Panavision
Rana historija
thumb|left|220 px|Sjedište Panavisiona u Los Angelesu, Kalifornija Robert Gottschalk osnovao je Panavision krajem 1953, u partnerstvu sa Richardom Mooreom, Meredithom Nicholsonom, Harryjem Ellerom, Walterom Wallinom, i Williamom Mannom; kompanija je formalno registrirana 1954. Panavision je osnovana prvenstveno radi proizvodnje anamorfnih objektiva za projekcije da bi zadovoljila sve veće zahtjeve kina koji prikazuju filmove u Cinemascope tehnici. U vrijeme osnivanja Panavisiona, Gottschalk je posjedovao prodavnicu kamera u Westwood Villageu, Kalifornija, gdje su mnogi od njegovih kupaca bili snimatelji. Nekoliko godina ranije, on i Moore - koji je radio s njim u njegovoj prodavnici - eksperimentirali su sa podvodnom fotografijom; Gottschalk je postao zainteresiran za tehnologiju anamorfnih objektiva, što mu je omogućilo da proširi vidno polje na kućištu njegove podvodne kamere  Tehnologija je nastala tokom Prvog svjetskog rata kako bi povećala vidno polje na tenkovskom periskopu; slika periskopa je horizontalno "stisnuta" od strane anamorfnih objektiva. Nakon primjene dodatnog anamorfnog optičkog elementa, upravljač tenka je mogao imati dvostruko horizontalno vidno polje bez većih izobličenja. Gottschalk i Moore su kupili neke od tih objektiva od C.P. Goerza, njujorške optičke kompanije, za upotrebu u svojoj podvodnoj fotografiji. Kad je tehnika widescreena postala popularna, Gottschalk je vidio priliku da ponudi anamorfne objektive za filmsku industriju - prvi za projektore, a zatim za kamere. Nicholson, prijatelj Moorea, počeo je da radi kao snimatelj na ranim testovima anamorfne fotografije. 1950-ih, filmska industrija je bila ugrožena pojavom televizije - TV je zadržavao gledaoce kod kuće, smanjujući prihode na blagajnama. Filmski studiji su smišljali kako da namame publiku u kina sa privlačnostima koje televizija ne može pružiti. Među njima je oživljavanje filmova u boji, trodimenzionalni filmovi, stereo zvuk, i widescreen filmska tehnika. Cinerama je bio jedan od prvih widescreen filmskih procesa tog doba. U svojoj početnoj koncepciji, bio je potreban glomazan sistem od tri kamere za snimanje i tri sinhronizovana projektora za prikaz slike na jednom širokom, zakrivljenom ekranu. Uz logističke i finansijske izazove utrostručenja korištenja opreme i troškova, proces je proizveo zbunjujuće vertikalne linije između tri projicirane slike. U potrazi za metodom efektnog widescreen filmskog stvaralaštva koji bi bio jeftiniji, jednostavniji i manje vizualno zbunjujući, 20th Century Fox obezbjeđuje prava na proces pod nazivom Cinemascope: u ovom sistemu, film je sniman sa anamorfnim objektivima Film je zatim izlagan sa dodatnim anamorfnim objektivom na projektoru da proširi sliku, stvarajući projicirani omjer slike (omjer širine slike prema svojoj visini) udvostručavajući veličinu slike na fizičkom okviru filma. Do trenutka kada je prvi Cinemascope film - Ogrtač (1953) - najavljen za snimanje, Gottschalk, Moore i Nicholson imali su demo snimak rada sa njihovim anamorfnim podvodnim sistemom. Gottschalk je načuo od jednog od njegovih dobavljača da Bausch & Lomb, s kojima Fox ima ugovor za proizvodnju CinemaScope objektiva, imaju poteškoća sa odrađivanjem naloga za bioskopske anamorfne projekcije. On se udružuje sa Williamom Mannom, koji obezbjeđuje sredstva za optičku proizvodnju, i Walterom Wallinom, optičkim fizičarom koji je bio poznanik Mann-a. Dizajn koji su odabrali za anamorfne objektive bio je u obliku prizme umjesto cilindričnog dizajna CinemaScope objektiva firme Bausch & Lomb. Ovaj dizajn je značio faktor anamorfnog proširenja objektiva - koliko je slika vodoravno proširena - može se ručno štimati, što je korisno za kino operatere koji mijenjaju između neanamorfnih ("fiksnih" ili "sferičnih") i anamorfnih filmova To je rezultiralo stvaranjem anamorfnog sistema, koji je dizajnirao Wallin, a koristio se u Panatar objektivima; patent za sistem je prijavljen 11. augusta 1954, a odobren je pet godina kasnije.