπερνώντας τις 200.000.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονται ως εξής : Σύνολο : 200.271
Κύρια αξιοθέατα
Το σύγχρονο κτίριο της Οπερας του Μπουργκάς στεγάζει δύο μεγάλα μουσικά ιδρύματα της πόλης, την Κρατική Οπερα και τη Φιλαρμονική. Ενα δημοτικό πάρκο κατασκευάστηκε το 1910 για τους κατοίκους του Μπουργκάς από τον ασρχικηπουρό της πόλης Γκεόργκι Ντούτεφ.
Αρμενική Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Αρμενική αποστολική και Ορθόδοξη Εκκλησία Σουρπ Χατς (Εκκλησία του Αγίου Σταυρού) κατασκευάστηκε το 1853 και είναι μια από τις παλιότερες της πόλης και έχει καταχωρηθεί ως ένα από τα πολιτιστικά μνημεία της, Με βιτρό παράθυρα και περίτεχνη διακόσμηση στο εσωτερικό της.
Αγωγός
Ο Αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης ήταν σχεδιαζόμενος αγωγός πετρελαίου που δεν υλοποιήθηκε, ο οποίος προβλεπόταν να μεταφέρει αργό πετρέλαιο, προέλευσης από την Κασπία Θάλασσα, από το λιμάνι του Μπουργκάς σε τερματικό σταθμό στο λιμάνι Αλεξανδρούπολης. Από το καλοκαίρι του 2010 (έτος που προβλεπόταν αρχικά η ολοκλήρωση του έργου) η βουλγαρική πλευρά άρχισε να προβάλλει αντιρρήσεις, για να φτάσει το Δεκέμβριο του 2011 να ανακοινώσει και επίσημα την αποχώρησή της από το σχέδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ
Ο Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ (περί το 1424 - 1470) ήταν ο έβδομος νόθος γιος του Ιακώβου Μορ Στιούαρτ που δραπέτευσε στην Ιρλανδία όταν ο πατέρας του Μέρντοχ Στιούαρτ και οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του εκτελέστηκαν για προδοσία από τον Ιάκωβο Α΄ της Σκωτίας (1425). Ο Ιάκωβος ο Παχύς δεν επέστρεψε ποτέ στην Σκωτία μέχρι τον θάνατο του (1429) αλλά το πέτυχε ο γιος του που πήρε συγχώρεση από τον βασιλιά. Ο Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ είναι ο γενάρχης των Στιούαρτ του Άρντβορλιτς που καταγράφονται στο έργο του Γουόλτερ Σκοτ "Ένας Θρύλος του Μοντρόουζ". Η ημερομηνία που γεννήθηκε δεν είναι γνωστή το πιθανότερο γεννήθηκε λίγο πριν φύγει ο πατέρας του, το προσωνύμιο του "Μπέγκ" μεταφράζεται ως "Μικρός Στιούαρτ".
Ο Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ προερχόταν από πολυμελή οικογένεια, τα αδέλφια του ήταν :
Επιστροφή στην Σκωτία
''Μερικοί κάτοικοι της ακτής του Άρτζιλ έκαναν εξόρμηση στα βασιλικά δάση του Γκλέναντρει και σκότωσαν μεγάλο αριθμό από ελάφια και ζαρκάδια χωρίς να πάρουν άδεια από τον Μικρό Ιάκωβο. Οι εξαντλημένοι κυνηγοί επέστρεψαν αναζητώντας κατοικίες, συνάντησαν τον Μικρό Ιάκωβο απέναντι από το μικρό νησί που βρισκόταν η καλύβα του, τον ρώτησαν που έχει κτίσει η καρακάξα την φωλιά της στο νησί και τους απάντησε : "Σε κάποιο περιφρονημένο μέρος από όλα τα άπληστα γεράκια που είχαν σκοπό να βρουν την ευκαιρία να φάνε". Οι κυνηγοί του απάντησαν : "Πείτε στην καρακάξα ότι είμαστε το ίδιο πρόθυμοι να κυνηγήσουμε όπως τα γεράκια και ότι σύντομα θα επισκεφτούμε την φωλιά αυτού του άτακτου καμαρωτού, ίσως τα γεράκια μας να μην εντυπωσιάσουν με την μέτρια ικανότητα να αρπάξουν του θήραμα." Ο Μικρός Ιάκωβος που κατάλαβε ότι δέχτηκε απειλητική επίσκεψη απάντησε : "Μπορεί αλλά η φλύαρη καρακάξα όταν καταλάβει ότι τα γεράκια δουν την φωλιά της και ότι παραβιάζονται οι ελευθερίες της με μια μοναδική δύναμη που ξεπερνά τα γεράκια όλων των δασωμένων βουνών θα τα κάνει να υποφέρουν όπως έχουν κάνει πολλά χρόνια οι πρόγονοι της". Οι κυνηγοί όταν το άκουσαν αποχώρησαν και κράτησαν τον λόγο τους καιρό, ο Μικρός Ιάκωβος που μάζεψε πολλούς οπαδούς από τις περιοχές του συνάντησε τους κυνηγούς τόσο θερμά που οι περισσότεροι δραπέτευσαν χωρίς να γίνει αγώνας ανάμεσα στα γεράκια. ''
Οικογένεια
Ο Ιάκωβος Στιούαρτ παντρεύτηκε την Ανναμπέλ Μπιουκάναν, κόρη του Πάτρικ, 14η λαίδη του Μπιουκάναν και του παραχωρήθηκε το Μπαλντοράν στο Στέρλινγκ από τον ξάδελφο του Τζων Στιούαρτ του Νταμπί (1457), μαζί της απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Λόρα δελ Ρίο
Η Λόρα δελ Ρίο (στα ισπανικά: Lora del Río) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Σεβίλλης στην Ανδαλουσία. Στη ρωμαϊκή εποχή στο χώρο της σημερινής κωμόπολης υπήρχε η ρωμαϊκή Axati.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Σεβίλλης
Κατάλογος αστέρων της Κασσιόπης
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Κασσιόπης παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Κασσιόπης κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κ *
Αρχιτεκτονική στο Αζερμπαϊτζάν
Η αρχιτεκτονική του Αζερμπαϊτζάν (Αζερικά: Azərbaycan memarlığı) αναφέρεται στην αρχιτεκτονική ανάπτυξη στο Αζερμπαϊτζάν.
Η αρχιτεκτονική στο Αζερμπαϊτζάν συνδυάζει χαρακτηριστικά στοιχεία Ανατολής και Δύσης. Πολλοί αρχαίοι αρχιτεκτονικοί θησαυροί όπως ο Πύργος της Παρθένου και το Ανάκτορο των Σιρβανσάχ στην οχυρωμένη πόλη του Μπακού επιβιώνουν στο σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν. Μεταξύ άλλων μεσαιωνικών αρχιτεκτονικών θησαυρών που αντικατοπτρίζουν την επιρροή διαφόρων σχολείων είναι το ανάκτορο των σάχιδων του Σιρβάν στο Μπακού, το Ανάκτορο των Χαν του Σακί στην πόλη Σακί στο βορειοανατολικό Αζερμπαϊτζάν, ο ναός του Σουραχάνι στη χερσόνησο Απσερόν, διάφορες γέφυρες που συνδέουν τον Αρά Ποταμό, και πολλά μαυσωλεία. Στη δεκαετία του 19ου και στις αρχές του εικοστού αιώνα, δημιουργήθηκε μικρή μνημειακή αρχιτεκτονική, αλλά χτίστηκαν διακριτικές κατοικίες στο Μπακού και αλλού. Μεταξύ των πιο πρόσφατων αρχιτεκτονικών μνημείων, οι υπόγειοι σιδηρόδρομοι του Μπακού είναι γνωστοί για την πολυτελή διακόσμησή τους. Οι πολεοδομικές και αρχιτεκτονικές δραστηριότητες ρυθμίζονται από την κρατική επιτροπή για το χτίσιμο της πόλης και την αρχιτεκτονική της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Πολύφυτο Κοζάνης
Το Πολύφυτο  είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης σε υψόμετρο 320 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πολύφυτο βρίσκεται ανατολικά του Αλιάκμονα και βορειοανατολικά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου, σε απόσταση 9 χιλιόμετρα Β.-ΒΑ. από την πόλη του Βελβεντού και 45 χιλιόμετρα Α. από την πόλη της Κοζάνης (μέσω Νεράιδας). Ως οικισμός αναφέρεται με την ονομασία Φυτίβιανη μετά την απελευθέρωση το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάζεται σε Πολύφυτον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του το 2019, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πολυφύτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βελβεντού του δήμου Βελβεντού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βελβεντού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Επταμολυβδαινικό αμμώνιο
Το επταμολυβδαινικό αμμώνιο είναι ανόργανη ένωση, που συνήθως συναντάται ως τετραϋδρικό, και ο χημικός τύπος του είναι (NH4)6Mo7O24·4H2O. Είναι άχρωμο στερεό, που συχνά αναφέρεται ως παραμολυβδαινικό αμμώνιο ή απλά ως μολυβδαινικό αμμώνιο, αν και το "μολυβδαινικό αμμώνιο" μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για το ορθομολυβδαινικό αμμώνιο, (NH4)2MoO4, και πολλές άλλες ενώσεις. Το επταμολυβδαινικό κάλιο, επίσης τετράϋδρο, είναι παρόμοιο σε μεγάλο βαθμό με το άλας του με αμμώνιο.
Σύνθεση
Το επταμολυβδαινικό αμμώνιο παρασκευάζεται εύκολα διαλύοντας τριοξείδιο του μολυβδαινίου σε περίσσεια υδατικής αμμωνίας και εξατμίζοντας το διάλυμα σε κανονική θερμοκρασία. Καθώς εξατμίζεται το διάλυμα, η περίσσεια της αμμωνίας διαφεύγει. Αυτή η μέθοδος έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό εξάπλευρων διαφανών πρισμάτων του τετραϋδρικού επταμολυβδαινικού αμμωνίου.
Τα διαλύματα του παραμολυβδαινικού αμμωνίου αντιδρούν με οξέα και σχηματίζουν μολυβδαινικό οξύ και άλατα του αμμωνίου. Το pH του συμπυκνωμένου διαλύματος είναι μεταξύ 5 και 6.
Δομή
Η ένωση αναλύθηκε αρχικά μέσω της κρυσταλλογραφίας από τον Lindqvist, αλλά στη συνέχεια αναλύθηκε ξανά. Ολα τα κέτρα του μολυβδαινίου είναι οκταεδρικά. Κάποιοι δεσμοί οξυγόνου είναι τελικοί, κάποια διπλά αντιστοίχισης, και μερικά είναι τριπλώς γεφύρωση υποκαταστάτες. αριστερά|μικρογραφία|224x224εσ|Το άλας περιέχει το επταμολυβδαινικό εξαανιόν
Ασφάλεια
Το παραμολυβδαινικό αμμώνιο είναι επιβλαβές σε περίπτωση κατάποσης ή εισπνοής. Προκαλεί ερεθισμό στα μάτια, το δέρμα και την αναπνευστική οδό. Επηρεάζει τα νεφρά και το αίμα.
Δείτε επίσης
Τεστ φωσφορικών (μέθοδος Deniges)
Τεστ φωσφορικών
μικρογραφία|Εικόνες από σφαιρίδια αλατιού φωσφόρου (από αριστερά προς τα δεξιά) ασήμι (Ag), χαλκός (Cu), νικέλιο (Ni), σίδηρος (Fe) και άλας μαγγανίου (Mn) Το τεστ φωσφορικών είναι ένας τρόπος για να προσδιοριστεί η ποσότητα του φωσφωρικών που υπάρχουν σε ένα διάλυμα. Αυτό είναι χρήσιμο στην εργαστηριακή ανάλυση, ιδιαίτερα για υπολογισμό προσδιορισμό της ρύπανσης των υδάτων. Μια τέτοια αναλυτική δοκιμή μπορεί να είναι είτε ποιοτική ή ποσοτική.
Ποσοτική μέθοδος
Μια ποσοτική μέθοδος για να καθοριστεί η ποσότητα των φωσφορικών ιόντων που περιέχονται σε δείγματα όπως το νερό τροφοδοσίας ενός λέβητα είναι η ακόλουθη. Μια καθορισμένο ποσότητα του νερού του λέβητα αναμιγνύεται με επταμολυβδαινικό αμμώνιο σε ένα σωλήνα ανάμιξης. Ο σωλήνας στη συνέχεια πωματίζεται και ανακινείται έντονα. Στη συνέχεια προστίθεται απεσταγμένο νερό και αραιός χλωριούχος κασσίτερος, ο οποίος έχει πρόσφατα παρασκευασθεί από συμπυκνωμένο αντιδραστήριο χλωριούχου κασσιτέρου. Αυτό παράγει ένα μπλε χρώμα (λόγω του σχηματισμού του μπλε του μολυβδαινίου) και η ένταση του μπλε χρώματος υποδεικνύει την ποσότητα των φωσφορικών που περιέχονται στο νερό του λέβητα. Η απορρόφηση του μπλε διαλύματος μπορεί να μετρηθεί με ένα φωτόμετρο και να υπολογιστεί η συγκέντρωση του φωσφόρου στο αρχικό διάλυμα. Εναλλακτικά, ένας άμεσος (αλλά κατά προσέγγιση) υπολογισμός της συγκέντρωσης του φωσφόρου μπορεί να επιτευχθεί χρησιμοποιώντας ένα σύστημα σύγκρισης Lovibond. Αυτή η μέθοδος προσδιορισμού των φωσφορικών είναι γνωστή ως μέθοδος Deniges.
Ποιοτική μέθοδος
Μια απλή ποιοτική μέθοδος για να προσδιοριστεί η παρουσία φωσφορικών ιόντων σε ένα δείγμα είναι η εξής. Μια μικρή ποσότητα του δείγματος οξινίζεται με πυκνό νιτρικό οξύ στο οποίο έχει προστεθεί λίγο μολυβδαινικό αμμώνιο. Η παρουσία φωσφορικών ιόντων υποδεικνύεται από το σχηματισμό ενός φωτεινού κίτρινου ιζήματος, αυτού του  φωσφομολυβδαινικού αμμωνίου. Αυτή η δοκιμή χρησιμοποιείται επίσης για την ανίχνευση αρσενικού, όπου σχηματίζεται ένα κίτρινο ίζημα.
Αναφορές
Κατηγορία:Χημικές δοκιμές
Χάινριχ Χαίζερ
Ο Χάινριχ Χαίζερ (γερμ. Heinrich Häser, 15 Οκτωβρίου 1811 – 13 Σεπτεμβρίου 1885) ήταν Γερμανός ιστορικός της ιατρικής, που γεννήθηκε στη Ρώμη.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Χάινριχ Χαίζερ διετέλεσε συντάκτης των περιοδικών Archiv für die gesammte Medicin (1840-1849) και Repertorium für die gesammte Medicin (1840-1842). Απεβίωσε στο Μπρεσλάου, το σημερινό Βρότσουαφ της Πολωνίας, σε ηλικία 74 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικοί της ιατρικής Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί του 19ου αιώνα
Μαρία Φιόντοροβνα (Σοφία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης)
μικρογραφία|400x400εσ|Η Μαρία Φεοντόροβνα σε πορτραίτο του Roslin, [[1777.]]
Η Σοφία Δωροθέα (γερμ. Sophie Dorothea, 25 Οκτωβρίου 1759 – 5 Νοεμβρίου 1828) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, ως δεύτερη σύζυγος του αυτοκράτορα Παύλου. Για να παντρευτεί τον Τσάρο βαφτίστηκε Ορθόδοξη και έλαβε το όνομα Μαρία Φιόντοροβνα (ρωσικά: Мария Фёдоровна).
Βιογραφικό
H Σοφία Μαρία Δωροθέα Αυγούστα Λουίζα γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1759 και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βραδεμβούργου-Σβετ. Μεγάλωσε στο Μονμπελιάρ και έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση για την εποχή της. Ήταν λάτρης των τεχνών και μιλούσε γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και λατινικά.
Το Σεπτέμβριο του 1771 ο Παύλος και η Μαρία, χρησιμοποιώντας τα ονόματα Κόμης και Κόμισσα Σεβερνύ και αφού έλαβαν την άδεια της Αικατερίνης Β΄, ξεκίνησαν ένα ταξίδι σε χώρες της Ευρώπης, που κράτησε 14 μήνες. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους επισκέφτηκαν την Πολωνία, την Αυστρία, την Ιταλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Στο Παρίσι, που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στο ζευγάρι, επισκέφτηκαν τον βασιλιά Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και τη Μαρία Αντουανέττα. Στην Αυστρία ο Ιωσήφ Β΄ συνέκρινε τη Μαρία με τον σύζυγό της, βρίσκοντας την ανώτερη.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β΄, η Μαρία και ο Παύλος ζούσαν κυρίως στη Γκατσίνα. Η Μαρία διατηρούσε λογοτεχνικό σαλόνι και διοργάνωνε θεατρικά και μουσικά απογεύματα για την οικογένεια και τους φίλους της. Της άρεσε να διαβάζει βιβλία και να παίζει τσέμπαλο. Όμως η στενή σχέση του Τσάρου με μία από τις κυρίες επί των τιμών, την Εκατερίνα Νελίντοβα, προκάλεσε προβλήματα στον γάμο του με τη Μαρία. Μολονότι ο Παύλος ισχυριζόταν ότι η σχέση του ήταν μόνο πλατωνική, το γεγονός αυτό επηρέασε αρνητικά τις σχέσεις της Μαρίας με την Νελίντοβα για αρκετά χρόνια, αν και αργότερα οι δύο γυναίκες προσπάθησαν από κοινού να μετριάσουν τον νευρωτικό χαρακτήρα του Παύλου.
Στις 17 Νοέμβριου 1796 η Αικατερίνη Β΄ πέθανε και στο θρόνο ανέβηκε ο Παύλος, ο οποίος έμεινε Τσάρος για 4 χρόνια, 4 μήνες και 4 ημέρες, μέχρι τη δολοφονία του στις 12 Μαρτίου 1801. Το διάστημα που αυτός άσκησε την εξουσία, η Μαρία είχε μεγάλη επίδραση επάνω του και αναμίχθηκε, αρχικά λίγο και σταδιακά εντονότερα στην πολιτική. Μετά τη δολοφονία του στο θρόνο ανέβηκε ο πρώτος γιος τους Αλέξανδρος και η Μαρία προσπάθησε να επηρεάσει και αυτόν στην άσκηση της πολιτικής, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κράτησε πολύ αρνητική στάση απέναντι στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη και αρνήθηκε να του δώσει ως σύζυγο την κόρη της Αικατερίνη και αργότερα την Άννα.
Είχε καλό γούστο και διακόσμησε και επίπλωσε τα παλάτια στη Γκάτσινα και στο Τσάρσκογιε Σελό, καθώς και τα Χειμερινά Ανάκτορα και το Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Στήριξε πολύ τις τέχνες και ίδρυσε τα πρώτα σχολεία για γυναίκες, καθώς και φιλανθρωπικές οργανώσεις. Το 1807 ίδρυσε το πρώτο σχολείο για κωφούς στη Ρωσία.
Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1828 σε ηλικία 69 ετών. Μετά τον θάνατό της ο δεύτερος γιος της Νικόλαος Α΄, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία της, έκαψε το ημερολόγιό της στο οποίο κατέγραφε με λεπτομέρειες τη ζωή της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1776 τον Παύλο της Ρωσίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Ρωσίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Δημήτρης Γάκης
Ο Δημήτρης Γάκης (γεννήθηκε το 1957) είναι Έλληνας πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Δωδεκανήσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου
Βιγιακαρίγιο
Το Βιγιακαρίγιο (ισπανικά: Villacarrillo) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Η κωμόπολη ανάγεται στο αραβικό φρούριο και τον οικισμό που το περιέβαλε που επόπτευε την ευρύτερη πεδιάδα.
Παραδοσιακή οικονομική δραστηριότητα της φυσικής επαρχίας των Λας Μπίγιας είναι η καλλιέργεια της ελιάς και η παραγωγή ελαιόλαδου.
Η φυσική επαρχία των Λας Μπίγιας
left|thumb|Μια από τις πύλες του ιστορικού πυρήνα του Ιθνατοράφ. Το Βιγιακαρίγιο είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας των Λας Μπίγιας. Αντίθετα με το Βιγιακαρίγιο, η γειτονική Ιθνατοράφ είναι ο οικισμός με τη μεγαλύτερη ιστορία και αρκετά απομεινάρια του αραβικού παρελθόντος.
Ζιλ ντε Ρε
Ο βαρόνος Ζιλ ντε Ρε (γαλλικά: Gilles de Montmorency-Laval, Baron de Rais) (1405 (περίπου) στο κάστρο του Σαντοσέ κοντά στην Ανζέ † 26 Οκτωβρίου 1440 στη Νάντη) ήταν Γάλλος ιππότης και άρχοντας της Βρετάνης, του Ανζού, του Πουατού, του Μαιν και του Ανγκουμουά, στρατάρχης της Γαλλίας, αλχημιστής και κατά συρροήν δολοφόνος. Καταγόταν από την παλιά γαλλική οικογένεια των Μονμορανσί. Υπήρξε διάσημος ήρωας του Εκατονταετούς Πολέμου και συμπολεμιστής της Ιωάννας της Λωρραίνης. Ωστόσο, τα στρατιωτικά του επιτεύγματα επισκιάστηκαν και η φήμη του αμαυρώθηκε από τη δίκη και καταδίκη του ως δράστης περισσότερων από 100 φρικιαστικών παιδικών δολοφονιών. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους κατά συρροήν δολοφόνους στην καταγεγραμμένη ιστορία.
Βιογραφικά στοιχεία
Η στρατιωτική του σταδιοδρομία τελείωσε με τον θάνατο της Ιωάννας της Λωρραίνης το 1431 και αποσύρθηκε στα κτήματά του, τα οποία ήταν από τα πλουσιότερα στη δυτική Γαλλία. Ο ντε Ρε ξόδεψε την περιουσία του απερίσκεπτα, πληρώνοντας τεράστια ποσά για διακοσμήσεις, ακόλουθους, υπηρέτες, μεγάλη στρατιωτική ακολουθία και παραγγελίες έργων λογοτεχνίας και μουσικής. Η πώληση μεγάλου τμήματος των οικογενειακών γαιών του για να χρηματοδοτήσει τον εξωφρενικό τρόπο ζωής του πυροδότησε μια πικρή διαμάχη με άλλα μέλη της οικογένειάς του.
Τα εγκλήματα
αριστερά|μικρογραφία|Ζυλ ντε Ρε, ο βρυκόλακας της Βρετάνης, εικονογράφηση για την Ιστορία της Γαλλίας του [[Ζυλ Μισλέ]] Στο μεταξύ, οι φήμες είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν. Παιδιά εξαφανίζονταν στις περιοχές γύρω από τα κάστρα του ντε Ρε και πολλές από τις εξαφανίσεις φαίνονταν να συνδέονται με τις αλχημιστικές δραστηριότητες του βαρόνου και των ανθρώπων του. Επειδή ήταν σύνηθες για τα νεαρά αγόρια να αποχωρίζονται τους γονείς τους όταν τα έπαιρναν οι ευγενείς ως υπηρέτες ή ακολούθους, ορισμένοι από τους γονείς των θυμάτων του αγνοούσαν τη μοίρα των παιδιών τους. Σε άλλες περιοχές, ωστόσο, η δολοφονική δραστηριότητα του ντε Ρε είχε γίνει κάτι σαν κοινό μυστικό - αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης του, για παράδειγμα, ότι μάρτυρες είχαν δει τους υπηρέτες του να απομακρύνουν τα πτώματα δεκάδων παιδιών σε ένα από τα κάστρα του το 1437 - αλλά οι οικογένειες των θυμάτων από φόβο και την χαμηλή κοινωνική θέση τους δεν αναλάμβαναν δράση εναντίον του. Ο ντε Ρε συνελήφθη περίπου τον Σεπτέμβριο του 1440, όταν απήγαγε έναν ιερέα μετά από μια διαμάχη που δεν είχε σχέση με τους φόνους. Στη συνέχεια δικάστηκε ταυτόχρονα σε εκκλησιαστικό και πολιτικό δικαστήριο για μια σειρά αδικημάτων, όπως αίρεση, σοδομία και δολοφονία περισσότερων από 100 παιδιών. μικρογραφία|Η εκτέλεση του Ζιλ ντε Ρε Υπό την απειλή βασανιστηρίων, ομολόγησε τις κατηγορίες και περιέγραψε ότι βασάνισε, βίασε και δολοφόνησε μέσα σε αποκρυφιστικά τελετουργικά δεκάδες παιδιά που απήχθησαν από ανθρώπους του για μια περίοδο που διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία. Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με δύο συνεργούς του με ταυτόχρονο απαγχονισμό και κάψιμο στην πυρά. Η ποινή εκτελέστηκε στη Νάντη στις 26 Οκτωβρίου 1440. Ο ντε Ρε παρουσιάστηκε μετανιωμένος και αποθαρρημένος μπροστά στην πυρά.
Αμφισβήτηση
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αμφισβητήθηκε εάν ο ντε Ρε ήταν πραγματικά ένοχος για τα εγκλήματα για τα οποία εκτελέστηκε, δεδομένου ότι η ομολογία του είχε προκύψει υπό την απειλή βασανιστηρίων. Οι υπερασπιστές του αναφέρουν ότι ο ίδιος υπήρξε θύμα, η παραπομπή και καταδίκη του οφείλεται σε μια δικαστική συνωμοσία από τον Δούκα της Βρετάνης και τον Επίσκοπο της Νάντης για την κατάσχεση της περιουσίας του κατηγορούμενου. Ωστόσο, οι περισσότεροι ιστορικοί που έχουν εξετάσει τα στοιχεία της δίκης του, θεωρούν ότι πράγματι διέπραξε τους φόνους.
Έμπνευση
Το πρόσωπο του Ζιλ ντε Ρε χρησίμευσε ως πρότυπο αφήγησης για διάφορα λογοτεχνικά έργα, όπως τον μύθο του Κυανοπώγωνα (1697) του Σαρλ Περώ, το μυθιστόρημα Εκεί κάτω (1891) του Ζορίς-Καρλ Υισμάν, έργα του Ζωρζ Μπατάιγ κ.ά.
Στον κινηματογράφο, στην ταινία Ζαν ντ'Αρκ (1999) του Λυκ Μπεσόν, τον χαρακτήρα του Ζιλ ντε Ρε υποδύεται ο Βενσάν Κασέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστορία του Ζιλ ντε Ρε στο youtube (αφήγηση στα ελληνικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Κατά συρροή δολοφόνοι Κατηγορία:Σατανισμός
Τίλμαν φαν Χάμερεν
Ο Τίλμαν φαν Χάμερεν (ολλανδικά: Tylman van Gameren), επίσης γνωστός ως Τίλμαν Γκαμέρσκι (πολωνικά: Tylman Gamerski), (3 Ιουλίου 1632, Ουτρέχτη – περ. 1706, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός, ολλανδικής καταγωγής, αρχιτέκτονας και μηχανικός, ο οποίος σε ηλικία 28 ετών εγκαταστάθηκε στην Πολωνία και εργάστηκε για τη Βασίλισσα Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν, σύζυγο του βασιλιά της Πολωνίας, Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι. Ο Τίλμαν άφησε πίσω του μια δια βίου κληρονομιά κτιρίων που θεωρούνται διαμάντια της πολωνικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής.
Βιογραφία
Ο Τίλμαν γεννήθηκε στην Ουτρέχτη, στην Ολλανδία, και εκπαιδεύτηκε από τον Γιάκομπ φαν Κάμπεν, ενώ ο τελευταίος ήταν απασχολημένος με την κατασκευή του Βασιλικού Παλατιού του Άμστερνταμ. Όπως πολλοί Ολλανδοί καλλιτέχνες στο απόγειο της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής, ο Τίλμαν έφυγε για την Ιταλία το 1650. Ενώ βρισκόταν στη Βενετία, απέκτησε τη φήμη του εξαιρετικά καταρτισμένου ζωγράφου σκηνών μάχης. Το 1660, ο Τίλμαν συνάντησε στο Λέιντεν τον Πολωνό Πρίγκιπα Γέζι Σεμπάστιαν Λουμπομίρσκι, τον Μεγάλο Στρατάρχη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, και αποδέχτηκε την πρόσκλησή του να εγκατασταθεί στην Πολωνία ως αρχιτέκτονας και στρατιωτικός μηχανικός του. αριστερά|μικρογραφία| Το σχέδιο του φαν Χάμερεν του [[Παλάτι Κοτόφσκι|Παλατιού Κοτόφσκι στη Βαρσοβία, περ. 1682]] Στη Βαρσοβία, υιοθετώντας το όνομα Τίλμαν Γκαμέρσκι, σύντομα έγινε ανερχόμενο αστέρι στη βασιλική αυλη. Τα πρώτα δέκα χρόνια του εκεί, υπηρέτησε ως αξιωματικός του πυροβολικού, σχεδιάζοντας οχυρώματα. Από το 1670 κέρδισε τη φήμη ως αρχιτέκτονας της αυλής ανακτόρων όπως το Παλάτι Τσαρτορίσκι, κήπων, εξοχικών σπιτιών, μοναστηριών και εκκλησιών μέσα και γύρω από τη Βαρσοβία, σχεδιάζοντας (μεταξύ άλλων) εκκλησίες του Αγίου Πνεύματος, του Αγίου Καζίμιες και του Αγίου Βονιφάτιου. Τα σχέδιά του είναι γνωστά ως μαργαριτάρια του πολωνικού μπαρόκ και δείχνουν ιταλικές και ολλανδικές επιρροές. Ένα από τα κορυφαία παραδείγματα των επιτευγμάτων του είναι η Εκκλησία της Αγίας Άννας (Kolegiata św. Anny) στην Παλιά Πόλη της Κρακοβίας, με πρότυπο την Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα της Κοιλάδας στη Ρώμη. Το 1676, ο καλλιτέχνης ορίστηκε Ιππότης του Τάγματος του Χρυσού Σπιρουνιού, κάτι που του επέτρεψε να γίνει μέλος της κοινωνίας της Κοινοπολιτείας και να παντρευτεί την Άννα Κομορόφσκα. Το 1685, αναγνωρίστηκε επίσημα από το Σέιμ ως Πολωνός ευγενής.
Ο Τίλμαν ενήργησε ως επικεφαλής αρχιτέκτονας των Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι και Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και τα έργα του περιλαμβάνουν το Παλάτι Οστρόγκσκι και το Παλάτι Πάτσα-Ραντζίβιουου. Ολοκλήρωσε επίσης το Παλάτι Κρασίνσκι, που ξεκίνησε το 1682 από τον Τζουζέπε Μπελότι, τα γλυπτά του οποίου εκτελέστηκαν από τον Αντρέας Σλούτερ. Ο Φαν Χάμερεν άφησε πίσω του περισσότερα από 70 μεγάλα κτίρια, μια συλλογή από 118 βιβλία και περίπου 1.000 σχέδια.
Τα περισσότερα από τα σκίτσα, τα προσχέδια και τα λεπτομερή του σχέδια έχουν διατηρηθεί και παρουσιάζουν εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα, αν και 200 από αυτά χάθηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα μοναδικό σε ευρωπαϊκή κλίμακα αρχείο του έργου του Φαν Χάμερεν, στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, περιλαμβάνει πάνω από 800 πρωτότυπα σχέδια εκκλησιαστικών κτιρίων (συμπεριλαμβανομένων της Εκκλησίας των Αδελφών του Ιερού Μυστηρίου και την Εκκλησία των Βεναρδίνων στη συνοικία Τσερνιάκουφ), επιτάφιους, επιτύμβιες στήλες, παλάτια, βίλες, αρχοντικά, κτίρια δημόσιας υπηρεσίας και οχυρώσεις.
Ο Τίλμαν Γκαμέρσκι πέθανε στη Βαρσοβία το 1706 και θάφτηκε στη Δομινικανή Εκκλησία στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε (δυστυχώς η εκκλησία κατεδαφίστηκε το 1818 για να χτιστεί το Παλάτι του Στάσιτς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Βραγκιανά Καρδίτσας
Τα Βραγκιανά ή Μικρά Βραγκιανά είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Βραγκιανά βρίσκονται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, στις δυτικές πλαγιές του όρους Γαλάτσι σε υψόμετρο 600 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 29 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 94 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά, ανάμεσα στους χειμάρρους Μπρίτσιο και Μότσιο ενώ περιτριγυρίζεται από τα βουνά της Μυρμιτζάλας, του Κόκκινου Στάνου, του Σταυρού, του Λάκκου και του Πύργου. Υπάρχουν καφενεδάκια, ξενώνες, νερόμυλοι και αξιοθέατο θεωρείται το πρώην κτήριο του δημαρχείου, δωρεά του Ανδρέα Συγγρού. Λέγεται ότι η θέση του χωριού στα αρχαία χρόνια ήταν απέναντι από το σημερινό.
Μονή Μεταμορφώσης του Σωτήρα
Η Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρα βρίσκεται νότια από το χωριό, σε πλαγιά της Μυρμιτζάλας και σε απόσταση 3 χιλιομέτρων. Πρόκειται για μοναστήρι το οποίο ανοικοδομήθηκε στη θέση παλαιότερης μονής που καταστράφηκε. Έχουν σωθεί το καθολικό του, που είναι μικρός τρίκογχος ναός με θολωτή στέγαση, ο περίβολος και οι πτέρυγες των κελλιών. Εσωτερικά ο ναός είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες που χρονολογούνται στα 1645 ενώ του νάρθηκα στα 1797 (έργο των ζωγράφων Θεόδωρου και Αθανάσιου εκ Σπινάσας - σημ. Νεράιδα). Διασώζεται επίσης το τέμπλο της μονής το οποίο χρονολογείται στον 17ο αι.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά
Αναφέρονται επίσημα (γραμμένα ως Βραγγιανά), μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτόνται στον δήμο Αργιθέας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Βραγκιανά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Γριμπιανά, τον Δένδρο, τα Νεοχώρια, τις Νούλες, τα Πλάγια, τα Ξεράκια και τα Ρόγκια αποτελούν την κοινότητα Βραγκιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 134 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Ιωάννης Κωστή
Ο Ιωάννης Κωστή (17 Μαρτίου 2000) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και κεντρικός αμυντικός για τη ΑΕ Λάρισας, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 15 Οκτωβρίου 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό από τη Νέα Σαλαμίνα με πενταετές συμβόλαιο, με τον Κωστή να μένει με δανεισμό στην κυπριακή ομάδα μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Β
Once Upon a Time (3ος κύκλος)
Ο τρίτος κύκλος της Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς του ABC Once Upon a Time ανακοινώθηκε στις 10 Μαΐου 2013. Οι εκτελεστικοί παραγωγοί Άνταμ Χόρογουιτς και Έντουαρντ Κίτσις, ανέφεραν επίσης ότι αυτός ο κύκλος θα χωριζόταν σε δύο μέρη με το πρώτο να κάνει πρεμιέρα στις 27 Σεπτεμβρίου 2013 και να ολοκληρώνεται στις 15 Δεκεμβρίου 2013, και το δεύτερο μέρος να διαρκεί από τις 9 Μαρτίου 2014 μέχρι τις 11 Μαΐου 2014.
Η πλοκή του πρώτου μέρους περιστρέφεται γύρω από τη μετάβαση των βασικών χαρακτήρων της σειράς από το Στόρυμπρουκ στη Χώρα του Ποτέ για να πάρουν πίσω τον Χένρι Μιλς, τον οποίο απήγαγε ο Πίτερ Παν. Μετά από την επιτυχή τους αποστολή και διάσωση του Χένρι, οι χαρακτήρες επιστρέφουν στο Στόρυμπρουκ μόνο και μόνο για να επιστρέψουν στους αρχικούς τους κόσμους εξαιτίας της νέας Κατάρας του Παν, με την Έμμα Σουάν και τον Χένρι να καταλήγουν στη Νέα Υόρκη. Η πλοκή του δεύτερου μέρους ακολουθεί το παρελθοντικό ταξίδι των χαρακτήρων από το Μαγεμένο Δάσος στο Στόρυμπρουκ και το πώς η Κακιά Μάγισσα της Δύσης τους έφερε εκεί, ταυτόχρονα με την αποστολή της Έμμα να σπάσει τη νέα Κατάρα για να σώσει την οικογένειά της. Οι νέοι χαρακτήρες που μας συστήνονται σε αυτόν τον κύκλο περιλαμβάνουν τους βασικούς ανταγωνιστές και των δύο μερών: Πίτερ Παν και Κακιά Μάγισσα της Δύσης, καθώς και τους Τίνκερ Μπελ, Άριελ, Πρίγκιπας Έρικ, Ούρσουλα, Μέδουσα, Ραπουνζέλ, Λουμιέρ, Μάγο του Οζ, Γκλίντα η Καλή Μάγισσα, η Καλή Μάγισσα του Βορρά, η Κακιά Μάγισσα της Ανατολής, Ντόριθι Γκέιλ, Μαυρογένη και Έλσα.
Το επεισόδιο της πρεμιέρας του κύκλου παρακολούθησαν 8.52 εκατομμύρια τηλεθεατές, πετυχαίνοντας τηλεθέαση/μερίδιο στο δυναμικό κοινό (18-49) 2.6/7. Το φινάλε του πρώτου μέρους έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς με αρκετούς να εκθειάζουν το τέλος του επεισοδίου, τη μοίρα του κυρίου Γκολντ και την τεχνική της αναδρομής στο μέλλον που χρησιμοποιήθηκε. Το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου μέρους έφερε την υψηλότερη τηλεθέαση μετά από το δεύτερο επεισόδιο του κύκλου, κερδίζοντας το υψηλότερο εβδομαδιαίο μερίδιο τηλεθεατών για τη σειρά από τότε που προβλήθηκε το δεύτερο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου τον Οκτώβριο του 2012. Το επεισόδιο έλαβε θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να φιλοφρονούν την απρόβλεπτη φύση της νέας ιστορίας που δημιουργήθηκε από τους συγγραφείς και τους παραγωγούς. Το δίωρο φινάλε του κύκλου παρακολούθησαν 6.8 εκατομμύρια τηλεθεατές, με τηλεθέαση/μερίδιο στο δυναμικό κοινό (18-49) 2.3/7, κάνοντάς το το φινάλε με την χαμηλότερη τηλεθέαση από όλους τους κύκλους μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Στις 8 Μαΐου 2014, η σειρά ανανεώθηκε για τέταρτο κύκλο, ο οποίος έκανε πρεμιέρα στις 28 Σεπτεμβρίου 2014.
Σαιν-Ζερμαίν-αν-Μοντάνι
Το Σαιν-Ζερμαίν-αν-Μοντάνι (γαλλικά: Saint-Germain-en-Montagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Once Upon a Time (3ος κύκλος)
Πλοκή
Μετά την απαγωγή του Χένρι, οι Έμμα, Ρετζίνα, Ντέιβιντ, Μαίρη Μάργκαρετ, Κύριος Γκολντ και Χουκ ταξιδεύουν στη Χώρα του Ποτέ για να τον σώσουν. Ενώ βρίσκονται εκεί, νέες συμμαχίες δημιουργούνται καθώς οι ήρωες προσπαθούν να νικήσουν τον Πίτερ Παν και τα Χαμένα Αγόρια, οι οποίοι προσπαθούν να ανακτήσουν τη μαγεία της Χώρας του Ποτέ χρησιμοποιώντας την καρδιά του Χένρι. Ενώ ήρωες και κακοί προσπαθούν να συνεργαστούν, μυστικά αποκαλύπτονται, συμπεριλαμβανομένης και της ταυτότητας του πατέρα του Κύριου Γκολντ, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Πίτερ Παν. Η παραμονή τους στη Χώρα του Ποτέ έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή του Πίτερ Παν στο Στόρυμπρουκ μαζί τους, όπου απελευθερώνει την κατάρα της Ρετζίνας με την ελπίδα ότι θα κάνει το Στόρυμπρουκ τη νέα Χώρα του Ποτέ. Καθώς οι ήρωες συγκρούονται με τον Πίτερ Παν, γίνεται μια θυσία και όλοι επιστρέφουν στο Μαγεμένο Δάσος εκτός των Έμμα και Χένρι. Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα, όλοι επιστρέφουν στο Στόρυμπρουκ μέσω μιας άλλης κατάρας, αφού η Κακιά Μάγισσα της Δύσης έχει τα δικά της σχέδια. Η Έμμα και ο Χένρι επιστρέφουν στο Στόρυμπρουκ για να βοηθήσουν να σπάσει η τελευταία κατάρα και να νικηθεί η Κακιά Μάγισσα, κάτι το οποίο οδηγεί σε ένα ταξίδι στο παρελθόν με ολέθριες συνέπειες.
Ανάπτυξη
Στις 10 Μαΐου 2013, μετά την επιτυχία της ταινίας της Disney Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος, το ABC ανανέωσε τη σειρά Once Upon a Time για τρίτο κύκλο, ο οποίος έκανε πρεμιέρα στις 29 Σεπτεμβρίου 2013. Τον ίδιο μήνα αποκαλύφθηκε ότι ο κύκλος αυτός θα περιείχε επεισόδια τα οποία θα συνδέονταν με την επερχόμενη spin-off σειρά, Once Upon a Time in Wonderland. Τον Αύγουστο του 2013, ανακοινώθηκε ότι ο κύκλος θα μοιραζόταν σε δύο μέρη, με τα πρώτα έντεκα επεισόδια να κάνουν πρεμιέρα και να προβάλλονται από τις 29 Σεπτεμβρίου μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013, ενώ το δεύτερο μισό θα προβαλλόταν από τις 9 Μαρτίου μέχρι τον Μάιο του 2014.