cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 692
NGC 692 (također poznat kao ESO 197-3, IRAS 01467-4853 i PGC 6642) je prečkasta spiralna galaksija koja je udaljena oko 292 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Feniks. Najveći prečnik je 2,10 (178 hiljada sg) a najmanji 1,8 uglovnih minuta (153 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 2. oktobra 1834. godine.
NGC 684
NGC 684 (također poznat kao IC 165, IRAS 01474+2724, MCG 4-5-17, PGC 6759 i UGC 1292) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 162 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 3,20 (151 hiljada sg) a najmanji 0,6 uglovnih minuta (28 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 26. oktobra 1786. godine.
NGC 706
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 693
NGC 693 (također poznat kao IRAS 01479+0553, MCG 1-5-35, PGC 6778 i UGC 1304) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 72 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 2,20 (46 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (23 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 25. decembra 1790. godine.
NGC 704-1
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 714
NGC 714 (također poznat kao MCG 6-5-37, PGC 7009 i UGC 1358) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 203 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,50 (89 hiljada sg) a najmanji 0,4 uglovnih minuta (24 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Heinrich Louis d'Arrest 2. decembra 1863. godine.
NGC 733
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 737
NGC 737 je trostruka zvijezda i nalazi se u sazviježđu Trokut. Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 11. oktobra 1850. godine.
NGC 743
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
NGC 745-3
NGC 745-3 (također poznat kao ESO 152-32) je kompaktna galaksija koja je udaljena oko 288 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,20 (17 hiljada sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (17 hiljada sg).
NGC 745-2
NGC 745-2 (također poznat kao ESO 152-32 i PGC 95386) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 286 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Eridan. Najveći prečnik je 0,70 (58 hiljada sg) a najmanji 0,3 uglovnih minuta (25 hiljada sg).
NGC 738
NGC 738 (također poznat kao PGC 7303) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 201 milion sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Trokut. Najveći prečnik je 0,40 (23 hiljade sg) a najmanji 0,2 uglovnih minuta (12 hiljade sg). Prvo otkriće je napravio Bindon Blood Stoney 11. oktobra 1850. godine.
NGC 741
NGC 741 (također poznat kao IC 1751, MCG 1-6-3, PGC 7252 i UGC 1413) je eliptična galaksija koja je udaljena oko 255 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Ribe. Najveći prečnik je 3,00 (223 hiljade sg) a najmanji 2,9 uglovnih minuta (216 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio John Frederick William Herschel 13. decembra 1784. godine.
NGC 746
NGC 746 (također poznat kao IRAS 01548+4441, MCG 7-5-3, PGC 7399 i UGC 1438) je nepravilna galaksija koja je udaljena oko 32 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,70 (16 hiljada sg) a najmanji 1,0 uglovnih minuta (9 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Lewis Swift 12. septembra 1885. godine.
Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.
Historija Dubrovnika
Zemljotres i nakon njega
Marmont je 18. februara dobio Napoleonovu podršku, 1. marta je nagrađen titulom duc de Raguse (dubrovački knez). Zaljubio se u Dubrovnik, pridonio je objavljivanju Apendinijeve hrvatske gramatike i hrvatsko-latinsko-italijanskog rječnika Štulija, novo pozorište. Judaisti i pravoslavni hrišćani izjednačeni su s katolicima, uvedena je institucija građanskog braka, te je zabranjeno pokapanje unutar crkava. Pomorska trgovina izložena je pljačkanjima. Izgrađeno za kratkotrajne francuske uprave: Fort Imperial, Fort Delgorgue, Fort Royal, Napoleonska cesta. Vrši se konsifikacija imovine katoličke crkve, ukidaju se ženski redovi, raspuštaju se stara dubrovačka bratstva. U februaru 1813. Britanci su zauzeli Pelješac i susjedna ostrva, 18. juna Šipan. 27. januara Francuzi kapituliraju i ponovno se vije zastava Republike na Orlandovom stubu, 29. januara već austrijska (i kratko britanska) zastava. 13. jula Britanci su predali ostrva, zastava Dubrovačke republike spuštena je posljednji put. mini|260px|Otkrivanje spomenika [[Ivan Gundulić|Ivanu Gunduliću u Dubrovniku 1893. godine]]
Promotor (genetika)
Bolesti povezane s aberantnom funkcijom
Većina bolesti je heterogena po uzroku, što znači da jedna "bolest" često uključuje mnogo različitih bolesti na molekulskoj razini, iako se ispoljeni simptomi i odgovor na liječenje mogu ujednačiti. Način na koji bolesti različitog molekulskog porijekla reagiraju na tretmane djelomično se pročava u naučnoj oblast zvanoj farmakogenomika.
Eukariotski
Regulatorne sekvence eukariotskog promotora obično vežu proteine koji se nazivaju transkripcijski faktori, uključeni u stvaranje transkripcijskog kompleksa. Primjer je E-box (sekvenca CACGTG), koji veže faktore transkripcije u porodici osnovni heliks-petlja-heliks (bHLH) (npr. BMAL1-Clock, cMyc). Neki promotori koji su ciljani višestrukim faktorima transkripcije mogu postići hiperaktivno stanje, što dovodi do povećane aktivnosti transkripcije.
CONCACAF
CONCACAF je treća najuspješnija FIFA-ina konfederacija od ukupnih šest uprkos tome što je treći na rangu u smislu zemalja članica. U CONCACAF konfederaciji Meksiko je najviše dominirao u muškoj konkurenciji ranih godina, međutim, od 2000. godine Sjedinjene Američke Države su postigle najviše uspjeha. Sjedinjene Američke Države su jedina ekipa izvan Evrope i Južne Amerike kaja je osvojila medalju na Svjetskom prvenstvu, osvojivši treće mjesto 1930. godine. Sjedinjene Američke Države su također igrali i u četvrtfinalu Svjetskog prvenstva 2002. kao i u finalu Kupu konfederacija 2009. godine. Meksiko je završio šesti na Svjetskim prvenstvima 1970. i 1986. te osvojio Kup konfederacija 1999. godine. Obje nacije su osvojile sve u takmičenjima CONCACAF Gold kupa. U posljednjih nekoliko godina Kostarika je također pokazala moć u regiji, 2014. je postala četvrta ekipa iz CONCACAF konfederacije koja je igrala u četvrtfinalu Svjetskog prvenstva. Sjedinjene Američke Države, u ženskom nogometu, su vrlo uspješne gdje su uspjele osvojiti bilo koji od tri glavna turnira: Svjetsko prvenstvo (2 puta), Olimpijske igre (4 puta), i Algarve kup (9 puta).
CONCACAF Liga prvaka
24 ekipe se takmiče u Ligi prvaka - 9 iz Sjeverne Amerike, 12 iz Centralne Amerike, i 3 ekipe iz Kariba. Ekipe iz Sjeverne i Centralne Amerike se kvalificiraju preko svojih nacionalnih liga ili nekim drugim nacionalnim turnirima, a ekipe iz Kariba se u Ligu prvaka kvalificiraju kroz CFU klupskog prvenstva.
Nekodirajuća RNK
Otkriće i historija
Prva opisana nekodirajuća RNK bila  je okarakterizirana  kao  alanin tRNK koja je nađena u  pekarskom kvascu, a njena struktura je objavljena 1965. Za proizvodnju prečišćenog uzorka alaninske tRNK, Robert W. Holley  i suradnnici su upotrebili 140 kg komercijalnog pekarskog kvasca  da bi dobili  samo 1 g prečišćene  tRNAAla za  analizu. Sekvencirano je 80 nukleotida tRNA za prvu digestiju putem  pankreasne ribonukleaze (proizvedeni  fragmenti završavaju   citozinom ili uridinom). Hromatografija i identifikacija 5' i 3' kraje pomogla za aranžiranje fragmenata za utvrđivanje  sekvence RNK. Od tri prvobitno predložene strukture za ovu tRNK,  'djetelinasta petlja' je nezavisno predložena nekoliko slijedećih publikacija.
Sarajevska opera
Sarajevska opera do 1992. godine
CPG dolazi u oslobo­đeno Sarajevo 9. 4. 1945. godine i useljava se u zgradu pozorišta. U svom sastavu je imala dramsku sekciju u kojoj je u prvo vri­jeme režirao Ljudevit Crnobori, ali dramaturške analize i repertoarsku politiku, kako grupe tako i budućeg ansambla u Sarajevu, vodili su Nika Milićević, Skender Kulenović i Nikola Žanetić (odgovoran za muziku). Oni su već u Jajcu stvorenom koncepcijom preuzeli odgo­vornost organiziranja novog pozorišta u Sara­jevu. Pored dramske, u CPG bila je muzička sekcija s tri dirigenta: Nikolom Žanetićem, Milanom Prebandom i Janom Slabym, mješo­viti hor od preko četrdeset članova, mali or­kestar i "baletska sekcija", zapravo folklorna, kojom je rukovodila Vera Crvenčanin.
Receptori spregnuti sa G-proteinom
Signalizacija zavisna od G proteina
Postoje tri glavna G-proteinom posredovana signalna puta. Oni zavise od četiri potklase G-proteina, koje se međusobno razlikuju po homologiji sekvence (Gαs, Gαi/o, Gαq/11, i Gα12/13). Svaka potklasa G-proteina se sastoji od više proteina, od kojih je svaki pritom produkt više gena i/ili alternativne varijacije prerade RNK, što može da proizvede razlike koje se kreću od suptilnih do očiglednih signalnih osobina, iako su općenito dosta dobro grupirane u okviru četiri klase. Pošto su svojstva prijenosa signala raznih mogućih βγ kombinacija međusobno slična, te klase su definirane na temelju izoforme njihove α-podjedinice.
GPCR signalizacija
Dalji prijenos signala ovisti o tipu G proteina. Enzim adenilat-ciklaza je primjer ćelijskog proteina koji može biti reguliran G proteinom, u ovom slučaju G proteinom Gs. Adenilat ciklaza je aktivirana onda kada se veže za podjedinicu aktiviranog G proteina. Aktivacija adenilat ciklaze se završava kad se G protein vrati u GDP-vezano stanje.
Ćelijska regulacija GPCR
GPCR regulacija je dodatno posredovana faktorima transkripcije gena. Ti faktori mogu povećati ili umanjiti ekspresiju gena i tako uvjete za formiranje novih receptora (tzv. povećana ili umanjena regulacija).
Oligomeracija receptora
G protein spregnuti receptori mogu formirati heterodimere kao što su homo- i heterodimeri, te kompleksnije oligomerne strukture. Direktne receptor-receptor interakcije mogu, od neaktivnih monomera, formirati funkcijske receptore. Pokazano je da je heterodimerizacija ključna za funkcioniranje receptora kao što su metabotropni GABA(B) receptori. Uloga oligomerizacija u tome nije dovoljno razjašnjena. Smatra se da taj fenomen na određen način doprinosi farmakološkoj heterogenosti GPCR receptora. Ovaj fenomen se i dalje aktivno istražuje. Eksperimentalno je pokazano da GPCR himere ili skraćeni fragmenti, koji su individualno neaktivni, postaju sposobni za vezanja i signalizacije ako se ispoljavaju u istoj membrani. Ovo zapažanje, samo po sebi, ne identificira ulogu oligomerizacije u funkciji GPCR, ali demonstrira da receptor-receptor interakcije mogu uticati na vezanje agonista i interakcije sa G proteinima. Isto tako, može se zaključiti da su međumolekulske interakcije jednako važne kao i unutarmolekulske, koje direktno proizvode aktivaciju receptora.
Fosfatidilinozitolni signalni put
U signalnom putu fosfatidilinozitola, vanćelijska signalna molekula se veže za G protein spregnuti receptor (Gq) na ćelijskoj površini i aktivira fosfolipazu C, koja je smještena na ćelijskoj membrani. Lipaza hidrolizira fosfatidilinozitol 4,5-bisfosfat (PIP2) u dva sekundarna glasnika: inozitol 1,4,5-trisfosfat (IP3) i diacilglicerol (DAG). IP3 se veže za receptor u membrani glatkog endoplazmatskog retikuluma i mitohondrija, čime pomaže otvaranje Ca2+ kanala. DAG pomaže aktivaciju proteinske kinaze C (PKC), koja fosforilizira mnoge druge proteine, mijenjajući time njihove katalitske aktivnosti, što dovodi do ćelijskog odgovora. Također je značajno i djelovanje Ca2+ iona. Oni zajedno sa DAG-om aktiviraju PKC i mogu da dovedu do aktivacije CaM kinaznog puta, u kojem kalcijem modulirani protein kalmodulin (CaM) veže Ca2+, podliježući promeni konformacije, a aktivira CaM kinazu II. Ona ima jedinstvenu sposobnost povećanja svog afiniteta vezanja za CaM putem autofosforilacije, što CaM čini nedostupnim za aktivaciju drugih enzima. Kinaza zatim fosforilizira ciljne enzime, čime regulira njihove aktivnosti. Ova dva signalna puta povezuje Ca2+-CaM, koji je također regulacijska podjedinica adenilil ciklaze i fosfodiesteraze u cAMP signalnom putu.
Strukturno-funkcijski odnosi
Struktura GPCR receptora sadrži karakteristični vanćelijski N-kraj, čemu slijedi sedam transmembranskih (7-TM) α-heliksa (TM-1 do TM-7), koji su povezani sa tri unutarćelijske (IL-1 do IL-3) i tri vanćelijske petlje (EL-1 to EL-3), i konačno unutarćelijski C-kraj. GPCR formira tercijarnu strukturu koja podsjeća na bure. Sedmotransmembranski heliks formira šupljinu unutar ćelijske membrane koja služi kao ligand-vezni domen, koji je često prekriven pomoću EL-2. Ligandi također mogu da se vežu na drugim mjestima, kao što je slučaj sa glomaznijim ligandima (npr., proteinima, ili velikim peptidima) koji ragiraju sa vanćelijskim petljama, ili, kao što je slučaj klase C metabotropnih glutamatnih receptora (mGluR), sa domenom N-kraja. GPCR receptori klase C imaju povelik rep N-kraja, sa dobro definisatom tercijarnom strukturom. On sadrži ligand-vezujući domen. Nakon vezanja glutamata za mGluR receptor, N-terminalni rep prolazi kroz konformacijsku promjenu, koja dovodi do njegove interakcije sa ostacima vanćelijskih petlji i TM domenom. Krajnji efekt svih tipova agonist-inducirane aktivacije je promjena relativne orijentacije TM heliksa (praćena uvijajućim kretanjem). To vodi ka povećanjun unutarćelijske površine i otvaranja pristupa dodatnim aminokiselinskim ostacima TM domena, koji su bitni za funkciju prijenosa signala (npr. za interakciju sa G-proteom). Inverzni agonisti i antagonisti se mogu vezati na istom i nekoliko drugih mesta. Njihov efekat je sprečavanje stabilizacije TM heliksne orijentacije, koja je podesna za prijenos signala.
Mehanizmi terminacije GPCR signala
Na bilo kojoj tački ovog procesa, β-arestini mogu uključiti i druge proteine, kao što su nereceptorska tirozinska kinaza (nRTK) i c-SRC, koji mogu pokrenuti aktivaciju ERK1/2 ili drugih mitogenom aktiviranih proteinskih kinaza (MAPK). Ove prenose signal putem, naprimer, fosforilacije malih GTP-aza, Ras ili direktnog uključivanja proteina ERK kaskade (i.e., Raf-1, MEK, ERK-1/2), kada se signalizacija inicira usljed njihove prostorne kolokacije. Još jedna meta c-SRC kinaze su dinaminske molekula koji učestvuju u endocitozi. Dinamini se polimerizuju oko vrata ulazećih vezikula, a njihova fosforilacija c-SRC kinazom daje energiju koja je neophodna za konformacijsku promjenu kojom se ostvaruje finalno odvajanje od membrane.
Oligomeracija receptora
thumb|right|320px|Dimer [[N-kraja metabotropnog glutamatnog receptora 1]] U ovom slučaju je utvrđeno da se strukturna ponuda nalazi u C-kraju, gde postoji sekvenca sklona formiranju interakcija namotanog kalema. Ovo je u suprotnosti s jednim drugim članom familije GPCR receptora, glutamatnim receptorom tipa 1, gdje se dimerizacija javlja na N-kraju. Njegov veliki domen “muholovke“ je strukturno sličan sa veznim domenom glutamatnih receptorskih kanala, gdje oni formiraju stabilne oligomerne forme. Iako su ovi primjeri specijalni slučajevi, postoje dokazi da se GPCR receptori dimerizuju da bi mogli djelovati kao molekulski pratioci, najčešće da bi katalizirali sopstveno savijanje i transport do ćelijske površine. Dokazi su najdostupniji za familiju A GPCR receptora, npr. V2 vazopresinske receptore i hemokinski receptor CCR5.
Stepa Stepanović
Boravak na Krfu i Solunski front
Po naređenju Vrhovne komande Stepa se 3. februara zajedno sa prvim ešalonima svoje armije, prevezao na Krf. Trupe Druge armije bile su smeštene uz morsku obalu između sela Pirgi, Ipsos i Markos. Za vreme tromjesečnog boravka na Krfu, Stepa je smestio svoj štab u sredinu svojih trupa da bi neposredno rukovodio i nadgledao oporavak vojnika i starešina. Stepa je, bez obzira na vreme obilazio svoje trupe. General Žozef Žofr je na međusaveznikoj konferenciji (od 7. do 9. decembra 1915.) bez uvijanja i javno priznao da su veliki saveznici krivi za slom na Balkanu i gubitak Srbije. Zbog sloma Srbije u Francuskoj je pala vlada na čelu sa premijerom Vivijanom, a novi premijer Aristid Brijan i njegova vlada je sa više nesebičnosti i iskrenosti okrenula se spasavanju Srbije. Međutim sve savezničke zemlje nisu mislile isto. Engleska je stopirala svaku ozbiljniju akciju Rusije i Francuske u nadi da se pomogne Srbiji. U jednoj izjavi iz 1915. godine, čuvši ponašanje Engleske prema Srbiji vojvoda Stepa Stepanović je rekao:
Drugi srpsko-turski rat (1877-78)
U Drugom srpsko-turskom ratu Stepa Stepanović je imao zapaženu ulogu prilikom zauzimanja Pirota. Naime general Belimarković nije uspjeo prvobitno da zauzme grad na juriš, jer su Turci utvrdili dvije tačke Nišor i Budin del. Da bi prošao kroz te dvije tačke Belimarković je formirao poseban odred od 300 izabranih vojnika, koji će preko sela Dobrog Dola izvesti napad u zoru na lijevi bok Nišora. Za komandanta ovog odreda je izabran potporučnik Stepa Stepanović. U noći između 26. i 27. septembra Stepin odred neprimjećeno obilazi utvrđeni Nišor i zauzima Mali vrh. Kada je ujutru 27. septembra započeo opšti napad na Nišor, njegov odred otvara puščanu i artiljerijsku vatru na desni bok Nišora. To je unelo zabunu u Turskim redovima, koji su se našli opkoljenim. Jedan vojnik Stepanovićevog odreda je izjavio poslije borbe:
Prvi srpsko-turski rat (1876-77)
Međutim, turska vojska je pokrenula ofanzivu na kolonu Uzun-Mirkovića, a on je ne čekavši da se sukobi sa njima, povukao svoje vojnike u Pandiralo kod Periša. Turci su 19. jula napali pandrilski položaj i imali dosta uspjeha u tome. Zbog straha da bi mogli izgubiti bitku, oficiri su se aktivno uključili u borbi (zajedno sa njima i Stepanović). Rame uz rame sa običnim vojnicima su branili položaj, što je dovelo do podizanja morala vojnika i preokreta toka bitke. Na Stepanovića je ovo iskustvo dosta uticalo i kasnije ga je koristio kako bi podigao moral svojih trupa.
Boravak na Krfu i Solunski front
Napad na Kajmakčalan počeo je 12. septembra, ali je trajao 18 dana. Borbe su bile teške, krvave ali zbog žilavog otpora neprijatelja napad se sporo odvijao. Poslije žestokih borbi konačno 30. septembra, Drinska divizija je osvojila planinu Kajmakčalan. Do zastoja operacija dogodilo se na bitoljskom frontu. Taj zastoj posebno je uznemirio srpsku Vrhovnu komandu, koja je došla do zaključka da neće biti moguće savladati odbranu neprijatelja na bitoljskom pravcu. Zbog lične želje da se ne dozvoli neprijateljima da se odmore i pregrupišu snage general Bojović se obratio generalu Saraju 10, 11. i 16. oktobra sa predlogom da se ojačaju trupe u Mogleni (Druga armija) i da se sa tih položaja preduzme snažna ofanziva u Tikvešku kotlinu, sa ciljem da se izbije na liniju: Vozarci-Kavadar-Demir Kapija i da se tako izmanevriše i pokoleba neprijateljev front u dolini Vardara i kod Bitolja. Na žalost ovaj prijedlog nije prihvaćen pa je Solunski front probijen tek dvije godine kasnije. Ne dobivši pojačanje od Francuza, srpska Vrhovna komanda se odlučila na transformaciju armija. Od Druge armije je uzet jedan puk (12. šumadijski) i nekoliko baterija jer se smatralo da će vojvoda Stepa uspjeti da održi front i sa vidno oslabljenom armijom. Ove trupe su upućene Trećoj armiji i ubrzo se utvrdilo da je to bio pravi potez. Već 5. oktobra počeo je napad na obalama Crne reke. U međuvremenu rumunski front se naglo pogoršao i saznavši za tu situaciju francuski general Žofr insistirao je da saveznici pošalju 10 novih divizija i da u dogledno vrijeme ojača front i pripremi ga za kontraofanzivu na Solunskom frontu kojom bi u sadejstvu sa ruskim snagama na Dunavu, izbacio Bugarsku iz rata. Po dolasku tih trupa ukupno savezničke snage na Solunskom frontu su brojale 500.000 boraca, tj. 20. divizija. 27. oktobra, nastavljene su borbe na Crnoj reci i konačno 17. novembra osvojen je ovaj rejon. Uvidevši to neprijateljske snage su počele da se povlače na sjever iznad Bitolja. U ovim bitkama nije zaostajala ni Druga armija, mada je glavninu napada vodila Prva i Treća armija. Ona je svojim besprijekornim izvršavanjem naređenja na položajima oko rijeke Moglenice, korisno potpomogla napad u završnoj operaciji osvajanja Bitolja. Poslije ove bitke vojvoda Stepa Stepanović odlikovan je Karađorđevom zvezdom sa mačevima II stepena.
Period mira (1878-85.)
U Srbiji su iste te godine u gimnazijske programe uvrštene i vojničke vježbe. Tada je Stepanović bio određen za nastavnika vojnog vežbanja u Prvoj kragujevačkoj gimnaziji. Ovu službu je vršio do kraja 1884. godine, a zatim po povratku iz srpsko-bugarskog rata do kraja novembra 1886.
Prvog septembra 1882. unaprijeđen je u pješačkog poručnika i postavljen je za vodnog oficira u Užicu. U Užicu je ostao do 13. februara 1883. kada se opet vraća u Kragujevac. Vrativši se u Kragujevac unaprijeđen je u čin vojnog ađutanta Šumadijskog pješadijskog puka.
Uspon (1886-1903.)
Po završetku rata Stepa Stepanović se vratio u Kragujevac, gde je ostao do sredine novembra 1886. godine. Krajem 1886. položio je ispit za čin pješadijskog kapetana II klase. Tamo je obavljao dužnost komandira čete u 10. puku. Od 22. novembra 1886. do 22. oktobra 1888. bio je pripravnik u Glavnom đeneralštabu. Krajem septembra 1888. održan je sastanak Đeneralštabne komisije na kome je konstatovano „da je kapetan II klase g. Stepanović pokazao dovoljno spreme i energije i dao dokaza da ima uslova za đeneralštabnu službu“. Zatim su dodali: „Stoga mu valja odobriti da još ove zime može polagati ispit za čin đeneralštabnog kapetana (I klase)“.
Bitka na Ceru
Izjutra 17. augusta, Stepa Stepanović se nalazio kod Šumadijske divizije prvog poziva. Pretpostavljao je da će Austrougarska vojska možda ubaciti nove snage u rejonu Šapca radi preuzimanja napada ka Tekerišu. U tom slučaju bi se Druga armija našla između dvije austrougarske Druge i Pete armije. Stepanović je htio ličnom intervencijom da ovo spriječi. Oko 16 sati 2. i 5. prekobrojni puk Kombinovane divizije je zauzeo Trojan. Stepanović je čuvši ovu vijest, uputio depešu komandantu divizije:
Opsada Jedrena
Na kraju dana odlučeno je da se sutra uveče, pod zaštitom mraka savladaju protivpješadijske prepreke i u ranu zoru preduzme juriš za osvajanje forova. Bugari su, sa istočnog sektora, započeli nastupanje odmah po izlasku mjeseca od 23:30 do 1:30 časova i izbili na foru Ajdžu-jolu. Turci su se našli u panici počeli da napuštaju svoje položaje. Na frontu Timočke divizije, Turske trupe su krenule u napad kako bi povratile položaj, ali nisu imali nikakav uspeh. General Stepanović je neposredno pratio tok napada sa jednog uzvišenja iza Dunavske divizije. Nikola Aranđelović, komandir armijskog telegrafa, je opisujući atmosferu u štabu Druge armije između ostalog rekao:
Prvi srpsko-turski rat (1876-77)
Nakon pada Knjaževca, Šumadijska divizija (u kojoj je bio Stepanović) stiže iz Deligrada u Soko Banju, kako bi spriječila prodor Turaka u dolinu Morave. U Soko Banji, vojnici su se pregrupisali u četiri korpusa. Stepanović je premješten u štab tek imenovanog pukovnika Đure Horvatovića, komandanta Četvrtog korpusa stacioniranog u Soko Banji.
Pripreme za rat (1907-12.)
Uoči rata, u jesen 1912. godine, vlada Milovana Milovanovića je podnijela ostavku. Poslije smrti Milovana Milovanovića, vladu je formirao Marko Trifković, ali sa Radomirom Putnikom kao vojnim ministrom.
Boravak na Krfu i Solunski front
U toku 19. septembra, Druga armija izbila je na Vardar, na prostor između Crne reke i reke Velice, čime je izvršen potpuni proboj Solunskog fronta i zadobijena pobeda. Da bi ubrzala napredovanje Druge armije, Vrhovna komanda je naredila da konjička divizija izađe iz sastava Prve armije i da se 18. septembra uveče prikupi kod sela Roždena i stavi pod komandu Druge armije. Konjička divizija u sadejstvu s levom kolonom Jugoslovenske divizije, uspela je da savlada otpor neprijatelja ispred Kavadara, da oslobodi Kavadarce i Demir Kapiju. Desna kolona Jugoslovenske divizije sporo je nastupala usled jakog otpora neprijatelja, dok je Timočka divizija savlađujući otpor obe kolone nekako uspela da se probije na zadate položaje. Prodor prema Vardaru imao je vrlo velikog strateškog značaja. Tim povodom general Franš d'Epere poslao je telegram srpskoj Vrhovnoj komandi u kome je uputio čestitanje, posebno ističući uspeh Druge armije od 19. septembra. Poslije prodora srpske vojske između Crne i Vardara 20. septembra, neprijatelj se dao u povlačenje. Dana 21. septembra, saveznička Glavna komanda je izdala saopštenje u kome je rečeno da su srpske trupe izbile na Vardar. U tom periodu vojvoda je poslao svoj izveštaj Vrhovnoj komandi u kome kaže:
Posljednja odbrana i Albanska golgota
Stanje srpske vojske po dolasku na moravske položaje je bilo je vrlo teško. Budući da je neprijatelj nastavio pritisak nesmanjenom žestinom, pretila je opasnost da srpska vojska - potisnuta u siromašne planinske krajeve i lišena mogućnosti da se snabdeva hranom i municijom - podlegne pre nego što joj stigne obećana saveznička pomoć. U takvoj situaciji srpska vlada je 4. novembra u Raškoj održala vanrednu sednicu, pod predsedništvom regenta Aleksandra, na kojoj je donesena odluka o daljem vođenju rata. Na sednici vlade odlučeno je da se borbe trebaju nastaviti i da se povlačenje izvede ako bude moralo preko Kosova, u južnu Makedoniju i u Albaniju. Vrhovna komanda je 6. novembra odlučila da jedinice sa sjevernog fronta se povuku prema Prištini, dok je Druga armija dobila zadatak da spreči prodor neprijatelja sa istoka na pravce povlačenja glavnine srpske vojske.
Prvi svjetski rat (1914-18.)
Stepanović je radio na mobilizaciji i koncentraciji srpske vojske s velikim teškoćama. Nedostajala su mnoga materijalna sredstva i vojska je imala veliki nedostatak u municiji. Vojska nije imala čak ni kompletnu odjeću, a bili su i dislocirani u novim pripojenim oblastima. Uprkos teškoćama do 10. augusta 1914. godine sve jedinice su bile na svojim mjestima, a Stepanović je 6. augusta 1914. preuzeo komadnu Druge armije. Njegova armija je bila najjača u vojsci i nju su činile Šumadijska i Moravska divizija prvog poziva na prostoru Aranđelovac-Lazarevac sa ojačanom Dunavskom divizijom prvog poziva kod Beograda. Stepanovićev rad u na dužnosti načelnika generalštaba najbolje opisuje general Petar Bojović:
Mačkov kamen i „Rovovska vojna“
Položaj Druge armije u barovitim i blatnjavim predelima Mačve bio je osobito težak. Uviđajući svu težinu toga položaja, vojvoda Stepanović je još 24. septembra upozorio Vrhovnu komandu na tu činjenicu, ističući: