cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεϊτζιάνγκ (Λιανγιουάν)
Διοικητική διαίρεση
Η πόλη διαιρείται σε 45 χωριά και 1 κοινότητα, τους ακόλουθους τομείς: Κοινότητα Λισάν, Χωριό Σιτζίου, Χωριό Χεπίνγκ, Χωριό Σιαοτζία, Χωριό Σιανφένγκ, Χωριό Ζενγκί, Χωριό Παϊμέν, Χωριό Λισάν, Χωριό Σινίου, Χωριό Γιλίνγκ, Χωριό Μπαϊσί, Χωριό Ζενζού, Χωριό Τσανγκιάο, Χωριό Λονγκτάνγκ, Χωριό Σιφάνγκ, Χωριό Ντονγκτίνγκ, Χωριό Σουτζία, Χωριό Γιουαντζία, Χωριό Μεϊτζιάνγκ, Χωριό Σαϊχάι, Χωριό Γιουανλί, Χωριό Γουτζία, Χωριό Χουσί, Χωριό Μεϊτάνγκ, Χωριό Σιαντόου, Χωριό Σιτάο, Χωριό Τσανγκτσούν, Χωριό Σιανγκλάν, Χωριό Παομά, Χωριό Χαοζί, Χωριό Χουανγκλούο, Χωριό Ζουγιάν, Χωριό Λονγκουάν, Χωριό Σενκένγκ, Χωριό Τάνμου, Χωριό Νανζού, Χωριό Τουολίν, Χωριό Φένγκτζια, Χωριό Γιαντάνγκ, Χωριό Ζαϊμπέι, Χωριό Γιατιάν, Χωριό Ταοσί, Χωριό Σιουτζία, Χωριό Γουανγκτζιάνγκ, Χωριό Σιντζιάνγκ και χωριό Μαφανγκσί. (κινέζικα: 栗山社区、思久村、和平村、肖家村、仙峰村、正旗村、排门村、栗山村、石牛村、衣岭村、白石村、珍珠村、长桥村、龙塘村、四房村、洞庭村、苏家村、袁家村、湄江村、塞海村、远利村、吴家村、后溪村、湄塘村、枧头村、石陶村、长春村、香兰村、跑马村、蒿子村、黄罗村、朱岩村、龙泉村、深坑村、檀木村、楠竹村、托林村、凤家村、滟塘村、寨背村、湴田村、桃溪村、秀加村、王江村、新江村、马方溪村). Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Αμερικανοκεντρισμός
μικρογραφία| Μια γελοιογραφία εφημερίδας του 1912 που υπογραμμίζει την επιρροή των [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένων Πολιτειών στη Λατινική Αμερική μετά το Δόγμα Μονρόε .]] Ο αμερικανοκεντρισμός είναι η τάση να υιοθετεί κανείς τον πολιτισμό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ως σημαντικότερο από εκείνους άλλων χωρών ή να κρίνονται ξένοι πολιτισμοί με βάση τα αμερικάνικα πολιτιστικά πρότυπα. Αναφέρεται στην πρακτική της θέασης του κόσμου από μια προοπτική υπερβολικά εστιασμένη στις ΗΠΑ, με μια υπονοούμενη πεποίθηση, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, στην υπεροχή της αμερικανικής κουλτούρας.
Ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με τον αμερικανικό εξαιρετισμό, ο οποίος είναι ο ισχυρισμός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διαφέρουν ποιοτικά από άλλα έθνη και συχνά συνοδεύεται από την αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπεροχή έναντι κάθε άλλου έθνους.
Στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα έχουν γίνει αντιληπτά ότι περιέχουν μια αμερικανοκεντρική προκατάληψη στην επιλογή του υλικού τους.
Μια άλλη περίπτωση αμερικανοκεντρισμού είναι η υψηλή εστίαση που έχουν οι επιχειρήσεις στις αγορές των ΗΠΑ σε σχέση με άλλες χώρες. Συχνά, τα προϊόντα που παράγονται και αναπτύσσονται εκτός των ΗΠΑ εξακολουθούν να διατίθενται στο εμπόριο ως επηρεασμένα από τα πρότυπα των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η διακυβέρνηση του Διαδικτύου (ιδίως αυτή που σχετίζεται με την NSA) είναι πολύ αμερικανοκεντρική. Επικρίνει τον σημαντικό ρόλο της αμερικανικής εταιρείας ICANN  στη διαχείρισή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί νεολογισμοί Κατηγορία:Εθνοκεντρισμός
Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτέλεσε την τρίτη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε στις 20 Σεπτεμβρίου 1976 και ολοκληρώθηκε στις 3 Ιουνίου 1981. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 1976.
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (20 Σεπτεμβρίου 1976), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Υποψηφιότητα έθεσε μόνο ο Σπύρος Κυπριανού ο οποίος με ομόφωνη απόφαση του σώματος εξελέγη Πρόεδρος της Βουλή των Αντιπροσώπων για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Μετά τον θάνατο του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, τον Αύγουστο του 1977, ο Σπύρος Κυπριανού (ως Πρόεδρος της Βουλής) ανέλαβε καθήκοντα Προεδρεύοντα της Δημοκρατίας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1977 εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Προεδρεύων της Βουλής την περίοδο που ο Σπύρος Κυπριανού ήταν Προεδρεύων της Δημοκρατίας, ανέλαβε στις 4 Αυγούστου 1977 ο Αλέκος Μιχαηλίδης, μετά από ψηφοφορία στη βουλή (20 ψήφους υπέρ, 2 εναντίον και 6 αποχές). Στις 22 Σεπτεμβρίου 1977 έγινε ψηφοφορία για ανάδειξη προέδρου του σώματος. Υποψήφιοι ήταν ο Αλέκος Μιχαηλίδης και ο Βάσος Λυσσαρίδης. Ο υποψηφιότητα Αλέκου Μιχαηλίδη έλαβε 24 ψήφους υπέρ, 7 εναντίον και μία αποχή ενώ η υποψηφιότητα Βάσου Λυσσαρίδη έλαβε 5 ψήφους υπέρ, 17 εναντίον ενώ υπήρξαν και 10 αποχές. Πρόεδρος της Βουλής αναδείχθηκε ο Αλέκος Μιχαηλίδης.
Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 35 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 1976 και όπως ολοκληρώθηκε μετά από αλλαγές που προήλθαν (αλλαγή κόμματος, ανεξαρτητοποίηση, κενή έδρα). * Στις 4 Δεκεμβρίου 1976 η Δημοκρατική Παράταξη μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ).
Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σημειώσεις: 1 Στις 16 Οκτωβρίου ο Αλέκος Μιχαηλίδης, ο Σταύρος Αμπίζας, ο Νίκος Βασιλειάδης, ο Λοΐζος Καραμιχάλης, ο Πάρις Λένας και ο Τάκης Νέμιτσας ανακοίνωσαν ότι συγκροτούν την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατικής Παράταξης (ΝΕΔΗΠΑ). Ο Σταύρος Αμπίζας είχε αποχωρήσει από το ΔΗΚΟ από τις 2 Οκτωβρίου 1980. 2 Στις 9 Οκτωβρίου 1980 ο Χρίστος Βάκης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος και ο Χριστόφορος Χριστοφίδης ανακοίνωσαν ότι ότι συγκροτούν ομάδα ανεξάρτητων βουλευτών. Στις 13 Νοεμβρίου 1980 οι ίδιοι βουλευτές ανακοίνωσαν ότι προσχωρούν στην Ένωση Κέντρου. Ο Χριστόφορος Χριστοφίδης το 1977 είχε αποχωρήσει από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ και είχε ανεξαρτητοποιηθεί. 3 Ο βουλευτής Ανδρέας Γιάγκου ενημέρωσε στις 17 Φεβρουαρίου 1980 την ολομέλεια ότι ανεξαρτητοποιήθηκε. 4 Ο βουλευτής Ηρακλής Δημοσθένους ενημέρωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1980 την ολομέλεια ότι ανεξαρτητοποιήθηκε. 5 Ο βουλευτής Λεόντιος Ιεροδιακόνου το 1977 αποσύρθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ και το 1980 προσχώρησε στον ΔΗΣΥ. 6 Μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, τον Αύγουστο του 1977, ο Σπύρος Κυπριανού (ως Πρόεδρος της Βουλής) ανέλαβε καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας. Στην προεδρία της Βουλής τον διαδέχθηκε ο Αλέκος Μιχαηλίδης και την έδρα του στη βουλή κατέλαβε, με αναπληρωματική εκλογή, που διεξήχθη στις 16 Οκτωβρίου 1977, ο Γεώργιος Λαδάς. 7 Ο βουλευτής Φειδίας Παρασκευαΐδης στις 4 Δεκεμβρίου 1980 ενημέρωσε την ολομέλεια ότι ανεξαρτητοποιήθηκε. 8 Ο βουλευτής Χρίστος Πελεκάνος παραιτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1980. Η βουλευτική έδρα παρέμεινε κενή.
Κνώδαρα
Τα Κνώδαρα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ολέγκ Ριαχόφσκι
Ο Ολέγκ Ανατόλιεβιτς Ριαχόφσκι (Олег Анатольевич Ряховский) (γενν. 19 Οκτωβρίου 1933) είναι Ρώσος, πρώην Σοβιετικός, αθλητής του άλματος εις τριπλούν. Είναι πρώην κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ, κάτοχος του αργυρού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1958 και δύο φορές εθνικός πρωταθλητής της Σοβιετικής Ένωσης.
Γεννημένος στην Τασκένδη της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, ο Ριαχόφσκι άρχισε να φτάνει σε επίπεδο ελίτ στη σεζόν στίβου του 1955, σημειώνοντας καλύτερη επίδοση με 15.40 μ., που τον κατέταξε στους 20 καλύτερους άλτες του κόσμου εκείνη τη σεζόν. Ανέβηκε στην έβδομη θέση της παγκόσμιας κατάταξης το 1957 με 15,93 μ., στη συνέχεια έκανε την καλύτερη επίδοση της σεζόν το 1958, στα 16,29 μ. Το τελευταίο άλμα επιτεύχθηκε στο σοβιετικό πρωτάθλημα στίβου, όπου έβαλε τέλος στο μακροχρόνιο σερί του Λεονίντ Σερμπακόφ για να κερδίσει τον πρώτο του εθνικό τίτλο.
Η κορύφωση της καριέρας του Ριαχόφσκι ήρθε το 1958. Εκείνη τη χρονιά πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στο τριπλούν με 16.59 μ. στον Διεθνή Αγώνα ΗΠΑ-ΕΣΣΔ του 1958, βελτιώνοντας το προ τριετίας ρεκόρ του Βραζιλιάνου Αντεμάρ ντα Σίλβα κατά τρία εκατοστά. Το ρεκόρ του Ριαχόφσκι διήρκησε για λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς βελτιώθηκε από τον, επίσης Σοβιετικό, Ολέγκ Φεντοσέγεφ τον επόμενο Μάιο. Ο Ριαχόφσκι επιλέχθηκε για τη σοβιετική ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1958. Παρά το γεγονός ότι έκανε άλμα στα 16 μέτρα στον αγώνα (κάτι που κανένας αθλητής δεν είχε κάνει στο παρελθόν) ξεπεράστηκε από τον Πολωνό Γιούζεφ Σμιτ και αρκέστηκε στο αργυρό μετάλλιο. Έκλεισε τη σεζόν με έναν δεύτερο συνεχόμενο εθνικό τίτλο στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα.
Είχε μια ασυνήθιστη τεχνική για την εποχή, η οποία βασιζόταν λιγότερο στην άρση στη λωρίδα του άλματος και περισσότερο στην ωμή ταχύτητα (είχε την καλύτερη επίδοση των 10,6 δευτερολέπτων για τα 100 μέτρα). Παρέμεινε ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη το 1959, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση μετά το άλμα στα 16.38 μ., το δεύτερο καλύτερο άλμα της καριέρας του, αν και αυτό τον άφησε στη δεύτερη θέση πίσω από τον Φεντοσέγεφ στη Σπαρτακιάδα. Ένας τραυματισμός στο πόδι τον άφησε εκτός αγώνων τη σεζόν 1960. Ήταν τρίτος σε εθνικό επίπεδο και έπεσε από την παγκόσμια πρώτη δεκάδα. Κατέλαβε την πέμπτη θέση στον κόσμο το 1961, αλλά σταμάτησε να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο στη συνέχεια. Έχασε την κρατική αθλητική του υποτροφία και αντ΄ αυτού επέλεξε μια αμιγώς ακαδημαϊκή.
Ο Ριαχόφσκι είχε μεγάλη επιτυχία ως μαθητής-αθλητής κατά την περίοδο από το 1957 έως το 1961. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 1957, με ρεκόρ αγώνων 16.01 μ., όπου ως ο τελευταίος νικητής της διοργάνωσης, αυτό το ρεκόρ παραμένει μόνιμα. Ακολούθησαν δύο χρυσά μετάλλια το 1959, κερδίζοντας στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νέων και Φοιτητών και στη συνέχεια νικώντας τους Ιάπωνες Κότζι Σακουράι και Χιρόσι Σιμπάτα για να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο στο τριπλούν ανδρών στην Πανεπιστημιάδα. Προσπάθησε να υπερασπιστεί τον τίτλο του στην Πανεπιστημιάδα δύο χρόνια αργότερα, αλλά ηττήθηκε οριακά από τον Ρουμάνο Σορίν Ιοάν.
Ο Ριαχόφσκι σπούδασε αθλητικές επιστήμες μέχρι το διδακτορικό στο Κρατικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και αργότερα έγινε καθηγητής εκεί. Μελετώντας τη μηχανική του στίβου, υπηρέτησε στην Τεχνική Επιτροπή της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Στίβου για δώδεκα χρόνια. Ανάμεσα στις συστάσεις του για το άθλημα είναι μια νέα μέθοδος καταγραφής άκυρων εκκινήσεων σε αγώνες σπριντ. Ο Ριαχόφσκι υποστηρίζει ότι η τρέχουσα προσέγγιση (μέτρηση της πίεσης στα μπλοκ εκκίνησης) εμποδίζει άδικα τους αθλητές που είναι πιο δυνατοί, βαρύτεροι ή προτιμούν μια τεχνική εκκίνησης με μεγαλύτερη πίεση στα πόδια προς τα πίσω. Έχει προτείνει τη χρήση μιας δέσμης φωτός για τη μέτρηση της κίνησης των χεριών του αθλητή από τη γραμμή εκκίνησης, που είναι το πρώτο μέρος του σώματος που κινείται και μπορεί να μετρηθεί εξίσου σε όλους τους αθλητές. μικρογραφία|Ο Ολέγκ Ριαχόφσκι (αριστερά) το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1959 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1961
Γκονεντέρε
Το Γκονεντέρε είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κνώδαρα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Μικρά Επισκοπή Ηρακλείου
Η Μικρά Επισκοπή (επίσης: Μικρή Επισκοπή) είναι οικισμός της Κοινότητος Παρτίρων του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων, 1 χιλιόμετρο βόρεια των Παρτίρων. Το 2011 είχε 3 κατοίκους.
Δήμος Μινώα Πεδιάδος Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Ιζαμπέλλα Ντι Μόρρα
Η Ιζαμπέλλα Ντι Μόρρα (περίπου 1520 - 1545/1548) ήταν Ιταλίδα ποιήτρια της Αναγέννησης. Μια άγνωστη μορφή καθ'όλη την διάρκεια της ζωής της, αναγκάστηκε από τα αδέρφια της να μένει στην απομόνωση, κάτι που την απομάκρυνε από τις ακαδημίες και τα λογοτεχνικά σαλόνια. Ενόσω ζούσε μέσα στην μοναξιά του κάστρου της, παρήγαγε ένα μικρό σώμα δουλειάς, το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο λογοτεχνικό περιβάλλον της εποχής. Η σύντομη και μελαγχολική ζωή της ολοκληρώθηκε όταν τα αδέρφια της την δολοφόνησαν με την υποψία σύναψης μιας παράνομης σχέσης.
Μόνο δεκατρία δικά της ποιήματα έχουν σωθεί μέχρι σήμερα. Παρά το μικρό σώμα που άφησε, η δουλειά της θεωρείται πως βρίσκεται ανάμεσα στις πιο ισχυρές και αυθεντικές ποιητικές εκφράσεις της ιταλικής λογοτεχνίας από τον 16ο αιώνα. Οι στίχοι της θεωρούνται ως «μια εντυπωσιακή προεικόνιση του ρομαντισμού»" και είναι συχνά θέμα φεμινιστικής κριτικής.
Πρώτα χρόνια
Η Ιζαμπέλλα Ντι Μόρρα γεννήθηκε σε μια οικογένεια ευγενών στο Φάβαλε, κομμάτι εκείνη την εποχή του Βασιλείου της Νάπολης. Ήταν η κόρη του Τζιοβάνι Μικέλε ντι Μόρρα, βαρόνου του Φάβαλε, και της Λουίζα Μπρανκάτσιο, γυναίκα της ευγενικής τάξης που προερχόταν από οικογένεια Ναπολιτάνων. Η ημερομηνία γέννησής της είναι αβέβαιη : μια αναφορά γίνεται στη μελέτη του Μπενεντέτο Κρόκε ο οποίος την τοποθετεί γύρω στο 1520, παρόλο που θα μπορούσε να είχε γεννηθεί νωρίτερα, γύρω στο 1515 και 1516.
Ως παιδί, η Ιζαμπέλλα εκπαιδεύτηκε στη λογοτεχνία και την ποίηση από τον πατέρα της. Αυτή, η μητέρα της και τα αδέρφια της (πέντε αδερφοί : Μαρκαντόνιο, Σκιπιόνε, Ντέκιο, Τσεζάρε, Φάβιο, και μια αδερφή Πορτζία) εγκαταλείφθηκαν από τον Τζιοβάνι Μικέλε το 1528, όταν αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στη Γαλλία αφού πρώτα είχε υποστηρίξει τον γαλλικό στρατό απέναντι στον Ισπανό μονάρχη Κάρολο Ε για την κατάκτηση του Βασιλείου της Νάπολης. Θα μπορούσε να επιστρέψει στο Φάβαλε καθώς το έγκλημά του ενάντια στο ισπανικό στέμμα τού συγχωρέθηκε αλλά παρέμεινε στη Γαλλία όπου υπηρέτησε στον στρατό και ως σύμβουλος του Φραγκίσκου Ι αλλά και παρακολούθησε τις εκδηλώσεις του βασιλικής αυλής. Το μικρότερο παιδί, ο Καμίλλο, γεννήθηκε αφού είχε ήδη φύγει.
Ο Σκιπιόνε ακολούθησε σύντομα τον πατέρα του και ο μεγαλύτερος αδερφός Μαρκαντόνιο παρέλαβε τότε την εξουσία στο Φάβαλε. Η Ιζαμπέλλα μεγάλωσε σε ένα εχθρικό οικογενειακό περιβάλλον, με μια ανήμπορη μητέρα και με αδέρφια που ήταν άξεστοι, άτακτοι και κτήνη. Επηρεάστηκε βαθιά από την ξαφνική αναχώρηση του πατέρα της, κάτι που τη βασάνισε για την υπόλοιπη ζωή της. Έλαβε έναν δάσκαλο που την καθοδήγησε στην μελέτη του Πετράρχη και στα λατινικά ποιήματα και ίσως το μόνο άτομο με το οποίο μπορούσε να μιλήσει για λογοτεχνία.
Νιότη
Από την αρχή, μια εχθρότητα σηματοδότησε τη σχέση ανάμεσα στην Ιζαμπέλλα και στα τρία μικρότερα αδέρφια της Τσεζάρε, Ντέκιο και Φάμπιο, οι οποίοι προφανώς ζήλευαν την ταλαντούχα αδερφή τους και αυτό επηρέασε την εκπαίδευσή της. Την ανάγκαζαν να ζει σε απομόνωση στο οικογενειακό κάστρο στο Φάβαλε, σκαρφαλωμένο σε ένα υψηλό βράχο πάνω από το Ιόνιο πέλαγος. Στο κάστρο η Ιζαμπέλλα αφοσιώθηκε στη συγγραφή ποιημάτων, βρίσκοντας στην ποίηση τη μόνη παρηγοριά για τη μοναξιά της.
Ωστόσο είχε την ευκαιρία να προσεγγίσει τους μορφωμένους γείτονές της : τον Ντιέγκο Σάντοβαλ ντε Κάστρο, βαρόνο της Μπολίτα (το σημερινό Νόβα Σίρι) και φρούραρχο της Κοσέντζα, και τη γυναίκα του Αντωνία Καρακκιόλο. Ισπανικής καταγωγής, ο Ντιέγκο Σάντοβαλ ντε Κάστρο, που ορίζεται ως ένας όμορφος και γενναίος στρατιώτης ο οποίος πολέμησε με τον στρατό του Καρόλου V στην εκστρατεία του Αλγερίου, ήταν ένας δημοσιευμένος ποιητής, μέλος της Ακαδημίας της Φλωρεντίας και καλά συνδεδεμένος με τη δομή της εξουσίας στη Νάπολη. Ενθαρρυμμένη και βοηθούμενη από τον καθηγητή της, η Ιζαμπέλλα και ο Ντιέγκο Σάντοβαλ ξεκίνησαν μια μυστική αλληλογραφία όταν άρχισε να της στέλνει γράμματα με το όνομα της συζύγου του με κάποια συννημμένα ποιήματα στα οποία η Ιζαμπέλλα θα μπορούσε να είχε απαντήσει.
Φήμες για μια κρυφή σχέση άρχισαν να εμφανίζονται, παρόλο που η σχέση τους είναι ένα μυστήριο μέχρι σήμερα και είναι ασαφές εάν ήταν κάτι παραπάνω από φίλοι ; εκτός από μια σύντομη αναφορά σε γάμο, το σωζόμενο έργο της Ιζαμπέλλα δεν περιλαμβάνει κανένα ερωτικό ποίημα που να απευθύνεται σε άνδρα ενώ οι στίχοι του Ντιέγκο περιέγραφαν τα αισθήματά του προς την αγαπημένη του, πιθανώς αναφερόμενος σε μια συγκεκριμένη γυναίκα, ή απλά συμβατικοί θρήνοι που ακολουθούσαν τον ποιητικό κανόνα της εποχής. Ωστόσο τα αδέρφια της Ιζαμπέλλα, Ντέκιο, Τσεζάρε και Φάμπιο, αφού ενημερώθηκαν για τα γράμματα, υποπτεύθηκαν μια εξωσυζυγική σχέση ανάμεσα στην αδερφή τους και τον ευγενή και προκειμένου να καθαρίσουν την οικογενειακή τιμή ετοίμασαν μια σκληρή τιμωρία.
Θάνατος
Δολοφόνησαν τον δάσκαλό της, ο οποίος κουβαλούσε τα γράμματα, λειτουργώντας σαν μεσάζοντας. Έπειτα κυνήγησαν την Ιζαμπέλλα, καθώς βρέθηκε με τα γράμματα στα χέρια της, σύμφωνα με τις εκθέσεις της εποχής. Μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου. Φοβούμενος για τη ζωή του, ο Ντιέγκο Σάντοβαλ προσέλαβε μάταια έναν συνοδό και οι τρεις δολοφόνοι, με τη βοήθεια δυο θείων τους και πιθανώς τροφοδοτούμενοι από το μίσος κατά των Ισπανών, τον σκότωσαν στο δάσος κοντά στο Νόχα μερικούς μήνες αργότερα.
Ο θάνατός της πέρασε σχεδόν απαρατήρητος και εγκρίθηκε ακόμα και από την κοινωνία, σύμφωνα με τον κώδικα τιμής του 16ου αιώνα, ενώ η δολοφονία του Ντιέγκο Σάντοβαλ διώχθηκε. Το έτος θανάτου της δεν είναι γνωστό με σιγουριά. Ο Μπενεντέτο Κρόκε δήλωσε ότι συνέβη μεταξύ 1545 και 1546, άλλες μελέτες δείχνουν ότι πέθανε το 1547 ή 1548. Πιστεύεται ότι θάφτηκε στην τοπική εκκλησία του Σαν Φαμπιάνο αλλά χωρίς τάφο και χωρίς ίχνη που να δείχνουν ότι αυτή έχει βρεθεί.
Ποίηση
Τα ποιήματα της Ιζαμπέλλα ανακαλύφθηκαν όταν η χωροφυλακή μπήκε στο σπίτι της για να ερευνήσει την δολοφονία. Υπάρχουν 10 σοννέτα και 3 καντζόνι, τα οποία δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον. Η ίδια είχε συσχετιστεί με το λογοτεχνικό κίνημα των αρχών του 1500, γνωστό ως Πετραρχισμός, μια αναβίωση του μοντέλου του Πετράρχη που ξεκίνησε από τον Πιέτρο Μπέμπο. Αν και η μορφή, το λεξιλόγιο και οι προτάσεις της ακολούθησαν την Πετραρχική μόδα της εποχής, η ίδια διακρίνεται από τον δραματικό τόνο που σχετίζεται με ποιητές όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι και ο Τζακοπόνε ντα Τόντι. Η ποίησή της έχει πολύ προσωπικό ύφος, επηρεασμένο από την προσωπική οικογενειακή κατάστασή της και την εξαναγκαστική της απομόνωση ; ωθήθηκε να γράψει προκειμένου να εκφράσει την αγανάκτησή της, χωρίς ιδιαίτερο λογοτεχνικό στολισμό και επίσημη κομψότητα.
Σε αντίθεση με την λογοτεχνική παραγωγή άλλων γυναικών, οι οποίες βασίζονται κυρίως σε μια γιορτή της εξιδανικευμένης αγάπης, στο έργο της Ιζαμπέλλα υπάρχει χώρος μόνο για υπαρξιακό πόνο, μνησικακία και μοναξιά, κάνοντάς την μια ξεχωριστή φιγούρα ανάμεσα στους Πετραρχικούς ποιητές της εποχής. Ο γάμος είναι η μοναδική μικρή αναφορά για την αγάπη η οποία όχι μόνο θα ικανοποιούσε την κοινωνική και γυναικεία θέση της αλλά θα ήταν και ο μόνος τρόπος για να φύγει από το καταπιεστικό περιβάλλον στο οποίο ζούσε. Η ποίησή της περιγράφει την θλίψη που ένιωθε όντας απομονωμένη, τον διαχωρισμό της από άλλους ανθρώπους των γραμμάτων και την εξαφάνιση του πατέρα της, με την ποίηση ως τον πρωταρχικό συνομιλητή των στίχων της.
Η ίδια η Ιζαμπέλλα όρισε το στυλ της ως "πικρό και σκληρό" ή "τραχύ και εύθραυστο". Τα πλούτη είναι ο κύριος ανταγωνιστής του έργου της, κατήγορος για την στέρηση της ευτυχίας και της ελευθερίας της. Τα πλούτη είναι η απεικόνισή της για την σκληρότητα της ανθρωπότητας απέναντι σε κάθε καλοθρεμμένη καρδιά, εμμέσως καταδικάζοντας έναν κόσμο στον οποίο η τυραννία και η βία υπερισχύουν κάθε αρετής.
Εξέφρασε τον αποτροπιασμό απέναντι στην πατρίδα της την οποία περιέγραψε ως κολασμένη κοιλάδα που περιβάλλεται από ένα "μοναχικό και σκοτεινό δάσος", κατοικημένο από "παράλογους ανθρώπους που στερούνται νοημοσύνης" και διασχίζεται από το "θολό Σίρι", το ποτάμι που διασχίζει την κοιλάδα κάτω από το κάστρο της, του οποίου το συνεχές μουρμούρισμα καθώς έρεε προς την θάλασσα επιδείνωνε την αίσθηση της απομόνωσης και της απελπισίας. Ανέφερε να πέσει η ίδια συμβολικά μέσα στο αγαπημένο και μισητό της ποτάμι, ίσως αναφερόμενη στην αυτοκτονία. Αυτό έχει οδηγήσει στην θεωρία ότι η αδερφή της Πόρτζια και ο Σάντοβαλ αλληλογραφούσαν και έγιναν στη συνέχεια τα θύματα της σφραγής ; ως εκ τούτου η Ιζαμπέλλα, που επηρεάστηκε από την τραγωδία, έπεσε στο ποτάμι, δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμιά ένδειξη για το πού θα μπορούσε να έχει ταφεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Δημήτριος Χαλικιάς
Ο Δημήτριος Χαλικιάς (25 Οκτωβρίου 1925 - 26 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και τραπεζίτης, ο οποίος διατέλεσε υποδιοικητής (1981-84) και διοικητής (1984-92) της Τράπεζας της Ελλάδος.
Ζεύξις
Ο Ζεύξις ή Ζεύξιππος (5ος - 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν ένας από τους διασημότερους ζωγράφους της αρχαιότητας, με καταγωγή από την Ηράκλεια, δεν είναι βέβαιο ποια αλλά πιθανώς την Ηράκλεια την Ποντική στη Βιθυνία ή την Ηράκλεια της Λευκανίας. Κατά τον συγγραφέα του 1ου αιώνα μ.Χ. Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος αποτελεί μια από τις κύριες πηγές για τη ζωή του Ζεύξιδος, η τέχνη του ξεπέρασε όλους τους ζωγράφους της εποχής του, εκτός από τον Παρράσιο, και συγκρινόταν σε καλλιτεχνική ολοκλήρωση με καλλιτέχνες όπως ο Φειδίας και ο Πολύγνωτος.
Καταγωγή
Ο κλασικός φιλόλογος του 17ου αιώνα Ζαν Αρντουέν (Jean Hardouin) θεωρεί πιθανό τόπο καταγωγής του την Ηράκλεια της Λευκανίας μια και ο Ζεύξις είχε δημιουργήσει ένα διάσημο έργο για τη γειτονική πόλη του Κρότωνα. Ωστόσο, υπάρχει και η άποψη πως πρόκειται για την Λυγκηστίδα Ηράκλεια στη Μακεδονία, μια και ο Ζεύξις απολάμβανε της εκτίμησης του βασιλιά Αρχέλαου Α´ της Μακεδονίας.
Οι απόψεις αυτές, όμως, φαίνεται πως στηρίζονται περισσότερο στη φήμη των έργων του καλλιτέχνη στις δύο αυτές περιοχές παρά σε άλλα στοιχεία και μάλλον ο Ζεύξις γεννήθηκε πριν την ίδρυση της Ηράκλειας στην Ιταλία, μετά το 433 π.Χ. Είναι πιο πιθανό πως πατρίδα του ήταν η Ηράκλεια η Ποντική στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας, η οποία ήταν και η πιο διάσημη Ηράκλεια της εποχής και συνεπώς δεν προσδιορίζονταν πάντοτε συγκεκριμένα ως η Ποντική από τους αρχαίους συγγραφείς. Ωστόσο, το ενδεχόμενο να πρόκειται για την Ηράκλεια της Λευκανίας παραμένει, επίσης, πιθανό.
Δημήτριος Χαλικιάς
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1951 εργαζόταν στο Υπουργείο Συντονισμού, και συνεργάστηκε στενά με τον Γεώργιο Καρτάλη και τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Το 1957 προσλήφθηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος και τοποθετήθηκε στην Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών, ενώ το 1963, μετά την εκλογική νίκη του Γεωργίου Παπανδρέου, ανέλαβε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Συντονισμού. Υπέβαλε την παραίτησή του μετά την Αποστασία του 1965, και επανήλθε στην ΤτΕ. Η θέση του στην Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών υπολειτουργούσε («θέση ψυγείο») και έτσι μέχρι την μεταπολίτευση ασχολήθηκε με την εκπόνηση οικονομικών μελετών για λογαριασμό του αμερικανικού ιδρύματος Φορντ (Ford Foundation), αποκτώντας έτσι σημαντική οικονομική άνεση. Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, ο Χαλικιάς έδινε χρήματα στην Μαργαρίτα Παπανδρέου για τις ανάγκες του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος κρατείτο φυλακισμένος από τους χουντικούς στις φυλακές Αβέρωφ.
Ζεύξις
Χρονολόγηση
Η χρονολόγηση του Ζεύξιδος έχει γίνει αντικείμενο αμφισβήτησης, η οποία δημιουργήθηκε από τα ασαφή γραφόμενα του Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο οποίος είναι η κύρια πηγή πληροφοριών για τη ζωή του καλλιτέχνη. Αναφέρει πως «Τις πύλες της τέχνης, που άνοιξε ο Απολλόδωρος των Αθηνών, τις διάβηκε ο Ζεύξις της Ηράκλειας κατά το 4ο έτος της 95ης Ολυμπιάδας (400-399 π.Χ.)», αλλά είναι ασαφές το αν εννοείται ως η χρονολογία όπου ο Ζεύξις είχε φτάσει στο απόγειο της δόξας του ή είχε μόλις ξεκινήσει να αναπτύσσεται.
Δημήτριος Χαλικιάς
Βιογραφικά στοιχεία
Αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, τοποθετήθηκε οικονομικός σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδος με ευρείες αρμοδιότητες, καθώς ήταν ο εισηγητής για τα περισσότερα θέματα στη Νομισματική Επιτροπή, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του Παναγή Παπαληγούρα, του οποίου υπήρξε και λογογράφος.
Ζεύξις
Χρονολόγηση
Θεωρείται πολύ πιθανό πως ο Ζεύξις έφτασε στο απόγειο της τέχνης του κατά το τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ., καθώς τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν πως ήταν ήδη καταξιωμένος καλλιτέχνης στην Αθήνα και γεννήθηκε περίπου το 455 π.Χ., πηγαίνοντας στην Αθήνα λίγο πριν ή μετά από την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου. Στη Μακεδονία εμφανίζεται κατά τη βασιλεία του Αρχέλαου Α´, δηλαδή το 413 π.Χ. ή λίγο αργότερα. Πέρασε επίσης κάποιο διάστημα στη Μεγάλη Ελλάδα, όπως μαρτυρείται από τη δημιουργία της εικόνας της Ελένης, την οποία δημιούργησε για την πόλη του Κρότωνα και είναι, επίσης, πιθανό πως επισκέφτηκε και τη Σικελία. Ωστόσο, αναφέρεται πως ταξίδεψε και στην Ολυμπία.
Η ημερομηνία θανάτου του είναι άγνωστη, αν και είναι πιθανό πως πέθανε πριν το 355 π.Χ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διασώζονται, ο Ζεύξις πέθανε γελώντας, καθώς ζωγράφίζε την εικόνα μιας ηλικιωμένης γυναίκας.
Δημήτριος Χαλικιάς
Βιογραφικά στοιχεία
Ως διοικητής της ΤτΕ, αποτέλεσε βασικό πρωταγωνιστή της γενικότερης φιλελευθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος που συντελέσθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, με αποφάσεις όπως η ανάθεση της ευθύνης για την επιλογή των δανειοδοτήσεων και των επιτοκίων στις εμπορικές τράπεζες με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (μέχρι τότε καθορίζονταν με διοικητικά μέτρα της ΤτΕ).
Ζεύξις
Οι αρχαίες αναφορές και το όνομα
Στον «Πρωταγόρα» του Πλάτωνα ο Σωκράτης μιλά για τον νεαρό ζωγράφο Ζεύξιππο, που ήρθε στην Αθήνα («τοῦ νεανίσκου τοῦ νῦν νεωστὶ ἐπιδημοῦντος, Ζευξίππου τοῦ Ἡρακλεώτου»). Στον «Γοργία» αναφέρεται ρητά ο ζωγράφος Ζεύξις. Στα δε έργα του άλλου μαθητή του, τού Ξενοφώντα, ο Σωκράτης αναφέρεται εγκωμιαστικά στον Ζεύξι : «τεθαύμακα....ἐπὶ ζωγραφίᾳ Ζεῦξιν». Στους «Αχαρνής» τέλος, όπου δύο στίχοι μιλούν για ένα «ζωγραφισμένο Έρωτα στεφανωμένο με λουλούδια», ο σχολιαστής της Σούδας σημειώνει ότι πρόκειται για έργο του Ζεύξι στον ναό της Αφροδίτης της «εν Κήποις». *** Δεδομένου, λοιπόν, ότι ο Ζεύξις καταγόταν από την (μιαν) Ηράκλεια, όπως και ο Ζεύξιππος του «Πρωταγόρα», ότι οι ηλικίες και η ενασχόληση με τη ζωγραφική συμφωνούν στους σύγχρονους αυτούς συγγραφείς, πιθανολογείται πως το «Ζεύξις» ήταν συντετμημένη μορφή του ονόματος «Ζεύξιππος».
Δημήτριος Χαλικιάς
Υπόθεση Κοσκωτά
Στις 19 Οκτωβρίου του 1988, και ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν ακόμα στο νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου (όπου είχε υποβληθεί σε εξαιρετικά κρίσιμη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς) ο Χαλικιάς διέταξε την τοποθέτηση επιτρόπου (Σπύρος Παπαδάτος) στην Τράπεζα Κρήτης του Γιώργου Κοσκωτά, γεγονός που αποτέλεσε την αρχή του τέλους για τον Κοσκωτά, καθώς ο επίτροπος ανακάλυψε όλες τις υπεξαιρέσεις χρημάτων που διέπραττε, παρά τις προσπάθειες του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μένιου Κουτσόγιωργα, και ενώ μάλιστα φαινόταν ότι δικαστικά ο Κοσκωτάς είχε καταφέρει να αποκρούσει την επίθεση που του γινόταν.
Ζεύξις
Τέχνη
thumb|Προτομή του Ζεύξι στην περιοχή [[Πίντσιο της Ρώμης|187x187px]] Ο Πλίνιος αναφέρει πως ο Ζεύξις ήταν μαθητής είτε του Δημόφιλου ή του Νησέα της Θάσου. Σε κάθε περίπτωση ανήκε σε σχολή ζωγραφικής τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της οποίας ήταν η ακρίβεια της αναπαράστασης. Ο Ζεύξις φαίνεται, επίσης, να επηρεάστηκε κατά την περίοδο που βρισκόταν στην Αθήνα και από τον Αθηναίο ζωγράφο Απολλόδωρο, ως προς την απόδοση του φωτός και της σκίασης. Αναφέρεται επίσης πως ο Ζεύξις αναπαριστούσε τα μέλη του σώματος μεγεθυσμένα σε σχέση με την πραγματικότητα.
Δημήτριος Χαλικιάς
Υπόθεση Κοσκωτά
Ειδικότερα, στις 11 Ιουλίου 1988, ο εισαγγελέας Εφετών Δημήτρης Τσεβάς, εκμεταλλευόμενος την απουσία σε διακοπές του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών Δημητρίου Βλάχου, βασισμένος σε σειρά πρωτοσέλιδων της «Ελευθεροτυπίας» διέταξε προκαταρκτική εξέταση για τις αποδιδόμενες από τα δημοσιεύματα αξιόποινες πράξεις στον Κοσκωτά, και ανέθεσε την εξέταση αυτή στον αντεισαγγελέα Εφετών Γεώργιο Κουβέλη. Τότε αμέσως ο Βλάχος διέκοψε την άδειά του, επέστρεψε στην Αθήνα, ανέλαβε και πάλι καθήκοντα προϊσταμένου, ξεκίνησε πειθαρχικές διαδικασίες κατά του Τσεβά, και αφαίρεσε την υπόθεση από τον Γεώργιο Κουβέλη, αναθέτοντάς την στον αντεισαγγελέα Εφετών Γεώργιο Κλειδαρά. Ο Κλειδαράς συνέταξε πόρισμα που απάλλασσε τον Κοσκωτά, και έτσι φάνηκε ότι η υπόθεση θα έκλεινε.
Ζεύξις
Ελένη
Ο Κικέρων περιγράφει με λεπτομέρειες τη διήγηση σχετικά με την περίοδο κατά την οποία ο Ζεύξις βρίσκονταν στον Κρότωνα και διάλεξε πέντε όμορφες παρθένες ως μοντέλα για τη ζωγραφιά της Ελένης, έργο το οποίο αφιερώθηκε στον ναό της Ήρας στην πόλη. Το έργο αυτό θεωρούνταν ως ένα από τα ωραιότερα του Ζεύξι και μια από τις τελειότερες αναπαραστάσεις του γυναικείου σώματος, μια και χρησιμοποίησε το πιο όμορφο σημείο του σώματος της κάθε παρθένας για να ολοκληρώσει το έργο του. Ο ίδιος ο Ζεύξις αναφέρεται πως θεωρούσε το έργο αυτό το καλύτερό του και πως δεν μπορούσε να ξεπεραστεί. Ο Κλαύδιος Αιλιανός αναφέρει και μια ιστορία σύμφωνα με την οποία πριν η ζωγραφιά αφιερωθεί στον ναό, ο Ζεύξις την εξέθεσε σε κοινή θέα με εισιτήριο, κερδίζοντας έτσι αρκετά χρήματα. Αυτό όμως έδωσε την αφορμή σε κάποιους σχολιαστές της εποχής να αποδώσουν τον συμπληρωματικό χαρακτηρισμό Εταίρα στον πίνακα της Ελένης.
Δημήτριος Χαλικιάς
Υπόθεση Κοσκωτά
Όμως, η «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε το αρχικό πόρισμα του εισαγγελέα Κουβέλη (προτού του αφαιρέσει την υπόθεση ο Βλάχος), το οποίο καταλόγιζε κακουργηματικές πράξεις στον Κοσκωτά και ζητούσε την ποινική δίωξή του για τέσσερα κακουργήματα καθώς και άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών του. Πιθανότατα το πόρισμα διέρρευσε ο ίδιος ο εισαγγελέας Γεώργιος Κουβέλης, σε βάρος του οποίου ξεκίνησαν πειθαρχικές έρευνες.
Ζεύξις
Ελένη
Η θεματολογία του έργου ακολουθήθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού από καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από την περιγραφή του αρχικού έργου.
Δημήτριος Χαλικιάς
Υπόθεση Κοσκωτά
Ο Κοσκωτάς αργότερα, στις (διαβόητες εκείνη την εποχή) κασέτες που έστελνε από τις ΗΠΑ στις οποίες είχε διαφύγει και συλληφθεί, ισχυρίστηκε ότι ο Χαλικιάς πήρε εντολή να τοποθετήσει επίτροπο από τους εκδότες Χρήστο Λαμπράκη, Χρήστο Τεγόπουλο και Γιώργο Μπόμπολα, οι οποίοι είχαν δει ότι ο Κουτσόγιωργας είχε καταφέρει να τους σταματήσει στο δικαστικό πεδίο, και εκμεταλλευόμενοι την απουσία του Ανδρέα Παπανδρέου στο Λονδίνο, πίεσαν αφόρητα τον Χαλικιά να τοποθετήσει επίτροπο, ως μόνη πλέον λύση για την εξόντωση του Κοσκωτά.
Ζεύξις
Τα σταφύλια
thumb|Χαρακτικό του 17ου αιώνα με την αναπαράσταση του διαγωνισμού μεταξύ του Ζεύξι και του [[Παρράσιος ο Εφέσιος|Παρράσιου]] Η ακριβής αναπαράσταση άψυχων αντικειμένων ήταν ένας τομέας όπου ο Ζεύξις και ο νεότερός του Παρράσιος διακρίθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η διήγηση του Πλίνιου αναφέρει πως όταν κατά τη διάρκεια ενός διαγωνισμού μεταξύ Ζεύξι και Παρράσιου, ο πρώτος ζωγράφισε ένα τσαμπί σταφύλια, η απεικόνιση ήταν τόσο τέλεια ώστε τα πουλιά προσέκρουαν στον πίνακα προσπαθώντας να φάνε τα σταφύλια.
Δημήτριος Χαλικιάς
Υπόθεση Κοσκωτά
Στην κατάθεσή του στο Ειδικό Δικαστήριο, στις 27 Μαρτίου του 1991, ο Χαλικιάς κάλυψε απόλυτα τον Ανδρέα Παπανδρέου (ο οποίος απουσίαζε στο νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου κατά το κρίσιμο διάστημα), όχι όμως και τον Κουτσόγιωργα, ο οποίος θεωρούσε τον Χαλικιά ως τον «μοιραίο άνθρωπο» στην πτώση της κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια της εξέτασής του από τον Κουτσόγιωργα υπήρξε έντονη διαμάχη μεταξύ των δύο. Ο Κουτσόγιωργας επέμενε ιδιαίτερα ότι δεν έπρεπε να είχε διοριστεί επίτροπος καθώς το πρωί της ίδιας μέρας είχαν φτάσει φάκελοι με νέα στοιχεία από την Τράπεζα Κρήτης:
Ζεύξις
Τα σταφύλια
Έτσι, ο Ζεύξις, βέβαιος για τη νίκη του στο διαγωνισμό, ζήτησε από τον Παρράσιο να μη χρονοτριβεί και να αφαιρέσει το κάλυμμα από τη δική του ζωγραφιά ώστε να φανεί ποιος είναι ο καλύτερος. Ωστόσο, το κάλυμμα δεν ήταν πραγματικό αλλά ήταν η ίδια η ζωγραφιά που είχε δημιουργήσει ο Παρράσιος, ξεγελώντας έτσι τον Ζεύξι, ο οποίος αναγνώρισε την ήττα του, λέγοντας πως ο ίδιος κατάφερε να ξεγελάσει τα πουλιά, αλλά ο Παρράσιος κατάφερε να ξεγελάσει ένα καλλιτέχνη.
Δημήτριος Χαλικιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος
Ζεύξις
Τα σταφύλια
Μια παρόμοια ιστορία που αναφέρεται επίσης από τον Πλίνιο, λέει πως ο Ζεύξις αργότερα ζωγράφισε ένα αγόρι να κρατάει σταφύλια, οπότε πάλι ένα πουλί ξεγελάστηκε νομίζοντας πως τα σταφύλια είναι αληθινά. Αλλά ο Ζεύξις δεν ήταν ικανοποιημένος από τη ζωγραφιά αυτή λέγοντας πως ζωγράφισε τα σταφύλια καλύτερα από το αγόρι, κι έτσι τα πουλιά δεν τρόμαξαν νομίζοντας πως το αγόρι ήταν πραγματικό.
Ηρακλής
Πέρα από τις ικανότητες του στη ρεαλιστική αναπαράσταση, πολλά από τα έργα του Ζεύξι διέθεταν και μεγάλη εκφραστικότητα ως προς τη δραματική απεικόνιση, όπως στην απεικόνιση του Ηρακλή ως νεογνού που πνίγει το φίδι, όπου η κύρια εκφραστικότητα απεικονίζεται στον τρόμο της μητέρας του Αλκμήνης και του Αμφιτρύωνα καθώς παρακολουθούν την πάλη. Όταν δημιουργήθηκε το έργο αυτό ο Ζεύξις είχε φτάσει ήδη στο απόγειο της φήμης του και διέθεσε τον πίνακα δωρεάν.
Η Ιπποκένταυρος
Ένα άλλο διάσημο έργο του αποτελεί και η Ιπποκένταυρος, το οποίο περιγράφει ο Λουκιανός ο οποίος είχε δει ένα αντίγραφο του έργου στην Αθήνα. To αυθεντικό είχε χαθεί σε ναυάγιο στο ακρωτήριο του Μαλέα, όταν το έστειλε στη Ρώμη ο Ρωμαίος δικτάτορας Σύλλας.
Ο πίνακας απεικόνιζε μια ειρηνική και ευτυχισμένη ομάδα Κενταύρων, όπου η εικόνα της μητέρας Κενταύρου να θηλάζει το μικρό της, ερχόταν σε όμορφη αντίθεση με το αθλητικό και γεροδεμένο παράστημα του πατέρα Κενταύρου, ο οποίος ήταν μερικώς ορατός σε ένα ύψωμα πίσω από τη μητέρα και το μικρό, κρατώντας ένα σκύμνο (νεαρό λιοντάρι) για να φοβίζει τους μικρούς κενταύρους. Ο αρσενικός Κένταυρος, αν και χαμογελαστός, διέθετε μια αγριότητα και σκληρότητα, ενώ η θηλυκή Κένταυρος συνδύαζε αρμονικά την ομορφιά της γυναικείας μορφής στο πάνω μέρος με αυτές του αλόγου, στο κάτω μέρος, με τόση δεξιοτεχνία, όπου ήταν αδύνατο να εντοπιστεί το συγκεκριμένο σημείο, όπου γινόταν η μετάβαση από την ανθρώπινη στη ζωώδη μορφή. Οι μικροί κένταυροι, αν και νεογέννητοι, είχαν εμφανή τα σημάδια της αγριότητας της φύσης τους, αναμεμειγμένη περίτεχνα με τον φόβο και την περιέργεια τους, απέναντι στους σκύμνους, τους οποίους κοιτούσαν ενώ αποτραβιόντουσαν στην προστασία της αγκάλης της μητέρας τους.
Η αναπαράσταση ενός θηλυκού Κενταύρου να θηλάζει το μικρό της, η οποία είναι σχεδόν βέβαιο πως εμπνεύστηκε από το έργο του Ζεύξιδος, υπάρχει σε ένα κόσμημα στην πινακοθήκη Ουφίτσι.
Άλλα
Άλλα έργα του περιλαμβάνουν τον ένθρονο Δία, με τους υπόλοιπους θεούς να βρίσκονται γύρω του, έργο το οποίο χαρακτηρίζεται από τον Πλίνιο ως μεγαλειώδες (magnificus), και θεωρείται επίσης ως ένα από τα κορυφαία έργα του καλλιτέχνη. Αναφέρεται επίσης ο Μαρσύας Δεσμώτης (Marsyas religatus), στον ναό της Κονκόρντια (Ομονοίας) στη Ρώμη. Ο Μενέλαος του Ζεύξι αναφέρεται από τον βυζαντινό λόγιο του 12ου αιώνα, Ιωάννη Τζέτζη, ενώ ο Βορέας ή Τρίτων από τον Λουκιανό. Ο Πλίνιος αναφέρει πως ο Ζεύξις ζωγράφιζε επίσης και μονόχρωμες αναπαραστάσεις αναμειγνύοντας τις διάφορες σκιάσεις του γκρίζου χρώματος, καθώς και πως υπήρχαν και αμφορείς τους οποίους ο διάσημος ζωγράφος φιλοτέχνησε στην πόλη της Αμβρακίας.
Εσενκόι
Το Εσενκόι είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κοιλάνεμος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ζεύξις
Μεταγενέστερες αναφορές
Είναι αξιοπρόσεκτο το ότι απουσιάζουν εντελώς αναφορές οι οποίες να προέρχονται από τον περιηγητή του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία. Αυτό πιθανώς οφείλεται στο ότι τα έργα του Ζεύξι δημιουργούνταν σε γενικά μικρές επιφάνειες αντί για τοιχογραφίες, και ενδεχομένως να είχαν καταστραφεί ή χαθεί κατά τον καιρό του Παυσανία, ιδιαίτερα επειδή οι Ρωμαίοι μετέφεραν μεγάλο αριθμό έργων από τις ελληνικές πόλεις προς τη Ρώμη.
Εσενκόι
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Ζεύξις
Μεταγενέστερες αναφορές
Ο Ιερώνυμος, εκκλησιαστικός συγγραφέας του 4ου αιώνα μ.Χ., αναφέρει πως τα λουτρά του Ζεύξιππου στην Κωνσταντινούπολη πήραν το όνομα τους από τον Ζεύξι, έργα του οποίου κοσμούσαν τις εγκαταστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Ντόρα Γιαννακοπούλου
Η Ντόρα Γιαννακοπούλου (Θεοδώρα Κοτοπούλη, 1937) είναι Ελληνίδα συγγραφέας και ηθοποιός, τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Μυτιλήνη. Σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και μόλις αποφοίτησε έπαιξε στο έργο "Ένας Όμηρος" του Μπρένταν Μπίαν, το οποίο ανέβασε ο Λεωνίδας Τριβιζάς στο Κυκλικό Θέατρο, με τραγούδια που είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης. Τότε άρχισε μια παράλληλη καριέρα στο θέατρο και στο τραγούδι, με εμφανίσεις στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στις πρώτες μπουάτ στην Πλάκα. Έβγαλε δίσκους με τραγούδια του Όμηρου και συνέχισε με Θεοδωράκη, Μποστ και Κακογιάννη. Λίγο αργότερα συνέχισε με τον Οδυσσέα Ελύτη.
Η πρόβα του νυφικού, που κυκλοφόρησε το 1993, είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο της γραπτό κείμενο με δεύτερο το διήγημα Ο πάπαρδος που δημοσιεύτηκε το 1995. Το δεύτερο μυθιστόρημά της, Ο μεγάλος θυμός, κυκλοφόρησε το 1996. Και τα δύο μυθιστορήματα έγιναν σειρές για την τηλεόραση, το πρώτο στον ΑΝΤ1 και το δεύτερο στο MEGA, σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη.
Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα Με τα μάτια του έρωτα (1999), Οι τρεις χήρες (2001), που έγινε σειρά στον ALPHA, Αμαρτωλέ μου άγγελε (2002), Έρως μετ' εμποδίων (2004), Το μενταγιόν (2007), Ένοχα μυστικά (2009), Πεθαίνω για σένα (2011), Στον γκρεμό (2013). Όλα τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Η Ντόρα Γιαννακοπούλου έκανε δυο γάμους. Από τον πρώτο σύζυγό της κράτησε το επίθετο Γιαννακοπούλου. Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο ηθοποιός Μηνάς Χρηστίδης, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον συγγραφέα Λένο Χρηστίδη. Πρώτος ξάδελφός της ο Λάκης Κομνηνός και ανιψιός της ο Βασίλης Μαζωμένος.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πρόσωπα από την Μυτιλήνη Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Τουρκμεντόι
Το Τουρκμεντόι είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κοντέα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Σίφνος Ι (Παναγιώτης Τέτσης)
Η Σίφνος Ι είναι έργο του Έλληνα καλλιτέχνη Παναγιώτη Τέτση. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 138x138 εκ., την οποία ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε κατά το διάστημα 1971-1972. Η Σίφνος είναι ένα από τα πρώτα έργα της σειράς τοπίων του ομώνυμου νησιού, μιας θεματικής ομάδας που αποτελεί μεγάλο μέρος του συνόλου του έργου του Τέτση και η οποία τον απασχόλησε από το 1966 έως το 1978. Η δημιουργία αυτή εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Η Σίφνος του Τέτση
Το συγκεκριμένο έργο ανταποκρίνεται στην ώριμη περίοδο της δημιουργίας του Τέτση. Το κυκλαδίτικο νησί αποτελεί ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε αρκετούς πίνακες του καλλιτέχνη, ο οποίος τύγχανε συχνός επισκέπτης του, απεικονίζοντας μέσα από το εικαστικό του έργο διάφορα τοπία της Σίφνου με κύρια γνωρίσματά του η σχέση του φωτός με το ανάγλυφο της επιφάνειας και τη δυναμική του χρώματος.
Το πράσινο και το βαθύ καφέ της γης λαμβάνουν πιο σκούρες αποχρώσεις ώστε να αποδώσουν την ένταση του μεσημεριάτικου φωτός. Οι αξίες του μαύρου θα αποδοθούν σε ένα μονοχρωματικό, μεγάλων διαστάσεων τόπο της Σίφνου. Στην ενότητα της Σίφνου έχει περισσότερο από όλους τους κύκλους της ζωγραφικής του χρησιμοποιήσει όλο το οπλοστάσιό του. Το έργο Σίφνος Ι χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη εξπρεσιονιστική διάθεση του Τέτση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Ρουσλάν Μποντεράν
Ο Ρουσλάν Μπορίσοβιτς Μποντεράν (ουκρανικά & ρωσικά: Руслан Борисович Боделан, γεννημένος στις 4 Απριλίου 1942, στο χωριό Μπερεζίβκα) είναι ακτιβιστής του σοβιετικού κόμματος και Ουκρανός πολιτικός. Πρώτος Γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής της Οδησσού του Σοβιετικού Κομμουνιστικού κόμματος, Πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Οδησσού, Δήμαρχος της Οδησσού (Αύγουστος 1998 - Απρίλιος 2005). Βουλευτής της Ουκρανικής σοβιετικής δημοκρατίας, Βουλευτής της ανεξάρτητης Ουκρανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1942 στο χωριό Μπερεζίβκα, της σημερινής Υπερδνειστερίας που τότε κατεχόταν από το Βασίλειο της Ρουμανίας, σε μια οικογένεια δασκάλων, ο πατέρας του Μπόρις Φόκιτς (1912-1995) ήταν δάσκαλος και διευθυντής σχολείου. Η μητέρα Γκαλίνα Πέτροβνα (1911–1989) ήταν δασκάλα.
Αποφοίτησε από το Κρατικό παιδαγωγικό ινστιτούτο στο Πετροπαβλόσκ (Καζακική ΣΣΔ) και την Ανώτατη κομματική σχολή υπό την κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος Ουκρανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος σε αγροτικό σχολείο. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα τη δεκαετία του 1960. Μέλος του ΚΚΣΕ από το 1964.
Από το 1990 είναι επικεφαλής του περιφερειακού συμβουλίου της Οδησσού.
Ήταν βουλευτής του λαού της Ουκρανίας από το 1992 έως το 1997. Το 1998 εξελέγη δήμαρχος της Οδησσού.
Ultramega OK
Σχετικά
Το συγκρότημα είχε ήδη κυκλοφορήσει δύο EP στην Sub Pop Records, τα Screaming Life (1987) και Fopp, όταν υπέγραψαν με την SST για ένα στούντιο δίσκο. Το Ultramega OK ηχογραφήθηκε την άνοιξη του 1988 με τον παραγωγό Ντρου Κάνολετ. Το συγκρότημα δεν έμεινε ικανοποιημένο με το τελικό αποτέλεσμα ως προς τον ήχο, καθώς ο Κάνολετ δεν ήταν εξοικειωμένος με την ανεπτυσσόμενη grunge σκηνή του Σιάτλ. Η μπάντα δεν συνεργάστηκε σε περιβάλλον οικείο, ενώ ο παραγωγός προτάθηκε από τη δισκογραφική γιατί μπορούσαν να κλείσουν μια καλή συμφωνία. . Ο Τζακ Εντίνο, ο οποίος είχε αναλάβει την παραγωγή στο πρώτο EP, είχε ξεκινήσει να ξαναμιξάρει τα κομμάτια, όμως η προσπάθειά του απορρίφθηκε καθώς το γκρουπ ήθελε να προχωρήσει, αλλά και λόγω οικονομικών θεμάτων. Τελικά ασχολήθηκε με την επανέκδοση του δίσκου.
Ρουσλάν Μποντεράν
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Οδησσού Κατηγορία:Ουκρανοί βουλευτές
Ultramega OK
Σχετικά
Το Ultramega OK φέρει χαρακτηριστικά ψυχεδελικής μουσικής δεκαετίας '60, hard rock και κλασσικού μέταλ δεκετίας '70 και harcore punk δεκαετίας '80. Ο Στιβ Χιούι της AllMusic το αποκάλεσε ηχητικά έναν συνδυασμό Stooges και MC5 με Led Zeppelin και Black Sabbath. Έδωσε στο άλμπουμ 4/5 αστέρια, ενώ το θεωρεί το καλύτερο παράδειγμα πρώιμης grunge, πριν τους Nirvana. Στο Rolling Stone κατέλαβε 3/5 αστέρια, στο Kerrang! 4,5/5, ενώ στη Sputnikmusic 3,5/5.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988 Κατηγορία:Δισκογραφία των Soundgarden
Η έννοια της αγωνίας
Η έννοια της αγωνίας (πρωτότυπος τίτλος: Begrebet Angest) είναι βιβλίο του Δανού φιλόσοφου και θεολόγου Σαίρεν Κίρκεγκωρ, το οποίο δημοσίευσε το 1844 με το ψευδώνυμο Vigilius Haufniensis (που σημαίνει: επαγρυπνών Κοπεγχάγειος).
Σ’ αυτό το βιβλίο ο Κίρκεγκωρ αναλύει την έννοια της αγωνίας από ψυχολογική, θεολογική και φιλοσοφική οπτική. Έτσι, δεν περιορίζεται σε ένα ψυχολογικό συναίσθημα, αλλά διευρύνει την πραγματεία του σε μια πληθώρα απόψεων. Το κείμενο απευθύνεται κατά κύριο λόγο στο αναγνωστικό κοινό της Κοπεγχάγης, κάτι που φανερώνεται σε μια πληθώρα υπαινιγμών, οι οποίοι δεν είναι εντελώς κατανοητοί στον σημερινό ή αλλοδαπό αναγνώστη.
Δομή
Τα κεφάλαια του βιβλίου μπορούν να αναλυθούν ως εξής:
Ερμηνευτική ανάλυση
Κάθε επιστήμη, λέει ο Κίρκεγκωρ, οφείλει να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο που της ταιριάζει, αν θέλει να πετύχει έγκυρα αποτελέσματα. Αλλά μέσα σε ποια επιστήμη μπορεί να εξεταστεί η αμαρτία; Όχι μέσα στην ηθική, γιατί αυτή είναι μια δεοντολογική επιστήμη, από την οποία λείπει η απαραίτητη βαθύτητα. Όταν η αμαρτία αναλύεται ψυχολογικά, εξηγούνται μόνο τα ψυχικά φαινόμενα που αποτελούν την πραγματική (= εμπειρική) δυνατότητα της αμαρτίας, αλλά δεν μπορεί να εξηγηθεί το πώς εισέδυσε η αμαρτία στον κόσμο (κάτι που είναι η ιδεατή δυνατότητά της).
Πριν διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα, ο Αδάμ αγνοούσε το τι είναι η αμαρτία. Δεν έπραξε λοιπόν γνωρίζοντας αλλά αγνοώντας. Η αμαρτία συνίσταται στην απόφαση που παίρνουμε και όχι στη γνώση που διαθέτουμε ή δεν διαθέτουμε. Έστω και αν αγνοούσε το τι ακριβώς έκανε, ο Αδάμ στάθηκε με αγωνία μπροστά σε κάτι που αγνοούσε, άρα μπροστά σε ένα τίποτα. Δεν γνώριζε ούτε καν τη διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, γιατί αυτή την απέκτησε μετά την πτώση. Η αγωνία έχει λοιπόν ανέκαθεν το χαρακτηριστικό της άγνοιας, άρα έχει ως αντικείμενο ένα τίποτα (= «το μηδέν»). Επιπλέον η αγωνία παρομοιάζεται με το συναίσθημα που έχει κάποιος, όταν στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού. Βιώνει τότε ίλιγγο κι φόβο μήπως πέσει, αλλά και μια τρομακτική ορμή που τον σπρώχνει να πέσει στο κενό. Αυτό το βίωμα είναι η αγωνία, κατά το μέτρο που παρέχει την ελευθερία για πτώση, επηρεασμένη από μη κυριαρχημένο ίλιγγο.
Για τις κατοπινές γενιές υπάρχει αναλογία με το αμάρτημα του Αδάμ. Η αμαρτία διαπιστώνεται αρχικά μόνο ως δυνατότητα. Το πώς θα πραγματοποιήσει καθένας αυτή τη δυνατότητα, είναι υποκειμενικό ζήτημα. Αλλά μέσω κάθε ανθρώπινου ατόμου η αμαρτία ως ποιότητα εισδύει ξανά στον κόσμο. Ποια είναι λοιπόν η διαφορά του προπατορικού αμαρτήματος; Δεν είναι εντελώς ποσοτική, δηλαδή η υπ’ αριθμόν ένα αμαρτία, αλλά μια άλλου είδους ποιότητα: το προπατορικό αμάρτημα ίδρυσε μια καινούρια ταυτότητα που έκτοτε χαρακτηρίζει ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό δεν είναι ευνόητο για όσους νομίζουν ότι η μία φορά δεν είναι κάτι σπουδαίο, επειδή τάχα οι πολλές φορές είναι σπουδαιότερες.
Το νόημα της διάκρισης ποσότητας-ποιότητας είναι ότι η εκάστοτε ατομική πτώση στην αμαρτία προκύπτει με ένα «ποιοτικό άλμα». Μέσω αυτού του άλματος η αμαρτία καθορίζεται ως ποιότητα. Και μολονότι μπορεί να ειπωθεί ότι μετά τον Αδάμ προστέθηκαν πολλά αμαρτήματα, αυτή είναι μια ποσοτική συνάθροισή τους, ενώ κάθε νέο αμάρτημα είναι μια νέα ποιότητα. Αν το προπατορικό αμάρτημα ήταν απλώς ένα πρώτο μεταξύ πολλών άλλων, δηλαδή με καθαρά ποσοτικό προσδιορισμό, τότε ο Αδάμ θα αποκλειόταν από το ανθρώπινο γένος σαν μοναδικός και τελεσίδικος διαφθορέας.
Αυτή η διαπίστωση παρέχει κι έναν ανθρωπολογικό ορισμό: Ο άνθρωπος είναι σύνθεση ψυχής και σώματος, η οποία φέρεται (= συγκρατιέται) από το πνεύμα αλλά αποκτά κι εμπειρική πραγματικότητα. Όταν κάθε άνθρωπος συλλογίζεται τη σχέση του προς την αμαρτία, το συλλογιζόμενο πνεύμα προστίθεται στην ψυχή και συγκροτεί τη σύνθεση. Αυτή είναι μια δυναμική αλλά και εύθραυστη σχέση. Διασαφηνίζει όμως και το χριστιανικό καθήκον, να γίνει καθένας ο εαυτός του και να δημιουργήσει από αυτόν μια νέα ενότητα. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί κατά τον Κίρκεγκωρ, μόνο αν ο άνθρωπος σχετισθεί με τον Θεό. Τότε η ανθρώπινη χρονικότητα (= προσκαιρότητα, θνητότητα) συνάπτεται με την αιωνιότητα και το θνητό ον με τη δυνατότητά του να διαιωνιστεί.