cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάγιος Τίχι
Μετά την αποχώρηση
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, έγινε άμεσα προπονητής δουλεύοντας πρώτα με τη ομάδα νέων (1971–76) και στη συνέχεια την πρώτη ομάδα της Χόνβεντ (1976–82), η οποία το 1980 για πρώτη φορά σε 35 χρόνια, οδήγησε στην κατάκτηση του εθνικού πρωταθλήματος. Ήταν ο πρώτος, και μέχρι στιγμής ο μόνος, που κέρδισε τίτλο πρωταθλήματος ως παίκτης και προπονητής στο σύλλογο. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Κουβέιτ και αργότερα επέστρεψε στην ομάδα νέων της Χόνβεντ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Χόνβεντ. Το 2019, άνοιξε το «Αθλητικό Κέντρο Τίχι Λάγιος» και λίγο πριν, στις 15 Ιουνίου 2019, μία προτομή του αποκαλύφθηκε στην είσοδο.
Στατιστικά στοιχεία καριέρας
Πηγή : RSSSF - Layos Tichy (2023)
Τίτλοι και διακρίσεις
Χόνβεντ Εθνική Ουγγαρίας Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1964 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου
Βρυκόλακας
Οι βρυκόλακες (ενίοτε "βρικόλακες") είναι δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, τα οποία στην ελληνική και χριστιανορθόδοξη παράδοση έχουν ποικίλα χαρακτηριστικά. Κατά τις διάφορες δοξασίες πρόκειται για σώματα νεκρών που για κάποιες αιτίες εξέρχονται από τους τάφους τη νύκτα και μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές ζώων, ιδιαίτερα κατοικίδιων π.χ. σκύλου ή κατσικιού με απώτερο σκοπό να φοβίσουν ή να ενοχλήσουν τους ζωντανούς συγγενείς τους ή και ξένους, περιφερόμενοι στους χώρους που διαβιούσαν. Έτσι συνδέονται άμεσα με το κακό και τον Σατανά. Σε κάποιες περιοχές λέγονται "καταχανάδες" ή "τυμπανιαίοι" γιατί είναι φουσκωμένοι από το αίμα των ανθρώπων που έχουν πιεί. Κατά μύθους πέθαιναν από ένα παλούκι ξύλου στην καρδιά. Επίσης σε πολλά βιβλία οι βρικόλακες δεν μπορούσαν να πιουν θεραπευτικά βότανα.
Δεν πρέπει να συγχέονται με τα Βαμπίρ της Ανατολικής Ευρώπης, που έχουν δικές τους παραδόσεις, αλλά ούτε και με τα αποκυήματα της λογοτεχνίας, δηλ. τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, το Βαμπίρ του Τζον Πολλιντόρι, ή την Καμίλλα του Λε Φανού,του Λορδου Ρε Τζεκους Τζορτζιαν. Σύμφωνα με τη λογοτεχνία, τα βαμπίρ τρέφονται με το αίμα των ζωντανών. Μένουν στους τάφους τους κατά τη διάρκεια της μέρας και βγαίνουν απ' αυτούς μόλις νυχτώσει, εξαιτίας της αδυναμίας τους στο ηλιακό φως. Επίσης είναι ευάλωτα στο ασήμι, στο σκόρδο και στα θεία αντικείμενα όπως στον σταυρό και τον αγιασμό. Συνήθως παρουσιάζονται, σε έργα φαντασίας, με κυνόδοντες μεγαλύτερους του κανονικού, τους οποίους χρησιμοποιούν για να τρυπούν το σώμα των θυμάτων τους.
Περισσότερο γνωστές στο ευρύ κοινό είναι οι παραδόσεις των βαμπίρ στη Ρουμανία, και αγνοούνται οι πλούσιες ελληνικές παραδόσεις για τους βρυκόλακες (ή βουρβούλακες ή βρυκολάκιους), που υπήρχαν σε όλη την Ελλάδα και στη Μ. Ασία (π.χ. Πόντος).
Σήμερα, οι σύγχρονοι ανθρωπολόγοι προσπαθούν να διαχωρίσουν τον μύθο από την πραγματικότητα και να εξηγήσουν γιατί οι παραδόσεις για τους «απέθαντους» είναι τόσο διαδεδομένες, δεδομένου πως δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη τέτοιων όντων.
Λογοτεχνία
Οι περί βρυκολάκων δοξασίες ενέπνευσαν και μεγάλους ποιητές διαφόρων χωρών καθώς και άγνωστους δημιουργούς δημοτικών τραγουδιών. Ο Γκαίτε έγραψε σχετική μπαλάντα με τον τίτλο Ερλ Καίνιχ που μεταφράστηκε και στην ελληνική. Με τον τίτλο Βρυκόλακες φέρεται επίσης ένα δράμα του Ίψεν. Στην ελληνική ποίηση το θέμα του βρυκόλακα εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στο ποίημά του Θανάσης Βάγιας.
Στοιχεία Βρυκόλακα εμπεριέχει και το βιβλίο Το Φάντασμα του Γρηγορίου Ξενόπουλου το οποίο βασίζεται σε μια ιστορία που διαδραματίστηκε το ΙΗ΄ αιώνα στη Βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο. Η τραγική ηρωίδα βασανίζεται από τον νεκρό αρραβωνιαστικό της και αναγκάζεται παρανόμως να τον ξεθάψει, ανακαλύπτοντας το πτώμα άλιωτο.
Ηθογραφική τραγωδία με θέμα και τίτλο Ο Βρυκόλακας έχει γράψει ο Αργύρης Εφταλιώτης, καθώς και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου το δράμα Ο όρκος του πεθαμένου με υπόθεση από το γνωστό δημοτικό τραγούδι- παραλογή Toυ νεκρού αδελφού που βρυκολάκιασε προκειμένου να φέρει την αδελφή του Αρετή, από τα ξένα, στη μητέρα του όπως της είχε υποσχεθεί καθόσον ζούσε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Λαϊκές δοξασίες
Αδριανός του Καστέλλο
Ο Αδριανός του Καστέλλο ή Αντριάνο Καστελλέζι (ιταλ. Adriano de Castello ή Adriano Castellesi, περ. 1461 - περ. 1521) ήταν Ιταλός Καρδινάλιος και λόγιος θεολόγος. Αν και ήταν μορφωμένος, η ζωή του υπήρξε αρκετά περιπετειώδης.
Ο Αδριανός γεννήθηκε στο Κορνέτο, την αρχαία και σημερινή πόλη Ταρκυνία, μάλλον το 1460 ή το 1461, σε μια ταπεινή οικογένεια. Σπούδασε θεολογία στη Ρώμη και το 1488 άρχισε μια σταδιοδρομία παπικού απεσταλμένου. Αρχικώς πήγε στη Σκωτία ως απεσταλμένος του Πάπα Ιννοκέντιου Η΄ προκειμένου να συμφιλιώσει τον βασιλιά Ιάκωβο Γ΄ της Σκωτίας με τους υπηκόους του. Αλλά ο Ιάκωβος απεβίωσε το ίδιο έτος και έτσι από το 1489 ο Αδριανός θα περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αγγλία συλλέγοντας τα χρηματικά παπικά τέλη από τις ενορίες, γεγονός που του επέτρεψε να αποκομίσει μεγάλα κέρδη και ο ίδιος. Επέστρεψε στη Ρώμη όταν απεβίωσε ο Πάπας Ιννοκέντιος, το 1492, και έγινε πρωτονοτάριος του νέου Πάπα, του διαβόητου Αλεξάνδρου ΣΤ΄ Βοργία, ο οποίος λίγο προτού πεθάνει τον χειροτόνησε Καρδινάλιο, στις 31 Μαΐου 1503, με έδρα τον ναό Σαν Κριζογκόνο (του Αγίου Χρυσογόνου) στη Ρώμη. Λέχθηκε τότε ως φήμη ότι ο Πάπας Αλέξανδρος θέλησε να δηλητηριάσει τον Αδριανό για να κληρονομήσει τη μεγάλη περιουσία του, αλλά έπεσε ο ίδιος θύμα του δηλητηρίου του κατά λάθος και έτσι πέθανε. Η άποψη όμως αυτή δεν γίνεται αποδεκτή από τους νεότερους ιστορικούς. Στο μεταξύ, κατά την απουσία του από την Αγγλία, το 1502, ο Αδριανός είχε διορισθεί από τον βασιλιά Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας (με τον οποίο είχε φροντίσει να δημιουργήσει μια στενή σχέση εμπιστοσύνης) Επίσκοπος Χέριφορντ, και τον Αύγουστο του 1504 Επίσκοπος Μπαθ και Γουέλς.
Το 1517 ο Αδριανός εμπλέχθηκε στη συνωμοσία του νεαρού ευγενούς Αλφόνσο Πετρούτσι να δολοφονήσει τον Πάπα Λέοντα Ι'. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ο Αδριανός ομολόγησε τη συμμετοχή του, αλλά συγχωρήθηκε αφού πλήρωσε 25.000 δουκάτα και έχασε το αξίωμα του καρδιναλίου και την επισκοπική θέση του στην Αγγλία. Τελικώς κατόρθωσε να διαφύγει από τη Ρώμη και να καταφύγει στη Βενετια. Εκεί ο Αδριανός έζησε μακριά από τα δημόσια πράγματα, ώσπου πληροφορήθηκε τον θάνατο του Πάπα Λέοντα, οπότε απεφάσισε να ξαναγυρίσει στη Ρώμη. Κατά την επιστροφή του όμως πέθανε ξαφνικά στα εξήντα του χρόνια και λέγεται ότι δολοφονήθηκε από κάποιον υπηρέτη του.
Ο Αδριανός συνέγραψε αρκετά έργα, από τα οποία ξεχωρίζουν τα εξής:
Βιβλιογραφία
Αδριανός Καστελλ
Βερνάρδος Α΄ της Βέργα
Ο Βερνάρδος Α΄, ισπαν. Bernardο Ι (απεβ. 1050) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σερδάνια ήταν κόμης της Βέργα (1035-1050).
Βιογραφία
Ήταν μάλλον ο έκτος γιος τού Βιφρέδο Β΄ κόμη της Σερδάνια & Βέργα και της Γκουίσλα δε Παγιάρς.
Το 1035 ο πατέρας του αποσύρθηκε σε μονή και τον διαδέχθηκε με τους αδελφούς του: ο Ραϋμόνδος έλαβε τη Σερδάνια, ο Βερνάρδος Α΄ τη Βέργα και τρεις άλλοι έγιναν επίσκοποι. Απεβίωσε άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Βερεγγάριος ως κόμης της Βέργα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Κυριάκος Σκούρτης
Ο Κυριάκος Σκούρτης ήταν πλοίαρχος από την Ύδρα ο οποίος συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821. Έμεινε γνωστός κυρίως για το γεγονός πως το 1825, αν και ναυτικός, διορίστηκε από την κυβέρνηση Κουντουριώτη αρχιστράτηγος των χερσαίων δυνάμεων.
Βιογραφικό
Κατά την προεπαναστατική περίοδο, ο Σκούρτης ναυτολογήθηκε και υπηρέτησε στο οθωμανικό ναυτικό. Με το ξέσπασμα της εξέγερσης, έλαβε ενεργά μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις.
Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων της περιόδου 1823 - 1825 τάχτηκε στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων του Γεωργίου Κουντουριώτη. Μάλιστα, τον Μάιο του 1824, από κοινού με τον Χατζηχρήστο, νίκησε τις αντικυβερνητικές δυνάμεις των Νικηταρά, Πλαπούτα, Τσώκρη και Πάνου Κολοκοτρώνη στις μάχες της Δαλαμανάρας (8 Μαΐου) και των Μύλων (12 Μαΐου). Μετά τη λήξη του εμφυλίου και την επικράτηση των κυβερνητικών δυνάμεων ο Σκούρτης μετέφερε στην Ύδρα ως κρατούμενους μερικούς από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αντίπαλης παράταξης όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οι αδελφοί Δεληγιάννη, δύο μέλη της οικογένειας Νοταρά, ο Μητροπέτροβας κ.ά.
Όταν το 1825 οι δυνάμεις του Ιμπραήμ πασά αποβιβάστηκαν στην Πελοπόννησο, ο Σκούρτης, όντας ευνοούμενος του Κουντουριώτη, γέρος σε ηλικία και παρά το γεγονός πως ήταν ναυτικός, διορίστηκε από την κυβέρνηση αρχιστράτηγος των χερσαίων δυνάμεων, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια και απειθαρχία ακόμη και στις τάξεις των φιλοκυβερνητικών οπλαρχηγών. Ο Μιχαήλ Σακελλαρίου αναφέρει ότι ο Κουντουριώτης τον διόρισε λόγω της έλλειψης έχθρας προς το προσωπό του και ότι από την πρώτη στιγμή αντιμετώπισε την περιφρόνηση από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς αδυνατώντας να τους επιβληθεί. Ακολούθησε στις 7 Απριλίου του 1825 η καταστροφική για τις ελληνικές δυνάμεις μάχη του Κρεμμυδίου κατά την οποία η έλλειψη γνώσεων του Σκούρτη πάνω στην τακτική χερσαίων πολεμικών επιχειρήσεων, το χαμηλό αξιόμαχο της δύναμης που διοικούσε, η κακή διάταξη με την οποία παρέταξε το στράτευμα (το τμήμα που διοικούσε, το οποίο υπερασπιζόταν το κέντρο της ελληνικής παράταξης δεν οχυρώθηκε στα ταμπούρια) και ορισμένα φημολογούμενα περιστατικά όπως η εκφώνηση ναυτικών παραγγελμάτων από τον ίδιο, σε συνδυασμό με την ανώτερη πολεμική τακτική των αιγυπτιακών δυνάμεων, οδήγησε τους Έλληνες σε δεινή ήττα, με τις απώλειές τους να ανέρχονται σε 600 περίπου νεκρούς.
Η ήττα των επαναστατών προκάλεσε την οργή των υπόλοιπων οπλαρχηγών που συμμετείχαν στη σύγκρουση ενώ ο Σκούρτης θεωρήθηκε ως ο βασικός υπεύθυνος για το ανεπιτυχές αποτέλεσμα με επακόλουθο να αντικατασταθεί από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που μέχρι τότε ήταν φυλακισμένος ως αντικυβερνητικός. Μετά τη λήξη της επανάστασης και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους παραχωρήθηκαν στον Σκούρτη αγροτικές εκτάσεις στον Δαμαλά της Αργολίδας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Κατηγορία:Ύδρα Κατηγορία:Έλληνες ναυτικοί
Βυζαντινό ένδυμα
μικρογραφία|250px|Ένας στρατιωτικός μάρτυρας σε ψηφιδωτό του 14ου αι. φορά τρία ενδύματα, όλα με σχέδια και πλούσια διακόσμηση: έναν μανδύα με ταβλίον, επάνω από έναν κοντό δαλματικό και αυτόν επάνω από έναν μακρύ χιτώνα.
Το ένδυμα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων άλλαξε σημαντικά κατά τα χίλια χρόνια της Αυτοκρατορίας, αλλά ήταν ουσιαστικά συντηρητικό. Στους Βυζαντινούς άρεσαν τα χρώματα και τα σχέδια, έτσι έφτιαχναν και εξήγαγαν υφάσματα με πολύ πλούσια μοτίβα, ειδικά από βυζαντινό μετάξι, υφασμένα και κεντημένα για τις ανώτερες τάξεις ή ανεξίτηλα βαμμένα και σταμπωτά για τις κατώτερες. Ένα διαφορετικό περίγραμμα ή πλαίσιο γύρω από τις άκρες ήταν πολύ συνηθισμένο και απλές ρίγες κατακόρυφες ή γύρω από τον άνω βραχίονα που φαίνονται σε εικόνες, συχνά υποδηλώνουν την τάξη ή τον βαθμό αξιώματος. Η μεσαία και η ανώτερη τάξη ακολουθούσε τον τελευταίο συρμό στην Αυτοκρατορική Αυλή. Όπως στη Δύση κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, τα ρούχα ήταν πολύ ακριβά για τους φτωχούς, που πιθανότατα φορούσαν τα ίδια πολυφορεμένα ρούχα σχεδόν όλη την ώρα. Αυτό σήμαινε συγκεκριμένα ότι κάθε φόρεμα, που είχαν οι περισσότερες γυναίκες, έπρεπε να ταιριάζει και σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους.
Επάνω στο σώμα
αριστερά|μικρογραφία|Ψηφιδωτό από την [[Βασιλική του Αγίου Βιταλίου|εκκλησία του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα. Οι Αυτοκράτορες ντύνονταν τόσο απλά όπως εδώ ο Ιουστινιανός Α´, αν και το φόρεμά του είναι πολύ πιο πλούσιο σε κάθε λεπτομέρεια, από ό,τι των ακολούθων του. Οι αξιωματούχοι έχουν το ταβλίον διαγώνια επάνω στον χιτώνα. Ο επίσκοπος φορεί ενδύματα, που είναι πολύ κοντά στα σύγχρονα εκκλησιαστικά άμφια. Παρατηρείστε τα περιπόδια (σαν κάλτσες υποδήματα).]]
Η χλαμύδα, ένας ημικυκλικός μανδύας που στερεωνόταν στον δεξιό ώμο, συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου. Το μήκος έφτανε μερικές φορές μόνο ως τους μηρούς ή μέχρι τους αστραγάλους, πολύ μακρύτερη από την εκδοχή που φοριόταν συνήθως στην Αρχαία Ελλάδα. Η μακρύτερη εκδοχή ονομάζεται επίσης paludamentum. Όπως και οι αυλικοί του, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ φοράει μία τέτοια, με τεράστια καρφίτσα, στα ψηφιδωτά της Ραβέννας: σε κάθε πλευρά, οι άνδρες της Συγκλητικής τάξης είχαν ένα ταβλίον, ένα χρωματιστό ρόμβο στο στήθος ή στη μέση (στο μπροστινό μέρος), το οποίο χρησιμοποιόταν επίσης για να δείξει τον βαθμό αξιώματος από το χρώμα ή τον τύπο κεντήματος και κοσμημάτων που υπήρχαν (συγκρίνετε αυτό του Ιουστινιανού με αυτά των ακολούθων του). Ο Θεοδόσιος Α΄ και οι συναυτοκράτορες γιοί του εμφανίζονται με τα ταβλία τους στο ύψος του γόνατος στο missorium (αφιερωματικό δίσκο) του Θεοδόσιου Α΄ του 387. Τις επόμενες δεκαετίες φαίνεται ότι το ταβλίον μετακινήθηκε υψηλότερα στην χαμύδα, για παράδειγμα σε ελεφαντοστέινα του 413-414. Ένα παραγαύδιον ή ένα περίγραμμα, από παχύ ύφασμα, συνήθως χρυσοκεντημένο, ήταν επίσης δηλωτικό βαθμού. Μερικές φορές φοριόταν ένας επιμήκης μανδύας, ειδικά από τον στρατό και τους απλούς ανθρώπους· δεν ήταν για Αυλικές περιστάσεις. Οι μανδύες πιανόταν στον δεξιό ώμο (για τους δεξιόχειρες) για ευκολία κίνησης και πρόσβασης στο σπαθί.
Περισκελίδες και μακριές κάλτσες φορούσαν συχνά, αλλά δεν είναι εμφανείς στις απεικονίσεις των πλούσιων· συνδέονταν με τους βαρβάρους, της υπόλοιπης Ευρώπης είτε της Περσίας. Ακόμα και τα βασικά ρούχα φαίνεται ότι ήταν εκπληκτικά ακριβά για τους φτωχούς. Μερικοί χειρωνάκτες, πιθανώς σκλάβοι, φαίνεται να συνεχίζουν να φορούν, τουλάχιστον το καλοκαίρι, τον βασικό ρωμαϊκό χιτώνα, που ήταν ουσιαστικά δύο ορθογώνια ραμμένα μαζί στους ώμους και κάτω από τα χέρια. Άλλοι, όταν ασχολούνται με κάποια δραστηριότητα, εμφανίζονται με τις πλευρές του χιτώνα τους ζωσμένες στη μέση, για ευκολία των κινήσεών τους.
Τα ενδύματα στις εικόνες
μικρογραφία|Ο Μωυσής φέρει εικονογραφικό ένδυμα, οι άλλοι καθημερινά ρούχα της εποχής·· 10ος αι.
Οι πιο συνηθισμένες εικόνες που σώζονται από τη βυζαντινή περίοδο δεν είναι σχετικές, ως αναφορές για το πραγματικό φόρεμα που φοριέται την περίοδο. Ο Χριστός (συχνά ακόμη και ως μωρό), οι Απόστολοι, ο Άγ. Ιωσήφ, ο Άγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και μερικοί άλλοι φαίνονται σχεδόν πάντα να φορούν ένα με μεγάλο ιμάτιο, έναν μεγάλο ορθογώνιο μανδύα τυλιγμένο γύρω από το σώμα (σχεδόν μία τήβεννο), επάνω από έναν χιτώνα, ή με φαρδιά μανίκια τουνίκα, που φτάνουν στους αστραγάλους. Τα σανδάλια φοριούνται στα πόδια. Αυτό το σύνολο δεν εμφανίζεται συνήθως σε κοσμικά πλαίσια, αν και πιθανώς αυτό είναι σκόπιμο, για να αποφευχθεί η σύγχυση των κοσμικών με θεϊκά θέματα. Οι Θεοτόκος Παναγία φοράει μαφόριο, έναν μανδύα με κάλυμμα κεφαλής και μερικές φορές μία οπή στο λαιμό. Αυτό πιθανότατα πλησιάζει το πραγματικό τυπικό φόρεμα για χήρες και για παντρεμένες γυναίκες, όταν βρίσκονται στο κοινό. Η εσωτερικό ένδυμα της Παναγίας μπορεί να είναι ορατό, ειδικά στα μανίκια. Υπάρχουν επίσης συμβάσεις για προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και άλλες Βιβλικές μορφές. Εκτός από τον Χριστό και την Παναγία, τα περισσότερα ενδύματα εικόνων είναι λευκά ή υποτονικά, ιδιαίτερα σε τοίχους (τοιχογραφίες ή ψηφιδωτά) και σε χειρόγραφα, αλλά είναι πιο έντονα χρωματισμένα σε εικόνες. Πολλές άλλες μορφές στις Βιβλικές σκηνές, ειδικά αν δεν κατονομάζονται, συνήθως απεικονίζονται φορώντας βυζαντινά ενδύματα της εποχής.
Το γυναικείο φόρεμα
Η σεμνότητα ήταν σημαντική για όλους, εκτός από τους πολύ πλούσιους, και οι περισσότερες γυναίκες εμφανίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου καλυμμένες με μάλλον χωρίς σχήμα ενδύματα, τα οποία έπρεπε να είναι σε θέση να φροντίσουν μία περίοδο εγκυμοσύνης. Το βασικό ένδυμα στις αρχές της Αυτοκρατορίας φτάνει ως τους αστραγάλους, με ψηλό στρογγυλό γιακά και μανίκια σφιχτά στον καρπό. Οι παρυφές και οι μανσέτες μπορεί να είναι διακοσμημένα με κέντημα, με μία τέτοια ταινία γύρω από το άνω μέρος του μανικιού. Τον 10ο και τον 11ο αιώνα ένα φόρεμα με φουσκωτά μανίκια, τελικά πολύ γεμάτο στον καρπό, γίνεται όλο και πιο δημοφιλές, πριν εξαφανιστεί. Οι εργαζόμενες γυναίκες εμφανίζονται με τα μανίκια δεμένα. Στα φορέματα των κυριών της Αυλής αυτό μπορεί να συνοδεύεται από μία λαιμόκοψη σχήματος V. Οι ζώνες φοριούνταν ως συνήθως, πιθανώς με άγκιστρα για να στηρίξουν τη φούστα. Μπορεί να ήταν υφασμάτινες πιο συχνά από ό,τι δερμάτινες και εμφανίζονται μερικές ζώνες με φούντες. Τα ανοίγματα του λαιμού ήταν πιθανώς συχνά κουμπωμένα, κάτι που είναι δύσκολο να το δούμε στην τέχνη και δεν περιγράφονται σε κείμενα, αλλά πρέπει να ήταν απαραίτητα τουλάχιστον για θηλασμό. Ευθεία προς τα κάτω, οριζόντια ή διαγώνια είναι οι πιθανές επιλογές. Το απλό λινό εσώρουχο, μέχρι τον 10ο αιώνα, δεν είχε σχεδιαστεί για να είναι ορατό. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο, ένας όρθιος γιακά αρχίζει να προεξέχει από το κύριο φόρεμα.
Τα μαλλιά καλύπτονται από μία ποικιλία από κεφαλόδεσμους (μανδήλια) και πέπλα, που πιθανώς συχνά αφαιρούνται μέσα στο σπίτι. Μερικές φορές ένας πίλος φοριόταν κάτω από το πέπλο και μερικές φορές το μανδήλιο είναι δεμένο σαν τουρμπάνι. Αυτό μπορεί να έχει γίνει κατά την εργασία: για παράδειγμα, οι μαίες σε σκηνές της Γέννησης του Ιησού στην τέχνη συνήθως υιοθετούν αυτόν τον τρόπο. Τα παλαιότερα ήταν τυλιγμένα με τον τρόπο του "σε σχήμα οκτώ", αλλά μέχρι τον 11ο αιώνα υιοθετήθηκε η κυκλική περιτύλιξη, πιθανώς ραμμένη σε σταθερή θέση. Τον 11ο και 12ο αιώνα οι κεφαλές ή τα πέπλα άρχισαν να είναι μακρύτερα.
Με τα υποδήματα, οι μελετητές είναι πιο σίγουροι, καθώς υπάρχουν σημαντικοί αριθμοί παραδειγμάτων, που ανέκτησε η αρχαιολογία από τα ξηρότερα μέρη της αυτοκρατορίας. Έχει βρεθεί μία μεγάλη ποικιλία υποδημάτων, με σανδάλια, εμβάδες (παντόφλες) και δερμάτινες μπότες, όλα συνηθισμένα σε εικονογραφήσεις χειρόγραφων και ανασκαφικά ευρήματα, όπου πολλά είναι διακοσμημένα με διάφορους τρόπους. Το κόκκινο χρώμα, που προοριζόταν για χρήση σε Αυτοκρατορικά παπούτσια, είναι στην πραγματικότητα το πιο κοινό χρώμα για τα γυναικεία παπούτσια. Τα σακούλια για τα χρήματα είναι σπάνια ορατά και φαίνεται να έχουν κατασκευαστεί από ύφασμα που ταιριάζει με το φόρεμα, ή ίσως διπλώνεται μέσα στη ζώνη.
Οι χορεύτριες παρουσιάζονται με ειδικό φόρεμα, που περιλαμβάνει κοντομάνικα ή αμάνικα φορέματα, τα οποία μπορεί (ή όχι) να έχουν λεπτότερο μανίκι από ένα εσώτερο ρούχο. Έχουν σφιχτές φαρδιές ζώνες και οι φούστες τους έχουν ένα απαστράπτον και διαφορετικού χρώματος στοιχείο, πιθανώς σχεδιασμένο να ανεβαίνει, καθώς περιστρέφεται σε χορούς. Μία παρατήρηση της Άννας Κομνηνής για τη μητέρα της υποδηλώνει ότι η μη εμφάνιση του πήχη επάνω από τον καρπό ήταν ένα ιδιαίτερο δείγμα της βυζαντινής σεμνότητας.
Αν και υπάρχει ο ισχυρισμός ότι το πέπλο προσώπου εφευρέθηκε από τους Βυζαντινούς, η βυζαντινή τέχνη δεν απεικονίζει γυναίκες με καλυμμένα πρόσωπα, ωστόσο συνήθως απεικονίζει γυναίκες με πέπλο στα μαλλιά. Υποθέτουμε ότι οι βυζαντινές γυναίκες έξω από τους Αυλικούς κύκλους τυλίγονταν καλά στο δημόσιο χώρο και ήταν σχετικά περιορισμένες στις κινήσεις τους έξω από το σπίτι· σπάνια απεικονίζονται στην τέχνη να είναι έξω. Οι λογοτεχνικές πηγές δεν είναι επαρκώς σαφείς για να διακρίνουν μεταξύ του πέπλου κεφαλιού και του πέπλου προσώπου. Ο Στράβων, που γράφει τον 1ο αι., αναφέρεται σε μερικές περσίδες γυναίκες, που καλύπτουν τα πρόσωπά τους (Γεωγραφία, 11. 9-10). Επιπλέον, ο χριστιανός συγγραφέας Τερτυλλιανός στις αρχές του 3ου αι., στην πραγματεία του Ο πέπλος των παρθένων Ch. 17, περιγράφει τις ειδωλολάτρισσες Άραβες γυναίκες να καλύπτουν ολόκληρο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια, με τον τρόπο ενός νικάμπ. Αυτό δείχνει ότι μερικές γυναίκες της Μέσης Ανατολής έκρυβαν τα πρόσωπά τους πολύ πριν το Ισλάμ.
Τα χρώματα των υφασμάτων
αριστερά|μικρογραφία|Δύο κεντημένα στρογγυλά σχέδια από αιγυπτιακή τουνίκα του 7ου αιώνα.
Όπως στα ρωμαϊκά χρόνια, το πορφυρό προοριζόταν για τη βασιλική οικογένεια. Άλλα χρώματα, ανάλογα με τον χώρο, μας δίνουν πληροφορίες ως προς την τάξη και τον βαθμό του κληρικού ή του αξιωματούχου. Τα άτομα χαμηλότερης τάξης φορούσαν απλά χιτώνα, αλλά μπορούσαν να προτιμήσουν φωτεινά χρώματα, που βρίσκονται σε όλες τις βυζαντινές μόδες.
Οι αγώνες στο Ιππόδρομο χρησιμοποιούσαν τέσσερις ομάδες: τους Κόκκινους, τους Λευκούς, τους Βένετους (μπλε) και τους Πράσινους. Και οι υποστηρικτές αυτών έγιναν πολιτικές φατρίες, παίρνοντας πλευρές στα μεγάλα θεολογικά ζητήματα, που ήταν επίσης πολιτικά ζητήματα, όπως τον Αριανισμό, τον Νεστοριανισμό και τον Μονοφυσισμό, και επομένως στους διεκδικητές του Αυτοκρατορικού αξιώματος, που επίσης έπερναν μέρος. Τεράστιες ταραχές ελάμβαναν χώρα, τον 4ο έως τον 6ο αιώνα και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, με θανάτους να φτάνουν τους χιλιάδες, μεταξύ αυτών των φατριών, που φυσικά ντυνόταν με τα κατάλληλα χρώματα. Στη μεσαιωνική Γαλλία υπήρχαν παρόμοια χρώματα, που φορούσαν πολιτικές φατρίες, οι οποίες ονομάζονταν chaperons (ακόλουθοι).
Ένα παράδειγμα
μικρογραφία|350x350εσ|Η Παναγία και ο Άγ. Ιωσήφ εγγράφονται στην απογραφή ενώπιον του Κυβερνήτη Κουρηνίου. Ψηφιδωτό στη [[Μονή της Χώρας|Εκκλησία της Χώρας (1315-20).]]
Ένα μωσαϊκό του 14ου αι. (δεξιά) από τη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη δίνει μία εξαιρετική άποψη μίας σειράς φορεμάτων από τα τέλη της περιόδου. Από τα αριστερά, υπάρχει ένας στρατιώτης σε επιφυλακή· ο κυβερνήτης με έναν από τους μεγάλους πίλους, που φορούν σημαντικοί αξιωματούχοι· ένας μεσαίου βαθμού δημόσιος υπάλληλος (που κρατά τον κύλινδρο μητρώου), φέρει έναν δαλματικό με ευρείες παρυφές, πιθανώς κεντημένες, επάνω από μία μακριά τουνίκα, που έχει επίσης παρυφές. Έπειτα έρχεται ένας ανώτερος στρατιώτης, που κρατά ένα σπαθί σε μία λυτή ζώνη ανάρτησής του. Η Παναγία και ο Άγ. Ιωσήφ είναι με το σύνηθες εικονογραφικό φόρεμά τους· και πίσω από τον Άγιο Ιωσήφ μία γραμμή αξιοσέβαστων πολιτών, που περιμένουν τη σειρά τους για να εγγραφούν. Τα μήκη των παρυφών μειώνονται, καθώς αυξάνεται η θέση του ατόμου. Όλα τα εκτεθειμένα πόδια έχουν μακριές κάλτσες και οι στρατιώτες και οι πολίτες έχουν περιπόδια, πιθανώς με σανδάλια. Οι πολίτες φορούν δαλματικούς χιτώνες με φαρδιά πλαίσια γύρω από τον λαιμό και τις παρυφές, αλλά όχι τόσο πλούσια όσο του αξιωματούχου μεσαίου βαθμού. Οι άλλοι άνδρες θα φορούσαν ίσως καπέλα, αν δεν ήταν η παρουσία του κυβερνήτη. Η μορφή του δωρητή στην ίδια εκκλησία, του μεγάλου Λογοθέτη Θεοδώρου Μετοχίτη, ο οποίος διαχειριζόταν το νομικό σύστημα και τα οικονομικά της Αυτοκρατορίας, φοράει ακόμη μεγαλύτερο πίλο, το οποίο φέρει ενώ γονατίζει ενώπιον του Χριστού (βλ. πιο κάτω στην Πινακοθήκη).
Οι πίλοι
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Μετάλλιο του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου από τον [[Πιζανέλλο, που τον είδε στη Φεράρα το 1438.]]
Τα υποδήματα
δεξιά|μικρογραφία|Βυζαντινά ανδρικά υποδήματα από μερικώς επιχρυσωμένο δέρμα. 6ος αι., Μουσείο Τέχνης Walters.
Δεν μπορούμε να δούμε καθαρά πολλά υποδήματα στη Βυζαντινή Τέχνη, λόγω των μακρών ενδυμάτων των πλουσίων. Τα πορφυρά υποδήματα δήλωναν τον Αυτοκράτορα, τα κυανά τον σεβαστοκράτορα και τα πράσινα τον πρωτοβεστιάριο.
Τα ψηφιδωτά της Ραβέννας δείχνουν τους άνδρες να φορούν σανδάλια με λευκές κάλτσες και τους στρατιώτες να φορούν σανδάλια δεμένα γύρω από την κνήμη ή λωρίδες από ύφασμα τυλιγμένες γύρω από το πόδι ως την κνήμη. Αυτές πιθανότατα πήγαιναν μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών (παρόμοια περιτυλίγματα ποδιών εξακολουθούν να φοριούνται από Ρώσους διαφόρων τάξεων).
Έξω από το σπίτι οι εργάτες είτε θα είχαν σανδάλια, είτε θα ήταν ανυπόδητοι. Τα σανδάλια (caligae) ακολουθούν το ρωμαϊκό πρότυπο των ιμάντων επάνω από μία παχιά σόλα. Μερικά παραδείγματα του ρωμαϊκού cuculus ή της στρατιωτικής μπότας εμφανίζονται επίσης σε βοσκούς.
Η στρατιωτική περιβολή
Αυτό παρέμεινε κοντά στο ελληνορωμαϊκό μοτίβο, ειδικά για αξιωματικούς (βλ. στην ενότητα "Πινακοθήκη" για παράδειγμα). Ένας θώρακας, κάτω από τον οποίο το κάτω μέρος μίας κοντής τουνίκας φαίνεται σαν φούστα, συχνά επικαλυμμένο με μία σειρά από δερμάτινους ιμάντες, τις πτέρυγες, που κρεμόταν από το κάτω μέρος του θώρακα. Παρόμοιες λωρίδες κάλυπταν τους άνω βραχίονες, κάτω από τα στρογγυλά τμήματα στους ώμους του θώρακα. Οι μπότες ερχόταν ως την κνήμη ή τα σανδάλια δενόταν ψηλά στα πόδια. Μία μάλλον λεπτοϋφασμένη ζώνη υφάσματος είναι δεμένη ψηλά κάτω από τα πλευρά ως σήμα βαθμού μάλλον, παρά ως πρακτικό εξάρτημα.
Το ένδυμα και ο εξοπλισμός άλλαξαν σημαντικά καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου, για να έχουν τον πιο αποδοτικό και αποτελεσματικό εξοπλισμό, που θα επέτρεπαν τα κάθε φορά οικονομικά. Τα ρούχα άλλων τάξεων ήταν σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα με εκείνα των κοινών εργατών. Τα εγχειρίδια προτείνουν τουνίκες και επανωφόρια όχι μακρύτερα από το γόνατο. Καθώς ο στρατός βαδίζει πρώτα με τα πόδια του, οι συγγραφείς εγχειριδίων ανησυχούσαν περισσότερο στο να έχουν καλά υποδήματα τα στρατεύματα, από οτιδήποτε άλλο. Αυτό κυμαινόταν από ρηχά υποδήματα μέχρι μπότες μηρού, όλα εξοπλισμένα με "μερικά καρφιά". Ένα ύφασμα κεφαλής ("φακιόλιο" ή "μαφόριον") που κυμαινόταν από ένα απλό ύφασμα που κατέβαινε από το κράνος (όπως εξακολουθεί να φοριέται από τους Ορθόδοξους κληρικούς) έως κάτι μοιάζει σαν τουρμπάνι, ήταν τυπικό στρατιωτικό κάλυμμα κεφαλής στη Μέση και Ύστερη Αυτοκρατορία, τόσο για τα κοινά στρατεύματα, όσο και για την τελετουργική ένδυση από ορισμένες τάξεις· φοριόταν επίσης από γυναίκες.
Η Αυτοκρατορική ένδυση
αριστερά|μικρογραφία|336x336εσ|Ο [[Νικηφόρος Γ΄ (ή ο Μιχαήλ Ζ΄) ΕΝ Χ-Ω ΤΩ Θ-Ω ΠΙCTOC ΒΑCIΛEYC ΡΩΜΑΙΩΝ και η Αυτοκράτειρα Μαρία Αλανή φέρουν τον λώρον. 1074-81.]]
Τα διακριτικά στοιχεία των Αυτοκρατόρων (συχνά υπήρχαν δύο τέτοιοι) και των Αυτοκρατειρών ήταν το στέμμα και ο πολύτιμος αυτοκρατορικός λώρος ή pallium, που προερχόταν από το trabea triumphalis, μία για τελετές έγχρωμη εκδοχή της ρωμαϊκής τηβέννου, που φορούσαν οι ύπατοι (κατά τη διάρκεια της υπατείας του Ιουστινιανού Α΄ έγινε μέρος της Αυτοκρατορικής ένδυσης) και φορούσε ο Αυτοκράτορας και η Αυτοκράτειρα ως ένα σχεδόν εκκλησιαστικό ένδυμα. Φορέθηκε επίσης από τους δώδεκα πιο σημαντικούς αξιωματούχους και τον Αυτοκρατορικό σωματοφύλακα και ως εκ τούτου από τους Αρχάγγελους σε εικόνες, οι οποίοι θεωρούνταν θεϊκοί σωματοφύλακες. Στην πραγματικότητα φοριόταν μόνο μερικές φορές το χρόνο, όπως την Κυριακή του Πάσχα, αλλά χρησιμοποιήθηκε πολύ συχνά για απεικονίσεις στην τέχνη.
μικρογραφία|Γάντι από τα αυτοκρατορικά διάσημα των "Αγίων Ρωμαίων αυτοκρατόρων" στη Βιέννη, συμπεριλαμβανομένων πλακών από σμάλτο. Φτιάχτηκε στο Παλέρμο, π. 1220.
Το "επάνω από τους βραχίονες", που φορέθηκε σε όλη την ιστορία του Βυζαντίου, ήταν το Αυτοκρατορικό διακοσμητικό κολάρο, που συχνά αποτελούσε μέρος του λώρου. Αντιγράφηκε από τις γυναίκες τουλάχιστον της ανώτερης τάξης. Ήταν από ύφασμα από χρυσό ή παρόμοιο υλικό, στη συνέχεια ήταν γεμάτο με πολύτιμους λίθους και κεντημένο με χρυσοκλωστή (χρυσόπαστο). Η διακόσμηση γενικά είχε γραμμές, που χώριζε το κολάρο σε τμήματα. Οι άκρες (παρυφές) διακοσμούντο με μαργαριτάρια διαφόρων μεγεθών, έως και σε τρεις σειρές. Υπήρχαν μαργαριτάρια που κρέμονταν σαν σταγόνες, τοποθετημένα σε διαστήματα, για να προσθέσουν πλούτο. Το κολάρο φοριόταν επάνω από τον λαιμό, για να καλύψει ένα μέρος του άνω στήθους.
Τα αυτοκρατορικά διάσημα των "Αγίων Ρωμαίων αυτοκράτορων", που φυλάσσονται στο Σάτσκαμερ της Βιέννης, παρέχουν ένα πλήρες σύνολο εξωτερικών ενδυμάτων, που κατασκευάστηκαν τον 12ο αιώνα σε ουσιαστικά βυζαντινό στιλ στα βυζαντινά εργαστήρια που είχαν ιδρυθεί στο Παλέρμο. Αυτά είναι από τα καλύτερα βυζαντινά ρούχα που σώζονται και δίνουν μία καλή ιδέα για την πλούσια ενδυμασία τελετών. Υπάρχει ένας μανδύας (φοριέται από τους Αυτοκράτορες, με ένα κενό στο μπροστινό μέρος), ένας δαλματικός χιώνας, κάλτσες, εμβάδες και χειρόκτια (γάντια). Οι λώροι είναι Ιταλικοί και μεταγενέστεροι. Κάθε στοιχείο του σχεδιασμού στον μανδύα (βλ. παρακάτω στα "Υφάσματα") έχει περίγραμμα με μαργαριτάρια και κεντημένο με χρυσοκλωστή.
Ειδικά στην πρώιμη και μεταγενέστερη περίοδο (περίπου πριν από το 600 και μετά από το 1000) οι Αυτοκράτορες μπορεί να εμφανίζονται με στρατιωτική περιβολή, με χρυσό θώρακα, πορφυρές μπότες και στέμμα. Τα στέμματα είχαν κρεμαστά (pedilia, πενδούλια, περιπενδούλια) και έκλεισαν στην κορυφή τον 12ο αι.
H ενδυμασία της Αυλής
Η αυλική ζωή "περνούσε ως ένα είδος μπαλέτου", με ακριβείς τελετές που προβλέπονταν για κάθε περίσταση, για να δειχθεί ότι "η Αυτοκρατορική δύναμη μπορεί να ασκηθεί με αρμονία και τάξη" και πως "η Αυτοκρατορία μπορεί να αντανακλά την κίνηση του Σύμπαντος, όπως έγινε από τον Δημιουργό", σύμφωνα με τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο, ο οποίος έγραψε το Περί βασιλείου τάξεως, ένα βιβλίο τελετών, που περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια την ετήσια εθιμοτυπία της Αυλής. Ορίζεται ειδική ένδυση για πολλές τάξεις ανθρώπων σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Στο δείπνο της ημέρας της ονομαστικής εορτής για τον Αυτοκράτορα ή την Αυτοκράτειρα διάφοροι υψηλοί αξιωματούχοι πραγματοποιούσαν δύο ομάδες ("χορούς"), μία ομάδα που φορούσε "μπλε και λευκό ένδυμα, με κοντά μανίκια,και χρυσές ταινίες και δαχτυλίδια στους αστραγάλους τους. Στα χέρια τους κρατούν αυτό που ονομάζεται φεγγεία. Η δεύτερη ομάδα κάνει το ίδιο, αλλά φορά "ένα ένδυμα από πράσινο και κόκκινο, χωρισμένο, με χρυσές ταινίες". Αυτά τα χρώματα ήταν τα σημάδια των παλαιών μερίδων των αρματοδρομιών, με τις τέσσερεις τώρα να έχουν συγχωνευτεί στους Βένετους και στους Πράσινους και να έχουν ενσωματωθεί στην επίσημη ιεραρχία.
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο Ρώσος Ορθόδοξος [[Ιωάννης της Σανγκάης|Αρχιεπίσκοπος άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς το 1934, με εκκλησιαστική ενδυμασία με πολλά βυζαντινά χαρακτηριστικά.]]
Ωστόσο, αυτός ο τελετουργικός τρόπος ζωής υποβλήθηκε σε πίεση, καθώς η κρίση βάθαινε και δεν αναβίωσε ποτέ μετά το διάστημα κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204. Στα τέλη της περιόδου ένας Γάλλος επισκέπτης εντυπωσιάστηκε, όταν είδε την Αυτοκράτειρα στον δρόμο με λιγότερους συνοδούς και λιγότερη τελετή από ό,τι θα είχε μία βασίλισσα της Γαλλίας.
Η εκκλησιαστική ενδυμασία
Αυτή είναι σίγουρα η περιοχή, στην οποία τα ρωμαϊκά και βυζαντινά ρούχα είναι πιο κοντά στην εποχή μας, καθώς πολλές σημερινές μορφές συνήθειας και ενδυμασίας που χρησιμοποιούνται (ειδικά στην Ανατολική, αλλά και στις Δυτικές Εκκλησίες), είναι συνέχεια εκείνης της εποχής. Κατά τη διάρκεια της περιόδου το ένδυμα των κληρικών μετατράπηκε από το απλό κανονικό φόρεμα σε ένα εξειδικευμένο σύνολο ενδυμάτων για διαφορετικούς σκοπούς. Ο επίσκοπος στο ψηφιδωτό της Ραβέννας φοράει ένα φαιλόνιο πολύ κοντά σε αυτό που φορούν οι σημερινοί Ορθόδοξοι ιερείς. Το φαιλόνιο του ψηφιδωτού είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό της εποχής μας και φαίνεται ότι με τον καιρό μίκρυνε στο σημερινό του μέγεθος. Επάνω από τον ώμο του φοράει ένα ωμοφόριο επισκόπου, που μοιάζει με το pallium της Λατινικής Εκκλησίας και ένα σύμβολο της θέσης του. Είναι εξέλιξη του αρχαιοελληνικού ιματίου, που στους ιερείς έχει τη μορφή του επιτραχηλίου και στους διακόνους αυτή του οραρίου. Οι σύγχρονοι ορθόδοξα πίλοι των κληρικών έχουν επιζήσει από τους πολύ μεγαλύτερους και με λαμπερά χρώματα πίλους των βυζαντινών δημόσιων υπαλλήλων.
Η κόμη
Τα μαλλιά των ανδρών ήταν γενικά κοντά και τακτοποιημένα μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας και συχνά ζωγραφίζονται κομψά σγουρά, πιθανώς τεχνητά (βλ. εικόνα στην αρχή). Το 9ου αι. Ψαλτήριο του Chludov έχει εικονοφιλικές μικρογραφίες, που ενοχλούν τον τελευταίο εικονομάχο Πατριάρχη, τον Ιωάννη Ζ΄ τον Γραμματικό, που τον παριστά με ανάκατα μαλλιά, που προεξέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Τα μαλλιά του μοναχού ήταν μακριά και οι περισσότεροι κληρικοί είχαν γένια, όπως και πολλοί άνδρες, ειδικά αργότερα. Οι γυναίκες ανώτερης τάξης συγκρατούσαν επάνω τα μαλλιά τους, πάλι πολύ συχνά σγουρά και περίτεχνα διαμορφωμένες κομμώσεις. Αν θέλουμε να κρίνουμε από τη θρησκευτική τέχνη και τις λίγες απεικονίσεις άλλων γυναικών έξω από την Αυλή, οι γυναίκες πιθανότατα κρατούσαν τα μαλλιά τους καλυμμένα στο κοινό, ειδικά όταν είχαν παντρευτεί.
Τα υφάσματα
αριστερά|μικρογραφία|418x418εσ|Μικρογραφία χειρόγραφου του Αυτοκράτορα [[Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης|Νικηφόρου Γ΄ Βοτανιάτη (β.1078-81) που πλαισιώνεται από τον Άγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. ΝΙΚΗΦΟΡΟC ΕΝ Χ-Ω ΤΩ Θ-Ω ΠΙCΤΟC ΒΑCΙΛΕΥC Κ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΑΙΩΝ Ο ΒΟΤΑΝΙΑΤΗC.]]
Όπως στην Κίνα, υπήρχαν μεγάλα Ρωμαϊκά Αυτοκρατορικά εργαστήρια, προφανώς πάντα με έδρα την Κωνσταντινούπολη, για υφάσματα και για άλλες τέχνες, όπως τα ψηφιδωτά. Αν και υπήρχαν και άλλα σημαντικά κέντρα, τα Αυτοκρατορικά εργαστήρια οδηγούσαν τη μόδα και τις τεχνικές εξελίξεις και τα προϊόντα τους χρησιμοποιούνταν συχνά ως διπλωματικά δώρα σε άλλους ηγεμόνες, καθώς επίσης και διανέμονταν σε προσφιλείς Ρωμαίους. Ήταν περιζήτητα. Στα τέλη του 10ου αι., ο Αυτοκράτορας έστειλε χρυσό και υφάσματα σε έναν Ρώσο κυβερνήτη, με την ελπίδα ότι αυτό θα τον εμπόδιζε να επιτεθεί στην Αυτοκρατορία.
"Όταν λοιπόν ντύνονται και εμφανίζονται δημόσια, μοιάζουν με απεικονισμένους τοίχους στα μάτια εκείνων που τους συναντούν. Και ίσως ακόμη και τα παιδιά που τους περιβάλλουν, χαμογελούν το ένα στο άλλο και δείχνουν με το δάχτυλο την εικόνα στο ένδυμα, και περπατούν μετά από αυτούς, ακολουθώντας τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε αυτά τα ρούχα υπάρχουν λιοντάρια και λεοπαρδάλεις, αρκούδες και ταύροι και σκύλοι· δάση και βράχοι και κυνηγοί, όλα προσπάθειες να μιμηθούν τη φύση με τη ζωγραφική... Όσο οι πλούσιοι αυτοί άνδρες και γυναίκες είναι πιο ευσεβείς, τόσο έχουν συγκεντρώσει την ιστορία του Ευαγγελίου και την έχουν παραδώσει στους υφαντές... Μπορεί να δείτε τον γάμο της Γαλιλαίας και τις υδρίες, τον παραλυτικό να μεταφέρει το κρεβάτι του στους ώμους του, τον τυφλό να θεραπεύεται με τον πηλό, τη γυναίκα την αιμορροούσα να κρατεί το άκρο του ρούχου Του· την αμαρτωλή γυναίκα να πέφτει στα πόδια του Ιησού, τον Λάζαρο να επιστρέφει στη ζωή από τον τάφο..."
Τόσο τα χριστιανικά όσο και τα ειδωλολατρικά θέματα ήταν ως επί το πλείστον κεντημένα πλαίσια, ραμμένα σε απλό ύφασμα. Έχουν διατηρηθεί στις εξαιρετικές συνθήκες των τάφων στην Αίγυπτο, αν και οι περισσότερες εικόνες είναι με μορφές σε στυλ πορτρέτου και όχι οι αφηγηματικές σκηνές, που περιγράφει ο Αστέριος στην επισκοπή του στην Αμάσεια στη βόρεια Μικρά Ασία. Το πορτρέτο του καίσαρα Κωνστάντιου Γάλλου στη Χρονογραφία του 354 δείχνει διάφορα πλαίσια με μορφές στα ενδύματά του, κυρίως στρογγυλά ή οβάλ (βλ. πιο κάτω στην "Πινακοθήκη").
μικρογραφία|Το μεταξωτό ύφασμα, που περιέβαλε τη σορό του βασιλιά των Φράγκων [[Καρλομάγνος|Καρλομάγνου, είχε φτιαχτεί στην Κωνσταντινούπολη περί το 814.]]
Τα πρώιμα διακοσμημένα υφάσματα είναι κυρίως κεντημένα από μαλλί σε λινή βάση και το λινό είναι γενικά πιο συνηθισμένο από το βαμβάκι καθ' όλη την περίοδο. Τα νήματα από ακατέργαστο μετάξι εισήχθησαν αρχικά από την Κίνα και ο χρόνος και ο τόπος της πρώτης ύφανσής του στον κόσμο της Εγγύς Ανατολής είναι θέμα διαμάχης: έχει προταθεί η Αίγυπτος, η Περσία, η Συρία και η Κωνσταντινούπολη, την εποχή του 4ου - 5ου αι. Σίγουρα η βυζαντινή διακόσμηση υφασμάτων παρουσιάζει μεγάλη περσική επιρροή και πολύ λίγη άμεση από την Κίνα. Σύμφωνα με τους θρυλικούς πράκτορες του Ιουστινιανού, δωροδόκησαν δύο βουδιστές μοναχούς από το Κοτάν περί το 552, για να ανακαλύψουν το μυστικό της καλλιέργειας μεταξιού, αν και πολλά μεταξωτά νηματα συνέχισαν να εισάγονται από την Κίνα.
Η αντίσταση στη βαφή ήταν συνηθισμένη από την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο για όσους δεν βρίσκονταν στην Αυλή και η εκτύπωση με τμήμα ξύλου χρονολογείται τουλάχιστον στον 6ο αι., και πιθανώς νωρίτερα - και πάλι αυτό θα λειτουργούσε ως μία φθηνότερη, εναλλακτική λύση για τα υφαντά και κεντημένα σχέδια των πλουσίων. Εκτός από τα αιγυπτιακά ταφικά υφάσματα, έχουν επιβιώσει μάλλον λιγότερα φθηνά υφάσματα από τα ακριβά. Θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι η απεικόνιση ενός με σχέδια υφάσματος στη ζωγραφική ή σε ψηφιδωτό είναι μία πολύ δύσκολη εργασία, συχνά αδύνατη για μία μικρογραφία, οπότε η καλλιτεχνικές καταγραφές, που συχνά παριστούν με σχέδια υφάσματα σε μεγάλα μεγέθη σε έργα καλής ποιότητας, πρέπει να είναι λιγότερες από τη γενική χρήση των με σχέδια υφασμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινά ενδύματα
Αετόλοφος Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Αετόλοφος βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 64 μέτρα. Απέχει 9 χλμ. Δ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 29 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 39 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Το 1964, δυτικά του χωριού και ανάμεσα με το γειτονικό Αρσάκειο βρέθηκε μιλιοδείκτης της αρχαίας Εγνατίας οδού που χρονολογείται στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμίνου (235 με 238). Στους προσφυγικούς καταλόγους της Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων αναφέρεται ως Κους Τεπέ Β (δηλ. κορυφή του πουλιού) και έτσι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαπών. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Αετοκορυφή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Λοφάρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Λοφαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 39 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2001 ήταν 50.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Βιφρέδο Β΄ της Σερδάνια
Ο Βιφρέδο Β΄ της Σερδάνια (Ισπανικά ː Vifredo/Wifredo ΙΙ, περί το 970 - 1050) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Σερδάνια (988 - 1035) και κόμης της Βέργα (1003 - 1035) ως Βιφρέδο Α΄.
Βιογραφία
Ο Βιφρέδο Β΄ ήταν δευτερότοκος γιος τού Ολίβα Καβρέτα κόμη της Σερδάνια & Μπεζαλού και της Έρμενγαρδ των Μπελλονιδών, κόρης τού Γάουσβερτ κόμη τού Εμπούριες. Το 988 ο πατέρας του παραιτήθηκε για να γίνει μοναχός στο Μόντε Κασσίνο. Τότε τα αδέλφια μοίρασαν την κτήση του: ο Βερνάρδος Α΄ έλαβε το Μπεζαλού, ο Βιφρέδο Β΄ τη Σερδάνια & Κονφλάν και ο Ολίβα τη Βέργα & Ριπόλ. Η μητέρα τους ενήργησε ως επίτροπος ως το 994. Το 1003 ο Ολίβα ακολούθησε τον πατέρα του στην Εκκλησία και η κομητεία του περιήλθε στον Βιφρέδο Β΄. Το έτος αυτό ο Βιφρέδος Β΄ και ο Βερνάρδος Α΄ ενώθηκαν με τη συμμαχία Χριστιανών πριγκίπων εναντίον της Μουσουλμανικής εισβολής· οι δύο συνασπισμοί συγκρούστηκαν στη μάχη τού Τορά.
Όπως ο πατέρας του και ο αδελφός του Ολίβα, ο Βιφρέδο Β΄ ένοιωθε συμπάθεια προς την Εκκλησία. Συμμετείχε ενεργά στην καθαγίαση πολλών ναών και μονών, όπως τού Σαν Μαρτίν δελ Κανιγό, που ιδρύθηκε το 1007 και καθαγιάστηκε το 1009. Παρά ταύτα πολέμησε να ελευθερώσει τη χώρα του από τη δικαιοδοσία της επισκοπής τού Ουρζέλ και δεν δίστασε να συγκρουστεί με τον επίσκοπό της άγιο Ερμενγόλ. Το 1023 συμφώνησε ειρήνη με τον Βερεγγάριο-Ραϋμόνδο Α΄ κόμη της Βαρκελώνης και τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη τού Μπεζαλού (γιο τού Βερνάρδου Α΄). Στο πρώτο φύλλο τού Βιβλίου των φεούδων της Σερδάνια των αρχών τού 13ου αι. υπάρχει εικονογράφηση με τον Βιφρέδο Β΄ να λαμβάνει όρκο υποτέλειας από δύο κυρίους τού Καστελφολίτ. Η εικόνα είναι από ζωγράφο (διαφορετικό από αυτόν που ζωγράφισε τις υπόλοιπες μινιατούρες) σε Βυζαντινό στυλ, το οποίο έγινε κυρίαρχο στην Καταλωνία περί το 1200.
Το 1035 ακολούθησε τελικά τον πατέρα του και τον αδελφό του και αποσύρθηκε ως μοναχός στη μονή τού Σαν Μαρτίν δελ Κανιγό, που είχε ιδρύσει. Απεβίωσε 15 έτη μετά, το 1050.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκουίσλα δε Παγιάρς και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον Νομό Ευβοίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ευβοίας κερδίζει την απευθείας άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ευβοίας αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ευβοίας είναι η εξής:
Οι ομάδες μέλη της ΕΠΣ Ευβοίας ΑΟ Χαλκίς και Απόλλων Ερέτριας συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.
Α΄ Κατηγορία
Στην κορυφαία κατηγορία συμμετέχουν 16 ομάδες. Οι 2 τελευταίες υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία, με πιθανότητα υποβιβασμού επιπλέον ομάδων εφόσον επιστρέψουν στο τοπικό πρωτάθλημα οι σύλλογοι της Γ΄ Εθνικής.
Πρωταθλήτρια για την περίοδο 2018-19 ανακηρύχθηκε η ομάδα του ΑΟ Νέας Αρτάκης.
Πηγή: ΕΠΣ Ευβοίας
Β΄ Κατηγορία
Η κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 39 συλλόγων χωρισμένων σε τρείς ομίλους, 12 ομάδων οι δυο και 15 ο δεύτερο. Οι τρεις πρωταθλητές κάθε ομίλου εξασφαλίζουν την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΕ. Στη Γ κατηγορία υποβιβάστηκαν οι 5 τελευταίοι του ομίλου των 15 συλλόγων και οι τρεις τελευταίοι των δυο ομίλων των 12
Υποπλασία αντίχειρα
Σε ένα έμβρυο τα άνω άκρα αναπτύσσονται κατά την τέταρτη εβδομάδα της κύησης. Από την πέμπτη έως την όγδοη εβδομάδα, ο αντίχειρας αναπτύσσεται περαιτέρω. Σε αυτήν την περίοδο είναι που κάτι θα πάει στραβά με την ανάπτυξη του αντίχειρα αλλά είναι άγνωστη η ακριβής αιτία της υποπλασίας του αντίχειρα. Μία ανά 100.000 γεννήσεις εμφανίζει υποπλασία του αντίχειρα. Σε περισσότερο από το 50% των περιπτώσεων επηρεάζονται και τα δυο χέρια, διαφορετικά επηρεάζεται κυρίως το δεξί χέρι.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2018–19
Γ΄ Κατηγορία
Η κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 23 συνολικά συλλόγων χωρισμένων σε δυο ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Οι πρώτες κάθε ομίλου κερδίζουν την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία. Οι τελικές βαθμολογίες είχαν ως εξής:
Υποπλασία αντίχειρα
Περίπου το 86% των παιδιών με υποπλασία στον αντίχειρα εμφανίζουν παρόμοιες ανωμαλίες. Η εμβρυολογική ανάπτυξη των χεριών συμβαίνει παράλληλα με την ανάπτυξη των καρδιαγγειακών, νευρολογικών και αιματοποιητικών συστημάτων. Η υποπλασία του αντίχειρα περιγράφεται σε 30 σύνδρομα όπου έχουν παρατηρηθεί αυτές οι ανωμαλίες. Το σύνδρομο είναι ένας συνδυασμός τριών ή περισσότερων ανωμαλιών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2018–19
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ευβοίας.
Υποπλασία αντίχειρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγγενείς διαταραχές Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Ρένος Σταυράκης
Ο Ρένος Σταυράκης είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρένος Σταυράκης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 12 Ιουλίου 1925. Το 1944 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ακολούθως, σπούδασε νομική στο Γκρέις Ιν. Το 1947 ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου στη Λευκωσία. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Κυπριακών Αερογραμμών και πολλών συμβουλίων ιδιωτικών εταιρειών.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρούλλα, το γένος Σπύρου Κολοκασίδη, και έχει δύο κόρες και ένα υιό. Ο Ρένος Σταυράκης είναι θείος του Χαρίλαου Σταυράκη που διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου.
Πολιτική διαδρομή
Στις 25 Νοεμβρίου 1991 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου. Στη θέση αυτή παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 1993 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988
Πιτ Μπούτιτζετζ
Ο Πήτερ Πολ Μοντγκόμερι Μπούτιτζετζ (αγγλικά: Peter "Pete" Paul Montgomery Buttigieg, 19 Ιανουαρίου 1982), είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην στρατιωτικός, που υπηρετεί ως 19ος Υπουργός Μεταφορών των Ηνωμένων Πολιτειών, στη κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν από το 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε και ως 32ος Δήμαρχος του Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα από το 2012 έως το 2020.
Επιπλέον, ο Μπούτιτζετζ, ήταν υποψήφιος για το Προεδρικό χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, στην Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών το 2020.
Είναι ο πρώτος ανοιχτά ΛΟΑΤ+ μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών, ο νεότερος υπουργός που αναλαμβάνει το υπουργείο Μεταφορών των ΗΠΑ, καθώς και το νεότερο μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου του Τζο Μπάιντεν.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Ο Πιτ Μπούτιτζετζ, γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1982, στο Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα, όπου και μεγάλωσε. Είναι το μοναδικό παιδί του Τζόζεφ Μπουτίτζετζ και της Τζένιφερ Αν Μοντγκόμερι.
Κατόπιν, έλαβε υποτροφία για σπουδές Φιλοσοφίας, Πολιτικής Επιστήμης και Οικονομικών, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, απ'όπου έλαβε πτυχίο (BA) επίσης με διάκριση το 2007.
Καριέρα
Κατά τα φοιτητικά του χρόνια, εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Επίσης, έχει εργαστεί και ως ερευνητής και συνεργάτης του τηλεοπτικού δικτύου NBC News του Σικάγου.
Ύστερα από την αποφοίτησή του από το Χάρβαρντ, εργάστηκε ως ειδικός πολιτικής και έρευνας, στην εκστρατεία του υποψηφίου Προέδρου Τζον Κέρι, το 2004. Επιπλέον, έχει εργαστεί και ως σύμβουλος της εταιρείας "McKinsey & Company" στο Σικάγο (2007-2010).
Στρατιωτική υπηρεσία
Το 2009, ο Μπούτιτζετζ, προσχώρησε στο Αποθεματικό Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ίδιο έτος, ορίστηκε στις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών του Πολεμικού Ναυτικού. Το 2014, έλαβε άδεια από τα δημαρχιακά του καθήκοντα για να εργαστεί ως ειδικός στρατιωτικός απεσταλμένος στην αεροπορική βάση "Bagram" του Αφγανιστάν.
Ύστερα από τις υπηρεσίες του, του απονεμήθηκε "Μετάλλιο Κοινής Εξυπηρέτησης". Το 2017, παραιτήθηκε ως αξιωματικός, από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
Πρώιμη πολιτική καριέρα και υποψηφιότητες
Στις πολιτειακές εκλογές του 2010 στην Ιντιάνα, ο Μπούτιτζετζ, έθεσε υποψηφιότητα για την θέση του πολιτειακού Υπουργού Οικονομικών (Πολιτειακού Ταμία) της Ιντιάνα. Στην εκλογή, έλαβε ποσοστό 37,5% έναντι 62,5% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του, και δεν κατάφερε να εκλεγεί στο αξίωμα.
Το 2017, έθεσε υποψηφιότητα για την θέση του Προέδρου της Εθνικής Δημοκρατικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος. Η υποψηφιότητα αυτή, ουσιαστικά τον ανέδειξε και τον έκανε γνωστό σε εθνικό επίπεδο. Παρ'όλα αυτά αποσύρθηκε την ημέρα των εκλογών.
Δήμαρχος του Σάουθ Μπεντ (2012-2020)
Στις εκλογές του 2011, για το αξίωμα του Δημάρχου της πόλης του Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα, ο Πιτ Μπούτιτζετζ, κατάφερε να εκλεγεί Δήμαρχος, με ποσοστό 73,9%, έναντι 19,3% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του. Ανέλαβε καθήκοντα, την 1η Ιανουαρίου 2012, σε ηλικία μόλις 29 ετών. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2015, με ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό (80,4%). Ο ίδιος επέλεξε, να μην θέσει υποψηφιότητα για τρίτη θητεία το 2019. Έτσι παρέμεινε στο αξίωμα έως την 1η Ιανουαρίου 2020.