खार_गाउँका_५_भाइ_भूतै_कुरडी
आज भण्णा भौत बर्ष पैह्लीे तिसै दुर्गम क्षेत्र भण्णा मल्तिरका डाँङामी एकजना गाउँको गोठालाको भैसा चराउँने बखतमी उइको एक भैसो पःड बाटी लोटीबर तिसै दुर्गम क्षेत्र भितर पडे पछा गोठालाले लामी रस्सीको सहायताले पःडबाट लोट्या भैसाको खोजी अद्दै जाँदा खेरी उइले तिन पाँच तलाउ पैह्लीखेप धेक्याथ्यो भण्णेइ भणाइ छ । त्यै पछि मात्तरै तिन् ताल और मान्छले धेकन पाएका हुन् । यो भूत सिद्घिको ठूलोइ तन्त्रविज्ञान ऐल हराइ सक्या अवस्थामी छ । भूतसिद्घिका विषयमी एक प्रसङ्ग इसोे छ :- आज भण्णा २०७३ वर्ष अम्ख आफ्नाइ नाउबाटी ‘विक्रम सम्वत्’ चलाउने राजा विक्रमले पनि तन्त्रबाटी बेताल सिद्घ अरेको इतिहास पाईन्छ । उनले सिद्घ अरेको ‘बेताल’ राजालाइ आवश्यक हुँदा कुनै आलो मुर्दा भितर पसन्थ्यो रे राजाले भणेका सबै काम अद्दथ्यो । त्यै बेतालले मान्छले अद्द नसक्दे अनौठाकाम लगै अद्दे अरन्थ्यो भण्ण्यै कुरडी ‘बेताल पच्चिसी’ भण्ण्यै हिन्दी कितावमी लेखियै पाइन्छ । राजा विक्रमका आज्ञानुसार बेतालले भौत फेर राजालाइ उडाबर उनले चाह्याका ठाउँमी समेत  पुर्यायाथ्यो । उज्यालो भएपछि बेताल मुर्दालाइ छाडिबर आफ्ना बसनेठौर तिर जान्थ्यो रे मुर्दा आँज निर्जीव भइबर रुखमी झुणिन्थ्यो भण्ण्यै कुरडी तिसै कितावमी लेखिया पाइन्छ  । तिसोइ अरिबर शान्तिकुञ्ज हरिद्वारका संस्थापक युगपुरुष श्रीरामशर्मा आचार्यले पनि लगभग ७० वर्ष आम्ख लेखेकोे आफ्नो हिमालय यात्राको आत्मवृतान्तमी उन् भौतै दुर्गम रे कठिन ठाउँमी पुगेपछा उनराइ गुरु सत्ता बाटी पठाइएको एक अज्ञात व्यक्तिले पछाबाटाइ है समाइबर २ फुट मल्तिर उठाउँदै उडाइबर उनरा गुरुका सामुन्नेमी पुर्याइदियाथ्यो भण्ण्यै कुरडी लेखिराइ थ्यो । भारत पश्चिम बङ्गाल राज्यले दशवर्ष अम्ख यै विद्यालाइ लोप हुन बाटाइहै बचाउँन त्याँका तान्त्रिकलाइ दुर्घटनाबाटी मरेका ज्वान मान्छका मुर्दा उपलब्ध अराउने अर्या थ्यो भण्णे समाचार भारतका भौत–भौत पत्र–पत्रिकामी छापिया थे । यिसी कुरडिमाइ अचेलका वैज्ञानिक रे जाण्णे सुण्णे मान्छले पटक्कै विश्वास नअरे पनि यै को आफनोइ एक गोप्य तान्त्रिक विज्ञान छ । विभिन्न तन्त्र शास्त्रमी उल्लेख अरिए अनुसार भूत–प्रेत साधन सम्वन्धी सबै काम खास अरीबर रातमी  अरिन्छन् । जसेरी हिंस्रक पशुको प्राकृतिक खाना शिकार हुन्छ, तिसोइ अरीबर भूत,प्रेत,मसान,डाइनी,राक्षस, भैरव इनरो आहारा भणेको रगत हो । कुकुरलाइ त नाज दिबर पनि पाल्न सकिन्छ, तर कुकुरको प्राकृतिक खाना भणेको शिकार हो । त्यै बखत कुकुरलाइ जसेरी भूतलाइ पनि नाज ख्वाइबर पालिया थ्यो । तिन् नागी ओझाले लगै आफुले सिद्घ अरेका पाँच भाइ भूतबाटी राता बखत आफ्ना आवश्यक काम अराउने अद्दथे । उनी तिन् भूतबाटी खेत जोताउने,मल(पर्सो) बोकाउँने, धान रोपाउँने, भारी बोकाउँने, ढुङ्गा बोकाउँने इसा–इसाइ काम अराउँथे । बेहान उज्यालो नहुनाइ तिन् भूतहरुलाइ कसार,लड्डु रोटा,फुलिखाजा,दही,मह इसा–इसाइ खानेकुरा दिनु पडन्थ्योे । त्यै पछि सबै भूत आफना–आफना बसन्यै ठौर जान्थ्ये । एक फेरा असोजका महिना नागी ओझा आफनी दिदी भिनाजु सित भेटघाट अद्द रे दशैको मेला हेद्द भणिबर डोटी जिल्लाका निरौली गाउँमाइ गए । दशैको मेला सकिया भोल बेहान भिनाजुको घर अगाडी रहेको पर्साको ठुलो खात धेकिबर नागी ओझाले आफ्ना भिनाजु सित “ यै पर्साको आधा खात मलाए दिया भए मेरा खेतमी यै पालीका लागी भौत मल होइजाने थ्यो भिनाजु ” भणिबर सोधेका रैछन् । उनरा भिनाजुले काँँको खार गाँउ, काँँको नीरौलि गाउँ, लगभग ५० कि.मि.को फरक । इति दूरबाटाइहै सालो कसेरी पर्सो लैजालो, हाँसो ठट्टा अर्या होलो भण्णे सम्झी “सकन्छौ भने सप्पै लैजाउ सालाजी” भणेका रैछन् । नागी ओझाले “ साँच्ची हो ! पछि जन् पस्ताया ” भणेर आँज सोधे । भिनाजुले “साँच्ची हो” भणे पिछ्यारी तिसै दिन साला नागी ओझा आफना घर खारगाँउ फर्किए । घर आइसके पछा उसइ दिनका रात निरौली मेरा भिनाजुका घर अगाडि रह्याको सब्बै पर्सो ल्याइबर आस भणिबर पाँचै भूतलाइ निरौली पठाए । त्यो सब्बै पर्सो चारजना भूतको मात्तरै भारी भयो । एक भूत लाइ लैजाने भारी पुग्यैन । उइले खाली हात फक्र्यो भणे वामन रिसाउने हुन् की भण्णे शंका अरिबर तिसै पर्साका खात नजीकै रह्या एक खुबनिको लत्ताधुने रे हड्धुने काम आउँने लगभग एकटनको ठुलो पाँजलो ढुङ्गो उचाइबर खार तिर लैयो । त्यै भूतभण्णा आम्ख आउने और चार भूतले पर्सो ल्यैबर नागी ओझाका खेतमी खण्याइ सके तर पाँचौं भूत भणे ढुङ्गाको भारी ठूली भयै हुनाले छिटाइ–छिटाइ आउँन सक्यैन । उ ‘डँडेतोला’ भण्णे ठाउँका मूलबाटोमी मात्तरै पुग्याथ्यो, उजालो हुन लाग्ग्यो । उजालो भइसकेपछा सूर्यका किरणले अद्दा भूतको शक्ति नष्ट हुने भया हुनाले त्यै भूतले त्यो ढुङ्गो तिसै मूल बाटोमाइ छाडिबर आफना रने ठाउँ तर्फ लाग्यो । दोसरा दिन नागी ओझाले आफनी दिदीको लत्ता धुने ढुङ्गो किलाइ ल्यै भणिबर त्यै भूतसंङ् रिसाए पछा त्यो ढुङ्गो पिछ्यारी ‘खार’ लगियैन । त्यो त्यैं रयो । ऐलसम्म लगै त्यो ढुङ्गो तिसै मुल बाटोमी रया धेकन सकिन्छ ।